เส้นทางที่จะแนะนำในบทความนี้ เหมาะกับคนที่อยากปั่นท่องเที่ยวแบบเงียบสงบ รถน้อย ทางส่วนใหญ่เรียบ แต่ก็มีเนินให้พิชิต ระยะทางประมาณ 50 กิโลเมตร ปั่นจบครึ่งวันได้

เราจะเริ่มจาก บ้านหมากม่วง ร้านขายสินค้าแปรรูปจากมะม่วง หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวท้องถิ่นที่เริ่มแมสมากขึ้นเรื่อยๆ สะท้อนชีวิตการทำสวนผลไม้ซึ่งเป็นอาชีพดั้งเดิมของคนปากช่อง

ปั่นมาระยะ 1.8 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายแยกสวนไก่กะหน่อง ไปตามทาง เบี่ยงขวาไปตามโรงเรียนบ้านเขาวงที่ระยะ 4.6 กิโลเมตร จากนั้นเลี้ยวซ้ายผ่านสนามชนไก่มหาลาภ

ที่ระยะ 12.1 กิโลเมตรเลี้ยวขวาเข้าไร่สุวรรณ สถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อเรื่องสินค้าแปรรูปจากข้าวโพด เส้นทางนี้จะพาเข้าไร่สุวรรณทางด้านหลัง โดยจะต้องขึ้นเนินชันที่ระยะ 14.3 กิโลเมตร จากนั้นปั่นลงผ่านบ้านพักของ จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์การเมืองไทย จุดนี้ถ้าอยากซื้อของหรือเข้าห้องน้ำ สามารถปั่นต่อไปออกด้านหน้าของไร่สุวรรณได้

หลังออกจากไร่สุวรร​ณ เลี้ยวขวาตรงสามแยกที่ระยะ 23.5 กิโลเมตร เข้าซอยศิริสัมพันธ์ด้านซ้ายที่ระยะ 28.4 กิโลเมตร จากตรงนี้ปั่นไปเรื่อยๆ สุดทางจะไปเจอทางเข้าวัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม หรือ วัดพระขาว ระหว่างทางจะผ่านสวนซ่อนศิลป์ แกลเลอรี่และโรงเรียนสอนวาดสีน้ำที่ขึ้นชื่อของปากช่อง ดูแลโดย สุรินทร์ สนธิระติ หรือ ลุงน้อย จุดนี้ยังมีร้านอาหารและร้านกาแฟ กลาง•ป่า Homemade ให้แวะพัก

ปั่นออกทางเดิม จนกระทั่งเจอแยกสำนักสงฆ์ที่ระยะ 41.2 กิโลเมตร ให้ยึดทางขวา ผ่าน Wild Calling Farm Park จุดนี้จะเจอเนินอีกจุด ปั่นไหลลงมา เจอไร่สุวรรณศรให้เลี้ยวซ้าย และเลี้ยวขวาบริเวณแยกวนาลีรีสอร์ท จากนี้จะเป็นเส้นทางเดิมกับขามา กลับไปที่บ้านหมากม่วงตรงจุดเริ่มต้น 

เส้นทางนี้ถ้าปั่นจบจะมีระยะเต็มที่ 55 กิโลเมตร ถ้าปั่นไม่ไหวสามารถตัดบางช่วงออกได้ ละแวกนี้มีร้านจักรยานน่าแวะคือ Big Mountain Pakchong Thailand อยู่ทางเข้าอำเภอปากช่อง ไม่ไกลจากถนนมิตรภาพ

ถ้าอยากมาสัมผัสเส้นทางนี้แบบมีนักปั่นเจ้าถิ่นนำทาง แนะนำให้สมัครทริป a day BIKE TRIP 02 ปากช่องกำลังดี เราจะปั่นบนเส้นทางนี้ในวันอาทิตย์ที่ 18 กันยายน ดูรายละเอียดทริปได้ที่นี่ หมดเขตรับสมัครวันจันทร์ที่ 12 กันยายน

เส้นทาง: บ้านหมากม่วง-วัดพระขาว 

สถานที่: อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา

ระยะทาง: 55 กิโลเมตร

จักรยาน: จักรยานมีเบรคทุกประเภท

The post เส้นทางจักรยานที่เหมาะกับวันพักผ่อนอันเงียบสงบในปากช่อง appeared first on a day magazine.

ฉันปรารถนาให้พวกเธอมีความหวัง ยามที่โลกมืดมนไร้หนทาง

อย่าได้ลืมว่าเราเคยก่อกองไฟที่ยิ่งใหญ่ในสวนหน้าบ้าน

อย่าได้ลืมเท้าเปื้อนโคลน

กระโปรงปลิวลม และแขนขาที่เริงระบำให้แก่ชีวิต”

ฉันอ่านคำโปรยบนปกหลังของ อยู่แชร์เฮาส์กับเหล่านักเขียน นิยายที่ได้รู้จักครั้งแรกจากการแนะนำของร้าน ‘กลิ่นหนังสือ’ แหล่งขายหนังสือออนไลน์ที่ฉันเคยไปสัมภาษณ์ 

ไม่มากก็น้อย ข้อความนั้นทำให้ฉันรู้สึกรีเลตกับมันจนนึกขอบคุณคนเขียนอยู่ลึกๆ

นิยายปกสวยที่เขียนโดย Moonscape เล่มนี้เป็นที่พูดถึงมากตั้งแต่เคยเผยแพร่ครั้งแรกบนโลกออนไลน์ (คำชมในแฮชแท็ก #อยู่แชร์เฮาส์กับเหล่านักเขียน ในทวิตเตอร์ยืนยันได้ดี) ในแง่นิยายที่สร้างกำลังใจให้คนอ่าน ทำให้ปัจจุบันนิยายเรื่องนี้มียอดผู้อ่านพุ่งไปถึงหลักหนึ่งแสนห้าหมื่นคนเข้าไปแล้ว

อ่านเรื่องย่อผ่านๆ หลายคนอาจเดาได้ว่าหนังสือขนาด B6 จำนวน 200 กว่าหน้านี้คือเรื่องราวของก๊วนนักเขียนที่มาอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านเช่าหลังเดียวกัน แต่พอฉันได้ลงมืออ่านจริงๆ ในฐานะคนที่ทำงานด้านการเขียน มีหลายครั้งที่อินมากจนขำหึๆ กับหลายคราที่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ และถึงแม้คุณจะไม่ใช่คนที่สนใจการเขียนเลยก็น่าจะยังรู้สึกสนุก เพราะในเรื่องยังมีประเด็นเรื่องมิตรภาพ การเยียวยา การเติบโต การหันกลับมารักตัวเองที่ไม่ว่าใครก็รู้สึกเชื่อมโยงได้

คนที่ทำงานเขียนแมสๆ ป้อนสำนักพิมพ์ คนที่ชอบอยู่เงียบๆ คนที่มีความฝันแต่ยังไม่กล้าลงมือทำ คนที่เคยประสบความสำเร็จแต่ตอนนี้หวาดกลัว ทั้งหมดที่กล่าวมานี้คือชีวิตของเหล่าตัวละครในแชร์เฮาส์ที่คุณจะได้ทำความรู้จักอย่างช้าๆ ก่อนแปรเปลี่ยนไปสนิทกันในภายหลัง

อยากแวะไปเที่ยวแชร์เฮาส์ของพวกเขาจัง นี่คือความคิดที่ชำแรกขึ้นทันทีหลังจากที่ฉันอ่านจบ

ความประทับใจพาให้ฉันอยากนัดคุยกับผู้สร้างสรรค์เรื่องนี้ขึ้นมา ทว่าด้วยความที่เธอกำลังติดพันกับงานเขียนภาคต่อของ อยู่แชร์เฮาส์กับเหล่านักเขียน ปากกาลายแมวน่ารักจึงถูกมอบหมายมาให้ตอบคำถามแทนเธอ

เล่าให้ฟังหน่อยว่ามาอยู่กับ Moonscape ได้ยังไง

เจ้าของของเรานี่นะ เรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงที่คลั่งไคล้แมวดำมาแต่ไหนแต่ไร เธอซื้อเราเพราะเรามีลายเจ้าจีจี้จากเรื่อง Kiki’s Delivery Service พิมพ์อยู่บนด้าม ซื้อมานานนมตั้งแต่ยังไม่ได้ดูการ์ตูนเรื่องนี้ เธอเป็นคนจดอะไรๆ ลงกระดาษเปลืองมาก จึงต้องมีปากกายกโหลวางอยู่ทุกที่ในชีวิต ทั้งโต๊ะทำงาน รถ ห้องนอน กระเป๋าถือ เราเป็นหนึ่งในปากกาพวกนั้น เธอไม่ค่อยใช้เราเท่าไหร่เพราะกลัวหมึกหมด ขี้เหนียวจริงๆ เลย

Moonscape ผู้เป็นเจ้าของคุณเริ่มต้นเขียนนิยายได้ยังไง

เธอเริ่มจากการชอบวาดรูปในวัยเด็ก โดยเฉพาะช่วงมัธยมฯ เธอมักวาดรูปพร้อมข้อความประกอบพับส่งให้เพื่อนแล้วรอเพื่อนตอบกลับ รู้อีกทีเธอก็เขียนอะไรยุกยิกลงบล็อกมาตลอด มาเริ่มเขียนเก็บเป็นจริงเป็นจังก็ช่วงปี 2560 ตอนนั้นในทวิตเตอร์มีแฮชแท็กชื่อว่า #Fictober (ล้อมาจาก Inktober ที่ล้อมาจาก October อีกที) คนที่ร่วมกิจกรรมนี้จะเขียนเรื่องราวตามหัวข้อที่ใครสักคนกำหนดเป็นตอนสั้นๆ ให้ครบ 31 ตอนเท่ากับจำนวนวันในเดือนตุลาคม ตอนนั้นเธอแค่อยากเขียนอะไรสักอย่างให้แฟน แล้วก็กลายเป็นความชอบแบบฉุดไม่อยู่เลย

ปกติเธอใช้คุณเขียนตอนไหน

เธอจะไม่จับเรามาเขียนเลยตลอดเดือน แล้วอยู่ๆ เมื่อไฟติดเธอก็เขียน เขียน เขียน ตลอดเวลา ตั้งแต่เช้าจนถึงก่อนนอน ตะบี้ตะบันเขียนจนไม่เป็นอันกินอันนอนจนกว่าจะจบเรื่อง แล้วเธอก็จะวางเราลง กลับสู่โหมดพักผ่อนที่จะไม่เขียนเราไปอีกราวๆ สองเดือน

อยากให้เมาท์หน่อยว่าเจ้าของคุณเป็นนักเขียนประเภทไหน

เป็นคนพิลึก เราพูดอย่างนั้นได้ไหม อ้าว ถามถึงประเภทงานเขียนเหรอ เธอชอบเขียนนิยายแนว slice of life ถ้าให้แปลก็คือแนวชีวิตประจำวันที่ปกติธรรมดา เธอหยิบจับความธรรมดาพวกนั้นมาใส่บรรยากาศ เติมบทสนทนา เธอชอบนิยายที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายแบบ ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวทีเดียว

ปกติเจ้าของคุณอ่านหนังสือแนวไหน หรือมีนักเขียนคนไหนเป็นคนโปรดบ้างไหม

เธออ่านเยอะไปหมด ส่วนใหญ่เป็นวรรณกรรมแปลไม่จำกัดแนว เธอชอบ Shirley Jackson ผู้เขียนเรื่อง บนดวงจันทร์ที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ กับ Edgar Allan Poe ผู้แต่งบทกวี The Raven คนนี้เธอคลั่งเขามากจนไปสักรูปอีกาไว้บนแขนเลยนะ สองคนนี้อาจแต่งนิยายสยองขวัญก็จริง แต่สิ่งที่ทั้งสองคนส่งอิทธิพลต่องานเขียนเธอคือวิธีการเล่าแบบมุมมองบุคคลที่หนึ่งแทนที่จะเป็นมุมมองพระเจ้า เธอบอกว่ามันเต็มไปด้วยเรื่องลึกลับที่นักเขียนปิดบังผู้อ่านไว้

เท่าที่อยู่กับ Moonscape มา คุณเห็นการเติบโตของเธอในแง่นักเขียนยังไงบ้าง

ถ้านับเฉพาะที่เป็นเล่ม เธอก็เขียนนิยายมาแล้ว 5 เรื่อง ตั้งแต่เล่มที่สองเป็นต้นมาเธอเริ่มอยากแตกแขนงงานเขียน slice of life ออกมาผสมกับนิยายแนวอื่นนอกจากเรียบเรื่อยแบบชีวิตธรรมดาบ้าง เช่น หนังสืองานศพ (Blue Hour สมุดบันทึกกับแท่งถ่าน) เรื่องผีๆ (ใครสักคนในเราทั้งคู่) โกธิกโรแมนซ์ (Of Murder and the Muse) เธอบอกว่าไม่ว่าจะเป็นแนวไหนเธอก็จะเล่าในจังหวะของ slice of life ให้ได้ เป็นความท้าทายอย่างหนึ่งที่เราว่าน่าสนุกดี

อะไรทำให้ Moonscape สนใจเรื่องนักเขียนจนต้องแต่งนิยายเกี่ยวกับพวกเขา

นักเขียนเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจจะตายคุณ พวกเขาเป็นพระเจ้าของโลกทั้งใบที่ตนประกอบสร้าง ทว่าเมื่อคนภายนอกมองเข้ามาก็จะเห็นคนพิลึกที่เอาแต่พูดกับตัวเองเป็นวรรคเป็นเวร ขดตัวอยู่ในเปลือกหอย สะกดจิตตัวเองว่าโลกที่พวกเขาสร้างก็ไม่แย่เกินไปนักหรอก แล้วก็ใช้ความพยายามมหาศาลผลักดันมันสู่สาธารณะ ผลออกมาถ้าไม่ดัง พวกเขาจะตัดพ้อว่าตนอ่อนด้อย กลับกันหากประสบความสำเร็จพวกนักเขียนจะดีใจ พวกเขาจะนอนไม่หลับ กระสับกระส่าย กระวนกระวายว่าสักวันจะถูกโลกนี้เปิดโปงว่าตัวเองเป็นพวกลวงโลก อย่าเข้ามายุ่งมาสนใจฉันมากกว่านี้เลย ฉันรับผิดชอบถ้อยคำของตัวเองไม่ไหวหรอก

หมายความว่านิยายเรื่องนี้ต้องการสื่อสารกับนักเขียนโดยตรง

ใช่ เธอต้องการสื่อสารกับพวกเขาโดยตรง ดังที่เธอเขียนไว้ในหน้าแรกของหนังสือว่า “แด่นักอยากเขียนทุกคน ผู้เชื่อว่าเราต่างก็มีเวทมนตร์ในตัวเอง” ประเทศนี้มีนักอยากเขียนอยู่มากมาย ทั้งคนที่ยังไม่เคยเขียน กำลังเขียน และเลิกเขียนไปแล้ว

ถ้าให้นิยาม Moonscape เป็นตัวละครที่ใกล้เคียงที่สุดในเหล่านักเขียนในแชร์เฮาส์ คุณคิดว่าเธอน่าจะเป็นใคร

ย่านาง เธอทุ่มเทให้งานเขียนอย่างบ้าคลั่งแต่ชีวิตส่วนตัวพังพินาศ คิดแล้วสงสารคนรอบข้างจังเลย

ว่าแต่คาแร็กเตอร์ของนักเขียนแต่ละคนนี่เจ้าของคุณเขาไปเอามาจากไหน

พวกนักเขียนในแชร์เฮาส์สร้างขึ้นมาจากตัว Moonscape เองทั้งนั้นแหละ ทุกคนแยกส่วนกันจากนิสัยตามช่วงเวลาต่างๆ ในชีวิตเธอ เคยเรียนโรงเรียนประจำ เก็บตัว กลัวถูกเกลียด อ่านบรรยากาศไม่ออก วิตกจริต นอนไม่หลับ ขี้หลงขี้ลืม ผัดวันประกันพรุ่ง เห็นแก่เงิน ไม่มีศักดิ์ศรี บางทีก็พูดมากเกินเหตุจนเพื่อนหนีหน้า เธอสร้างตัวละครจากชิ้นส่วนเหล่านี้ ประกอบกับการสังเกตอาชีพการงานของคนรอบข้างทั้งในชีวิตจริงและเพื่อนในทวิตเตอร์

แล้วเลือกประเภทของหนังสือให้นักเขียนแต่ละคนในแชร์เฮาส์ยังไง เห็นมีตั้งแต่หนังสือเก่า บันทึกการเดินทาง นิยายวาย ไปจนถึงแนวคำคม

เธอใช้วิธีเดินเข้าไปในร้านหนังสือแล้วเลือกเอาจากที่เห็นว่าช่วงนั้นแนวไหนกำลังเป็นที่นิยม ที่จริงหนังสือประเภทไลฟ์โค้ชเนี่ยได้เชลฟ์ใหญ่สุดๆ แต่ทำใจเขียนตัวละครแบบนั้นไม่ลง เลยได้ออกมาเป็นคุณครามผู้ทำงาน ghost writer อย่างไม่เต็มใจแทน

เห็นว่าตัวละครที่เป็นนักเขียนต่างมีปมปัญหาเป็นของตัวเอง แล้วสำหรับ Moonscape ล่ะ เธอมีปัญหาที่เหมือนตัวละครในเรื่องบ้างไหม

หลักๆ แล้วเธอมีปัญหากับงานประจำมากกว่า (เธอเกลียดงานบริการอย่างกับอะไรดี แต่กลับเลือกทำงานสายนั้น) งานเขียนเป็นงานที่เธอทำเพราะความพอใจ ชอบใช้ความคิด ชอบอยู่คนเดียว ชอบคุยแต่กับคนที่สนใจเรื่องเดียวกัน ดังนั้นปัญหาในการเขียนงานจึงไม่ค่อยมีเท่าไหร่นัก จัดว่าราบรื่นพอสมควร

ได้ยินมาเสมอว่างานเขียนเป็นงานที่โดดเดี่ยว เจ้าของคุณคิดยังไงกับคำพูดนี้

คุณรู้ไหม นักเขียนหลายคนเขียนนิยายแลกค่ายาจิตเวช การเขียนคือการหมกตัวอยู่ในถ้ำ พึมพำอะไรไม่รู้อยู่คนเดียว แต่เจ้าของเรามีวิธีแก้ไขเรื่องนี้ เธอมักจะหา ‘นักอ่านทดลอง’ มาช่วยอ่านต้นฉบับดราฟต์แรกก่อนโพสต์ลงเน็ต นักอ่านทดลองจะช่วยให้ความคิดเห็นด้านสำนวน จังหวะของเรื่อง บุคลิกตัวละคร และให้ความเห็นอย่างตรงไปตรงมา อยู่แชร์เฮาส์กับเหล่านักเขียน น่ะ สำเร็จออกมาได้เพราะเหล่านักอ่านทดลองทั้งนั้นแหละ

ในเรื่องมีการพูดถึงแวดวงหนังสือไทยด้วย อยากรู้ว่าในมุมมองผู้เขียน คิดว่าอะไรเป็นอุปสรรคให้นักเขียนไทยไปต่อได้ยาก

นักเขียนไทยขาดการสนับสนุนจากทุกช่องทาง บทประพันธ์ของนักเขียนยุคใหม่ไม่ได้รับความสนใจจากสื่อกระแสหลัก ที่ได้นำไปทำซีรีส์ก็เรตติ้งไม่ค่อยดีนัก ทั้งที่งานของนักเขียนหลายท่านเขียนได้ดีมาก ดีในระดับที่อ่านแล้วสนุกกว่าอ่านนิยายแปลด้วยซ้ำ แต่การจะไปสู่สายตาโลกก็เป็นกำแพงอีกชั้น ลำพังสิ่งที่นักเขียนทำได้ด้วยตัวเองก็มีแค่พยายามเขียนอย่างสุดกำลัง นอกจากนั้นต้องพึ่งพาวงการหนังสือและวงการบันเทิง ภาวนาให้โลกหาเราเจอ

อีกประการในความเห็นของผู้เขียน ศิลปะและวรรณกรรมนั้นเบ่งบานได้ยากในประเทศเผด็จการ พวกเราถูกปิดปากไม่ให้พูดสิ่งที่บางคนไม่อยากได้ยิน ห้ามแตะต้องประเด็นอ่อนไหว ห้ามลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ห้ามวิจารณ์ผู้มีศีลธรรมอันดี ห้ามล้อเลียนคนใหญ่คนโต หนังสือประวัติศาสตร์อีกด้านถูกยึด นักเคลื่อนไหวที่ออกมาพูดถูกคุกคามทำร้าย คนมีศักยภาพ มีของดีอยู่ในตัวมากมาย แต่กลับทำได้เพียงเขียนนิยายประโลมโลกไปวันๆ เพื่อให้ตัวเองปลอดภัย

สร้างสรรค์ผลงานมาก็ตั้งหลายเรื่อง เจ้าของคุณมองการเขียนเป็นอะไรในชีวิต

เป็นการระบายสสารล่องหนที่อัดแน่นในสมองออกมา เธออ่านหนังสือมาก ฟังมาก เมื่อถึงคราวเขียนก็เหมือนการสำรอกตัวอักษรนับล้าน สาละวนจัดเรียงเป็นรูปเป็นร่าง คอยเหลียวมองกลับมาในฐานะผลงานชิ้นปัจจุบันที่จะกลายเป็นคู่แข่งของผลงานตัวเองในอนาคต

ในฐานะปากกาที่เป็นอุปกรณ์เชื่อมต่อระหว่างโลกอักษรและนักเขียน คุณอยากบอกอะไรกับนักอยากเขียนหรือนักเขียนที่พยายามกลับมาเขียนอีกครั้ง

อย่ากดดันตัวเองนักเลย ทุกอย่างมีที่ทางและจังหวะของมันเอง อาจเป็นเย็นวันหนึ่งที่คุณนั่งเหม่ออยู่ในรถโดยสารสาธารณะกลิ่นอับชื้น รถติดอยู่กลางถนนน้ำเน่าขัง เสียงเครื่องยนต์ดังหนวกหูไม่รู้จะดับเมื่อไหร่ แล้วอยู่ๆ คุณก็มีความคิดแวบมา ความคิดที่ว่าเวลาที่คุณจะต้องลงเขียนได้มาถึงแล้ว

Moonscape เป็นหนอนหนังสือผู้ใช้เวลากว่าครึ่งของวันอุดอู้อยู่ในห้องนอน ฟังแผ่นเสียง อ่านนิยาย และเลี้ยงแมว เธอผัดพาสต้าเป็นงานหลัก เขียนหนังสือเป็นงานเสริม คิดว่าตัวเองเป็นแม่มด (ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอก็เป็นแม่มดที่ขี้เกียจมาก เพราะดูดวงหรือทำพิธีกรรมใดๆ ไม่เป็นเอาเสียเลย) มีสมุนแมวดำหนึ่ง สุนัขสอง และอีกาสตัฟฟ์อีกหนึ่งตัว รายละเอียดอื่นๆ เกี่ยวกับตัวเธอเป็นความลับ!

ติดตาม Moonscape ได้ที่ทวิตเตอร์ @K_moonscape

The post คุยกับปากกาของ Moonscape ผู้เขียนนิยาย slice of life ‘อยู่แชร์เฮาส์กับเหล่านักเขียน’ appeared first on a day magazine.

แม้จะเพิ่งเปิดมาได้แค่ปีสองปี แต่ในพื้นที่กว่า 100 ตารางเมตรล้วนอัดแน่นไปด้วยเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้านชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้เลือกดูอย่างเพลิดเพลินใจ ตั้งแต่โซฟาตัวใหญ่นั่งสบายไปจนถึงช้อนส้อมสวยๆ ที่จะทำให้เราละเมียดละไมกับมื้ออาหารได้มากขึ้น

ส่วนใหญ่ Vintage Agent นำเข้าเฟอร์นิเจอร์จากประเทศฝั่งยุโรปเป็นหลัก เช่น สวีเดน เดนมาร์ก เยอรมนี และแม้จะมีของวินเทจเป็นตัวชูโรงแต่ที่นี่ก็มีสินค้าใหม่มือหนึ่งให้เห็นอยู่บ้างประปราย อย่างโปสเตอร์นิทรรศการต่างๆ ที่อยากซื้อกลับไปประดับบ้าน เรียกว่าเดินไปมุมไหนก็เจอแต่ของที่อยากได้เต็มไปหมด

จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของที่นี่คือความมีชีวิตชีวา ผิดกับร้านเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ที่อาจจะแข็งทื่อ เหตุเพราะแอมใช้สเปซแห่งนี้เป็นสตูดิโอทำงานของตัวเองด้วย การมาที่นี่จึงให้ความรู้สึกเหมือนมาเยี่ยมห้องนั่งเล่นที่บ้านเพื่อนยังไงยังงั้น

แต่เป็นห้องนั่งเล่นที่พิเศษตรงที่ ถ้าถูกใจของชิ้นไหน เราก็หอบหิ้วกลับบ้านตัวเองได้ด้วยล่ะ

ในร้านลับที่อัดแน่นด้วยความชอบและความสุข

แอมเล่าว่าแม้จะเรียนด้านวิศวกรรมศาสตร์มา แต่เธอชื่นชอบในงานดีไซน์อยู่แล้วเป็นทุนเดิม จนกระทั่งได้ไปเรียนต่อที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ความชอบด้านนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เพราะที่นั่นมีเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์สวยอยู่รายรอบตัว แถมการเรียนด้านออกแบบตกแต่งภายในยังส่งเสริมให้ทำความรู้จักเฟอร์นิเจอร์แบบลงลึกยิ่งกว่าความสวยงาม

“เมื่อก่อนเราเห็นเฟอร์นิเจอร์แบบนี้ก็คิดว่าสวยแต่ไม่ได้สนใจอย่างลึกซึ้ง พอมีโอกาสได้ไปเรียนออกแบบตกแต่งภายในแล้วต้องทำโปรเจกต์ ก็เริ่มสนใจว่างานชิ้นนี้มีที่มายังไง เป็นของดีไซเนอร์คนไหน บวกกับเราชอบเดินร้านเฟอร์นิเจอร์และของวินเทจอยู่แล้ว เลยซึมซับมาเรื่อยๆ”

ด้วยเหตุนี้ หลังกลับมาไทยแอมก็ร่วมหุ้นกับเพื่อนทำธุรกิจร้านเฟอร์นิเจอร์วินเทจและร้านอาหารด้วยกัน โดยใช้ความรู้ที่เรียนมาออกแบบร้านด้วยตัวเอง ก่อนจะแยกออกมาทำธุรกิจโฮสเทลของตัวเองที่ตึกนี้ แล้วค่อยๆ เปลี่ยนชั้น 4 ให้กลายเป็นช็อปแบบที่ตัวเองชื่นชอบ

อะไรเป็นจุดที่ทำให้เปลี่ยนความชอบมาเป็นธุรกิจ เราตั้งคำถามพลางสำรวจข้าวของวินเทจรอบตัว

“มันเยอะไง ชอบจนมันเยอะ” เธอตอบพลางหัวเราะ “ชอบแล้วก็ซื้อๆ จนมันเยอะ เราเลยอยากแบ่ง เพราะตอนที่กลับมาไทยมันยังไม่ใช่ไอเทมที่เป็นที่นิยมเหมือนตอนนี้ คิดว่าคงดีถ้าได้แชร์ให้คนอื่นเห็นและสัมผัสกับมัน เรามองว่างานดีไซน์ที่ดีต้องไม่ใช่แค่สวยงามอย่างเดียว ดีไซน์ดีแล้วฟังก์ชั่นก็ต้องดีด้วย ต้องตอบโจทย์การใช้งาน เก้าอี้ตัวหนึ่งไม่ใช่แค่สวยแต่ต้องนั่งสบาย มันมีกระบวนการดีไซน์ที่ละเอียดก่อนจะออกมาเป็นเก้าอี้หนึ่งตัว ซึ่งเรามีความสุขในการแชร์อะไรแบบนี้”

ส่วนเหตุผลที่ร้านแห่งนี้ต้องหลบซ่อนตัวขนาดนั้นก็มาจากความชอบส่วนตัวของแอมอีกเหมือนกัน เพราะตอนอยู่อังกฤษเธอมักชอบความรู้สึกเวลาเดินเล่นไปเรื่อยๆ แล้วบังเอิญเจอร้านรวงเหล่านี้อย่างไม่ตั้งใจ

“เราชอบกลิ่นอายของการค้นหา ร้านเลยเป็นสิ่งที่ไม่ได้เห็นชัดเจนเลยในครั้งแรก เราอยากให้มันเป็น hidden gem เป็นที่ที่ไม่มีอะไรเลยแล้วไปเจอ เพราะเรายังหลงใหลกับการเดินทางแล้วไปเจอบางอย่างที่ไม่คาดคิดไว้ อยากให้คนขึ้นมาแล้วพบว่าร้านนี้มีของชิ้นนี้ด้วยเหรอ อีกอย่างเราอยากให้คนที่ชอบจริงๆ ได้ครอบครองของสิ่งนั้น”

เฟอร์นิเจอร์วินเทจที่เลือกมาต้องได้ทั้งดีไซน์และฟังก์ชั่น

ปฏิเสธไม่ได้ว่าของในบ้านบ่งบอกรสนิยมความชอบของผู้อยู่ฉันใด โปรดักต์ที่นำมาวางขายในร้านก็บ่งบอกถึงความหลงใหลของผู้เป็นเจ้าของร้านฉันนั้น

ด้วยความที่เรียนด้านวิศวะฯ และออกแบบมา เฟอร์นิเจอร์และงานออกแบบที่แอมเลือกมาไว้ในร้านจึงสะท้อนถึงตัวตนของเธอ ถ้าลองตั้งใจเดินสำรวจจะพบว่าเฟอร์นิเจอร์ที่ Vintage Agent โดดเด่นที่งานไม้กับงานโครงเหล็ก ซึ่งเชื่อมโยงกับมุมมองของเจ้าของร้านที่มองการออกแบบและโครงสร้างเข้าด้วยกัน

นอกจากนั้นเกณฑ์การคัดเลือกเฟอร์นิเจอร์ของเธอก็มักเน้นที่การใช้งานเป็นหลัก ไม่ใช่แค่สวยงามเก๋ไก๋อย่างเดียว

“เรารู้สึกว่าเก้าอี้กับโคมไฟเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ง่าย ไม่ใช่ของชิ้นใหญ่มาก สามารถวางได้ทุกที่ของบ้าน ก็เลยมีที่ร้านเยอะหน่อย ที่จริงเราสนใจโต๊ะด้วย แต่ส่วนมากเวลาคนมีโต๊ะตัวหนึ่งแล้วจะฟิกซ์ ไม่เปลี่ยนกันบ่อยๆ ซึ่งโต๊ะที่เรามีก็ยึดจากฟังก์ชั่นอีกนั่นแหละ สามารถยืดจากนั่ง 4 คนเป็นนั่ง 8 คนได้ หรือพับจากนั่ง 4 คนให้นั่ง 2 คนได้ เราไม่ชอบสิ่งของชิ้นใหญ่ หนาๆ ของในร้านจะบางๆ เคลื่อนที่ง่าย ส่วนมากเป็นส่วนประกอบของไม้ เหล็ก และหนัง ถ้าเป็นแก้วจะชอบความบาง เซรามิกรูปทรงที่บาง ไม่ชอบอะไรเทอะทะ พวกช้อนส้อมก็วัดน้ำหนักตลอด เราจะไม่เลือกของที่ดีไซน์ได้แต่ฟังก์ชั่นไม่ได้

“ตั้งแต่เลือกของมาเราไม่ได้ดูดีไซเนอร์เป็นหลัก แต่เลือกชิ้นที่ชอบแล้วค่อยดูว่าเป็นดีไซเนอร์คนไหน มันก็อาจมีที่เห็นแล้วรู้เลยว่าชิ้นนี้ดีไซเนอร์คือใคร แต่สุดท้ายเราเลือกจากความรู้สึกที่ชอบในสิ่งนั้นมากกว่า ส่วนใหญ่เวลาเดินเจอของที่ชอบเราจะขอคอนแทกต์ไว้ บางทีก็มีคนรู้จักคอยส่งของให้ดู หรือช่วงที่ไม่ใช่โควิดเราก็บินไปดูตามต่างประเทศ ซึ่งที่จริงแล้ว Vintage Agent สามารถหาของที่คุณอยากได้ได้เหมือนกัน ถ้าอยากได้อันไหนแล้วไม่มีในร้านเราจะพยายามหาให้ลูกค้าได้ของในราคาที่โอเค บอกงบมา อยากได้ของประมาณไหนเราหาให้ได้”

ไม่เน้นขายออนไลน์เพราะอยากให้คนมาใช้จริง

แม้ยุคนี้คนจะนิยมซื้อของออนไลน์มากขึ้น ไม่เว้นแม้แต่ของชิ้นใหญ่อย่างเฟอร์นิเจอร์ แต่แอมก็ยังเชื่อในการได้มาเห็นได้มาสัมผัสอยู่ดี

“ความตั้งใจของที่นี่คืออยากให้คนมาสัมผัสของเป็นหลัก มีหลายคนถามว่าทำไมไม่ขายออนไลน์ ให้คนมา cf ไป ซึ่งเรามองว่าไม่ได้ เราขายของดีไซน์ ของชิ้นใหญ่ รู้สึกว่ายังไงคนที่จะซื้อต้องจับมันก่อน ราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ คิดว่าความพึงพอใจของผู้ซื้อคือเรื่องสำคัญที่สุด เราเชื่อเสมอว่าของหนึ่งๆ ถ้าไปอยู่ถูกคนแล้วจะเป็นของที่มีค่ากว่าเดิมเสมอ”

ที่จริงแล้วแอมเคยคิดว่าจะหยุดทำธุรกิจเฟอร์นิเจอร์วินเทจไปเหมือนกันหลังจากที่อยู่กับมันมาเนิ่นนาน แต่เมื่อหลงใหลแล้วย่อมตัดกันไม่ขาด ความหลงใหลในสิ่งนี้ได้กลายเป็นตัวตนของเธอไปแล้ว

“เรายังชอบและหลงใหลกับสิ่งนี้ ยังชอบการได้เจอกับผู้คนแล้วแลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องราวที่ชอบเหมือนกัน ชอบทำให้คนได้ของที่เขาถูกใจ เป็นของที่ถูกที่ถูกคนไปอยู่ในสถานที่ของเขา” 

จากความหลงใหลสู่การแบ่งปัน

ในฐานะที่คลุกคลีกับแวดวงของวินเทจมาหลายปี แอมเล่าว่าเธอรู้สึกดีใจที่มีทั้งคนขายและคนสนใจสิ่งของเหล่านี้มากขึ้น เพราะถ้าย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน ของวินเทจค่อนข้างเป็นที่สนใจในคนกลุ่มเล็กมากๆ แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผ่านมาสู่ยุคที่คนไทยให้ความสนใจกับงานดีไซน์มากขึ้น เฟอร์นิเจอร์วินเทจเลยพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย

“ตลาดของวินเทจมีคนมองเห็นและเปิดตาเปิดใจยอมรับมากขึ้น อย่างรุ่นน้องที่อังกฤษเรามีของแบบนี้อยู่รอบตัวแต่ไม่เคยมองเห็น เขาก็เพิ่งมาสนใจ อาจเป็นเพราะสื่ออย่างคาเฟ่หรือแม็กกาซีน มองในแง่ดีคืออย่างน้อยเขาก็ให้คุณค่ากับของที่อยู่ในบ้าน มันไม่ใช่ว่าคนอยากได้แต่กระเป๋าหรือของที่พกออกจากบ้านได้อย่างเดียวแล้ว ปัจจุบันคนเริ่มอินกับของที่ตอบโจทย์การใช้งานเพื่อตัวเขาจริงๆ เราคิดว่าการกลับบ้านมาแล้วได้นั่งเก้าอี้ที่ชอบ นั่งทำงานสบาย ไม่เมื่อย มันทำให้ชีวิตเราดี”

ส่วนสิ่งที่ยังทำให้แอมชอบตรงนี้มาตลอดคือความหลงใหลในผู้คน สิ่งของ และบทสนทนาที่เกิดขึ้น การได้แชร์กับคนที่ชอบอะไรเหมือนกันเป็นพลังที่ทำให้เธออยากใช้ชีวิตต่อไป โดยเฉพาะความรักในของวินเทจที่ทำให้เธอเลือกเปิด Vintage Agent ขึ้นมา

“สำหรับเรา เสน่ห์ของของวินเทจคือเวลา ถ้าไม่ผ่านกาลเวลาก็ไม่ใช่วินเทจ แล้วของเหล่านี้ถ้าไม่ได้รับการยอมรับคงมาถึงตรงนี้ไม่ได้ แม้ว่าในอดีตมันอาจไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร แต่เมื่อผ่านเวลามา มีคนเห็นและให้ความสนใจ มันก็มีคุณค่าขึ้น เหมือนกับงานเพนต์ติ้งที่ศิลปินต้องเสียชีวิตไปแล้วรูปถึงราคาแพงนั่นแหละ มันคือการข้ามผ่านตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน กาลเวลาคือสิ่งที่ทำให้ของวินเทจไม่เหมือนของทั่วไป”

ความคาดหวังของแอมคืออยากทำให้พื้นที่ตรงนี้เป็นมิตรกับคนที่สนใจงานดีไซน์ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรักงานวินเทจตัวยงก็ได้ แค่มีความชื่นชอบในสิ่งที่คล้ายๆ กัน เธอก็พร้อมจะแชร์ความรู้และพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเฟอร์นิเจอร์และนักออกแบบผลงานที่อยู่ในร้านอย่างเต็มใจ

“ดูแค่ภาพภาพเดียวมันบอกอะไรไม่ได้มากหรอก ถ้าไม่ได้ลองเห็นลองใช้ด้วยตัวเอง” แอมทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

Vintage rare items

1. Togo sofa, Michel Ducaroy for Ligne Roset / France / 70s

“เป็นโซฟาที่หน้าตาดูต่างจากโซฟาทั่วไป คนอาจคิดว่าราคาไม่แรง แต่จริงๆ แล้วราคาค่อนข้างแรงเลย นั่งสบายมากๆ ตัวนี้เจอที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ต้องแย่งชิงมาอย่างสุดกำลัง เนื่องจากทุกครั้งที่มี Togo โผล่มาจะมีคนจับจองอย่างรวดเร็ว ตอนที่ได้มาเหมือนชนะวิ่งแข่ง 4×100 เมตร ต้องตาไว มือไว โอนไว”

2. GE-265 High Back Lounge Chair, Hans Wegner / Denmark

“เก้าอี้ตัวเก่งจากนักออกแบบในตำนานที่ใครๆ ก็ตามที่เก็บของยุคกลางต้องรู้จัก รูปลักษณ์อาจดูเรียบง่ายไม่หวือหวา แต่ถ้าได้ลองนั่งจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้เป็นตำนาน การออกแบบให้เรียบง่ายและเข้ากับสรีระของคนนั่งคือจุดเด่นของเก้าอี้สีโทนอบอุ่นที่ทำจากไม้และวัสดุหนังตัวนี้ ถ้ามีไว้นั่งอ่านหนังสือหรือดูทีวีชิลล์ๆ จะได้อรรถรสและความสบายไปในเวลาเดียวกัน”

3. Original Exhibition Poster, David Hockney / 1986

“ภาพงานออริจินอลของ David Hockney ศิลปินชาวอังกฤษที่เก่งหลายด้าน ทั้งภาพถ่าย งานพิมพ์ วาดรูป ชิ้นนี้วาดให้แม็กกาซีนแฟชั่น Vogue ชื่อรูป Thoughtful”

Vintage Agent

Address : 1358-1362 ถนนพระราม 4 คลองเตย กรุงเทพฯ 10110

Hours : นัดหมายล่วงหน้า

Instagram : vintageagentbkk

The post Vintage Agent ร้านขายเฟอร์นิเจอร์วินเทจจากยุโรปที่เก่งกาจเรื่องการตามหาแรร์ไอเทม appeared first on a day magazine.

‘นิยายที่จะทำให้คุณอบอุ่นหัวใจกับความสัมพันธ์ของคนกลุ่มหนึ่งที่ผูกพันด้วยการจากไปของคนรัก ท่ามกลางความมืดมิดของการสูญเสียก็ยังมีแกงกะหรี่และขนมปังปิ้งยามเช้า’

นอกจากปกหนังสือสีน้ำตาลอ่อนชวนนึกถึงสีของขนมปังและภาพวาดน่ารักๆ โดย Jiranarong แล้ว คำโปรยบนปกหลังของหนังสือจำนวน 250 กว่าหน้านี้ก็ส่งกลิ่นยั่วยวนชวนอ่าน ทั้งที่ความจริงเมื่อพลิกหน้ากระดาษแล้วละเลียดตัวอักษรไปทีละหน้า จะพบว่าของกินในชื่อเรื่องกลับไม่ได้เป็นตัวชูโรงขนาดนั้น

ทว่าเป็นความตาย การสูญเสีย การแตกสลาย และความหมายของชีวิตต่างหากที่เป็นประเด็นสำคัญของนิยายเรื่องนี้

หลังจากอ่านหนังสือแปลญี่ปุ่นแนวอบอุ่นหัวใจมาไม่น้อย ฉันค้นพบว่าส่วนใหญ่เรื่องราวจะเกี่ยวข้องกับชีวิตผู้คนเป็นหลัก อาจเป็นแง่งามของชีวิต สิ่งละอันพันละน้อยที่ชี้ชวนให้เห็นถึงสัจธรรมและธรรมชาติของความสัมพันธ์ แต่ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องจะถ่ายทอดออกมาได้ดีนัก หลังๆ มานี้ก็มีหนังสือหลายเล่มที่ฉันอ่านแล้วไม่ค่อยรู้สึกอะไร

จนได้มาเจอ ขนมปังของพรุ่งนี้ แกงกะหรี่เมื่อวันวาน นี่แหละ ที่เมื่ออ่านจบแล้วก็คิดทันทีว่าน่าจะเป็นเล่มที่หยิบมาอ่านซ้ำอีกเรื่อยๆ เป็นหนังสือประเภทที่ยิ่งอ่านยิ่งรัก ยิ่งอ่านยิ่งได้ทบทวนตัวเอง

หนังสือเล่มนี้เป็นผลงานของนักเขียนที่เป็นคู่สามีภรรยาที่สร้างชื่อมาจากการเขียนบทละครโทรทัศน์ อิสึมุ สึโตมุ และ เมกะ โทคิโกะ โดยใช้นามปากร่วมกันว่า ‘คิซาระ อิซึมิ’ ซึ่งได้รับความนิยมมากจนนำไปสร้างเป็นซีรีส์ในช่วงปลายปี 2014

ขนมปังของพรุ่งนี้ แกงกะหรี่เมื่อวันวาน เป็นเรื่องราวอันเรียบง่ายแต่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะก้าวผ่าน หนังสือเล่าถึงชีวิตของผู้คนรอบตัว ‘คาซึกิ’ ชายหนุ่มที่จากไปด้วยโรคร้ายก่อนวัยอันควร ทำให้ ‘เท็ตสึโกะ’ ผู้เป็นภรรยาต้องกลายเป็นหม้าย อยู่กับ ‘เร็นทาโร่’ พ่อสามีที่ภรรยาของเขาได้เสียชีวิตไปแล้ว และแม้ว่าทั้งคู่จะใช้ชีวิตด้วยกันหลังจากคาซึกิไม่อยู่มาได้ถึง 7 ปีอย่างปกติสุขก็จริง แต่ลึกๆ แล้วความตายของชายหนุ่มกลับหยิบฉวยบางสิ่งบางอย่างภายในตัวพวกเขาไปด้วย

เร็นทาโร่ที่สูญเสียลูกชายไป จากที่เคยทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศ อยู่ๆ ก็ไม่อาจคาดเดาฟ้าฝนของชีวิตตัวเองได้ ไม่ต่างกับเท็ตสึโกะที่เสียศูนย์จากความตายของสามี เธอพยายามอย่างมากในการประคับประคองบ้านหลังนี้กับสมาชิกที่ยังเหลืออยู่ แต่กลับไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างแท้จริง ราวกับทั้งคู่กลายเป็นคนเว้าแหว่งไปโดยไม่รู้ตัว

จนเมื่อความทรงจำเกี่ยวกับคาซึกิของทั้งคู่ได้รับการกระตุ้นโดยตัวละครอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้านผู้เป็นแอร์โฮสเตสที่อยู่ๆ ก็ยิ้มไม่ได้ สาวนักไต่เขาที่พยายามหลบหนีบางอย่างในชีวิต ชายหนุ่มที่คิดว่าการแต่งงานคือความสำเร็จ หรือเด็กหนุ่มร่างสูงที่ฝันอยากมีเซ็กซ์ในรถสักครั้ง พวกเขาต่างเชื่อมโยงกันด้วยสายใยความตายของคาซึกิ ก่อนจะค่อยๆ พบกับสิ่งที่ช่วยปลดล็อกหัวใจให้ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

แม้เรื่องจะเปิดมาในช่วงเวลาที่คาซึกิไม่อยู่แล้ว แต่เราสามารถรับรู้ถึงตัวตนของเขาผ่านเรื่องราวของตัวละครในแต่ละบทด้วยความแนบเนียน คนนั้นเชื่อมต่อกับคนนี้ คนนี้มีความสัมพันธ์กับคนโน้น โยงใยกันไปเรื่อยๆ และถึงแม้จะจั่วหัวว่าเป็นนิยายที่พูดถึงประเด็นของผู้คนที่ยังไม่มูฟออนจากความตายหรือการหายไปของใครสักคน ซึ่งฟังดูเป็นโทนเรื่องที่หนักหนาสาหัส แต่นักเขียนกลับเล่าออกมาได้อย่างนุ่มนวล ลึกซึ้ง ทั้งยังแทรกอารมณ์ขันให้เราแอบยิ้มไปด้วย

แต่ด้วยความที่นักเขียนเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ ไม่เรียงตามไทม์ไลน์ จึงอาจทำให้คนอ่านสับสนนิดหน่อย ซึ่งถ้าจับจุดที่ทุกเรื่องมีร่วมกันได้ก็ไม่ค่อยมีปัญหานัก อีกอย่างฉันรู้สึกว่าถ้าใครที่เคยมีประสบการณ์รักใครสักคนอย่างสุดหัวใจน่าจะยิ่งอินกับหนังสือเล่มนี้ได้ไม่ยาก

จุดที่ฉันประทับใจมากๆ ของหนังสือเล่มนี้คือการที่หนังสือเล่าถึงความสุขได้โดยไม่ต้องบอกว่าตัวละครนี้มีความสุขแบบโต้งๆ หรือกระทั่งความเศร้าก็เช่นกัน ใช้เพียงบางเหตุการณ์และการกระทำของตัวละครที่อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เป็นแค่การคีบเม็ดแปะก๊วย การซื้อชามข้าว หรือการตัดสินใจส่งรถเข้าเซียงกง แต่กลับบอกเล่าความรู้สึกได้อย่างลึกซึ้งละเอียดอ่อน เหมือนเห็นแสงที่สว่างวาบขึ้นมาราวกับใครกดเปิดสวิตช์ไฟ ทำให้เราเข้าใจชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง

ระหว่างที่อ่านฉันอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงตัวเองตอนที่พยายามทำเป็นหลงลืมหรืออยากให้ใครสักคนกลับมา แม้เป็นความรู้สึกที่ค่อนไปทางสับสนหม่นเศร้า แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองก็เสพติดห้วงเวลาแบบนั้นอยู่เหมือนกัน ถึงเป็นความทรงจำที่อยากลืมแต่หลายครั้งฉันกลับใช้มันเป็นเครื่องทบทวนตัวเอง ค่อยๆ ละเลียดระลึกถึงอย่างละเอียด แน่นอนว่าอาจลืมเลือนไปได้บ้างแต่มันก็ไม่เคยหายไปไหน คงเหมือนที่เร็นทาโร่พูดกับเท็ตสึโกะว่า “คนเราล้วนมีชีวิตอยู่โดยถูกครอบงำด้วยอะไรบางอย่างอยู่เสมอนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นความริษยา ความโกรธ ความโลภ หรือความเศร้าก็ตาม”

โดยสรุป ขนมปังของพรุ่งนี้ แกงกะหรี่เมื่อวันวาน ไม่ได้ต้องการบอกให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นหรืออยู่กับปัจจุบันแล้วปล่อยอดีตทิ้งไป แต่หนังสือพยายามบอกว่าทุกคนล้วนไม่เพอร์เฟกต์สมบูรณ์ มนุษย์ต่างมีความเว้าแหว่งและอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถก้าวข้ามผ่านได้ทั้งนั้น เพียงแต่เราไม่จำเป็นต้องลืมใครหรือผลักไสไล่ส่งความทรงจำของวันวานไป เราสามารถอยู่กับมันพร้อมกับเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาได้ ไม่จำเป็นต้องปิดกั้นตัวเองให้ฝังติดกับอดีต เหมือนที่สุดท้ายแล้วภรรยาและพ่อของคาซึกิก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป โดยคิดถึงคนที่จากไปและเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุขได้ด้วย

“ถึงจะเอาไปทิ้งไว้ในที่ที่มองไม่เห็น แต่สุดท้ายก็ใช่ว่าจะหายไปจากโลกนี้ และก็มีคนที่ถึงจะตายไปแล้วแต่ก็ยังอยู่เหมือนกันนะคะ ถึงจะมองไม่เห็น แต่เขาก็ยังอยู่ค่ะ”

ความตายสอนอะไรเราเสมอ แต่การใช้ชีวิตต่อไปก็สอนอะไรเรามากมายเหมือนกัน ดังนั้นฉันคิดว่าเราน่าจะใช้ชีวิตให้ดี เพื่อที่จะตายไปอย่างไม่ติดค้างหรือมีเรื่องให้เสียดาย

aday

คุณเห็นด้วยไหม

The post ถึงหายไป ใช่ว่าจะลืม ‘ขนมปังของพรุ่งนี้ แกงกะหรี่เมื่อวันวาน’ นิยายที่บอกว่าสุดท้ายแล้วชีวิตต้องไปต่อ appeared first on a day magazine.

แม้ตัวร้านจะไม่ได้มีขนาดใหญ่โตเกินไปกว่าห้องแถวจำนวนหนึ่งคูหา แต่ภายในกลับอัดแน่นไปด้วยอาหารคราฟต์หลากชนิด ตั้งแต่ซีอิ๊วขาวจากภูเก็ต ปลาทูต้มหวานจากชุมพร ไปจนถึงเนเชอรัลไวน์นำเข้าจากต่างประเทศ 

มอนด์ เจ้าของร้านผู้มีดีกรีเคยล้มแชมป์เชฟกระทะเหล็กประเทศไทยบอกกับเราว่า ร้านชำแห่งนี้เปิดขึ้นมาได้ก็เพราะการระบาดของไวรัสโควิด-19

ในโมงยามที่ร้านค้าต่างๆ พากันทยอยปิดตัว อะไรทำให้พวกเขาทั้งสามคนคิดสวนกระแส 

เดินเข้ามินิมาร์ตที่มีสัญลักษณ์เป็นก้อนเมฆแห่งนี้ หยิบตะกร้าไปคว้าคำตอบ แล้วหาของโลคอลดีๆ ติดไม้ติดมือกลับบ้านกัน

1

อย่างที่แนะนำไป มอนด์ มิว และณัฐ คือสามหุ้นส่วนของร้านนี้

ด้วยความสนใจด้านอาหารเป็นทุนเดิม บวกกับอยู่ในธุรกิจอาหารกันอยู่แล้ว ตอนโควิด-19 ระบาดรอบแรกจนต้องล็อกดาวน์กันทั้งประเทศ พวกเขาที่ได้รับผลกระทบกันมากพอสมควรเพราะไม่สามารถให้ลูกค้านั่งกินอาหารที่ร้านได้จึงปรับเปลี่ยนธุรกิจของตัวเอง หันมาทำสินค้าและอาหารต่างๆ ออกวางขายผ่านช่องทางออนไลน์กันมากขึ้น

นั่นเองจึงเกิดเป็นจุดเริ่มต้นไอเดียของ Cloud Markt ร้านที่พวกเขาอยากทำให้เป็นเหมือน selected grocery store หรือร้านขายของชำที่คัดสรรวัตถุดิบและอาหารดีๆ จากออนไลน์มารวมไว้ให้ผู้คนได้มาเลือกซื้อ

“ตอนนั้นเราปรับมาทำสินค้าขายในออนไลน์เหมือนกัน และรู้สึกว่าการจัดส่งสินค้ามันค่อนข้างทำได้ลำบาก แถมช่วงนั้นเรากลับพบว่าถึงร้านค้า ร้านอาหารต่างๆ จะซบเซาก็จริง แต่ร้านค้าออนไลน์หรือสินค้าใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นจากคนที่โดนเลย์ออฟ โดนเวิร์กฟรอมโฮมกลับมีออกมาเยอะมาก แล้วก็ขายได้ดีด้วย เลยคิดว่าน่าเสี่ยงที่จะเอาร้านพวกนี้มารวมกันแล้วทำเป็น selected grocery store ขึ้นมาแบบนี้” มอนด์เล่าถึงไอเดียอันสวนกระแสของตัวเอง

เพียงเวลาสามเดือนนับจากการโยนไอเดีย ร้านชำก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง 

จากตึกแถวที่หาเซ้งด้วยความว่องไว ถูกเปลี่ยนใหม่เป็นร้านค้าแขวนป้าย Cloud Markt ตัวใหญ่เบิ้ม ภายในมีโครงเหล็กสำหรับวางสินค้า ตกแต่งคล้ายโกดัง และมีการใช้ไม้มาแต่งเติมให้มีความอบอุ่นนิดๆ ตามฉบับสแกนดิเนเวียนแบบที่เจ้าของร้านชื่นชอบ กลายเป็นร้านขายของชำที่มีบรรยากาศดูสบายๆ แต่อัดแน่นไปด้วยสินค้าที่พวกเขาตั้งใจเลือกสรร มีบริการอุ่นร้อนให้พร้อมสรรพ และเสิร์ฟสินค้าจากโลกออนไลน์ให้อยู่ในสภาพที่ดีและอร่อยที่สุด พร้อมกันนั้นยังมีบาร์ไวน์ขนาดย่อมให้ชาวภูเก็ตได้มานั่งพูดคุยกันในยามค่ำคืนด้วย

2

ซีอิ๊วจากจังหวัดภูเก็ต, น้ำปลาจากจังหวัดตราด, เกลือจากบ่อหัวแฮด จังหวัดสกลนคร, ชีสจากจังหวัดเชียงใหม่, ไส้กรอกจากสมุย, คราฟต์โซดาจากเชียงใหม่และนครศรีธรรมราช ไหนจะโกโก้และช็อกโกแลตอีก รายชื่อสินค้าที่มอนด์พูดออกมายาวเฟื้อยเสียจนจำได้ไม่หมด ล้วนมาจากเกณฑ์การเลือกสินค้าที่ถอดมาจากชื่อร้าน 

C จาก Creative

L จาก Local 

O จาก Original 

U จาก Unique 

และ D จาก Drink & Food

“สินค้าที่เราวางขายในร้านมาจากความสนใจของพวกเราเป็นหลัก เราเป็นผู้บริโภคที่เลือกของกิน เบื่อการกินของในรูปแบบกระป๋องหรือผลิตในโรงงาน เลยตั้งใจอยากให้ที่นี่เป็นเหมือน craft mart ที่วางขายสินค้าหรือของโลคอลจากบ้านเรา สินค้าที่มีเลยค่อนข้างจะวาไรตี้มาก ในส่วนที่เป็นเดลี่โปรดักต์ก็แทบจะไม่ซ้ำกันเลยในแต่ละวัน” มอนด์เปรยให้ฟัง พลางยกตัวอย่างเมนูที่มีเสิร์ฟอยู่บ่อยๆ 

พิซซ่าสารพัดหน้า ไก่อบ ไปจนถึง cold cut ที่เข้ากันได้ดีกับไวน์–แค่ได้ยินเราก็น้ำลายสอ 

“หรือถ้าอยากกินไก่ว่าว หมูปลาร้า หอยนางรม ก็หาซื้อได้จากร้านค้าใกล้กัน เอามานั่งกินที่ร้านเราได้เลย” ชายหนุ่มหัวเราะ บอกว่าคำว่าโลคอลที่เขาพูดไม่ได้หมายถึงแค่สินค้าที่วางขายอยู่ในร้าน หากแต่รวมไปถึงร้านค้าของคนท้องถิ่นที่อยู่ในพื้นที่ใกล้ๆ กันกับตัวร้านด้วย 

3

ถึงอาหารคราฟต์ที่เขาเลือกมาขายจะดูคล้ายว่ามีกลุ่มลูกค้าแสน niche แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะมอนด์แชร์ให้เราฟังว่าภูเก็ตเป็นเมืองที่มีการผสมผสานกันทางวัฒนธรรมมากมาย ทั้งไทย จีน มลายู ไปจนถึงนักท่องเที่ยวต่างชาติ คนที่นี่จึงเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ง่ายมาก แถมยังสนใจและให้ความสำคัญกับการกินด้วย ดังนั้นจึงมีกลุ่มคนที่สนใจอาหารคราฟต์อยู่ในภูเก็ตจำนวนไม่น้อย และปัจจุบันก็ผันตัวมาเป็นลูกค้าประจำที่ร้านแห่งนี้แล้วแทบทั้งสิ้น

มากไปกว่านั้นคือจริงๆ แล้วความตั้งใจของหุ้นส่วนร้านทั้งสามคนไม่ได้ต้องการทำเพียงร้านชำที่ขายของคราฟต์ แต่เป้าหมายหลักของพวกเขาคืออยากทำให้ร้านนี้เป็นคอมมิวนิตี้ของคนภูเก็ต

“โลโก้ของเราคือเมฆ พอมันเป็นเมฆเราเลยรู้สึกว่าร้านนี้จะเป็นอะไรก็ได้” มอนด์อธิบาย

“ปัจจุบันมันเป็นห้องเล็กๆ ก็จริง แต่แพลนเราในอนาคตอาจจะขยายให้มีโซนบุชเชอร์มีพื้นที่ของร้านต่างๆ ที่ใหญ่ขึ้น มีพื้นที่ส่วนกลางที่ลูกค้าสามารถซื้อของจากร้านนู้นร้านนี้มานั่งกินได้” 

นั่นหมายถึงถ้าพื้นที่ร้านนี้ขยายใหญ่ขึ้นจริง ร้านโลคอลที่อยู่แค่ในออนไลน์ก็อาจพัฒนาจนมีหน้าร้านเป็นของตัวเอง มีโอกาสที่จะเติบโตตามกันไป

ณัฐยังช่วยเสริมสิ่งที่เธออยากทำต่อจากมอนด์

“อย่างเราเป็นคนชอบดูซีรีส์เกาหลี แพลนหนึ่งที่คิดไว้คือเดี๋ยวจะไปซื้อโปรเจกเตอร์มาแล้วจัดกิจกรรมนั่งดูซีรีส์กัน หรือไม่ก็เปิดให้มานั่งเล่นวินนิ่งกันไปเลย อยากให้ที่นี่เป็นพื้นที่ที่จะทำอะไรก็ได้ เป็นฟรีสเปซให้คนภูเก็ตได้มานั่งชิลล์หรือแฮงเอาต์กัน ไม่ได้เป็นแค่ร้านขายของชำอย่างเดียว 

“มันแทบไม่มีพื้นที่แบบนี้ในบ้านเรา เราเลยพยายามสร้างให้มีพื้นที่แบบนี้ในภูเก็ต เรารู้สึกว่าจริงๆ แล้วภูเก็ตมันเป็นเมืองที่ทำอะไรได้เยอะมากกว่านี้ ที่จริงพวกเราอยากให้ภูเก็ตพัฒนาไปไกลจนมีภูเก็ตดีไซน์วีคด้วยซ้ำ เราเลยเริ่มจากการเป็นกลุ่มคนเล็กๆ ที่พยายามจะทำอะไรที่มันสร้างสรรค์ พัฒนาในจุดเล็กๆ ตรงนี้ให้มันเกิดขึ้นมา เผื่อว่าในอนาคตอาจจะมีคนมองเห็นโอกาสนี้ ช่วยกันทำให้ภูเก็ตเป็นเมืองที่เราอยากให้เป็น”

Cloud Markt Catalogue 

รายการสินค้าน่าสนใจที่ Cloud Markt

Mandarin Wine House

นี่น่าจะเป็นแบรนด์เดียวในร้านที่แม้จะไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ของคนไทยแต่ก็เป็นกิจการของคนในภูเก็ตเหมือนกัน 

ผู้ทรงคุณวุฒิด้านอาหารอย่างมอนด์บอกเรามาว่า ไวน์เองก็มีสองโลกเช่นเดียวกันกับเบียร์ คือโลกใหม่และโลกเก่า เนเชอรัลไวน์คือโลกใหม่ คล้ายกันกับคราฟต์เบียร์ เป็นไวน์ที่จะไม่ใส่สารเคมีในกระบวนการทำ มีความออร์แกนิกในทุกขั้นตอน แถมยังใช้วิธีการทำแบบบ้านๆ ไวน์ชนิดนี้จึงให้รสเยอะกว่า แถมเนเชอรัลไวน์ในปัจจุบันก็หากินยาก ส่วนใหญ่มักจะถูกเสิร์ฟใน fine dining เป็นส่วนใหญ่

montbaking

จะดีแค่ไหนถ้าได้เริ่มต้นมื้อเช้าด้วยขนมปังบริออชก้อนโต นู้มนุ่ม

ขนมปังจากร้านนี้เขารับประกันว่าผลิตมาจากวัตถุดิบคุณภาพดีและยังช่วยสนับสนุนเกษตรกรไทย อย่างชิ้นที่โดนตาต้องใจเราที่สุด ได้แก่ ขนมปังบริออชข้าวเหนียวก่ำ ที่มีวัตถุดิบมาจากแป้งข้าวเหนียวดำอินทรีย์ไม่ฟอกสีจากกลุ่มเกษตรกรยั่งยืนจังหวัดเชียงใหม่, เนยคุณภาพดีจากราชบุรี, ดอกเกลือจากจันทบุรี, นมวัวอารมณ์ดีจากสงขลา และไข่ไก่สดใหม่จากนครศรีธรรมราช แค่ฟังรายชื่อวัตถุดิบก็ท้องร้อง ร่างกายต้องการปะทะแป้ง

Shabar Chocolate

ชบา ช็อกโกแลต เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ผลิตช็อกโกแลตคุณภาพดีที่เปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ และยังเลือกทำช็อกโกแลตในสเกลโฮมเมดแบบชิ้นต่อชิ้น 

ทีเด็ดของชบาคือคราฟต์ช็อกโกแลตรสออกเปรี้ยว มีความฟรุตตี้แบบผลไม้ ที่กว่าจะได้รสดีเป็นที่ถูกใจคนอย่างทุกวันนี้ ชายหนุ่มเจ้าของแบรนด์ทุ่มสุดตัวใช้เวลาศึกษาเรื่องการพัฒนาช็อกโกแลตไทยตั้งแต่อยู่ในสวน หรือที่เรียกว่าการทำช็อกโกแลตแบบ bean-to-bar ทำงานร่วมกันกับเกษตรกรในการดูแลต้นคาเคา แปรรูปเมล็ดคาเคาให้ได้มาตรฐาน และหวังอยากให้วงการคราฟต์ช็อกโกแลตในไทยก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กันตั้งแต่คนต้นน้ำยันปลายน้ำ

Hungry.hc

ถ้าพูดถึง Hungry.hc ก็ต้องนึกถึงสินค้าเด็ดอย่างปลาทูต้มหวาน ที่สองพี่น้องลูกหลานแพปลาจากจังหวัดชุมพรตัดสินใจกลับบ้านเกิดไปพัฒนาเอาสูตรลับหลังครัวของที่บ้านมาใส่แบรนด์ดิ้ง เพิ่มมูลค่าให้อาหารประจำท้องถิ่นที่เห็นมาจนชินตา แถมยังพัฒนาวิธีการบรรจุจนปลาทูต้มหวานของ Hungry.hc กลายเป็นเมนูคู่ครัว เพราะสามารถเก็บได้นานถึง 12 เดือนโดยไม่ต้องใส่ตู้เย็น

และที่จริงเขาก็ไม่ได้มีดีแค่ปลาทูต้มหวานนะ กุ้งและปลาอินทรีย์ดองสาเกก็น่าโดนมาก!

romkwan.bkk

ถ้าถามว่าเกลือจากบ่อหัวแฮด (เกลือดีจากบ่อเกลือเก่าแก่ทางภาคอีสานที่เคยเข้าประกวดและติดอันดับโลก ได้รับการยอมรับว่าเหมาะกับการหมักดองและเป็นรองเพียงแค่เกลือจากโอกินาว่า) ที่วางขายอยู่ในร้านชำแห่งนี้มาจากไหน คำตอบก็คือจากร้าน romkwan.bkk นี่แหละ 

แต่ความพิเศษของร้านนี้ไม่ได้จบเพียงแค่เกลือ เขายังมีผลิตภัณฑ์น่าอร่อยอย่างเบคอน หมูกรอบ และ duck prosciutto ด้วย (สิ่งนี้มอนด์แอบให้คำนิยามมาว่าคล้ายๆ กับพาร์ม่าแฮม แต่ทำมาจากเป็ด จะใส่กับพาสต้า พิซซ่า หรือสลัดก็ได้ อร่อยเลิศ!)

The post จิบไวน์คู่ของดีท้องถิ่นที่ ‘Cloud Markt’ ร้านชำที่รวมคราฟต์ฟู้ดจากทั่วฟ้าเมืองไทย appeared first on a day magazine.

บางคนนิยามที่ตรงนั้นว่า ‘บ้าน’ แม้ว่าลักษณะทางกายภาพอาจจะไม่ใช่พื้นที่สำหรับพักอาศัยจริงๆ แต่ด้วยมวลบางอย่างที่ส่งผลต่อความรู้สึก ไม่ว่าจะเป็นกลิ่น เสียง เก้าอี้นั่งสบายสักตัว หรือคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจ โฮมคาเฟ่ที่มีสตูดิโอถ่ายภาพและแกเลอรีของตัวเองอย่าง House of Nowhere แห่งซอยปรีดีฯ 42 จึงเป็นพื้นที่ที่เหมือนบ้านสำหรับเราและใครอีกหลายคน

นอกจากจะเป็นคาเฟ่ที่ให้บรรยากาศ feel likes home แล้ว การครีเอตเมนูเครื่องดื่มซิกเนเจอร์ของร้านนี้ บอกเลยว่าถ้าได้รู้ความตั้งใจเบื้องหลังของแต่ละแก้ว คุณจะต้องอยากวนกลับมากินมันซ้ำอีกครั้งและอีกครั้ง

เราขอแนะนำ เคน–เอกพล พันธุ์พัฒน์ และ เน้ย–รภัสสา โพธิ์ศิริ คู่รักเจ้าของร้านให้รู้จักแบบรวบรัด เคนคืออดีตสจวร์ดที่ผันตัวเองเป็นช่างภาพสตรีทเวดดิ้ง ส่วนก่อนหน้านี้เน้ยเป็นแอร์โฮสเตสที่อินกับงานของตัวเองมากๆ ทั้งคู่เจอกันในช่วงจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต 

ระหว่างที่ความรักและความเข้าใจงอกงาม เคนและเน้ยจับมือกันสร้างพื้นที่ที่เป็นจุดร่วมของสิ่งที่พวกเขาอยากทำ เคนอยากมีสตูดิโอถ่ายภาพ เน้ยอยากทำคาเฟ่และเปิดแกลเลอรีสำหรับโชว์งานภาพถ่ายของเคน รวมทั้งนักสร้างสรรค์คนอื่นๆ ที่พวกเขาชื่นชม

หากการได้เจอกันของทั้งคู่คือพรหมลิขิต จุดเริ่มต้นของโฮมคาเฟ่และสตูดิโอที่ชื่อว่า House of Nowhere ตั้งแต่การเจอบ้านหลังเก่านี้โดยบังเอิญ การรีโนเวตและตกแต่ง และชีวิตของผู้คนหลากหลายแบ็กกราวนด์ที่วนเวียนเข้ามาที่นี่ก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

“โมเมนต์ที่เจอที่นี่มัน out of nowhere มากๆ” 

“พี่เคนเลี้ยวเข้าซอยผิดจนมาเจอที่นี่” เน้ยเริ่มต้นเล่าโมเมนต์แรกที่เห็นบ้านไม้สีขาวหลังนี้ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

“ก่อนหน้านี้เราขับรถไปดูที่มาหลายที่แล้ว และใช้เวลาเป็นเดือนๆ ก็ไม่เจอที่ที่ถูกใจสักทีจนเกือบถอดใจ พอมาเจอตรงนี้ เห็นป้ายให้เช่าปุ๊บเราก็โทรติดต่อขอเข้ามาดู พอเปิดประตูเข้ามามันเหมือนเราเห็นภาพในหัวตั้งแต่วินาทีแรกเลยว่าเคาน์เตอร์กาแฟต้องอยู่ตรงไหน โต๊ะที่ใช้ต้องเป็นยังไง โซนข้างล่างเป็นคาเฟ่ ข้างบนเป็นสตูดิโอ ส่วนห้องข้างๆ ก็เป็นแกลเลอรี โมเมนต์ที่เจอที่นี่มัน out of nowhere มากๆ และด้วยโครงสร้างเก่าที่เป็นบ้าน เราเลยตั้งใจใช้ชื่อ House of Nowhere ให้ล้อกัน”

หลังจากเจรจากับเจ้าของบ้าน บ้านไม้เก่าสองชั้นสภาพดีหลังนี้ก็ได้กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นความฝันของพวกเขา โชคดีที่เจ้าของบ้านมองออกว่าทั้งเคนและเน้ยเป็นคนรักบ้านเหมือนๆ กัน จึงไว้ใจให้การรีโนเวตเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนประตูบานพับเป็นบานเลื่อน บุผนังกั้นห้อง ขนต้นไม้มาปลูก หรือกระทั่งทาสีขาวใหม่ทั้งหลังเปลี่ยนบ้านเก่าให้เป็นบ้านตามที่ทั้งคู่นึกฝัน

“การซื้อเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์คือการซื้อแนวคิดของดีไซเนอร์”

เจอบ้านหลังที่ถูกใจแล้ว สเตปต่อมาคือการเลือกเฟอร์นิเจอร์เข้าร้าน หลายคนนิยามที่นี่ว่าตกแต่งแบบ mid-century หรือแบบสแกนดิเนเวีย แต่ถ้าถามเคนกับเน้ย สไตล์เหล่านี้เกิดจากความชอบหยิบนั่นผสมนี่ของคนทั้งคู่มากกว่าความตั้งใจว่าอยากจะเห็นคาเฟ่ของตัวเองเป็นแบบไหน

“เริ่มต้นจากที่เราไปเจอตู้เพลงจากเดนมาร์กแล้วเราก็เริ่มไปเสิร์ชเกี่ยวกับสไตล์งานเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์ของเดนมาร์ก พอเห็นเยอะๆ เข้าก็เลยเริ่มซึมซับ เริ่มซื้อสะสมมาเรื่อยๆ หรือของบางชิ้นที่ซื้อเพราะถูกใจมันก็บังเอิญเป็นของจากเดนมาร์กหรือไม่ก็จากแถบสแกนดิเนเวียตลอด” เน้ยเล่าก่อนที่เคนจะช่วยเสริม

“เราชอบสีสัน ชอบเทกซ์เจอร์ของไม้และก็ชอบวิธีการดีไซน์ อย่างโต๊ะตัวนี้ (เคนยกตัวอย่างโต๊ะไม้กลางร้าน) จริงๆ มันสามารถขยายเป็นโต๊ะขนาดใหญ่ได้ เหมือนเขาออกแบบการใช้งานอย่างตั้งใจมากๆ” 

สิ่งที่สะดุดตาคนรักเฟอร์นิเจอร์จากยุค mid-century น่าจะเป็นเก้าอี้หลายๆ ตัวของที่นี่ ส่วนตัวเราชอบเก้าอี้ไอคอนิก DSC 106 ออกแบบโดยดีไซเนอร์ชาวอิตาเลียน Giancarlo Piretti สีเหลืองของที่นี่มากจนอยากชวนทุกคนมาลองนั่ง จะว่าไปแล้วการรู้จักเคนกับเน้ยยังเปิดโลกให้เราเข้าใจความสุขของคนซื้อเฟอร์นิเจอร์วินเทจ จนบางครั้งบางทีก็แอบเคลิ้มตามอยากกดซื้อเก้าอี้จากดีไซเนอร์ดังมาวางในห้องให้รู้แล้วรู้รอด

“สำหรับเราการซื้อเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์คือการซื้อแนวคิดของนักออกแบบ เหมือนว่าเราซื้องานศิลปะหนึ่งชิ้นที่นอกจากจะสวยแล้ว มันยังใช้งานได้จริง จับดูแล้วเราสามารถสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของการออกแบบ ตั้งแต่การใช้หมุด องศาของขาเหล็ก ที่เอนหลัง ทุกอย่างผ่านกระบวนการคิดมาหมดแล้ว” ลายเซ็นที่ดีไซเนอร์แต่ละคนทิ้งไว้บนงานออกแบบเป็นอีกสิ่งที่เคนและหญิงสาวข้างๆ หลงใหล

ด้วยแบ็กกราวนด์คนเล่นดนตรีอย่างเคน เปียโนหลังเก่าจึงเป็นสิ่งที่พิเศษสำหรับเขามาก

“เริ่มจากการที่เห็นพี่เคนนั่งเล่นเปียโนที่ Y50 (ร้านขายเฟอร์นิเจอร์เก่า) เรารู้สึกว่าไม่ได้ละที่ร้านต้องมีเปียโน (หัวเราะ) เราสองคนรู้สึกว่าเสียงมันเพราะและน่าจะเหมาะกับบรรยากาศร้าน หลังจากนั้นก็กลับมาดูร้านว่ามีมุมไหนพอจะใส่เปียโนได้บ้าง ลงเอยที่มุมใต้บันไดหน้าบาร์นี้” เน้ยชิงเล่าก่อน

“ของทุกชิ้นในร้านเรากับเน้ยช่วยกันเลือก มันมีความเป็นเราอยู่ทุกที่เลย แต่เปียโนตัวนี้ค่อนข้างเป็นมุมที่ชอบส่วนตัวเพราะเวลานั่งเล่นเราต้องหันหลังให้กับทุกคน เหมือนเป็นที่สงบที่อนุญาตให้เราปิดสวิตซ์จากโลกภายนอก” เวลาที่ลูกค้าบางตาหรือวันที่เพื่อนนักดนตรีของเคนและเน้ยแวะเวียนเข้ามานั่งเล่นที่ร้าน เราจะได้ยินเสียงจากเปียโนตัวนี้ดังขึ้น และมู้ดของร้านก็ดูอบอุ่นขึ้นหนึ่งสเตปโดยที่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ

“เครื่องดื่มคือหัวใจที่สำคัญที่สุดของคาเฟ่”

แม้จะรู้จักเคนและเน้ยอยู่แล้ว แต่สิ่งใหม่ที่เราได้เรียนรู้จากบทสนทนาที่เกิดขึ้นวันนี้คือทั้งคู่จริงจังกับการคิดเมนูเครื่องดื่มมากจนน่าประทับใจ

“เครื่องดื่มคือหัวใจที่สำคัญที่สุดของคาเฟ่” เคนย้ำ “อย่างเมนูต่างๆ ของที่ร้านมันเริ่มต้นจากเวลาที่เราไปดื่มเครื่องดื่มที่ไหนเราจะชอบตั้งคำถามว่าเขาใส่วัตถุดิบนี้มาทำไม หลังๆ มันเลยกลายเป็นว่าหลายร้านใส่เพื่อความสวยงามแต่ไม่ได้ส่งผลอะไรกับรสชาติ เราไม่อยากสร้าง waste พอทำร้านเองเราก็อยากคิดก่อนว่าเราจะใส่สิ่งนี้ไปเพื่ออะไรและโฟกัสกันที่เรื่องรสชาติ ถ้าอะไรไม่จำเป็นไม่ใส่ดีกว่าไหม นี่คือเหตุผลที่หน้าตาเมนูร้านเราดูธรรมดามากๆ และเราอยากให้ทุกคนได้กินในสิ่งที่เราตั้งใจทำมาจริงๆ”

เมนูซิกเนเจอร์ที่ทั้งคู่ภูมิใจเสนอสุดๆ มีชื่อว่า ‘Golden Bear’

“เราคุยกันว่าอยากทำเมนูกาแฟที่ไม่เข้มมากเพราะลูกค้าบางกลุ่มวันนี้เขาอาจจะกินกาแฟเข้มๆ มาหลายแก้วแล้ว หรือบางคนไม่อยากดื่มชาหรือช็อกโกแลต ดังนั้นเมนูกาแฟที่ใส่ช็อตกาแฟบางๆ และมีรสชาติอื่นเข้ามาเสริมน่าจะตอบโจทย์สุด” เนยเริ่มต้นเล่า

“ตอนแรกก็ลองแบบธรรมดาก่อนคือใช้น้ำผลไม้ผสมกาแฟ พอชิมแล้วเรารู้สึกว่าอยากให้เทกซ์เจอร์ของมันมีความฟูมีความซ่าด้วย คำถามต่อมาคือมันควรจะซ่าระดับไหน ใช้โซดายี่ห้ออะไร หรือต้องเป็นโทนิกผสมโซดา โซดาตัวไหนที่มีความเป็นกรดมากรสขมของกาแฟก็จะชัดขึ้น เราไม่อยากให้รสขมของกาแฟมันโดดมากก็เลยเลือกโซดาที่ไม่ทำให้กาแฟมันขมเกินไป” เคนเล่าย้อนถึงตอนที่เขากับเน้ยกวาดซื้อโซดาทุกยี่ห้อที่พอจะหาได้ในตลาดมาทดลอง แน่นอน กับวัตถุดิบอื่นๆ ต้องผ่านขั้นตอนนี้ด้วยเช่นกัน

หลังจากได้โซดาแล้วพวกเขาก็เวิร์กกันต่อว่ารสชาติแฟนซีในเครื่องดื่มแก้วนี้ควรจะเป็นรสแบบไหน คำตอบไปลงเอยที่น้ำผึ้งมะนาวที่เคนชอบกินตอนเด็กๆ ที่พวกเขาลอกเลียนรสขึ้นมาใหม่อย่างใส่ใจทุกขั้นตอน อย่างไซรัปมะนาวก็เลือกใช้ยี่ห้อที่รสชาติไม่เหมือนมะนาวสังเคราะห์มากเกินไป ส่วนน้ำผึ้งก็ต้องเป็นน้ำผึ้งที่รสและกลิ่นไม่กลบส่วนผสมอื่นๆ และไปได้ดีกับรสชาติของกาแฟ

“ใส่โซดา มะนาว หยอดน้ำผึ้ง ตามด้วยเกลือนิดหน่อยให้พอรู้สึกถึงเทกซ์เจอร์ มีอะไรให้เคี้ยวในปากเวลาดื่ม ส่วนช็อตกาแฟที่ราดเข้าไปตอนท้ายจะทำให้ทุกอย่างฟูขึ้นมาคล้ายๆ กับฟองเบียร์” เคนเล่า และนี่คือเหตุผลที่บางครั้งเราเผลอเรียกชื่อเมนูนี้ผิดว่าเป็นโกลเด้นเบียร์

อีกหนึ่งเมนูกาแฟที่เน้ยอยากให้คนชอบกาแฟและช็อกโกแลตเปิดใจลองคือ ‘มอคค่า’ ของที่ร้าน

ที่บอกว่าเปิดใจเป็นเพราะส่วนผสมช็อกโกแลตที่ใช้ในเครื่องดื่มแก้วนี้เป็นช็อกโกแลต single origin จาก Shabar (แบรนด์คราฟต์ช็อกโกแลตสัญชาติไทยที่มาด้วยคอนเซปต์ bean to bar) ให้รสชาติติดเปรี้ยวซึ่งต่างจากรสช็อกโกแลตที่คนส่วนใหญ่คุ้นชิน ส่วนเมล็ดกาแฟที่ใช้ในร้านปกติจะเป็นเมล็ดคั่วกลางที่ออกโทนช็อกโกแลต ไม่เปรี้ยวไปกันใหญ่แน่นอน

ส่วน ‘Cream Soda’ เป็นเครื่องดื่มหวานมันที่เราแอบยกให้เป็นเมนูปลอบประโลมใจยามเหนื่อยล้า

“สำหรับครีมโซดา เราได้ไอเดียมาจากครีมโซดากระป๋องยี่ห้อหนึ่งที่เราชอบซื้อกินจากซูเปอร์มาร์เก็ต มันเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างความมันของครีมกับความซ่า เวลาดื่มจากกระป๋องเราจะได้กลิ่นหอมของวานิลลาเหมือนกินไอศครีมวานิลลา แต่พอเทออกมามันกลับไม่มีความครีม ไม่มีไขมันเลย เราเลยกลับมานั่งคิดว่า ถ้าเราจะต้องทำครีมโซดาแบบนี้เองเราต้องเริ่มต้นจากอะไรบ้าง” เน้ยเล่าก่อนเปิดช่องให้คนข้างๆ ช่วยเสริม

“เราเริ่มดึงส่วนผสมที่ร้านเรามีอยู่แล้วมาผสมเป็นแก้วนี้ อย่างโซดาเราก็ใช้โซดาที่เทสต์มานั่นแหละ เป็นโซดาที่ไม่ซ่ามากเกินไปและรสไม่แหลมมาก ตามหาวานิลลาสกัดจนได้ยี่ห้อที่เราสองคนรู้สึกว่าโอเค ส่วนไซรัปที่ใช้ก็เป็นไซรัปจากน้ำตาลทรายแดงที่เน้ยทำขึ้นมาเอง ท็อปด้วยวิปครีมที่ไม่หวานและเลี่ยนมากเกินไป”

“อยากให้ลูกค้ารู้สึกสบายๆ มีอะไรก็บอกเราได้เลย”

นับกันที่เวลา คาเฟ่ของเคนและเน้ยเปิดประตูต้อนรับลูกค้าขาประจำและขาจรมาแล้วหนึ่งปีเต็ม แต่รอยยิ้มที่เคนกับเน้ยส่งให้คนที่เข้ามาที่นี่ยังเหมือนกับวันแรกไม่ผิดเพี้ยน การบริการและความน่ารักของเคนและเน้ยคือเสน่ห์ของที่นี่ที่เราให้คะแนนเต็มสิบ ไม่หักแม้แต่แต้มเดียว

“เคยสงสัยไหมว่าทำไมตัวเองถึงรักงานบริการขนาดนั้น” เรายิงคำถามไปยังคนตรงหน้า

“ไม่เคยสงสัยเลย” เน้ยหัวเราะ “เราแค่รู้สึกว่าถ้าตัวเองมาจากข้างนอกที่อากาศร้อนๆ เราก็คงอยากได้น้ำเย็นๆ สักแก้ว กับลูกค้าก็เหมือนกัน กลายเป็นว่าเรารู้สึกเป็นห่วงเขา โอเคไหม อยากได้อะไรหรือเปล่า แปลกใจเหมือนกันเพราะกับคนที่บ้านเราก็ไม่ได้เป็นขนาดนี้นะ”

“แต่อย่างเราโอเคกับการบริการคนเพราะว่าตอนเด็กๆ ที่บ้านเราทำร้านอาหาร เราเจอคนทุกวัน แม่จะคอยบอกให้เราสวัสดีคนนู้นคนนี้ ถามเขาว่าได้อาหารครบไหม ยกนั่นยกนี่ไปให้ เหมือนกับว่ามันค่อยๆ ซึมเข้ามา การเซอร์วิสคนที่คาเฟ่พาเรากลับไปยังบรรยากาศตอนเป็นเด็ก คือเป็นการบริการในร้านที่คนมานั่งกันชิลล์ๆ อยากให้ลูกค้ารู้สึกสบายๆ มีอะไรก็บอกเราได้เลย” เคนบอก

ไม่ว่าจะปวดหัวอยากได้ยาพาราฯ หรือปวดท้องขอยาแก้ท้องเสีย พวกเขาก็พร้อมจะหยิบยื่นสิ่งท่ีจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดให้ หรือวันไหนที่เจ็บป่วยทางใจ เช่น อกหักจากงานหรือคนรัก (หนึ่งในผู้ใช้บริการนี้คือเราเอง) ทั้งคู่ก็มีแพ็กเกจปลอบใจให้ผู้แบกความทุกข์อย่างเราเสมอ

“ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าที่ตรงนี้จะต้องเป็นที่ที่เยียวยาคนหรือทำให้คนที่หลากหลายรู้สึกสบายใจ เราแค่รู้สึกว่าถ้าเราพอจะแชร์ประสบการณ์หรือบอกอะไรกับเขาเพื่อช่วยเขาได้บ้างเราก็ยินดี ทั้งเรื่องความรัก เรื่องเพื่อน เรื่องงาน เรื่องชีวิต แต่ที่เยอะจริงๆ ก็จะเป็นเรื่องการถ่ายรูปกับดนตรี” เคนว่า

“หลายคนเลือกที่จะมาที่นี่เพราะอยากพัก เขามาเองโดยที่เราไม่ต้องบอกว่า ‘คุณเป็นอะไร คุณมาหาเราได้นะ’ แล้วพอมาที่นี่เขาก็รู้สึกว่าตัวเองได้พักจริงๆ นี่คือสิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้สึกคอมพลีตมาก” เน้ยสรุปพร้อมรอยยิ้ม

“ภาพฝันของเราคืออยากเห็นที่นี่มีคอมมิวนิตี้”

เมื่อพูดถึงอีกหนึ่งอาชีพหลักของเคน พื้นที่สตูดิโอถ่ายภาพ (รวมทั้งแกลเลอรีข้างๆ) ไม่เพียงแต่มีไว้ให้เขาใช้ทำงานส่วนตัวเท่านั้น แต่ช่างภาพคนอื่นๆ ที่สนใจและต้องการพื้นที่ทำงานก็สามารถเข้ามาเช่าใช้ได้เหมือนกัน

“ที่นี่เป็น easy access studio เหมาะกับช่างภาพที่อยากจะหยิบของชิ้นไม่ใหญ่มากมาถ่ายหรือถ่ายแบรนด์เสื้อผ้าแฟชั่นที่ใช้นางแบบ 2-3 คน เรามีลิมโบ้กับไฟให้ยืม แต่ด้วยข้อจำกัดของพื้นที่ ด้วยตัวโครงสร้างเก่าของบ้าน เราไม่สามารถทำให้แสงจากข้างนอกส่องเข้ามาได้เยอะ ก็อาจจะไม่เหมาะกับงานที่ต้องพึ่งพาแสงธรรมชาติเท่าไหร่” เคนอธิบาย

นอกจะใช้ถ่ายภาพแล้ว พวกเขายังใช้งานพื้นที่ได้คุ้มค่ากับการลงทุนสุดๆ อย่างก่อนหน้านี้ก็เคยใช้เป็นพื้นที่จัดเวิร์กช็อปถ่ายภาพแฟชั่นโดยช่างภาพรุ่นน้องของเคน หรือจัดอีเวนต์จิบกาแฟแบบโอมากาเสะที่นำโดยเพื่อนนักคั่วกาแฟของเน้ย

“แพลนที่เราวางไว้แต่แรกคืออยากทำที่นี่ให้เป็นคาเฟ่ที่มีเวิร์กช็อป เป็นพื้นที่ปล่อยของให้กับคนอื่นๆ ด้วย ภาพฝันของเราคืออยากเห็นที่นี่มีคอมมิวนิตี้ ให้คนจากสองฝั่งที่ต่างกันมาคอนเนกต์และทำอะไรด้วยกัน เช่น ตอนนี้เพื่อนๆ เราชอบมาแจมเล่นดนตรีหน้าบ้าน เราอยากให้ฟีลของการรวมคนแบบนี้เกิดขึ้นอีกเรื่อยๆ” เน้ยสรุปภาพฝันของเธอ

เคนและเน้ยเคยบอกเราว่าสิ่งที่พวกเขารู้สึกคอมพลีตสุดๆ หลังจากเปิดร้าน คือการได้ผูกสัมพันธ์กับผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาและส่งต่อเครื่องดื่มอร่อยๆ ให้กับคนเหล่านั้น

กลับกัน ความสุขของลูกค้าประจำอย่างเราคอมพลีตตั้งแต่ได้รู้ว่าทุกครั้งที่แวะเวียนไป ไม่มีครั้งไหนที่จะไม่ได้รับรอยยิ้มจากพวกเขาติดกระเป๋ากลับออกมา ไว้เจอกันนะทุกคน

House of Nowhere

address: ซอยปรีดีพนมยงค์ 42 แยก 6 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร
hours: จันทร์-ศุกร์ 11:00-17:00 น. / เสาร์-อาทิตย์ 10:00-18:00 น. (ปิดทุกวันพุธ)
facebook: House of Nowhere
instagram: h.o.n.bkk
tel.: 062-1639415, 083-5325635

The post จิบครีมโซดารสละมุนที่ ‘House of Nowhere’ โฮมคาเฟ่ที่ใส่ใจลูกค้าจริงจังพอๆ กับการคิดเมนูอร่อย appeared first on a day magazine.

คงจะมีน้อยคนที่รู้ว่า ถ้าเราขยับออกมาอีกนิดบนถนนย่านรามคำแหง-กรุงเทพกรีฑา ก็จะพบว่าทำเลนี้กำลังกลายเป็นทำเลทองที่เริ่มมีสีสันของวิถีเมืองสมัยใหม่ในสัดส่วนที่กำลังดีสำหรับการใช้ชีวิต อยู่ใกล้ความคึกคักแค่ระยะก้าวเดิน มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทำให้เดินทางได้ง่ายอย่างแอร์พอร์ตลิงก์หรือรถไฟฟ้าที่กำลังสร้างใหม่ 2 สาย เรือโดยสารคลองแสนแสบที่ใช้เป็นทางลัดสู่เกาะรัตนโกสินทร์ได้สบายๆ รวมถึงทางลัดเชื่อมไปยังถนนต่างๆ ที่ช่วยให้ประหยัดเวลาในการเดินทาง แถมด้วยแหล่งชิลล์เอาต์มากมาย ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่

เราเลยขออาสาพาทุกคนไปปักหมุด 5 ร้านดีต่อใจสำหรับสายกินในย่านรามคำแหงที่รับรองว่าจะทำให้ตกหลุมรักย่านนี้ได้อย่างไม่ยาก บอกเลยว่ามีครบทั้งสายหวาน สายสุขภาพ และคราฟต์ฟู้ด

เศร้ามาจากไหนก็แพ้ความพิถีพิถันในการทำขนมปังของ Craft Bread

Craft Bread คือร้านขนมปังออร์แกนิกในหมู่บ้านสัมมากรของอดีตแอร์โฮสเตสที่หันมาจับงานเบเกอรีคราฟต์เพื่อเยียวยารักษาตัวจากปัญหาสุขภาพ โดยเริ่มต้นเปิดเตาขายผ่านอินสตาแกรมและเฟซบุ๊ก ก่อนขยับขยายมาเป็นร้านขนมปังดีไซน์แสนอบอุ่นในพื้นที่เล็กๆ ข้างบ้านด้วยสโลแกนแสนน่ารักว่า ‘All Sorrows Are Less with Bread’

สิ่งที่ทำให้ Craft Bread แตกต่างจากร้านขนมปังทั่วไปคือวัตถุดิบหลักที่ใช้อย่างแป้งโฮลวีตออร์แกนิกร้อยเปอร์เซ็นต์ ปราศจากน้ำตาล เนย นมวัว สารเคมี และสารกันบูด เต็มไปด้วยวัตถุดิบที่ดีต่อสุขภาพอย่างน้ำผึ้งธรรมชาติ น้ำมันมะกอกเกรดดี ถั่ว ช็อกโกแลต ผลไม้อบแห้งคัดสรร และข้าวไทยเพื่อช่วยเกษตรกร ด้วยกระบวนการทำขนมปังแบบโฮมเมด นวดด้วยมือทุกๆ ก้อน

ที่ร้านมีทั้งขนมปังก้อนกลม (bun) และขนมปังแถวเนื้อแน่น (loaf) น่าทานหลากหลายแบบ รวมถึงคัพเค้กและช็อกโกแล็ตเย็นสูตรพิเศษ แต่เมนูที่เราคิดว่าน่าประทับใจและควรได้ลองสักครั้งขอยกให้กับ Sutabutre Round Loaf (155 บาท) ขนมปังโฮลวีตที่ใช้ข้าวสูตะบุตร ข้าวหอมดำสายพันธุ์ใหม่ และ Silaporn Black Sticky Rice with Oats & Raisins Mini Oval Loaf (135 บาท) ขนมปังอีกสูตรที่ใช้ข้าวสีลาภรณ์ ข้าวเหนียวดำสายพันธุ์พิเศษที่ปลูกโดยกลุ่มชาวนาไทอีสานทั้งคู่ นอกจากจะดีต่อสุขภาพแล้วยังช่วยสนับสนุนกลุ่มชาวนาไทยด้วย

Craft Bread
เปิดทุกวันเสาร์-อาทิตย์ 10:00-18:00 น.
โทร. 089 691 8242

ชะลอความเร่งรีบจากวิถีชีวิตเมืองในฟาร์มออร์แกนิกที่ James500 Organic Farm Style

เอาใจสายสุขภาพอย่างต่อเนื่องกับสวนผักออร์แกนิกและคาเฟ่ในบ้านของยูทูบเบอร์สายเถื่อน เจมส์–ปทาน อุ้มมีเพชร สมาชิก Fedfe บอยแบนด์ที่หลงใหลในธรรมชาติ การทำเกษตรออร์แกนิก และวัตถุดิบของไทย หลังจากมีโอกาสได้ไปคลุกคลีกับปราชญ์ชาวบ้านและพี่น้องเกษตรกรหลายรูปแบบขณะลงคอร์สเรียนเกี่ยวกับการทำเกษตรอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วพบปัญหาด้านช่องทางการจำหน่ายผลิตผลทางการเกษตร จึงเกิดเป็นไอเดียที่อยากจะสนับสนุนกลุ่มเกษตรกรออร์แกนิกจากหลายจังหวัด ทั้งนครสวรรค์ ชุมพร ราชบุรี โคราช บุรีรัมย์ และสกลนคร ด้วยการรับซื้อผลิตผลจากเหล่าเกษตรกรมาต่อยอดเป็นอาหารและเครื่องดื่มที่เสิร์ฟในคาเฟ่แห่งนี้ รวมถึงให้คนเมืองได้มีธรรมชาติเยียวยากายใจไปด้วยพร้อมกัน

เมนูประจำบ้านที่เจมส์บอกว่าเป็นเมนูยอดฮิตกินง่ายสำหรับทุกคนคือ ก๋วยเตี๋ยวป้ากก (119 บาท) ผักสลัดออร์แกนิก 5 อย่างสำหรับห่อเส้นใหญ่ลวกและหมูสับรวนปรุงรส ราดน้ำจิ้มซีฟู้ด ห่อใส่ปาก เคี้ยวเพลินๆ มาพร้อมขันน้ำล้างมือเพื่อสุขอนามัยขณะกิน เข้าคู่ได้ดีกับชาสิงห์เหนือเสือใต้ (95 บาท) ที่ใช้ชาภาคเหนือชงผสมกับชาใต้โดยใช้นมออร์แกนิกและน้ำตาลออร์แกนิกทำให้ได้ทั้งความเข้มและความหอม หรือจะเป็นชาหมักคอมบูฉะ (140 บาท) ที่เสิร์ฟพร้อมโซดามาให้ชงและน้ำผึ้งดอกไม้ป่าไว้เคลือบปลายลิ้นสำหรับคนที่อยากได้รสชาติหวานแกมเปรี้ยวมากขึ้น

James500 Organic Farm Style
เปิดทุกวันเสาร์-อาทิตย์ 9:00-18:30 น.
โทร. 064 595 4494

แฮงเอาต์สบายๆ ในทุกโอกาสที่ The Hub Cafe and Eatery 

ถ้าจะให้นิยามคงต้องบอกว่าที่นี่คือจุดนัดหมายที่ลงตัวกับทุกการนัดพบ ด้วยลักษณะตัวอาคารกลาสเฮาส์สีดำเรียบเท่ สไตล์โมเดิร์นลอฟต์ เพดานทรงจั่วสูงโปร่ง บานกระจกขนาดใหญ่โดยรอบมอบแสงแดดอุ่นๆ ให้คนด้านใน ขณะที่ด้านนอกก็ร่มรื่นรายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสวยงาม รวมทั้งต้นจามจุรีที่มีอายุมากกว่า 50 ปี ทำให้ไม่ว่าจะพาครอบครัวมากินข้าวด้วยกันในวันหยุด นัดคนสนิทมานั่งจิบกาแฟ หรือเอางานมาทำนอกสถานที่ก็ดูเข้าท่าไปเสียหมด

นอกจากบรรยากาศและการตกแต่งที่ทำให้ร้านนี้ลงตัวกับทุกโอกาสแล้ว เมนูอาหารและเครื่องดื่มยังหลากหลายเข้ากันได้ดีกับทุกมื้อ โดยเน้นเมนูทานง่ายได้ตลอดทั้งวันในสไตล์ไทยและฟิวชั่นแบบยุโรป รวมถึงมีมุม slow bar ให้ดื่มด่ำกับการชงกาแฟแบบต่างๆ ได้ตามใจชอบ เช่น  Coffee Drip, Hario Coffee Siphon, Aeropress Coffee และ Cold Brew

อีกสิ่งที่ดีไม่น้อยหน้าของคาวและกาแฟก็คือเมนูของหวานที่มีทั้งเมนูประจำและเมนูที่สลับสับเปลี่ยนไปตามเทศกาลต่างๆ ถ้าให้แนะนำสำหรับวันเบาๆ เพื่อการพักใจ อาจเลือกเป็น Earl Grey Rose Milk Tea (120 บาท) ชาเอิร์ลเกรย์ร้อนใส่นมอินฟิวส์ด้วยกลิ่นกุหลาบ กินคู่กับ Mini Chocolate Bundt Cake (150 บาท) บันดต์เค้กรสช็อกโกแลตเข้มข้นจากส่วนผสมของผงโกโก้และช็อกโกแลตชิปที่แทรกอยู่ตามเนื้อเค้ก ราดด้วยน้ำตาลคอมพาวนด์ ได้ทั้งความหอมที่ดีต่อใจจากชากลิ่นกุหลาบกับความหวานจากเค้กช็อกโกแลตช่วยชุบชูใจได้เป็นอย่างดี

The Hub Cafe and Eatery
เปิดทุกวัน 11:00-20:00 น.
โทร. 092 789 7181

เรียนปั้นดินและนั่งเล่นในบรรยากาศแห่งสีสันสไตล์โมร็อกโกที่ SANIT

ร้านนี้สะดุดตาเราตั้งแต่ทางเข้าด้วยหน้าร้านที่โดดเด่นด้วยสีสันและรูปลักษณ์เหมือนกับซุ้มประตูแบบโมร็อกโก แถมด้านในก็ตกแต่งได้จัดจ้านผสมผสานกับต้นไม้ ทำให้บรรยากาศร่มรื่น แถมยังมีมุมถ่ายรูปเพียบ รายล้อมไปด้วยเครื่องปั้นดินเผาหลายรูปแบบ ตั้งแต่จานชามเบสิกไปจนถึงบ้านแบบแฟนตาซีจากฝีมือของคุณตาซึ่งเป็นพ่อของเจ้าของร้าน และเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดคอมมิวนิตี้งานสร้างสรรค์แห่งนี้

จากความประทับใจเมื่อได้เห็นคนสูงอายุและเด็กวัยซนสงบนิ่งหน้าแป้นหมุนเซรามิกในตอนที่ได้ไปถ่ายทำรายการที่ญี่ปุ่น คุณนุชเจ้าของร้านจึงกลับมาจัดหาอุปกรณ์ครบชุดให้กับคุณพ่อผู้เป็นสถาปนิกวัยเกษียณทำเป็นงานอดิเรกที่บ้าน พอได้เริ่มเห็นผลลัพธ์เรื่องความสุขและสุขภาพที่ดีขึ้น จนกระทั่งงานปั้นที่คุณพ่อทำออกมานั้นเยอะมากเกินกว่าจะวางไว้ในบ้านเฉยๆ บวกกับความที่อยากหากิจการบางอย่างเป็นศูนย์รวมให้ครอบครัวกลับมาสนิทกันอีกครั้งหนึ่ง เธอจึงเริ่มเปิดสอนเวิร์กช็อปเซรามิกครบทุกขั้นตอน เรียนแล้วสามารถกลับไปฝึกปั้นเองหรือต่อยอดสร้างรายได้ก็ได้ ก่อนจะขยับขยายมาเป็นคาเฟ่และร้านอาหารให้ทุกคนใช้เวลาอยู่ที่นี่ได้ทั้งวัน

อาหารที่เสิร์ฟส่วนใหญ่จะเป็นอาหารไทยที่ทำกินกันในบ้านอยู่แล้วอย่างข้าวน้ำพริกกะปิปลาทูทอด (80 บาท) ที่รสชาติน้ำพริกถึงเครื่อง หรือข้าวผัดเบคอน (80 บาท) กินง่ายๆ สำหรับเด็กๆ ไปจนถึงเครื่องดื่มหายากตามธีมของร้านอย่าง Tukish Tea Set (250 บาท) ชาดำสัญชาติตุรกี รสชาติชาดำเข้มๆ เป็นเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใคร เสิร์ฟพร้อมของหวาน จัดเซตสวยงาม 

SANIT
เปิดทุกอังคาร-อาทิตย์ 8:00-18:00 น.
โทร. 081 818 1148

อิ่มความเฮลตี้ยามสายในบ้านหลังเก่าอบอุ่น ณ Emmie’s

คาเฟ่สีขาวสะอาดตาที่เน้นรีโนเวตบ้านเก่าโดยคงโครงสร้างของบ้านหลังเดิมไว้ และเพิ่มกระจกใสให้โล่งโปร่งสบายแห่งนี้คือจุดหมายของคนที่ชอบกินมื้อสายย่านรามคำแหงก็ว่าได้ เพราะเมนูที่โดดเด่นของทางร้านก็คือมื้อสาย อาหารที่ไม่หนักมาก และเครื่องดื่มที่ดีต่อสุขภาพ สาเหตุที่เลือกใช้ผักไฮโดรโปนิกส์และผักออร์แกนิกนั้นมาจากเจ้าของร้านที่เห็นว่าย่านนี้ยังขาดร้านอาหารที่เสิร์ฟอาหารมื้อสายที่ดีต่อสุขภาพ จึงตั้งใจสร้างคาเฟ่นั่งสบาย อัดแน่นเมนูเฮลตี้กับอาหารจานหลักอื่นๆ พร้อมด้วยมุมถ่ายรูปเก๋ๆ ให้เข้ากับไลฟ์สไตล์ของคน

ร้านถูกตกแต่งภายในอย่างอบอุ่น เน้นการใช้สีขาวตัดกับเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อด้านและเฟอร์นิเจอร์หวาย มีโต๊ะไม้ตัวยาวและต้นอินทผลัมยืนต้นตระหง่านเป็นศูนย์กลางของร้าน รายล้อมไปด้วยพันธุ์ไม้ทั่วอาคาร ส่วนโซนด้านนอกก็มีพื้นที่ให้นั่งเล่นใต้เงาต้นไม้ใหญ่ด้วย

ตามที่บอกไปว่าเมนูเด่นคือมื้อสายและเครื่องดื่มที่ดีต่อสุขภาพ มาถึงนี่แล้วจึงไม่ควรพลาดเมนูอย่าง Avocado Toast (200 บาท) โทสต์อบร้อนท็อปปิ้งด้วยอะโวคาโดบดปรุงรสคล้ายกัวคาโมเล่ ตัดรสให้แตกต่างด้วยมะเขือเทศเชอร์รีกับเนื้อส้ม อิ่มท้องได้แบบไม่แน่นจนเกินไปสมเป็นมื้ออาหารยามสาย และ Emmie’s Husband (180 บาท) สมูตตี้จากส้ม สับปะรด เสาวรส และแอปเปิล สูตรลับจากสามีของเจ้าของร้านที่คิดขึ้นเพื่อดูแลสุขภาพภรรยาโดยเฉพาะ ทำให้ลูกค้าเหมือนได้รับการดูแลอย่างอบอุ่นใจด้วยเช่นกัน

Emmie’s
เปิดทุกวัน 10:00-22:00 น.
โทร. 097 237 9777

อยู่ท่ามกลางสิ่งที่เรารักอย่างมีความสุข

อิ่มจนจุก สุขจนล้น เชื่อว่าต้องมีคนเริ่มตกหลุมรักย่านรามคำแหงขึ้นมาบ้างแล้วแน่ๆ และคงไม่มีอะไรดีและทำให้สุขใจไปกว่าการได้อยู่ในบรรยากาศที่เรารักในทุกๆ วัน ถ้าจะให้สมบูรณ์แบบ ปักหมุดแค่นี้อาจยังไม่พอ การเลือกที่อยู่อาศัยให้ดีต่อใจก็สำคัญไม่แพ้ทำเลพื้นที่ที่เราชอบ สำหรับหลายคนพื้นที่จำกัดอย่างคอนโดอาจจะไม่เพียงพอในระยะยาวหากมองไปถึงการสร้างครอบครัวหรืออยู่กับพ่อแม่ ทำให้ตัวเลือกถัดมานั้นน่าสนใจ นั่นก็คือทาวน์โฮม

ซึ่งทาวน์โฮมส่วนมากก็มักจะขาดพื้นที่ส่วนตัวรอบบ้านทำให้รู้สึกอึดอัดไปบ้าง แต่ทาวน์โฮม 3 ชั้นครึ่งของ DHEPA Courtyard Urban Homes ซึ่งอยู่ในย่านกรุงเทพกรีฑา-รามคำแหงนี้ต่างออกไป ด้วยดีไซน์ออกแบบฟังก์ชั่นภายในตัวบ้านให้มีพื้นที่เชื่อมถึงกัน ทั้งพื้นที่สวนภายนอกและพื้นที่ใช้สอยภายใน สร้างความแตกต่างด้วย Urban Courtyard สวนหลังบ้านที่กว้างกว่า 5.5 เมตร ให้เป็นพื้นที่สีเขียวและช่วยดูดซับความร้อน ในขณะที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้านออกแบบ Double Volume สูงกว่า 5.2 เมตร ช่วยเพิ่มความโปร่งและรับแสงสว่างจากธรรมชาติ ให้ทุกพื้นที่สวยงามและใช้งานได้จริงทุกตารางนิ้ว

ที่นี่ยังมีส่วนกลางอยู่ในบรรยากาศสวนสีเขียว สระว่ายน้ำระบบเกลือ และพื้นที่สำหรับครอบครัว อย่างบ้านต้นไม้ขนาดใหญ่เพื่อเด็กในบ้าน ตัวโครงการมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเพียง 55 ยูนิต ให้ความเป็นส่วนตัวได้เป็นอย่างดี และการวางผังโครงการที่คำนึงถึงทิศทางลมและการระบายอากาศโดยรอบ บ้านเกือบทุกหลังไม่หันหน้าบ้านไปทางทิศตะวันตก จึงทำให้รู้สึกร่มรื่นทุกมุม

โครงการ DHEPA Courtyard Urban Homes ตั้งอยู่บนทำเลศักยภาพย่านรามคำแหง-กรุงเทพกรีฑาตัดใหม่ ใกล้สนามบินสุวรรณภูมิ รถไฟฟ้าแห่งอนาคต 2 สาย ย่าน New CBD รายล้อมไปด้วยโรงเรียนนานาชาติและย่านธุรกิจการค้าที่มีชื่อเสียง มีแบบบ้านด้วยกัน 2 แบบ คือ Dhepa ทาวน์โฮมหน้ากว้าง 6 เมตร พื้นที่ใช้สอย 245 ตร.ม. (3 ห้องนอน 4 ห้องน้ำ 2 ที่จอดรถ) พร้อมพื้นที่สวน Urban Courtyard ส่วนตัว และ Dhepa Plus ทาวน์โฮม หน้ากว้าง 7.9 เมตร พื้นที่ใช้สอย 295 ตร.ม. (3 ห้องนอน 4 ห้องน้ำ 3 ที่จอดรถ) พร้อมสระว่ายน้ำส่วนตัวภายในบ้าน ราคาเริ่มต้น 9.5 ล้าน

สอบถามข้อมูลเพิ่มเติม 063-921-6563 และลงทะเบียนรับสิทธิพิเศษได้ที่ dhepa-urbanhome.com

The post 5 ที่กินชวนใจฟูที่จะทำให้ตกหลุมรักย่านรามคำแหง appeared first on a day magazine.

ชวนฟังเพลงที่ชาว a day ลิสต์มาให้ 

บอกลาปีนี้ไปแบบซอฟต์ๆ แบบเศร้าๆ และแบบโกรธๆ ไปด้วยกัน

See U Never – Niki

กันต์กนิษฐ์ มิตรภักดี

ผู้ช่วยบรรณาธิการบริหาร

“คำบอกลาปีนี้แบบซอฟต์ๆ ตามชื่อเพลงเลยจ้า”

ปล่อยให้ตัวฉันไป – Moving and Cut

น้ำปาย ไชยฤทธิ์

บรรณาธิการดิจิทัลคอนเทนต์

“โปรดเห็นใจฉันหน่อย 

ปล่อยให้ตัวฉันไป

หากฉันอยากเริ่มให้

คงต้องไม่มีเธอเหมือนเคย

ปล่อยกันไปนะค้าบไอ้ต้าวปี 2020 คลบ้า”

Thank You Song – Su Lee

เบญจวรรณ มังกรอัศวกุล

บรรณาธิการไลฟ์สไตล์

“ปีนี้ขอมอบตำแหน่งที่สุดในดวงใจให้คุณ Su Lee ที่อยู่กับฉันมาตั้งแต่ช่วง quarantine ตอนแรกๆ แล้วก็วนเวียนมาให้ความบันเทิงทุกวันที่รู้สึกทุกข์ใจ นี่ถ้าต้อง work from home กันต่ออีกรอบก็ไม่น่าจะมูฟออนจากเธอคนนี้ได้แล้ว

“อยากบอกเจ้าของเพลงว่า thank you และบอกปีที่ไม่ปล่อยให้เราหยุดพักและทำเราเสียน้ำตาเยอะมากที่สุดอย่างปีนี้ว่า thank you gracias 감사합니다 ありがとう Merci 

“ไปสักทีนะที่รัก”

New born – HYUKOH

คาลิล พิศสุวรรณ

บรรณาธิการศิลปวัฒนธรรม

“เราชอบเสียงของเครื่องบินเทคออฟที่อยู่ในช่วงท้ายของเพลงนี้ ได้ยินแล้วชวนให้รู้สึกว่ากำลังจะออกเดินทางไปสู่อะไรใหม่ๆ เราไม่รู้หรอกว่าการเดินทางที่ว่านี้จะพาเราไปเจอกับเรื่องดีหรือเรื่องร้าย แต่อย่างน้อยๆ การได้บอกลาปีหนูเหี้ยด้วยเสียงเทคออฟของเครื่องบินก็ช่วยให้รู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง แม้ว่าทุกวันนี้จะสิ้นหวังกับประเทศนี้ฉิบหายแล้วก็เถอะ”

Freedom – AKMU

ปวีณ์กานต์ อินสว่าง

กองบรรณาธิการ

“ปีนี้จิตใจส่วนลึกโหยหาอิสระอย่างถึงที่สุด อยากจะออกไปกระโดดโลดเต้น หาเวลาพักใจชดเชยเวลาที่ใช้ไปกับการทำงาน ช่วงท้ายปีที่เริ่มมีเวลาได้พักบ้างอย่างนี้จะมีเพลงไหนเหมาะกับอิสรภาพเล็กๆ (จำนวน 3 วัน) เหล่านั้นเท่าเพลงนี้อีก

“ฟังแล้วใจล่องลอย ถึงตัวยังนอนอยู่ที่เดิมแต่ก็รู้สึกเหมือนได้ใช้ชีวิต แถมเขายังย้ำคำว่า ‘freedom’ บ่อยมาก กล่อมประสาทไปเรื่อยๆ ว่าแท้จริง ฉันเป็นอิสระ”

Smile (Charlie Chaplin Song) – Glee Cast 

พัฒนา ค้าขาย

กองบรรณาธิการ

“เวอร์ชั่นของ Nat King Cole เข้ากับบรรยากาศคริสต์มาสมากๆ แต่เราชอบเวอร์ชั่น glee cast มากกว่าเพราะฟังครั้งแรกในซีรีส์แล้วติดหูเลย ทุกวันนี้เวลาดาวน์ๆ ก็ชอบฮัมเพลงนี้ ชอบท่อน Smile though your heart is aching. Smile even though it’s breaking. When there are clouds in the sky, you’ll get by. แล้วกับปีที่มอบทั้งความรู้สึก aching และ breaking อย่าง 2020 จะมีเพลงไหนที่เหมาะกับปีนี้ไปมากกว่าเพลงนี้ล่ะ

“ไม่ว่าจะเจออะไร When there are clouds in the sky, you’ll get by. นะ (บอกตัวเองและทุกคน)”

Hate you – Baek Yerin

สุดารัตน์ พรมสีใหม่ 

กองบรรณาธิการ

“ปีแห่งการเปิดกะลา ปีของเครื่องด่า ปีที่รวมผลกรรมของคนทั้งโลก ถ้าให้พูดอะไรกับ 2020 จะบอกว่า

 I’m tougher and I’m wiser. I’m strong enough to get through you! 

“ว่าแล้วก็ขายบทความเลย ใครอยากรู้จักนักร้องสาวคนนี้ อ่านที่นี่ได้นะ adaymagazine.com/recommend-yerin-baek/

Me to You, You to Me – Mido and Falasol

สาริศา เลิศวัฒนากิจกุล

กองบรรณาธิการ

“หนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้เราอยากมีชีวิตต่อถึง 2021 คือการตั้งตารอซีซั่นถัดไปของซีรีส์สายฮีลอย่าง Hospital Playlist ฟังดูเหมือนพูดเล่น แต่เปล่า เพราะช่วงล็อกดาวน์ที่ผ่านมาเราก็ได้ซีรีส์เรื่องนี้นี่แหละ ช่วยต่อลมหายใจทุกสามทุ่มวันพฤหัสฯ

“เลยขอเลือกเพลงประกอบซีรีส์ที่ร้องโดย 5 นักแสดงนำเป็นเพลงส่งท้ายปีอันแสนหนักหน่วง และต้อนรับปีใหม่-ซีซั่นใหม่ไปพร้อมกัน 

“(เข้าสู่ช่วงฝากร้าน) สำหรับใครที่ยังไม่ได้ดู ลองอ่านบทความประกอบการตัดสินใจได้ adaymagazine.com/hospital-playlist” 

พัก (Recording session) – Desktop Error

สุภัทริณี ศรประดิษฐ์

พิสูจน์อักษร

“ฟังเพลงนี้เวอร์ชั่นนี้ในปีนี้ ช่วงที่พอจะได้พักหายใจหายคอนี่เหมือนมีเพื่อนที่สะบักสะบอมมาเหมือนกันล้อมวงตบไหล่แล้วบอกว่ามันโอเคมึง มันจะโอเค ไว้ปีหน้ามาลุยกันใหม่ ฟ้าสีทองผ่องอำไพรอเราอยู่!”

Heather – Conan Gray

กัญญาณัฐ ปริ่มผล

พิสูจน์อักษร

“ขอมอบเพลงอันดับหนึ่งในเพลย์ลิสต์ Your Top Songs 2020 ของเราส่งท้ายปีแล้วกันนะ

“Heather – Conan Gray เพลงในอัลบั้ม Kid Krow ที่ปล่อยในช่วงโควิด-19 ระบาดหนัก มาแรงแซงโค้งจนขึ้นอันดับหนึ่งเพลงที่มียอดผู้ฟังสูงสุดของโคนัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น เราฟังตอนอัลบั้มออกใหม่ๆ ก็รู้สึกทัชกับเพลงนี้มากที่สุด ทั้งเนื้อหาที่เล่าเรื่องในมุมของคนที่เป็น second choice และเสียงกีตาร์ที่เข้ากับเสียงของโคนันเป็นที่สุด แถมไม่กี่เดือนมานี้โคนันยังปล่อยเอ็มวีเพลงนี้ออกมาด้วย บอกเลยว่างานอาร์ตในเอ็มวีดีมากๆๆ

“ขอบคุณที่อัลบั้มนี้ปล่อยในช่วงที่ต้องกักตัวอยู่บ้าน คลายเบื่อได้เยอะเลย ถ้าเปรียบเพลงนี้เป็นผ้าตอนนี้คงเป็นผ้าที่เปื่อยยุ่ยมากแน่ๆ เพราะฟังวน ฟังซ้ำ ไม่เคยเบื่อเลย”

The post เพลย์ลิสต์บอกลาปีเก่า ‘See you next year’ ก็มาดิคร้าบ ไอต้าวปีหน้า appeared first on a day magazine.

“อิ่มใจ อิ่มไปถึงท้องเลยอ้ะ”

คนที่พูดประโยคนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคาแร็กเตอร์เด็กสาวผู้มีเอกลักษณ์เป็นผมทรงมะม่วงลูกกลมโต ใส่ชุดสีเหลือง สวมรองเท้าสีแดง หรือที่ใครๆ ก็เรียกกันว่า ‘น้องมะม่วง’

มะม่วง คือคาแร็กเตอร์ของนักวาดการ์ตูนชาวไทยอย่าง ตั้ม–วิศุทธิ์ พรนิมิตร ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือ Everybody Everything ในปี 2003 หลังจากนั้นก็โลดแล่นไปทั่ว ทั้งอยู่ในคอมิกของตั้ม เป็นแอนิเมชั่นที่คอลแล็บกับแบรนด์เครื่องเสียง Audio-Technica เป็นสติกเกอร์ไลน์ แถมยังไปปรากฏตัวบนสินค้ามากมายตั้งแต่แก้วน้ำ กระเป๋าเดินทาง ยันกางเกงใน!

วันดีคืนดี มะม่วงก็ปรากฏตัวอีกครั้งในรูปแบบขนมและเครื่องดื่ม

ถ้า Mamuang Shop ร้านขายสินค้ามะม่วงบนถนนหลานหลวงของตั้มและภรรยา วี–ฮิโรกะ ลิมวิภูวัฒน์ คือบ้านหลังที่ 1 ของคนรักมะม่วง Mamuang Cafe คาแร็กเตอร์คาเฟ่ที่หัวมุมถนนใกล้กันคงเป็นเหมือนบ้านหลังที่ 2 ที่ต้อนรับแฟนๆ ด้วยสารพันเมนูขนมและน้ำที่ได้แรงบันดาลใจจากมะม่วง

ที่เซอร์ไพรส์คือคาเฟ่แห่งนี้ไม่ได้ริเริ่มโดยตั้มผู้เป็นเจ้าของมะม่วง แต่ตั้งต้นจากแก๊งเพื่อน 4 คนผู้เป็นแฟนคลับของมะม่วงซึ่งใช้เวลานานนับปีในการทำให้คาเฟ่นี้เป็นจริง

และในวันนี้ที่คาเฟ่เปิดประตูต้อนรับแฟนๆ อย่างเป็นทางการ คงไม่มีประโยคไหนที่พวกเขาอยากให้ลูกค้าเอ่ยปากมากไปกว่า “อิ่มใจ อิ่มไปถึงท้องเลยอ้ะ”

ทำร้านให้เรียบง่าย สบาย และส่งพลังบวก

เกลอ–สุพลกฤษฏิ์ นวนพรัตน์สกุล และรวิน วิเชียร สองหุ้นส่วนบอกว่า มะม่วงเรียบง่าย สบาย มีพลังบวกยังไง พวกเขาก็อยากให้ร้านนี้มีบรรยากาศแบบนั้น

ด้วยความตั้งใจที่อยากให้คนได้ใช้เวลาสบายๆ ในวันว่างไปกับมะม่วงโดยไม่ต้องรู้สึกเกร็งหรือมีพิธีรีตอง เขาทั้งคู่และหุ้นส่วนอีกสองคนอย่าง ยุ้ย–สุคนธ์ทิพย์ ป้องกันภัย และ เพชร–นฐา ชมเสวี รวมทั้งเจ้าของลิขสิทธิ์อย่างวิศุทธิ์จึงตกลงกันว่าคอนเซปต์ของร้านจะทำทุกอย่างโดยคิดถึงมะม่วงเป็นพื้นฐาน

บรรยากาศในร้านจึงปรุงแต่งให้ดูอบอุ่นโดยธรรมชาติ ใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้เป็นวัสดุหลัก เลือกสีเอิร์ทโทนให้ดูสบายตา มีต้นไม้จริงมาตกแต่ง มีแสงธรรมชาติส่องถึงและมีที่นั่งริมหน้าต่างให้มองออกไปชมวิวได้ไกลๆ

“เราทำร้านนี้โดยถอดแบบมาจากคอนเซปต์ของน้องมะม่วงเลย คืออยากให้มีความเรียบง่าย สบายๆ มาแล้วรู้สึกบวก หรืออย่างที่พี่ตั้มบอกคืออยากให้ดูมีความเป็นญี่ปุ่นที่ไม่เก๊ก” เกลอเล่าถึงคอนเซปต์ร้านที่พวกเขาตั้งใจอยากให้เป็น

นั่นจึงเป็นที่มาของโซนที่เป็นกิมมิกของร้านอย่างเสื่อญี่ปุ่น ซึ่งวิศุทธิ์คิดเอาไว้แต่แรกว่านี่แหละคือของที่ต้องมี

รวินช่วยเล่าเสริมว่าการที่ทำเลของร้านตั้งอยู่แถวหลานหลวงถือเป็นสิ่งที่ตรงใจเขา

“ใจเราอยากให้ Mamuang Cafe เป็นร้าน stand-alone อยู่แล้ว ด้วยความเป็นมะม่วงเราไม่ได้อยากให้มันแมสแบบที่เดินห้างแล้วเจอ จากที่หาที่ตั้งร้านกันอยู่นาน พอมาเจอที่ข้างๆ ร้าน Mamuang Shop ทุกคนเลยเห็นตรงกันว่าต้องที่นี่แหละ นอกจากจะดูเป็นอาณาจักรแล้วยังตรงกับความคิดของพี่ตั้มตอนทำ Mamuang Shop ด้วย คือมาแล้วไม่ได้จบแค่ที่นี่ แต่จะเป็นเหมือนการเปิดแมปใหม่ คนจะได้มาท่องเที่ยวย่านนี้ เดินดูเมืองเก่า กินผัดไทยประตูผี ดูวัง ดูถนน ดูชุมชน”

บริหาร ดูแลร้านด้วยหัวใจของแฟนคลับ

ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น ที่คาเฟ่แห่งนี้เกิดขึ้นได้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะรวินเองนี่แหละ

เขาคือสมาชิกในแก๊งหุ้นส่วนที่ชอบมะม่วงมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย สะสมและใช้ไอเทมเกี่ยวกับมะม่วงมาตลอด กระทั่งว่าแหวนแต่งงาน การ์ดงานแต่ง หรือรูปถ่ายหน้างานก็ยังมีมะม่วงมาข้องเกี่ยว

เกลอที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับคาเฟ่อยู่แล้วและกำลังอยากทำคาแร็กเตอร์คาเฟ่เลยคิดถึงคาแร็กเตอร์มะม่วงที่เพื่อนชอบขึ้นมาเป็นลำดับแรก

“ผมเห็นว่าพี่ตั้มวาดการ์ดงานแต่งงานให้รวิน คิดว่าเขาสองคนคงสนิทกัน เลยให้รวินช่วยติดต่อพี่ตั้มให้หน่อย แต่สรุปว่าเราเข้าใจผิด” เกลอเล่าพร้อมเสียงหัวเราะ

ถึงจะไม่ได้มีเส้นสายอย่างที่คิด แต่ถึงอย่างนั้นคาเฟ่ก็เกิดขึ้นจริงอยู่ดี เพราะวิศุทธิ์เองก็มีความคิดอยากทำอยู่ก่อนแล้ว

รวินบอกว่าด้วยความที่ขาข้างหนึ่งของเขาเป็นหุ้นส่วนกับเกลอ ส่วนขาอีกข้างเป็นแฟนคลับที่ชื่นชอบมะม่วง จึงทำให้เขาสามารถออกไอเดียได้หลายอย่าง

“เรารู้ว่าฝั่งแฟนคลับอยากได้อะไร ต้องการอะไรบ้าง อยากให้คาเฟ่แห่งนี้เป็นที่ที่แฟนคลับของมะม่วงได้มานั่งคุย ได้แชร์กัน ได้มีเวลาเดินดูรูปหรือผลงานต่างๆ หรืออย่างล่าสุดเรายังคุยกับเกลออยู่เลยว่าเราจัดกิจกรรมให้คนมาแลกสติ๊กเกอร์มะม่วงกันดีไหม หรือถ้าพี่ตั้มอยากจะจัดงานเล็กๆ ก็สามารถมาจัดที่นี่ได้ ให้ที่นี่เป็นเหมือนบ้านของมะม่วง คนชอบมะม่วงต้องมาที่นี่ มาเจอกัน บางทีอาจจะฟลุกได้เจอพี่ตั้ม”

ไม่ใช่แค่กับกิจกรรมในร้านที่รวินจะรู้ใจ แต่กับสินค้าที่วางขายในร้าน เขาก็ออกแบบด้วยความอยากได้ส่วนตัว ซึ่งรับประกันได้เลยว่าแฟนมะม่วงเห็นแล้วต้องกรี๊ด

มะม่วงกินอะไร เมนูเป็นอย่างนั้น

ในส่วนของอาหาร เกลอพยายามคิดและตีความมาจากอาหารและขนมที่วิศุทธิ์เคยวาดลงในคอมิกมะม่วงให้เกิดขึ้นมาเป็นของจริง

เมนูภายในร้านจึงมีเครื่องดื่มอย่าง Peanut Butter Shake ครีมโซดาโฟลต และของหวานน่ารักๆ อย่างบานาน่าสปลิต พุดดิ้งคัสตาร์ด เป็นเมนูที่ไม่ได้เฮลตี้จ๋า และดูเหมือนมาจากยุค 70-90s อยู่หน่อยๆ

“คอนเซปต์ของขนมที่นี่คือต้องร้อน ต้องทำสด และต้องได้กลิ่น พี่ตั้มเคยพูดกับผมว่ามะม่วงไม่ใช่มะม่วงที่เป็นผลไม้ ที่ร้านจึงไม่จำเป็นต้องมีเครื่องดื่มจากมะม่วง ขนมจากมะม่วง เขารู้สึกว่ามะม่วงมีคาแร็กเตอร์ของมันอยู่ ไม่จำเป็นต้องยัดเยียดอะไรมา เราเลยพยายามจะทำขนมและเครื่องดื่มที่กินได้จริง ไม่ฝืน คอนเซปต์คือกินง่าย เห็นแล้วกินเลย ไม่ได้มีวัตถุดิบอะไรใส่มาเพิ่มจนล้น”

ส่วนเมนูเด็ดที่คิดมาเพื่อร้านนี้โดยเฉพาะอย่าง Mamuang Baby Castella หรือวาฟเฟิลรูปมะม่วงเกิดมาจากการที่วิศุทธิ์หยิบฟิกเกอร์มะม่วงมาให้เกลอดู แล้วบอกว่าอยากจะเอาตัวนี้มาเป็นของกิน

เกลอเล่าให้ฟังว่าโมเดลแม่พิมพ์วาฟเฟิลรูปมะม่วงที่เห็นนั้นผ่านการแก้มาแล้วหลายต่อหลายรอบ

“สเกลเพี้ยนนิดหน่อยพี่ตั้มเขาก็ไม่ให้ผ่าน อย่างตอนแรกแม่พิมพ์มะม่วงจะไม่มีจมูก พี่ตั้มก็บอกว่าไม่มีจมูกไม่ได้ เราเลยต้องขึ้นโมใหม่ แต่พอมีจมูกก็ดันไม่ใช่ทรงจมูกของมะม่วง พี่ตั้มเลยบอกว่าไม่เอาแบบนี้ แก้กันอยู่นาน สุดท้ายเลยต้องขอจริงๆ ว่าให้มันไม่มีจมูกไปเถิด เลยได้มาเป็นตัวนี้อย่างที่เห็น”

สุดท้าย รวินบอกว่าการทำคาแร็กเตอร์คาเฟ่ครั้งนี้ไม่ได้มีข้อห้ามอะไรมากนัก นึกภาพง่ายๆ ว่าถ้ามะม่วงเปิดร้าน ร้านของมะม่วงก็คงเป็นแบบนี้

“สำหรับเรา ความท้าทายในการทำคาเฟ่นี้คือการทำให้พี่ตั้มภูมิใจ ถ้าชนะใจพี่ตั้มได้ ทุกคนก็น่าจะโอเค อย่างเรื่องดีไซน์เกลอแทบจะปล่อยเราเลย อยากทำอะไรทำ ถ้าพี่ตั้มโอเค เขาโอเคหมด จริงๆ ก็ถือเป็นความภาคภูมิใจอยู่เหมือนกันที่ทุกวันนี้เราได้มาทำสินค้าของมะม่วงเอง ได้มาร่วมงานกับพี่ตั้ม

“ในแง่ของคนที่รักมะม่วงอย่างเรา แค่ที่นี่ได้เป็นที่ที่คนชื่นชอบมะม่วงมานั่ง มาพูดคุย หรือแม้แต่แลกสติ๊กเกอร์กัน เราก็ถือว่าสำเร็จและพอใจแล้วนะ” รวินทิ้งท้าย

Mamuang Cafe

address : 2 ถนนหลานหลวง แขวงวัดโสมนัส ป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร 10100
hours : เปิดทุกวันอังคาร-อาทิตย์ (ปิดวันจันทร์) ตั้งแต่ 11:00-19:00 น.
Facebook : Mamuang Cafe

The post “อิ่มใจ อิ่มไปถึงท้องเลย” Mamuang Cafe คาเฟ่ที่เสิร์ฟเมนูอร่อยจากคาแร็กเตอร์ ‘มะม่วงจัง’ appeared first on a day magazine.

โดยเฉพาะช่วง 3 ปีที่ผ่านมานี้ที่กลับบ้านมาแต่ละทีก็มักจะมองเห็นคาเฟ่เปิดใหม่อยู่เรื่อยๆ หรืออย่างช่วงปลายปี 2563 ก็มีร้านกาแฟใหม่ๆ ร่วม 10 ร้านเปิดขึ้นพร้อมๆ กัน รู้ตัวอีกทีอุบลฯ ก็เติบโตจนกลายเป็นหมุดหมายใหม่ของคอกาแฟคุณภาพดีและมีคอนเซปต์สนุกๆ ไปแล้ว แถมเมื่อช่วงต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมายังมี ‘Everyday Cup Ubon’ เทศกาลกาแฟอุบลฯ เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เรียกได้ว่าเติบโตกันทั้งวงจรการดื่มกาแฟเลยทีเดียว

เมื่อความตื่นตัวของวงการกาแฟไม่ได้กระจุกอยู่แค่ในกรุงเทพฯ หรือเชียงใหม่อีกต่อไป เราเลยขออาสาพาทุกคนออกทริปออนทัวร์ไปดื่มกาแฟหลากสไตล์ที่อุบลฯ เผื่อจะช่วยคลายเครียดจากสภาพสังคมในช่วงเวลาสั้นๆ ให้กาแฟช่วยชำระล้างความบอบช้ำทางใจ และปลุกความสดชื่นตื่นเต็มตา จะได้กลับมามีกำลังใจฮึดสู้ต่อ

แอบบอกไว้ก่อนว่าทริปนี้เราไม่ได้มองเห็นแค่ร้านกาแฟคุณภาพ แต่ยังมองเห็นถึงความสามารถและความพร้อมของคนซื้อและคนขาย ที่แม้ว่าภาครัฐจะไม่ได้เข้ามาอุ้มชูธุรกิจร้านกาแฟ แต่เมื่อเห็นชุมชนคนทำกาแฟช่วยกันสร้างสายสัมพันธ์ที่เข้มแข็งก็ยิ่งจะสะท้อนให้เห็นศักยภาพของนักธุรกิจตัวเล็กๆ ในจังหวัดอุบลฯ ที่ช่วยกันปลุกปั้นคาเฟ่ของตัวเองจนประสบความสำเร็จ 

ต่อจากนี้คือเรื่องราวของ 10 คาเฟ่ในอุบลฯ ที่มีทั้งเรื่องราวของร้าน ประสบการณ์ของคนทำ และเครื่องดื่มที่พวกเขาตั้งใจเลือกให้คนอ่าน a day ได้ตามไปลิ้มลอง

1. Anna Coffee Micro Roasters

Anna Coffee Micro Roasters คือร้านกาแฟที่เราติดใจตั้งแต่แรกดื่ม นับรวมปีนี้ก็เข้าสู่ปีที่ 3 แล้วที่เราสมัครเป็นแฟนคลับของที่นี่ ซึ่งก็บังเอิญว่าเท่ากับอายุของคาเฟ่พอดี 

เบื้องหลังเมนูซีซันนอลที่แสนจะแปลกใหม่ คือคู่รัก ผู้บ่าวเชียงใหม่ ‘อาเทน–อุเทน สมบูรณ์ค้ำชู’ กับผู้สาวอุบลฯ ‘แอน–มานิตา จารุกขมูล’ ที่ความลงตัวของทั้งคู่เกิดจากฝ่ายชายที่มีไร่และโรงงานแปรรูปกาแฟที่บ้านแม่แดดน้อย จังหวัดเชียงใหม่ กับฝ่ายหญิงที่มีประสบการณ์และองค์ความรู้เกี่ยวกับการทำกาแฟมาหลายสิบปี ผสานกันจนเกิดเป็นสถานีดื่มกาแฟที่มักจะมีเมนูใหม่ๆ มาให้ตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา 

คาเฟ่สีขาวเด่นแห่งนี้เป็นร้านกาแฟ specialty ที่มีการจัดเวิร์กช็อปร่วมกับคนทำและคนดื่มกาแฟอยู่บ่อยๆ โดยที่ชื่อของอาเทนก็เป็นที่คุ้นหูของคอกาแฟและคอมมิวนิตี้กาแฟที่กรุงเทพฯ รวมถึงจังหวัดอื่นๆ อยู่แล้วด้วย ที่สำคัญ ร้านของเขาและภรรยายังถือเป็นร้านกาแฟแห่งแรกที่บุกเบิกธุรกิจโรงคั่วให้เป็นที่นิยมในอุบลฯ อาเทนบอกกับเราว่า “คนดื่มกาแฟในอุบลฯ มีเยอะอยู่แล้ว แต่ถ้าเราอยากให้คนดื่มเยอะขึ้นก็ต้องพัฒนาเรื่องรสชาติ เพื่อที่ลูกค้าจะได้ไม่เบื่อ เมนูต้องมีอะไรใหม่ๆ ให้เขาลองตลอด”

คาเฟ่ของอาเทนเป็นเหมือนทัพหน้าของคาเฟ่ในอุบลฯ เพราะช่วง 3-4 ปีที่แล้ว Anna Coffee Micro Roasters เป็นร้านแรกๆ ที่เริ่มทำร้านกาแฟแบบ specialty ให้คนอุบลฯ ได้เปิดประสบการณ์เป็นครั้งแรก และแม้ว่าในปีแรกๆ ที่เปิดตลาดสินค้ากาแฟแบบใหม่ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แต่สุดท้ายคอกาแฟอุบลฯ ก็ให้การยอมรับ 

“กว่าที่แบรนด์จะติดตลาดต้องใช้เวลา แต่ละร้านมีสเตปการเดินของตัวเอง เขาต้องวางแผนว่าจะปล่อยอะไรออกมา ทุกวันนี้ร้านเกิดใหม่เต็มเลย ผมรู้สึกว่าซีนกาแฟอุบลฯ ไปได้ไกลกว่านี้อีก ถ้าเราให้ความรู้ดีๆ กับลูกค้าไปเรื่อยๆ” อาเทนบอกเราด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง

เมนูแนะนำ : Honey-co Foam

“เมนูนี้เกิดจากการนำวัตถุดิบใกล้ตัวเรามาทำ ได้แก่ กาแฟสกัดเย็น น้ำผึ้ง มะนาวและเลม่อน อย่างน้ำผึ้งจะมาจากไร่บนดอยของเรา หมักด้วยกรรมวิธีพิเศษจนกลายเป็นกลิ่นโทนแอลกอฮอล์ ส่วนมะนาวแป้นก็มาจากบ้านของแอน เราฝานเอาส่วนหนึ่งของมะนาวมาทำให้แห้งเพื่อตกแต่ง จากนั้นก็ใช้น้ำเลมอนตัดรสเปรี้ยวแหลมของน้ำมะนาว สปินให้เกิดโฟม แล้วท็อปบนกาแฟ เวลากินจะได้ความครีมมี่ของตัวโฟมก่อน จากนั้นน้ำกาแฟจะค่อยไหลตามมาเพื่อให้คนดื่มได้สัมผัสรสชาติ แก้วนี้จะให้ความรู้สึกสดชื่น เหมาะจะจิบดื่มตลอดทั้งวัน” 

address : 81-85 ถนนพิชิตรังสรรค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : จันทร์-ศุกร์ 06:30-17:30 น., เสาร์-อาทิตย์ 07:00-18:00 น.
facebook : AnnaCoffeeMicroRoaster

2. Saereesook

‘เสรีสุข’ คือร้านของ ‘เฟม–วรรณรัตน์ โคตรหา’ ที่ตั้งใจเสิร์ฟกาแฟด้วยใจรัก โดยเฉพาะกาแฟดริปที่โดดเด่นมากเป็นพิเศษ นั่นเพราะการดริปของที่นี่ไม่ใช้เครื่องชั่ง ตวง วัด แต่เกิดจากเซนส์ที่ฝึกฝนทุกวันว่าต้องใช้สัดส่วนเท่าไหร่ รสชาติกาแฟจึงจะออกมาอย่างที่หวัง

“เราตั้งใจแต่แรกว่าถ้าคนนึกถึงกาแฟดริปต้องมาที่นี่ ยึดถือสิ่งนี้มาตลอด เราจะรู้สึกยินดีมาก ถ้าคนที่ดื่มเฉพาะกาแฟดำ หรือกาแฟนม จะเปิดใจให้กาแฟดริปที่ร้านเราเป็นร้านแรก”

ยิ่งถ้าคุณเป็นคอการเมืองด้วยแล้ว เสรีสุขจะเป็นสถานที่ที่คุณหลงรัก เพราะเจ้าของใช้เพจเฟซบุ๊กของร้านสื่อสารประเด็นการเมือง ด้วยความหวังว่าจะช่วยให้สังคมดีขึ้น เฟมเล่าว่า “เราให้ความสำคัญกับจุดยืนทางการเมือง ยิ่งเราเป็นร้านกาแฟที่สามารถเป็นกระบอกเสียงได้ก็ยิ่งควรทำ เราเลยพยายามนำเสนอประเด็นการเมืองอยู่เรื่อยๆ”

เมนูแนะนำ : กาแฟดริป

“ผมอยากแนะนำกาแฟดริป เพราะช่วงหลังเราลองเปลี่ยนวิธีการนำเสนอ ก่อนหน้านี้เวลาดริปผมจะใช้ตราชั่ง แต่ตอนนี้เราไม่ต้องนั่งจำตัวเลขแล้ว เพราะช่วงหลังรู้สึกว่าถ้าเข้าใจสิ่งที่ทำจริงๆ ทั้งสีของกาแฟ การหยด และการวนน้ำ เราไม่ต้องใช้เครื่องมือมาวัดก็ได้เพราะทำทุกวันจนอยู่มือ เป็นเซนส์ที่เกิดขึ้นจากการเรียนรู้ เราเลยอยากนำเสนอวิธีการแบบนี้ให้คนดื่มได้เปิดประสบการณ์ใหม่ๆ”

address : 76 ถนนชยางกูร ซอยชยางกูร 14 ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี 34000
hour : จันทร์-พฤหัสบดี 07:00-17:00 น., เสาร์-อาทิตย์ 08:00-17:00 น.
facebook : Saereesook

3. Nap’s Coffee X Warin

หลังจาก NAP’s Coffee & Roasters Ubon สาขาแรกในตัวเมืองอุบลฯ ประสบความสำเร็จก็ได้เวลาที่ Nap’s Coffee X Warin จะขยายสาขามาเปิดในอำเภอวารินชำราบ โดยทีมงานเดิมที่ตามมาดูแลร้านฝั่งนี้คือ ‘นนต์–อนนต์ รักษาแก้ว’

“ตอนทีมเราทำ NAP’s ที่เมืองอุบลฯ ก็มีลูกค้าจากวารินชำราบขับเข้าไปดื่มในตัวเมืองอุบลฯ เรามองว่าวารินชำราบเป็นเมืองใหญ่ แต่ยังไม่มีคาเฟ่ใหญ่ๆ มาเปิด พวกเราเลยเลือกโลเคชั่นตรงนี้ ซึ่งพอเปิดที่นี่ ผลตอบรับก็ดีอย่างที่เห็น” นนต์บอกกับเรา

ถ้าคุณเดินทางข้ามแม่น้ำมูลจากฝั่งตัวเมืองมายังร้าน NAP’s สาขาใหม่นี้ สิ่งแรกที่จะเห็นแต่ไกลคือบ้านไม้ 2 ชั้นสีขาวสะอาดตาซึ่งถูกเปลี่ยนให้เป็นคาเฟ่ที่มีสเปซขนาดกลาง นั่งกินดื่มใต้ถุนบ้านที่เป็นบาร์ก็ได้ หรือจะนั่งสนทนากับเพื่อนบริเวณสวนกลางแจ้งก็ได้เช่นกัน 

“แนวคิดของเราคือการทำร้านกาแฟที่ดื่มได้ทุกวัน มานั่งเล่นที่นี่ก็ได้ จะซื้อกลับไปกินที่บ้านก็ได้ เราอยากให้คนได้เจอเครื่องดื่มที่ดี อย่างเมื่อก่อนเปิดร้านในเมืองยอดขายไม่ได้เยอะมาก เพราะเราตั้งใจทำร้าน supply จนมาถึงจุดที่ยอดขายดีขึ้นเรื่อยๆ เราเลยคิดว่าถึงเวลาของสาขาสองแล้วล่ะ”

NAP’s เป็นแบรนด์คาเฟ่ของจังหวัดอุบลฯ ที่ปลุกปั้นด้วยฝีมือของคนอุบลฯ ถือเป็นอีกร้านหนึ่งที่ริเริ่มทำโรงคั่วในจังหวัด จนมีลูกค้าติดอกติดใจมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้ว่าคาเฟ่ในจังหวัดอุบลฯ ส่วนใหญ่จะมีขนาดเล็กเพราะยังไม่ได้มีการคิดสร้างพื้นที่เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวเท่าเมืองใหญ่ๆ อย่างเชียงใหม่และกรุงเทพฯ แต่การขยายตัวของ NAP’s Coffee & Roasters Ubon มาเป็น Nap’s Coffee X Warin ก็ยืนยันได้ว่าการเติบโตของแบรนด์กาแฟอุบลฯ ในอนาคตไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม

เมนูแนะนำ : NO.9

“เมนู NO.9 เป็นเมนูที่ตั้งชื่อตามถนนเทศบาล 9 ที่ตั้งของร้าน สิ่งที่เราทำคือไอศครีมซอฟต์เสิร์ฟจากวัตถุดิบหลักที่เป็นนม และนำกาแฟเอสเพรสโซไป oxidation ที่จะทำให้กาแฟเย็นจัดจนมีน้ำหนักเบาและลอยตัวได้ จากนั้นจึงนำมากินกับวาฟเฟิล นั่งกินเล่นๆ เพลินๆ ทานง่าย เราตั้งใจจะให้มันเป็นเมนูเฉพาะของ NAP’s x Warin ด้วย”

address : 16 ถนนเทศบาล 9 ตำบลวารินชำราบ​ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 07:00-16:00 น.
facebook : Nap’s Coffee X Warin

4. LIFE Roasters

ลาออกจากการเป็นหมอเพื่อมาทำร้านกาแฟคือเรื่องราวของ ‘นัท–ณัฐพล คำรินทร์’ เจ้าของร้านกาแฟ LIFE Roasters ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลประจำจังหวัด และแม้วันนี้นัทจะกำลังยืนเป็นบาริสต้าหน้าบาร์ตรงข้ามเรา แต่ก็ยังคงมีคนเรียกเขาติดปากว่า ‘หมอนัท’ อยู่เสมอ 

นัทบอกกับเราว่า ชื่อของ LIFE Roasters มาจากการตีความของเขาว่ากาแฟคือส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คน ร้านของนัทเป็นหนึ่งในร้านที่เริ่มทำกาแฟตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำชนิดครบวงจร เพราะปู่ของเขาทำไร่กาแฟบนดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลานานกว่า 30 ปี โดยทางร้านเน้นเมล็ดกาแฟ washed process (คือการแปรรูปกาแฟโดยใช้น้ำเป็นส่วนประกอบตั้งแต่การกระเทาะเปลือกและการหมัก)

“ก่อนเปิดร้านผมใช้เวลาเรียนรู้ 3-4 ปี ซื้ออุปกรณ์มาดริปและซื้อเครื่องทำเอสเพรสโซมาไว้หลังห้องตรวจลองชงดื่มเองทุกวัน ซื้อกาแฟจากหลายๆ โรงคั่ว ทั้งจากในไทยและเมืองนอกมาลองชิมเพื่อเอามาปรับใช้ในโรงคั่วของตัวเอง ประกอบกับที่บ้านอยากขยาย supply chain เพื่อให้ธุรกิจกาแฟของเราสมบูรณ์ ผมอยากมาช่วยเขาทำตรงนี้ เป็นสาเหตุให้เราเริ่มทำร้านทันที

“สมัยนี้อินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือเป็นสิ่งจำเป็น แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้คือกาแฟ เราแค่อยากให้กาแฟสักแก้วเข้าไปช่วยให้ชีวิตเขามีความสุขขึ้น” นัทบอกกับเรา

เมนูแนะนำ : Coconut Coffee

“ปัจจุบันเทรนด์การรักษาสุขภาพมีมากขึ้นเรื่อยๆ เราเลยอยากให้คนกินของที่ดีต่อสุขภาพ ด้วยการใช้วัตถุดิบธรรมชาติที่ไม่ได้ปรุงแต่ง ผมเลือกกาแฟมะพร้าวมาให้ดื่ม กาแฟที่ใช้เมนูนี้คั่วแบบ city roast (คั่วในระดับที่อยู่ระหว่างคั่วกลางและคั่วเข้ม) และเลือกใช้มะพร้าวเผาจาก อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร รสชาติไม่เปรี้ยวและหาซื้อได้ทั้งปี”

address : 202/3 ถนนสุริยาตร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : จันทร์-ศุกร์ 07:00-17:00 น. (ปิดวันพุธ), เสาร์-อาทิตย์ 08:00-17:00 น.
facebook : Life Roasters

5. Attarotes

“ก่อนทำกาแฟผมทำมาแล้วหลายอย่าง ทั้งงานออกแบบ ถ่ายภาพ ทำทัวร์ ทำโฮสเทล ได้ไปทำอยู่หลายที่ ทั้งอุบลฯ เชียงใหม่ และกรุงเทพฯ เร่ร่อนไปเรื่อย” แบงค์–ศุภฤกษ์ ชนะสงคราม เล่าให้เราฟัง หลังเราทักว่า ‘อรรถรส’ คาเฟ่ของเขาให้บรรยากาศเหมือนร้านรวงในย่านถนนพระอาทิตย์ เขาถามเราเล่นๆ ว่า “พอก้าวเข้ามาในร้านแล้วเหมือนอยู่คนละโลกกับข้างนอกเลยใช่ไหมครับ” 

อรรถรสคือคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ในอาคารตึกชุดสำหรับอยู่อาศัยอายุเก่าแก่ 20-30 ปี ใกล้ๆ ย่านทุ่งศรีเมือง ศูนย์กลางกิจกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในจังหวัด แบงค์เล่าว่าเขาเป็นคนเปลี่ยนการตกแต่งภายในตึกด้วยตัวเอง ตั้งแต่เลาะกระเบื้องบางส่วน ทาสีขาว เอาเกรียงสีฟ้าและเขียวเข้มปาดทีละนิด จนได้เทกซ์เจอร์ผนังที่ทั้งเท่และไม่เหมือนร้านไหนในอุบลฯ 

“ผมทำกาแฟมาตลอด ก็ได้องค์ความรู้มาจากหลายร้าน และเก็บเกี่ยวประสบการณ์มาเรื่อยๆ หาความรู้เองจากหนังสือและอินเทอร์เน็ต และสอบถามพี่ๆ ที่เคยทำงานด้านนี้มา คือเรียกว่าทำมาหลายอย่างมากกว่าจะได้ทำร้านตัวเอง”

อรรถรสมีกาแฟคั่วกลางซิงเกิลเป็นวัตถุดิบพื้นฐานที่พร้อมให้คุณเลือกสั่ง หรือจะสั่งเมนูพิเศษอื่นๆ ที่มีทั้งเมล็ดไทยและต่างประเทศสับเปลี่ยนเข้ามาในร้านเรื่อยๆ นอกจากนี้ยังมีตัวคั่วอ่อนที่ใช้ทำเมนูดริปและเอสเพรสโซช็อตพร้อมเสิร์ฟให้ทุกคนที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านอีกด้วย

เมนูแนะนำ : 9 p.m. (สามทุ่ม)

“ผมอยากแนะนำเมนูชื่อ 9 p.m. หรือเรียกอีกชื่อว่า 3 ทุ่ม ตัวนี้เป็นกาแฟดำ แต่เสิร์ฟในรูปแบบค็อกเทล เมื่อดื่ม 9 p.m. จะได้รสสัมผัสและกลิ่นส้มยูซุนวลๆ ได้รสมะพร้าว รสสับปะรด และได้กลิ่นความหอมของมินต์บางๆ ในแง่กลิ่นแก้วนี้จะมีความซับซ้อนหน่อย พอผสมเข้ากับกาแฟโคลด์บรูว์ที่บอดี้ไม่หนักมาก ทำให้ดื่มง่าย ผ่อนคลาย กินให้สดชื่นเน้นๆ และอีกอย่างคือมีสรรพคุณแก้อาการแฮ้งได้ด้วยครับ (หัวเราะ)” 

address : 254-224 ถนนอุปราช อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 08:08-17:00 น. (ปิดวันจันทร์)
facebook : Attarotes

6. WareHouse.

WareHouse. คือคาเฟ่มาดขรึมที่ตั้งอยู่ใจกลางอำเภอเมืองอุบลฯ โกดังกาแฟแห่งนี้เกิดจากพลังของ ‘ฟลุ๊ค–พงศกร ทีฆกุล’ เจ้าของ Signature ร้านเกมขนาดใหญ่หลายสาขาที่หันมาจับธุรกิจคาเฟ่เพราะวิกฤตโควิด-19 ซึ่งทำให้ร้านเกมของเขาต้องปิดจนรายได้หดหาย ฟลุ๊คเลยตัดสินใจหนักแน่นที่จะทำ daily coffee และสร้างพื้นที่คุณภาพให้คนมาพบปะกัน นำไปสู่การรีโนเวตโกดังเก่าเพื่อเนรมิตให้กลายเป็นคาเฟ่ที่มีทั้งโซนอินดอร์และเอาต์ดอร์ขนาดใหญ่

“เราว่าความเท่ของที่นี่คือพัดลมโกดังมันทำให้เราอยากคงรูปแบบโครงดั้งเดิมของตึกนี้ไว้ ส่วนมากคาเฟ่ในอุบลฯ จะอยู่ในแนวตึกหรือแนวอาคาร และมีส่วนน้อยที่จะมีพื้นที่นั่งชิลล์ด้านนอกและมีโซนแอร์ให้คนเลือกใช้ประโยชน์ได้ ผมไม่ได้ปรับตัวอาคารเยอะ แค่ใส่กระจกด้านหน้าเพื่อโชว์งานเหล็กแบบ industrial loft และตกแต่งด้านในเพิ่มเติมบ้าง” ฟลุ๊คเล่าเบื้องหลังการตกแต่งร้านให้เราฟัง

เสน่ห์ของ WareHouse. อีกอย่างคือการทำบาร์กาแฟอยู่บริเวณกึ่งกลางร้าน ทุกที่นั่งในร้านจะสามารถมองเห็นการทำกาแฟได้จากรอบทิศ ที่นี่มีทั้ง speed bar (บาร์กาแฟที่ใช้เครื่องชงเอสเพรสโซ) และ slow bar (บาร์ที่ใช้เครื่องชงแบบแมนนวล เช่น French press หรือ drip) ซึ่งโปรดักต์กาแฟของ WareHouse. ได้ร้านเสรีสุขมาเป็นพาร์ตเนอร์สร้างสรรค์เมนูต่างๆ ให้ โดยฟลุ๊ควางคอนเซปต์ว่าร้านกาแฟแห่งนี้จะต้องเข้าถึงง่าย และสามารถเลือกดื่มได้ทั้งเมล็ดไทยและเมล็ดนอกตามใจชอบด้วย

เมนูแนะนำ : สมถวิล

“เมนูนี้เป็นซิกเนเจอร์ของร้าน เราเลือกกาแฟดริปมาใส่กับผลไม้ที่มิกซ์ขึ้นเอง ใส่ไซรัปผลไม้และปิดท้ายด้วยน้ำผึ้ง ก่อนเสิร์ฟจะเขย่าให้เกิดฟองจนได้ภาพลักษณ์ที่ให้ความรู้สึกเหมือนรูตเบียร์ที่พอลิ้นได้แตะฟองแล้วจะรู้สึกละมุน ถือว่าเป็นไฮไลต์ของเมนูนี้เลย”

address : 87 ถนนชวาลาใน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 07:30-20:30 น.
facebook : WareHouse UBON

7. Commune’ Drink/Talk/Share

ร้านกาแฟ Commune’ Drink/Talk/Share ตั้งอยู่ในตำบลขามใหญ่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ต้องลัดเลาะเข้ามาในซอกซอยของชุมชน เราจึงแปลกใจไม่น้อยที่ ‘กำ–กำพล พรนิยมสิริ’ เลือกมาตั้งร้านที่นี่ แต่ถึงอย่างนั้นคาเฟ่ขนาดกะทัดรัดนี้ก็มีผู้คนแน่นขนัดตั้งแต่เช้า 

“ผมชอบกาแฟอยู่แล้ว เลยลองมาทำกาแฟขายในชุมชนแห่งนี้ดู มันเลยเป็นที่มาของคำว่า commune ที่มาจาก community โดยโจทย์ของเราคือ Drink, Talk และ Share เราอยากเป็นร้านกาแฟที่ไม่เพียงให้ความอร่อยกับลูกค้า แต่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า เพื่อให้เขารักร้านของเราด้วย ผมเลยพยายามพูดคุยกับลูกค้าตลอด ความตั้งใจอีกอย่างหนึ่งคือผมอยากให้ที่นี่เป็นศาลากาแฟยุคใหม่ เหมือนที่แต่ก่อนมีสภากาแฟไว้พบปะพูดคุยกัน”

กำเล่าว่าคอนเซปต์ของร้านคือสัจจะวัสดุและสัจจะวัตถุดิบ โดนออกแบบให้ปูนยังคงความเป็นสีปูน และไม้ยังคงความเป็นสีไม้ นอกจากนี้ top bar ของร้านยังดัดแปลงมาจากประตูเหล็กโบราณที่เคยใช้ในโรงพยาบาลยุคก่อน 

“หลังๆ พอคนอุบลฯ เข้าถึงความรู้เรื่องกาแฟมากขึ้น เขาก็เริ่มอยากรู้ว่ากาแฟที่ตัวเองดื่มมาจากไหน ร้านกาแฟแบบนี้เลยเกิดขึ้นเยอะ ทำให้คนขายต้องรู้จักกาแฟอย่างลึกซึ้ง เรามักง่ายไม่ได้เลย จะต้องเทสต์ช็อตหรือชิมรสชาติเมล็ดกาแฟทุกวัน ต้องรู้เท่าทันกาแฟว่าวันนี้รสชาติมันเป็นยังไงบ้าง”

เมนูแนะนำ : Coconut Latte

“เราเป็นคนชอบกินมะพร้าวอยู่แล้ว แต่เวลาหากาแฟมะพร้าวดื่ม ส่วนมากจะเจอแต่กาแฟดำผสมน้ำมะพร้าวเป็นหลัก เราเลยตั้งคำถามว่าทำไมไม่มีใครทำลาเต้มะพร้าวบ้างล่ะ ก็เลยลองทำสูตรของตัวเองดู ร้านเราใช้เมล็ดกาแฟบราซิลผสมกับเมล็ดกาแฟลาวคั่วกลาง ที่รสจะออกโทนนัตตี้ พอไปผสมกับนมมันจะให้ความรู้สึกมันๆ ผมว่าอร่อยดี ส่วนกลิ่นมะพร้าว ผมเคยลองใช้กะทิและนมมะพร้าวแทนนมสด แต่ไม่เวิร์ก สุดท้ายเลยเปลี่ยนมาใช้นมกับไซรัปมะพร้าวซึ่งเข้ากันได้ดี”

address :  57/1 ชยางกูร 42 ตำบลขามใหญ่ อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 07:00-15:30 น.
facebook : Commune’ Drink/Talk/Share

8. Flower Cottage

Flower Cottage ร้านกาแฟ moka pot หนึ่งเดียวในลิสต์ที่เรามีโอกาสแวะเข้าไปเยี่ยมเยียน คือกระท่อมดอกไม้ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์วินเทจจากสแกนดิเนเวีย รอต้อนรับผู้มาเยือนที่บริเวณชั้น 1 ของตึก Impression Sunrise ขนาด 4 ชั้น ที่แต่ละชั้นต่างมีคอนเซปต์แตกต่างกันออกไป ไม่ว่าจะเป็นชั้น 1 คาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยดอกไม้แห้งสไตล์ยุโรป ชั้น 2 สตูดิโอทำงานศิลปะร่วมสมัยของศิลปินสาว ‘อ้วนแลนด์–วัชราภรณ์ สมบูรณ์’ ตามมาด้วยชั้น 3 และชั้นดาดฟ้าเป็นบาร์สไตล์จีนชื่อ กู๋หว่าไจ๋ 古惑仔 1991′ ส่วนลานด้านหน้าตึกเป็นร้านอาหารที่เปิดช่วงเย็น นั่งฟังเพลงจากนักดนตรีอีสานได้เพลินๆ นอกจากนี้ยังสามารถสั่งขนมโตเกียวแบบฟิวชั่นมากินได้ หรือจะตัดผมที่ร้านด้านหน้าก่อนเดินเข้ามาในตึกก็ทำได้สบายๆ

เดิมทีตึกนี้คือตึกร้างที่เคยเป็นอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ แต่แล้วก็ถูกทิ้งร้างลืมเลือนไว้หลังพงหญ้าและต้นไม้ที่รกครึ้ม กระทั่งวันหนึ่งที่อ้วนแลนด์ได้บังเอิญพบตึกร้างแห่งนี้เข้า เธอจึงชักชวน ‘โจ๊ะ–ปกรณ์พศ คณานุรักษ์’ และ ‘มิ้น–กิ่งกาญจน์ รองทอง’ ให้เปลี่ยนสถานที่แห่งนี้เป็นคอมมิวนิตี้แห่งศิลปะ

“จากแต่แรกที่วางคอนเซปต์ไว้เป็น slow bar แต่พอได้เห็น moka pot ก็รู้สึกสนใจ เราเลยหันมาใช้ moka pot ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างเครื่องทำกาแฟทั่วไปกับการทำกาแฟดริป ร้านเราถือเป็นร้านแรกๆ ที่ใช้เทคนิคแบบนี้ในอุบลฯ” โจ๊ะเล่าให้เราฟัง ก่อนที่อ้วนแลนด์จะเสริมคอนเซปต์ของร้านว่า

“ด้วยความที่เราและเพื่อนชอบเมืองเก่ากันอยู่แล้ว เราเลยเลือกตึกนี้และเปลี่ยนให้เป็นคอมมิวนิตี้สำหรับทุกคน อย่างสาเหตุที่ร้านเราเลือกใช้ดอกไม้ก็เพราะมิ้นชอบดอกไม้ ส่วนที่เราเลือกใช้ดอกไม้แห้ง เพราะมันสื่อถึงความเป็นนิรันดร์”

ไม่ใช่แค่ร้านกาแฟกระท่อมดอกไม้ที่ทั้งสามอยากให้ผู้มาเยือนแวะดื่มและทอดกายให้สบายใจ แต่ Impression Sunrise อยากให้ทุกคนใช้เวลาอยู่ที่นี่ได้ทั้งวัน และสามารถประทับใจกับพระอาทิตย์ตกดินบนตึกได้ในช่วงเวลาเย็น

“เราอยากให้ทุกคนมารู้จักเพื่อนใหม่ที่นี่ ในอุบลฯ สตูดิโอทำงานศิลปะน้อยและอยู่รอดยาก เราทำงานศิลปะมานานแล้ว บินไปเวิร์กช็อปให้คนกรุงเทพฯ ก็บ่อย เรากลับมาคิดว่าทำไมเราไม่สอนคนอุบลฯ บ้าง ก็ฮึดสู้ขึ้นมา จนมีแรงทำสตูดิโอของตัวเอง จริงๆ พอเปิดมาคนก็สนใจ รู้จัก ยิ่งพอเห็นว่ามีคลาส มีเวิร์กช็อปหลากหลาย ทั้งปั้นดิน ร้อยลูกปัด ก็ยิ่งทำให้มีคนมากันเยอะขึ้น”

เมนูแนะนำ : Black Ginger Ale

“ผมอยากจะแนะนำลูกค้าที่มาเที่ยวว่านอกจากเรามีร้านกินดื่มตอนกลางคืน เรายังมีร้านกาแฟด้วยนะ เลยคิดว่าถ้าไปเมากันมา ตอนเช้าเราน่าจะทำเมนูอะไรสักอย่างให้เขาได้ดื่มแก้แฮ้งแล้วสดชื่นรับวันใหม่ เลยคิดกับน้องๆ ในทีม จนสุดท้ายเราเลยใช้กาแฟ moka pot ใส่ ginger ale น้ำผึ้ง มะนาว และราดด้วยกาแฟคั่วเข้มกับใบมินต์ เวลาดื่มก็เอาก้านอบเชยคนๆ ให้รสชาติเข้ากัน ทำให้ได้กลิ่นหอมสมุนไพรตอนดื่มด้วย” 

address : 30/1 ถนนพโลชัย ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : จันทร์-ศุกร์ 10:00-17:00 น. (ปิดวันพฤหัสบดี), เสาร์-อาทิตย์ 10:00-18:00 น.
facebook : Flower Cottage

9. amarna.homebrewing

‘ฟลุ๊ค–วชิรวิทย์ บัวสาย’ และพาร์ตเนอร์ ‘ดิว–อนุธิดา กรองมาลัย’ ตั้งใจทำร้านกาแฟ amarna.homebrewing ให้เรียบง่ายเหมือนทำดื่มเองอยู่บ้าน เดิมทีฟลุ๊คเป็นคนจังหวัดนครพนม แต่เมื่อมาเรียนที่มหา’ลัยอุบลราชธานี ทำให้เขาได้พบกับสาวอุบลฯ อย่างดิว หลังเรียนจบฟลุ๊คมีโอกาสได้สั่งสมประสบการณ์การทำกาแฟเป็นเวลา 1 ปีเต็มที่กรุงเทพฯ แต่ด้วยความหลงรักเมืองและวัฒนธรรมอุบลฯ จึงเดินทางกลับมาเปิดคาเฟ่ด้วยการรีโนเวตอาคารพาณิชย์อายุราว 30 ปี ในย่านคนไทยเชื้อสายจีนที่ถูกปล่อยร้างมานานให้กลายเป็นคาเฟ่

amarna แปลว่าศิลปะนิรันดร ทั้งคู่เชื่อว่าการสร้างสรรค์กาแฟก็คือศิลปะแขนงหนึ่ง ที่ร้านเสิร์ฟกาแฟคั่วอ่อนตามความชอบของตัวเอง บรรยากาศที่ร้านก็น่านั่งไม่แพ้ใคร เพราะทั้งคู่ออกแบบให้ร้านอากาศถ่ายเท โปร่งโล่งทะลุเข้าหากันตั้งแต่หน้าร้านยันหลังร้าน โดยมีแผงหน้าต่างกระจกกรอบไม้สักบานใหญ่และต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกให้ร่มเงาบริเวญลานหลังบ้านเป็นเอกลักษณ์

“เราตั้งใจไว้ว่ายังไงก็ต้องเปิดร้านตรงนี้เท่านั้น เพราะเราชอบพื้นที่แบบนี้ ทั้งตึกและวิถีชีวิตของคนแถวนี้ที่ยังคงเหมือนเดิม มีคนปั่นจักรยาน ถีบสามล้อ ย้อนกลับไปสมัยมหา’ลัยก็มาเดินเล่นและถ่ายรูปแถวนี้ ตอนนั้นก็คิดว่ายังไม่เคยเจอร้านกาแฟ specialty ในย่านนี้ ซึ่งเราชอบกาแฟคั่วอ่อนให้รสเปรี้ยว แต่ร้านส่วนใหญ่จะเน้นเสิร์ฟตัวคั่วกลางและเข้ม เราเลยอยากนำเสนอกาแฟอีกรสชาติให้ลูกค้าได้ลองและเห็นความหลากหลายด้วย” ฟลุ๊คและดิวกล่าว

เมนูแนะนำ : Seasonal Blend

“แก้วนี้มีเมล็ดผสม 3 แบบ คือเคนย่าออกโทนเปรี้ยว อีกตัวเป็นกัวเตมาลาและโคลัมเบียที่ให้รสชาติแบบไวน์ผลไม้ซึ่งผมเอามาดึงบอดี้ (ความหนาแน่นของน้ำกาแฟ) โดยที่กาแฟทั้งสามตัวนี้ก็มาจากโพรเซสที่ต่างกันด้วย” 

address :  208 ถนนพรหมราช ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 08:00-17:00 น. (ปิดวันพุธ)
facebook : amarna.homebrewing

10. GODFATHER COFFEE

“ที่นี่คือร้านเหล้าหรือร้านกาแฟ?” คือความคิดแวบแรกเมื่อเราได้เห็นคาเฟ่ GODFATHER COFFEE เพราะคาเฟ่แห่งนี้มาพร้อมคอนเซปต์แสนจัดจ้าน ใช้การตกแต่งทั้งภายในและภายนอกเสมือนโกดังของเจ้าพ่อหรือมาเฟีย ด้วยการรีโนเวตบ้านไม้เก่าแก่ 2 ชั้น ชนิดพลิกโฉมใหม่ทั้งหมด เพื่อให้กลายเป็นคาเฟ่อารมณ์แมนๆ ที่มีทั้งปืน ไพ่ และดอกกุหลาบเป็นองค์ประกอบเด่น ทั้งยังใช้ไฟแสงสลัวราวกับบาร์และเปิดเพลงแดนซ์จนรู้สึกตื่นตัวไม่แพ้การได้รับคาเฟอีนจากกาแฟ 

โจทย์ของ ‘ธีรพงษ์ ดำรงอัครวิวัฒน์’ ผู้ก่อตั้งร้านคือการนำหนังเรื่อง The Godfather มาเป็นเรฟเฟอร์เรนซ์ในการทำคาเฟ่ จึงไม่แปลกหากคอกาแฟจะดื่มกาแฟแล้วโยกหัวตามจังหวะเพลงมันๆ ไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ร้านนี้ไม่ได้เด่นแค่ภาพลักษณ์ดุดัน แต่ความเป็นร้าน specialty ที่ใช้เทคนิคการทำกาแฟที่หลากหลาย นอกจากจะมีกาแฟจากโรงคั่วของตัวเองแล้วก็ยังมีเมล็ดกาแฟจากหลายๆ แหล่งในต่างประเทศมาให้คอกาแฟชาวอุบลฯ ชิมอีกด้วย

เมนูแนะนำ : เสน่ห์อีสาน

“The GODFATHER เมนูซิกเนเจอร์ของร้านนี้คือเครื่องดื่มทีเด็ดที่มีความคล้ายคลึงกับเมนู flat white ที่ใช้เมล็ดกาแฟบราซิลให้รสชาติโทนถั่วผสมช็อกโกแลตเข้มข้น โรยหน้าด้วยอัลมอนด์และเม็ดมะม่วงหิมพานต์บด เพิ่มเทกซ์เจอร์มันๆ ให้นักดื่มได้เคี้ยว เสิร์ฟพร้อมกระติ๊บข้าวเหนียวน้อยเพื่อชูความเป็นอีสานให้ขึ้นมาเป็นพระเอก”

address :  425 ถนนพิชิตรังสรรค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี
hour : ทุกวัน 08:00-18:00 น.
facebook : GODFATHER COFFEE

The post 10 คาเฟ่อุบลฯ ที่น่านั่งโสเหล่ (สุมหัวคุย) ให้ม่วนซื่นจนเบิ่ด (หมด) วัน appeared first on a day magazine.