เพราะความที่รู้จักกับกล้วยในลักษณะนี้ เราจึงไม่คิดว่า ‘กล้วย’ จะนำไปต่อยอดเป็นอะไรได้มากนัก โดยเฉพาะเป็นงานศิลปะที่แฝงความนัยมากมาย

แต่กับ กรุ๊ป–พรรษชล โตยิ่งไพบูลย์ นักวาดภาพประกอบเจ้าของลายเส้นดินสอยุ่งๆ ผู้หลงใหลในรสชาติของกล้วยและสิ่งง่ายๆ ไม่ซับซ้อน การนำกล้วยมาทำเป็นซีนเล่มบางอย่าง Banana Poetry นั้นเป็นไปได้ แถมยังสนุกด้วย

“เราอยากทำซีนเกี่ยวกับสิ่งของสีเหลืองมานานแล้วเพราะเราชอบใช้แม่สีในการทำงาน มันควบคุมง่ายกว่าสีอ่อนๆ อย่างสีพาสเทล และสีเหลืองก็เป็นแม่สีที่เตะตาดี 

“พอพี่มิน (มิญชญา ชโยสัมฤทธิ์) และพี่วุ้น​ (คณาพร ผาสุข) เจ้าของสตูดิโอภาพพิมพ์ The Archivist ชวนทำซีนด้วยเทคนิคสกรีนปรินต์เราจึงเลือกทำซีนเกี่ยวกับกล้วย อาจเพราะเราชอบวาดรูปผักผลไม้อยู่แล้ว เราว่าฟอร์มของกล้วยมันสวยดีและเราไม่ชอบอะไรที่ต้องตีความซับซ้อน กล้วยซึ่งเป็นผลไม้ที่เห็นได้ทั่วไปก็น่าจะเหมาะ” กรุ๊ปย้อนเล่าถึงที่มาของซีนกล้วยๆ ที่ทำขึ้นเมื่อปี 2561 ให้ฟัง

เมื่อเฉพาะเจาะจงว่าซีนเล่มนี้จะว่าด้วยกล้วยล้วนๆ ไม่มีผลไม้อื่นผสม เธอจึงเลือกใช้กล้วยหอมเป็นตัวละครหลักเพราะรูปทรงสวย แถมยังดูเป็นสากลกว่ากล้วยชนิดอื่นที่อาจมีให้เห็นได้เฉพาะในไทยเท่านั้น จากนั้นจึงเริ่มลิสต์ว่าอยากให้ตัวละครของเธอแสดงเป็นอะไรบ้าง

“เราตั้งต้นจากว่ากล้วยมันก็มีชีวิต ดังนั้นถ้ากล้วยเป็นคนจะมีคาแร็กเตอร์ อาชีพ และลักษณะแบบไหน แล้วจึงลิสต์เรื่องต่างๆ ที่คิดไว้ออกมา ซึ่งก็เยอะพอสมควร แต่สุดท้ายก็คัดเฉพาะเรื่องที่คนน่าจะเข้าใจร่วมกันได้ง่ายกว่า 

“อย่างเช่นหน้า first impression ฝั่งซ้ายมาจากมุมมองของเราที่ว่าเมื่อนึกถึงกล้วยทีไร เราก็มักจะมองว่ามันคือตัวแทนของเพศชายทุกครั้ง ส่วนด้านขวา เราแค่คิดว่ากล้วยมันดูเหมือนกันทุกลูกเหมือนเป็นครอบครัวกล้วย แต่จริงๆ แต่ละใบมันก็มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกัน”

นอกจากนั้นเธอยังหยิบความชอบส่วนตัวมาผสมสานกับกล้วยแต่ละใบให้ดูน่าสนใจ อย่างหน้า Life Achievement นั้นเกิดจากการที่สมัยก่อนเธอชอบสะสมสติ๊กเกอร์เพราะสติ๊กเกอร์ส่วนใหญ่มักใช้สีสดๆ และมีตัวอักษรประกอบคล้ายงานไทโปกราฟีที่เธอสนใจ เธอจึงเปรียบสติ๊กเกอร์ที่ติดกล้วยในซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นดั่งเหรียญรางวัลของกล้วยแต่ละลูก

หรืออย่างหน้าหนึ่งที่ด้านบนเป็นภาพจากหนังเรื่อง The Breakfast Club เธอก็มองว่านั่นคืออาหารเช้าที่มาในรูปแบบของภาพยนตร์ ส่วนแพนเค้กประดับกล้วยด้านล่างนั้นคืออาหารเช้าในชีวิตจริง

“เราชอบดูหนังมากๆ และหนังนี่แหละที่ทำให้เราเปิดเพจวาดภาพของตัวเองเพื่อหยิบองค์ประกอบเล็กๆ น้อยๆ ในหนังมาวาดต่อให้เราได้บริหารสมอง ความชอบตรงนี้จึงทำให้เรามีคลังหนังในหัวเยอะและจะหยิบมาเล่นกับอะไรเมื่อไหร่ก็ได้” เธออธิบาย

นอกจากภาพเหล่ากล้วยจอมแก่นแสนน่ารักจะทำให้เราตกหลุมรักซีนเล่มนี้ได้ไม่ยาก อีกสิ่งที่ซีนเล่มบางๆ ตรงหน้าทำให้เราหายเครียดได้คืออารมณ์ขันของกรุ๊ปที่สอดแทรกมาให้เราได้ยิ้มน้อยๆ และขบคิดเบาๆ

“อย่างหน้ากล้วยหอมจอมซนนี่เข้าใจสิ่งที่เราสื่อไหม” กรุ๊ปโยนคำถามให้เราบริหารสมองก่อนจะเฉลยให้เราเข้าใจ

“คือไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปกล้วยหอมจอมซนก็ยังรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิม ด้านขวาเราจึงเขียนว่าสารกันบูดคือความลับที่ทำให้เราไม่แก่เลย” เราหัวเราะไปกับมุกเล็กๆ ของเธอ

แต่ความโปกฮาของกล้วยยังไม่หมดเท่านั้น กรุ๊ปตั้งใจให้หน้ากลางของซีนเล่มบางๆ มีการ์ตูน 4 ช่องเกี่ยวกับกิริยาของกล้วยแทรกอยู่ ความเก๋คือกรุ๊ปวาดปกของการ์ตูน 4 ช่องเป็นผิวกล้วยที่เต็มไปด้วยกระ เหมือนชวนให้เราค้นหาว่าหากปอกเปลือกลายๆ นี้ออกไป จิตใจภายในของกล้วยแต่ละใบจะเป็นยังไงกันนะ

“หน้าก่อนเข้าเรื่องการ์ตูน 4 ช่อง เราเขียนไว้ว่า ‘What are you doing?’ แล้วพอพลิกหน้าต่อไปก็จะเจอกล้วยที่ทำกิริยาต่างๆ เพราะอย่างที่บอกว่ารูปร่างของกล้วยมันทำให้เราคิดต่อไปได้เยอะ เราเลยมาคิดว่ากล้วยมันจะเป็นอะไรได้บ้าง เช่น กล้วยเล่นโยคะหรือกล้วยนั่งอึ อีกอย่างเราว่ากล้วยมันเหมือนโลโก้รองเท้าไนกี้เลยวาดกล้วยที่ทำกิริยาแบบโลโก้ไนกี้อยู่ด้วย” 

ความสนุกของซีนเล่มนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องราวของเหล่ากล้วยและมุกตลกที่กรุ๊ปแทรกมาเท่านั้น แต่ยังอยู่ที่ลายเส้นดินสอขยุกขยิก มีรอยขีดฆ่าเต็มไปหมด กรุ๊ปบอกว่าสิ่งเหล่านี้นี่แหละคือสไตล์งานของเธอที่ได้มาจากการเรียนกับอาจารย์ชาวต่างชาติในวิชาวาดภาพประกอบตอนอยู่ปี 2 เอกเรขศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

“เด็กไทยที่เรียนศิลปะทุกคนจะถูกสอนว่าเส้นที่วาดจะต้องสวย เพอร์เฟกต์ และไม่ออกนอกกรอบ เมื่อก่อนงานเราก็เป็นแบบนั้น แต่อาจารย์ชาวอังกฤษที่สอนวิชาวาดภาพประกอบตอนปี 2 เขาไม่จำกัดอะไรเลย เช่น ให้ลองวาดแบบไม่มองกระดาษหรือให้ไปนั่งวาดภาพที่จุดหนึ่งซ้ำๆ เพื่อดูว่าตรงนั้นมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม แล้วงานเราจะออกมาเป็นแบบไหน เราจะวาดอะไรยังไงก็ได้โดยไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมากมาย 

“การวาดแบบนี้เปลี่ยนความคิดของเราไปเลยว่าเราไม่จำเป็นต้องวาดตามที่ใครบอก ไม่ต้องวาดให้ตรงทฤษฎีเป๊ะๆ ก็ได้ ตั้งแต่นั้นเราจึงตั้งกฎให้ตัวเองว่าจะไม่ใช้ยางลบในการทำงานอีกต่อไปและทำให้เราเจอสไตล์งานของตัวเอง” 

ไม่เพียงเนื้อหาในเล่มและปกหลังที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่า หน้าปกของเล่มยังเขียนว่า ‘BANNA’ แล้วค่อยเติมตัว ‘A’ ที่ตกไปทีหลัง

“เชื่อไหมว่าเราเขียนผิดจริงๆ” กรุ๊ปหัวเราะ “เราเขียนคำนี้ด้วยดินสอไว้หลายแบบมากๆ แล้วค่อยนำมาสแกนลงคอมพ์พิวเตอร์เพื่อจัดวางอีกที พอดีว่าเวอร์ชั่นนี้ฟอร์มมันลงตัวที่สุดแต่เราดันเขียนตัวเอตกไป ถ้าจะเขียนใหม่ให้ได้แบบเดิมเราก็ทำไม่ได้แล้ว เลยเลือกเขียนแทรกแทน” เธออธิบายก่อนสรุปให้เราฟังถึงความสนุกที่ได้ทำซีนเล่มบาง

“ข้อดีของการทำซีนจากกล้วยคือกล้วยเป็นสิ่งที่เรากินแทบทุกวันและเราคุ้นเคยกับมันอยู่แล้ว จึงทำให้เราคิดต่อไปได้เรื่อยๆ ว่าจะวาดหรือจะเล่าอะไร แต่ความง่ายและความธรรมดาของมันนี่แหละก็ทำให้การวาดกล้วยแต่ละลูกให้เสร็จใน 1 ครั้งเป็นเรื่องยาก อย่างหน้าปกที่มีกล้วยวางเรียงกัน 3 ชั้นนั้นวาดได้ภายใน 1 ครั้ง แต่กล้วยในหน้าอื่นๆ ก็ต้องวาดซ้ำๆ ย้ำๆ จนกว่าจะได้กล้วยในรูปแบบที่เราพอใจ

“ความสนุกของการทำซีนเล่มนี้จึงเป็นการที่เราได้วาดกล้วยเยอะมากจนคิดว่าถ้าได้ทำซีนเกี่ยวกับของสีเหลืองอีกก็คงไม่วาดกล้วยแล้ว เพราะหมดมุก” กรุ๊ปบอกความในใจพลางหัวเราะ

zine : Banana Poetry
maker : กรุ๊ป–พรรษชล โตยิ่งไพบูลย์

ขนาด 17.8 x 25.5 ซม. พิมพ์ 2 สี จำนวน 32 หน้าด้วยเทคนิค Screen Printing โดย  The Archivist

พิมพ์ด้วยกระดาษสี Snow White และ White and Lido Yellow 150 เล่ม ราคาเล่มละ 450 บาท สั่งซื้อได้ทางเว็บไซต์ The Archivist

The post “กล้วยมันก็มีชีวิต” Banana Poetry ซีนว่าด้วยเรื่องกล้วยๆ และจักรวาลกล้วยทั้งปวง appeared first on a day magazine.

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตลอดเวลากว่า 2 ทศวรรษที่ผ่านมา บทเพลงของ POTATO ได้ทำหน้าที่เป็นดั่งเพื่อนที่อยู่เคียงข้างและเติบโตมาพร้อมกับผู้ฟังอย่างพวกเราหลายๆ คน ทั้งในวันที่ต้องรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักครั้งแรก ในวันที่อยากโยกหัวร้องเพลงเสียงดังในร้านเหล้า หรือในยามอกหัก เพลงของพวกเขาก็เป็นเหมือนเพื่อนตบบ่าคอยปลอบโยน (หรือไม่ก็คอยซ้ำเติมให้เจ็บจี๊ดขึ้นไปอีก)

และในปีที่ 20 นี้ POTATO ก็ขอกลับมาทวงตำแหน่งเพื่อนยอดเยี่ยมอีกครั้ง ด้วยอัลบั้มล่าสุดชุดที่ 8

‘Friends’ ที่แน่นอนว่าไม่ใช่การกลับมาแบบธรรมดาเหมือนอย่างเคย เพราะนอกจากเพลงเพราะติดหูที่สื่อมาถึงใจพวกเราได้ไม่ยากแล้ว พวกเขายังขนเพื่อนๆ ในวงการสร้างสรรค์มาร่วมกันสร้างซีน จากเพลง คนตัวเล็ก ซิงเกิลแรกของอัลบั้ม เพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับแฟนเพลงที่อยู่เคียงข้าง POTATO มาอย่างยาวนานด้วย

“การกลับมาคราวนี้ของเราเป็นไปตามชื่ออัลบั้มเลย คือการร่วมงานกับเพื่อนๆ ซึ่งเรามองว่าการทำงานกับคนในสายงานอื่นๆ ก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจเหมือนกันนะ ยิ่งก้าวเข้าสู่ปีที่ 20 ด้วยแล้ว ยิ่งถือเป็นวาระสำคัญเลย

“POTATO เองก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนคนฟังต่อไปเรื่อยๆ อยากเล่นดนตรีไปอีกยาวๆ คราวนี้แค่ปล่อยเพลงใหม่อย่างเดียวเลยไม่พอ เราคิดว่าต้องมองหาสิ่งใหม่ๆ เพิ่มเติมด้วย เพื่อให้งานของเรามีความสร้างสรรค์อยู่เสมอ” ขจรศักดิ์ ศิริรัตนพิทยากุล label director of genie records หนึ่งในผู้ริเริ่มโปรเจกต์เล่าถึงความตั้งใจแรก 

เมื่อตั้งใจอยากให้การกลับมาครั้งนี้สดใหม่ ขจรศักดิ์และทีมจึงส่งต่อไอเดียนี้ไปยังเพื่อนๆ กลุ่มแรก นั่นคือ a day เพื่อให้พวกเขาช่วยกันนำบทเพลง คนตัวเล็ก ออกมาตีความเป็นสื่อที่มีความแปลกใหม่ สอดแทรกประสบการณ์การฟังเพลงที่ไม่มีทางหาได้จากการสตรีมมิง

“a day ได้รับโจทย์จากทางค่าย ginie records มาว่าอัลบั้มครบรอบ 20 ปีของ POTATO อยากทำอะไรที่พิเศษกว่าการปล่อยเพลงเฉยๆ ด้วยความที่ a day ถนัดทำคอนเทนต์หลากหลายรูปแบบอยู่แล้ว” จิรเดช โอภาสพันธ์วงศ์ บรรณาธิการบริหาร a day ย้อนเล่าถึงจุดเริ่มต้นโปรเจกต์

“ตอนแรกทางค่ายเห็นว่า a day เพิ่งทำฉบับรวมเรื่องสั้นชื่อ สถาน ณ กาล ไม่ปกติ เลยอยากให้พวกเราโปรโมตซิงเกิลใหม่ในรูปแบบที่ POTATO ไม่เคยทำมาก่อน นั่นคือการโปรโมตเพลงผ่านเรื่องแต่งไปยังกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ติดตาม a day

“เมื่อหนึ่งในโจทย์สำคัญคืออยากสื่อสารกับคนรุ่นใหม่ เราจึงอยากใช้เครื่องมือที่ร่วมสมัยและน่าสนใจกว่าการเล่าด้วยท่วงท่าปกติอย่างหนังสือเล่ม ซึ่งสิ่งที่พวกเรานึกถึงคือ zine หรือจะเรียกให้เข้าใจง่ายก็คือหนังสือทำมือ เพราะช่วงไม่กี่ปีหลังเราเห็นว่างานที่เกี่ยวกับซีนโดยตรงอย่างเช่น Bangkok Art Book Fair ก็ได้รับผลตอบรับอย่างดีจากคนรุ่นใหม่ เราเห็นความเป็นไปได้มากมายในการเล่าเรื่องผ่านเครื่องมือนี้นอกจากการเล่าผ่านแค่ตัวอักษร”

หลังจากมีธงในการสร้างซีนที่แข็งแรงมากพอ ทีมงาน a day ก็เริ่มมองหานักเขียนที่ทีมเชื่อในฝีไม้ลายมือ และรู้ว่าสามารถผสมผสานสไตล์การเขียนของตนเองให้เข้ากับภาพรวมของซีนได้ ซึ่งนักเขียนทั้ง 5 คนที่เปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ตัวสำคัญ ช่วยให้ซีนเล่มนี้ลงตัวได้ดั่งที่ตั้งใจ ประกอบไปด้วย จักรพันธุ์ ขวัญมงคล, จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท, ธนชาติ ศิริภัทราชัย, วิรชา ดาวฉาย และ Sy Chonato

โดยโจทย์ที่นักเขียนทั้ง 5 คนจะได้รับเหมือนๆ กันคือการไปฟังเพลง คนตัวเล็ก แล้วนำเนื้อหาในเพลงออกมาตีความอย่างอิสระ จนออกมาเป็น 5 เรื่องสั้น ที่มีรูปแบบการเล่าเรื่องและรูปเล่มที่หลากหลาย ไม่จำกัดกระบวนท่าในการเล่า เพื่อให้แต่ละคนได้ใช้ศักยภาพของความเป็นกระดาษได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องยึดติดกับความเป็นรูปเล่มแบบเดิมๆ

วัชรพงศ์ แหล่งหล้า บรรณาธิการศิลปกรรมของ a day ผู้เป็นคนออกแบบรูปแบบของ zine บอกว่า “เราไม่ได้ตีความอะไรจากเพลงมากเป็นพิเศษ แต่อย่างที่ว่าไว้ว่าพวกเรามีสิ่งที่คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วคือ อยากให้ซีนเล่มนี้มีวิธีการเล่าที่หลากหลาย แม้จะเป็นบุ๊กเล็ตเหมือนกัน แต่เลย์เอาต์และการจัดวางของบุ๊กเล็ตแต่ละเล่มต้องไม่เหมือนกัน ซึ่งเราว่านี่แหละคือความพิเศษของซีน” 

หลังจากนั้นเนื้อหาทั้งหมดจะถูกส่งต่อไปให้เพื่อนคนสำคัญอีกหนึ่งคนอย่าง ธนวัต ศักดาวิษรักษ์ หรือนักวาดภาพประกอบเอกลักษณ์ชัด ที่เราคุ้นเคยกันในนาม Bloody Hell Big Head ช่วยตีความเรื่องราวเหล่านั้นออกมาเป็นภาพอีกที

“ส่วนที่เราทำจะมีปกและภาพประกอบด้านใน ส่วนของปกเราตีความจากความรู้สึกตัวเองหลังจากฟังเพลงนี้ เราเรียกภาพนี้ว่า ‘Lost in Ocean of Star’ คือเป็นซีนของเมืองแห่งหนึ่งที่ผู้คนต่างออกมาเดินตามหาสิ่งที่ตัวเองทำหายไป เราเลือกใช้เมืองที่มีลักษณะบิดไปบิดมา เพื่อสื่อถึงความไม่ราบรื่น การหลงทาง การหาทางออกไม่ได้ ซึ่งจะเห็นว่ามีบางคนที่นั่งเหม่อ นั่งพัก และกำลังถามตัวเองว่าสิ่งที่พวกเขากำลังตามหาอยู่คืออะไรกันแน่

“ภาพประกอบของแต่ละเรื่อง เราเริ่มตีความจากเนื้อหาก่อน คือเลือกช่วงเวลาที่เราอยากวาดขึ้นมา โดยเราจะไม่สปอยล์เนื้อหาที่อยู่ถัดไปเลย ภาพประกอบของเราจะทำหน้าที่เป็นเพียงการจับประเด็นเรื่องราวเบื้องต้นที่ผู้อ่านกำลังอ่านอยู่เท่านั้น แต่ความสนุกที่แท้จริงของซีนเล่มนี้ เราเชื่อว่ายังไงก็ต้องมาจากการอ่านเนื้อหาทั้งหมดของเล่มอยู่ดี”

ผลที่ออกมาคือซีนเซตที่ชื่อเดียวกับซิงเกิลที่บรรจุซีนหลากท่าเล่าสุดสร้างสรรค์ ไม่ว่าจะเป็นโปสเตอร์ที่อ่านได้ฉีกได้, บุ๊กเล็ตพกพาสะดวก, เกมบันไดงูที่เล่นได้จริงแถมเล่าเรื่องไปด้วย หรือเรื่องเล่าผ่านจดหมายพร้อมซองและโปสต์การ์ด รวมถึงซีดีซิงเกิลไว้ให้เปิดฟังเคล้าคลอไปกับการอ่านซีนแต่ละชุด 

บทเพลงของคนตัวเล็ก / จักรพันธุ์ ขวัญมงคล   คนตัวเล็ก

โปสเตอร์ คนตัวเล็ก

“เราสื่อสารเรื่องคนตัวเล็กๆ ที่ทำในหน้าที่ของตัวเองอย่างซื่อสัตย์และเต็มที่กับมันมามากพอแล้ว ตอนแรกเลยหนักใจเหมือนกัน เพราะเราไม่ได้อยากเล่าแค่เรื่องคนตัวเล็กที่ทำในสิ่งที่ตัวเองเชื่อเพียงมิติเดียว เราอยากตั้งคำถามต่ออีกว่าแล้วมีอะไรอีกไหมที่ทำให้คนเหล่านั้นยังเป็นคนเล็กๆ ได้อีก อยากชวนคิดเรื่องประมาณนี้ ซึ่งมันก็ทะยานไปจากตัวเพลงมากพอสมควร คงต้องกราบขออภัยวง Potato และผู้แต่งเพลงมา ณ ที่นี้ด้วย

“แรงบันดาลใจจริงๆ ของเราไม่ได้มาจากเพลงโดยตรง แต่มาจากการที่วันหนึ่งเราไปนิทรรศศการศิลปะที่มีพี่บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ อดีตบรรณาธิการนิตยสารวิภาษาเป็น curator นิทรรศการนั้นว่าด้วยผลกระทบจากการรัฐประหาร และประเด็นเสรีภาพต่างๆ เราไปสะดุดตากับภาพภาพหนึ่งซึ่งมีบางอย่างกระทบใจเรามาก ดูแล้วชวนให้สงสัยไปหมด จนทนไม่ไหวต้องเดินไปถามพี่วิโรจน์ว่าภาพนี้มีที่มายังไง พี่วิโรจน์จึงเล่าที่มาของภาพ เมื่อฟังจบ เรานิ่งไปหลายวินาที และตัดสินใจบอกแกว่า “ผมขอเอาเรื่องที่พี่เล่าไปเขียนนะ” แม้ว่าตอนนั้นจะยังไม่รู้จะเขียนที่ไหน เขียนไปทำไมก็ตาม ไม่รู้แม้กระทั่งว่าจะเขียนได้หรือไม่ด้วยซ้ำ พี่วิโรจน์ยิ้มแทนคำตอบ ไม่รู้ว่าแปลว่าอะไรเหมือนกัน”

อย่างที่มันเคยเป็นในตอนที่ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น / จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท  คนตัวเล็ก

บุ๊กเล็ต

“ตอนที่ได้อ่านเนื้อเพลง จินตนาการไม่ออกเลยว่าทำนองจะเป็นแบบไหนค่ะ ตอนแรกนึกว่า POTATO จะทำเพลงช้าสบายๆ แต่พอได้ฟังทำนองจริงแล้วรู้สึกว้าวมาก เพลงนี้มันไม่ใช่เพลงของเด็กวัย 18 แน่ๆ มันเป็นเพลงของคนที่ผ่านชีวิตมาในระดับหนึ่ง หรืออาจถึงขั้นประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองมาผิดทางหรือเปล่า รู้สึกได้ถึงความเศร้าลึกๆ ในนั้น 

“เรื่องนี้จะเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบทำอาหาร จนกระทั่งกลายเป็นเจ้าของช่องยูทูบทำอาหาร แต่แล้วความสำเร็จกลับนำเธอไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอกลายเป็นคนหลงทาง เราคิดว่าบางครั้งชีวิตก็เป็นแบบนั้น คือเมื่อเราเติบโต ทำงานมาเรื่อยๆ เราก็มักจะอยากคว้าทุกโอกาสที่เข้ามา จนบางทีก็พบว่า ‘นี่ฉันกำลังทำสิ่งที่ตัวฉันในตอนเด็กๆ ไม่เคยคิดจะทำเลยนะ มันไม่ใช่ความฝันของฉันเลย’ 

“บางครั้งสิ่งที่ไม่ใช่ความฝันแต่เกิดขึ้นจริงก็เป็นประสบการณ์แสนดีของชีวิต แต่ในบางคราวมันคือการหลงทางที่น่ากลัวอย่างที่สุด เนื้อเรื่องจะทาบไปกับท่อนที่บอกว่า “ฉันเคยคิดว่าฉันต้องฝัน ต้องทำตามใคร จนทำตัวเองให้หล่นหาย” จนกระทั่งมาจบลงตรงที่ตัวเอกได้รู้ว่า “แค่พอดีข้างในหัวใจ ไม่ต้องฝืนไม่ต้องตามใคร” คือสิ่งที่เหมาะกับตัวเองที่สุดค่ะ”

คนตัวเล็ก / ธนชาติ ศิริภัทราชัย

บุ๊กเล็ต

“เรารู้สึกว่าในเนื้อเพลงมันน่ารักและลงตัวดีอยู่แล้ว แต่เราอยากบิดให้มันไปไกลมากกว่าเนื้อเพลงที่เป็นเรื่องของความสุข เลยใช้แค่คำว่าคนตัวเล็ก มานึกต่อว่าจากคำนี้จะเป็นอะไรได้บ้าง ซึ่งมันมายากตอนที่เราเริ่มคิดกวนตีน พยายามจะบิดเรื่องนี่แหละ ถ้าเขียนตามเนื้อเพลงคงเสร็จไปนานแล้ว จนมานึกถึงเรื่องราวของคนที่มันชอบทำตัวใหญ่ ชอบถามคนอื่นว่า “รู้มั้ยกูเป็นใคร รู้มั้ยพ่อของกูเป็นใคร” เพราะจริงๆ ยิ่งเราโต เราก็จะยิ่งรู้สึกว่าเราตัวเล็กมากในสังคมนี้ เราเป็นแค่ฟันเฟืองหนึ่งเท่านั้นเอง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้ไม่มีความหมายอะไรในสังคมนะ

“เรื่องสั้นของเรามาจากคนที่ชอบทำตัวเก๋าๆ ในผับ ที่เดินเข้าไปแล้วจะแบบ “มึงรู้หรือเปล่าว่าพ่อกูเป็นใคร มึงรู้หรือเปล่ากูเป็นใคร” แล้วปรากฏว่าคนที่มีปัญหากับมันเสือกรู้ว่ามันเป็นใคร เป็นคนที่ห่วยแตกแค่ไหน กลายเป็นว่าการที่ไอ้คนนี้มันเดินไปในผับแล้วทำตัวแบบนั้นคือการบำบัดตัวมันเองเท่านั้น ไม่ได้จะโชว์เก๋าอะไรได้หรอก สถานการณ์ในผับเราก็เอามาจากช่วงที่เราโตมามันชอบมีปัญหาคนเหยียบตีนกันในผับหรือมีปัญหากับคนตรวจบัตรหน้าผับ แค่รู้สึกว่าพอมีปัญหาในผับทำไมต้องถามคำถามพวกนี้ คือใครจะไปรู้มึงวะ มึงถามทำไมวะ”

คนตัวเล็ก / วิรชา ดาวฉาย 

เกมบันไดงู

“เราเชื่อว่าคนจะใหญ่จะเล็กขึ้นอยู่กับขนาดของความฝัน และปริมาณของความพยายาม ที่เราตัวเล็กก็เพราะเราไปเทียบกับขนาดของความสำเร็จที่มันใหญ่ แต่หากเราพอใจในสิ่งนั้น จริงๆ แล้วเราจะเป็นคนตัวเล็กหรือใหญ่ก็ไม่สำคัญหรอก

“เราเลือกเอาท่อนหนึ่งในเพลงมาออกแบบเป็นการเดินทาง สิ่งที่สำคัญที่สุดอาจไม่ใช่ตอนเริ่มต้นหรือทำสำเร็จ แต่มันคือกระบวนการทั้งหมด เพลงนี้ทำให้เราได้คิดว่าเราควรมีความสุขกับทุกๆ ก้าว และความจริงมันยังมีเพื่อนอีกตั้งหลายคนที่เดินตามความฝันอยู่กับเรา แต่เราก็ไม่ควรฝืนไปตามใคร เดินก้าวใครก้าวมัน ไม่ว่าจะตกช่องดีหรือร้ายในเกมกระดานนี้ โชคชะตาจะทำให้คุณต้องทอยเต๋าออกมาเป็นยังไง จงมีความสุขในทุกๆ ช่อง เหมือนตอนที่เรากำลังเล่นเกม”

Coconut in the Cassette / Sy Chonato

จดหมายและโปสต์การ์ด

“ตอนเราอ่านเนื้อเพลง เราคิดว่าเพลงนี้เหมือนเพลงให้กำลังใจ ให้ความหวัง แต่เราอยากลองหยิบมุมของการเป็นมนุษย์ที่เป็นปัจเจกออกมา เลยคิดพล็อตมาสองสามเรื่อง แต่ช่วงนั้นเราไปทะเลมาพอดี แล้วเห็นลูกมะพร้าวลอยน้ำดูสบายใจ ล่องลอยไร้ทิศทาง จนคิดว่ามันคงสามารถข้ามมหาสมุทรไปเกิดในดินแดนใหม่ได้เลยนะ เลยนึกไปถึงชีวิตหลังความตายที่เราอยากเป็นตัวเอง สบายใจในร่างกายของตัวเองจริงๆ

“เรื่องของเราเลยแรนด้อมมาก เป็นเรื่องของมนุษย์น้องสาวคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป กับผีชายร่างหนึ่งที่ไม่ได้ทำอะไรหวือหวาน่ากลัวเลย ออกกำลังกาย โยคะ ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ ช่วงนั้นเราฟังเดอะโกสต์เยอะด้วย จนเรารู้สึกว่าคนที่เล่าเรื่องผีทุกคนแค่อยากรู้ว่าผีเป็นใคร ตายยังไง แต่ไม่มีใครสนใจเรื่องที่อยู่ในใจของพวกเขาเลย ผีอาจจะแค่อยากใช่ชีวิตไปเรื่อยๆ ก็ได้ อยากฟังเพลงบอดี้สแลม เพลง POTATO ใช้ชีวิตเหมือนเราแหละ พวกเขาไม่ได้ต้องการทำลายบรรยากาศคนที่มีชีวิตอยู่เสียหน่อย แค่โลกมันซ้อนทับกันไปเฉยๆ”

คนตัวเล็ก Special Zine Set

ซีดีซิงเกิล คนตัวเล็ก ของวง Potato พร้อมเซตซีนบรรจุ 5 เรื่องเล่าหลากหลายลีลาว่าด้วยชีวิตคนตัวเล็กที่ตีความจากเพลง คนตัวเล็ก ของวง Potato ที่จะชวนให้ทุกคนนึกถึงเรื่องราวทั้งชีวิตของตัวเองในโลกที่เราต่างเป็นคนตัวเล็กคนหนึ่ง โดย 5 นักเขียนไทยร่วมสมัยราคาเซตละ 599 บาท สามารถสั่งซื้อได้ที่เพจ GMM Music Store และ Shopee

The post ‘คนตัวเล็ก’ ซีนจากปลายปากกาของ 5 นักเขียนที่ได้แรงบันดาลใจจากเพลงใหม่ล่าสุดของ POTATO appeared first on a day magazine.

Dohee Kwon คือสาวชาวเกาหลีผู้เดินทางมาเที่ยวประเทศไทยครั้งแรกเมื่อปี 2014 และตกหลุมรักเมืองไทยเข้าเต็มๆ หลังจากนั้นเธอจึงเริ่มแบกเป้เดินทางในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ เริ่มอาชีพนักวาดภาพประกอบ และปัจจุบันไปๆ มาๆ ระหว่างเกาหลีและไทย

William Le Masurier คือหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ-ไทย ผู้เคยใช้ชีวิตในอังกฤษ เยอรมนี เกาหลี ญี่ปุ่น จีน นิวซีแลนด์ และปัจจุบันย้ายกลับมาเปิดโฮมสเตย์ที่เชิงเขาในเชียงดาวคอยต้อนรับนักท่องเที่ยวที่อยากเรียนรู้เรื่องชนเผ่าที่หลากหลาย และความเป็นไทยในแบบหมู่บ้านของเขา

นท พนายางกูร คือสาวชาวไทยที่ไม่ต้องอธิบายให้มากความทุกคนคงรู้จักดี ทั้งในฐานะศิลปินวง X0809 ที่ทำเพลงแนวทดลองสุดเพี้ยน และศิลปินผู้สนใจศาสตร์ sound healing ถึงขั้นที่ทำนิทรรศการเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ทั้งสามพบกัน เป็นเพื่อนกัน และวันหนึ่ง สมุนไพรไทยก็กวักใบชวนให้คนทั้งสามมาทำงานร่วมกัน เกิดเป็นซีนสีสันร้อนแรงที่รวมภาพวาดสมุนไพรไทยของโดฮี สรรพคุณและวิธีการใช้สมุนไพรที่วิลได้ฟังจากผู้อาวุโสในหมู่บ้าน แซมด้วยภาพเพนต์ติ้งของนทที่ไม่ได้เล่าเรื่องพืชพันธุ์โดยตรง แต่ชวนให้คิดถึงความรู้สึกเวลาสมุนไพรทำงานกับร่างกาย

สมุนไพรบางชนิดกินแล้วร้อน บางชนิดก็ออกฤทธิ์เย็น ส่วนซีน Samun Phrai Thai ของวัยรุ่นสามสัญชาตินั้นสวยงาม จัดจ้าน และมีฤทธิ์ต่อสายตาอย่างรุนแรงจนทำให้เราส่งอีเมลหาโดฮีเพื่อสั่งซื้อทันที และไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เราเลยส่งคำถามทางไกลให้เธอ (โดยมีวิลช่วยแจม) เล่ากระบวนการทำงานของขบวนการสามสัญชาติให้ฟังด้วย

คำเตือน : สมุนไพรไทยเล่มนี้มีฤทธิ์รุนแรงอาจมีผลข้างเคียงทำให้อยากสั่งซื้อในทันที โปรดบริโภคอย่างระมัดระวัง

“ฉันมาเมืองไทยครั้งแรกในปี 2014 เป็นประเทศแรกที่ฉันเดินทางคนเดียว ตอนนั้นเมืองไทยเป็นประเทศที่ป๊อปปูลาร์ที่สุดสำหรับคนเกาหลี (ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น) ฉันเองก็ถูกดึงดูดด้วยภาพ ‘การท่องเที่ยว’ แบบทั่วๆ ไปของเมืองไทย พูดตามตรง ฉันคือหนึ่งในแบ็กแพ็กเกอร์วัยรุ่นประเภทที่แบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ใส่เสื้อกล้ามเบียร์ช้าง และไปโผล่อยู่ตามปาร์ตี้ แต่ในที่สุดฉันก็เจอเสน่ห์ของเมืองไทยที่ต่างออกไปและรู้สึกโชคดีมากๆ ที่เป็นอย่างนั้น”

โดฮีละคำว่าเสน่ห์ของเมืองไทยไว้เป็นปริศนา แต่ถ้าให้เดาจากการเดินทางที่ผ่านมาและสิ่งที่เธอเลือกบันทึกในภาพวาด เสน่ห์ที่ว่าคงหนีไม่พ้นความเงียบสงบของธรรมชาติ โดยเฉพาะในภาคเหนือที่เธอชอบเป็นพิเศษ

“ในทริปแรกฉันเริ่มต้นการเดินทางด้วยการนั่งรถบัสจากกรุงเทพฯ ไปเชียงใหม่ และแวะเที่ยวจังหวัดต่างๆ ระหว่างทาง อย่างอยุธยา พิษณุโลก สุโขทัย และลำปาง หลังจากทริปนั้นเพื่อนสนิทชาวเกาหลีของฉันก็ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ฉันเลยไปเยี่ยมเธอทุกปีและได้เที่ยวรอบๆ เชียงใหม่อยู่บ่อยๆ รวมไปถึงปาย

“ปีที่ผ่านมาฉันเจอเพื่อนใหม่จากเชียงดาวและได้สำรวจส่วนที่เหนือขึ้นไปจากเชียงใหม่ใกล้กับชายแดนไทย-พม่า เราไปเที่ยวหลายอำเภอ หลายหมู่บ้าน ที่ฉันจำได้ก็มีหมู่บ้านอรุโณทัยและตำบลเมืองนะที่เชียงดาว และอำเภอฝาง”

เพื่อนใหม่จากเชียงดาวจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวิล โดฮีเจอวิลที่เทศกาลดนตรีวันเดอร์ฟรุต ก่อนวิลจะชวนให้เธอลองไปเที่ยวโฮมสเตย์ของเขาดู แต่เมื่อรู้จักตัวตนและผลงานของเธอมากขึ้น จากเพื่อนเฉยๆ ก็กลายเป็นเพื่อนร่วมงานไปด้วย

โปสเตอร์ที่โดฮีวาดให้วงดนตรี Khruangbin

งานนี้โดฮีวาดให้ Dek Doi Chiang Dao โฮมสเตย์ของวิล

“ช่วงที่เจอโดฮี ผมกำลังอยากจะถ่ายทอดข้อมูลของสมุนไพรไทยด้วยภาพที่มีสีสันสดใสเพื่อให้คนเข้าใจง่ายอยู่พอดี” วิลช่วยตอบมาในอีเมล “ผมรู้จักสมุนไพรไทยครั้งแรกตอนไปเดินเขากับเพื่อนในหมู่บ้านที่เชียงดาว คนเฒ่าคนแก่ที่นั่นมีความรู้เรื่องสมุนไพรเยอะมาก และผมอยากบันทึกไว้ก่อนมันจะหายไป”

แรกเริ่ม วิลพาโดฮีไปฝากเนื้อฝากตัวกับพ่อทัยหรือผู้หลักผู้ใหญ่ในหมู่บ้านที่รอบรู้เรื่องสมุนไพรในเชียงดาวมากกว่าใคร และเป็นพ่อทัยผู้นี้เองที่พาโดฮีและวิลออกเดินป่าไปทำความรู้จักกับสมุนไพรชนิดต่างๆ

“เกณฑ์มีอยู่ว่าสมุนไพรชนิดนั้นต้องพบเจอได้ในท้องถิ่นที่ผมอยู่ ไม่ว่าจะเป็นในสวนครัวของคนในหมู่บ้านหรือป่าที่อยู่รอบๆ ส่วนขั้นตอนการทำซีนไม่ซับซ้อนเลย ผมแค่ถามพ่อทัยเรื่องสมุนไพรและพืชที่เขาใช้ในชีวิตประจำวัน เก็บข้อมูลคุณสมบัติของพืชเหล่านั้น แล้วก็ถ่ายรูปต้นไม้ ใบไม้มาให้โดฮีวาดรูป”

“ฉันไม่เข้าใจว่าพ่อทัยพูดอะไรหรอก” โดฮีสารภาพ​ “แต่เขาจะหยิบพืชมาให้เราดูและมันก็ช่วยได้มาก ฉันเก็บพืชบางชนิดจากสวนของเขากลับมาที่ห้องทำงานแล้วฉันก็วาดภาพออกมาเลย ทั้งหมดมี 8 ภาพที่ได้แรงบันดาลใจจากรูปทรง กลิ่น เรื่องราว และเอฟเฟกต์ของสมุนไพรแต่ละชนิด

“ถ้าเทียบกับการใช้สมุนไพรของคนเกาหลี จากประสบการณ์ฉันเจอแต่เรื่องที่คล้ายๆ กันนะ หรือกระทั่งคิดว่าคนไทยกับคนเกาหลีใช้สมุนไพรเหมือนกันด้วยซ้ำ เรามีชาสมุนไพรสำหรับดื่มเพื่อลดความเจ็บปวด เราป่นสมุนไพรมาใช้โปะรักษาแผล หรือใช้สมุนไพรอวยพรให้โชคดีตอนขึ้นบ้านใหม่ ตอนเรียนรู้เรื่องสมุนไพรไทยจากพ่อทัยฉันรู้สึกคุ้นเคยมากและคิดว่านั่นน่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันสนใจสมุนไพรไทยแบบลึกซึ้ง

“ส่วนนทเป็นศิลปินรับเชิญ เราเล่าเรื่องซีนเล่มนี้ให้เธอฟังและนทก็ชอบไอเดียมาก เธอก็เลยเพนต์ภาพขึ้นมาจำนวนหนึ่งที่ได้แรงบันดาลใจจากสมุนไพรที่เราศึกษา”

นอกจากคุณสมบัติที่ได้ยินได้ฟัง โดฮียังได้ชิมรสและลองฤทธิ์ของสมุนไพรในโอกาสต่างๆ เช่น ที่เธอเล่าให้ BOOKMARK MAGAZINE ฟังถึงตอนได้ชิมชาใบกระท่อมที่หมู่บ้านอรุโณทัยว่า “…มันให้ความรู้สึกสบายๆ แต่ไม่เหมือนกับกัญชา เราถามพวกเขาว่ามันใช้ยังไงและตัดสินใจที่จะใส่มันลงไปในหนังสือ” หรือตอนที่รถมอเตอร์ไซค์ล้มแล้วชาวบ้านป่นใบหนุมานนั่งแท่นมาโปะแผลให้

นั่นเอง ภาพวาดสมุนไพรของเธอจึงไม่ได้เน้นความสมจริงของกิ่งก้าน ดอกใบ แต่ชวนให้รู้สึกถึงฤทธิ์ของสมุนไพรที่เธออยากให้คนที่ไม่เคยลองได้เข้าใจ

ส่วนสำหรับศิลปินที่ได้คลุกกับสมุนไพรไทยด้วยตัวเอง เรื่องที่เธอได้เข้าใจกลับมีอะไรมากกว่าสรรพคุณของพืชพรรณ

“ฉันได้เรียนรู้ว่าบางครั้งสิ่งต่างๆ รอบๆ ตัวที่ดูเหมือนไม่สลักสำคัญอะไรถ้าดูดีๆ กลับเป็นสิ่งที่มีค่ามากๆ ได้ อย่างที่สองคือการเก็บรักษาและส่งต่อความรู้จากคนเจเนอเรชั่นก่อนนั้นสำคัญยิ่งกว่าสำคัญ​ ความรู้นั้นมันมีคุณค่าในตัวมันเองอยู่แล้ว แต่การเรียนรู้มันสามารถเป็นจุดที่ทำให้คนต่างเจเนอเรชั่นมาพูดคุยกันได้และสามารถเป็นแรงบันดาลใจใหม่ๆ ให้คนรุ่นใหม่ได้ด้วย”

อ้อ! พูดถึงแรงบันดาลใจ ไม่ใช่แค่สมุนไพรเท่านั้นที่บันดาลให้เกิดซีนเล่มนี้ แต่สีสันที่เห็นในเมืองไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็เป็นแรงบันดาลใจให้โดฮีเลือกชุดสีอันร้อนแรงมาใช้ในเล่ม

ไม่ใช่แค่นั้น มันยังกลายเป็นชุดสีที่เป็นเอกลักษณ์ของโดฮีซึ่งเธออวดทุกคนว่าได้แรงบันดาลใจจากประเทศแถวนี้อย่างภาคภูมิใจ

“สีที่ฉันใช้ในซีนเล่มนี้ไม่ได้สื่อถึงเชียงดาวเท่านั้นแต่ยังสื่อความหมายถึงประเทศไทยทั้งหมด มีทั้งสีที่สื่อถึงธรรมชาติและเมืองที่คึกคัก ซึ่งเราเจอได้ทั้งคู่ในเมืองไทย แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้ความหมายกับสีทุกสีที่ใช้หรอกนะเพราะคิดว่าแต่ละคนก็ให้ความหมายแต่ละสีไม่เหมือนกัน อย่างสีเขียวที่คนมักใช้สื่อความหมายถึงภูเขาก็สามารถเป็นสีของเลเซอร์ในผับแนวเทคโนในกรุงเทพฯ ได้เหมือนกัน

“เวลาคนพูดถึงงานของฉันส่วนมากก็มักจะพูดถึง ‘สีสันจัดจ้าน’ เป็นอย่างแรก ฉันชอบที่งานของฉันถูกจดจำในสมองของผู้คนในฐานะสีสวยๆ และนั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เหมือนกัน สีในงานของฉันเป็นสีที่ฉันเห็นตอนเดินทางที่นั่น มันทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานหลากหลาย และฉันก็ชอบมันทุกสีเลยในที่สุดมันก็กลายเป็นแรงบันดาลใจให้งานของฉัน การอยู่ในเมืองไทยจึงทำให้ฉันได้แรงบันดาลใจอยู่เสมอๆ แบบนี้จะไม่ให้รักที่นั่นได้ยังไง”

zine: Samun Phrai Thai
maker: Dohee Kwon, William Le Masurier, นท พนายางกูร

ขนาด 14.8 x 21 ซ.ม. พิมพ์ 5 สี จำนวน 28 หน้าด้วยเทคนิค Risograph โดย Witti Studio
มีจำนวนจำกัด 50 เล่ม ราคาเล่มละ 1,000 บาท สามารถสั่งซื้อได้ทางอินสตาแกรมของโดฮี kimchisuperpower

The post Samun Phrai Thai ซีนสีจัดจ้านของขบวนการวัยรุ่น 3 ชาติที่อยากปกป้องสมุนไพรไทยไม่ให้สูญหาย appeared first on a day magazine.

มีเหตุผลมากมายที่ทำให้เราตกหลุมรัก A Spectacular Book of Extraordinary Mushrooms ตั้งแต่แรกเห็น

หนึ่ง–หนังสือเล่มนี้คือซีนเล่มเล็กๆ ที่บรรจุภาพวาดลายเส้นสวยของเห็ดพันธุ์ต่างๆ ตั้งแต่หน้าปกยันหน้าสุดท้าย สมใจคนที่ชอบภาพประกอบเป็นที่สุด

สอง–ภาพวาดเหล่านี้ไม่เพียงถอดแบบมาจากเห็ดของจริง แต่ยังพิเศษด้วยสายตาของนักวาด เกรซ–อัญญาวี เจริญธนากิต ที่มองเห็ดในมุมที่ต่างจากตำราเห็ดใดๆ เห็ดบางชนิดจึงดูเหมือนมือนับร้อยแหวกว่ายในอากาศ ในขณะที่บางชนิดคลับคล้ายกับขนตา แน่นอนว่าข้อสังเกตทั้งหมดถูกวาดบันทึกไว้ในเล่มอย่างละเอียดลออ

สาม–ในฐานะคนรักเห็ด หนึ่งในวัตถุดิบที่มีรสชาติมหัศจรรย์ที่สุดในโลก ซีนเล่มนี้ทำให้เราได้ฝันหวานจินตนาการถึงรสชาติลึกล้ำของเห็ดที่เราไม่เคยได้ลิ้มลอง (แต่อย่าไปเผลอใจให้เห็ดพิษเข้าล่ะ)

ความหลงใหลในซีน ภาพวาด และเห็ดพาเรามาเจอกับเกรซ นักวาดผู้เริ่มต้นทำซีนเล่มนี้ด้วยความหลงใหลเช่นกัน

ความหลงใหลที่ 1 : เห็ด

ชีวิตของเกรซรายล้อมไปด้วยธรรมชาติ

แม้จะเติบโตมาในเมืองแต่ห้องของเธอกลับเป็นเหมือนห้องทดลองทางธรรมชาติ เต็มไปด้วยดอกไม้ ใบไม้ชุ่มฉ่ำ มีสัตว์เลี้ยงเป็นแมลงนานาพันธุ์ ทั้งแมลงทับตัวแวววาว ตั๊กแตนหน้าตาเหมือนใบไม้และกิ่งไม้แห้ง ด้วงตัวอวบอ้วน แถมด้วยกุ้งตัวน้อยและโหลปลากัดหลากสี และที่ขาดไม่ได้คือเห็ด

แม้จะยังไปไม่ถึงขั้นเพาะเห็ดด้วยตัวเอง แต่ความรักเห็ดของเกรซแฝงตัวอยู่ในข้าวของรอบตัว ทั้งสมุดจดหน้าปกรูปเห็ด แม่เหล็กติดตู้เย็น คอลเลกชั่นกาชาปองเห็ดที่สะสมไว้

แน่นอนว่ารวมถึงซีน A Spectacular Book of Extraordinary Mushrooms ด้วย

“ซีนเล่มนี้เป็นงานวิชาหนึ่งในภาค (ภาควิชา Communication Design คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) โจทย์คือทำหนังสือเรื่อง Obsession หรือความหลงใหลของเรา เราเลือกเห็ดเพราะภาพวาดส่วนใหญ่ที่ผ่านมาของเรา เช่น สัตว์ประหลาดต่างๆ จะมีส่วนประกอบที่ดึงมาจากเห็ดหมดเลย มีทั้งที่เราตั้งใจกับบางอันที่เพิ่งมาสังเกตว่า เฮ้ย ทำไมมันมีรูปทรงเหมือนเห็ดหมดเลย” เกรซเล่าให้เราฟังด้วยตาเป็นประกายแล้วเปิดซีนให้เราดู ไล่เรียงไปทีละหน้า

“ของสะสมของเราส่วนมากก็เป็นเห็ด เพื่อนส่วนใหญ่เห็นเห็ดหรือของที่เป็นรูปเห็ดน่ารักๆ ก็จะส่งมาให้ดูบอกว่านึกถึงเกรซเลย เราเลยเลือกทำซีนเรื่องนี้ 

“ในเล่มเราวาดเห็ดประมาณ 16 ชนิด แต่ละหน้าจะมีข้อมูลพื้นฐานของเห็ดชนิดนั้น เช่น ขนาดเท่าไหร่หรือเจอได้ที่ไหน ส่วนภาพประกอบเป็นภาพเห็ดเพราะอยากวาดเห็ดมากแต่อยากให้มันออกมาไม่เหมือนที่คนอื่นวาดเอาไว้ ก็เลยใส่ภาพองค์ประกอบในเห็ดที่เรามองว่ามันประหลาด อย่างเช่นเห็ดสีแดงชนิดนี้ พอซูมเข้าไปที่ด้านบนเราเห็นว่าเกล็ดของมันเหมือนรูปทรงต่างๆ อย่างคน ปลา หรือดาว บางชนิดมองแล้วเหมือนตัวอักษรภาษาอังกฤษหน้าตาแปลกๆ บางอันก็เหมือนหู บางอันเหมือนขนตา”

ต่างจากพ่อครัวที่เลือกปรุงเห็ดจากรสชาติ เมื่อนักวาดจะวาดเห็ด สิ่งที่เธอใช้เป็นเกณฑ์ในการเลือกจึงไม่ใช่กลิ่นหรือรสแต่เป็นรูปลักษณ์ และเห็ดแต่ละพันธุ์ก็ถูกวาดในช่วงชีวิตที่ต่างกันขึ้นอยู่กับว่าช่วงไหนที่เห็ดมีรูปร่างหน้าตาเย้ายวนชวนมองที่สุด

“เราชอบเห็ดเพราะหน้าตาของมัน เชปของเห็ดมันแปลกประหลาดมากๆ บางชนิดก็แทบไม่น่าเชื่อว่ามีอยู่จริงในโลก”

เกรซเล่าว่าหลังได้หัวข้อเธอก็เริ่มลงมือค้นคว้าทั้งค้นหาในอินเทอร์เน็ต เปิดดูหนังสือเรื่องเห็ดที่มีที่บ้าน บางทีก็ออกไปสำรวจชั้นหนังสือเกี่ยวกับเห็ดในร้านหนังสือเพื่อทำความรู้จักสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ให้มากที่สุด

“เห็ดที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตมันธรรมดาไปหน่อย ในบ้านเราก็ไม่ได้หาเห็ดแปลกๆ ดูได้ง่ายๆ เราก็เลยต้องค้นเพิ่มจากอินเทอร์เน็ตบ้าง ไปดูหนังสือตามคิโนะฯ หรือบางเล่มก็มีที่บ้านอยู่แล้ว คนชอบบอกว่าเห็ดที่หน้าตาแปลกๆ จะเป็นเห็ดพิษ ตอนแรกเราเลยจะวาดเห็ดพิษทั้งเล่มเพราะเข้าใจว่าหน้าตาคงจะสวยกว่า แต่พอรีเสิร์ชเราก็พบว่าเห็ดไม่มีพิษที่สวยๆ ก็มี หรือมีสีสดๆ ลายแปลกๆ เหมือนกัน ในเล่มก็เลยรวมทั้งเห็ดที่มีพิษและไม่มีพิษไปเลย

“บางอันมันหน้าตาแปลกมากนะแต่กินเข้าไปก็ไม่ได้ตาย แค่ไม่มีคนกิน” เกรซหัวเราะจนตาหยีสมกับที่ได้ทำงานที่ชอบ

รีเสิร์ชของเกรซ

“เพื่อนคนอื่นๆ ที่ได้โจทย์ก็ทำเรื่องที่เขาสนใจเหมือนกัน” เธอเสริม “บางคนทำเรื่องซีรีส์ อีกคนทำเรื่องเกี่ยวกับแมวจรจัดที่สามย่านเพราะเขาชอบถ่ายรูปแมวเก็บไว้ เราก็มาคิดว่าเรามองหาความหลงใหลของตัวเองจากอะไรแบบนี้ได้เหมือนกันนะ คือพอเปิดโทรศัพท์เราก็จะรู้เลย ในเครื่องเรามีอะไรเยอะสุดก็น่าจะเป็นอันนั้น”

แล้วในมือถือเกรซมีเห็ดเยอะไหม–เราถาม

“เยอะนะ” เธอตอบแบบไม่ต้องใช้เวลาคิด “นอกจากเห็ดก็มีพวกภาพตำราพฤกษศาสตร์เยอะมาก ไปเจอในร้านหนังสือก็ถ่ายไว้ เจอคนขายโปสเตอร์ก็ถ่ายเอาไว้ หรือเจอภาพในอินเทอร์เน็ตก็เซฟไว้ด้วย”

และนี่แหละคือความหลงใหลอีกอย่างที่รวมเป็นซีนเล่มนี้

ความหลงใหลที่ 2 : ตำราพฤกษศาสตร์

“เราชอบตำราพฤกษศาสตร์ก็เลยอยากวาดเห็ดในแบบของตำราที่เราชอบบ้าง” 

เกรซเล่าที่มาและอธิบายเพิ่มว่านอกจากการเข้าเล่ม เธอยังนึกสนุกออกแบบองค์ประกอบอื่นๆ ทั้งเล่มให้มีหน้าตาคล้ายตำรามากที่สุด

“เรเฟอเรนซ์ของเรามาจากหนังสือบันทึกเกี่ยวกับพฤกษศาสตร์แบบเก่าๆ เราก็เลยเลือกเทกซ์เจอร์กระดาษที่ออกเหลืองๆ หน่อยและวางเลย์เอาต์ให้เหมือนกับตำราจริงๆ

“ความยากตอนที่ทำคือเห็ดบางชนิดเราชอบหน้าตาของมัน แต่ยังมองไม่เห็นว่าเห็ดชนิดนี้ในมุมมองของเราหน้าตาต่างจากที่คนอื่นเห็นยังไงก็ต้องใช้เวลากับมันนานหน่อย หรือเก็บเห็ดชนิดนั้นค้างไว้ก่อนแล้วไปทำตัวอื่น อีกอย่างคือตำราต้องมีภาพวาดเห็ดที่เหมือนจริง แต่บางทีในอินเทอร์เน็ตก็ไม่มีภาพเห็ดในมุมที่เราอยากจะมอง เช่น มุมท็อป หรือด้านข้าง ก็ใช้เวลาในการหาเหมือนกัน บางทีก็ต้องจินตนาการบ้างแต่ยังมีพื้นฐานจากของจริง

“แต่พอหาข้อมูลเราก็ได้เจอสิ่งที่ไม่รู้เยอะนะ อย่างที่เราเพิ่งรู้ว่าเห็ดไม่มีพิษสวยๆ ก็มีเหมือนกัน หรือได้รู้ว่าเห็ดมีสปีชีส์ย่อยเยอะมาก เราวาดไม่หมด พื้นผิวของเห็ดก็ต่างกัน บางชนิดเป็นขนๆ บางอันเรียบ วิธีการเจริญเติบโตจากตอนที่เป็นสปอร์จนออกดอกก็สวยมากๆ มีเชปไม่เหมือนกันด้วย บางอันตอนแตกดอกก็เป็นครึ่งวงกลม สามเหลี่ยม หรือเป็นทรงแบนๆ ก็มี”

นักวาดสาวเล่าพลางชี้ให้เราดูเห็ดที่หน้าตาเหมือนปะการัง (หรือที่เธอบอกว่าเหมือนมือจำนวนมาก) เห็ดที่หน้าเหมือนหอมหัวใหญ่วางอยู่บนใบรูปดาว (เราชอบอันนี้) หรือสปอร์เห็ดทรงไข่ที่เกรซชอบเป็นพิเศษ 

“เรามีความสุขมากที่ได้ทำซีนเรื่องเห็ด ไม่เคยได้วาดเห็ดเยอะขนาดนี้มาก่อน

“ที่ผ่านมาเราไม่ได้ลงงานจากวิชาเรียนในอินสตาแกรมที่เอาไว้แชร์ผลงานของตัวเองเลยเพราะรู้สึกว่ามันเหมือนงานใครก็ไม่รู้ ไม่ค่อยเป็นตัวเองเท่าไหร่แต่พอได้โจทย์นี้ก็รู้สึกว่าได้ทำสิ่งที่ชอบสักที”

ก่อนเกรซจะพับหนังสือเก็บ เราแอบถามเรื่องที่ดูไร้สาระแต่ดันติดอยู่ในใจมาตั้งแต่เริ่มบทสนทนา

“เกรซชอบกินเห็ดไหม”

“เคยชอบแต่เดี๋ยวนี้ไม่ชอบแล้ว น่าจะเพราะว่าแต่ก่อนกินบ่อยเกินไปจนกลายเป็นเบื่อ ตอนนี้เลยเลิกกิน ไม่แตะเลย” เกรซตอบพร้อมเสียงหัวเราะจบบทสนทนา ขณะที่เราคิดในใจว่าเย็นนี้จะกินเห็ดเมนูอะไรดี

aday

zine: A Spectacular Book of Extraordinary Mushrooms
maker: อัญญาวี เจริญธนากิต

ตอนนี้ซีนของเกรซยังไม่มีจำหน่าย สามารถติดตามผลงานอื่นๆ ของเธอได้ที่อินสตาแกรม anyahillus

The post สำรวจจักรวาลเห็ดพิศวงในซีนเล่มเล็กของ ‘เกรซ อัญญาวี’ นักวาดผู้หลงรักเห็ดเท่าโลก appeared first on a day magazine.

น้ำพุนั้นพุ่ง, ทุ่งระบัดใบ
โค้งไม้นี้เพื่อเสื้อสะบัดชาย!

พบผลฟักทองแอบกองอิฐเก่า

รอยเขลา รอยฝัน คอยฉัน คอยหาย

ใจเต้นตึกตักรอยรักทักทาย
ยิ้มฉายใครนะผละหน้าต่างนั้น—

ชายคาแสนใกล้
ทรงจำแสนไกล…”

ชายคาแสนใกล้ ทรงจำแสนไกล : กวี 4 บท
ประกาย ปรัชญา

บนเกาะเฮย์เบเลียดามีเฟื่องฟ้าชูช่อชมพูสดอยู่หน้าตึกสองชั้นสีเหลืองมัสตาร์ด ประตูเหล็กดัดประดับลวดลายดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋ม ผนังไม้ตีเกล็ดที่สีขาวหลุดล่อนไปเพราะเวลาและลมทะเล จดหมายเสียบคาอยู่หน้าบ้าน ม่านโปร่งและไม้หนีบผ้าสีแดงสด ไม้กวาดและที่โกยผงพลาสติก เขียว เหลือง น้ำเงิน วาววับอยู่หน้าร้านขายของชำ เก้าอี้เก่าทรงสวยวางระเกะระกะบนทางลาด นกหน้าเด๋อโต๋เต๋หาของกินอยู่หน้าคาเฟ่ คุณยายไซส์มินิในชุดลายดอกสะพรั่งไปทั้งตัว ร้านหนังสือมือสองซ่อนตัวอยู่ในตึกประดับไม้ฉลุและโค้งกระจกสีพร้อมคนขายอัธยาศัยดี ทั้งหมดนี้คือความทรงจำที่น่ารัก นี่คือสถานที่ที่น่าประทับใจ และใช่–เราจะไม่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้ในซีนที่ชื่อ It’s far from Heybeliada.

ถ้าอย่างนั้นเฮย์เบเลียดาก็ปรากฏอยู่เพียงแค่ชื่อ…แต่จริงหรือเปล่านะ Simit ขนมปังงาชิ้นนั้นที่เธอวาด เป็นชิ้นที่เธอซื้อไว้ก่อนนั่งเรือข้ามฟากไปเฮย์เบเลียดายังไงล่ะ อย่างนี้นับด้วยไหม รูปเก่าใบละหนึ่งลีราที่เธอซื้อไว้ตั้งยี่สิบกว่าใบจากร้านบนเกาะนั่นอีก ฉันเห็นเธอหยิบมาดูอยู่บ่อยๆ ก่อนวาดภาพ อย่างนี้นับด้วยไหม ฉันว่าเธอนี่ช่างเป็นคนปากอย่างใจอย่างเสียจริง คิดถึงก็ไม่บอกออกมาตรงๆ อุตส่าห์วาดภาพสถานที่หนึ่งเพื่อที่จะบอกว่าคิดถึงอีกสถานที่หนึ่ง พิลึกคน

เธอเลือกภาพเปิดเล่มให้เป็นภาพระเบียงหน้าที่พักในคัปปาโดเกีย แหม แค่ภาพแรกก็ไกลเฮย์เบเลียดาไปโข แต่เธอรู้หรือเปล่าว่ามันก็แดดเดียวกัน ฟ้าเดียวกัน ที่หนึ่งมองออกไปเห็นน้ำทะเล อีกที่หนึ่งมองออกไปเห็นแต่ภูเขา อากาศต่างกันเพราะความสูงต่างกัน แค่นั้นเอง ถัดมาไม่กี่ภาพเป็นเบียร์โบมอนติ เธอดื่มตอนกลางคืน เงยหน้ามองขึ้นไปเป็นหมู่ดาว ไม่ต้องมองลงมาหรอกนะ อุดจมูกไว้ด้วยล่ะ แถวนั้นกลิ่นขี้ม้าหึ่ง ว่าแต่เธอเลือกเบียร์ยังไงนะตอนนั้น อ๋อใช่ เธอสุ่มหยิบมาเพราะกระป๋องดูสวยดี ฉันรู้ เธอไม่ใช่คอเบียร์–ก็ตอนที่แวะเฮย์เบเลียดาเห็นดื่มแต่น้ำส้ม ว่าแต่ทำไมเธอวาดฉากกระป๋องเบียร์เหมือนเป็นตอนกลางวันแดดแจ๋อย่างนั้น อย่างนี้ก็ไม่ตรงกับเหตุการณ์จริงน่ะสิ อย่างว่า พวกวาดรูปนี่ไว้ใจไม่ค่อยได้ ฟ้ากลายเป็นแดง เหลืองกลายเป็นเขียว ฉันเห็นเธอใช้สีอลหม่านไปหมด จะว่าไป หนังสือเล่มเล็กนี้ก็จ้าไปทั้งเล่มเหมือนไม่มีกลางคืนอยู่ในนั้นเลย

ฉันนับคนได้ห้าคนกับแมวอีกหนึ่งตัว ผู้หญิงหันหลัง ผู้ชายหันหลัง ที่นั่งหันหน้ามาก็ไม่เห็นหน้า อ้าว แล้วแมวนั่นก็ไม่ได้วาดมาจากแมวจริงๆ หรอกหรือ เป็นแมวเซรามิกงั้นหรือ โธ่…ทำไมมันเหงาอย่างนี้ ร้านอาหารไม่มีใครนั่ง สวนสาธารณะที่เธอวาดนั้นดูเงียบมาก อ้อ ในรูปสุดท้ายยังมีคนนั่งอยู่ตั้งหนึ่งคน ดูเผินๆ นึกว่าเป็นเมืองร้าง เธอพรางมันไว้ด้วยสีสดใสพวกนั้น แน่ะ ฉันรู้ทันหรอกนะ ทุกอย่างดูหยุดนิ่งไปหมด ฉันรู้เลยล่ะว่าถ้าเธอเลือกใช้สีแบบอื่น ฝีแปรงแบบอื่น ผลออกมาจะดูเหงากว่านี้อีก เอ…หรืออีกเหตุผลที่ง่ายกว่านั้นมาก เธอไม่ถนัดวาดคนใช่ไหม เลยทำเก๋ไก๋ด้วยการตัดโน่นตัดนี่ทิ้ง แหม สารภาพมาเถอะไม่มีใครว่าหรอก พวกนักวาดน่ะฟอร์มจัด เอ้า ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ฉันจะถือว่าเป็นความตั้งใจของเธอ

ฉันชอบความพยายามจะเลอะเทอะของเธอด้วยนะ ทำใจลำบากไหมกว่าจะกล้าป้ายฝีแปรงลงไปแบบนั้น ก็เธอเนี้ยบมาแต่ไหนแต่ไร ฉันรู้เธอวาดภาพดอกไม้เป็นภาพแรก ก็ภาพที่ใช้เป็นหน้าปกนั่นไง สีชมพูแปร๋นแบบนี้เธอไม่ค่อยใช้ ดีแล้วที่ลองดู รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ หายใจขัดนิดๆ ใช่ไหม เธอทำได้ดีเลยนะ สีชมพูแปร๋นในหน้าอื่นๆ ก็ดูสนุกและผ่อนคลายดี แต่ก็ยังอดไม่ได้สินะ ขอใส่ความละเอียดเข้าไปนิดๆ หน่อยๆ ตรงลายอิฐยิบๆ นั่น ตรงเพดานยิบๆ นั่น แล้วก็ตรงกิ่งก้านของต้นไม้ เฮ้อ เธอต้องหัดผ่อนคลายให้มากกว่านี้ เบียร์ที่วาดไว้หน้าก่อนๆ ไม่ช่วยอะไรเลยหรือ หยิบมาดื่มเสียบ้าง

ฉันอยากให้เธอจดจำเวลาที่สีชอล์กได้เลอะมือเอาไว้ ชมพู เหลือง แดง น้ำเงิน เขียว สนุกเนอะ ภาพที่ไม่มีโจทย์ สีกวอชหรือสีน้ำมัน ง่ายหรือยาก แห้งเร็วหรือแห้งช้า จะเพนต์หรือจะพิมพ์ การตัดสินใจเล็กๆ พวกนี้มีอยู่ตลอดระหว่างทาง ทางสั้นๆ ด้วยสิ แค่ 24 หน้าเท่านั้นล่ะ น้อยไปสำหรับความทรงจำของเธอ ฉันรู้

อ้าว…มาถึงตรงนี้ เฮย์เบเลียดาของฉันก็หายไปไหนเสียแล้ว ฉันว่ามันก็ยังหลบๆ อยู่ในภาพ…หรือเธอว่าไง

Heybeliada is a small lovely island in Turkey, a place where I’m impressed. However, it’s strange when I have to transform my memory to illustration, I have only Istanbul’s and Cappadocia’s fractures. Heybeliada’s doesn’t appear. That’s why I’d like to call my zine It’s far from Heybeliada.

Zine : It’s far from Heybeliada. บันทึกความทรงจำจากทริปตุรกี
Maker : Yodchat*Tinyline
zine พิมพ์ 4 สี ขนาด 14 x 20 cm จำนวน 21 หน้า ราคาเล่มละ 380 บาท
พิมพ์ครั้งแรก : ตุลาคม 2562 จำนวน 100 เล่ม
สำนักพิมพ์ : Volcano Cries

วางจำหน่ายที่ร้านหนังสือก็องดิด, ร้านหนังสือ Fathom Bookspace และ เพจ Volcano Cries 

The post It’s far from Heybeliada. : zine สีสดใสบันทึกความทรงจำสีจางจากเกาะเฮย์เบเลียดา appeared first on a day magazine.

“ก่อนหน้านี้ เราเคยทำซีนเรื่องโรคลืมเศร้ามา 3 เวอร์ชั่น เวอร์ชั่นแรกใช้สีแดงดำเป็นหลัก ใช้เรื่องแผลเป็นและภาพเกี่ยวกับร่างกาย เช่น สมอง เท้า มือ เพราะเรากำลังพูดถึงโรคในร่างกายที่ส่งผลต่อจิตใจ แต่เล่มล่าสุดมันแปลกออกไป เราตีความว่าการเป็นโรคซึมเศร้าก็เหมือนการเดินทางเข้าไปข้างในใจเรา จะได้เข้าใจโลกภายในของคนที่เป็นซึมเศร้ามากขึ้น

“พอเป็นเรื่องการเดินทาง ข้างในเล่มเลยมีวิชวลที่เกี่ยวกับการเดินทางทั้งหมด หรือหน้าปกจะเป็นรูปไข่ เพื่อเปรียบเทียบว่าเราเป็นนก ซึ่ง element ในเล่มเราเอามาจากหลายที่ จะเห็นว่าไม่ค่อยปะติดปะต่อกัน เพราะคนที่เป็นโรคนี้อารมณ์ก็มีขึ้นมีลง วันนี้รู้สึกดี อีกวันอาจจะรู้สึกแย่ก็ได้

“เราเลือกใช้กระดาษห่อหนังสืออีกชั้นเพื่อให้เป็นเหมือนของขวัญสำหรับทุกคน เราอยากบอกคนที่เป็นโรคซึมเศร้าว่าโรคนี้ยังมีทางออกนะ เราไม่ได้มองว่าการเป็นโรคซึมเศร้าทำให้เราเป็นทุกข์ แต่เรามองว่าสิ่งนี้แหละเป็นของขวัญที่เราได้มา ทำให้เราเข้มเเข็งขึ้น แล้วเราก็ส่งต่อของขวัญชิ้นนี้ให้กับคนอื่นเพื่อให้เขาได้เข้มแข็งเหมือนกัน

“โลกลืมเศร้าเวอร์ชั่นก่อนๆ เราจะทำขาย แต่เวอร์ชั่นที่สี่นี้เราแจกฟรี เพราะพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ท่านบอกว่าอยากให้คอนเทนต์มันถึงมือคนอื่น ช่วยลดๆ ราคาหน่อยได้ไหม เราก็เลยแจกหมดเลย

“การทำหนังสือทำมือหรือ zine มันช่วยเรื่องโรคซึมเศร้าของเราเหมือนกัน อย่างน้อย สิ่งที่เราได้คือการฝึกสติ สมาธิ มันทำให้เราพ้นจากความคิดหดหู่ ออกจากอารมณ์เศร้าได้ แม้จะชั่วขณะก็ตาม และยิ่งเราทำเพราะรู้สึกว่ามันเป็นประโยชน์กับคนอื่นเราก็ยิ่งรู้สึกดี”

zine: โรคลืมเศร้า
maker: กิตตินันท์ สวัสดี

The post โลกลืมเศร้า : zine บันทึกการเดินทางในใจของคนซึมเศร้า เพื่อคนอื่นที่เศร้าซึม appeared first on a day magazine.

เราคัดซีนที่แต่ละคนทำมาโชว์กันทั้งในโซน Exhibition และโซน See Saw Zine (กิจกรรมที่เรารับสมัครพาคนอ่านไปร่วมทริปแบบวันเดย์ แล้วนำประสบการณ์มาบอกเล่าในรูปแบบซีน) มีเล่มไหนเจ๋งๆ บ้าง มาดูกัน

01
โลกลืมเศร้า
เออเนสซองส์

ซีนเล่มนี้ส่งถึงเราในรูปแบบกล่องกระดาษที่ห่อมาอย่างดีจนไม่กล้าแกะ เราต้องมาเปิดในวันงานพร้อมทุกคนนี่แหละ ข้างในเป็นเหมือนสมุดบันทึกการเดินทางที่เต็มไปด้วยรายละเอียดสุดประณีตในทุกๆ หน้า กระดาษลายคลาสสิก แผนที่โลก ซองจดหมาย และมีเรื่องสั้น 4 เรื่องเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าแทรกตามส่วนต่างๆ ของซีน เราแอบอ่านคำนิยมที่เจ้าของซีนลงท้ายด้วยประโยคว่า ‘ไม่มีความเศร้าใดอยู่กับเราตลอดไป’ แล้วก็รู้สึกขอบคุณที่เขาทำเล่มนี้ขึ้นมา

02
วาดไป เที่ยวไป กินไป ที่อินเดีย
torforget

ซีนสุดเนี้ยบและมีลูกเล่นที่เราขอซูฮกเจ้าของซีน เพราะคุณภาพการพิมพ์ กระดาษ และการทำรูปเล่มต่อเนื่องกันจนสุดความยาวแขนก็ยังไม่จบนั้นเรื่องหนึ่ง ส่วนเนื้อหาที่ว่าด้วยการเดินทางไปอินเดียพร้อมทั้งอวดลายเส้นสถานที่ต่างๆ ที่เจ้าของซีนไปวาดมากับมือนั้นก็ยังน่ารักมากๆ อ่านจบแล้วอยากตามรอยไปด้วยเลย

03
CHUNGKING MANSIONS
ปนัดดา เต็มไพบูลย์กุล

ซีนบันทึกการเดินทางทำมือเกี่ยวกับประสบการณ์การพักใน Chungking Mansions บนเกาะฮ่องกงที่ไม่ว่าใครก็รีวิวไว้ว่า ห้ามไปพักที่นี่เด็ดขาด (แต่เจ้าของซีนดันจองไปเสียแล้ว) เรื่องราวถูกเล่าผ่านมุมมองแสนน่ารักและจริงใจจนเราอยากไปที่นี่สักครั้ง

04
moonlight โลกของคนกลัวแสง
ssuphong

ซีนขนาดเล็กที่รวบรวมรูปถ่ายกลางวันและกลางคืนของคนกลัวแสง เป็นซีนที่เปิดดูรูปแล้วเราชอบจนต้องกดติดตามอินสตาแกรมของเจ้าของซีนเลยล่ะ

05
OLD TOWN FILM
ชนาพร กรณ์งูเหลือม

ซีนรวมรูปถ่ายจากกล้องฟิล์มที่ทำรูปเล่มมาน่ารักมากๆ ความตั้งใจของเจ้าของฟิล์มคืออยากเก็บภาพถ่ายจากกล้องฟิล์มให้จับต้องได้ ได้อารมณ์เหมือนสมัยก่อนที่เรานั่งเปิดดูอัลบั้มภาพถ่ายสีซีดๆ แต่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายยังไงยังงั้น

06
สรรพนาม On Pronouns
ธนพร โรจนสิงห์สวัสดิ์

ซีนเกี่ยวกับการใช้คำสรรพนามของประเทศไทย ที่เจ้าของซีนบอกกับเราว่าเธอรู้สึกถึงความไม่เท่าเทียมกันหลายๆ อย่างในการใช้บุรุษสรรพนาม โดยเฉพาะกับผู้หญิง (ใครเห็นด้วยยกมือขึ้น) เจ้าของซีนเลยรีเสิร์ชการใช้สรรพนามในภาษาไทยมาประกอบกับความคิดเห็นที่มีต่อเรื่องนี้ เรื่องเล็กๆ แต่เป็นเรื่องที่กระทบใจอย่างนี้ก็ทำออกมาเป็นซีนที่สื่อสารกับคนในวงกว้างได้เหมือนกัน

07
Instant Life : Thai In Maslow’s Theory
Visachon Taengto, Janewit Suwanpradit

ซีนจิกกัดสังคมไทยและหนังสือ how to ที่ทำออกมาไม่ต่างจากรายงานเล่มยักษ์ (แต่มีลูกเล่นและเลย์เอาต์ที่เราประทับใจ) เจ้าของซีนเล่าให้เราฟังว่าหยิบเอาหัวข้อเสียดสีสังคมไทยมาเขียนให้สนุกขึ้น เช่น หวย บุฟเฟ่ต์ โดยอิงกับทฤษฎี hierarchy of needs ของ Maslow เลยล่ะ

08
พลอย
Morakot & Yoniam

ซีนเรื่องสั้นว่าด้วยความสัมพันธ์ของ 2 เพื่อนสนิท นอกจากเนื้อหาจะชวนให้ติดตามแล้ว ยังมีภาพประกอบสวยๆ ที่ได้แรงบันดาลใจจากหน้าต่างและประตูในการเดินเมืองเก่าจากกิจกรรม Old Town Walk ด้วย เห็นไหมว่าการเดินเมืองเก่าก็ต่อยอดออกมาเป็นซีนแบบไหนก็ได้

09
BIRD’S EYE VIEW
ณัฐวรา ปรีชายุทธ

ซีนของผู้เข้าร่วมกิจกรรม Bird’s Eye View ที่มาแบ่งปันประสบการณ์ในวันที่จัดกิจกรรมที่สวนรถไฟแบบไม่มีกั๊ก แถมด้วยภาพวาดนกในเมืองที่เห็นในวันนั้นด้วยลายเส้นและสีสันสวยงามมากๆ ขอบคุณนะ

10
แด่ดวงอาทิตย์ที่ขึ้นทางทิศตะวันออกทุกเช้า
Creatimm

ซีนที่ทำออกมาเหมือนซีดีกับ 10 บทเพลงที่จะเติมเต็มความมุ่งมั่นและกำลังใจในวันที่ทุกคนท้อแท้ ความเจ๋งคือเราสามารถสแกน QR Code แล้วฟังเพลงเหล่านี้ได้จริงๆ เวรี่อินเทอร์แร็กทีฟ

The post รวมซีนที่มาปล่อยของกันแบบสุดพลังในงาน Make A Zine: ตอน ExtraOrdinary appeared first on a day magazine.

เราคัดเลือก 13 ซีนมาแนะนำกัน นี่เป็นแค่ตัวอย่างเท่านั้น ยังมีซีนสนุกๆ อีกหลายเล่มที่เราเชื่อว่าตอนนี้คนที่มาร่วมงานคงได้แลกกันและกลับไปอ่านเรียบร้อยแล้ว ใครได้ซีนเล่มไหนไปจากงาน a day Zine’s Exhibition ‘Make A Zine: ตอน ExtraOrdinary’ ก็มาบอกกันได้นะ

01
14 ปี แห่งการตอบคำถามเรื่องงานและความรักของซันนี่ สุวรรณเมธานนท์
น้ำใส ศุภวงศ์

“เราเป็นแฟนคลับซันนี่มานานมาก ช่วงนั้นมีเรื่อง น้องพี่ที่รัก ทุกสื่อลงบทสัมภาษณ์ซันนี่ เราก็อ่านทุกอันใช่ป่ะ แล้วเรารู้สึกว่าซันนี่ตอบคำถามเหมือนกันทุกอัน แล้วเราก็นึกได้ว่าสมัยก่อนเขาก็ตอบแบบนี้ กี่ทีกี่ที เขาก็ตอบแบบนี้ เราเลยกลับไปย้อนดูว่ามันจริงหรือเปล่า ซึ่งก็เห็นแพทเทิร์นการตอบ มันก็เลยตลกดี แต่ก็มีข้อที่ไม่เหมือนเลยนะ ช่วงแรกๆ รู้สึกว่าน่าสนใจ แค่อยากแชร์”

“ถ้าอ่านในซีนเล่มนี้ีจะมีคำถามหลายข้อที่ตอบเหมือนเดิม เช่น คำถามที่โดนถามทุกปีคือทำไมเขาไม่ค่อยรับงาน เขาก็จะตอบว่าเขาเลือกจากสัญชาตญาณ ส่วนเรื่องความรัก เขาก็ตอบว่าไม่มีสเปกมาเรื่อยๆทุกปี”

02
ละลาย
วารีช กิจบูรณะ

“เราอยากวาดคอมมิกอยู่แล้วแต่ไม่รู้จะวาดอะไรดี ตอนนั้นกินไอศครีมอยู่เลยคิดว่าถ้าเราเปรียบเทียบความรักกับไอศครีมก็คงตลกดีเหมือนกัน เราเป็นคนวาดการ์ตูนสายตลกอยู่แล้ว เลยให้พระเอกเป็นคนที่ติงต๊องๆ หน่อย อกหักมา อยู่ดีๆ ก็ติสท์เขียนเรื่องเกี่ยวกับไอศครีมกับความรัก ตลกๆ เล่มนี้ทำเร็วมาก แค่ 4 วัน (หัวเราะ) เพราะว่างานเยอะมากแล้วก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาว่าจะทำอะไรดี”

03
ตั้งเตา
พีรยา อภิรัชต์กุล

“ตั้งเตา เป็นเพจเฟซบุ๊กที่พวกเรากำลังทำอยู่ คอนเซปต์ก็เหมือนกับซีนเล่มนี้เลย เป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับการทำอาหาร เมนูลับๆ ของที่บ้าน เมนูในตำนาน เมนูที่เราไม่ค่อยได้เห็นกันแล้ว อย่างในเล่มนี้จะเล่าเมนูที่ยายทำให้เรากิน พวกเราอยากทำคอนเทนต์ที่แตกต่าง เราไม่ได้อยากเป็นนักรีวิวอาหาร แต่อยากเขียนเกี่ยวกับการทำอาหารมากกว่า ในอนาคตก็อยากให้มีเหล่าป้าๆ ยายๆ ที่ทำอาหารเก่ง มาแชร์สูตรของตัวเองให้ลองทำ เพราะแต่ละบ้านก็จะมีอาหารประจำบ้านที่แตกต่างกัน”

“เรามางาน Make A Zine เป็นครั้งแรก เคยได้ยินมาตั้งแต่ปีแรกๆ แล้ว แต่ไม่ได้มา จริงๆ เราอยากทำเป็นนิตยสาร แต่ยังไม่มีโอกาส พอเห็นว่ามีงานนี้อีกครั้งก็เลยคิดว่าลองทำมาดีกว่า จะได้เห็นงานเราเป็นเล่มๆ ด้วย”

04
MY REPLY 1988 DIARY
กัณฐมาศ มีศิริ

“เราฝึกงานที่ Pinn Creative Space ที่นั่นมีอุปกรณ์เครื่องจักรพิมพ์ผ้าสนับสนุนให้อยู่แล้ว พอเห็นว่ามีงานนี้เลยอยากทำเป็นไดอารี่ของตัวเอง ซีรีส์เรื่อง Reply 1988 เป็นเรื่องที่เราชอบมาก ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ เลยอยากแบ่งปันความน่ารักในซีรีส์ให้คนอื่นได้อ่าน เผื่อใครที่ยังไม่ได้ดู ก็อยากให้มาดู ซีนที่เราเอามาแลกก็เป็นรูปแบบเดียวกับซีนในโซน Exhibition เพียงแต่เป็นกระดาษและทำใส่จดหมายมา”

05
ME AFTER WATCHING YOU 2ND TIME
อารยา วิริยะชัยพร

“เราชอบ Produce 101 Season 2 มาก เลยทำซีนเล่มนี้ออกมาถ่ายทอดความรักที่เรามีต่อศิลปินในรายการนี้ เล่มที่โชว์ในโซน Exhibition ก็ปักเอง ทำเองหมดเลย และทำซีนมาแลกเพิ่มด้วย”

06
HUMAN ORGANS CATALOGUE
พาขวัญ สุววรณวานิชกุล

“ตอนฝึกงานที่ Pinn creative space เขาสอนใช้เครื่องจักรต่างๆ อยู่แล้ว เราเลยอยากลองทำงานปัก ลองทำชิ้นงานขึ้นมาจริงๆ ดู พอเจองานนี้ก็เลยคิดว่างั้นลองทำเป็นหนังสือดู”

“เล่มนี้ทำนานมาก เพราะเวลาออกแบบ ก็ต้องตีลายปัก เขียนตัวหนังสือในโปรแกรมออกมาทีละเส้น ต้องทดสอบก่อนว่าปักออกมาแล้วจะโอเคไหม ลายจะเสียหรือเปล่า ที่ทำเรื่องนี้เพราะว่าเราไปเจอเรื่องเกี่ยวกับการค้าอวัยวะในตลาดมืด พอดีมีญาติที่ป่วยอยู่ เรามองว่าคนธรรมดาไม่มีเงินพอที่จะไปซื้ออวัยวะเปลี่ยนได้ เราเลยทำเป็นเหมือนสิทธิพิเศษให้คนรวยอ่ะ ถ้าคุณมีเงินพอ คุณก็เอาแคตตาล็อกเล่มนี้ไปเลย จะได้ไม่ต้องซื้อในตลาดมืดให้มันยาก มันวุ่นวาย ซีนเล่มนี้จะอำนวยความสะดวกเต็มที่”

07
SKETCH BOOK
อินทิรา อิงคนินันท์

“เล่มนี้ไม่ได้มีคอนเซปต์อะไรมาก เราเป็นคนชอบวาด ชอบสเกตช์ตั้งแต่สมัยเรียน ก็จะมีสมุดเป็นของตัวเองแล้วเพื่อนชอบมาขอดู มีหลายเล่มมาก เราก็เลยเอามารวมเป็นเล่มให้คนได้มาดูงานของเราที่เก็บไว้ ก่อนที่ปลวกจะกินกระดาษ (หัวเราะ)”

“พอได้ลองทำดูก็ชอบนะ แต่ว่าเรายังไม่มีคอนเทนต์อะไรมากเท่าไหร่เพราะยังไม่ได้จับอะไรจริงๆ จังๆ รอบนี้เลยลองรวมงานเราก่อน แล้วก็เห็นงานของเราที่เปลี่ยนสไตล์ไปทุกๆ ปี เล่มนี้ตั้งแต่เราอยู่มหาวิทยาลัยปี 2 จนมาตอนนี้ที่จบมาแล้ว 2 ปี เราก็ยังเขียนอยู่ ยังวาดรูปอยู่ แต่เราเป็นสถาปนิกอ่ะแล้วไม่รู้จะวาดอะไรที่ผ่อนคลาย บางทีก็กลายเป็นอะไรแบบเพ้อๆ บ้าๆ บอๆ”

08
หม่นๆ
Palim

“เล่มนี้เป็นเป็นเรื่องสั้น บันทึกสั้นมากตลอดระยะเวลาประมาณ 3-4 ปี ก็จะหม่นๆ หน่อย ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่เรามางาน Make A Zine ตอนนั้นทำเล่ม ‘ท้องฟ้า 365 วัน’ เป็นภาพถ่าย ปกติเราเป็นคนวาดภาพ มารอบนี้เลยอยากทำอะไรที่มีเนื้อหายาวๆ ดูบ้าง”

“หน้าปกเราวาดเองจากสีอะคริลิก ถ้าเปิดออกมาก็จะเป็นหม่นๆ แต่เราก็มีใส่แสงไฟลงไป ส่วนสันเป็นเย็บมือ แม่เราเย็บให้ทั้งหมด 20 เล่มเลย (หัวเราะ)”

09
THE SKY THROUGH MY EYES
อัญชิสา ติระชูศักดิ์

“มางานนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้ว ปีนี้ซีนที่ทำเป็นเหมือนการถ่ายทอดท้องฟ้า ที่แม้จะเป็นท้องฟ้าเดียวกัน แต่แต่ละช่วงเวลามันแตกต่างกัน เราเลยเก็บท้องฟ้าพวกนั้นถ่ายทอดออกมาด้วยภาพสีน้ำ จำนวน 16 รูป แล้ว frame view ด้วยหน้าต่างห้องนอนของเรา ซึ่งจะมีอุปกรณ์ให้ไปลองเล่นกัน”

10
ทะเล (สีดำ)
กฤษณา หัตถอัจฉรากุล

“ปกติทำงานเปเปอร์คัทอยู่แล้วค่ะ แล้วเราเป็นคนที่ชอบทะเลมาก อยากเอาสิ่งที่เราชอบทั้ง 2 อย่างมารวมกัน คือเวลาเราถ่ายรูป เราไม่ได้ถ่ายแค่ตัวเราหนึ่งรูป ทะเลหนึ่งรูป หรือภูเขาหนึ่งรูป แต่เราจะเห็นทุกอย่างในรูปเดียว เล่มนี้เราจะแยกทุกอย่างเพื่อจะได้สังเกต element ต่างๆ ให้ละเอียด เราก็เลยแยกออกเป็นเลเยอร์ เรารู้สึกว่าทะเลตอนกลางคืนมันก็ไม่แย่ คือต่อให้จะมืด แต่เราก็ยังเห็นคลื่นหรือรู้สึกว่าคลื่นก็อยู่ตรงนั้นแหละ”

11
Allergies
Chubbynida

“มันเริ่มจากช่วงที่เราทำงานอยู่บ้านเยอะๆ เรารู้สึกว่าเวลาที่เราเห็นอะไรบนโซเชียลมีเดีย ไปเจอใคร หรือเห็นอะไรมา เราก็รับรู้เรื่องมา ทำให้เราเกิดความรู้สึกบางอย่าง เราเลยมาเปรียบเทียบว่ามันเหมือนเป็นโรคภูมิแพ้ในตัวเรา พอเราเห็นอะไรอย่างนี้ แล้วเราเจ็บตรงนี้ มันเกิดขึ้นกับเราตลอดเวลา อย่างเช่นที่ตา เราเห็นแล้วก็เกิดความเปรียบเทียบ เราคิดว่าสุดท้ายความรู้สึกนี้คงไม่หายนะ แต่ว่าเราพยายามมองว่ามันเป็นเรื่องปกติของเรา อาจเป็นเรื่องที่คนทั่วไปก็เป็นเหมือนกัน เหมือนเราเอามาเปรียบเทียบว่าเราป่วยแล้วเดี๋ยวเราก็หาย”

12
A Story of Munphao Dream
Phetladda

“เล่มนี้เป็นงานสไตล์ที่เราออกแบบคาแรคเตอร์ขึ้นมา เป็นอาณาจักรที่ชื่อว่า Munphao Dream มีกระต่ายหลายๆ ตัว แต่ละตัวจะมีทัศนคติ อุดมคติ เรื่องราวของชีวิตตัวเองที่อยากเล่า มี 7 คาแรคเตอร์และมีภาพสเกตช์ด้วยในแต่ละเล่ม ทุกเล่มจะไม่เหมือนกันเลย และคนที่ได้ซีนไปก็สามารถวาดรูปกระต่ายของตัวเองเข้าไปได้ด้วย”

13
Nyla the Chef
ไณล่า

“เรื่องในหนังสือมาจากตอนที่หนูทำอาหารกับแม่ค่ะ เป็นสูตรอาหารของแม่ที่หนูชอบกิน ในเล่มจะมีเมนูเยอะมากเลย แต่หนูชอบกินสลัดผักมากที่สุด หนูจะใช้เวลาหลังเลิกเรียนหรือวันที่ไม่ได้ไปโรงเรียนมาทำเล่มนี้ เป็นรูปภาพข้างหน้ากับข้างหลัง แล้วตรงกลางก็จะมีคำว่า mom and daughter’s dish แล้วที่เหลือก็จะเป็นสูตรอาหารหมดเลย แม่เป็นคนเขียนภาษาอังกฤษ ส่วนหนูจะเป็นคนเขียนภาษาไทย พอทำเสร็จแล้วก็ดีใจมากค่ะ”

The post รวมซีนคอนเซปต์ดีมีรายละเอียดที่แต่ละคนทำมาแลกกันในงาน Make A Zine appeared first on a day magazine.

วันงานเราเชื่อว่าหลายคนคงอยากมีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนแรงบันดาลใจ แนวคิดในการทำซีนกัน แต่อาจมีเวลาไม่มากพอ (ส่วนนี้เราจะนำไปปรับปรุงในปีหน้านะ) วันนี้เราเลยขออาสาพาทุกคนไปพูดคุยกับศิลปินที่เราชวนมาทำซีนในโปรเจกต์ ‘The ExtraOrdinary Journey with Moleskine’ กันก่อน มาดูกันว่าเจ้าของผลงานแต่ละคนเขาเริ่มต้นสร้างสรรค์ซีนกันยังไง

01

My Micro Journey โดย COLLAGECANTO (บัว-วรรณประภา ตุงคะสมิต)

“ประมาณ 2-3 ปีก่อน เราเคยทำโปรเจกต์ที่ชื่อว่า ‘เซลล์’ เป็นผลงานตัดกระดาษบันทึกสิ่งที่เราไปเที่ยวมา ใช้บันทึกอารมณ์ความรู้สึกช่วงนั้น พอ a day จะจัดงานซีน ช่วงนั้นเรากำลังจะไปเที่ยวพอดี เลยคิดว่าจะเอาสิ่งที่ได้จากการไปเที่ยวมาทำเป็นซีนดีกว่า เอาโปรเจกต์เซลล์ที่ทิ้งร้างไว้หลายปีมาปัดฝุ่น เพราะเราถ่ายทอดภาพออกมาไม่เก่ง วาดรูปก็ไม่เก่ง เลยคิดว่าถ้าทำอย่างอื่นอาจจะไม่เวิร์ก

“ส่วนตัวเราชอบดูพวกภาพจานทดลอง ภาพจากการส่องกล้องจุลทรรศน์อยู่แล้ว ชอบอะไรที่เป็นรายละเอียดเล็กๆ เวลาเราไปเที่ยว เราก็จะจำภาพของน่ารักข้างทาง หรืออะไรที่คนไม่ค่อยสนใจกัน ซีนแต่ละหน้าของเราเลยอยากให้เป็นเหมือนเวลาเราส่องกล้องจุลทรรศน์ ตัดกระดาษเป็นช่องไว้ให้ส่องดูก่อนว่าภาพในหน้าถัดไปเป็นอะไร ว่าจะทำภาคสองต่อ เปลี่ยนที่เที่ยวไปเรื่อยๆ (ยิ้ม)”

02

An ExtraOrdinary Journey with Grandma โดย ปลาย-ยอดฉัตร บุพศิริ

“ซีนนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเรากับคุณยาย ซึ่งแสดงออกมาในรูปแบบของความทรงจำ สถานที่ สิ่งของ และกิจกรรมที่เราทำด้วยกัน ก่อนหน้านี้ตั้งใจว่าจะทำเป็นหนังสือภาพอยู่แล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้รวมไอเดีย รวมเล่มทั้งหมดสักที พอมีโปรเจกต์นี้ก็เลยเป็นตัวบังคับว่าจะต้องทำได้แล้วนะ รวมทุกอย่างที่คิดไว้ตั้งนานนั้นได้แล้ว

“เราใช้เวลาทำประมาณ 21 วัน จดไว้ทุกวันเลยว่าแต่ละวันทำอะไรบ้าง อยากรู้ว่าตัวเองใช้เวลากับมันเท่าไหร่ สามชั่วโมงที่ทำเลยรู้สึกว่าเป็นสามชั่วโมงที่มีคุณภาพมาก เราโฟกัสกับงานมาก และพองานเสร็จสมบูรณ์ก็ชอบ สนุกดี มันทำให้เรามีกำลังใจในการทำงานต่อไป ส่งเสริมการทำงานของเรา การทำแบบนี้มันดีต่อนักวาด ต่อคนทำงานสร้างสรรค์มาก มันควรจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่มานั่งทำงานแบบนี้

“ตอนนี้ก็ซื้อสมุดเล่มที่สองมาแล้ว แบบเดียวกันเลย จะทำเป็นเล่มต่อที่พัฒนามาจากงานนี้ให้เป็นเล่มจริง กะว่าจะส่งสำนักพิมพ์จริงๆ ด้วยเลย”

03

Bangkok Fantasy โดย Lafyna

“ตั้งแต่เราทำงานภาพประกอบมา เราไม่เคยทำงานที่เกี่ยวกับกรุงเทพฯ บ้านเกิดของเราเลย ซีนนี้ก็เป็นโอกาสที่เราจะได้สำรวจกรุงเทพฯ ในพื้นที่ต่างๆ ที่แตกต่างกัน เช่น ความต่างเรื่องศาสนา ความแตกต่างเรื่องคนพื้นถิ่น สิ่งไหนที่เราสนใจเราก็เอามาวาดเก็บไว้เป็นเหมือนไดอารี่

“ตัวเล่มของซีนนี้มันเป็นกระเป๋า เราคิดว่าสมุดมันก็เป็นเหมือนกระเป๋าเดินทาง แทนการเดินทางไปที่ต่างๆ ของเรา”

04

i’ll follow the sun vol.2 โดย Juli Baker and Summer

“จริงๆ เล่มนี้ไม่ได้มีคอนเซปต์อะไรขนาดนั้น เราแค่ตั้งใจให้มันเป็น travel journal ของเราตอนไปเที่ยวเกาหลี เราเห็นอะไร นึกอะไรออกก็วาดเลย

“สำหรับเรา งาน Make A Zine เป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้เขียนหนังสือเลยนะ เราเคยทำซีนเล่มแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ชื่อ i’ll follow the sun แล้วก็มาขายที่งานนี้ เสร็จงานเราก็เล่าให้พี่ๆ ที่สำนักพิมพ์ a book ฟังว่าเราอยากจะทำหนังสือแล้วก็เอาซีนเล่มนี้ให้พี่เขาดูซึ่งมันก็ต่อยอดให้เราได้ทำหนังสือออกมาจริงๆ

“ซีนมันไม่มีกฎอะไรเลยนะ แค่กระดาษแผ่นใหญ่ๆ พับครึ่งแล้ววาดมันก็เป็นซีนแล้วอ่ะ ไม่ต้องวาดก็ได้ เขียนหรือขยำก็ได้ ขอแค่เรามีอะไรที่อยากจะเล่า”

05

Internet Explorer โดย Sy Chonato

“เราทรีตสมุดเป็นสมุดจดจริงๆ ไม่ได้เป็น art piece เรารู้สึกว่าพอมันเป็นสมุด หนังสือ หรือสเกตช์บุ๊ก ทุกคนจะคิดว่าต้องวาดสวยๆ บางคนซื้อสมุดมาแพงแล้วไม่กล้าวาดลงไปเพราะมันไม่สวย แต่จริงๆ เราคิดว่าคนมันต้องกล้าเขียน อย่างเราก็ไม่ได้วาดรูปสวย แค่วาดพอได้ ซึ่งสุดท้ายแล้วมันก็ลบได้ถูกปะ ต่อให้มันเละ เขียนผิดก็ฆ่าไป สุดท้ายมันจะแม่นขึ้นเอง

“โปรเจกต์นี้เขาให้สมุดเราเล่มนึงให้เราทำอะไรก็ได้เกี่ยวกับการเดินทาง แล้วเราอยู่แต่บ้านกับชอบเล่นอินเทอร์เน็ต เรารู้สึกว่าอินเทอร์เน็ตสนุกเพราะมันรวมความหลากหลายของคนเอาไว้และยังเป็นพื้นที่ที่ทำให้เราได้เรียนรู้คนยุคเรา เราเลยคิดว่าน่าจะมีคนบันทึกเรื่องนี้เก็บไว้บ้าง สุดท้ายเราก็เลยทำซีนที่รวมสิ่งที่เราพบจากที่นี่

“หน้าที่เราชอบมาก เราเข้าไปดูเว็บไซต์เดทติ้งออนไลน์ที่คนเขาใช้หาคู่กัน คนเขาจะเขียนเรียงความกันว่าอยากได้คู่แบบไหน แล้วมีคนนึงเขียนประมาณว่า ‘ไม่เป็นไรนะ ถ้าคุณจะหายไปเพราะว่าเราไม่รู้จักกัน ยังไงก็อยู่ห่างไกลกัน’ ฟีลมันแบบเหมือนคุยกันแล้วก็หายไป เราว่ามันฟีลอินเทอร์เน็ตมากๆ”

นอกจาก 5 ศิลปินที่เราไปพูดคุยกับเขามาแล้ว ยังมีซีนของศิลปินอีกหลายคนทั้ง Sundae Kids, ตอง-ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ ที่มาบอกเล่าเรื่องราวการเดินทางสุดพิเศษแบบเฉพาะตัวกันอีกด้วย ใครที่พลาดมาชมซีนสุดเจ๋งของศิลปินในโปรเจกต์ ‘The ExtraOrdinary Journey with Moleskine’ ตอนนี้ซีนของพวกเขาทุกคนยังมีจัดแสดงที่นิทรรศการ ‘Moleskine Journey Exhibition II: The ExtraOrdinary’ ที่ Moleskine Pop-up Store ชั้น 2 เกษรวิลเลจ ตั้งแต่วันนี้ถึง 31 สิงหาคม 2561 สิบโมงเช้าถึงสองทุ่มนะ

The post แง้มดูซีนและพูดคุยกับเจ้าของผลงาน The ExtraOrdinary Journey with Moleskine appeared first on a day magazine.

ตลอดการเดินทางมาที่ Once Again Hostel จุดนัดพบแรกของนักเดินผู้หลงรักในมนต์เสน่ห์ของเมืองเก่า จากเม็ดฝนใหญ่ๆ ตอนนี้เหลือเพียงสายลมเอื่อยๆ ที่พัดเอาความชื้นมาด้วย เมฆยังคงหนาตาตามที่พยากรณ์อากาศได้บอกไว้ ฉันเก็บอาการตื้นเต้นไว้ไม่อยู่ อาจเป็นเพราะฟ้าฝนได้ยินคำภาวนาของฉันแล้ว และฉันกำลังจะได้ร่วมเดินทางไปกับทุกๆ คนในวันนี้

สมาชิกทุกคนมาพร้อมหน้ากันตอนบ่ายสามโมงกว่าๆ ตามเวลานัด หลังจากแนะนำตัวกันสั้นๆ พร้อมบอกเหตุผลที่มาเข้าร่วมกิจกรรม Old Town Walk เนย-สุวิชา พิทักษ์กาญจนกุล วิทยากรสาวจาก Trawell Thailand และ MAYDAY! ได้บอกแผนการเดินทางคร่าวๆ ให้เราฟัง วันนี้เนยรับหน้าที่เป็นผู้นำทริป ‘เข้าตามตรอกออกซอยลับ’ และไม่ลืมที่จะถือถุงใส่เสื้อกันฝนที่ครบตามจำนวนผู้ร่วมเดินทางติดตัวมาด้วย ดูเหมือนว่าสายฝนจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการเดินชมเมืองเก่าเพื่อนำประสบการณ์มาต่อยอดเป็นซีนซึ่งจะจัดแสดงในเทศกาลหนังสือทำมือ Make a Zine ครั้งที่ 3 ตอน ExtraOrdinary ในวันที่ 28 กรกฎาคม ที่กำลังจะมาถึง

สถานที่แรกที่เนยพาเราไปคือวิหารภิกษุณี ที่ตั้งอยู่ในวัดเทพธิดารามวรวิหาร ภายในวิหารมีรูปปั้นพระภิกษุณีจำนวน 52 องค์ประดิษฐานอยู่บนแท่นหินอ่อนเบื้องหน้าพระประธาน เข้าใจเลยว่าทำไมเนยถึงชอบบรรยากาศของที่นี่ เพราะบทสวดมนต์ที่เปิดให้ฟังตลอดทั้งวัน คลอกับลมเย็นๆ ที่พัดเข้ามาตามช่องหน้าต่างภายในวิหาร ชวนให้จิตใจนิ่งสงบตามไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก

เราพากันข้ามถนนมหาไชย ตรงเข้าตรอกเล็กๆ ด้านหลังร้านน้ำอบนางลอย เส้นทางนี้พาเรามาพบกับศาลาโรงธรรม ซึ่งเคยเป็นสถานที่ผลิตงานหัตถกรรมชิ้นสำคัญอย่างสายรัดประคด อันเป็นที่มาของชื่อ ‘บ้านสายรัดประคด’ เนยอธิบายว่าประคดคือแผ่นผ้าหรือด้ายที่ถักกันเป็นแผ่นยาว ใช้สำหรับคาดเอวหรืออกของพระภิกษุสงฆ์ “สมัยก่อนสาวๆ จะมานั่งรวมตัวเพื่อทอสายรัดประคดกันที่นี่ หนุ่มๆ จากป้อมมหากาฬก็จะมาแซวมาจีบ” เนยเล่าเรื่องน่ารักๆ ที่เคยได้ยินมาให้เราฟัง

เดินออกมาอีกหน่อยก็จะมาถึงชุมชนป้อมมหากาฬ เนยเล่าประสบการณ์ที่เคยทำงานกับ Mahakan Model ว่า ชาวบ้านเคยพยายามที่จะทำป้อมมหากาฬให้เป็นสวนสาธารณะที่อยู่ร่วมกับชุมชนได้ แต่ด้วยปัญหาหลายๆ อย่าง สุดท้ายชาวบ้านก็จำเป็นจะต้องย้ายออกไป แม้จะแอบเสียดายที่ไม่มีบ้านไม้เก่าโบราณให้ได้เห็นกันแล้ว แต่ต้นไม้ใหญ่ที่ชาวชุมชนช่วยดูแลกันมาเสมอก็ยังคงยืนต้นสวยงามให้ร่มเงากับเราได้เป็นอย่างดี

พอมุ่งหน้าออกมาทางถนนราชดำเนิน ข้ามมายังซอยวัดปรินายก เราก็สะดุดตากับทีวีที่ตั้งยื่นออกมาตรงหน้าต่างชั้น 2 ของร้านชำ “ข้างๆ เป็นร้านข้าว พอทุกคนมารวมตัวกันก็จะเปิดทีวีดูด้วยกันที่นี่” นั่นคือคำบอกเล่าจากเนยซึ่งเคยถามไถ่เจ้าของร้านชำด้านล่างมาก่อน เราพากันเดินเลียบคลองบางลำพูมาเรื่อยๆ ตลอดเส้นทาง เนยพูดถึงความเข้มแข็งของชุมชนในย่านนี้ให้ฟังหลายเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของการร่วมมือกันพัฒนาชุมชนในด้านต่างๆ อย่างยั่งยืน

สายลมเย็นๆ เริ่มพัดแรงขึ้นและดูเหมือนว่าฝนอาจจะตกลงมาในไม่ช้า เราต่างเร่งจังหวะการเดินขึ้นอีกนิดจนมาถึงถนนสามเสน เนยชวนให้พวกเราดูตามป้ายร้านค้าของถนนเส้นนี้ ที่น่าสนใจเพราะใช้ฟอนต์กันอย่างหลากหลาย เราเดินเข้าซอยสามเสน 1 ผ่านวัดสังเวชวิศยาราม ลัดเลาะมาตามซอยสามเสน 3 และซอยบางลำพู จนมาถึงถนนพระสุเมรุ

เนยพาเราเดินเข้าตรอกเขียนนิวาสน์ แนะนำให้รู้จักกับบ้านแม่เปี๊ยก ชุดโขนละครสวยๆ ของกรมศิลป์หลายชิ้นคือฝีมือของช่างปักจากบ้านนี้

“มาเดินเที่ยวกันหรอหนู” คุณลุงคนหนึ่งเอ่ยทักออกมาจากร้านค้าฝั่งตรงข้าม

“มาเดินชมเมืองเก่ากันค่ะ”

“บ้านเก่าแก่ที่สุดอยู่ในซอยนี้นี่แหละ ดูตรงกระจกที่เป็นสีๆ นะ”

คุณลุงชี้นำให้เราเดินเลาะตามซอยเล็กๆ นี้เข้าไปอีก จนเจอบ้านเก่าตามคำบอกเล่าที่มีลักษณะเป็นกระจกเหมือนกันอยู่หลายหลัง แม้ไม่แน่ใจว่าหลังไหนเป็นหลังที่เก่าแก่ที่สุด ก็อดดีใจไม่ได้อยู่ดีที่มีโอกาสได้เห็นบ้านเก่าเหล่านี้

เราเดินกันมาจนถึงถนนพระอาทิตย์ พระอาทิตย์กำลังจะตก และดูเหมือนว่าจะไม่มีฝนตกลงมาอีกแล้ว เนยพาเราเดินเข้าซอยชนะสงคราม ผ่านวัดชนะสงครามออกมาทางถนนจักรพงษ์ ก่อนจะเลี้ยวมาถึงถนนราชดำเนิน เนยไม่ลืมที่จะแนะนำพิพิธภัณฑ์เหรียญที่อยากให้ทุกคนได้มาถ้ามีโอกาส

ที่สุดท้ายของทริปวันนี้ เนยพาเรามาทานอาหารเย็นที่ห้องอาหารกิมเล้ง ร้านอาหารเก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนถนนตะนาว สี่แยกคอกวัว เราได้ลิ้มลองเมนูแนะนำชุดใหญ่และแลกเปลี่ยนประสบการณ์หลายอย่างตลอดการเดินทางในวันนี้ระหว่างมื้ออาหารกับนักเดินชมเมืองเก่า นอกจากทุกคนจะชอบเดินและหลงรักในมนต์เสน่ห์ของเมืองเก่าแล้ว สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้คือความประทับใจที่มีต่อผู้คนในพื้นที่ที่พยายามช่วยกันรักษาชุมชนของพวกเขาให้ยั่งยืนต่อไป

ภาพ พชรธร อุบลจิตต์

The post Old Town Walk : เข้าตามตรอกออกซอยลับ เดินชมเมืองเก่าในบรรยากาศเย็นๆ ของลมฝน appeared first on a day magazine.