Lotus’s จึงปิ๊งไอเดีย มอบพื้นที่ส่วนหนึ่งของ Lotus’s ทั้ง 119 สาขาที่ร่วมรายการทั่วประเทศ เช่น พระราม 2 พัทยาใต้ สกลนคร กระบี่ สิงห์บุรี เชียงใหม่ ฯลฯ เปิด Food & Art Free Market ให้นักศึกษา นักธุรกิจรุ่นใหม่ และผู้ประกอบการรุ่นเยาว์ ได้มาปล่อยของขายของกันแบบฟรีๆ ไม่ต้องเสียค่าพื้นที่ไปเลย

Free Market ในที่นี้จึงเป็นคำว่า ‘ฟรี’ ในหลายความหมาย ฟรีที่หนึ่งคือ Lotus’s นั้นเปิดให้พ่อค้าแม่ขายได้มีพื้นที่ขายของ ทั้งอาหาร งานคราฟต์ เสื้อผ้า และสารพัดของเก๋ โดยไม่เสียค่าสถานที่ เพื่อให้ตลาดย่อมๆ แห่งนี้เป็นแพลตฟอร์มแห่งโอกาส รวมพลังคนรุ่นใหม่ให้ก้าวผ่านวิกฤตโควิด-19 ไปได้ นอกจากนั้น Lotus’s ยังเปิดโอกาสให้ผู้ซื้อร่วมโหวตร้านค้าในดวงใจ เพื่อให้ผู้ประกอบการรุ่นใหม่ได้รับพลังใจในการดำเนินธุรกิจ 

เพราะ Lotus’s ไม่ได้โฟกัสเพียงการส่งมอบความสุขให้เหล่าคนขายได้เดินไปข้างหน้าเท่านั้น แต่ยังอยากให้เหล่าชาวเราผู้รักตลาดนัดได้เติมรอยยิ้มก่อนกลับบ้านด้วย ฟรีที่สองคือ แต่ละร้านจึงมีของแจกให้ผู้ซื้อได้สนุกสนานกันฟรีๆ

ส่วนฟรีที่สามคือ ภายในงานจะมีการแสดงงานอาร์ตเก๋ๆ ให้ชมพลาง ซื้อของไปพลาง และฟังดนตรีสดไปพลาง ซึ่งในวันที่ 29 ตุลาคม 2564 Lotus’s ทุกสาขายังเชิญเหล่าคนดังไปร่วมให้กำลังใจผู้ซื้อ-ผู้ขายด้วย 

และฟรีสุดท้ายซึ่งพิเศษสุดๆ คือ หากอุดหนุนร้านค้าในงานครบ 300 บาทขึ้นไป ผู้ซื้อยังมีสิทธิลุ้นรับ Lucky Draw iPhone 13 จำนวน 10 เครื่อง มูลค่ารวมกว่า 300,000 บาทด้วย

เรียกว่าเดินตลาดนัดหนึ่งงาน แต่ได้ความสุขครบทั้งสองฝ่าย ทั้งผู้ขายก็ได้เดินหน้าต่อ ผู้ซื้อก็ได้เติมรอยยิ้มกลับไป 

Food & Art Free Market ครั้งนี้จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 21 ตุลาคม – 14 พฤศจิกายน 2564

The post Food & Art Free Market แพลตฟอร์มแห่งโอกาสของ Lotus’s ที่ให้คนรุ่นใหม่ขายของได้ฟรี appeared first on a day magazine.

หนึ่งในนั้นคือ CIRCULAR แบรนด์เสื้อผ้าน้องใหม่ไฟแรงที่มาในคอนเซปต์มินิมอลคลาสสิกที่ต้องการสื่อสารว่า ผ้ารีไซเคิลนั้นใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน ความเก๋คือเสื้อผ้าเหล่านี้ผลิตจากเสื้อผ้าเก่าและเศษผ้าเหลือทิ้งที่นำไปคัดแยกสี ปั่นเป็นด้าย ทอเป็นผืน แล้วจึงนำมาเย็บเป็นเสื้อยืด กางเกง เดรส ถุงเท้า และรองเท้า โดยไม่ใช้ฝ้ายปลูกใหม่และปราศจากการฟอกย้อมด้วยสารเคมี

ความน่ารักของเสื้อผ้าเหล่านี้คือ เราจะได้ครอบครองเสื้อผ้าที่มีเพียงตัวเดียวบนโลก ที่แม้สีสันอาจใกล้เคียงกันแต่ลวดลายและเนื้อผ้าไม่ได้เหมือนกันเป๊ะๆ ซึ่ง วัธ–จิรโรจน์ พจนาวราพันธุ์ หลานชายของอากงและคุณยายผู้ก่อตั้งกล่าวว่า นี่แหละคือเสน่ห์ของผ้ารีไซเคิลที่เขาอยากให้ทุกคนเข้าใจ

แต่การทำ CIRCULAR และการปรับโฉม SC GRAND โดยทายาทอย่างเขาจะสนุกและเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะเซฟสิ่งแวดล้อมมากกว่านี้ยังไง จิรโรจน์รอเราในอาคารแห่งพลังงานหมุนเวียนของเขาแล้ว

รักษ์โลกตั้งแต่รุ่นยาย

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2508 หรือเมื่อ 56 ปีที่แล้ว จิรโรจน์เล่าว่า อากงของเขาเคยมีประสบการณ์ในวงการอุตสาหกรรมสิ่งทอมาก่อน โดยได้เปิดกิจการซื้อมา-ขายไปเศษผ้า เศษด้าย และสารพัดขยะจากโรงงานผ้าอื่นๆ ก่อนจะปิดตัวลงและได้เริ่มก่อตั้งบริษัท แสงเจริญแกรนด์ จำกัด ในปี 2530 เพื่อรับผลิตเส้นใยเป็นหลัก เพราะคุณยายของเขาเห็นคุณค่าและโอกาสในขยะสิ่งทอว่าน่าจะต่อยอดได้

“คุณยายเล่าว่า ในวงการอุตสาหกรรมสิ่งทอไม่ค่อยมองว่าโรงงานเราเป็นโรงงานที่ดีเท่าไหร่ ถ้าจัดเราเป็นโรงงานผ้าก็จะถูกจัดเป็นผ้าเกรดบีลงไป และมีคนเคยบอกไว้ว่า โรงงานคุณยายนั้นเปลี่ยนอุจจาระให้เป็นทองได้ นั่นคือท่านเปลี่ยนสิ่งที่ไม่มีค่าให้กลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าได้”

จิรโรจน์ยกตัวอย่างว่า ขยะจากผ้าเหล่านี้ ลูกค้าจะนำไปทำเป็นม็อบถูพื้นบ้าง และในบางประเทศก็นำเข้าของเหล่านี้เพื่อใช้ทำเป็นธนบัตรบ้าง บางคราก็นำไปเพาะเป็นเห็ด และทำเป็นสำลีต่อได้ แต่เมื่อแสงเจริญแกรนด์เปลี่ยนมือมาสู่ทายาทรุ่นที่สองอย่างคุณน้าและคุณแม่ โรงงานก็เริ่มขยายบริการจากแค่ซื้อ-ขาย ไปเป็นการปั่นด้าย และเมื่อส่งต่อมาสู่มือของเขาและน้องชาย เขาก็ต่อยอดกิจการให้ไปไกลกว่านั้น

เขามองว่า คู่ค้าของโรงงานครอบครัวนั้นมีเพียงไม่กี่เจ้า แต่ละเจ้ายังถือเปอร์เซ็นต์สูงซึ่งอาจไม่มั่นคงเท่าไหร่ แถมเมื่อ 6-7 ปีที่แล้วยังเริ่มมีเว็บ Alibaba เกิดขึ้น คู่แข่งทางการตลาดก็น่าจะมากขึ้นด้วย เขาและน้องชายจึงเล็งเห็นว่า โรงงานของครอบครัวต้องเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่าง

“ช่วงนั้นผมเข้ามาเปิดแบรนด์สินค้าทำความสะอาดจากเส้นด้ายที่เราทำเอง ทั้งยังส่งขายม็อบถูพื้นสำเร็จรูปให้บริษัทในไทยและต่างประเทศ ซึ่งปัจจุบันรายได้จากแบรนด์ทำความสะอาดตรงนี้ก็มีมากถึง 10 เปอร์เซ็นต์ แต่จุดที่ผมเข้ามาดูแลเต็มตัวคือเมื่อประมาณสามปีที่แล้ว

“ผมกับน้องชายคิดกันว่า โรงงานด้านธุรกิจสิ่งทอในไทยหลายแห่งล้มหายตายจากไปมาก เราจะต่อยอดธุรกิจครอบครัวให้เติบโตอย่างยั่งยืนได้ยังไง แต่ยิ่งกลับมามองสิ่งที่ SC GRAND ทำเท่าไหร่ ก็ยิ่งเห็นว่าคุณค่าในการรักษาสิ่งแวดล้อมหรือลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของเรานั้นชัดเจนมาก ซึ่งตรงนี้แหละที่น่าจะทำให้เราไปต่อได้” จิรโรจน์ย้อนให้ฟังถึงความตั้งใจในการบริหาร

เสื้อผ้าจากขยะอุตสาหกรรมสิ่งทอที่ไม่ฟอกย้อม

SC GRAND ในรุ่นคุณแม่และคุณน้าเน้นนำเศษผ้ามาปั่นเป็นด้ายใหม่ ซึ่งมีเพียง 2 สี คือขาวและครีม แต่ SC GRAND ในยุคของเขาและน้องชายขยายขอบเขตไปมากกว่านั้น จิรโรจน์เข้ามาจัดระบบโรงงานใหม่ให้ตรวจสอบได้ จัดตั้งแล็บเพื่อควบคุมคุณภาพเนื้อผ้าและสี และขยายขอบเขตงานให้กว้างไกลกว่าเดิม คือนอกจากจะปั่นด้ายได้มากสีโดยไม่ใช้สารฟอกย้อม แต่อาศัยการคัดแยกขยะเศษผ้า เขายังนำด้ายเหล่านั้นมาทอเป็นผืนและเย็บเป็นเครื่องแต่งกายได้หลากหลาย 

เมื่อเทียบกับกระบวนการทอผ้าทั่วไป ผ้าจาก SC GRAND นั้นช่วยลดปริมาณน้ำในการปลูกฝ้ายและกระบวนการฟอกย้อม ลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และสารเคมีสู่ธรรมชาติได้ในปริมาณมาก เรียกว่าผ้าผืนหนึ่งที่ได้มาแต่ละครั้งช่วยให้โลกอยู่ต่อได้ยาวนานขึ้น 

ข้อดีของผ้ารีไซเคิลรักษ์โลกเหล่านี้ก็อาจมีข้อสงสัยที่ทำให้คนไม่เข้าใจ ด้วยเพราะไม่ได้ฟอกย้อมสีของผ้าที่ได้ในแต่ละล็อต จึงไม่เหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ทั้งเนื้อผ้าก็อาจกระด้างหรือนุ่มไม่เท่ากัน เนื่องจากนำเศษผ้าและด้ายที่มีอยู่แล้วมาทอใหม่ หากคนไม่เข้าใจกระบวนการตรงนี้ก็อาจมองว่า ผ้ารีไซเคิลนั้นไม่สะอาดและไม่ได้คุณภาพ ทั้งที่ผ่านมาตรฐานแล้วทั้งสิ้น

“สมมติลูกค้าคือคนขายอาหาร ส่วนเราคือผู้ผลิตเนื้อหมู เนื้อไก่ แต่ลูกค้าไม่เคยรู้จักวัตถุดิบของเราเลย ไม่รู้ว่าจะนำไปทำอะไรได้บ้าง ผมจึงคิดว่าเราต้องเปิดร้านอาหารของตัวเองเพื่อให้คนรู้ว่า วัตถุดิบของ SC GRAND นั้นนำมาทำเป็นอาหารได้หลายอย่างนะ”

ร้านอาหารที่เขาเปรียบเปรยจึงคือ CIRCULAR แบรนด์เสื้อผ้ามินิมอลภายใต้แบรนด์ SC GRAND เพื่อสื่อสารไปยังลูกค้ารายย่อย และลูกค้ากลุ่มใหม่ๆ ให้เข้าใจความงามและข้อดีของผ้ารีไซเคิล

CIRCULAR แบรนด์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อสื่อสาร

CIRCULAR นั้นเกิดขึ้นเพื่อการสื่อสารว่า สารพันเครื่องแต่งกายจากผ้ารีไซเคิลนั้นสวมใส่ได้นานและใส่ได้จริงในชีวิตประจำวัน สไตล์เสื้อผ้าของแบรนด์รักษ์โลกแบรนด์นี้จึงเป็นความมินิมอลและคลาสสิก เพื่อให้ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป เรายังคงหยิบเสื้อผ้าเหล่านี้มาสวมใส่ได้โดยไม่ตกเทรนด์

เสื้อผ้าแต่ละตัวทอขึ้นจากเส้นใยที่ไม่ได้แตกต่างกันนัก เพียงแต่ทอขึ้นด้วยสูตรและลักษณะการทอที่ไม่เหมือนกัน ผ้ารีไซเคิลจากขยะอุตสาหกรรมของ CIRCULAR จึงเป็นได้ตั้งแต่เสื้อยืด เสื้อโปโล เสื้อเชิ้ต เดรส สูท สเวตเตอร์ กางเกงยีน รองเท้า กระทั่งถุงเท้า ซึ่งมีสัมผัสที่คล้ายเนื้อผ้าแต่ละแบบที่เราคุ้นเคยกันจริงๆ ชนิดที่หากไม่บอกว่านี่คือผ้ารีไซเคิล เราก็แทบแยกไม่ออก 

“อย่างรองเท้าผ้าใบสามสีนี้ก็ทำมาจากด้ายสีเดียวกับเสื้อยืด เพียงแต่ทอด้วยสูตรที่ต่างกัน ส่วนพื้นยางนั้นคือพื้นยางรีไซเคิลที่ได้จากยางเหลือทิ้งในกระบวนการผลิต MANGO MOJITO แบรนด์รองเท้าที่ผมทำขึ้นตั้งแต่เรียนจบ” จิรโรจน์เล่าให้ฟังอย่างภูมิใจ พร้อมโชว์ให้เราเห็นชัดๆ ว่า เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่คือเสื้อผ้าจากผ้ารีไซเคิลทั้งสิ้น

แต่ไม่ว่าจะเสกผ้าทอรีไซเคิลเป็นเครื่องแต่งกายรูปแบบไหน ผ้าเหล่านี้ล้วนสร้างขึ้นจากเส้นด้ายที่มีสีธรรมชาติซึ่งไม่ผ่านการฟอกย้อม ชื่อสีของเสื้อผ้าแต่ละชิ้นจึงได้รับแรงบันดาลใจจากธรรมชาติเช่นกัน

“ลองเงยหน้าดูท้องฟ้าสิ เราจะเห็นว่ามันมีหลายสีรวมกัน ผ้าของเราก็เป็นแบบนั้น” เขาชี้ชวนให้เราดูความหลากหลายของธรรมชาติก่อนยกตัวอย่างให้ฟังว่าสี Cloud นั้นได้แรงบันดาลใจจากสีของก้อนเมฆบนท้องฟ้า สี Jelly in Landfill นั้นคือสีที่สื่อถึงการที่มนุษย์ไม่รู้จักแยกและหมักขยะมูลฝอยให้เกิดประโยชน์ จนต้องนำไปกองสุมกันเป็นลานกว้าง ซึ่งส่งผลต่อมลพิษทางอากาศ ดิน และน้ำอย่างมาก และสี Deep Sea นั้นคือสีที่ได้รับแรงบันดาลใจจากน้ำทะเลลึกเพื่อสะท้อนว่า ในความลึกแต่ละระดับนั้นอุดมด้วยทรัพยากรทางทะเลหลากหลาย แต่ในระดับความลึกที่ 1,500 เมตร กลับเต็มไปด้วยอวนจับปลาที่หลงเหลือจากการประมงที่ไม่ใส่ใจระบบนิเวศ

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหมดนี้เป็นรายละเอียดที่เขาและทีมงานคิดอย่างรอบคอบที่สุด เพื่อให้ธุรกิจครอบครัวไม่ใช่ธุรกิจ greenwashing ที่แสวงหาผลประโยชน์จากประเด็นสิ่งแวดล้อม เขาจึงกำลังพัฒนาและวิจัยร่วมกับบริษัทระดับโลกเพื่อให้มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับว่า เสื้อผ้าของเขาช่วยลดปริมาณน้ำ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ และสารเคมีที่จะปล่อยสู่สิ่งแวดล้อมได้กี่เปอร์เซ็นต์ 

CIRCULAR Economy ช็อปและโรงงานที่ใส่ใจพลังงานหมุนเวียน

ตลอดการสนทนากับจิรโรจน์ ประเด็นที่เขาให้ความสนใจมากที่สุดคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากเรื่อง circular economy แต่ประเด็นที่ว่าไม่ได้ไหลเวียนในการผลิตเสื้อผ้าเท่านั้น แต่ยังเป็นหัวใจสำคัญของแบรนด์ ขนาดว่าการออกแบบอาคารที่ตั้งแบรนด์ CIRCULAR และแบรนด์อื่นๆ ภายใต้ SC GRAND ก็ยังยึดหลักเดียวกัน

เริ่มจากที่การออกแบบปรับปรุงอาคารแห่งนี้นั้นเน้นใช้วัสดุเก่าที่มีอยู่มาสร้างใหม่ เช่น พื้นไม้แต่ละชั้นคือไม้เก่าที่รื้อออกจากอาคารเดิม ผ้าม่านและผนังบุนวมก็หยิบผ้ารีไซเคิลจาก SC GRAND มาใช้ ทั้งระแนงด้านหน้ายังเลือกใช้วัตถุดิบราคาไม่สูงจนเกินไป 

อาคารชั้นหนึ่งคือร้าน MANGO MOJITO แบรนด์รองเท้าที่เขาพัฒนาขึ้นจากโปรเจกต์สมัยมหาวิทยาลัย ซึ่งนำหลักการ circular มาใช้ โดยเริ่มมีรองเท้าจากหนังเทียมที่ทำจากพืช กระเป๋าที่ใช้ผ้าแคนวาสรีไซเคิลจาก SC GRAND เป็นพื้น และตกแต่งให้สวยด้วยหนังที่เหลือจากกระบวนการทำรองเท้า 

ชั้นสองคือที่ตั้งของ CIRCULAR แบรนด์หลักที่เขาอยากให้เป็นเครื่องมือสื่อสารถึงคนรุ่นใหม่ ภายในมีเสื้อผ้าเรียงรายให้เลือกสรร ด้านหลังประดับด้วยด้ายสีเดียวกันเพื่อให้เห็นว่า กว่าจะได้เสื้อผ้าชิ้นหนึ่งนั้นต้องผ่านกระบวนการอะไรบ้าง 

ชั้นสามคือห้องผ้า SC GRAND ที่เปิดโอกาสให้แบรนด์เล็กๆ หรือคนทั่วไปที่สนใจมาเลือกแบบ ลายผ้า และสั่งตัดเย็บกับ SC GRAND ได้โดยไม่จำเป็นต้องมีขั้นต่ำในการผลิต เพราะเขาอยากให้ผ้ารีไซเคิลเข้าถึงทุกคน และยังได้จัดพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ให้วางโฆษณาสินค้าได้ฟรีสำหรับแบรนด์ที่ใช้ผ้าจาก SC GRAND

ชั้นสุดท้ายคือ VT THAI อันเป็นแบรนด์ที่นำด้ายรีไซเคิลจาก SC GRAND ไปให้ชุมชนทอและต่อยอดเป็นงานคราฟต์ทำมือเพื่อส่งออกต่างประเทศ ซึ่งได้รับความช่วยเหลือจากอาจารย์รักษ์–สุวรรณ คงขุนเทียน แห่งแบรนด์โยธกา เป็นผู้ออกแบบลายผ้าให้

นอกจากอาคารแห่งนี้จะยึดหลักเดียวกัน โรงงานผลิตผ้าและสินค้าของ CIRCULAR และ SC GRAND ยังใส่ใจเรื่องนี้เช่นกัน เพราะโรงงานของเขานั้นเป็นโรงงานที่นำพลังงานแสงอาทิตย์ (solar rooftop) เข้ามาใช้เป็นพลังงานหมุนเวียน และการผลิตเสื้อจากผ้ารีไซเคิลก็ช่วยลดการใช้พลังงานได้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์ ล่าสุดเขายังขยายระบบ ISO ของโรงงาน จากแต่เดิมที่เป็น ISO 9001 ให้เป็น ISO 14001 ซึ่งครอบคลุมการเป็นโรงงานที่ใส่ใจเรื่องสิ่งแวดล้อมด้วย 

ทั้งในโรงงานยังมีฝ่ายจัดการการแยกขยะโดยเฉพาะ ขยะเศษผ้าที่เหลือจากโรงงานก็ยังส่งต่อไป downcycle เพื่อเพาะเห็ดและเป็นแผ่นหุ้มเบาะรถยนต์ได้ แต่ในอนาคตอันใกล้ เขาตั้งใจพัฒนาและวิจัยให้นำวัสดุเหล่านี้มา upcycle เป็นสินค้าที่มีคุณค่าและมีราคาต่อไป

CIRCULAR community มากกว่าการขายคือการสร้างแรงบันดาลใจ

เพราะเชื่อว่าสิ่งแวดล้อมที่ดีไม่ได้สร้างได้ด้วยใครคนใดคนหนึ่งหรือองค์กรใดองค์กรหนึ่ง แต่ต้องเกิดจากการร่วมมือของทุกคนบนโลกใบนี้ การสร้างพาร์ตเนอร์ให้มากที่สุดจึงเป็นเรื่องดีมากกว่าการขาย จิรโรจน์จึงตั้งใจสร้างแรงบันดาลใจให้คนตัวเล็กๆ และธุรกิจในอุตสาหกรรมอื่นๆ

เริ่มจากตั้ง CIRCULAR T-Shirt Club ขึ้นโดยรณรงค์ให้ทุกคนนำเสื้อยืดตัวเก่าที่ผ่านการซักแล้วหนึ่งชิ้นมาแลกรับส่วนลด 100 บาทในการซื้อสินค้าจาก CIRCULAR เพื่อนำเสื้อผ้าเก่าที่ไม่ใส่แล้วไปรีไซเคิลเป็นเสื้อผ้าใหม่ ไม่แน่ว่าครั้งต่อไปที่เข้ามาเลือกซื้อเสื้อผ้าจาก CIRCULAR เสื้อผ้าของเราอาจเป็นส่วนหนึ่งของเสื้อผ้าชิ้นใหม่โดยไม่รู้ตัว

นอกจากนั้น เขายังตั้งใจเปิด CIRCULAR OEM ที่เปิดโอกาสให้แบรนด์ต่างๆ ได้ร่วมงานกับ CIRCULAR โดยองค์กรต่างๆ จะใช้ผ้ารีไซเคิลที่ SC GRAND ผลิตอยู่มาผลิตเป็นยูนิฟอร์มหรือสารพันสิ่งของต่างๆ ก็ได้ หรือนำยูนิฟอร์มเก่าที่มีอยู่แล้วมารีไซเคิลเป็นยูนิฟอร์มใหม่ก็แสนจะเก๋ อย่างที่แบรนด์ชานมไข่มุก KOI Thé นำเสื้อโปโลเก่าเก็บของแบรนด์มาให้ผลิตเสื้อโปโลตัวใหม่

“เราทำสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาด้วยแพสชั่นและความผูกพันต่อธุรกิจครอบครัวมากกว่าการขาย และต้องการสื่อสารว่า นึกถึงผ้ารีไซเคิลให้นึกถึงเรา เราจึงอยากให้ CIRCULAR สร้างแรงบันดาลใจให้คนทั่วไปและอุตสาหกรรมอื่นๆ ด้วย

“เราอยากให้คนทั่วไปและอุตสาหกรรมอื่นๆ มีส่วนร่วมในการสร้างการเปลี่ยนแปลงด้านสิ่งแวดล้อมได้ง่ายๆ ส่วนอุตสาหกรรมเดียวกันก็นำโมเดลของเราไปพัฒนาต่อได้ เพราะจริงๆ หลักการ circular economy นั้นมีอยู่แล้ว คุณจะแลกเสื้อผ้า ซื้อเสื้อผ้ามือสอง หรือซ่อมเสื้อผ้าก็ได้ สุดท้ายแล้ว CIRCULAR จะเป็นเพียงทางเลือกหนึ่งของหลัก circular economy เท่านั้น” เขาทิ้งท้าย

The post CIRCULAR แบรนด์ที่หยิบขยะอุตสาหกรรมแฟชั่นมาปั่นเป็นด้าย ทอ แล้วเย็บเป็นเสื้อผ้าสุดมินิมอล appeared first on a day magazine.

เพราะความที่รู้จักกับกล้วยในลักษณะนี้ เราจึงไม่คิดว่า ‘กล้วย’ จะนำไปต่อยอดเป็นอะไรได้มากนัก โดยเฉพาะเป็นงานศิลปะที่แฝงความนัยมากมาย

แต่กับ กรุ๊ป–พรรษชล โตยิ่งไพบูลย์ นักวาดภาพประกอบเจ้าของลายเส้นดินสอยุ่งๆ ผู้หลงใหลในรสชาติของกล้วยและสิ่งง่ายๆ ไม่ซับซ้อน การนำกล้วยมาทำเป็นซีนเล่มบางอย่าง Banana Poetry นั้นเป็นไปได้ แถมยังสนุกด้วย

“เราอยากทำซีนเกี่ยวกับสิ่งของสีเหลืองมานานแล้วเพราะเราชอบใช้แม่สีในการทำงาน มันควบคุมง่ายกว่าสีอ่อนๆ อย่างสีพาสเทล และสีเหลืองก็เป็นแม่สีที่เตะตาดี 

“พอพี่มิน (มิญชญา ชโยสัมฤทธิ์) และพี่วุ้น​ (คณาพร ผาสุข) เจ้าของสตูดิโอภาพพิมพ์ The Archivist ชวนทำซีนด้วยเทคนิคสกรีนปรินต์เราจึงเลือกทำซีนเกี่ยวกับกล้วย อาจเพราะเราชอบวาดรูปผักผลไม้อยู่แล้ว เราว่าฟอร์มของกล้วยมันสวยดีและเราไม่ชอบอะไรที่ต้องตีความซับซ้อน กล้วยซึ่งเป็นผลไม้ที่เห็นได้ทั่วไปก็น่าจะเหมาะ” กรุ๊ปย้อนเล่าถึงที่มาของซีนกล้วยๆ ที่ทำขึ้นเมื่อปี 2561 ให้ฟัง

เมื่อเฉพาะเจาะจงว่าซีนเล่มนี้จะว่าด้วยกล้วยล้วนๆ ไม่มีผลไม้อื่นผสม เธอจึงเลือกใช้กล้วยหอมเป็นตัวละครหลักเพราะรูปทรงสวย แถมยังดูเป็นสากลกว่ากล้วยชนิดอื่นที่อาจมีให้เห็นได้เฉพาะในไทยเท่านั้น จากนั้นจึงเริ่มลิสต์ว่าอยากให้ตัวละครของเธอแสดงเป็นอะไรบ้าง

“เราตั้งต้นจากว่ากล้วยมันก็มีชีวิต ดังนั้นถ้ากล้วยเป็นคนจะมีคาแร็กเตอร์ อาชีพ และลักษณะแบบไหน แล้วจึงลิสต์เรื่องต่างๆ ที่คิดไว้ออกมา ซึ่งก็เยอะพอสมควร แต่สุดท้ายก็คัดเฉพาะเรื่องที่คนน่าจะเข้าใจร่วมกันได้ง่ายกว่า 

“อย่างเช่นหน้า first impression ฝั่งซ้ายมาจากมุมมองของเราที่ว่าเมื่อนึกถึงกล้วยทีไร เราก็มักจะมองว่ามันคือตัวแทนของเพศชายทุกครั้ง ส่วนด้านขวา เราแค่คิดว่ากล้วยมันดูเหมือนกันทุกลูกเหมือนเป็นครอบครัวกล้วย แต่จริงๆ แต่ละใบมันก็มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกัน”

นอกจากนั้นเธอยังหยิบความชอบส่วนตัวมาผสมสานกับกล้วยแต่ละใบให้ดูน่าสนใจ อย่างหน้า Life Achievement นั้นเกิดจากการที่สมัยก่อนเธอชอบสะสมสติ๊กเกอร์เพราะสติ๊กเกอร์ส่วนใหญ่มักใช้สีสดๆ และมีตัวอักษรประกอบคล้ายงานไทโปกราฟีที่เธอสนใจ เธอจึงเปรียบสติ๊กเกอร์ที่ติดกล้วยในซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นดั่งเหรียญรางวัลของกล้วยแต่ละลูก

หรืออย่างหน้าหนึ่งที่ด้านบนเป็นภาพจากหนังเรื่อง The Breakfast Club เธอก็มองว่านั่นคืออาหารเช้าที่มาในรูปแบบของภาพยนตร์ ส่วนแพนเค้กประดับกล้วยด้านล่างนั้นคืออาหารเช้าในชีวิตจริง

“เราชอบดูหนังมากๆ และหนังนี่แหละที่ทำให้เราเปิดเพจวาดภาพของตัวเองเพื่อหยิบองค์ประกอบเล็กๆ น้อยๆ ในหนังมาวาดต่อให้เราได้บริหารสมอง ความชอบตรงนี้จึงทำให้เรามีคลังหนังในหัวเยอะและจะหยิบมาเล่นกับอะไรเมื่อไหร่ก็ได้” เธออธิบาย

นอกจากภาพเหล่ากล้วยจอมแก่นแสนน่ารักจะทำให้เราตกหลุมรักซีนเล่มนี้ได้ไม่ยาก อีกสิ่งที่ซีนเล่มบางๆ ตรงหน้าทำให้เราหายเครียดได้คืออารมณ์ขันของกรุ๊ปที่สอดแทรกมาให้เราได้ยิ้มน้อยๆ และขบคิดเบาๆ

“อย่างหน้ากล้วยหอมจอมซนนี่เข้าใจสิ่งที่เราสื่อไหม” กรุ๊ปโยนคำถามให้เราบริหารสมองก่อนจะเฉลยให้เราเข้าใจ

“คือไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปกล้วยหอมจอมซนก็ยังรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิม ด้านขวาเราจึงเขียนว่าสารกันบูดคือความลับที่ทำให้เราไม่แก่เลย” เราหัวเราะไปกับมุกเล็กๆ ของเธอ

แต่ความโปกฮาของกล้วยยังไม่หมดเท่านั้น กรุ๊ปตั้งใจให้หน้ากลางของซีนเล่มบางๆ มีการ์ตูน 4 ช่องเกี่ยวกับกิริยาของกล้วยแทรกอยู่ ความเก๋คือกรุ๊ปวาดปกของการ์ตูน 4 ช่องเป็นผิวกล้วยที่เต็มไปด้วยกระ เหมือนชวนให้เราค้นหาว่าหากปอกเปลือกลายๆ นี้ออกไป จิตใจภายในของกล้วยแต่ละใบจะเป็นยังไงกันนะ

“หน้าก่อนเข้าเรื่องการ์ตูน 4 ช่อง เราเขียนไว้ว่า ‘What are you doing?’ แล้วพอพลิกหน้าต่อไปก็จะเจอกล้วยที่ทำกิริยาต่างๆ เพราะอย่างที่บอกว่ารูปร่างของกล้วยมันทำให้เราคิดต่อไปได้เยอะ เราเลยมาคิดว่ากล้วยมันจะเป็นอะไรได้บ้าง เช่น กล้วยเล่นโยคะหรือกล้วยนั่งอึ อีกอย่างเราว่ากล้วยมันเหมือนโลโก้รองเท้าไนกี้เลยวาดกล้วยที่ทำกิริยาแบบโลโก้ไนกี้อยู่ด้วย” 

ความสนุกของซีนเล่มนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องราวของเหล่ากล้วยและมุกตลกที่กรุ๊ปแทรกมาเท่านั้น แต่ยังอยู่ที่ลายเส้นดินสอขยุกขยิก มีรอยขีดฆ่าเต็มไปหมด กรุ๊ปบอกว่าสิ่งเหล่านี้นี่แหละคือสไตล์งานของเธอที่ได้มาจากการเรียนกับอาจารย์ชาวต่างชาติในวิชาวาดภาพประกอบตอนอยู่ปี 2 เอกเรขศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

“เด็กไทยที่เรียนศิลปะทุกคนจะถูกสอนว่าเส้นที่วาดจะต้องสวย เพอร์เฟกต์ และไม่ออกนอกกรอบ เมื่อก่อนงานเราก็เป็นแบบนั้น แต่อาจารย์ชาวอังกฤษที่สอนวิชาวาดภาพประกอบตอนปี 2 เขาไม่จำกัดอะไรเลย เช่น ให้ลองวาดแบบไม่มองกระดาษหรือให้ไปนั่งวาดภาพที่จุดหนึ่งซ้ำๆ เพื่อดูว่าตรงนั้นมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม แล้วงานเราจะออกมาเป็นแบบไหน เราจะวาดอะไรยังไงก็ได้โดยไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมากมาย 

“การวาดแบบนี้เปลี่ยนความคิดของเราไปเลยว่าเราไม่จำเป็นต้องวาดตามที่ใครบอก ไม่ต้องวาดให้ตรงทฤษฎีเป๊ะๆ ก็ได้ ตั้งแต่นั้นเราจึงตั้งกฎให้ตัวเองว่าจะไม่ใช้ยางลบในการทำงานอีกต่อไปและทำให้เราเจอสไตล์งานของตัวเอง” 

ไม่เพียงเนื้อหาในเล่มและปกหลังที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่า หน้าปกของเล่มยังเขียนว่า ‘BANNA’ แล้วค่อยเติมตัว ‘A’ ที่ตกไปทีหลัง

“เชื่อไหมว่าเราเขียนผิดจริงๆ” กรุ๊ปหัวเราะ “เราเขียนคำนี้ด้วยดินสอไว้หลายแบบมากๆ แล้วค่อยนำมาสแกนลงคอมพ์พิวเตอร์เพื่อจัดวางอีกที พอดีว่าเวอร์ชั่นนี้ฟอร์มมันลงตัวที่สุดแต่เราดันเขียนตัวเอตกไป ถ้าจะเขียนใหม่ให้ได้แบบเดิมเราก็ทำไม่ได้แล้ว เลยเลือกเขียนแทรกแทน” เธออธิบายก่อนสรุปให้เราฟังถึงความสนุกที่ได้ทำซีนเล่มบาง

“ข้อดีของการทำซีนจากกล้วยคือกล้วยเป็นสิ่งที่เรากินแทบทุกวันและเราคุ้นเคยกับมันอยู่แล้ว จึงทำให้เราคิดต่อไปได้เรื่อยๆ ว่าจะวาดหรือจะเล่าอะไร แต่ความง่ายและความธรรมดาของมันนี่แหละก็ทำให้การวาดกล้วยแต่ละลูกให้เสร็จใน 1 ครั้งเป็นเรื่องยาก อย่างหน้าปกที่มีกล้วยวางเรียงกัน 3 ชั้นนั้นวาดได้ภายใน 1 ครั้ง แต่กล้วยในหน้าอื่นๆ ก็ต้องวาดซ้ำๆ ย้ำๆ จนกว่าจะได้กล้วยในรูปแบบที่เราพอใจ

“ความสนุกของการทำซีนเล่มนี้จึงเป็นการที่เราได้วาดกล้วยเยอะมากจนคิดว่าถ้าได้ทำซีนเกี่ยวกับของสีเหลืองอีกก็คงไม่วาดกล้วยแล้ว เพราะหมดมุก” กรุ๊ปบอกความในใจพลางหัวเราะ

zine : Banana Poetry
maker : กรุ๊ป–พรรษชล โตยิ่งไพบูลย์

ขนาด 17.8 x 25.5 ซม. พิมพ์ 2 สี จำนวน 32 หน้าด้วยเทคนิค Screen Printing โดย  The Archivist

พิมพ์ด้วยกระดาษสี Snow White และ White and Lido Yellow 150 เล่ม ราคาเล่มละ 450 บาท สั่งซื้อได้ทางเว็บไซต์ The Archivist

The post “กล้วยมันก็มีชีวิต” Banana Poetry ซีนว่าด้วยเรื่องกล้วยๆ และจักรวาลกล้วยทั้งปวง appeared first on a day magazine.

กระดาษของกิฟท์กลายเป็นรองเท้าของฟอร์เรสต์ ตัวละครจากภาพยนตร์ในตำนานอย่าง Forrest Gump ได้เห็นสาวน้อย Amélie กับโฟโต้บูทจากภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน และเป็นความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่เชื่อเถอะว่าเห็นแล้วจะทำให้คุณอยากลุกขึ้นมาทำโมเดลกระดาษขนาดจิ๋วด้วยมือของตัวเองสักครั้ง

กิฟท์บอกกับเราว่าความสนุกของการทำโมเดลกระดาษคือการได้จับคู่สีสันใหม่ๆ และได้จินตนาการว่าจุดเล็กๆ ในเรื่องราวต่างๆ นั้นมีเรื่องเล่ายังไง แต่กระบวนการทำงานของกิฟท์ที่ลงลึกกว่านี้จะเป็นยังไง เบื้องหลังโมเดลกระดาษต่างๆ ต่อไปนี้มีคำตอบ

ลองหยิบกระดาษที่อยู่ใกล้ๆ มาสัก 1 แผ่น แล้วมาสร้างโมเดลจิ๋วของตัวเองไปพร้อมกับบทสนทนาระหว่างเราและกิฟท์ไปพร้อมๆ กัน

ปลูกต้นกระดาษในดวงใจ

ก่อนจะรับบทเป็นศิลปินผู้หลงใหลการสร้างโมเดลกระดาษ กิฟท์เติบโตในบ้านที่มีคุณพ่อเป็นครูสอนศิลปะ การวาดรูปก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตั้งแต่จำความได้ ในช่วงเวลาเดียวกัน ความหลงใหลในกระดาษก็เริ่มปลูกต้นรักในหัวใจเช่นกัน

“สมัยประถมเราค้นเจอสมุดสอนพับโอริกามิของแม่ เราเลยเริ่มพับกระดาษเป็นตั้งแต่ตอนนั้น หลังจากนั้นเมื่อมีโอกาสไปเที่ยวที่ต่างๆ เช่น ร้านขายเครื่องเขียน นิทรรศการ ก็จะไปซื้อกระดาษที่ขายในงานมาเก็บสะสมไว้โดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าซื้อมาทำอะไร แค่รู้สึกว่าสีและเนื้อสัมผัสมันสวยและแตกต่างเท่านั้น” กิฟท์ย้อนเล่าถึงความทรงจำวัยเด็กให้ฟัง

งานกระดาษนั้นน่าหลงใหลก็จริง แต่เพราะยังไม่เห็นทางไปในตอนนั้น เมื่อต้องเลือกเรียนต่อมหาวิทยาลัย เธอจึงเลือกเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในช่วงนี้เองที่เธอห่างหายจากกระดาษไปวนเวียนอยู่กับการสร้างโมเดลอาคารจากวัสดุอื่นๆ กระทั่งจบการศึกษาและเผชิญหน้ากับงานสถาปนิกที่เต็มไปด้วยความกดดันจริงๆ เธอจึงกลับมามองกระดาษที่สะสมไว้อีกครั้ง

“เราลองเอากระดาษที่เก็บไว้มาทำเป็นโมเดลจิ๋วโดยมีอุปกรณ์แค่แผ่นรองตัด คัตเตอร์ และดินสอ เริ่มจากวาดรูปโต๊ะ เก้าอี้ หรือของที่อยากทำเป็นรูปแบบสองมิติ จากนั้นก็จินตนาการอิงกับการพับกล่อง เพื่อวาดเทมเพลตสิ่งของเหล่านั้นแล้วจึงตัดและพับให้เป็นรูปทรงสามมิติ 

“แม้จะต่างจากการขึ้นโมเดลของสถาปนิกที่จะทำโมเดลอาคารทีละด้านๆ แล้วค่อยนำกาวมาทาให้ติดกัน แต่มุมมองตรงนั้นก็ช่วยให้จินตนาการภาพได้ง่ายขึ้น” กิฟท์อธิบายถึงขั้นตอนการทำให้ฟัง

งานชิ้นแรกที่ทำสำเร็จคือ Rear Window เป็นโมเดลกระดาษสีขาว-ดำที่ได้แรงบันดาลใจจากฉากหนึ่งในภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน ทำขึ้นโดยใช้กระดาษทำเบเกอรีและกระดาษขาวเทามาสร้างเป็นชิ้นงาน แล้วจึงนำมาจัดแสงถ่ายรูป ทำเป็นงานสต็อปโมชั่นอีกที

“ช่วงแรกๆ ก็ลองผิดลองถูกมาเรื่อยๆ ผ่านการดูยูทูบและอินเทอร์เน็ต ทำจริงจังบ้าง ไม่จริงจังบ้าง แต่จุดเปลี่ยนสำคัญคือตอนที่คุณยายเสียซึ่งทำให้เราคิดเรื่องความตายขึ้นมา เราไม่รู้เลยว่าเวลาชีวิตเหลืออีกมากน้อยแค่ไหน เราจะไปตอนไหนก็ไม่รู้ เราจึงควรรีบทำสิ่งที่อยากทำอย่างจริงจังดูสักครั้ง” 

เรื่องเล่าและจินตนาการที่ไม่รู้จบ

เมื่อตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะลองเปลี่ยนงานอดิเรกให้เป็นงานประจำ กิฟท์จึงตั้งต้นชีวิตจากการคิดพิจารณาว่าเมื่อ 10 ปีที่แล้วเธอสนุกกับอะไร และใน 10 ปีข้างหน้าเธออยากวนเวียนในวงการไหน และชวนเพื่อนสนิทมิตรสหายรอบตัวมาพูดคุยถึงหัวข้อดังกล่าวเพื่อนำเรื่องราวที่เพื่อนแลกเปลี่ยนมาสานต่อเป็นโมเดลใน Gift Project ที่เธอทำโมเดลขึ้นมาจากการพูดคุยและส่งมอบโมเดลนั้นกลับไปให้เพื่อนผู้เป็นเจ้าของเรื่องเล่า

“เราเป็นคนชอบเรื่องเล่า ชอบนำเรื่องที่ได้ยินมาจินตนาการต่อเองเพื่อสร้างรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างงาน Athletics หนึ่งในงานจาก Gift Project เกิดขึ้นจากเพื่อนชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่เล่าว่าตอนเด็กๆ เขาเคยเป็นนักวิ่งที่โรงเรียน เขาดูสนุกที่ได้เล่าถึงเรื่องนี้และบอกอีกว่าแม้ตอนนี้จะไม่ได้วิ่งเหมือนเดิมแล้วแต่เขาก็ไม่ป่วยเลย 

“จากเรื่องราวตรงนั้น เราก็คิดต่อจินตนาการต่อไปเรื่อยๆ ว่าถ้าจะสร้างโมเดลกระดาษที่ได้จากเรื่องของเขา รูปร่างหน้าตาจะต้องเป็นยังไง เขาเป็นนักวิ่งก็น่าจะมีห้องล็อกเกอร์ไว้เก็บเหรียญและถ้วยรางวัลที่เคยได้ ด้วยความเป็นคนญี่ปุ่นก็น่าจะต้องมีธงชาติติดด้วยนะ 

“สิ่งสุดท้ายคือน่าจะมีรองเท้าวิ่งซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในความทรงจำของนักวิ่งทุกคนซึ่งรองเท้านี่ทำยากสุดเลย เราใช้เวลา 2-3 วันในการหาเทมเพลต ดูว่าคนทำรองเท้าหนังเขาขึ้นแบบกันยังไง แล้วนำมาประยุกต์กับกระดาษ” กิฟท์อธิบายวิธีการทำงานจากจุดเล็กๆ ที่เธอสนใจ

นอกจากงานชิ้นนี้ งานชิ้นอื่นๆ ของกิฟท์ยังเกิดขึ้นจากจินตนาการของเธออีกเช่นกัน เช่น งาน Suzy’s House Collection ที่เธอต่อยอดจากภาพยนตร์เรื่องโปรดอย่าง Moonrise kingdom แต่แทนที่จะเล่าเรื่องของเด็กๆ ที่เป็นตัวเอกของเรื่อง กิฟท์จินตนาการต่อว่าบ้านของตัวละครยามเป็นผู้ใหญ่จะหน้าตาเป็นแบบไหน

“เขาน่าจะเป็นนักเดินทางเพราะตอนเด็กๆ แม่ไม่ให้เขาออกจากบ้าน แต่ละห้องจึงน่าจะมีเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่ซ้ำกันเพราะเขาสะสมมาจากสถานที่ต่างๆ ที่ไปเที่ยวมา 

“อย่างห้องน้ำก็คิดขึ้นว่าควรจะมีอ่างน้ำให้ได้นอนแช่สบายๆ ในอ่างก็น่าจะมีผลไม้ฝานอยู่ด้วยจะได้รู้สึกสดชื่นหลังเหนื่อยล้าจากการเดินทาง” เธอเล่าถึงจินตนาการด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

คู่สีตรงข้าม โลกแอนะล็อก และสิ่งรอบตัว

“ชื่อ ‘Analogift’ มาจากความหลงใหลในสิ่งของยุคแอนะล็อก เช่น นาฬิกาไขลาน โทรศัพท์แบบหมุน เทป และแผ่นเสียง ฯลฯ ซึ่งแต่ละชิ้นต่างมีที่มาที่น่าสนใจ เราจึงชอบหยิบของในยุคนี้มาทำงานเพราะเรื่องราวเหล่านี้จะทำให้งานกระดาษของเราที่ดูแห้งๆ กลับมีชีวิตขึ้น” กิฟท์อธิบายถึงที่มาของชื่อที่เธอใช้ในฐานะศิลปิน

“นอกจากจะได้แรงบันดาลใจจากสิ่งของยุคแอนะล็อก เราก็มักได้แรงบันดาลใจจากสิ่งรอบตัวในชีวิตประจำวันด้วย เช่น งานที่เกี่ยวข้องกับบ้านหรืออาคาร เช่น Stair ก็มาจากการที่เราชอบอยู่บ้านจึงหยิบสิ่งเล็กๆ รอบตัวมาทำเป็นโมเดลจิ๋วๆ ส่วนงาน Amélie ก็มาจากหนังเรื่อง Amélie เลย 

“แต่ถ้าพูดถึงหนังที่เราชอบสุดๆ คือหนังของ Wes Anderson นะ ในหนังจะมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ น่ารักเต็มไปหมด สัมพันธ์กับเราที่ชอบใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ลงไปในงาน อย่างงาน Vintage Fridge ก็จะไม่ได้มีแค่ตู้เย็นวินเทจเท่านั้น แต่เมื่อเปิดตู้เย็นก็จะเจอของกินที่เราชอบเต็มไปหมด”

นอกจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้จากหนังของเวส กิฟท์ยังบอกว่าการใช้คู่สดใสตรงกันข้ามของผู้กำกับหนุ่มก็มีอิทธิพลกับเธอ เช่น ถ้าในงานมีสีแดงก็ต้องมาคู่กับสีเขียวและเหลืองอย่างงานห้องนั่งเล่นใน Suzy’s House Collection หรือหากมีสีฟ้าก็ต้องมีสีชมพูอย่างงาน Marie Antoinette’s Dressing Room

ที่ผ่านมา สีสันทั้งหมดเกิดขึ้นจากการที่กิฟท์ตั้งใจเลือกกระดาษสีสวยๆ มาใช้ แต่เพราะโควิด-19 การนำเข้ากระดาษสีเหล่านี้ในช่วงที่ผ่านมาจึงน้อยลงจนเธอหากระดาษสีสันที่ถูกใจมาสร้างงานไม่ได้ ล่าสุดกิฟท์จึงทดลองนำสีน้ำมาละเลงบนกระดาษเพื่อสร้างสีสันที่ต้องการขึ้นเอง 

“เราทำงาน Grand Catapest Hotel ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง The Grand Budapest Hotel ของเวส แอนเดอร์สัน ด้วยสีน้ำ เราพบว่านอกจากจะทำให้เราใจเย็นขึ้น การใช้สีน้ำก็ยังทลายข้อจำกัดเรื่องสีและการลงรายละเอียดต่างๆ ออกไป เพราะเราสร้างกระดาษสีที่ต้องการเองได้เลย” เธอเล่ากระบวนการใหม่ให้ฟังพร้อมโชว์ผลงานชิ้นล่าสุดให้ดู

ศิลปินที่หลงรักรอยยิ้มของผู้เสพงาน

จากวันที่มีอุปกรณ์เพียงไม่กี่ชิ้น กิฟท์บอกว่าวันนี้เธอเก็บสะสมอุปกรณ์การทำงานกระดาษแบบเฉพาะทางมากขึ้นเรื่อยๆ จากวันแรกๆ ที่เธอมักสร้างงานตามออร์เดอร์คนอื่น คล้ายๆ งาน Gift Project เธอก็เริ่มหันมาทำงานส่วนตัวแล้วหารายได้จากการสร้างเทมเพลตโมเดลกระดาษที่ลงขายในเว็บไซต์ Etsy

“ช่วงแรก เราอยากเป็นศิลปินที่รับงานจากลูกค้า ตอนนี้เราไม่ได้อยากทำแบบนั้นแล้วแต่เราอยากสร้างงานของตัวเองแล้วแบ่งปันเทคนิคต่างๆ มากกว่า เพราะหนึ่ง–การสร้างงานของตัวเองมันอิสระกว่า สอง–เวลาเราลงงานตัวเองในแพลตฟอร์มต่างๆ แล้วคนรู้สึกสบายใจ เราจะรู้สึกมีความสุขกว่ามาก สาม–เราจำได้ว่าตอนเริ่มต้นที่ต้องลองผิดลองถูกด้วยตนเองมันยากขนาดไหน เราไม่รู้จะเดินไปทางไหนหรือไปปรึกษาใคร 

“เราเลยหยิบโมเดลบางส่วนมาตัดทอนรายละเอียดแล้วลงขายเทมเพลตดิจิทัลเพื่อให้คนไปสร้างงานกระดาษของเขาเอง และแชร์เทคนิคการทำโมเดลต่างๆ ลงในเว็บไซต์ เฟซบุ๊ก และยูทูบของเรา ความรู้สึกเวลาที่เห็นคนแฮปปี้กับโมเดลที่เขาทำด้วยตัวเองและความรู้สึกเวลามีคนมาขอบคุณที่เราแชร์สิ่งนี้ออกไปมันดีกว่าเยอะเลย” กิฟท์บอกถึงเป้าหมายในปัจจุบัน

“จริงๆ วันแรกที่เราตัดสินใจลาออกจากการเป็นสถาปนิก ครอบครัวก็ไม่เห็นด้วยนะ” เธอพาย้อนกลับไปถึงจุดเปลี่ยนชีวิตอีกครั้งพลางหัวเราะ

“เขาก็เหมือนพ่อแม่ทั่วไปนั่นแหละที่คิดว่าการเป็นสถาปนิกน่าจะได้เงินมากและมั่นคงกว่า แต่ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วซึ่งมันก็ทำให้เรารู้สึกดีมากๆ เพราะที่ผ่านมามันพิสูจน์แล้วว่าก่อนหน้านี้เราหลงทางมาตลอดว่าคนอื่นว่ายังไงเราก็ว่าตามนั้น คนอื่นคิดว่าสิ่งไหนดีเราก็ทำอย่างนั้น

“การได้ทำโมเดลกระดาษซึ่งเป็นสิ่งที่เราชอบมันอาจจะต้องอดทนกับปัญหาและอุปสรรคที่เข้ามาสักหน่อย แต่พอถึงวันหนึ่งความซื่อสัตย์กับตัวเองจะทำให้เรารู้สึกว่าฉันทำสำเร็จได้ หลังจากนั้นเราจะต่อยอดงานของตัวเองออกไปได้ไม่รู้จบ” เธอยืนยัน

ขอบคุณภาพจาก กิฟท์–จิตติมน มันทรานนท์

The post Analogift ศิลปินกระดาษผู้หลงใหลโลกแอนะล็อกและคู่สีแบบหนังเวส แอนเดอร์สัน appeared first on a day magazine.

‘เพื่อนสนิท’ ในฐานะที่เราพบเจอกันทุกเดือน เดือนละ 7 วัน และ ‘ศัตรู’ ในฐานะที่ทำให้เราปวดท้องเจียนสิ้นลม ไหนจะทำให้รู้สึกเฉอะแฉะและอับชื้นจนแสบคันน้องสาว บางครั้งก็มาไม่บอกไม่กล่าว ทำเอาทริปเที่ยวทะเลกับเพื่อนล่มไม่เป็นท่า

นี่ยังไม่นับรวมอีกสารพัดปัญหาที่เมื่อประจำเดือนมา เท่ากับอิสระของเรานั้นหมดไป

แต่เมื่อได้รู้จักกับถ้วยอนามัยแบรนด์ไทยนาม Joie ของหญิงสาวผู้ใส่ใจสิ่งแวดล้อมอย่าง อิ๊ง–ธาริษา พงษ์เสฐียร เราก็แทบลืมไปเลยว่ากำลังอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือน เพราะเจ้าถ้วยน้อยๆ ถ้วยนี้รองรับประจำเดือนได้มากเท่าผ้าอนามัยแบบกลางวัน 4-5 ชิ้น ใส่ได้นานถึง 12 ชั่วโมง แถมถ้วยอนามัย 1 ชิ้นยังมีอายุการใช้งานยาวนานถึง 10 ปี จึงช่วยลดขยะผ้าอนามัยไปได้กว่า 2,400 ชิ้นตลอดอายุการใช้งาน 

แค่ฟังก็รู้สึกว้าวแล้วใช่ไหม? แต่เบื้องหลังความว้าวนี้ยังมีเรื่องน่าประทับใจอีกมาก อย่างการดีไซน์ที่อิ๊งลงมือออกแบบเองทุกขั้นตอนเพื่อให้ปลอดภัยต่อผู้ใช้และเป็นมิตรต่อโลกมากที่สุด ถึงแม้ว่า Joie จะไม่ใช่ถ้วยอนามัยสัญชาติไทยแบรนด์แรก แต่เราก็มั่นใจได้ว่านี่คือถ้วยอนามัยที่เกิดขึ้นจากความใส่ใจในประเด็นสิ่งแวดล้อมและสรีระของผู้หญิงในทุกอณู

แล้วความพิเศษของถ้วยอนามัยแบรนด์นี้ที่เราอยากให้เหล่าผู้มีมดลูกได้ลองใช้สักครั้งเป็นยังไง บทสนทนาระหว่างเราและอิ๊งเบื้องล่างนี้มีคำตอบ

สิ่งที่สำคัญไม่แพ้ปัจจัยสี่

สำหรับผู้ใช้ถ้วยอนามัยส่วนใหญ่ (รวมถึงเรา) การตัดสินใจลองซื้อถ้วยอนามัยครั้งแรกนั้นอาจเกิดขึ้นเพราะอาการแพ้ผ้าอนามัย หรือเพราะอยากทำกิจกรรมได้คล่องตัว แต่สำหรับอิ๊ง การเปลี่ยนมาใช้ถ้วยอนามัยนั้นเกิดจากการที่เธอสนใจประเด็นสิ่งแวดล้อม 

“โลกใบนี้เกิดมาตั้งกี่พันล้านปี เราเป็นแค่สัตว์โลกชนิดหนึ่งที่อยู่อาศัยได้ไม่นานแต่กลับทำร้ายสิ่งแวดล้อมและสัตว์อื่นๆ ไปมาก เราเลยพยายามลดการสร้างขยะและมลพิษให้ได้มากที่สุด” อิ๊งเล่าถึงเหุตผลที่เธอหันมาสนใจประเด็นสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกันที่ทำให้เธอได้รู้จักถ้วยอนามัยและได้ลองสั่งถ้วยอนามัยแบรนด์ต่างประเทศมาใช้

“ครั้งแรกที่ลองใส่ก็ใส่ได้เลย แต่ถ้าถามถึงตอนที่เราใส่ได้คล่องจริงๆ ก็ใช้เวลาประมาณ 3 เดือน พอคล่องแล้วก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะเราไม่ต้องคอยเปลี่ยนบ่อยๆ แถมยังทำกิจกรรมต่างๆ ได้ปกติ ทำให้เวลาเราเจอใครก็อยากแนะนำให้คนนั้นรู้จักและลองใช้ถ้วยอนามัยดูบ้าง” 

ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่อิ๊งตกหลุมรักถ้วยอนามัย เธอก็ได้เผชิญกับสภาวะเบิร์นเอาต์จากการทำงาน เมื่อตัดสินใจลาออกเพื่อค้นหาแนวทางใหม่ในชีวิต เธอจึงปิ๊งไอเดียการทำแบรนด์สิ่งแวดล้อมขึ้น และสุดท้ายจึงตกตะกอนเป็นการทำแบรนด์ถ้วยอนามัย

“ช่วงที่ไปรษณีย์ไทยให้บริจาคของไปต่างจังหวัดได้ฟรี เราได้ยินพนักงานคุยกันว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งมาบริจาคผ้าอนามัยหลายกล่องไปยังพื้นที่ห่างไกล ทันทีที่รู้ เราก็คิดว่าทั้งที่เราก็เป็นผู้มีมดลูกที่เข้าใจความลำบากนั้นดี แต่ทำไมจึงไม่เคยคิดเลยว่าผ้าอนามัยก็ถือเป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้ปัจจัยสี่ และจากตรงนั้นเราก็พยายามคิดต่อว่าถ้าผ้าอนามัยที่ผู้หญิงคนนั้นบริจาคไปมันถูกใช้จนหมด แล้วคนเหล่านั้นจะทำยังไงต่อ มันมีอะไรที่ยั่งยืนกว่านี้บ้างไหม” 

ด้วยคนรู้จักของเธอมีโรงงานผลิตพลาสติกอยู่แล้ว อิ๊งจึงปรึกษาว่าการทำถ้วยอนามัยนั้นยากหรือไม่ เมื่อได้คำตอบว่าไม่ยากจนเกินไป เธอจึงลงมือทันที

“เราก็กังวลนะเพราะคนไทยยังไม่รู้จักถ้วยอนามัยมากเท่าไหร่ แต่ตอนนั้นก็คิดว่าถ้าทำออกมาแล้วขายไม่ได้ก็เอาไปบริจาคแทนก็ได้” อิ๊งเล่าพลางหัวเราะถึงเหตุการณ์เมื่อ 2 ปีที่แล้ว

ถ้วยอนามัยที่เป็นมิตรกับคนไทย

เมื่อตั้งมั่นว่าแบรนด์ถ้วยอนามัยของเธอจะต้องเกิดขึ้นให้ได้ อิ๊งจึงตั้งต้นจากการลิสต์ข้อดีและข้อเสียของถ้วยอนามัยแบรนด์ต่างประเทศ 4-5 แบรนด์ที่เธอเคยลองใช้ แล้วนำมาออกแบบเป็นถ้วยอนามัยในฝันที่คำนึงถึงความกังวลของหญิงไทย ขณะเดียวกันเธอก็พยายามออกแบบให้ถ้วยออกมากลางๆ ที่สุด เพราะสรีระของผู้หญิงนั้นแตกต่างกัน จึงไม่มีถ้วยอนามัยรูปแบบไหนที่เหมาะกับภายในของผู้หญิงทุกคน 

“คนไทยส่วนใหญ่น่าจะยังไม่รู้จักถ้วยอนามัยด้วยซ้ำ ถ้วยอนามัยทรงกรวยที่ปากถ้วยจะใหญ่มากจึงอาจน่ากลัวเกินกว่าจะเป็นถ้วยอนามัยถ้วยแรกของคนไทย เราเลยออกแบบถ้วยให้เป็นทรงระฆังที่ปากถ้วยเล็กแต่ก้นถ้วยกว้าง ทำให้รองรับประจำเดือนได้มากโดยที่ถ้วยไม่ใหญ่และยาวเกินไป” อิ๊งเล่าถึงรูปแบบที่เธอพอใจ

นอกจากจะทำให้ปากถ้วยไม่ใหญ่เกินไปแล้ว ก้านถ้วยก็เป็นอีกส่วนที่เธอให้ความสำคัญ คือแทนที่จะเลือกให้ก้านถ้วยสำหรับดึงถ้วยออกจากช่องคลอดเป็นก้านตรงๆ ยาวๆ อย่างแบรนด์ส่วนใหญ่ ซึ่งถึงแม้จะใช้ซิลิโคนที่นิ่มแค่ไหนแต่ก็อาจทำให้เจ็บอยู่บ้าง เธอจึงเปลี่ยนก้านนั้นให้เป็นห่วงกลมมนเช่นแบรนด์ที่เธอประทับใจ เพราะนอกจากจะดึงออกได้ง่ายกว่าแล้วยังไม่ทิ่มเนื้อเยื่อภายในอีกด้วย 

สำหรับคนที่กังวลว่าถ้วยอนามัยนั้นจะแข็งเกินไปหรือไม่ อิ๊งขยายความให้ฟังกันใหม่ว่าจริงๆ แล้วถ้วยที่นิ่มนั้นอาจไม่เหมาะกับสรีระภายในเพราะจะทำให้ถ้วยกางออกยากและถูกผนังช่องคลอดบีบจนไม่เกิดสุญญากาศ แต่ถ้วยที่แข็งเกินไปก็จะพับและใส่ได้ยาก เธอจึงเลือกใช้ซิลิโคนที่มีความนิ่มกลางๆ ออกไปทางแข็งตามคอนเซปต์ที่ว่า ‘ออกแบบให้กลางเข้าไว้’

แต่กว่าจะได้รูปทรงเหล่านี้ออกมา อิ๊งต้องออกแบบ สั่งผลิต และปรับแก้อยู่หลายครั้ง แม้จะต้องเสียเงินค่าแท่นพิมพ์ที่แพงแสนแพงไปมาก แต่เธอก็ได้รูปแบบที่พึงพอใจโดยมีรูปทรงเดียวแต่มี 2 ไซส์ คือไซส์ s ที่จุได้ 22 มิลลิลิตร ซึ่งแทนผ้าอนามัยแบบกลางวันได้ 4-5 ชิ้น และไซส์ m ที่จุได้ 30 มิลลิลิตร ซึ่งแทนผ้าอนามัยแบบกลางวันได้ 5-6 ชิ้น

การเลือกไซส์ถ้วยนั้นก็ไม่ยาก หากเป็นคนที่ประจำเดือนมาน้อยให้เลือกไซส์ s แต่ถ้ามามากก็เลือกไซส์ m และหากใจกล้าอีกสักนิด อิ๊งอยากให้ลองศึกษาวิธีวัดความสูงของปากมดลูกที่เธอสอนไว้ในเพจ เพราะหากเป็นคนปากมดลูกก็ใส่ได้ทั้งสองไซส์แต่ถ้าปากมดลูกต่ำไซส์ s จะตอบโจทย์กว่ามาก 

เป็นมิตรกับโลกในทุกกระบวนการ

เพราะอิ๊งเริ่มต้นทำแบรนด์จากความสนใจเรื่องสิ่งแวดล้อม สิ่งที่สำคัญไม่แพ้รูปทรงของถ้วยคือ แพ็กเกจจิ้งและผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่จะออกมาในอนาคตภายใต้ชื่อแบรนด์เดียวกันจะต้องเป็นมิตรต่อโลกมากที่สุด วัสดุที่นำมาทำเป็นสิ่งต่างๆ ในชื่อ Joie จึงต้องไม่ใช่อะไรก็ได้แต่ต้องเป็นวัสดุที่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือก 3 ข้อที่เธอตั้งไว้

หนึ่ง–เธอให้ความสำคัญกับการนำวัสดุที่มีอยู่แล้วมาใช้ให้เกิดประโยชน์มากที่สุด จากไอเดียนี้อิ๊งจึงได้เป็นถุงผ้าใส่ถ้วยอนามัยที่เย็บจากเสื้อผ้ามือสอง ด้วยสองมือของป้าๆ น้าๆ ในสังกัด Second Chance Bangkok มูลนิธิที่นำเสื้อผ้ามือสองมาขายให้ชาวบ้านในราคาถูก ทั้งยังนำเสื้อผ้าบางส่วนมาอัพไซเคิลเป็นสิ่งของกระจุกกระจิกเพื่อสร้างรายได้ให้ชุมชน

สอง–หากวัสดุที่มีอยู่แล้วไม่ตอบโจทย์ก็หันมาใช้วัสดุรีไซเคิลแทน อย่างกล่องบรรจุภัณฑ์และกล่องพัสดุสำหรับส่งสินค้าก็ทำจากกระดาษรีไซเคิลทั้งสิ้น แถมอิ๊งยังเลือกใช้หมึกถั่วเหลืองราคาสูงมาพิมพ์กล่องแทนหมึกทั่วไปที่ผลิตจากน้ำมันปิโตรเลียมซึ่งส่งผลกระทบกับโลกตั้งแต่กระบวนการขุดเจาะน้ำมัน ทั้งยังก่อให้เกิดมลพิษในกระบวนการผลิต ซึ่งเป็นอันตรายทั้งต่อผู้ผลิต ผู้บริโภค และสิ่งแวดล้อม

สาม–หากใช้วัสดุรีไซเคิลไม่ได้ เธอจะเลือกใช้วัสดุที่นำไปรีไซเคิลต่อได้ อย่างขวดพลาสติกบรรจุน้ำยาทำความสะอาดจุดซ่อนเร้น เธอก็เลือกใช้พลาสติกประเภทที่ส่งไปรีไซเคิลได้ทันทีที่ใช้หมด

นอกจากบรรจุภัณฑ์จะใส่ใจสิ่งแวดล้อมสุดๆ แล้ว การเลือกโรงงานผลิตสินค้าในไลน์ self-care ของอิ๊งยังเป็นมิตรกับโลกไม่แพ้กัน เพราะเป็นโรงงานที่เลือกใช้หลอดไฟ LED และใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์ นอกจากนั้นยังออกแบบช่องลมระบายความร้อนในโรงงานจนประหยัดพลังงานได้มากกว่า 30 เปอร์เซ็นต์ และเป็นโรงงานแรกที่ได้รับรางวัลเหรียญทองของ LEED (Leadership in Energy and Environmental Design) หรือรางวัลระดับนานาชาติที่มอบให้อาคารที่สร้างขึ้นอย่างใส่ใจสิ่งแวดล้อม

“ในเมื่อเราบอกว่าตัวเองเป็นแบรนด์ที่ให้ความสำคัญกับประเด็นสิ่งแวดล้อม เราก็ควรใส่ใจทุกกระบวนการจริงๆ” อิ๊งอธิบายถึงความยากที่เธอเลือกเดิน

ถึงตรงนี้ หากหลายคนยังมองไม่ค่อยออกว่าการใช้ถ้วยอนามัยจะช่วยโลกได้ยังไงบ้าง ขอสรุปให้ฟังคร่าวๆ ว่าถ้วยอนามัย 1 ถ้วยนั้นใส่ได้ยาวนาน 12 ชั่วโมง เท่ากับว่าใน 1 วันเราจะถอดถ้วยอนามัยออกมาเทและใส่กลับเข้าไปใหม่ 1 ครั้งเท่านั้น และเพราะถ้วยอนามัย 1 ถ้วยใช้ได้นานถึง 10 ปี หากเรามีประจำเดือน 5 วัน ใช้ผ้าอนามัยเฉลี่ยวันละ 4 แผ่น เราจะลดขยะผ้าอนามัยที่เป็นขยะติดเชื้อได้มากถึง 2,400 แผ่นในระยะเวลา 10 ปี ซึ่งช่วยให้มลพิษในการเผาขยะติดเชื้อลดลงไปได้มาก

ไม่เพียงเท่านั้น เพราะถ้วยอนามัยสามารถใช้ซ้ำโดยปราศจากพลาสติกห่อและบรรจุภัณฑ์ภายนอก แถมยังไม่ต้องใช้กระดาษห่อให้สิ้นเปลือง ขยะที่เกิดจากการใช้ถ้วยอนามัยจึงมีน้อยจนน่าประทับใจ

เป็นมิตรกับมนุษย์เมนส์ทุกคน

นอกจากอิ๊งจะใส่ใจสิ่งแวดล้อมในทุกกระบวนการ เธอยังตั้งใจให้แบรนด์ถ้วยอนามัยใส่ใจมนุษย์เมนส์ด้วย เพื่อให้ถ้วยอนามัยมีประโยชน์ต่อทุกคนอย่างแท้จริง

ข้อแรก–จากการได้ยินพนักงานไปรษณีย์พูดเรื่องการบริจาคผ้าอนามัยในวันนั้น อิ๊งจึงตั้งใจให้ทุกการซื้อถ้วยอนามัย 1 ชิ้นของลูกค้าได้บริจาคถ้วยอนามัยอีก 1 ชิ้นให้ผู้ที่ขาดแคลน แต่เพราะการใช้ถ้วยอนามัยนั้นต้องมาพร้อมความรู้ด้านสุขอนามัยและการใช้งาน จากสถานการณ์โควิด-19 ที่ดำเนินอยู่อย่างไม่รู้จบ อิ๊งจึงต้องรอวันที่เธอจะได้ลงพื้นที่ไปสอนผู้มีมดลูกทุกคนด้วยตัวเอง

ข้อสอง–ด้วยเพราะอิ๊งเข้าใจดีว่าสรีระของคนเรานั้นแตกต่างกัน ถ้วยอนามัย 1 ชิ้นไม่ได้เข้ากับสรีระของผู้มีมดลูกทุกคน และการใช้งานให้คล่องมือนั้นก็ต้องใช้เวลา อิ๊งจึงเปิดโอกาสให้ลูกค้าได้ลองใช้ถ้วยอนามัยนานกว่า 4 เดือนหรือ 120 วัน หากไม่พอใจเพราะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แนวทาง หรือหากรู้สึกว่าไซส์ที่ซื้อมานั้นไม่เหมาะสม กระทั่งผู้ที่คิดว่า Joie นั้นไม่เหมาะกับสรีระของตัวเอง เธอก็ยินดีคืนเงินและรับเปลี่ยนไซส์

“การรับประกันแบบนี้จะทำให้ลูกค้ากล้าลองมากขึ้น ถ้าเขาลองแล้วไม่โอเคก็ปรับไปเรื่อยๆ เราจะคอยให้คำปรึกษาอยู่ตลอด แต่ถ้าสรีระเขาไม่เหมาะกับแบบของเราจริงๆ เราจะคืนเงินให้ เขาจะได้ไปซื้อแบรนด์อื่นมาลอง เพราะจุดประสงค์ของเราคือไม่อยากให้เขากลับไปใช้ผ้าอนามัยแต่ใช้ถ้วยอนามัยต่อไป ที่สำคัญจะได้ไม่สิ้นเปลืองเงินเขาและสิ้นเปลืองทรัพยากรโดยเปล่าประโยชน์” อิ๊งอธิบายความตั้งใจเมื่อเราถามว่าเธอเอาความกล้าตรงนี้มาจากไหนกัน

ทางเลือกที่ทำให้ผู้มีมดลูกหลงรักตัวเองขึ้นกว่าเก่า 

ในแง่สิ่งแวดล้อม หลายคนคงเข้าใจข้อดีของถ้วยอนามัยได้ไม่อยากนัก แต่กับร่างกายของตัวเอง เชื่อว่าหลายๆ คนคงเกิดคำถามมากมายว่าเจ้าถ้วยน้อยๆ ถ้วยนี้จะมีประโยชน์ต่างจากผ้าอนามัยแบบสอดยังไง? แล้วนอกจากจะดีต่อโลก ถ้วยอนามัยจะดีต่อเราได้ยังไงบ้าง? 

จากคำถามแรก อิ๊งผู้เคยใช้ผ้าอนามัยแบบสอดมาก่อนและพบปัญหามากมายจึงตอบได้ไม่ยากเลยว่า หากเราใช้ผ้าอนามัยแบบสอดนานเกิน 8 ชั่วโมง ผ้าอนามัยแบบสอดซึ่งทำจากฝ้ายที่มีคุณสมบัติซึมซับของเหลวได้จะทำให้ช่องคลอดแห้งและติดเชื้อง่ายขึ้น นอกจากนั้นยังมีงานวิจัยอีกว่าผ้าอนามัยแบบสอดที่มีผิวขรุขระเล็กน้อยอาจทำให้เกิดรอยขีดข่วนภายในได้ด้วย 

แต่ถ้วยอนามัยนั้นแตกต่างเพราะหากเลือกใช้ถ้วยอนามัยที่ผลิตจากซิลิโคนเกรดการแพทย์ซึ่งไม่มีรูพรุน แบคทีเรียและเชื้อโรคจะไม่เข้ามาย่างกรายได้เลย สิ่งสำคัญคือเราต้องแน่ใจว่าถ้วยอนามัยที่ซื้อมาจากแบรนด์ต่างๆ นั้นทำขึ้นจากซิลิโคนที่ได้มาตรฐาน และก่อนใส่ถ้วยอนามัยเข้าไปเราจะต้องตัดเล็บและทำความสะอาดมือให้ดี 

กับคำถามที่สอง อิ๊งบอกว่าถ้วยอนามัยทำให้ผู้มีมดลูกทุกคนได้มีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น เพราะใส่แล้วจะทำกิจกรรมโลดโผนแค่ไหนก็ไม่รู้สึกไม่สบายตัว ที่สำคัญเธอและลูกค้าหลายคนยังเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับประจำเดือนและร่างกายตัวเองไปเลย 

“เราได้เข้าใจประจำเดือนและร่างกายในอีกแง่มุมว่า หนึ่ง–จริงๆ แล้วประจำเดือนไม่ได้เหม็นและไม่ได้มีสีน่ากลัว แต่ที่มันคล้ำและมีกลิ่นตอนใส่ผ้าอนามัยก็เพราะมันทำปฏิกิริยากับผ้าอนามัยและอากาศ

“สอง–ประจำเดือนไม่ได้มาเยอะอย่างที่คิด ที่ตอนใส่ผ้าอนามัยนั้นดูเหมือนเรามามากเพราะผ้าอนามัยมีสาร SAP ที่ทำให้มันพอง ทั้งที่โดยเฉลี่ยคนเรามีประจำเดือนเพียง 30-60 มิลลิลิตรต่อเดือนเท่านั้น ซึ่งถ้วยอนามัยไซส์ s ของเราก็รองรับประจำเดือนต่อวันได้สบายๆ  

“สาม–สังคมไทยมีค่านิยมว่าเราไม่ควรพูดเรื่องเพศ เราเลยไม่เคยสำรวจและไม่เคยคิดที่จะมองมันจนทำให้เราห่างเหินกับร่างกายของตัวเอง การใช้ถ้วยอนามัยที่บังคับให้เราต้องเห็นประจำเดือนที่ออกมาและต้องสำรวจภายในช่องคลอดจึงทำให้เราได้รู้จักร่างกายตัวเองมากขึ้น

“เช่น จริงๆ แล้วช่องคลอดไม่ได้เป็นช่องตรงๆ นะ แต่มันจะเอียง 45 องศาไปทางก้นกบ หรือปลายสุดของช่องคลอดคือปากมดลูกซึ่งมีขนาดเล็กกว่าถ้วยอนามัยหลายสิบเท่า ไม่มีทางที่มันจะหลุดเข้าไปในมดลูกเราได้เลย” อิ๊งบอกถึงสิ่งที่เธอได้เรียนรู้จากการใช้และการทำแบรนด์ถ้วยอนามัยของตัวเอง

มากกว่าขายถ้วยอนามัยคือสร้างอิสระในเรือนร่างให้คนไทย

“ชื่อแบรนด์นั้นมาจากคำว่า ‘joy’ แต่เราสะกดเป็น ‘joie’ แบบภาษาฝรั่งเศสเพราะอยากให้มีกิมมิก” อิ๊งอธิบายถึงที่มาของชื่อซึ่งเธอสารภาพอย่างขำๆ ว่าทำให้คนอ่านชื่อผิดไม่น้อย

“จากความหมายของชื่อนี้ เราอยากให้ Joie ทลายข้อจำกัดของผู้มีมดลูกออกไปเพื่อที่เขาจะได้มีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น และอยากให้สังคมไทยกล้าพูดเรื่องเพศและประจำเดือนมากกว่านี้ เพราะการทำให้มันเป็นเรื่องน่าอายและเรื่องต้องห้ามทำให้ทุกคนไม่เข้าใจและไม่สามารถดูแลสุขภาพร่างกายของตัวเองได้ดีพอ”

เพราะความตั้งใจนั้นเอง อิ๊งจึงออกแคมเปญเกี่ยวกับประจำเดือนอยู่ตลอด เช่น แคมเปญ ‘Let’s Normalize Periods ประจำเดือนพูดได้ไม่ต้องแอบ’ ที่ทำร่วมกับเพจเกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศอย่าง THAT MAD WOMAN เพื่อเปิดพื้นที่ให้ทั้งผู้ที่มีและไม่มีมดลูกได้ทำความเข้าใจว่าประจำเดือนเป็นเรื่องธรรมชาติ

 

 

 

 

 

View this post on Instagram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A post shared by Joie Period Care ถ้วยอนามัยจอย (@cupsofjoie)

หรืออย่างล่าสุด อิ๊งยังจัดแคมเปญ ‘PCOS Awareness’ ร่วมกับ Yesmom Fertility แบรนด์ชุดตรวจภาวะการเจริญพันธุ์ เพื่อสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับภาวะถุงน้ำในรังไข่หลายใบ ซึ่งเป็นอันตรายต่อร่างกายไม่น้อย

“Joie จึงไม่ได้เป็นแบรนด์ขายถ้วยอนามัยเท่านั้น เพราะในอนาคตเรายังมีแพลนที่จะทำผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพร่างกายของผู้มีมดลูกออกมาอีก

“เพราะเมื่อเราได้ศึกษาเกี่ยวกับร่างกายของผู้มีมดลูกอย่างลงลึก เราพบว่ายังมีอีกหลายประเด็นมากที่ถ้าทำออกมาเป็นผลิตภัณฑ์ก็อาจช่วยให้ผู้มีมดลูกเข้าใจและใช้ชีวิตได้อย่างอิสระและดียิ่งขึ้น” อิ๊งทิ้งท้ายความตั้งใจต่อแบรนด์ถ้วยอนามัยที่มากกว่าการขายถ้วยของเธอ

ขอบคุณภาพจาก Meeratchata Rujinarong

The post Joie ถ้วยอนามัยที่ช่วยเราลดขยะได้ถึง 240 ชิ้นต่อปี และอยากให้ทุกคนมีอิสระในร่างกาย appeared first on a day magazine.

font founding

พอร์ตโฟลิโอของ พรีเมียร์–พีรพัฒน์ สิงห์โตทอง font founding

ชั้นปีที่ 3 สาขาวิชามีเดียอาตส์ เอกการออกแบบกราฟิก คณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี

ชื่อผลงาน Font Founding 

เสาคอนกรีตเอนโย้ 45 องศา สายไฟห้อยระย้าไม่ต่างจากเถาวัลย์ นับวันคนเดินถนนอย่างเราๆ ยิ่งเหมือนมีภารกิจให้พิชิต คือการเดินยังไงก็ได้ให้ไม่โดนสายไฟพาดคอ

เหล่านี้คือสิ่งที่คนไทยทุกจังหวัดต้องเจอตั้งแต่เกิดจนโต ความรำคาญตาและความอันตราย นำไปสู่การเรียกร้องให้แก้ไขในบางครั้ง แต่เมื่อไม่ได้รับการตอบรับไม่ว่าจะจากรัฐบาลชุดไหน ปัญหาที่ว่าก็ค่อยๆ หลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตจนกลายเป็นความรู้สึกชินชา

แต่เราควรชาชินกับสิ่งนี้จริงหรือไม่? พรีเมียร์–พีรพัฒน์ สิงห์โตทอง นักศึกษาเอกออกแบบกราฟิกชั้นปีที่ 3 สงสัย ดังนั้นเมื่อในวิชา Typography หรือวิชาออกแบบตัวอักษร มีโจทย์ให้นักศึกษาหาฟอนต์จากสิ่งของรอบตัว เขาจึงหยิบจับสายไฟที่พันเกี่ยวเลี้ยวลดมาทำเป็นโปรเจกต์ตามหาตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ ก่อนต่อยอดเป็นประโยคบอกเล่าเพื่อเรียกร้องให้เกิดความตระหนักถึงปัญหาเชิงโครงสร้าง

ว่าแต่การหาตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ตามเสาไฟสนุกยังไง ตัวอักษรเหล่านั้นซ่อนความย้อนแย้งอะไรไว้บ้าง ตามพรีเมียร์ไปไล่ล่าหาฟอนต์ที่แอบซ่อนไปพร้อมๆ กัน

นับ 1 ถึง 10 ให้เวลาทุกคนไปซ่อน!

พรีเมียร์เล่าว่าเรื่องราวของตัวอักษรในสายไฟเริ่มต้นจากโจทย์ในวิชา Typography ขณะที่เขาเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 สาขาวิชามีเดียอาตส์ เอกการออกแบบกราฟิก คณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี 

“วิชานี้สอนตั้งแต่รูปแบบตัวอักษร ระยะห่าง การสื่อสารผ่านตัวอักษรและอื่นๆ เมื่อเรียนจนจบ อาจารย์จะให้ทุกคนทำโปรเจกต์หาฟอนต์จากอะไรก็ได้ แต่พอต้องเรียนในช่วงโควิด-19 ที่ทุกคนต้องอยู่แต่ในละแวกบ้าน ขอบเขตงานจึงเป็นการหาฟอนต์จากสิ่งของรอบตัว”

เพราะต้องเรียนออนไลน์ที่บ้าน พรีเมียร์จึงกลับไปอยู่บ้านที่จังหวัดชลบุรีซึ่งอยู่ห่างจากผืนทะเลไม่กี่ก้าวเดิน แรกเริ่มเขาจึง​ตั้งใจหาฟอนต์จากคลื่นที่สาดซัดเข้าฝั่ง แต่จนแล้วจนรอดก็ได้ตัวอักษรมาเพียงไม่กี่ตัว

“มันยากมากเพราะจังหวะไม่ได้เลย อีกอย่างผมคิดว่าตัวอักษรมันควรจะสื่อสารอะไรบางอย่างด้วย แต่คลื่นทะเลกลับสื่อสารอะไรไม่ค่อยได้” ทันทีที่พรีเมียร์เริ่มลังเลกับไอเดียแรก เขาก็เหลือบไปเห็นสายไฟฟ้าและปิ๊งไอเดียใหม่ขึ้นมา

“ทำไมเสาไฟฟ้าไทยรกจัง”

และนั่น เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ เรื่องของเสาไฟที่อยู่ใกล้ตัวเราตลอด แต่หลายคนกลับไม่เคยสงสัยหรือตั้งคำถาม

พร้อมแล้ว! ใครแอบซ่อนอยู่ไหนบ้างนะ 

ทีนี้ ก็ถึงเวลาไล่ล่าตัวอักษร!

เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะหาฟอนต์จากเสาไฟ พรีเมียร์จึงเริ่มตระเวนหาจากละแวกใกล้บ้าน สถานที่ที่เขาไปทำธุระ กระทั่งเมื่อเริ่มต้องกลับไปกรุงเทพฯ ในช่วงหลังของโปรเจกต์ เขาก็ออกสำรวจสถานที่ใกล้เคียงหอพักและมหาวิทยาลัยด้วย

“ผมต้องหาตัวอักษรทั้ง A ถึง Z และเลข 0 ถึง 9 วิธีการหามี 2 แบบ คือถ่ายภาพเสาไฟเก็บไว้แล้วค่อยมาซูมหาตัวอักษรที่บ้าน และเดินหาตอนนั้นเลยซึ่งมันเหนื่อยมากๆ เพราะอากาศร้อน” เขาหัวเราะเมื่อย้อนพูดถึงชีวิตช่วงนั้น ก่อนจะเล่าถึงวิธีมองหาตัวอักษร

“ตัวอักษรที่หาง่ายจะเป็นตัวที่มีลักษณะกลมๆ และตรงๆ เพราะสอดคล้องไปกับลักษณะสายไฟ

อย่างตัว O และเลขศูนย์ก็ได้จากเสาไฟที่ม้วนไว้ ส่วนเลขหนึ่ง หรือตัว I ก็ได้จากเสาคอนกรีตหรือสายไฟที่ขึงตรง

“ตัวที่หายากคือตัวที่ลักษณะไม่เหมือนกับสายไฟ คือไม่ตรง ไม่กลม แต่มักจะขวางๆ หน่อย อย่างตัว W เป็นตัวที่หายากที่สุด ใช้เวลาหาอยู่ 1 สัปดาห์จนสุดท้ายก็เลิกเดินหาแล้วมาซูมในคอมพ์ดูว่ามีซ่อนอยู่ในรูปไหนบ้างไหมแล้วค่อยพลิกรูปเอา 

“หรือบางตัวก็ขึ้นอยู่กับมุมมองและระยะห่างของเรากับสายไฟด้วย บางครั้งเราเดินอยู่ฟากหนึ่งของถนนแล้วเห็นตัวอักษรบนเสาไฟอีกฟากหนึ่ง เช่น ตัว L เราก็ต้องถ่ายจากตรงนั้นเลยเพราะถ้าเดินเข้าไปใกล้กว่านั้น หรือเดินข้ามฟากไปถ่าย ตัวอักษรที่เห็นครั้งแรกก็จะกลายเป็นรูปอื่นไปแล้ว ดังนั้นภาพส่วนใหญ่จึงค่อนข้างไม่ละเอียดเพราะต้องถ่ายจากระยะไกลมาก” 

นอกจากนี้ยังมีตัวอักษรตัวอื่นๆ ที่เราทึ่งว่าเขาหาได้ยังไงและต้องใช้ระยะเวลานานแค่ไหนถึงจะหาเจอ ไม่ว่าจะเป็นตัว Q ที่ต้องเพ่งจนเจอหางตวัดก่อนถึงจะร้องอ๋อ หรือตัว G ที่แปลกกว่าเพื่อนตรงที่เป็นตัวพิมพ์เล็ก

“จริงๆ ผมหาตัว G พิมพ์ใหญ่เจอนะ แต่มันค่อนข้างมองออกยากนิดหนึ่งเลยเป็นตัวอักษรตัวเดียวในเซตที่เป็นตัวพิมพ์เล็ก นี่ก็มาจากข้อจำกัดเรื่องสถานที่ เพราะผมคิดว่าถ้าไม่ใช่ช่วงโควิดเราจะเจอตัวอักษรได้หลากหลายและมากกว่านี้”

จ๊ะเอ๋! เจอคนที่ซ่อนได้เนียนที่สุดสักที 

ถึงจะตามล่าหาฟอนต์มาได้ครบทุกตัวแล้วแต่พรีเมียร์ยังไม่หยุดแค่นั้น เพราะเชื่อว่าฟอนต์ต้องสื่อสารความหมายบางอย่างจากแหล่งที่มาของมัน เขาจึงลองเอาฟอนต์เหล่านั้นมาเรียงกันเป็นประโยคที่ทำให้ฉุกคิดถึงปัญหาเชิงโครงสร้าง ตั้งแต่ ‘Don’t ignore me’ หรือประโยคอย่าง ‘Beware of me’ จนสุดท้ายก็ได้ประโยคที่เขาคิดว่าสะท้อนให้เห็นต้นตอปัญหาจริงๆ 

“ปัญหานี้มันเกิดขึ้นมานานตั้งแต่รัฐบาลก่อนๆ ผมคิดว่าที่เขาไม่เคยคิดแก้ไขปัญหาก็เพราะมันไม่ได้กระทบกับชีวิตคนเท่าปัญหาปากท้องเลยปล่อยเลยตามเลย คนก็ชาชินไปและไม่คิดเรียกร้องให้หน่วยงานรัฐแก้ไข แต่จริงๆ แล้วหน่วยงานรัฐควรจะแก้ไขโดยที่ไม่ต้องให้ประชาชนเรียกร้องด้วยซ้ำ 

“ผมจึงเลือกใช้ประโยคที่ว่า ‘Government ignore this’ เพราะอยากให้คนได้เห็นต้นเหตุของปัญหาว่าที่สายไฟรกแบบนี้ก็เพราะนโยบายการใช้เสาไฟฟ้าร่วมกันระหว่างรัฐวิสาหกิจและเอกชนเพื่อลดต้นทุน ซึ่งบางประเทศก็ยังใช้หลักการเดียวกันอยู่นะ แต่ที่ประเทศไทยเป็นปัญหาเพราะเขาไม่เข้ามาดูแลรักษาจนสายไฟสื่อสารจนมันห้อยลงมา ก่อให้เกิดอุบัติเหตุต่อประชาชนด้วย”

หมดเวลา! แต่ไม่หยุดเรียกร้อง 

โปรเจกต์ทำงานครั้งนี้ใช้เวลานานถึง 2 เดือนเต็มตามระยะเวลาที่อาจารย์ให้ ระหว่างนั้นพรีเมียร์ยอมรับว่ารู้สึกท้อกับการหาตัวอักษรบางตัวไม่น้อย ไหนจะร้อนแทบทนไม่ไหวขณะเดินจ้องเสาไฟข้างทาง แต่ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกสนุกกับการทำงานครั้งนี้ไม่น้อย

“เวลาเจออักษรตัวหนึ่งผมจะรู้สึกดีใจมากเหมือนทำเควสต์ในเกมสำเร็จไปทีละชิ้นๆ บางครั้งก็เหมือนเล่นเกมจับผิดภาพที่ต้องมองเทียบ ค่อยๆ หา แล้วดูว่าจะพลิกรูปที่ได้ไปทางไหนเพื่อให้ได้ตัวอักษรแต่ละตัว” เขาเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้น พร้อมเล่าอีกสิ่งที่สำคัญที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความสนุก คือมุมมองต่อวิชาไทโปกราฟีที่ร่ำเรียน

“โปรเจกต์นี้ทำให้ผมได้มุมมองเกี่ยวกับไทโปกราฟีว่ามันไม่ใช่ว่าเราจะทำฟอนต์อะไรก็ได้ แต่ฟอนต์ที่สร้างขึ้นมันควรจะสื่อสารได้ด้วย ยิ่งการทำฟอนต์จากสายไฟเพื่อสื่อสารถึงปัญหาเรื่องเสาไฟในไทยมันก็ยิ่งสื่อสารได้ตรงตัวจนผมอยากเอาฟอนต์ที่หาได้เหล่านั้นมาทำให้เป็นฟอนต์จริง” 

แต่ก่อนจะพัฒนาฟอนต์จากสายไฟไปเป็นฟอนต์ที่ใช้ได้จริง พรีเมียร์ยังนำความสนใจเรื่องปัญหาสังคมที่สั่งสมมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายและไอเดียความยุ่งเหยิงของสายไฟที่พบเห็นระหว่างทำโปรเจกต์นี้แปลงเป็นภาพปีศาจเสาไฟฟ้าเพื่อลงขายในรูปแบบศิลปะ NFT ด้วย

“ผมสนใจปัญหาบ้านเมืองอยู่แล้วและอยากนำปัญหาเหล่านั้นมาตีความเป็นภาพคอนเซปต์ ลองดูว่าถ้าปัญหาเหล่านั้นกลายเป็นปีศาจมันจะเป็นยังไงบ้าง

“ปีศาจเสาไฟฟ้าก็เป็นหนึ่งในภาพเหล่านั้น ซึ่งเป็นปีศาจที่ผมคิดว่าต้องถูกกำจัดออกไปเหมือนกับปัญหาสังคมอื่นๆ ที่ต้องถูกแก้ไข” เขาทิ้งท้าย

ขอบคุณภาพจาก พีรพัฒน์ สิงห์โตทอง

The post ‘เสาไฟไทยทำไมรกจัง’ Font Founding โปรเจกต์ตามหาตัวอักษรที่ซ่อนในสายไฟ appeared first on a day magazine.

เหล่านี้คือวัตถุดิบบางส่วนที่แบรนด์โดนัทเดลิเวอรีอายุปีกว่าอย่าง LOAF-LAY เลือกสรรมาทำเป็นโดนัทรูปทรงอ้วนกลม เสิร์ฟคู่ซอสดิปหอมอร่อยชนิดที่ลูกค้าหลายคนยอมพรีออร์เดอร์ล่วงหน้านานหลายเดือนเพื่อลิ้มลอง จนทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรกันหนอที่ทำให้คนยอมรอขนาดนั้น 

แต่พลันโดนัทเนื้อหนึบเข้าปากและกลิ่นวานิลลาและนมหอมๆ เตะจมูก เราจึงเข้าใจทันทีว่าทำไมทุกคนถึงอดทนรออย่างไม่ย่อท้อ

แม้ปัจจุบันลูกค้าจะไม่ต้องรอนานอีกต่อไป ด้วยกำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้น แต่ความอร่อยที่ทานแล้วเหมือนมีแสงออกจากปากก็ทำให้เรายังอยากชวนสองพี่น้องเจ้าของกิจการอย่าง ทะเล–อรรถวีร์ พรใจหาญ และ ยาหยี–ธีรกานต์ ศิริหงษ์ มาไขข้อข้องใจว่าอะไรทำให้ LOAF-LAY มีแฟนคลับมากจนปัจจุบัน

หากไม่มีโดนัทอยู่ในมือตอนนี้ ขอให้ทุกคนเตรียมทิชชู่ซับมุมปากเอาไว้ แต่หากกล่องโดนัทตั้งอยู่ไม่ไกล ขอให้เปิดแล้วหยิบขึ้นมาชิมไปพร้อมๆ กัน

นักกินตัวยงที่พิถีพิถันกับอาหาร

กับบางอย่าง เราอาจไม่จำเป็นต้องเล่าย้อนถึงภูมิหลังครั้งอดีตเพื่อบอกเล่าว่ากว่าจะเป็นตัวตนของคนเหล่านั้น พวกเขาเติบโตมายังไง แต่กับทะเลและยาหยี การย้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตวัยเด็กนั้นจำเป็นยิ่งต่อการเข้าใจแบรนด์โดนัทแบรนด์นี้

“เราเป็นนักกินกันทั้งบ้าน ตอนเด็กๆ คุณพ่อคุณแม่จะพาเรา 2 คน นั่งรถไปชิมอาหารท้องถิ่นตามต่างจังหวัดที่ใช้วัตถุดิบสดๆ คุณภาพดีซึ่งมีผลทำให้รสชาติอาหารแต่ละเมนูออกมาแตกต่างและอร่อยเป็นพิเศษ นอกจากนั้นพวกเรายังไปเที่ยวญี่ปุ่นกันอยู่บ่อยๆ อย่างที่รู้กันว่าญี่ปุ่นเป็นประเทศที่คนให้ค่ากับวัตถุดิบมาก เราสองพี่น้องจึงมีมาตรฐานการกินว่าอาหารที่จะทานจะต้องประกอบไปด้วยสองอย่างคือ หนึ่ง–อร่อย และสอง–ต้องปรุงขึ้นจากวัตถุดิบที่ดีเท่านั้น” ยาหยีอาสาเล่าถึงยามเด็กของทั้งคู่ ก่อนที่ทะเลจะเสริมถึงการเป็นนักกินและนักเลือกสรร

“ผมพิถีพิถันขนาดที่ว่าจะเลือกทานเฉพาะส่วนน่องของไก่ หรือเลือกทานเฉพาะส่วนหัว ท้อง และแก้มของปลาเท่านั้น” 

นอกจากความเป็นนักกิน พี่น้องบ้านนี้ยังเป็นนักทำอาหาร อย่างยาหยีที่ถนัดการทำอาหารอิตาเลียน ส่วนทะเลนั้นโปรดปรานการทำเชฟเทเบิลอาหารไทยให้ครอบครัวและเพื่อนๆ ลองชิม แต่ทั้งคู่ไม่เคยแตะการทำเบเกอรีแม้แต่น้อย 

กระทั่งยาหยีกลับจากการเรียนที่อเมริกาเพราะการแพร่ระบาดของโควิด-19 ปีที่แล้ว ทั้งสองจึงมีเวลาค้นหาเส้นทางและทดลองทำสิ่งที่รักมากขึ้น สิ่งหนึ่งที่สองพี่น้องเห็นตรงกันคือทั้งคู่อยากมีกิจการเป็นของตัวเอง การฝึกทำขนมปังและโดนัทฉบับนักกินของบ้านนี้จึงเกิดขึ้น

“ขนมปังที่ทำขึ้นไม่ต่างจากเจ้าอื่นมากนัก แต่โดนัทที่ผมทดลองสูตรด้วยตนเองจากการอ่านหนังสือและศึกษาตัวอย่างการทำขนมต่างๆ แตกต่างทั้งหน้าตาและรสชาติ เพราะผมใช้เทคนิคการควบคุมอุณหภูมิเพื่อรักษาความชื้น โดนัทที่ได้จึงมีสีเหลืองทองและมีเนื้อสัมผัสคล้ายขนมปังหนึบๆ ซึ่งทานเดี่ยวๆ โดยไม่ต้องมีไส้หรือซอสก็อร่อย” ทะเลย้อนเล่าถึงการทดลองกว่า 5 เดือน ที่เขาปรับเปลี่ยนสูตรไปหลายรอบเพื่อให้ได้เนื้อสัมผัสที่ต้องการ

“ถึงอย่างนั้นเราสองคนก็ยังทำซอสดิป 2 แบบขึ้นเพื่อทำให้โดนัทมีรสชาติที่หลากหลาย นั่นคือวานิลลาและนมข้นหวานที่โดดเด่นไม่เหมือนที่ไหน” ยาหยีเสริมถึงการทำซอสซึ่งเธอรับผิดชอบดูแล

นั่นเองจึงกลายเป็นจุดกำเนิดของแบรนด์ LOAF-LAY  อันมีที่มาจากคำว่า ‘loaf’ เพราะโดนัทมีเนื้อสัมผัสคล้ายขนมปัง ผสานรวมกับคำว่า ‘lay’ ซึ่งมาจากชื่อของทะเล แถมยังพ้องกับคำว่า ‘lovely’ ที่แปลว่าน่ารักน่าเอ็นดู

วัตถุดิบดีมีชัยไปกว่าครึ่ง

ด้วยทั้งคู่เป็นนักกินผู้ช่างเลือกตั้งแต่เด็ก เมื่อคิดจะปั้นโดนัทชิ้นน้อยให้เป็นแบรนด์จริงจัง หัวใจสำคัญข้อที่หนึ่งของการทำ LOAF-LAY จึงคือการเลือกใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุดมารังสรรค์ ซึ่งนอกจากจะเป็นวัตถุดิบสายพันธุ์ดี ให้ประโยชน์ต่อผู้บริโภคแล้ว ยังจะต้องมาจากผู้ผลิตที่เข้าใจและใส่ใจผลิตผลของตัวเองจริงๆ อีกด้วย

“เราให้คุณค่ากับวัตถุดิบมาก แพ็กเกจจิ้งของเราจึงต้องมีแท็กที่บอกส่วนผสมทั้งหมดเพราะนี่คือสิทธิของลูกค้าที่จะรู้ว่าเขาทานอะไรเข้าไปบ้าง หรืออย่างในช่องทางโซเชียลมีเดียต่างๆ เราก็โพสต์รายละเอียดเกี่ยวกับวัตถุดิบบ่อยจนลูกค้าใหม่ๆ บางคนทักมาถามว่าเราขายอะไรกันแน่ แต่เราว่าความโปร่งใสตรงนี้นี่แหละที่ทำให้แบรนด์แข็งแรงและมียอดขายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ” 

ยาหยีบอกถึงแก่นหลักก่อนที่ทะเลจะเปิดกล่องโดนัทพร้อมอธิบายว่าใน  1 กล่องซึ่งประกอบด้วยโดนัท 6 ชิ้นและซอสดิป  2 แบบนั้นรังสรรค์ขึ้นจากวัตถุดิบอะไรบ้าง 

อย่างแรกเลยคือตัวโดนัทที่ปั้นขึ้นจากแป้งปลอดสารและนมผงฮอกไกโด Yotsuba นำเข้าจากญี่ปุ่น ผสมกับไข่ไก่อารมณ์ดีที่เลี้ยงไก่แบบปล่อย และเนยฝรั่งเศสชั้นดีที่มีกรรมวิธีการผลิตแสนประณีต ตบท้ายด้วยการโรยด้วยน้ำตาลหัวไชเท้าบดด้วยมือที่ดีต่อสุขภาพ 

“ผมเลือกใช้น้ำตาลหัวไชเท้าซึ่งนิยมปลูกในฮอกไกโดเพราะปราศจากสารทำให้ไม่ละลายอย่างน้ำตาลไอซิ่ง ทั้งยังไม่หวานแหลมแต่ให้รสชาติหวานละมุนมากกว่า แต่ไม่ใช่ว่าสั่งมาจากญี่ปุ่นแล้วจะใช้ได้เลย เพราะยังต้องนำมาบดละเอียดด้วยเครื่องบดมือถึงจะทำให้น้ำตาลติดเนื้อโดนัทได้

“นอกจากนั้น ผมยังเลือกใช้นมผงยี่ห้อ Yotsuba จากฮอกไกโดเพราะนมผงชนิดนี้ผลิตจากน้ำนมของแม่วัวที่เลี้ยงแบบปล่อยธรรมชาติ ได้กินหญ้าสดๆ และกินน้ำจากแหล่งน้ำที่ดี ทั้งอาหารเสริมที่เจ้าของฟาร์มให้ก็ปราศจากการตัดต่อทางพันธุกรรม” ทะเลอธิบายถึงความยุ่งยากและซับซ้อนที่ทั้งคู่ยอมแลก

ส่วนซอสดิปที่ยาหยีเคี่ยวเองกว่า 5 ชั่วโมงก็น่าสนใจไม่แพ้กัน เพราะซอสวานิลลานั้นเธอใช้เม็ดวานิลลาขูดสดๆ จากฝักวานิลลาแท้ที่นำเข้าจากมาดากัสการ์ ซึ่งคัดสรรแล้วว่าเป็นชนิดที่หอมที่สุด ส่วนซอสนมข้นหวานก็ทำจากนมวัวของฟาร์มบ้านภูที่มีชื่อเสียงในวงการคนทำเบเกอรี 

“นมจากวัวนมของฟาร์มบ้านภูซึ่งเป็นวัวสายพันธุ์ผสมสีแดงและสีน้ำตาลที่ให้ปริมาณน้ำนมไม่สูงเท่าวัวสีขาว-ดำที่เราคุ้นเคย แต่สารอาหารในน้ำนมนั้นสูงกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้นคือที่นี่ยังเลี้ยงวัวแบบปล่อยอิสระให้เลือกทานหญ้าสดที่ปลูกเองโดยไม่ใช้ยาปฏิชีวนะจึงทำให้วัวสุขภาพดี และน้ำนมวัวที่ได้ก็ดีตามไปด้วย” ทะเลอธิบาย ก่อนเสริมต่อถึงแม้วัตถุดิบทั้งไทยและต่างประเทศเหล่านี้จะทำให้โดนัทของทั้งคู่ราคาสูงกว่าเจ้าอื่นมาก แต่นี่คือหัวใจสำคัญที่ทำให้ลูกค้าเทใจให้แบรนด์ได้ไม่ยาก

“การใช้วัตถุดิบที่ดีมันวินทั้งเราที่ทำให้ได้โดนัทที่แตกต่าง วินทั้งผู้บริโภคที่ได้ทานโดนัทดีๆ และวินทั้งผู้ประกอบการที่ทำให้เขามีแรงใจผลิตของที่มีคุณภาพ

“แม้จะทำให้ราคาโดนัทของเราสูงกว่าตลาดมากแต่ผมว่าผมคิดถูกที่เลือกเส้นทางนี้ เพราะตั้งแต่ 14 สิงหาคม 2563 ที่เริ่มเปิดขายจนปัจจุบัน แอดมินของเรายังไม่เคยใช้ชุดข้อความที่เตรียมไว้เพื่ออธิบายว่าทำไมโดนัทจึงราคาสูงเลยเพราะลูกค้าเข้าใจถึงที่มาเหล่านี้” 

บริการให้มากกว่าที่ลูกค้าคาดหวัง

นอกจากวัตถุดิบดีๆ จะเป็นหัวใจสำคัญของ LOAF-LAY แล้ว แบรนด์โดนัทเล็กๆ แบรนด์นี้ยังให้ความสำคัญกับการบริการไม่แพ้กัน ยิ่งเป็นแบรนด์ที่ไม่ได้มีวางขายทั่วไปแต่ต้องพรีออร์เดอร์และรับสินค้าผ่านการขนส่งเพื่อให้สินค้าถึงมือผู้รับเร็วที่สุดเหมือนได้ทานใหม่ๆ ก็ยิ่งต้องใส่ใจเรื่องการบริการอย่างมาก 

“ผมคิดว่าการบริการถือเป็นตัวชี้ขาดในการเลือกซื้อสินค้าหรือใช้บริการเหมือนกันนะ และนั่นทำให้เราต้องรับผิดชอบให้มากกว่าที่ลูกค้าคาดหวัง และต้องไม่ทำให้ทุกบาททุกสตางค์ของลูกค้าสูญเปล่า” ทะเลบอกถึงหัวใจสำคัญข้อที่สอง

“ข้อแรกเลยคือเราจะให้รับขนมได้ไม่เกินบ่ายสามโมง หลังจากนั้นต่อให้มีคนขอซื้อเราก็จะไม่ขาย แต่ถ้าอยากทานจริงๆ ก็จะไม่คิดเงินเพราะถือว่าคุณภาพของขนมมันลดลงไปแล้ว อีกเรื่องคือถ้าเราส่งผิดหรือลืมออร์เดอร์เราจะส่งให้ใหม่โดยไม่มีค่าใช้จ่าย เช่นกันกับกรณีที่บางวันโดนัทอาจไม่ฟูด้วยสภาพอากาศและปัจจัยภายนอกอื่น เราก็จะบอกลูกค้าว่าขอส่งให้ใหม่ 

“ครั้งหนึ่งลูกค้ายอมจ่ายค่าส่ง 400 บาทเพื่อให้ได้โดนัทของเราในราคา 280 บาทไปทาน เราจึงโทรไปถามว่าเขาจะยกเลิกออร์เดอร์ไหมแต่เขาก็ยืนยันว่าอยากทานจริงๆ เราเลยขอส่งเพิ่มอีก 2 กล่อง เพราะซึ้งใจ ลูกค้าจึงประทับใจการบริการของเรามาก” ยาหยีอธิบายให้เห็นภาพ

“การบริการเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นอาจมองข้ามจะทำให้คนรักแบรนด์เราจริงๆ และจะทำให้เราไม่ใช่เพียงแบรนด์ขนมที่เกิดใหม่ในช่วงโควิด-19 ที่จะหมดไปตามกระแสแต่เราพยายามสร้างความยั่งยืนในทุกมิติ” ทะเลสรุปถึงแนวคิดให้ฟังอีกครั้ง

พัฒนาตัวเองตลอดชีวิต

“ผมชอบประโยคที่ว่า ‘คนที่ระแวดระวัง ไม่หลงตัวเองและไม่รู้สึกพอเพียงเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้’ นั่นคือผมจะไม่คาดหวังว่าปีหน้ามันจะดีกว่านี้ กลับกันคือจะมองว่ามันคงมีแต่ปีที่ห่วย มีแต่วิกฤตที่ไม่แน่นอน 

“การที่แบรนด์ของเราจะบรรลุเป้าหมายสูงสุดซึ่งไม่ใช่การขยายสาขาให้ได้ 100 สาขา แต่คือการอยู่ได้ถึง 100 ปี เราจึงต้องเป็น lifelong learner ที่พัฒนาตัวเองตลอดเวลาเพื่อไม่ให้วิกฤตและเทคโนโลยีต่างๆ ทำอะไรเราได้” ทะเลว่า

ด้วยแนวคิดเช่นนี้ ไม่แปลกใจที่แม้จะได้ผลตอบรับที่ดีเกินคาดตั้งแต่ครั้งแรกที่เปิดขายและยังคงได้แรงสนับสนุนจากลูกค้าจนปัจจุบัน แต่เรากลับเห็นแบรนด์โดนัทอายุปีกว่าๆ แบรนด์นี้ขยันออกคอลเลกชั่นใหม่ๆ ที่ร่วมคอลแล็บกับแบรนด์ดังเพื่อให้แบรนด์โดนัทของพวกเขาสดใหม่อยู่ตลอด 

อย่าง LOAF-LAY Afternoon Tea ที่คอลแล็บกับแบรนด์ชานมไต้หวัน Machi Machi ก็ได้รับเสียงตอบรับทั้งจากคนรักชานมและคนรักโดนัทไปอย่างล้นหลาม เพราะใน 1 เซตประกอบด้วยโดนัท 6 ชิ้น ซอส Crème Brûlée ที่ทำขึ้นจากฝักวานิลลาสดและน้ำตาลอ้อยไม่ฟอกสี แถมยังมีซอส Yushi จากชาดํามณฑลหนานโถวให้เลือกจิ้ม 

ล่าสุด ทั้งคู่ยังจับมือกับ Guss Damn Good แบรนด์ไอศครีมสุดสร้างสรรค์ของไทยออกเซต Quality Time ที่ให้ลูกค้าลองทานโดนัทคู่กับไอศครีมน้ำตาลอ้อยโอกินาว่าเพื่อส่งต่อช่วงเวลาดีๆ ให้กันและกัน

“ในเชิงธุรกิจ การคอลแล็บนั้นถือเป็นการเพิ่มฐานลูกค้าให้แบรนด์ แต่มากกว่านั้นคือกระบวนการนี้ทำให้เราได้เรียนรู้จุดแข็ง แนวคิด และแพสชั่นของเจ้าของแบรนด์ที่ประสบความสำเร็จแล้วเพื่อนำมาพัฒนาตัวเองให้ทันยุคสมัยให้ได้” ยาหยีอธิบาย

แต่นอกเหนือจากเรื่องรสชาติพิเศษในคอลเลกชั่นต่างๆ ทะเลยังบอกอีกว่าการพัฒนาในความหมายของเขานั้นครอบคลุมไปถึงปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องอย่างช่องทางการชำระเงิน ที่หันมารับชำระด้วยบัตรเครดิตเพื่อความสะดวกของลูกค้า หรือการพยายามทำให้โดนัทของพวกเขาส่งได้ทั่วไทยในอนาคตอันใกล้นี้อีกด้วย

ตัวแทนความสุขให้ทุกคน

ถ้านับกันตามจริง เราและพี่น้องบ้านนี้ไม่ได้อายุห่างกันเท่าไหร่ แต่ตลอดการสนทนาถึงแบรนด์โดนัทอายุปีกว่า เราสัมผัสได้จากใจจริงว่าวิสัยทัศน์ของทั้งคู่นั้นนำหน้าคนวัยเดียวกันมาก 

“เราสองคนจริงจังกับทุกสิ่งในชีวิตและไม่เบื่อกับอะไรง่ายๆ ตั้งแต่ก่อนเปิด เราใช้เวลาเกือบ 24 ชั่วโมง คิดรายละเอียดทุกอย่าง นั่งประชุมกันดึกดื่นและตื่นเต้นกับภาพในอนาคตทั้งที่ตอนนั้นยังไม่มีอะไรเลย เพราะอยากให้ครอบครัวและเพื่อนภูมิใจกับเราสองคน” ยาหยีย้อนให้ฟังถึงความตั้งใจแรกอย่างตื่นเต้น 

“ผมตั้งใจและจริงจังขนาดนี้เพราะผู้ใหญ่ที่เคารพรักคนหนึ่งเคยบอกว่าการเติบโตและการสร้างคุณค่าด้วยตนเองนั้นยาก แต่มันน่าภูมิใจกว่าการเติบโตภายใต้เงาของพ่อแม่ ผมจึงพยายามอย่างหนักเพื่อให้แบรนด์นี้สำเร็จและอยู่ได้อย่างยั่งยืนผ่านการส่งต่อสิ่งดีๆ ออกสู่สังคมตามปรัชญาการทำธุรกิจของญี่ปุ่น” ทะเลอธิบายถึงแนวคิดส่วนตัวของเขา ซึ่งยึดโยงอยู่กับประเทศที่ทั้งคู่ผูกพันมาตั้งแต่เด็ก

“LOAF-LAY จึงไม่ได้เป็นแค่แบรนด์ขายโดนัททั่วไป แต่เป็นแบรนด์ที่ให้คุณค่ากับวัตถุดิบและผู้บริโภค และเป็นแบรนด์ที่เป็นตัวแทนความสุขที่ลูกค้าส่งให้กันได้” ยาหยีทิ้งท้ายเป้าหมายที่ตั้งใจ

The post LOAF-LAY โดนัทนุ่มหนึบดิปซอสหอมอร่อยของพี่น้องนักกินที่จริงจังกับวัตถุดิบและบริการ appeared first on a day magazine.

ทุกวินาทีที่คนรักของคุณกำลังบาดเจ็บสาหัสชนิดที่กระดูกไหปลาร้าหัก กะโหลกร้าว และเกิดลิ่มเลือดอุดตันในสมอง แต่สิ่งเดียวที่คุณทำได้คือการเป็นเพียงพยานรับรองเท่านั้น–คุณจะรู้สึกยังไง สมรสเท่าเทียม

นี่คือความรู้สึกของ ดาว–เพิ่มทรัพย์ แซ่อึ๊ง ในวันที่ เพชร–พวงเพชร เหงคำ คนรักที่ใช้ชีวิตร่วมกันมากว่า 7 ปีต้องเข้ารับการผ่าตัด แต่ดาวกลับเซ็นยินยอมการผ่าตัดไม่ได้เช่นคู่สามี-ภรรยาทั่วไป เพราะมาตรา 1448 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ระบุว่า คู่สมรสจะต้องเป็น “ชายและหญิง” อายุ 17 ปีบริบูรณ์ขึ้นไปเท่านั้น ดาวและเพชรซึ่งเป็นคู่รักเพศเดียวกันจึงไม่มีสิทธิคุ้มครองคู่ชีวิตของตน

“ชีวิตคู่มันไม่ขึ้นกับเพศ จะหญิง-หญิง, ชาย-ชาย, หญิง-ชาย หรือคู่เพศไหนๆ ก็เลิกรากันได้ทั้งนั้น เราจึงเสียใจที่กฎหมายใช้ไม่ได้กับคนทุกคน และเสียใจที่รัฐทำเหมือนเราไม่ใช่คน” เธอบอก

ความอัดอั้นและความสงสัยในความเที่ยงธรรมของกฎหมายจึงถูกแปลงเป็นแรงขับเคลื่อนเพื่อเรียกร้องให้เกิดการแก้กฎหมายมาตราที่ว่า ไม่ใช่เพียงเพื่อให้คู่ของเธอได้รับความเท่าเทียมจากรัฐเท่านั้น แต่เพื่อให้คู่รักที่มีความหลากหลายทางเพศคู่อื่นๆ มีชีวิตที่ง่ายดายและปกติสุขเช่นคู่หนุ่มสาวทั่วไป สมรสเท่าเทียม

ในวันที่หลายคนบอกให้รับ พ.ร.บ.คู่ชีวิตที่สร้างขึ้นเพื่อบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศโดยเฉพาะ ทำไมหลายๆ คนรวมถึงดาวและเพชรถึงปฏิเสธ แถมยังเดินหน้าเรียกร้องให้แก้ไขมาตรา 1448 ซึ่งน่าจะยากและใช้เวลานานกว่ามาก แล้วในวันที่ศาลรัฐธรรมนูญรับพิจารณาคำร้องของพวกเธอ การต่อสู้อันยาวนานกว่า 3 ปีถือว่าไปไกลระดับไหน

ขอให้ทุกคนเปิดใจรับฟังเรื่องราวชีวิตของประชาชนคนหนึ่งที่ไม่จำกัดเพศ เชื้อชาติ หรือวัย ที่หากไม่ประสบพบเจอด้วยตัวเองก็คงไม่มีวันเข้าใจ

ดาว, หญิงสาวผู้แต่งงานเพื่อคนในครอบครัว

ย้อนกลับไปหลายสิบปีที่แล้ว ในยุคที่สังคมยังไม่ยอมรับความหลากหลายทางเพศเท่าปัจจุบัน ชนิดที่การจับมือกันในพื้นที่สาธารณะของเพศเดียวกันถือว่าแปลก ดาวเกิดและเติบโตในครอบครัวบุญธรรมอันแสนอบอุ่นที่รับเธอมาเลี้ยงตั้งแต่อายุ 3 เดือน โดยมีชีวิตปกติเช่นเด็กทั่วไป ยกเว้นแต่เรื่องแรงดึงดูดต่อเพศตรงข้ามเท่านั้นที่ทำให้เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแตกต่าง

“เราเคยได้ยินว่าคนที่เป็นหญิงรักหญิงมักจะเรียนในโรงเรียนหญิงล้วน แต่นี่เราเรียนโรงเรียนสหศึกษาแต่ก็ไม่เคยชอบผู้ชายเลยนะ ตั้งแต่มัธยมปลายก็มีแฟนเป็นผู้หญิงตลอด เวลาเห็นเพื่อนเรียน ร.ด.เราก็อยากเรียนบ้าง” ดาวย้อนเล่า

ความสงสัยนั้นถูกพิสูจน์ว่าเป็นจริงเสมอ กระทั่งดาวได้เจออดีตสามีที่แม้จะรู้ว่าเธอมีแฟนเป็นผู้หญิงอยู่แล้ว แต่เพราะชอบพอในตัวเธอจึงให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอ

“แม่คาดหวังให้เราแต่งงานแบบคู่ชาย-หญิงทั่วไป ด้วยความที่เราเป็นลูกบุญธรรมเลยไม่กล้าปฏิเสธเพราะกลัวเขาเสียใจ บวกกับตอนนั้นเราเริ่มมีคำถามในใจว่าเราเป็นหญิงรักหญิงจริงหรือเปล่าเลยตัดสินใจแต่งงานไป” เด็กสาวอายุ 22 ปีคนนั้นจึงเข้าพิธีแต่งงานและดำเนินรอยตามค่านิยมของครอบครัวสุขสันต์ คือใช้ชีวิตคู่และมีลูกด้วยกัน

“สามีคิดว่าจะเปลี่ยนเราได้ด้วยการมีลูก แต่ตลอด 2-3 ปีที่อยู่ด้วยกัน เราไม่ได้อยู่ร่วมกันแบบคู่รักแต่อดทนอยู่เพื่อลูกและครอบครัวเท่านั้น ซึ่งสามีก็เป็นคนดีมาก เราแทบไม่ทะเลาะกันเลยด้วยซ้ำ

“แต่พอถึงวันหนึ่งเราก็ตั้งคำถามว่าจะอดทนอยู่เพื่ออะไร ทั้งๆ ที่ใจเรามันบอกว่าไม่ใช่ ทั้งๆ ที่ใจมันบอกว่าอยู่กับผู้หญิงแล้วมีความสุขกว่า เราเลยหลอกตัวเองไม่ได้และเลิกรากับสามีไป ทำให้แม่โกรธมากถึงขนาดไม่ยอมเรียกว่าเราเป็นลูกอยู่นาน”

จากวันที่ก้าวเท้าออกจากความเป็นสามี-ภรรยาตามกฎหมาย ดาวทำงานและเลี้ยงลูกคนเดียวกว่า 8 ปี ก่อนให้อดีตสามีเลี้ยงดูต่อเพราะเธอต้องทำงานกะดึกทุกวัน เธอและลูกจึงห่างกันด้วยระยะทางมากขึ้น

“เราก็กลัวเขาเสียใจที่เราเป็นแบบนี้เหมือนกันนะ พอลูกเริ่มโตเลยมานั่งจับเข่าคุยกันว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงเลิกกันทั้งที่ไม่ได้ทะเลาะกันเลย แต่เขาก็บอกว่าถ้าแม่มีความสุขเขาก็ไม่มีปัญหาเพราะเพื่อนเขายังเป็นทอมเลย” ดาวยิ้ม

เพชร, ผู้มีอิสรภาพในชีวิต

ต่างจากดาวที่เกิดและเติบโตในกรุงเทพฯ เพชรเกิดหลังจากดาว 15 ปี ในดินแดนชนบทอย่างอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ขณะที่ดาวพยายามพิสูจน์ตัวตนและตอบแทนพระคุณพ่อแม่ด้วยการแต่งงานมีครอบครัว เพชรบอกว่าเธอไม่เคยถูกกดดันเรื่องเพศและทางเดินชีวิตของตัวเองเลย

“เราไม่เคยปลื้มผู้ชายแต่กลับรู้สึกว่าผู้หญิงน่ารักและน่าดึงดูด เวลาเพื่อนผู้หญิงกรี๊ดนักฟุตบอลในโรงเรียน เราก็สงสัยว่ามันน่ากรี๊ดตรงไหน มีบ้างที่คิดว่าฉันผิดปกติหรือเปล่าแต่ก็ไม่เคยถูกกดดันแบบพี่ดาวว่าต้องแต่งงานมีลูก อาจเพราะเราเป็นคนหัวรั้นชนิดที่พ่อแม่รู้ว่าถ้าบังคับให้ทำโน่นทำนี่ เราอาจจะออกนอกลู่นอกทาง เกเรกว่าเดิมจนหนีออกจากบ้านไปเลยก็ได้

“อีกอย่าง เราว่าค่านิยมคนชนบทกับคนเมืองไม่เหมือนกัน คนเมืองอาจจะมองว่าอยากให้แต่งงานมีครอบครัว แต่คนชนบทมักจะบอกว่าขอให้เรียนดีๆ มีงานทำมากกว่า แต่ถามว่าเขาอยากให้เราแต่งงานมีลูกไหม ก็คงอยากนะ แค่ไม่กล้าใช้อำนาจกับเรา” เพชรเล่าให้ฟัง

เมื่อโลกอินเทอร์เน็ตกว้างขึ้น กลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศจึงมีพื้นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้และทำความเข้าใจตัวเองมากขึ้น หนึ่งในนั้นคือเว็บไซต์ ‘สะพาน’ ที่ขับเคลื่อนให้หญิงรักหญิงในไทยเข้าใจตัวเองผ่านวรรณกรรมและบทความ ดำเนินการโดย เล็ก–ฉันทลักษณ์ รักษาอยู่ ที่คนในวงการหนังสือและวงการหญิงรักหญิงรู้จักดี จากเว็บไซต์ สะพานผันตัวเป็นสำนักพิมพ์ที่ส่งต่อเรื่องราวของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศโดยเฉพาะกลุ่มหญิงรักหญิง

และ ณ ที่แห่งนี้ ดาวและเพชรจึงได้รู้จักกัน

ดาว-เพชร, ความเข้าใจของคู่รักต่างวัย

เพราะอยากเข้าใจและรู้จักโลกแห่งความหลากหลายมากขึ้น ค้นหาว่าความเป็น LGBTQ+ นั้นมีจริงไหม ทั้งขับเคลื่อนไปในทิศทางใดบ้าง ดาวจึงเข้าๆ ออกๆ เว็บไซต์ lesla.com ที่รวมพลชาวหญิงรักหญิงอยู่ตลอด ก่อนจะรู้จักเว็บไซต์สะพานซึ่งนำพาให้เธอได้รู้จักคนรักในปัจจุบันอย่างเพชร 

“แฟนเก่าที่เราคบมาอายุมากกว่าเราทั้งนั้น ตอนแรกเลยไม่ได้อยากคุยกับเพชรเพราะเขาอายุน้อยกว่าเราตั้ง 15 ปี แต่ด้วยความที่ก่อนหน้านี้เราผิดหวังกับความรักมาเยอะเลยอยากลองดูว่ามันจะเวิร์กไหม แล้วก็พบว่าเขามีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่คิด” ดาวย้อนความหลังครั้งยังจำให้ฟัง

จากรู้จักกันผ่านแชตกลางของเว็บไซต์ ความที่คุยสนุกและคุยได้ทุกเรื่องจึงทำให้ดาวและเพชรยังติดต่อกันเสมอแม้เว็บจะปิดตัวลง

“เราเป็นคนพูดน้อยและคุยไม่เก่ง แต่พี่ดาวแกมีเรื่องมาคุยได้เรื่อยๆ ไม่น่าเบื่อ ตั้งแต่การท่องเที่ยว หนัง เพลง ดอกไม้ ต้นไม้ จนคุยเรื่องชีวิตกันมากขึ้นเรื่อยๆ” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินอย่างเนิบช้าเรื่อยมากว่า 1 ปี ก่อนที่ดาวจะชวนเพชรมาลองใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ ด้วยกัน 

“พอเขาชวนไปเราก็ตอบตกลง เพราะหนึ่ง–เราอยากลองใช้ชีวิตกับเขา สอง–เราคิดว่าสังคมที่อยู่มันช่างคับแคบ เราอยากไปเห็นโลกที่มันกว้างใหญ่กว่านี้” เพชรบอก และความรักของทั้งคู่ก็ค่อยๆ ฟูมฟักขึ้นทีละเล็กทีละน้อยในเมืองกรุง จาก 1 ปี เป็น 2, 3, 4 และ 5 แม้จะมีปากเสียงกันบ้างแต่ทั้งคู่ก็ประคับประคองความรักต่อมาได้

“เราต่างก็มีข้อเสียกันอยู่แล้ว แต่ข้อดีของเขามันกลบข้อเสียได้ไหมก็ต้องชั่งน้ำหนักดู เพราะชีวิตคู่มันจะอยู่ได้นานหรือเปล่าไม่ได้ขึ้นกับความรักเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นกับว่าทั้งสองคนใช้ความอดทนและความเข้าใจกันมากพอไหมด้วย” ดาว ผู้ที่อาวุโสกว่าเล่าถึงความสัมพันธ์อันยาวนานของทั้งคู่ให้ฟัง

เมื่ออยู่กรุงเทพฯ ได้สักพัก ทั้งสองจึงย้ายกลับไปอาศัยที่บ้านของเพชร ณ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เพื่อดูแลพ่อแม่ที่เริ่มแก่เฒ่า ที่นี่ไม่เพียงทำให้ดาวได้รับรู้ถึงความรักที่พ่อแม่เพชรมีต่อเธอเสมือนเป็นลูกสาวคนหนึ่งเท่านั้น แต่ยังทำให้ทั้งคู่เจอวิกฤตชีวิตครั้งสำคัญ ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันความรักและยังเป็นแรงผลักดันให้ดาวและเพชรออกมาเรียกร้องสิทธิและความเท่าเทียมในปัจจุบัน

หญิง-หญิง ชาย-ชาย, เมื่อความรักไม่ชนะทุกสิ่ง

ด้วยความเชื่อว่าความรักก็เท่านี้ เข้าใจ ปรับตัว และใช้ชีวิตร่วมกันไปเรื่อยๆ ทำให้แหวนแต่งงาน คำสารภาพรัก 365 วัน หรือทะเบียนสมรสที่มีคุณค่าสำหรับคู่รักชาย-หญิงไม่ใช่สิ่งที่ทั้งดาวและเพชรใฝ่ฝัน และไม่อาจนิยามคำว่า ‘คู่ชีวิต’ ได้แม้แต่น้อย

“เราเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วจึงคิดว่าทะเบียนสมรสมันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย การจัดงานแต่งใหญ่โต ชวนคนนั้นคนนี้มามันไม่ได้มีค่าเท่าความเข้าใจกัน” ดาวบอกถึงนิยามคู่ชีวิตของเธอให้ฟัง แต่แล้วในวันที่เพชรประสบอุบัติเหตุรถชน กระดูกไหปลาร้าหัก กะโหลกร้าว และมีลิ่มเลือดอุดตัน ทะเบียนสมรสของคนเพศเดียวกันจึงมีค่าขึ้นมา

“วันนั้นโรงแรมที่เราสองคนทำงานอยู่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ ทุกคนที่โรงแรมกำลังรอเพชรอยู่ แต่อยู่ๆ ก็มีคนโทรมาบอกว่าเพชรประสบอุบัติเหตุซึ่งยังไงก็ต้องผ่าตัดแน่ๆ เลยต้องพาเพชรขึ้นรถโรงพยาบาลจากปายไปเชียงใหม่เพราะมีอุปกรณ์ครบกว่า” ด้วยถนนหนทางที่คดโค้ง เมื่อไปถึงโรงพยาบาล แม่ของเพชรจึงรู้สึกไม่ค่อยสบาย ดาวและเพื่อนของเพชรจึงให้แม่นั่งพักที่ด้านล่างของอาคาร ก่อนเดินเรื่องผ่าตัดกัน 2 คน 

“พยาบาลถามว่ามีญาติคนไข้มาหรือเปล่าเพราะต้องให้เซ็นผ่าตัด เราก็อ้ำๆ อึ้งๆ ว่าเป็นพี่ของเพชร พยาบาลเขาก็รู้แหละว่าเราเป็นแฟนกัน เราเลยบอกว่าเราเป็นแฟนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมา 7 ปีแล้วนะ แต่เขาก็ยืนยันว่าต้องเป็นคนสายเลือดเดียวกันเพราะมันเป็นเงื่อนไขทางกฎหมาย เราจึงทำได้แค่เซ็นเป็นพยานแล้วค่อยให้แม่เดินขึ้นมาเซ็นรับรองอีกที

“กลายเป็นว่าแทนที่เราจะดูแลแค่เพชร เราก็ต้องดูแลแม่ด้วย แล้วเราก็เพิ่งผ่าตัดขามา มันลำบากไปหมด” ดาวเล่าถึงความชุลมุนครั้งนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พอมองย้อนกลับไป นั่นคือเหตุการณ์ที่กระตุกให้ดาวคิดว่าเมื่อต้องเผชิญโลกแห่งความจริง นิยามคู่ชีวิตและความรักที่เคยเป็นเพียงเรื่องของดาวและเพชรก็กลับกลายเป็นเรื่องของหญิงรักหญิงที่สังคมผลักให้ออกจากวงโคจร เป็นเรื่องราวของคนกลุ่มน้อยที่ไม่มีสิทธิคุ้มครองคู่ของตนตามกฎหมาย 

“มันไม่ใช่แค่ครั้งนั้นนะ อีกครั้งที่เพชรไปตรวจสุขภาพแล้วหมอบอกว่าเขาต้องผ่าตัดเพราะพบเดอร์มอยด์ซีสต์ พยาบาลก็บอกอีกว่าต้องพาพ่อแม่มาเซ็นรับรองการผ่าตัดภายใน 1 สัปดาห์ เราเลยบอกว่าให้เราเซ็นแทนได้ไหมเพราะเราเป็นแฟนกันและอยู่บ้านหลังเดียวกันนานแล้ว เขาก็บอกว่าเขาเข้าใจแต่ในทางกฎหมายมันทำไม่ได้

“เรารู้สึกว่าอีกแล้วเหรอ ทำไมเราต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย เราอยู่ด้วยกันมาเกือบสิบปี ซึ่งมันเท่ากับหรือมากกว่าระยะเวลาของคู่ชาย-หญิงทั่วไปด้วยซ้ำ มันก็คือชีวิตคู่เหมือนกันหรือเปล่า ไม่ได้แตกต่างอะไรเลย เราจึงเสียใจว่าทำไมกฎหมายถึงใช้ไม่ได้กับทุกคน เสียใจที่รัฐทำเหมือนเราไม่ใช่คน” 

แม้ภายหลังดาวจะรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องพาแม่ของเพชรมาเซ็นยินยอมถึงที่ เพราะสามารถให้โรงพยาบาลโทรหาได้เลย แต่ด้วยความกำกวมของขั้นตอนการรักษาและความไม่เท่าเทียมของกฎหมาย เธอจึงติดต่อให้มูลนิธิเพื่อสิทธิและความเป็นธรรมทางเพศช่วยเรียกร้องการแก้ไขมาตรา 1448 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เพื่อความเท่าเทียมของประชาชนทุกเพศ

“ตั้งแต่เพชรประสบอุบัติเหตุครั้งแรกเราก็คุยกับเขาว่าเรามาร่วมต่อสู้กันไหม ร่วมเรียกร้องให้มีการแก้ไขมาตรา 1448 ที่ทำให้เราเป็นคู่ชีวิตตามกฎหมายไม่ได้ เพราะมันไม่ได้กระทบแค่เราคนเดียวนะ อย่างครูมิกกี้ที่สามีป่วยเป็นมะเร็งตับจนเสียชีวิต ถ้าเขาเป็นคู่สมรสกันตามกฎหมาย สามีครูก็จะได้สิทธิเบิกยาต้านของข้าราชการได้”

เมื่อเพชรตอบตกลง การต่อสู้ของทั้งสองจึงเริ่มต้นขึ้น

เพศหลากหลาย, มากกว่าใบทะเบียนสมรสคือความเท่าเทียมทางกฎหมาย

แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าทั้งคู่จดทะเบียนสมรสไม่ได้ แต่บันไดก้าวแรกแห่งความเท่าเทียมที่ดาวกับเพชรต้องทำคือการไปจดทะเบียนสมรสเพื่อขอหลักฐานยื่นฟ้องต่อศาล

“เราไม่ได้ต้องการทะเบียนสมรสเพราะมันก็แค่กระดาษใบหนึ่ง แต่เราต้องการกฎหมายที่คุ้มครองคู่ชีวิตของเราได้ ซึ่งถ้าไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง เดาว่าคงไม่รู้ว่ามันลำบากขนาดไหน” ดาวบอกถึงความตั้งใจของการต่อสู้ครั้งนี้ ก่อนที่เพชรจะอธิบายถึงความไม่เท่าเทียมที่พวกเธอเผชิญ

“ในเมื่อรัฐธรรมนูญมาตรา 4, 5, 25, 26 และ 27 ระบุว่าคนทุกคนต้องได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน การเลือกปฏิบัติโดยไม่เป็นธรรมไม่ว่าจะเชื้อชาติ ภาษา เพศ ฯลฯ จะกระทำมิได้ นั่นหมายความว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1448 ที่บอกว่าผู้ที่จะสมรสกันได้ตามกฎหมายคือ ‘ชายและหญิง’ ที่มีอายุ 17 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป มันขัดรัฐธรรมนูญหรือเปล่า”

ในครั้งแรก ดาว เพชร และมูลนิธิเพื่อสิทธิและความเป็นธรรมทางเพศจึงเดินทางไปจดทะเบียนสมรสที่เขตหนึ่งของกรุงเทพฯ เพื่อขอคำร้องไปยื่นฟ้องตามกฎหมาย แต่แทนที่เจ้าหน้าที่รัฐจะแจกแจงให้เข้าใจและให้หลักฐานโดยง่าย ทั้งคู่กลับได้รับความไม่ไยดีตอบแทน

“เขาพูดกับเราว่า ‘ก็กฎหมายบอกว่าจดไม่ได้ก็คือจดไม่ได้ไง เข้าใจไหม’ แล้วก็ทำสีหน้าหงุดหงิดแถมยังไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม ซึ่งเราโมโหมากเพราะเราได้รับความลำบากจากกฎหมายและสังคมที่แบ่งแยกเพศอยู่แล้ว ทำไมข้าราชการที่ควรจะให้ความร่วมมือและช่วยเหลือจึงทำเหมือนเราเป็นประชาชนชั้นสอง ทำเหมือนเราเป็นคนที่มีปัญหากับงานของเขา ทั้งที่เราก็เป็นประชาชนคนหนึ่งที่มาติดต่อขอความช่วยเหลือนะ” เพชรบอกถึงความอัดอั้นครั้งนั้น 

ท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ได้เอกสารสำคัญมาด้วยความช่วยเหลือจากมูลนิธิที่เดินเรื่องด้วยกัน แล้วจึงนำคำร้องไปยื่นต่อผู้ตรวจการแผ่นดิน แต่ก็ใช่ว่าจะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก คำร้องของทั้งคู่นั้นไม่ขยับไปฝ่ายอื่นๆ แม้แต่น้อย เพราะช่วงเวลาที่ยื่นเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ พ.ร.บ.คู่ชีวิตซึ่งพิจารณามาก่อนหน้านั้นหลายปีกำลังจะได้เข้าสภา และมีทีท่าว่าจะผ่านได้ง่ายกว่า

“เขาคงอยากให้เรารอ พ.ร.บ.คู่ชีวิตผ่าน แต่เมื่อพิจารณาดูแล้ว พ.ร.บ.คู่ชีวิตฉบับแรกๆ แทบไม่ได้ให้สิทธิอะไรกับเราเลย จนตอนนี้แก้ไขเป็นรอบที่ 6 ก็ยังคงจำกัดสิทธิเราหลายทาง เช่น สิทธิในการอุ้มบุญ สิทธิการเซ็นอนุญาตรักษาพยาบาล สิทธิการจัดการศพ และสิทธิในกองทุนประกันสังคมและบำเหน็จบำนาญข้าราชการ ฯลฯ

“คำถามคือทำไมคุณต้องผลักเราให้ไปใช้กฎหมายอีกตัวล่ะ ทำไมถึงไม่ดันเราให้เข้าไปอยู่ในวงเดียวกันกับประชาชนคนอื่นที่ใช้กฎหมายตั้งต้นแต่แรก เราก็อยากไปอยู่ในจุดที่คนทั่วไปเขาอยู่ เพราะไม่ว่าจะเป็นกะเทย ทอม ทรานส์เจนเดอร์ เลสเบียน non-binary หรืออะไรก็ตาม เราต่างก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน” เพชรอธิบายถึงความต่างให้ฟัง

เพื่อยืนยันให้แก้ไขมาตรา 1448 ทั้งสองจึงต้องดำเนินเรื่องต่อโดยยื่นจดทะเบียนใหม่อีกครั้งเพราะเอกสารเดิมมีอายุเพียง 90 วัน ซึ่งทั้งคู่ก็เลือกจดทะเบียนครั้งที่ 2 ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563

“มันเป็นวันแห่งการแสดงความรักที่ชาย-หญิงนิยมไปจดทะเบียนกัน เราก็อยากไปวันนั้นบ้างจะได้ไม่ต้องมีข้อแตกต่าง ซึ่งคู่รักที่มาจดทะเบียนวันนั้นเขายังอวยพรให้คู่เราเลย” ดาวเล่ายิ้มๆ

แต่ใช่ว่าได้รับเอกสารแล้วจะผ่านศาลรัฐธรรมนูญได้ง่ายๆ แม้ทั้งคู่จะนำไปยื่นผ่านศาลรัฐธรรมนูญโดยตรงแต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับว่าจะนำเอกสารนั้นมาพิจารณา จึงปรึกษาหารือว่าจะต้องยื่นเอกสารผ่านศาลเยาวชนและครอบครัวกลางเพื่อส่งต่อให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาอีกครั้ง

“เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2564 ที่ผ่านมา ศาลรัฐธรรมนูญเพิ่งแจ้งว่ารับพิจารณาคดี เราสองคนและมูลนิธิดีใจมากๆ แต่ถามว่ามั่นใจไหมว่ามันจะผ่าน ตอบได้เลยว่าเดาใจศาลไม่ถูกหรอก เราก็ได้แต่ภาวนาให้มาตรานี้มันแก้ได้” ดาวบอกความคืบหน้าให้ฟังด้วยสีหน้าปีติ 

ประชาชน, คนธรรมดาที่ทำอะไรธรรมดาๆ 

13 ปี คือระยะเวลาที่ทั้งคู่อยู่ร่วมกัน ส่วน 6 ปี คือระยะเวลาที่ดาวตระหนักถึงความเท่าเทียมทางกฎหมายหลังเพชรต้องเข้ารับการผ่าตัด และ 2 ปี คือระยะเวลาที่ทั้งคู่ต่อสู้เพื่อเรียกร้องความเท่าเทียมนั้น 

แม้จะโดนปฏิเสธหลายครั้งจากเจ้าหน้าที่รัฐ ทั้งคนรอบข้างก็ยังสนับสนุนให้ปล่อยผ่านเรื่องราวร้ายแรงในอดีตและให้ยอมรับ พ.ร.บ.คู่ชีวิต จะได้ไม่ต้องเสียเวลาแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1448 ให้เหนื่อยเปล่า แต่ทั้งคู่ก็ยังยืนยันว่าทางออกเดียวของการแก้ปัญหาความไม่เท่าเทียมนี้คือการแก้กฎหมายเท่านั้น

“ถามว่าเราท้อไหม ท้อนะ ท้อมาก อย่างเราไม่เท่าไหร่แต่กับเพชรที่เป็นอินโทรเวิร์ต เขาสูญเสียความเป็นส่วนตัวมาก ทุกครั้งที่ต้องออกกล้องหรือมีคนมาสัมภาษณ์เขาจะรู้สึกเครียด แต่เราก็บอกเขาว่าเราต้องทำต่อนะ เพราะถ้าเราไม่ทำแล้วใครจะทำ

“เราจึงอยากให้ทุกคนออกมาร่วมกันขับเคลื่อน ไม่ว่าจะ LGBTQ+ เอง พ่อแม่ที่มีลูกเป็น LGBTQ+ และชาย-หญิงทั่วไป ช่วยกันให้มันเกิดการเปลี่ยนแปลงเร็วขึ้น” นี่คือความตั้งใจของดาวแม้ในวันที่ต้องแบกรับความเหนื่อยล้าจากการวิ่งเข้า-ออกศาล และเดินทางข้ามจังหวัด

แม้ไม่มีใครกำหนดได้ว่าศาลรัฐธรรมนูญจะพิจารณาให้แก้ไขกฎหมายมาตรา 1448 วันไหน ความต้องการของพวกเธอจะเป็นจริงหรือไม่ แต่ตลอดการสนทนาและเรื่องราวความยากลำบากที่ทั้งสองเล่าให้เราฟังก็เป็นเครื่องยืนยันหนึ่งได้ว่า ความรักของทั้งคู่ไม่อาจถูกทำลายลงได้ด้วยทะเบียนสมรส และความเท่าเทียมที่ประชาชนคนหนึ่งอย่างดาวและเพชร รวมถึงกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศเฝ้าฝันก็ไม่อาจถูกทำลายได้ด้วยกฎหมายฉบับใด

“สิ่งที่เราอยากเห็นคือวันหนึ่งการต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมที่แสนลำบากนี้จะหยุดลง เพราะประชาชนทุกคนไม่ว่าจะเพศไหนก็เท่าเทียมกันหมด เราอยากเห็นคู่หญิง-หญิง ชาย-ชาย หรือคู่อื่นๆ เดินจับมือกันได้โดยที่ไม่มีใครมองว่าแปลก เดินไปขอจดทะเบียนสมรสแล้วเจ้าหน้าที่ก็ยื่นเอกสารมาให้โดยไม่ตั้งคำถาม

“เพราะเราก็แค่อยากเป็นคนธรรมดาที่ทำสิ่งธรรมดาๆ เหมือนคนอื่นๆ นี่สิถึงจะเรียกว่าความเท่าเทียมที่แท้จริง” เพชรทิ้งท้าย

บทสัมภาษณ์นี้สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2564

The post “เราเสียใจที่กฎหมายใช้ไม่ได้กับทุกคน” : คู่รัก LGBTQ+ ที่ต่อสู้เพื่อสมรสเท่าเทียม appeared first on a day magazine.

อย่าว่าแต่ลิ้มชิมรสผลไม้ชื่อแปลกชนิดนี้เลย พูดตรงๆ ว่าตั้งแต่เกิดจนโต เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารูปร่างหน้าตาของมันเป็นยังไง

กระทั่งได้เห็น ‘โคล่าอินทผลัม’ และสารพัดผลิตภัณฑ์แปรรูปจากอินทผลัมของร้านชำแสนเก๋ย่านราชพฤกษ์นาม First Date Farm สายเลือดนักชิมของเราก็ถูกปลุกให้ตื่น

โดยรู้ตัว บ่ายวันจันทร์ของสัปดาห์หนึ่ง สองเท้าของเราก็ประทับลงหน้าร้านแห่งนี้เพื่อพูดคุยกับ ตาว–​​วรินทร์ลดา ลิ้มเจริญพรชัย, ตวง–ปัณณ์ฤอร ลิ้มเจริญพรชัย และ พี–อาฬชา ด้วงพูล ที่ใช้ความรู้เฉพาะทางของแต่ละคนมารังสรรค์ร้านชำแห่งนี้ขึ้นจากความฝันที่อยากมีร้านชำเป็นของตัวเอง และโจทย์ที่ว่าจะทำยังไงให้คนไทยเปิดใจรับอินทผลัม

อะไรทำให้ทั้ง 3 คนหยิบอินทผลัมที่ใครๆ ก็ว่าหวานจนทานยากมาทำให้เก๋และเข้าถึงได้ ตลอดเวลา 1 ปีที่เปิดร้านป๊อปอัพขนาดย่อมในพื้นที่ใกล้เคียง ทั้งสามได้บทเรียนมารังสรรค์เป็นร้าน flagship แห่งนี้ที่อยากเป็นเสมือนเพื่อนคู่คิดให้ลูกค้าได้ยังไง 

เปิดใจชิม รับฟังเรื่องราว และเรียนรู้วิธีการสร้าง ‘first date’ ไปพร้อมๆ กัน

First: get to know your date 

ก่อนเดินชมและเลือกซื้อของกลับไปประกอบอาหารที่บ้าน ทั้งสามคนปล่อยให้เราจิบอินทผลัมปั่นหอมหวานให้หายเหนื่อย ก่อนที่พีผู้จบด้านธุรกิจการเกษตรจะเปิดคอร์สอินทผลัม 101 เพื่อพาเราลงลึกถึงอินทผลัมให้เข้าใจ 

เริ่มจากอินทผลัมนั้นเป็นต้นไม้ที่คนต้องช่วยผสมถึงจะติดดอกออกผล กระทั่งการปลูกอินทผลัมในไทยนั้นเริ่มได้รับความนิยมแค่ไหน

“หลายคนคิดว่าอินทผลัมเป็นผลไม้จากทางตะวันออกกลาง แต่จริงๆ แล้วอินทผลัมนั้นปลูกได้ทั่วโลก เพียงแต่สภาพภูมิอากาศและภูมิประเทศที่ต่างกันจะทำให้การออกดอกออกผลในแต่ละพื้นที่แตกต่างกันด้วย

“ไทยเพิ่งเริ่มปลูกอินทผลัมได้ 5 ปี สายพันธุ์ที่ปลูกในประเทศเราได้คืออินทผลัมผลสด ส่วนอินทผลัมผลแห้งซึ่งพบได้มากแถบตะวันออกกลางนั้นปลูกไม่ได้เพราะสภาพอากาศร้อนชื้นจะทำให้ผลขึ้นรา แต่ส่วนตัวผมคิดว่าอินทผลัมที่ปลูกในไทยนั้นมีรสชาติดีมากเนื่องจากดินประเทศไทยอุดมสมบูรณ์แต่ผิวนอกจะแตกลาย ต่างจากทางตะวันออกกลางที่ปลูกในดินทรายซึ่งให้รสชาติไม่หวานเท่าแต่ผลสวย” พีเล่าด้วยความตื่นเต้นก่อนอธิบายว่านอกจากเขาจะรู้ข้อมูลเหล่านี้เพราะการร่ำเรียนแล้ว ยังเป็นเพราะคุณพ่อของเขาเป็นอาจารย์ด้านการเกษตรที่สนใจนำอินทผลัมเพาะเนื้อเยื่อจากอังกฤษเข้ามาปลูกด้วย

“อินทผลัมเป็นสินค้าเกษตรที่ราคาคงตัวในระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา แถมในไทยยังไม่ค่อยมีคนปลูกเท่าไหร่ คุณพ่อจึงนำเนื้อเยื่อที่เพาะจากอังกฤษ 500 ต้นมาปลูกที่นครปฐมโดยไม่ใช้สารเคมี สวนเราจึงเป็น 1 ใน 5 สวนของไทยที่ได้รับมาตรฐาน GAP หรือการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดี”

นอกจากนั้น อินทผลัมจากสวนของพียังเป็นอินทผลัมที่เก็บผลช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้ผลดูดซับสารอาหารจากต้นได้เต็มที่ รสชาติที่ได้จึงหวานฉ่ำและไม่ฝาด ต่างจากความเข้าใจของคนทั่วไปที่ว่าอินทผลัมนั้นฝาดมากจนทานยาก

“พอคุณพ่อของพีเริ่มลงลึกเรื่องอินทผลัมมากขึ้นเรื่อยๆ จากปลูกผลสดก็เริ่มนำเข้าผลแห้งสายพันธุ์ต่างๆ เราเลยเริ่มคิดว่าจะนำความรู้ด้านอินทผลัมที่มีไปต่อยอดยังไงดี” ตวงผู้จบการศึกษาด้านการตลาดเสริม

“เราจบด้านแฟชั่นดีไซน์จึงสนใจด้านวิชวลอยู่แล้วและฝันอยากมีร้านขายของชำเป็นของตัวเอง เลยคิดว่าถ้านำสองสิ่งมารวมกันมันจะไปต่อได้ยังไงและออกมาในภาพแบบไหน” ตาวผู้เป็นพี่สาวของตวงอธิบายให้เห็นที่มา

และนี่คือจุดเริ่มต้นของ ‘First Date Farm’ ที่ทั้งสามนิยามว่าเป็น natural selection shop ที่เชี่ยวชาญด้านอินทผลัม 

Second: make your date great

“เราชอบทานอินทผลัมทั้งผลสดและผลแห้งอยู่แล้ว” ตวงว่าถึงความรักที่เธอมีต่อผลไม้ชนิดนี้ ก่อนที่ตาวจะแย้งน้องสาวอย่างขำๆ ว่าเธอนั้นไม่ชอบเอาเสียเลย 

“เราตรงข้ามกับตวงมากๆ พอคิดจะโฟกัสที่อินทผลัมซึ่งมีกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่คือผู้สูงอายุและชาวมุสลิมซึ่งไม่กว้างเท่าไหร่ โจทย์สำคัญข้อแรกจึงคือ จะทำยังไงให้คนส่วนใหญ่อย่างวัยรุ่นและวัยกลางคนเข้าถึงอินทผลัมได้ง่ายขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ยัดเยียดจนเกินไป ซึ่งเป็นโจทย์ที่ 2 ที่ต้องแก้ไขต่อไป”

จากโจทย์แรก ทั้งสามจึงแปรรูปอินทผลัมให้เป็นเครื่องดื่ม ของหวาน และของคาว เพื่อให้คนเริ่มเปิดใจและเห็นว่าอินทผลัมไม่ได้ทานยากอย่างที่คิด โดยเน้นคิดเมนูที่ไม่หวานมากเกินไป แต่มีวัตถุดิบเล็กๆ น้อยๆ ช่วยตัดความหวานและเพิ่มความซับซ้อนของรสชาติ

“เมนูแรกคือ Date Cola ซึ่งเกิดจากการหมักผลสดจำนวนมากกับโพรไบโอติกส์ แล้วจึงทำเป็นไซรัปเพื่อพัฒนาเป็นโคล่าในขั้นตอนสุดท้าย กลายเป็นว่าได้รับผลตอบรับที่ดีมากๆ เพราะทานง่าย หอม และชื่นใจ เราจึงได้ทั้งลูกค้าที่ทานและไม่ทานอินทผลัม ได้ทั้งลูกค้าที่สนใจและไม่ได้สนใจเรื่องสุขภาพ” ตวงผู้เคยเรียนทำขนมสูตรญี่ปุ่นและรักในการทดลองสูตรอาหารเล่าให้ฟังอย่างออกรส 

แต่นอกจากโคล่าอินทผลัมสุดสดชื่นทั้งรสดั้งเดิมและหวานน้อยที่เรารักมากๆ ทั้งสามยังคิดเมนูเครื่องดื่มอื่นๆ ที่มีเบสเป็นน้ำอินทผลัมขึ้นมาอีกมากมาย ทั้ง Date Sparkling ที่ผสมน้ำอินทผลัมผลสดกับโซดาแล้วตัดความหวานด้วยเลมอน หรืออย่าง Smooth Date เมนูม็อกเทลที่นำน้ำอินทผลัมผสมกับขิงแก่ตำสดๆ และน้ำผึ้งเพื่อตอบโจทย์วัยผู้ใหญ่ นอกจากนั้นยังมีเมนูสมูตตี้สุดสร้างสรรค์อย่าง Nice Date Smoothy โกโก้ปั่นผสมอินทผลัมรสชาติเข้ม แถมอินทผลัมหั่นเต๋าให้เคี้ยวเล่นคล้ายชานมไข่มุกเพื่อรองรับมนุษย์ผู้รักการคุมอาหารและการออกกำลังกาย

เมื่อได้เมนูเครื่องดื่มจากอินทผลัมสมใจ ทั้งสามยังคิดค้นขนมที่ให้พลังงานสูงแต่อร่อยและสนุกยิ่งขึ้นอย่างอินทผลัมสอดไส้ที่พบเจอได้ในแถบตะวันออกกลาง แต่ไส้ที่ทั้งสามคิดขึ้นนั้นได้แรงบันดาลใจจากมื้ออาหารในช่วงเวลาต่างๆ เช่น อินทผลัมสอดไส้เนยถั่วที่ล้อกับขนมปังทาเนยถั่วในยามเช้า หรืออินทผลัมสอดไส้แยมกุหลาบเพื่อแทนมื้อเที่ยงซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจาก afternoon tea

ไม่พอ เพราะทั้งสามอยากให้อินทผลัมสอดแทรกในช่วงเวลาต่างๆ ของผู้คนได้ไม่ยาก จึงนำอินทผลัมทั้งผลสดและผลแห้งไปครีเอตเป็นเมนูต่างๆ อย่างการนำน้ำอินทผลัมไปหุงข้าวคล้ายเวลาคนไทยนำกะทิไปทำเป็นข้าวมันส้มตำ หรือนำไปทำเป็นน้ำสลัดในโอเพ่นแซนด์วิชได้ด้วย

“การที่เราเล่นกับมื้ออาหารแบบนี้จะทำให้ลูกค้าเริ่มเปิดใจและรู้สึกว่าอินทผลัมไม่ได้ทานยากอย่างที่คิด” ตวงอธิบายถึงแนวคิดของเมนู แล้วเสริมว่าพี่สาวอย่างตาวผู้ไม่ใช่อินทผลัมเลิฟเวอร์จึงเปรียบเสมือนกรรมการที่คอยให้สามผ่านว่าเมนูไหนเวิร์ก เมนูไหนควรปรับปรุง

“ถ้าเราชิมแล้วรู้สึกว่าอร่อยหรือเห็นภาพว่ามีลูกค้าที่ชอบเมนูนี้จริงๆ ถึงจะให้ผ่าน” ตาวเล่าพลางหัวเราะ

Third: from the first date to the best mate

“ช่วงโควิด-19 ทำให้เราส่งออกอินทผลัมผลสดไปต่างประเทศไม่ได้ จึงต้องเปิดร้านป๊อปอัพเพื่อกระจายผลสดให้ได้มากที่สุด ปรากฏว่าขายหมดในเวลาไม่นาน” ตวงเล่าถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ก่อนที่ตาวจะอธิบายถึงภาพรวมทั้งหมด

“การได้รับผลตอบรับที่ดียิ่งทำให้เรามองเห็นตลาดได้กว้างขึ้นว่ามันมีกลุ่มลูกค้าอยู่จริงๆ นะ แต่มันทำให้กว้างกว่านี้ได้ เพราะขณะเดียวกันก็มีลูกค้ากว่า 70 เปอร์เซ็นต์ที่ไม่ได้ชอบทานอินทผลัมแต่อยากมีส่วนร่วมกับร้าน 

“คอนเซปต์ของร้านจึงเป็น natural selection shop ที่มีสินค้าแบ่งเป็น 4 โซน ครอบคลุมคนทุกเพศ ทุกวัย ไม่จำกัดทาร์เก็ตกรุ๊ปว่าต้องเป็นคนรักสุขภาพหรือผู้หญิง แต่เรากำลังสร้างวัฒนธรรมของแบรนด์ที่ไม่ว่าใครก็เข้าร่วมได้”

เริ่มจากโซน grocery ที่รวบรวมวัตถุดิบสารพัดอย่าง ไม่ว่าจะเนื้อสัตว์ ผัก ผลไม้ปลอดสารจากฟาร์มพันธมิตร ของแห้งนำเข้าจากต่างประเทศและกลุ่มผู้ผลิตรายย่อยประจำจังหวัด

“เราอยากเป็นเพื่อนคู่คิดที่คิดภาพให้ลูกค้าได้ว่าถ้าเขาอยากทำซูวีเนื้อสัตว์เป็นอาหารหลัก เมนูเคียงจะเป็นอะไรได้บ้าง แล้วซอสที่ราดจะทำจากอะไร เพื่อให้เขาซื้อกลับบ้านแล้วประกอบร่างได้เลย สินค้าที่เลือกมาทั้งหมดจึงหลากหลายและเพียงพอต่อการสร้างสรรค์เมนูแต่ละมื้อ” ตวงอธิบาย

โซนที่ 2 คือโซน decorating เพราะทั้งสามอยากให้ร้านชำแห่งนี้มอบบรรยากาศอบอุ่นให้บ้านของทุกคน นอกจากจะมีวัตถุดิบดีๆ ให้เลือกสรรไปทำที่บ้านแล้ว จึงยังมีของแต่งบ้านที่คัดสรรมาไว้ให้เช่นกัน

โซนที่ 3 คือโซน gardening เป็นโซนที่แตกขยายจากความเชี่ยวชาญด้านการเกษตรของพีและคุณพ่อ ต้นไม้ในร้านทั้งสมุนไพรฝรั่งหรือดอกไม้กินได้จึงมาจากสวนของพีและสวนรอบข้างซึ่งผ่านการอนุบาลให้ชินกับสภาพอากาศเมืองไทยแล้ว แถมยังมีอุปกรณ์การปลูกหลากชนิดที่คิดค้นโดยพ่อของพีเอง

ส่วนโซนสุดท้ายคือโซน bar and kitchen ที่เสิร์ฟเมนูที่คิดค้นขึ้นจาก 3 หลักสำคัญคือ หนึ่ง–ต้องปรุงขึ้นจากวัตถุดิบที่วางขายในร้าน เพื่อให้ลูกค้าเห็นภาพว่าจะซื้อของในโซน grocery ไปทำอะไรได้บ้าง และเพื่อหมุนเวียนวัตถุดิบภายใน เช่น เมนูสลัดมะเขือเทศรวมที่ปรุงมะเขือเทศ 3 สายพันธุ์ด้วยซอสที่ผสมน้ำหวานดอกมะพร้าว แล้วท็อปด้วยครัมเบิลและเมล็ดฟักทอง 

สอง–ต้องปรุงให้น้อยที่สุดเพื่อชูความดีงามของวัตถุดิบ อย่างเมนูซุปข้าวโพดหอมๆ ตัดเลี่ยนด้วยความเผ็ดของพริกไทยที่ทานแล้วรู้สึกผ่อนคลาย และสาม–ทุกเมนูจะต้องทานแล้วอิ่มและไม่ดูเฮลตี้จ๋าเพื่อให้คนทุกเพศทุกวัยเข้าถึงได้ อย่างเมนูแซลมอนหมักซอสมิโสะที่ราดด้วยซอสสูตรพิเศษจากอินทผลัม ทานคู่กับมันหวานและเห็ดชิตาเกะ

“ทั้งหมดนี้คิดขึ้นจากความเชื่อที่ว่าอาหารที่ดีไม่จำเป็นต้องเป็นอกไก่แห้งๆ หรือเมนูนับแคลอรีเสมอไป” ตวงสรุปถึงแนวคิดของเมนู

Forth: fresh like a first date

หลังพาเดินเลือกของและชิมสารพัดเมนูเรียบร้อย เราพลันเห็นโลโก้สุดน่ารักที่ติดไว้ตามส่วนต่างๆ ของร้าน ทั้งสามจึงพาเราย้อนกลับไปถึงไอเดียและความคาดหวังในการทำ First Date Farm ว่าอยากให้สถานที่แห่งนี้เป็นอะไรของผู้คน

“ถ้าแปล First Date Farm ตรงตัวคือเราอยากสื่อสารว่าถ้านึกถึงอินทผลัมเมื่อไหร่ก็อยากให้นึกถึงเราเป็นที่แรก แต่ด้วยความที่ถ้าพ่อของพีคิดค้นอะไรใหม่ๆ ได้ เราก็ไม่ได้อยากโฟกัสที่อินทผลัมอย่างเดียว จึงนำมาสู่อีกความหมายหนึ่งที่อยากให้ร้านเป็นเหมือนเดตแรกที่ทำให้คู่รัก เพื่อน หรือครอบครัวรู้สึกตื่นเต้น โรแมนติก หรือเกิดอารมณ์สุนทรีย์ที่ทำให้เขามีแรงและพลังดีๆ ในการคิดและทำสิ่งต่างๆ ต่อไปได้

“และแบรนด์ดิ้งตรงนี้ไม่ได้มีผลต่อการเลือกของและการคิดเมนูเท่านั้น แต่ยังมีผลต่อการออกแบบให้ร้านมีแสงธรรมชาติให้ได้มากที่สุด เพราะเราอยากให้คนที่เดินเข้ามารู้สึกเบิกบาน” ตาวผู้มีสายตาแบบนักออกแบบเล่า ก่อนที่เราจะถามถึงความสนุกในการทำ First Date Farm ในมุมมองของแต่ละคน

“ความสนุกของเราคือการได้หาวัตถุดิบใหม่ๆ จากพาร์ตเนอร์ที่อยู่ในธุรกิจเกษตรด้วยกัน และรู้สึกสนุกทุกครั้งเมื่อได้โจทย์จากตวงและพี่ตาวว่าอยากให้เราและคุณพ่อลองพัฒนาพันธุ์ไม้หรือวัสดุปลูกอะไรใหม่ๆ บ้าง” พีบอก

“ส่วนเราที่ได้โจทย์ด้านการคิดเมนูเครื่องดื่มและขนมต่างๆ ก็รู้สึกท้าทายมากว่าจะทำยังไงให้พี่ตาวให้ผ่าน และทำยังไงให้คนเปิดรับอินทผลัมมากขึ้น ซึ่งเราก็เริ่มเห็นว่าคนเปิดใจรับมากขึ้นนะ เวลาออกเมนูใหม่ๆ ก็มีคนพร้อมลองชิมเสมอ” ตวงเล่าถึงมุมมองของเธอบ้าง ก่อนที่ตาวผู้รับดูแลด้านแบรนด์ดิ้งจะทิ้งท้าย

“ด้วยความที่เราทำงานด้านแฟชั่นที่มาเร็วไปเร็วจนเอียน เราจึงมีความสุขมากที่ได้ดูแลแบรนด์ดิ้งของ First Date Farm อย่างค่อยเป็นค่อยไปและละเมียดละไม ขณะเดียวกันก็ยังท้าทายตัวเองเสมอว่าจะทำยังไงให้คนแบบเราที่ไม่ชอบอินทผลัมหันมาสนใจได้ รวมถึงทำยังไงให้ลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้านได้บรรยากาศของความเป็น natural selection shop อย่างที่เราสามคนตั้งใจ” 

The post เดตแรกที่ First Date Farm ร้านชำที่แปรรูปอินทผลัมให้เก๋และเข้าถึงได้จนเหมือนได้พบรักแรก appeared first on a day magazine.

เพราะคลุกคลีกับทั้งลูกค้าและขั้นตอนการคัดสรรรูปภาพมากมาย เขาจึงได้รู้ว่าลูกค้าต้องการอะไร และได้เห็นช่องโหว่ที่ทำให้ช่างภาพฝีมือดีไม่ต้องการส่งผลงานเพื่องานสต็อก ไม่ว่าจะเป็นข้อจำกัดต่างๆ ที่ทำให้ช่างภาพไม่เป็นตัวของตัวเอง หรือเวลาที่ต้องเสียไปกับขั้นตอนต่างๆ ในการส่งผลงานที่ไม่คุ้มค่าและค่าตอบแทนที่น้อยเกินไป

ALIVE UNITED เว็บไซต์ที่รวบรวมรูปถ่าย วิดีโอ และภาพประกอบแพลตฟอร์มเต็มรูปแบบเจ้าแรกของไทยจึงเกิดขึ้น โดยมีจุดเด่นคือเป็นเว็บไซต์ที่ช่วยเหลือศิลปินในการทำงานหลังบ้าน แนะนำศิลปินให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ถึงอย่างนั้น นิยามของพื้นที่แห่งนี้ก็ไม่ใช่เว็บไซต์รวมภาพสต็อกแบบที่เราใช้กันบ่อยๆ แต่ในแพลตฟอร์มนี้ ภาพจากศิลปินจะต้องแตกต่างและสื่อถึงตัวตนของศิลปินแต่ละคนได้

ว่าแต่เบื้องหลังของแพลตฟอร์มที่ว่านี้เป็นยังไง การเป็นสะพานเชื่อมระหว่างศิลปินและผู้ซื้อจะเป็นไปในรูปแบบไหน เวทีกลางแห่งนี้จะมอบโอกาสให้ศิลปินโดยเฉพาะศิลปินไทยได้มีพื้นที่แสดงผลงานมากขึ้นยังไง และมากกว่าการเป็นเว็บสต็อกภาพ แพลตฟอร์มที่นิยามตัวเองว่าเป็น ‘คอมมิวนิตี้’ นั้นเป็นยังไง

ไปชมกัน

สะพานเชื่อมแก้ไข pain point

หากย้อนกลับไปก่อนที่ไอเดียนี้จะเกิดขึ้น ชินเคยทำงานเป็นครีเอทีฟสายโฆษณาอยู่ 16 ปี เขาจึงผูกพันกับภาพและการใช้ภาพในวงการโฆษณามามาก และได้รู้ถึงปัญหาของการที่ภาพในเว็บไซต์ขายภาพทั่วไปดูไม่พิเศษซึ่งทำให้งานโฆษณาที่ผลิตออกไปไม่ค่อยโดดเด่นมากนัก

“ลูกค้าเขาอยากได้ภาพที่เป็นของคนไทย หรือภาพที่เล่าเรื่องราวความเป็นไทยและความเป็นท้องถิ่น แต่หาตามเว็บไซต์ขายภาพทั่วไปไม่ค่อยได้

“ขณะเดียวกัน ช่างภาพคนไทยหลายคนมีแพสชั่นและมีงานดีๆ ที่อยากนำเสนอแต่การซื้อ-ขายในเชิงงานโฆษณาอาจทำให้พวกเขาไม่ค่อยได้แสดงความเป็นตัวเองออกมาเท่าไหร่ หรือหลายครั้งช่างภาพนำเสนอภาพของตัวเองออกไปก็ไม่ค่อยมีใครเห็น ถูกปฏิเสธตั้งแต่ขั้นตอนส่งภาพ ถึงขายได้ก็ได้ราคาไม่คุ้มค่ากับขั้นตอนการตรวจรับภาพที่ซับซ้อน”

ในฐานะคนกลางที่เห็นปัญหาของคนทั้งสองฝ่าย ชินจึงมองว่าหากมีแพลตฟอร์มที่ช่วยให้ช่างภาพได้มีพื้นที่นำเสนอผลงานโดยมีคนคอยช่วยเหลือเรื่องกระบวนการต่างๆ และช่วยให้ลูกค้าได้ภาพแบบที่ต้องการก็น่าจะตอบโจทย์ แถมยังได้ช่วยผลักดันศิลปินมากฝีมือให้คนในแวดวงสร้างสรรค์ระดับโลกได้เห็นด้วย

ไอเดียแพลตฟอร์มรวมภาพ ภาพประกอบ และวิดีโอเจ้าแรกที่เน้นตัวตนของศิลปินไทยจึงเกิดขึ้น เพื่อพาให้ศิลปินที่มีแพสชั่นและลูกค้าที่ต้องการความแตกต่างได้มาพบกัน

มากกว่า stock photo คือ exclusive gallery

ถ้าพูดอย่างเข้าใจง่ายๆ เราอาจมองว่านี่คือเว็บไซต์รวมภาพสต็อกประเภทภาพคนนั่งเปิดหนังสือ สุนัขจ้องหน้า หรือเด็กน้อยร้องไห้ ให้คนในแวดวงต่างๆ ได้นำไปใช้สร้างสรรค์ผลงาน แต่แพลตฟอร์มนี้ไม่ได้มองตัวเองแบบนั้น และภาพที่เราเล่ามาทั้งหมดจะไม่ปรากฏบนพื้นที่แห่งนี้แน่นอน

“ผมรู้สึกว่าเราไม่จำเป็นต้องมีแต่ภาพแบบเดิมๆ เราไม่จำเป็นต้องใช้ภาพคนถือถุงช้อปปิ้ง 10-20 ใบด้านหน้าฉากสีขาวเพื่อสื่อถึงการช้อปปิ้ง แต่บนแพลตฟอร์มที่ว่านั้นควรมีความสมจริง เพื่อเสริมสร้างประสบการณ์ร่วมของคนทั่วไปผ่านความเป็นจริงที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านสายตาและมุมมองของศิลปินคนนั้นจริงๆ เพราะลูกค้าก็อยากได้ความเป็นธรรมชาติมาใช้ในการสื่อสารของตัวเอง”

ชื่อแพลตฟอร์ม ‘ALIVE UNITED’ จึงถูกหล่อหลอมและสร้างขึ้นมาจาก ‘ชีวิต’

‘A’ สื่อถึงคำว่า ‘Authentic’ แปลว่า ‘แท้จริง’ นั่นหมายถึงภาพที่พวกเขามองหาจากศิลปินคือภาพที่เล่าเรื่องได้อย่างสมจริงและอิงกับประสบการณ์ของคนได้

‘L’ มาจากคำว่า ‘Life’ แปลว่า ‘ชีวิต’ นั่นคือภาพและวิดีโอต่างๆ จะต้องไม่เล่าเรื่องอย่างตรงตัว แต่ต้องมีเรื่องเล่าที่สะท้อนชีวิตและประสบการณ์ของศิลปินคนนั้นๆ ได้

‘I’ คือ ‘Identity’ หมายถึง ‘ตัวตน’ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ทั้งทีมงานและลูกค้าต่างมองหา นั่นคือตัวตนของศิลปินซึ่งจะทำให้งานที่ได้มีเอกลักษณ์ มีมุมมองที่แตกต่าง และมีพลังมากพอที่จะสร้างแรงบันดาลใจใหม่ๆ ให้ผู้พบเห็น

‘V’ คือ ‘Value’ เนื้อหาที่บ่งบอกถึงเรื่องราวที่มีคุณค่าในความทุ่มเทและตั้งใจเพื่อสร้างสรรค์ผลงานที่ดีที่สุด และสะท้อนมุมมองความชอบที่แตกต่างกันออกไป

‘E’ คือ ‘Empowerful’ พลังที่จะผลักดันผลงานของตัวเองให้มีความโดดเด่นและแตกต่าง โดยมีเอกลักษณ์ที่ชัดเจนในตัวเอง

ทั้งหมดนี้ถูกรวมกันเป็น ‘UNITED’ คือพื้นที่ที่รวบรวมผลงานดีๆ ของศิลปินที่ถ่ายทอดทุกความคิดสร้างสรรค์จากสิ่งที่ตัวเองรักและชอบอย่างแท้จริง และมีชีวิตชีวาภายใต้ชื่อ ALIVE UNITED

แพลตฟอร์มแห่งนี้จึงมองว่าตัวเองเป็น exclusive gallery ที่รวบรวมภาพ ภาพประกอบ และวิดีโอที่ไม่มีใครเหมือนจากผลงานศิลปินหลากหลายแนว ทั้งท่องเที่ยว สตรีท แลนด์สเคป ศิลปะ ภาพยนตร์ อาหาร ฯลฯ ซึ่งทุกคนไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์อันโชกโชนหรือรางวัลการันตี แต่ต้องมีแพสชั่นในการทำงาน มีมุมมองใหม่ๆ กล้าที่จะแตกต่างและเป็นตัวของตัวเอง เพื่อนำเสนอผลงานให้คนในวงการสร้างสรรค์ได้นำไปสรรค์สร้างงานต่อไป

เข้าใจ สนับสนุน และเป็นเหมือนเพื่อนของศิลปิน

เพราะต้องการสร้างแพลตฟอร์มที่แตกต่างจากแพลตฟอร์มภาพถ่ายแบบที่เคยมี การหาศิลปินที่ตรงตามสิ่งที่ชินและทีมงานต้องการนั้นไม่ง่าย ขั้นตอนการคัดเลือกศิลปินจึงเป็นขั้นตอนที่ทีมงานทุกคนใส่ใจมากเป็นพิเศษ แม้จะมีศิลปินเข้าร่วมจำนวนหนึ่งแล้ว แต่เพราะความยากที่ว่า แพลตฟอร์มนี้จึงยังเปิดรับและค้นหาศิลปินที่ถูกตาต้องใจอยู่

“เราจะต้องพูดคุยกับเขาเพื่อทำความรู้จักและเข้าใจสิ่งที่เขารักและถนัด จะได้รู้ว่าเขาชอบถ่ายโมเมนต์แบบไหน ชอบเล่าเรื่องราวแบบไหน เพื่อจับคู่ผลงานของศิลปินแต่ละคนให้เข้ากับความต้องการของลูกค้าได้” ชินบอกถึงความตั้งใจในการคัดเลือก

นอกจากนั้น ที่นี่ยังมีบริการพิเศษอย่างการช่วยเหลือศิลปินในการอัพโหลดผลงาน การสร้างพอร์ตโฟลิโอ การสร้างคีย์เวิร์ดของภาพ เพื่อเอื้อให้ศิลปินมีเวลาทุ่มเทผลิตผลงานได้โดยไม่ต้องเสียเวลากับกระบวนการหลังบ้าน และยังมีทีมงานคอยสนับสนุนการโปรโมตตัวตนและผลงานของศิลปิน เช่น วิดีโอแนะนำหรือบทสัมภาษณ์ศิลปิน

“หลายคนฝีไม้ลายมือดีแต่อาจไม่ถนัดเรื่องภาษาหรือการใช้งานบนแพลตฟอร์ม เราเลยพยายามขจัดอุปสรรคต่างๆ ที่ทำให้ศิลปินรู้สึกว่ามันยากหรือใช้เวลานานเกินไปโดยเข้ามาดูแลส่วนนี้ให้ แถมเรายังมีบล็อกสำหรับลงบทสัมภาษณ์ศิลปินเพื่อให้เขาได้แชร์ประสบการณ์ต่างๆ ออกไป พื้นที่แห่งนี้จะได้เป็นชุมชนของคนสร้างสรรค์ผลงานจริงๆ”

นอกจากบริการพิเศษที่ศิลปินและคนทั่วไปจะได้รับ สิ่งสำคัญคือพื้นที่แห่งนี้ยังมีผลตอบแทนให้ศิลปินมากถึง 40 เปอร์เซ็นต์ โดยปราศจากเงื่อนไขและข้อกำหนดต่างๆ เช่น ไม่ต้องมีเลเวลให้ศิลปินเก็บระดับเพื่อแลกกับสัดส่วนผลตอบแทนที่เพิ่มขึ้นอย่างแพลตฟอร์มทั่วไป เพราะที่นี่มองเห็นถึงความทุ่มเทของศิลปิน จึงพยายามให้ผลตอบแทนและบริการที่ดีที่สุดดั่งเพื่อนคนหนึ่งของศิลปินนั่นเอง

พื้นที่สำหรับคนไทย พื้นที่สำหรับทุกคน

แม้ชินจะไม่ได้ปิดกั้นว่าศิลปินที่ร่วมเดินทางด้วยกันจะต้องเป็นคนไทยเท่านั้น แต่สิ่งสำคัญที่เขาพยายามทำในช่วงแรกเริ่มนี้คือการผลักดันผลงานศิลปินไทยให้ก้าวไปสู่สายตาวงการสร้างสรรค์ระดับโลกก่อน

“มันไม่เคยมีพื้นที่แบบนี้ในไทยมาก่อน ผมจึงหวังว่าพื้นที่นี้น่าจะเป็นพื้นที่เปิดให้ลูกค้าได้เห็นผลงานดีๆ จากศิลปินไทย เป็นพื้นที่ที่ทำให้หลายคนเห็นตัวตนและคุณค่าในสิ่งที่ศิลปินพยายามถ่ายทอดออกไป และเป็นพื้นที่ที่สร้างแรงบันดาลใจให้ศิลปินรุ่นใหม่ๆ ต่อไปได้”

ทั้งหมดนี้ก่อร่างสร้างขึ้นจากความฝันของชินที่อยากให้ทุกคนได้มีพื้นที่ทำความฝันของตนให้เป็นจริง

“ผมเชื่อว่าทุกคนมีฝันและผมไม่อยากให้ทุกคนหยุดที่จะฝัน แต่อยากให้ฟันฝ่ากับทุกอุปสรรคที่เกิดขึ้นเพื่อสร้างสรรค์ผลงานออกมาได้ดีที่สุด เหมือนกับสโลแกนของแพลตฟอร์มที่ว่า ‘KEEP PASSION ALIVE’ นั่นคือไม่ว่าคุณจะทำอะไร ขอให้คิดและทำอย่างสร้างสรรค์ ลงมือทำอย่างจริงจังโดยให้แพสชั่นเป็นตัวขับเคลื่อนชีวิตหรือเรื่องราวของคุณให้ได้มากที่สุด เพราะมันจะทำให้คุณมีความสุขทุกครั้งที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านั้น”

เช่นเดียวกับชินที่มีความสุขทุกครั้งที่เพื่อนศิลปินตกลงเดินทางร่วมกัน

“จริงๆ ตอนแรกผมก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำมันจะตอบโจทย์หรือจะเป็นสิ่งที่ศิลปินเห็นด้วยหรือเปล่า แต่ตอนนี้ที่โปรเจกต์เริ่มเปิดตัวแล้วมีศิลปินให้การตอบรับเป็นจำนวนมาก และมีศิลปินที่พร้อมเป็นเพื่อนร่วมทางมากขึ้นเรื่อยๆ ผมก็รู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่เราพยายามและทุ่มเท” เขาทิ้งท้าย

หากใครสนใจร่วมงานกับ ALIVE UNITED เข้าไปอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์​ aliveunited.com หรือเพจ ALIVE UNITED

The post ALIVE UNITED แพลตฟอร์มภาพและวิดีโอเจ้าแรกของไทยที่สนับสนุนให้ศิลปินขายภาพได้แบบที่ฝัน appeared first on a day magazine.