แล้วตั้งแต่นั้นมาก็ติดงอมแงมเลยค่ะ

ซีรีส์เรื่องนี้ดำเนินมาแล้ว 2 ซีซั่น ซีซั่นละ 8 ตอน แต่จนตอนนี้ปมของเนื้อเรื่องยังคลี่คลายไม่หมด เห็นว่าซีซั่นที่ 3 จะเริ่มวันที่ 18 มีนาคม ตอนบทความนี้ลงให้อ่าน เราก็คงได้เริ่มดูไปบ้างแล้ว

ถ้าใครที่ผ่านตาซีรีส์ไต้หวันยุค 2000s มาบ้าง น่าจะคุ้นหน้านักแสดงนำของเรื่องนี้ หลิน ซินหรู หรือ Ruby Lin ที่เรื่องนี้เธอยังรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ด้วย เราเคยได้ยินมาบ้างว่าเธอเริ่มทำหน้าที่โปรดิวเซอร์ควบคู่ไปกับงานแสดงตั้งแต่หลายปีก่อน แต่ก็ไม่เคยติดตามผลงานจริงจัง และขอสารภาพว่าไม่ได้คิดเลยว่าผลงานของเธอจะออกมาดีขนาดนี้ นอกจากนี้ยังมี หยาง จิ่งหวา หยาง โย่วหนิง เฟิ่ง เสี่ยวเยว่ จาง เซวียนรุ่ย ที่เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในไต้หวันมารับบทนำร่วมด้วย

Light the Night หรือชื่อภาษาไทยว่า แสงราตรี เป็นซีรีส์แนวดราม่าสืบสวนสอบสวน โดยเรื่องราวทั้งหมดมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ไนต์คลับสไตล์ญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง เรื่องค่อยๆ ถูกเล่าผ่านความขัดแย้งของเหล่าหญิงสาวที่ทำงานเป็นสาวนั่งดริงก์ในร้าน ทั้งเรื่องธุรกิจ ความสัมพันธ์ ครอบครัว นำไปสู่ปมอาชญากรรมที่ดูจะใหญ่ขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านมาแล้ว 2 ซีซั่น คนดูอย่างเราที่คิดว่าเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ก็ยังจะคอยถูกตลบหลังด้วยเรื่องราวที่พลิกผันไปมาอยู่ไม่สิ้นสุด

จากตอนแรกที่คิดว่าเรื่องนี้คงเป็นแค่ซีรีส์แนวแก่งแย่งกันในที่ทำงานก็ต้องเซอร์ไพรส์กับเรื่องราวที่ซับซ้อน และดราม่ากว่าที่คิด และทำให้เราได้เห็นสังคมไต้หวันในอีกมุม ที่เป็นชีวิตของคนในย่านเริงรมย์และได้รับอิทธิพลจากญี่ปุ่นอย่างเห็นได้ชัด 

เราตั้งใจให้บทความนี้ไม่มีการสปอยล์เนื้อเรื่อง และคิดว่าถ้าใครสนใจซีรีส์เรื่องนี้และไปตามดูก็จะรู้ได้เลยว่าตรงไหนบ้างในเรื่องที่แสดงถึงมุมความเป็นญี่ปุ่นในไต้หวัน แต่อยากมาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับร้านที่มีสาวๆ เป็นเพื่อนกินดื่มลักษณะนี้ในไต้หวันกันค่ะ

ครั้งหนึ่งระหว่างที่เลือกบทความไปอ่านประกอบการรายงานในคลาสเรียนภาษาจีน เราเลือกหัวข้อประวัติศาสตร์คาเฟ่ในไต้หวัน เพราะเคยคุยกับเหล่าซือว่าสมัยก่อนอากงอาม่าเคยเปิดร้านกาแฟ ซึ่งร้านกาแฟในความหมายของเราก็คือร้านกาแฟโบราณในห้องแถวไม้แบบที่มีสภากาแฟ แต่เหล่าซือก็ดูจะตื่นเต้นมาก อาจเพราะไต้หวันไม่ได้มีร้านลักษณะนี้ในสมัยก่อน แต่เดี๋ยวนี้คาเฟ่ดีๆ ก็ดูจะมีอยู่ทั่วทุกมุมเมืองทั้งในไทเป และเมืองอื่นๆ แล้วคาเฟ่เหล่านี้มาจากไหนนะ 

อันที่จริงคาเฟ่ในไต้หวันมีมานานตั้งแต่สมัยอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น แต่เพราะคาเฟ่สมัยนั้นเป็นร้านสำหรับคนเฉพาะกลุ่มเท่านั้น เช่น คนในชนชั้นปกครอง ศิลปิน นักเขียน ไม่ใช่ร้านที่คนทั่วไปจะเข้าไปใช้บริการแบบร้านกาแฟโบราณตามห้องแถวที่คนไทยคุ้นเคยกับโอเลี้ยง โอยัวะ กันมาตั้งแต่รุ่นอากงอาม่า คาเฟ่ในยุคแรกๆ ของไต้หวันนั้นตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างดี ให้ความรู้สึกหรูหรา และอาจเสิร์ฟอาหารตะวันตกด้วย เช่น ร้าน Bolero ที่เปิดให้บริการ ณ ย่านต้าเต้าเฉิงตั้งแต่ปี 1934 มาจนปัจจุบัน เสิร์ฟเครื่องดื่มและอาหารฝรั่งเศส หรือร้าน Cafe Astoria ที่มีประวัติยาวนาน เคยเปิดร้านครั้งแรกที่เซี่ยงไฮ้ ก่อนจะย้ายมายังไทเปในปี 1949 ก็เสิร์ฟอาหารสูตรดั้งเดิมจากตำราอาหารรัสเซีย คาเฟ่ทั้งสองแห่งนี้เคยเป็นแหล่งรวมตัวของศิลปิน นักคิด นักเขียนชั้นนำของไต้หวัน ที่มาถกกันเรื่องแวดวงศิลปะและความเป็นไปของสังคม

ในยุคหนึ่ง คำว่า ‘คาเฟ่’ ในสังคมไทยชวนให้นึกถึงแหล่งเที่ยวกลางคืนที่มีการแสดงตลก ร้องเพลง แอลกอฮอล์ และเพื่อนนั่งดื่ม คาเฟ่ในไต้หวันเองก็เช่นกัน ในยุคหนึ่ง ช่วงประมาณทศวรรษที่ 1930s ถูกเรียกว่า​ ‘ยุคของพนักงานเสิร์ฟหญิง’ (女給時代) 

พนักงานเสิร์ฟหญิงที่ว่าเป็นพนักงานที่ทำหน้าที่บริการผู้มาใช้บริการในคาเฟ่ แต่งตัวในชุดกิโมโนและมีผ้ากันเปื้อนสีขาว ให้ความรู้สึกคล้าย ‘เมดคาเฟ่’ ในยุคปัจจุบัน พวกเธอจะไม่ได้รับค่าจ้างจากร้านแม้จะทำงานในร้านก็ตาม แต่รายได้ของพวกเธอคือทิปที่ได้รับจากลูกค้า เพราะฉะนั้นงานที่สำคัญกว่าการเสิร์ฟและทำความสะอาด คือต้องสื่อสารกับลูกค้าให้ได้ทั้งในภาษาไต้หวัน ภาษาจีนกลาง และภาษาญี่ปุ่น ต้องรอบรู้ในทุกหัวข้อบทสนทนา และหลายครั้งก็ต้องทำหน้าที่เป็นเหมือนแฟนสาวชั่วคราวเมื่อลูกค้าอยู่ในร้าน งานของพวกเธอแทบไม่ต่างจากงานของตัวละครนำในเรื่อง Light the Night 

ปัจจุบันคาเฟ่ที่มีพนักงานเสิร์ฟสาวในชุดกิโมโนไม่มีอีกต่อไป แต่ร้านคาเฟ่สไตล์วินเทจอย่าง Bolero และ Cafe Astoria ยังให้บริการอยู่สำหรับคนที่ต้องการย้อนไปสัมผัสบรรยากาศไทเปยุคเกือบร้อยปีก่อน เช่นกันกับย่านเถียวทง ใกล้สถานีจงซาน ที่เป็นฉากของเรื่อง Light the Night ยังมีบาร์ญี่ปุ่น ร้านอาหารแบบอิซากายะ ไคเซกิเปิดอยู่ทั่วไป

ข้อมูลสถานที่

Bolero

ร้านอาหารเก่าแก่ที่ผ่านมือเจ้าของมาแล้ว 3 เจเนอเรชั่น การตกแต่งให้อารมณ์แบบภัตตาคารย้อนยุค เสิร์ฟอาหารฝรั่งเศส และมีเมนูสเต็กเนื้อที่ขึ้นชื่อ
No. 308, Minsheng West Road, Datong District, Taipei City, 103

Cafe Astoria

คาเฟ่ที่มีการตกแต่งและเสิร์ฟอาหารสไตล์ยุโรป มีอาหารรัสเซียที่หาทานได้ยากในไต้หวันทั้งคาวและหวาน

No. 5, Section 1, Wuchang Street, Zhongzheng District, Taipei City, 100

ย่านเถียวทง (條通商圈)

ย่านช้อปปิ้งใกล้สถานีจงซาน เป็นย่านการค้าเก่าแก่ตั้งแต่สมัยการปกครองของญี่ปุ่น ทำให้ย่านนี้มีร้านค้า ร้านอาหาร และบาร์สไตล์ญี่ปุ่นมากมาย ตั้งอยู่ระหว่างสถานี Zhongshan ทางออก 2 และสถานี Songjiang Nanjing ทางออก 1 ถนน Zhongshan North ไปถึงถนน Xinsheng North

อ้างอิง

https://www.storm.mg/lifestyle/1749723?mode=whole

https://cafeworker.pixnet.net/blog/post/240271340

https://www.astoria.com.tw

https://bolero1934.com

The post สาวเสิร์ฟในชุดกิโมโนและผ้ากันเปื้อนในยุคหนึ่งของคาเฟ่ไต้หวัน appeared first on a day magazine.

ถึงอย่างนั้นด้วยความร่วมมือของหลายภาคส่วน ไต้หวันก็ผลักดันจนเป็นประเทศแรกในเอเชียที่รับรองการแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกัน ให้มีสิทธิเหมือนที่คู่สมรสต่างเพศพึงมี

ข่าวคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญต่อประเด็นสมรสเท่าเทียมในไทย ทำให้เราอยากพูดถึงความเคลื่อนไหวในประเด็นนี้ของไต้หวันสักหน่อย เพราะเช่นเดียวกันกับในไทย กว่าที่ไต้หวันจะมาถึงจุดนี้ได้ก็มีการผลักดันจากหลายแวดวงที่ช่วยกันส่งเสียงเพื่อสนับสนุนสิทธิของ LGBTQ+

ไม่นานมานี้ ในคลาสเรียนภาษาจีนออนไลน์ของเรา เหล่าซือได้แนะนำเพลงจากศิลปินดังชาวไต้หวันมาประกอบการสอนภาษา มี 2-3 เพลงที่เราสังเกตว่ากำลังพูดถึงความสัมพันธ์ของคู่รัก LGBTQ+ บางเพลงเราเองก็เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ แต่ถ้าไม่ตั้งใจฟังเนื้อเพลงดีๆ หรือไม่ได้มาดูเอ็มวี ก็อาจจะไม่รู้เลยว่าศิลปินกำลังสื่อสารกับคนฟังทางอ้อมถึงการสนับสนุนตัวตนและการสมรสของชาว LGBTQ+

เราลองไปค้นดูเพิ่มเติมแล้วพบว่า แม้จะยังไม่นับวงการเพลงอินดี้ที่เราเองไม่ค่อยถนัด แต่ศิลปินเบอร์ใหญ่ของไต้หวันมีไม่น้อยเลยที่แสดงการสนับสนุนผู้มีความหลากหลายทางเพศผ่านผลงานเพลง และมีการตีความและนำเสนอได้น่าสนใจ อย่าง จางฮุ่ยเม่ย หรือ A-Mei ที่สื่อสารจุดยืนนี้อย่างชัดเจนมาตั้งแต่ปี 2004 ในเพลง Love Is The Only Way ที่มีฉากงานแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกันในเอ็มวี และเพลง Rainbow ในปี 2009 และเป็นเพลงที่คนไต้หวันรอบตัวเราหลายคนก็เห็นไปในทางเดียวกันว่าทั้งความหมายและทำนองของเพลงนี้มีพลังมากๆ

ในปีนี้มี Official Video ของเพลงนี้ออกมาเผยแพร่บน YouTube ภาพของเวทีที่รายล้อมไปด้วยธงสายรุ้งและบรรยากาศของการเฉลิมฉลอง เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ยิ่งทำให้เพลงนี้ดูทรงพลังขึ้นไปอีก ขนาดเราเคยได้ฟังเพลงนี้มาก่อนหลายครั้งแต่พอได้ดู Official Video เพื่อเขียนงานชิ้นนี้ก็อดขนลุกไม่ได้

อีกคนที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้ เพราะถ้าเทียบฐานะเธอที่ไต้หวันกับวิธีเรียกแบบไทยๆ เธอก็คือ ‘แม่’ ที่ถ้าเพลงขึ้นเมื่อไหร่ทุกคนเป็นต้องลุกขึ้นมาแย่งกันเต้นเมื่อนั้น ไช่อี้หลิน หรือที่หลายคนเคยได้ยินว่า โจลิน ไช่ ก็มีผลงานเพลง We’re All Different, Yet The Same ออกมาในปี 2014 สองปีหลังจากที่สังคมไต้หวันเริ่มคุยกันเรื่องการแต่งงานของคนเพศเดียวกันมากขึ้น

ที่จริงแล้ว โจลิน มีผลงานเพลงอีกหลายเพลงที่พูดถึงตัวตนของชาว LGBTQ+ แต่เพลงนี้ดูเหมือนจะเป็นเพลงสำหรับคู่รักเพศเดียวกันที่ชัดเจนที่สุด เพราะเปิดขึ้นมาด้วยท่อน “หญิงสาวสองคนตกหลุมรักกัน มันไม่ง่ายและก็ไม่แปลก” โดยเนื้อหาในเอ็มวีเป็นเรื่องที่ดัดแปลงมาจากเรื่องจริง เล่าเรื่องของคู่รักเพศเดียวกันที่ไม่สามารถช่วยเหลืออีกฝ่ายได้เมื่ออยู่ในภาวะคับขัน เพราะแม้จะอยู่ด้วยกันมานานแต่กลับไม่มีสถานะคู่สมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย

แม้ในปี 2019 คู่รักชาวไต้หวันทุกคู่จะไม่ได้ถูกจำกัดสิทธิการจดทะเบียนสมรสหรือจดทะเบียนคู่ชีวิตภายใต้กฎหมายแล้วก็ตาม แต่หากเป็นคู่รักไต้หวันกับชาวต่างชาติ ที่ประเทศของอีกฝ่ายยังไม่รองรับการแต่งงานของคนเพศเดียวกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย ก็ยังไม่สามารถจดทะเบียนภายใต้กฎหมายของไต้หวันได้เช่นกัน

เพลง SEA You Soon ของเหลียงจิ้งหรู หรือ Fish Leong และ อ้ายอี๋เหลียง หรือ Eve Ai เป็นอีกเพลงที่เนื้อหาในเอ็มวีสร้างมาจากเรื่องจริงของคู่รักชาวไต้หวันและญี่ปุ่นที่การบินข้ามประเทศไปพบอีกฝ่ายบ่อยๆ ด้วยสถานะเพื่อน ทำให้กลายเป็นคนต้องสงสัยของด่านตรวจคนเข้าเมือง

เพลงนี้เป็นเพลงที่ทำขึ้นเพื่อช่วยระดมทุนให้โครงการ SEA You Soon เพื่อช่วยเหลือคู่รักเพศเดียวกันที่มีปัญหาด้านกฎหมาย และมีเป้าหมายใหญ่คือผลักดันให้ไต้หวันเปิดกว้างให้การแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกันในไต้หวันอย่างเท่าเทียม

ปัจจุบันแม้ไต้หวันจะยังไม่ได้แก้ไขข้อกฎหมายที่เป็นปัญหานี้ แต่ในเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ศาลไต้หวันได้ตัดสินอนุญาตให้คู่รักเพศเดียวกันชาวไต้หวันและมาเลเซียสามารถจดทะเบียนกันได้ โดยอ้างจากกฎหมายมาตราหนึ่งว่าด้วยการเลือกใช้กฎหมายที่องค์ประกอบเกี่ยวข้องกับการต่างประเทศว่า ถ้ามีการใช้กฎหมายจากต่างประเทศแล้วการใช้กฎหมายนั้นสร้างความวุ่นวายในไต้หวัน ก็ให้ยกเลิกการใช้กฎหมายของต่างประเทศนั้นไป ทำให้เคสนี้กลายเป็นเคสตัวอย่างของคู่รักไต้หวันและชาวต่างชาติอีกหลายคู่ แต่เพราะกฎหมายที่เป็นต้นตอของปัญหายังไม่ได้ถูกแก้ไข หลายฝ่ายจึงยังเดินหน้าผลักดันกันต่อไป

ระหว่างทางที่เราค้นหาข้อมูลเพื่อเขียนบทความครั้งนี้ ยังเจอเพลงที่น่าสนใจอีกหลายเพลง มีทั้งที่พูดถึงความรักความสัมพันธ์ หรือการยอมรับตัวตนของชาว LGBTQ+ มีบางเพลงที่อยากแนะนำให้ลองฟังกันนอกเหนือจากเพลงด้านบนแล้ว คือเพลง WOMXNLY ของโจลิน ไช่ เพลง With You, With Love ของ Zy Co feat. Achau และเพลงจาก Mitchell ยูทูบเบอร์ดังชาวไต้หวัน ชื่อ I feel free when I’m saying truth

แม้จะไม่ใช่กำลังหลักในการขับเคลื่อนเพื่อการเปลี่ยนแปลง แต่การแสดงความสนับสนุนผ่านงานเพลงของศิลปินหลายๆ คนก็เป็นอีกหนึ่งแรงสำคัญที่ช่วยสร้างความเข้าใจในสังคม และเป็นแรงใจสำคัญให้กับชาว LGBTQ+ ในไต้หวัน เหมือนที่ภาพจากเพลง Rainbow แสดงให้เราเห็น

The post ชวนฟังเพลงจากศิลปินดังไต้หวันที่ช่วยขับเคลื่อนกฎหมายสมรสเพศเดียวกัน appeared first on a day magazine.

ชื่อของ ‘มาดามอลิซาเบธ’ เริ่มเป็นที่รู้จักตั้งแต่ต้นปี 2020 จากคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่พูดถึงผัดกะเพราในไต้หวันที่ใส่ใบโหระพากับมะเขือเทศ มันกลายเป็นไวรัลในหมู่คนไต้หวันที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ากะเพราเป็นชื่อของพืชที่ใช้ในเมนูอาหารนี้ ไม่ใช่แค่ชื่อเมนูอย่างเดียว

หลังจากนั้นในช่อง Alizabeth 娘娘 ก็มีคอนเทนต์วิดีโอตามมาอีกมากมาย จากเริ่มแรกที่ถ่ายในห้องของตัวเองจนถึงมีสตูดิโอถ่ายเป็นกิจจะลักษณะ จุดเด่นที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือความง่ายของคอนเทนต์ที่มีเพียงมาดามอลิซาเบธนั่งพูดถึงหัวข้อต่างๆ อยู่หน้ากล้อง เช่น อาหารไทยที่ไม่มีอยู่จริงในประเทศไทย ทดลองชิมอาหารไต้หวันประเภทต่างๆ ไปจนถึงรีวิวนิสัยแปลกๆ ของคนไต้หวันที่คนต่างชาติไม่เข้าใจ แม้น้ำเสียงเหมือนจะโมโหอยู่ตลอดเวลาแต่เพราะสลับกับเสียงหัวเราะคนดูเลยเข้าใจว่าเป็นการแสดงกึ่งจริงจังกึ่งล้อเล่น และเป็นอารมณ์ขันแบบไทยๆ ที่ขึ้นชื่อในหมู่คนไต้หวันที่สนใจในวัฒนธรรมไทยอยู่แล้ว

ในระยะเวลาแค่ปีกว่าๆ มาดามอลิซาเบธกลายเป็นหนึ่งในคอนเทนต์ครีเอเตอร์ชาวต่างชาติที่คนไต้หวันรู้จักและติดตาม ได้ร่วมงานกับแบรนด์ใหญ่ๆ ในไต้หวัน ออกพ็อกเก็ตบุ๊ก ไปจนถึงได้ถ่ายรูปร่วมเฟรมกับประธานาธิบดี ไช่ อิง-เหวิน

วันนี้เราเลยอยากชวนคนไทยมาทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น ในฐานะอดีตคนทำงานสื่อที่มีทักษะภาษาจีนเป็นอย่างดี สู่นักศึกษาปริญญาโท คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan Normal University) ผู้วางแผนอยากเรียนต่อปริญญาเอกและทำงานสายวิชาการ แต่กลับจับพลัดจับผลูมาเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์คนดังในต่างแดน

อะไรคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณเริ่มทำคลิปแรก

เราเรียนจบปริญญาโทช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ปี 2020 ใช้เวลาเรียนอยู่ 3 ปีครึ่ง ตอนแรกอยากเรียนต่อปริญญาเอก แต่ตอนที่เรียนจบมันเลยช่วงที่รับสมัครปริญญาเอกมาแล้วเลยคิดว่าจะกลับไทยก่อนเพื่อไปเป็นอาจารย์ แต่พอเดือนเมษายนปุ๊บ โควิด-19 ระบาดหนักมากจนกลับไทยไม่ได้ เงินก็จะหมด เราเลยคิดว่าต้องหางานที่ไต้หวัน

ตอนแรกก็ยื่นสมัครงานหมดเลยทั้งนักข่าว ผู้จัดการดารา ซึ่งเป็นงานที่เราเคยทำมาก่อนแต่ไม่มีใครรับเลย สุดท้ายอาจารย์ของเราบอกว่าเราเคยเป็นนักข่าว ตัดต่อเป็น จบงานเองได้หมด เขาเลยแนะนำว่าทำไมไม่ทำงานคอนเทนต์ด้วยตัวเองล่ะ มันก็เป็นอาชีพ ไม่ต้องเป็นลูกน้องใคร ไม่ได้ต้องกลับไปสู่วงจรอุตสาหกรรมสื่อที่ต้องผลิตไปเรื่อยๆ ตามสั่ง เราก็เลยเริ่มถ่ายคลิป

กระบวนการทำงานในแต่ละคลิปเป็นยังไงบ้าง

งานตอนนี้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือการทำแพลตฟอร์มของตัวเอง คือทำวิดีโอที่ลงในยูทูบ เฟซบุ๊ก และอินสตาแกรมของเรา เป็นงานที่ต้องทำตลอดเพื่อเพิ่มคนดู เพิ่มเอนเกจเมนต์ งานอีกส่วนจะเป็นงานนอกแพลตฟอร์ม คือการออกโทรทัศน์ ให้สัมภาษณ์ และไปอีเวนต์ต่างๆ 

ถ้าการอัดคลิปของเราเอง ต้องยอมรับว่างานของเราเป็นงานทุนต่ำ เพราะเราเชื่อว่าคนดูต้องการอะไรเร็วๆ คลิปเราก็จะตัดเร็วๆ ฉับๆๆๆ แล้วเอาฟุตเทจมาต่อๆ กัน สัปดาห์หนึ่งอาจจะถ่ายครั้งหนึ่ง ครั้งละประมาณ 3 คลิป 

ส่วนไอเดียการทำคลิปเราก็คิดเอง ยกเว้นบางคลิปเท่านั้นที่มีคนช่วย สิ่งที่สำคัญสำหรับเราคือคอนเทนต์ต้องเป็นสิ่งที่เราชอบ เราเป็นคนไม่ดูฟีดแบ็กคนดูเพราะไม่อยากให้มันมากระทบกับคอนเทนต์เรา เพราะฉะนั้นคอนเทนต์ที่เราจะทำต้องเป็นสิ่งที่เราชอบหรือสร้างคุณค่า สร้างโอกาสให้กับเรา 

คิดว่าอะไรเป็นปัจจัยที่ทำให้คนไต้หวันชอบดูคลิปของคุณ

ที่ไต้หวันมียูทูบเบอร์ชาวต่างชาติเยอะมากและทุกคนจะแสดงออกว่าเลิฟไต้หวัน แต่เราไม่เหมือนกัน คอนเทนต์เราจะออกแนววิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งไต้หวันดีอยู่อย่างหนึ่งตรงที่มี freedom of speech คนไต้หวันยอมรับข้อมูลได้ทุกด้าน หลายคนเขาก็รู้สึกโอเคกับการที่มีคนมาแซวในสิ่งที่คนไต้หวันเป็นจริงๆ น่าจะเป็นจุดนี้ที่ทำให้คนไต้หวันมาติดตามเรา

พูดตรงๆ แบบไม่โลกสวย คนไต้หวันก็เหมือนคนไทย ดีใจเวลาได้รับการยอมรับจากต่างชาติ ยิ่งถ้าเวลาคนในประเทศที่พัฒนากว่ามาชมก็ยิ่งดีใจ ถ้าประเทศที่เรารู้สึกว่าด้อยกว่ามาชมก็อาจจะเฉยๆ แต่เมื่อไหร่ที่ประเทศที่เรามองว่าด้อยกว่ามาวิจารณ์เราเนี่ย เราจะรู้สึกว่า เอ๊ะ เธอเป็นใคร?

ต้องยอมรับก่อนว่าภาพคนไทยของคนไต้หวันส่วนมากคือเป็นภาพแรงงานที่มาทำงานในประเทศเขา ถ้าเราชมคนไต้หวันเขาก็จะรู้สึกว่า ใช่ไง ไอดีกว่ายูอยู่แล้ว ไม่เหมือนเวลาคนญี่ปุ่น คนเกาหลี หรือคนอเมริกาชม เราคนไทยไปชมเขามันธรรมดามาก พอเราซึ่งเป็นคนไทยทำคอนเทนต์ที่วิพากษ์วิจารณ์ความเป็นไต้หวันเขาเลยรู้สึกว่าเราแตกต่าง

ในมุมมองของคุณ ความเป็นไต้หวันคืออะไร

ความเป็นไต้หวันคือความงงแต่ไม่งง อย่างคำว่าไทยมันมีภาพชัดเจน มีวัดพระแก้ว ต้มยำกุ้ง แต่ภาพไต้หวันจะมีความงงๆ ซึ่งไม่แปลกเลยที่จะงงเพราะเขามีความหลากหลายทางเชื้อชาติมาก ประวัติศาสตร์เขาหลากหลาย มีทั้งโปรตุเกส ญี่ปุ่น จีนแคะ หมิ่นหนาน แล้วก็ชนพื้นเมือง ไม่มีความเป็นกลุ่มก้อนชัดเจนที่เราสามารถอธิบายได้ว่าคืออะไร 

ไต้หวันอาจจะมีจุดที่เหมือนญี่ปุ่นแต่ก็มีความขงจื๊อ มีความเมืองโปรตุเกส บ้านเมืองใช้ภาษาจีนแต่ก็ดูเป็นญี่ปุ่นเหลือเกิน ตอบไม่ค่อยได้ว่าความเป็นไต้หวันคืออะไร มันเห็นเป็นก้อนกลมๆ แต่ไม่ชัดเจนว่าในนั้นมีอะไรอยู่บ้าง

ตอนนี้มีคนไทยอยากย้ายมาเรียนต่อหรือทำงานในไต้หวันเพิ่มขึ้นมาก รู้สึกยังไงกับเทรนด์นี้

มีสุภาษิตจีนหนึ่งพูดไว้ว่า “น้ำไหลลงข้างล่างแต่คนพยายามขึ้นข้างบน” มันบอกว่าโดยสัญชาตญาณแล้วไม่ว่ายังไงคนก็จะพยายามพาตัวเองไปสู่ที่ดีๆ เทรนด์นี้มันเลยเดาได้ว่าเกิดขึ้นเพราะคนไทยอยากย้ายไปสู่ที่ที่ดีกว่าเดิม ตัดเรื่องความรักชาติออกไปนะ

ทุกคนอยากมาเราก็เข้าใจ แต่ต้องมองความจริงด้วยว่ามันโหดร้ายกว่าที่เห็น ไม่ได้ง่ายแบบที่พูดกัน ถ้าตัดงานแบบที่เราทำออกไป พวกงานบริษัทมันก็มีโควตาอยู่ว่าในหนึ่งบริษัทจะต้องมีคนไต้หวันจำนวนเท่าไหร่ถึงจะรับคนต่างชาติได้ ต้องมีใบอนุญาตทำงาน มีการค้ำประกัน มีอะไรหลายอย่างมากกว่าแค่แพสชั่น โจทย์คือมีคนตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นเราที่บริษัทเลือกและยอมทำใบอนุญาตทำงานให้ มันไม่ง่ายเลย คนไทยในไต้หวันหางานยากจะตาย มันไม่ใช่แค่คุณเก่งอย่างเดียวหรือตรงสายงานอย่างเดียว แต่มีปัจจัยและรายละเอียดอีกหลายอย่างที่ต้องรู้

เราเองไม่สามารถพูดได้ว่า “คนไทยมาเลย หางานได้อยู่แล้ว” เพราะตัวเราก็ยังหางานไม่ได้เหมือนกันเลยมาทำคอนเทนต์อยู่แบบนี้ ยอมรับเลยว่าคนที่หางานได้คือคนที่เก่งมากๆ

หลายครั้งคอนเทนต์ในช่องของคุณพูดถึงประสบการณ์ไม่ดีในไต้หวัน ในความเป็นจริงแล้วคุณมีประสบการณ์ที่ดีหรือไม่ดีในไต้หวันมากกว่ากัน

จริงๆ ประสบการณ์ไม่ดีของเราไม่ได้เยอะขนาดนั้น ยอมรับว่าบางเรื่องที่เราเล่าไม่ได้เกิดกับเราโดยตรงแต่ได้ฟังมาอีกทีหนึ่ง ที่ประสบการณ์ไม่ดีของเราน้อยเพราะเราอยู่ในสังคมของคนมาเรียนต่อ จบมาทำงานวงการบันเทิง มันยากมากที่เราจะไปเจอคนที่ไม่สุภาพ จริงๆ สิ่งที่เราพูดในคลิปมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยนะแต่เราแอ็กชั่นให้มันดูใหญ่ (หัวเราะ)

ถ้าเรื่องที่ประทับใจที่สุดตั้งแต่มาอยู่คงเป็นเรื่องที่ทีมโซเชียลมีเดียของไช่-อิงเหวิน ชวนให้ไปถ่ายรูป หรือช่วงที่เขาลงรูปโปรโมตหนังสือให้เราในอินสตาแกรมของเขา เราดีใจเพราะเราเป็นผู้อพยพใหม่ เป็นคนต่างชาติ เป็น LGBTQ+ การที่เขามาหาเราแปลว่าเขามองเห็นคนกลุ่มนี้ ได้ยินเสียงของคนกลุ่มนี้ รู้สึกว่าเขาเป็นประธานาธิบดีที่มองเห็นคนทุกกลุ่มจริงๆ โอเค ส่วนหนึ่งมันอาจเป็นเรื่องของการเมืองเพราะฐานเสียงของเขาอาจจะตรงกับกลุ่มคนดูของเรา แต่นั่นก็แสดงว่าเขาอยากจะเข้าถึงกลุ่มพวกเรา พยายามสื่อสารว่าเขามองเห็นเรา มันเลยน่าประทับใจ

ส่วนที่ไม่ประทับใจที่สุดก็เป็นอาหารไทยแหละมั้ง (หัวเราะ) อาหารไทยที่ทำโดยคนไต้หวันเป็นอะไรที่ไม่ประทับใจอย่างแรง คอนเทนต์เกี่ยวกับอาหารไทยที่เราทำมันเป็นเรื่องที่คนไทยในไต้หวันคุยกันอยู่แล้วว่าทำไมกะเพราใส่มะเขือเทศ ใส่ใบโหระพา ทำไมต้มยำใส่ผักอะไรไม่รู้เยอะไปหมด แล้วไหนจะเจียวหมาจี (泰式椒麻雞 เมนูไก่ทอดราดน้ำยำที่คนไต้หวันเข้าใจว่าเป็นอาหารไทย) นี่คืออะไร ไม่ใช่อาหารไทยสักหน่อย เราคุยกันตลอดแต่มันแค่ไม่มีใครพูดออกมาเป็นภาษาจีนให้คนไต้หวันฟัง

ช่วงหลังๆ คุณหยิบเรื่องของกินมาพูดถึงบ่อย ทำไมถึงเลือกของกิน

คนจะคิดว่าเราทำคอนเทนต์เรื่องของกินเพราะอยากขายของกิน แต่จริงๆ ที่สำคัญเลยคือช่วงโควิด-19 คนออกไปไหนไม่ได้ คนที่ทำคอนเทนต์อย่างเรายิ่งต้องทำคอนเทนต์ให้มากที่สุด เพราะพอคนอยู่บ้านแล้วไม่มีอะไรทำเขาก็จะมาดูเรา แต่คอนเทนต์ที่ออกไปกินไปเที่ยวเราก็ทำไม่ได้ ฉะนั้นโจทย์คือเราต้องทำคอนเทนต์ออกมาให้เร็วที่สุดในขณะที่ตัวเราก็ออกไปข้างนอกไม่ได้เหมือนกัน ซึ่งคอนเทนต์ที่ตรงกับโจทย์นี้แล้วยังตัดต่อได้เร็วก็คือคอนเทนต์ของกิน

เกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างทาง กว่าจะมีผู้ติดตามหลักแสนในไต้หวัน

จริงๆ สถานการณ์ของเรามันงงๆ ตอนแรกเราเคยคิดว่าจะต้องจริงจังถึงขั้นซื้อกล้องใหม่เลยไหม แต่มาคิดว่าเราเป็นคนขี้เกียจ ก็ถ่ายโดยที่นั่งเฉยๆ อยู่ในห้องนั่นแหละ และด้วยความที่เราเรียนสื่อสารมวลชนมา เรารู้ว่าคนดูให้เวลาแค่ 3 วินาทีต่อคลิป เพราะฉะนั้นคลิปสวย ภาพสวย ไม่จำเป็น มันดึงคนดูไม่ทัน คลิปแรกๆ ของเราเลยมีแค่เราพูดๆๆๆ ยาวแค่ประมาณ 40 วินาทีแล้วตัดจบเลย

ตอนนั้นเราแค่อัดคลิปบ่นผัดกะเพราในไต้หวัน อยู่ๆ ก็มีนักข่าว มีสื่อโทรมาสัมภาษณ์เต็มไปหมด ยอดคนดูก็เพิ่มขึ้นมา อยู่ๆ มันก็เกิดขึ้นเอง จะบอกว่าไม่ยากมันก็อาจจะฟังดูน่าหมั่นไส้ แต่ทุกอย่างมันก็เป็นแบบนี้ด้วยตัวของมันเองเลย

เราไม่คิดเลยว่าจะมาถึงจุดนี้ เราถ่ายคลิปเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ แล้ววันหนึ่งก็มีทีมงานของไช่-อิงเหวิน มาติดต่อว่าประธานาธิบดีของเขาอยากเจอ อยากมาถ่ายรูปด้วย มี Marie Claire, Burger King, Pizza Hut มาร่วมงานจนงงไปหมด เราไม่รู้ว่าอะไรทำให้เรามาอยู่ตรงนี้

อนาคตมีแพลนปรับเปลี่ยนอะไรในด้านการงานอีกไหม

ถ้าเปลี่ยนเรายังไม่รู้ แต่เราอยากต่อยอด เพราะโลกสมัยนี้มันไวมาก คนไปไวมาไว เราต้องสร้างคุณค่าให้ตัวเองมากขึ้น เราไม่ได้หวังว่าจะไปสุดขอบฟ้าเป็นแบบหลินจื้อหลิง (นางแบบและนักแสดงชาวไต้หวัน) แต่เราก็อยากอยู่ตรงนี้นานๆ แล้วใช้โอกาสที่มีไปต่อยอดทำธุรกิจ ตอนนี้เราต้องสร้างยอดวิว สร้างฐานคนดูให้แน่นก่อนแล้วค่อยไปคิดขยายเพิ่มเติม

ตอนแรกเราไม่ค่อยเชื่อคำนี้แต่ตอนนี้เชื่อแล้วว่าอะไรที่เกิดขึ้นแล้วดีเสมอ คือเราไม่ได้ปลื้มกับการที่มีคนมาชอบ เพราะเรารู้ว่าเดี๋ยวมาเดี๋ยวไป แต่ที่เราแฮปปี้คือเงินเพราะมันเป็นกอบเป็นกำดี (หัวเราะ) พูดตรงๆ ว่าเราเคยเป็นหมาในระบอบทุนนิยมมาก่อน แต่งานนี้เงินมันเต็มเม็ดเต็มหน่วย ไปดูเงินอาจารย์ไทยได้ 30,000 ต้นๆ เราไม่ได้ดูหมิ่นเงินน้อยนะเพราะงานอาจารย์ก็เป็นงานที่เราอยากทำ แต่ตอนนี้งานของเราเงินมันเยอะกว่ามาก ก็รู้สึกว่าหาเงินในสังคมทุนนิยมก่อนก็ได้ (หัวเราะ)

ถ้าทำได้ตอนนี้ก็ยังมีแพลนกลับไปเรียนปริญญาเอกอยู่เพราะชอบเรียนหนังสือ ชอบวิจัย อยากทำควบคู่กันไปเลยระหว่างนักวิชาการกับงานคอนเทนต์

The post คุยกับ มาดามอลิซาเบธ ยูทูบเบอร์ไทยที่ดังในไต้หวันจากคลิป “ผัดกะเพราห้ามใส่ใบโหระพา!” appeared first on a day magazine.

คอลัมน์ Made in Taiwan ครั้งนี้เลยจะพามาดูกันว่าไต้หวันเขาทำอะไรไปแล้วบ้างในช่วงที่การควบคุมโรคระบาดเริ่มอยู่ตัวและสถานการณ์ภายในประเทศกลับเป็นปกติเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ก่อนหน้านี้ และเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้สถานการณ์ในไต้หวันพลิกผันจนต้องประกาศให้ใช้มาตรการควบคุมการระบาดระดับ 3 ทั่วทั้งเกาะ

ไต้หวัน-ปาเลา travel bubble เส้นทางแรกของเอเชีย

ต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา ไต้หวัน–ในฐานะประเทศที่แม้ไม่ได้เป็นสมาชิกองค์การอนามัยโลกแต่ก็รับมือกับการระบาดได้ดีลำดับต้นๆ ของโลกในช่วงก่อนหน้านี้–ร่วมมือกับปาเลา ประเทศหมู่เกาะเล็กๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ เปิด travel bubble เป็นเส้นทางแรกของเอเชียได้สำเร็จ โดยปาเลาเป็นประเทศที่ไม่เคยมีรายงานเคสผู้ป่วยโควิด-19 เลย และยังเป็นหนึ่งในประเทศที่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับไต้หวันอย่างเป็นทางการ

ไฟลต์แรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน โดยที่ผู้เข้าร่วมจะต้องตรวจโควิด-19 ทั้งก่อนและหลังไป ไม่ออกเที่ยวนอกเส้นทางเอง พักในโรงแรมและทานอาหารในร้านที่ทางทัวร์จัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น อีกทั้งหลังกลับมายังต้องสังเกตอาการ หลีกเลี่ยงพื้นที่สาธารณะ ซึ่งรวมไปถึงการไปทำงานหรือโรงเรียนภายใน 14 วันหลังกลับจากการท่องเที่ยวด้วย

เพราะกฎเกณฑ์ที่เคร่งครัดนี้เองที่ทำให้ความต้องการไปเที่ยวในเส้นทางนี้ไม่เยอะเท่าที่ควร จนไฟลต์เดินทางเที่ยววันที่ 17 เมษายนต้องถูกยกเลิกไปเพราะมีคนจองไปเที่ยวเพียง 2 คน ทำให้ศูนย์บัญชาการกลางป้องกันโรคระบาดหรือ CECC ของไต้หวันต้องออกมาให้สัญญาว่าจะดำเนินการพิจารณาแก้ไขกฎระเบียบให้สะดวกกับนักท่องเที่ยวที่เข้าร่วมโครงการมากขึ้น เพื่อช่วยสนับสนุนเส้นทางนี้

นอกจากนี้ยังมีรายงานข่าวด้วยว่าไต้หวันกำลังพิจารณาเปิด travel bubble เพิ่มเติมกับ เกาะกวมและสิงคโปร์เป็นลำดับถัดไป ซึ่งถ้าทำได้ความต้องการท่องเที่ยวต่างประเทศคงจะเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

ส่วนเส้นทางไต้หวัน-ไทย ในช่วงเดือนมีนาคม ก่อนที่จะเริ่มการบินเส้นทางไต้หวัน-ปาเลาครั้งแรก มีรายงานข่าวหลายชิ้นที่พูดถึงความเป็นไปได้ของเส้นทางนี้เหมือนกัน รายงานข่าวชิ้นหนึ่งโดยสำนักข่าว udn ของไต้หวันเมื่อวันที่ 23 มีนาคมบอกว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม Lin Chia-lung ได้กล่าวไว้ว่าเส้นทาง travel bubble ถัดไปจะพยายามให้เป็นเส้นทางใกล้ๆ ที่เดินทางไม่เกิน 5 ชั่วโมง และ “ประเทศไทยมีโอกาสสูงมาก” สอดคล้องกับข่าวที่รายงานว่าผู้แทนสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย ประจำกรุงไทเปได้เอ่ยถึงการเจรจากันระหว่างไต้หวันและไทยถึงความเป็นไปได้ที่อาจเริ่มได้ในช่วงปลายปีนี้หรือต้นปีหน้า หลังจากคนส่วนใหญ่ได้รับวัคซีนกันเรียบร้อยแล้ว 

แต่เพราะสถานการณ์โควิด-19 กลับมาระบาดในประเทศของพวกเราอีกครั้งเมื่อต้นเดือนเมษายน อย่างหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเดิม ทำให้กระแสข่าวค่อยๆ เฟดหายไป

รายงานข่าวล่าสุดเมื่อวันที่ 22 เมษายน การท่องเที่ยวไต้หวันประกาศออกมาอย่างเป็นทางการว่ากำลังเจรจาการเปิด travel bubble กับสิงคโปร์ มาเลเซีย เวียดนาม ฟิลิปปินส์ เกาะกวม และฮาวายเท่านั้น แต่ตอนนี้ด้วยสถานการณ์ภายในเอง โปรเจกต์นี้อาจจะต้องถูกพับเก็บไปชั่วคราว จนกว่าไต้หวันกลับมาปกติได้ดังเดิม

เกิดอะไรขึ้นกับไต้หวัน

เป็นที่รู้กันว่าไต้หวันควบคุมสถานการณ์โรคระบาดได้ดีมากมาโดยตลอดและไม่เคยต้องใช้มาตรการล็อกดาวน์เลย จนช่วงเดือนที่แล้วคนไต้หวันก็ยังสามารถใช้ชีวิตกันได้อย่างปกติ ทำให้หลายคนก็เลือกที่จะยังไม่ฉีดวัคซีนที่ถูกนำเข้ามาเมื่อเดือนมีนาคม เพราะไต้หวันได้มาเพียงวัคซีนของ AstraZeneca เท่านั้นหลายคนจึงมองว่าอยากรอตัวเลือกที่หลากหลายกว่านี้ก่อน

หลายเสียงพูดถึงอัตราการฉีดวัคซีนของไต้หวันที่ค่อนข้างช้าถ้าเทียบกับประเทศอื่นๆ ว่าวัคซีนที่ได้มาอาจหมดอายุก่อน เป็นการเสียของเปล่าๆ หรือที่แย่กว่านั้นคือถ้าเกิดการระบาดขึ้นในไต้หวันในช่วงที่ประเทศอื่นกำลังฟื้นฟูไต้หวันจะตกอยู่ในที่นั่งลำบากทันที

แล้วเรื่องที่หลายคนกังวลก็เกิดขึ้นจริงๆ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคมมีรายการการติดเชื้อในประเทศ เริ่มจากครอบครัวของนักบินที่ติดเชื้อมาจากต่างประเทศและคนขับรถชัตเติลบัสของโรงแรมที่ใช้กักตัวผู้ที่เพิ่งเดินทางเข้าไต้หวัน รวมทั้งสิ้น 3 คน วันต่อมาพบเคสในประเทศเพิ่ม 7 คน และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนแตะหลักร้อย ล่าสุดวันที่เรากำลังเขียนบทความนี้ วันที่ 21 พฤษภาคม มีรายงานเคสในประเทศ 312 คน

ทั่วทั้งเกาะจึงประกาศใช้มาตรการควบคุมระดับ 3 คือหลีกเลี่ยงการออกจากบ้านถ้าเป็นไปได้ ถ้าต้องออกไปข้างนอกต้องสวมหน้ากากอนามัยตลอดเวลา ปิดสถานประกอบการเพื่อความบันเทิง ศูนย์กีฬา ห้องสมุด พิพิธภัณฑ์ชั่วคราว งดการรวมตัวกันเกิน 5 คนภายในสถานที่ปิด หรือ 10 คนในที่กลางแจ้ง สถานศึกษาให้สอนทางออนไลน์ ส่วนบริษัทต่างๆ ส่วนใหญ่ประกาศเวิร์กฟรอมโฮม บางส่วนแบ่งพนักงานออกเป็นกลุ่มที่ยังต้องไปบริษัท และกลุ่มที่เวิร์กฟรอมโฮม

แต่สิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์ในไต้หวันน่าจะได้กลับมาเป็นปกติในอีกไม่นานคือภาครัฐมีการจัดการที่รวดเร็วและวางแผนโดยคิดถึงการใช้ชีวิตหลายด้าน ส่วนภาคเอกชนและประชาชนโดยมากก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รัฐบาลไม่ได้สั่งล็อกดาวน์จนถึงขั้นห้ามออกไปไหนมาไหน ร้านอาหาร ตลาด และซูเปอร์มาร์เก็ตยังเปิดได้ตามปกติ โดยให้มีมาตรการลงชื่อผู้ที่เข้าใช้บริการและต้องเว้นระยะห่างอย่างเคร่งครัด ทำให้ประชาชนยังคงสามารถออกไปไหนมาไหนได้บ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะอยู่บ้านนอกจากจะจำเป็นต้องทำธุระข้างนอกจริงๆ 

อ้างอิง

focustaiwan.tw

taiwannews.com.tw

tw.news.yahoo.com

The post เมื่อไหร่จะได้ไปไต้หวัน? โปรเจกต์ travel bubble ของไต้หวันไปถึงไหนแล้ว? appeared first on a day magazine.

ก่อนที่จะมีโควิด-19 เพื่อนของเราคนหนึ่งมาเที่ยวไต้หวันและตั้งข้อสังเกตกับอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในไทเปไว้ว่า น่าแปลกที่ประเทศประชาธิปไตยอย่างไต้หวันมีการสร้างรูปจำลองของอดีตผู้นำคนหนึ่งเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่ ถึงขนาดที่ต้องมีการแสดงทหารเปลี่ยนกะจนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมขนาดนี้

เมื่อปีที่แล้วเราเคยเขียนบทความเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวดอกลิลลี่ป่าที่เป็นจุดเริ่มต้นของประชาธิปไตยของไต้หวันในปัจจุบัน และได้พูดแตะถึงเรื่องผลกระทบจากการเคลื่อนไหวครั้งนั้น หนึ่งในสิ่งที่เกิดขึ้นคือการเปลี่ยนข้อความบนซุ้มประตูหลักหน้าอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก เป็นความเคลื่อนไหวในการชำระประวัติศาสตร์ไต้หวันที่เคยอยู่ภายใต้กฎอัยการศึกมายาวนาน และลบล้างยุคสมัยของลัทธิบูชาตัวบุคคล ยุคที่แทบทุกสถานที่สำคัญเต็มไปด้วยรูปปั้นสลักคำสรรเสริญเยินยอ

สร้างชาติยิ่งใหญ่ด้วยผู้นำเกรียงไกร

อนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก เป็นโครงการของรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งในปี 1976 (สร้างแล้วเสร็จในปี 1980) หลังการอสัญกรรมของอดีตผู้นำรัฐบาลชาตินิยมเพื่อสรรเสริญความยิ่งใหญ่ดีงามของเขา โดยก่อนหน้านี้นอกจากจะมีการจัดแสดงประวัติชีวิตและการทำงานของเจียง ไคเช็ก ควบคู่ไปกับประวัติศาสตร์ไต้หวันแล้ว ยังมีการขายของที่ระลึกที่เกี่ยวกับเจียง ไคเช็ก ด้วย

แต่คำถามคือสำหรับประชาชนไต้หวันแล้ว เจียง ไคเช็ก คือรัฐบุรุษ คือผู้นำที่ควรค่าสรรเสริญ หรือเป็นจอมเผด็จการผู้อยู่เบื้องหลังการทรมานและสังหารหมู่ผู้เห็นต่างอย่างไร้ปรานี?

หากจะพูดถึงความย้อนแย้งนี้ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่พูดถึงเหตุการณ์ 228 (228 Incident) ที่ยังคงทิ้งรอยแผลเป็นให้กับชาวไต้หวันหลายครอบครัวไม่ได้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ปี 1947 เมื่อกลุ่มผู้ต่อต้านรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งรวมตัวกันครั้งใหญ่และถูกปราบปรามด้วยความรุนแรง มีรายงานผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ทั่วเกาะไต้หวันหลายพันคน และมีการประเมินว่าอาจสูงถึง 20,000 คน

นอกจากนี้ยังมีห้วงแห่งความน่าสะพรึงกลัวสีขาว (White Terror) ระหว่างปี 1949-1987 ซึ่งเป็นช่วงครองอำนาจของพ่อลูกตระกูลเจียง–เจียง ไคเช็ก และเจียง จิงกว๋อ มีการประกาศใช้กฎอัยการศึกนานกว่า 38 ปี เนื่องจากพรรคก๊กมินตั๋งเป็นพรรครัฐบาลที่ครองอำนาจในสาธารณรัฐจีนมายาวนาน ห้วงเวลานั้นใครที่มีทีท่าว่าอาจเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐบาลสามารถถูกตัดสินว่าก่อการกบฏหรือฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ได้ง่ายๆ หรืออาจถูกลงโทษด้วยการสั่งจำคุกนักโทษการเมือง การกระทำเพียงเล็กน้อยที่ทำให้รัฐบาลจับตามองอาจส่งผลถึงชีวิต นั่นทำให้ชาวไต้หวันส่วนใหญ่ในช่วงนั้นไม่กล้าแม้แต่จะแสดงออกถึงความคิดเห็นของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา

คำสรรเสริญที่ถูกปลด

ปี 2000 พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ชนะเลือกตั้งเป็นครั้งแรก ประธานาธิบดีเฉิน สุ่ยเปียน ในขณะนั้นมุ่งมั่นจะชำระล้างประวัติศาสตร์เพื่อแสดงว่าไต้หวันไม่ได้ตกอยู่ภายใต้ระบอบเผด็จการหรือกฎอัยการศึกอันยาวนานอีกต่อไป เขาสั่งการให้หน่วยงานในสังกัดรัฐบาลทั่วประเทศสำรวจรูปปั้นจำลองสองผู้นำตระกูลเจียงที่ตั้งในสถานที่สำคัญ รวมถึงชื่อสถานที่ทางการที่ตั้งขึ้นเพื่อเชิดชูสองผู้นำเพื่อหาทางจัดการกับมรดกตกทอดของระบอบเผด็จการในอดีต

20 ปีผ่านไป สำนักข่าว Liberty Times Net รายงานว่ามีรูปปั้นจำลองมากกว่า 300 ชิ้นที่ถูกถอดและขนย้ายออกจากสถานที่สำคัญทางราชการเพื่อนำไปทำลาย บางส่วนก็รักษาไว้ที่สุสานฉือหู (Cihu Mausoleum) สุสานของอดีตผู้นำที่ตั้งอยู่ในเมืองเถาหยวนจนกลายเป็นภาพแปลกตาเมื่อในสวนแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยรูปปั้นเจียง ไคเช็ก และทายาท บ้างนั่ง บ้างขี่ม้า บ้างยืนมองหน้ากัน บ้างยืนล้อมกันเป็นวงกลม กินเนื้อที่ส่วนใหญ่ในสุสานนี้ รายงานบางชิ้นบอกว่าในสวนอาจมีรูปปั้นอดีตผู้นำรวมกันมากถึง 500 ชิ้น ถึงอย่างนั้นกระบวนการขนย้ายรูปปั้นเหล่านี้เฉพาะส่วนของภาครัฐก็เพิ่งจะดำเนินการได้เพียง 23 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น 

ส่วนหนึ่งของความล่าช้าเป็นเพราะผลงานแต่ละชิ้นต้องถูกตีความอย่างระมัดระวังว่ามีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หรือศิลปะหรือไม่ เราจึงยังสามารถเห็นรูปปั้นเหล่านี้ได้ในหลายสถานที่ของไต้หวัน โดยเฉพาะรูปปั้นเจียง ไคเช็ก ขนาดใหญ่ที่อนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก นั่นเอง

ส่วนของการเปลี่ยนชื่อสถานที่ ตัวอย่างหนึ่งคือซุ้มประตูด้านหน้าอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก จุดเช็กอินที่นักท่องเที่ยวชอบไปถ่ายรูปกัน ปัจจุบันบนซุ้มมีข้อความเขียนเป็นตัวอักษรจีนว่า 自由廣場 ตรงกับชื่อลานที่เรียกกันว่า Liberty Square หรือ Freedom Square ซึ่งเป็นสถานสำคัญที่ชาวไต้หวันมักจะนัดมารวมตัวกันเพื่อเรียกร้องหรือดำเนินกิจกรรมต่างๆ 

แต่ถ้าย้อนกลับไปในอดีต ข้อความเดิมบนซุ้มประตูนี้คือ 大中至正 หรือข้อความสรรเสริญความเที่ยงธรรมของอดีตผู้นำเจียง ไคเช็ก แน่นอนว่าการดำเนินการเปลี่ยนข้อความบริเวณนี้มีทั้งผู้ที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ผู้ที่ไม่เห็นด้วยส่วนใหญ่นั้นเห็นความสำคัญในการรักษาไว้ซึ่งประวัติศาสตร์ ส่วนฝั่งผู้ที่เห็นด้วยส่วนใหญ่คือครอบครัวของผู้ที่ได้รับผลกระทบจากช่วงความน่าสะพรึงกลัวสีขาว ถึงขั้นมีรายงานว่าวันที่มีการนำข้อความสรรเสริญลงเพื่อเปลี่ยนเป็นข้อความใหม่ มีคนไปดื่มไวน์เฉลิมฉลองกันบริเวณนั้นเลยทีเดียว 

เช่นกันกับตัวอนุสรณ์สถานเอง ที่รัฐบาลเฉิน สุ่ยเปียน เปลี่ยนชื่อเป็น National Taiwan Democracy Memorial Hall แต่ผลสุดท้ายเมื่อพรรคก๊กมินตั๋งชนะการเลือกตั้งอีกครั้ง ก็ได้เปลี่ยนชื่อสถานที่กลับไปเป็นอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก ตามเดิม

อีกตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือสนามบินนานาชาติเถาหยวนซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมในแผนการของสนามบิน ก่อนจะถูกเปลี่ยนเป็นสนามบินนานาชาติเจียง ไคเช็ก เพื่อรำลึกถึงอดีตผู้นำ กระทั่งในปี 2006 อดีตประธานาธิบดีเฉิน สุ่ยเปียน ก็เสนอแผนการเปลี่ยนชื่อสนามบินแห่งนี้กลับเป็นชื่อเมืองเถาหยวนเพื่อให้ชื่อของสนามบินสะท้อนถึงที่ตั้งที่ถูกต้อง แน่นอนว่าเกิดกระแสไม่เห็นด้วยมากมาย เช่น การเปลี่ยนชื่อไม่ได้ช่วยให้การจัดการการบินในสนามบินดีขึ้น หรือบ้างก็เสนอให้คงชื่อของอดีตผู้นำเอาไว้ควบคู่ไปกับชื่อเมือง แต่ผลสุดท้ายสนามบินก็ถูกเปลี่ยนชื่อกลับไปเป็นสนามบินนานาชาติเถาหยวนอย่างที่พวกเราคุ้นชื่อกัน

ตั้งแต่ที่เรามาเรียนต่อในไต้หวันจนทำงานแล้ว ทุกปีจะได้ยินข่าวคนไปปาสีใส่รูปปั้นเจียง ไคเช็ก บ้าง ทำลายรูปปั้นบ้าง ถ้าจำไม่ผิด ประมาณปี 2019 ในเขตมหาวิทยาลัยของเรามีคนแอบเข้าไปตัดขาม้าที่เป็นส่วนหนึ่งของรูปปั้นเจียง ไคเช็ก ในเขตมหาวิทยาลัย เป็นเหตุให้ในปัจจุบันหลายๆ สถานที่สร้างรั้วขึ้นมากั้นไม่ให้มีคนเข้าไปทำลายสิ่งของสาธารณะได้อีก

เมื่อเวลาเปลี่ยน การตีความสถานะของอดีตผู้นำที่เกรียงไกรก็เปลี่ยน รูปปั้นหลายร้อยชิ้นในที่สุสานฉือหูถูกทิ้งไว้โดยไร้การบูรณะ เหมือนจะให้เป็นประจักษ์พยานถึงการเปลี่ยนผ่านของเวลา ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนไต้หวันบางคนตั้งคำถามว่าควรหรือไม่ที่เมืองเถาหยวนจะประชาสัมพันธ์สถานที่แห่งนี้ในฐานะแหล่งท่องเที่ยว เพราะการนำชื่อหรือตัวแทนของอดีตผู้นำเผด็จการมาประชาสัมพันธ์ในฐานะแหล่งท่องเที่ยวก็ดูจะลักลั่นย้อนแย้งอยู่ไม่น้อย

อ้างอิง

fpri.org

news.ltn.com.tw

reuters.com

taipeitimes.com

taipeitimes.com

The post ผู้นำสร้างชาติหรือเผด็จการเหี้ยมโหด? ‘เจียง ไคเช็ก’ ผู้นำที่ชาวไต้หวันอยากลบคำเยินยอ appeared first on a day magazine.

เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยได้ยินเพลง Mei Hua (เหมยฮวา) ของเติ้ง ลี่จวิน ผ่านหูกันมาบ้าง แม้จะไม่รู้ว่ามันมีความหมายว่ายังไง แต่ได้ยินเพลงขึ้นเมื่อไหร่ก็ฮัม “เหมยฮวา เหมยฮวา หมานเทียนเซี่ย” คลอไปกับเสียงเพลงกันได้ตลอด

พอเข้าช่วงตรุษจีน ไต้หวันก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ทั่วเกาะมีดอกไม้แข่งกันผลิดอกเต็มไปหมด อย่างซากุระ (ภาษาจีนเรียกว่าอิงฮวา) ดอกสาลี่ (หลีฮวา) หรือดอกอาซาเลีย (ตู้เจวียนฮวา) รวมถึงดอกบ๊วยหรือ ‘เหมยฮวา’ ด้วยเช่นกัน

เหมยฮวานี่เองที่ดูจะเป็นดอกไม้ที่มีเครดิตสูงที่สุดในฐานะดอกไม้ประจำชาติของไต้หวัน (ดอกที่อยู่บนธงชาติไต้หวันนั่นก็ใช่) แม้คนไต้หวันหลายคนอาจจะยี้เพราะตราดอกเหมยนั้นมีที่มาจากตราสัญลักษณ์ของพรรคก๊กมินตั๋ง แต่ตราดอกเหมยในฐานะดอกไม้ประจำชาติก็ยังคงอยู่เรื่อยมา

ดอกเหมยนั้นเวลาบานพร้อมกันก็สวยไม่แพ้ดอกซากุระ แถมบางพันธุ์ยังส่งกลิ่นหอมอีก จนมีหลายครั้งที่เราสับสนระหว่างดอกไม้สองพันธุ์นี้ เพิ่งจะมาปีนี้เองที่ลองหาข้อมูลจริงจังแล้วพบว่าคนไต้หวันเองก็สับสนกับดอกไม้หน้าตาแบบนี้เหมือนกัน ที่สำคัญคือไม่ได้มีแค่สองพันธุ์ที่ชวนสับสน แต่ดอกบ๊วย (เหมยฮวา) ดอกซากุระ (อิงฮวา) ดอกสาลี่ (หลีฮวา) ดอกพลัม (หลี่ฮวา) และดอกพีช (เถาฮวา) 5 ดอกนี้หน้าตาคล้ายกันและชวนให้สับสนไปหมด

เมื่อเดือนที่ผ่านมา เราพร้อมกับพี่ๆ น้องๆ คนไทยที่มาเรียนต่อที่ไต้หวันหลายคนเช่ารถขับเพื่อออกไปตามหาดอกซากุระสีขาวกัน แต่หลังจากใช้เวลาขับรถอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง พอขึ้นเขาไปถึงจุดหมายกลับพบว่าคนเยอะเกินไปจนจอดรถไม่ได้ แต่ระหว่างทางพวกเราเจอคาเฟ่เอาต์ดอร์ร้านหนึ่งที่มีซากุระสีขาวเยอะไปหมดเหมือนกัน เลยตัดสินใจวนรถกลับไปคาเฟ่ร้านนั้นแทน อย่างน้อยก็ได้ชมซากุระสีขาวเหมือนกัน

ปรากฏว่าพอไปถึงที่ร้าน เจ้าของร้านก็บอกกับเราว่านี่ไม่ใช่ซากุระ แต่เป็นดอกสาลี่ต่างหาก ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครในทริปที่ผิดหวังเลย เพราะดูเผินๆ มันก็สวยเหมือนกันอยู่ดี

จบจากทริปนั้นเรายังมีโอกาสได้ไปสถานที่หนึ่งในภาคกลางของไต้หวันซึ่งพิเศษมากเพราะขณะที่จุดชมดอกไม้ส่วนใหญ่ของไต้หวันอาจมีดอกไม้หน้าตาคล้ายๆ กันแค่ 1-2 ชนิดหรืออย่างมากก็ 3 ชนิด ที่ ‘เฉ่าผิงโถว (草坪頭)’ หรืออดีตพื้นที่ปลูกชาในเมืองหนานโถว เราสามารถชมดอกไม้ 4 ชนิดได้ในที่เดียว คือ ดอกซากุระ ดอกเหมย ดอกสาลี่ และดอกพีช 

พอดอกไม้ทั้ง 4 มาอยู่ด้วยกัน อย่าว่าแต่เราที่เป็นคนไทย แม้แต่คนไต้หวันเองก็สับสนเหมือนกันว่าทางไหนเป็นดอกอะไร แต่จริงๆ แล้วก็พอจะมีวิธีแยกแยะอยู่บ้าง และเราก็ได้เรียนรู้มาจากทริปนี้เหมือนกัน ดังนั้นนอกจากจะเอาภาพดอกไม้มาฝากแล้ว เราเลยขอแถมวิธีแยกแยะดอกไม้สวยๆ เหล่านี้ด้วย

ถ้าใครได้มาไต้หวันรอบหน้า นอกจากจะได้ถ่ายรูปดอกไม้เพลินๆ แล้ว การได้สังเกตและแยกว่าต้นนี้เป็นต้นอะไรหรือเป็นดอกอะไรก็ทำให้เที่ยวได้สนุกขึ้นเยอะเลย

ดอกซากุระ

ดอกไม้ที่เชื่อว่าหลายคนน่าจะอยากมาเห็นด้วยตาตัวเอง ในไทเปมีจุดชมดอกซากุระอยู่หลายจุด เช่น เขาหยางหมิงซานหรือวัดอู๋จี๋เทียนเหยียน (無極天元宮) ใกล้ๆ เขตตั้นสุ่ย ดอกซากุระเป็นดอกไม้ที่สามารถแยกออกจากดอกไม้ประเภทอื่นๆ ที่เรากำลังพูดถึงในบทความนี้ได้ง่ายที่สุด เพราะปลายกลีบดอกจะมีหยักและมีก้านดอกยาว โดยหนึ่งช่อจะมีหลายดอก

ดอกเหมย

ส่วนตัวเราเวลาจะแยกดอกเหมย ถ้าไม่คิดถึงรูปทรงดอกไม้บนธงชาติไต้หวันก็จะนึกถึงโลโก้ดอกไม้บนซองลูกอมรสบ๊วยที่ชอบกินสมัยเด็กๆ ดอกเหมยจะมีความกลมๆ สมมาตรเหมือนกับโลโก้แบบนั้นเลย อีกอย่างที่ช่วยให้เราสามารถแยกดอกเหมยได้คือดูที่ก้านดอก ดอกเหมยจะไม่มีก้านชูขึ้นมาทำให้รู้สึกเหมือนดอกไม้ติดอยู่กับกิ่งไปเลย

ดอกพีช

ลักษณะคล้ายดอกเหมย แต่กลีบจะยาวรีกว่า มีก้านสั้นๆ ที่ต้องสังเกตให้ดี และถ้าโชคดีหน่อยก็จะเจอผลพีชที่เริ่มปูดขึ้นมาเป็นผลเล็กๆ ปนอยู่กับดอกพีชที่ยังร่วงไม่หมด บอกให้เรารู้ว่านี่แหละคือต้นพีช

ดอกสาลี่

แม้ตอนแรกเราจะสับสนระหว่างดอกสาลี่กับดอกซากุระสีขาว แต่พอได้เห็นดอกสาลี่เป็นครั้งที่สองก็เจอจุดที่แตกต่างจากดอกซากุระอย่างเห็นได้ชัด คือถ้ามองไกลๆ ดอกของต้นสาลี่จะขึ้นเรียงตัวไปตามกิ่ง ไม่ฟูฟ่องและแผ่ออกเหมือนซากุระ ดอกมีกลีบเรียวและเกสรยาวเป็นพิเศษ

แนะนำสถานที่ชมดอกไม้ไปง่ายรอบไทเป

Yangmingshan Flower Clock (陽明山花鐘)

Yangmingshan National Park, Hushan Road, Section 2, Beitou District, Taipei City

นั่งรถไฟฟ้าสายสีแดงลงที่สถานี Beitou ต่อรถเมล์สาย 129 หรือ S9 ลงที่ป้าย Hushan Rd. Sec. 2

Wuji Tianyuan Temple (淡水無極天元宮)

No. 36, Section 3, Beixin Road, Tamsui District, New Taipei City

นั่งรถไฟฟ้าสายสีแดงลงที่สถานีปลายทาง Tamsui ต่อรถเมล์สาย 875 จากท่ารถด้านนอกสถานีรถไฟฟ้า ลงที่ป้าย Tianyuan Temple

ดอกไม้ไต้หวัน

The post ออกไปดูดอกไม้ในไต้หวัน และคู่มือแยกแยะดอกไม้ยอดฮิตฉบับบีกินเนอร์ appeared first on a day magazine.

คำนี้กระจายอยู่ทั่วไทม์ไลน์อยู่ช่วงหนึ่ง คือช่วงที่ซีรีส์ แปลรักฉันด้วยใจเธอ ออกฉาย ตัวเอกในเรื่องชื่อโอ้เอ๋ว อาศัยอยู่ในจังหวัดภูเก็ตซึ่งมี ‘ขนมโอ้เอ๋ว’ เป็นของหวานขึ้นชื่ออย่างหนึ่งของจังหวัดเหมือนกัน จนถึงตอนนี้เราก็ยังเห็นคนพูดถึงโอ้เอ๋วผ่านหน้าไทม์ไลน์เป็นระยะ เรายังไม่ได้ดูซีรีส์เรื่องนี้เพราะหาดูในไต้หวันไม่ได้สักที (แต่คิดว่าตัวเองพอจะรู้เรื่องราวคร่าวๆ ประมาณ 60-70 เปอร์เซ็นต์จากการเห็นผ่านหน้าไทม์ไลน์) ส่วนโอ้เอ๋วของจริงที่ภูเก็ตก็ยังไม่เคยได้ไปชิมแต่เห็นผ่านไทม์ไลน์ของคนที่ไปตามรอยซีรีส์ที่ภูเก็ตเหมือนกัน

ครั้งแรกที่เห็นภาพขนมโอ้เอ๋วของจริงเราอดเอ๊ะในใจไม่ได้ เพราะทั้งหน้าตาทั้งชื่อเรียกมันช่างคล้ายกับอะไรบางอย่างที่เห็นได้ทั่วไปในไต้หวัน โอ้เอ๋วของภูเก็ตหน้าตาเป็นวุ้นใสสีอ่อนโปะหน้าด้วยน้ำแข็งไส น้ำแดง และผลไม้ต่างๆ พูดแล้วก็อยากกินเอง ส่วนขนมของไต้หวันที่เราว่าคล้ายๆ กันคือ ‘อ้ายอวี้’ หรือที่คนไทยเรียกติดปากว่าน้ำวุ้นกบนั่นเอง

พอเริ่มมีคำถาม เราก็เริ่มค้นที่มาของทั้งโอ้เอ๋วและอ้ายอวี้ว่าสรุปแล้วมันเหมือนหรือต่างกันยังไงบ้าง 

แล้วก็ได้คำตอบว่า อ้าว! มันคือสิ่งเดียวกันนี่นา

โอ้เอ๋วของภูเก็ต | ภาพจาก phuketcity.go.th

อ้ายอวี้ของไต้หวัน | ภาพจาก test.pure-taiwan.info

โอ้เอ๋ว มีชื่อภาษาจีนว่า 薁蕘 อ่านแบบจีนกลางได้ว่า อวี้หราว Yù ráo แต่ถ้าออกเสียงแบบภาษาฮกเกี้ยนอ้างอิงตามเว็บไซต์ itaigi—พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนออนไลน์ของไต้หวัน จะออกเสียงว่า เอ้อเกย๋อ ò-giô (เสียงควบ กย) ซึ่งใกล้เคียงกับโอ้เอ๋วที่เราเรียกกัน ส่วนอ้ายอวี้แบบไต้หวันเขียนด้วยตัวอักษร 愛玉 ออกเสียงแบบจีนกลางว่า Ài yù แบบฮกเกี้ยนหรือภาษาไต้หวันว่า อ้ายหยก ài-gio̍k-

ส่วนตัวละครโอ้เอ๋วใน แปลรักฉันด้วยใจเธอ ดูเหมือนจะเขียนชื่อ 欧儿 (จีนตัวย่อ) หรือ 歐兒 (จีนตัวเต็ม) ออกเสียง โอวเอ่อ Ōu er ฉีกออกไป ถ้าเป็นคนดูที่อ่านซับไตเติลภาษาจีนก็อาจจะไม่ได้รับรู้ถึงความเชื่อมโยงของชื่อของตัวละครกับของหวานขึ้นชื่อชนิดนี้

วุ้นอ้ายอวี้หรือโอ้เอ๋วเป็นวุ้นที่ได้จากเมล็ดของผลมะเดื่อชนิดหนึ่ง สำหรับเมนูโอ้เอ๋วในภูเก็ต ว่ากันว่าเริ่มจากชาวจีนฮกเกี้ยนที่ได้รับอิทธิพลมาจากเกาะปีนัง ส่วนทางไต้หวันมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรที่ย้อนไปได้ไกลที่สุดคือหนังสือ ประวัติศาสตร์ทั่วไปของไต้หวัน (台灣通史) โดยเหลียนเหิง (連橫) ตีพิมพ์ปี 1921 บันทึกไว้ว่าวันหนึ่งในรัชสมัยฮ่องเต้เต้ากวังแห่งราชวงศ์ชิง (ปี 1820-1850) อากาศร้อนอบอ้าว พ่อค้าชาวเมืองไถหนานที่เดินทางมายังเขตภูเขาของเมืองเจียอี้เกิดกระหายน้ำขึ้นมาเลยแวะวักน้ำในลำธารดื่มระหว่างทาง เขาพบว่าน้ำในลำธารให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นกว่าที่ไหนๆ พอลองสังเกตดู จริงๆ แล้วความลับอยู่ที่เมล็ดของพืชที่ขึ้นอยู่บริเวณนั้นซึ่งตกลงมายังลำธารทำให้เกิดเป็นเนื้อวุ้นที่ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นต่างหาก

พ่อค้าผู้นั้นลองเก็บเมล็ดที่ว่านั้นกลับบ้านไปทดลองทำวุ้น แช่เย็น และลองเติมน้ำเชื่อมดูก็มีรสชาติดี สุดท้ายเขาก็เลยทำวุ้นชนิดนี้ให้ลูกสาวอายุ 15 ออกไปขาย ตัวลูกสาวเองชื่อ ‘อ้ายอวี้’ ด้วยความที่เป็นของใหม่ในสมัยนั้น คนยังไม่รู้จักว่าพืชชนิดนี้คืออะไรก็เลยเรียกชื่อวุ้นนี้ว่า ‘วุ้นอ้ายอวี้’ ตามชื่อสาวคนขายวุ้นไปด้วย 

ภาพจาก yangui.com.tw

ปัจจุบันชาวไต้หวันก็ยังนิยมกินวุ้นอ้ายอวี้อยู่ โดยส่วนมากจะอยู่ในฐานะเครื่องดื่มมากกว่าของหวาน โดยเสิร์ฟวุ้นใสมาในแก้วกับน้ำเลม่อนเย็นๆ หาซื้อได้ตามไนต์มาร์เก็ตหรือร้านเครื่องดื่มท้องถิ่น หรือเสิร์ฟกับน้ำเชื่อม น้ำแข็ง และผลไม้ แม้จะหายากกว่าแต่ก็พอมีบ้างเช่นกัน (เท่าที่เรารู้คือที่ร้านชิงสุ่ยถัง (清水堂) เมืองไถหนาน) ส่วนที่ไทยก็หาทานได้ที่ภูเก็ต ดูเหมือนส่วนมากจะใช้น้ำเชื่อมสีแดง ทำให้หน้าตาต่างจากที่ไต้หวันอยู่บ้าง 

ล่าสุดเราก็ได้ยินมาว่ามีร้านน้ำวุ้นกบแบบไต้หวันไปเปิดในกรุงเทพฯ แล้ว และเพราะโอ้เอ๋ว อ้ายอวี้ และวุ้นกบคือสิ่งเดียวกัน คนกรุงเทพฯ คนไหนอยากลองกินโอ้เอ๋ว ลองเริ่มจากการสั่งน้ำวุ้นกบมาดื่มก็ได้เหมือนกัน

อ้างอิง

itaigi.tw

kmweb.coa.gov.tw

The post ภูเก็ตมีโอ้เอ๋ว ไต้หวันมีอ้ายอวี้ ของหวานแฝดคนละฝาที่กินที่ไหนก็ชื่นใจเหมือนกัน appeared first on a day magazine.

*Trigger Warning มีเนื้อหาเกี่ยวกับการฆ่าตัวตาย ทำร้ายเด็ก และการล่วงละเมิดทางเพศ*

ตอนเด็กๆ เรามักถูกสอนว่า “อย่าคุยกับคนแปลกหน้า” เพราะเขาอาจจะอุ้มพาเราไปขายเป็นลูกบ้านอื่น หรืออาจพาเราไปตัดมือ ตัดขา แล้วให้ขอทาน เราจะไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่และคนในครอบครัวอีก

คนแปลกหน้าดูน่ากลัวสำหรับเด็กตัวเล็กๆ และผู้ปกครอง แต่ในความเป็นจริง บางครั้งคนใกล้ตัวเองนั่นแหละที่ทำร้ายเด็กได้อย่างแยบยลที่สุด กี่ครั้งที่เราเห็นข่าวเด็กและเยาวชนถูกทำร้ายและล่วงละเมิดจากคนในครอบครัว เพื่อนบ้าน หรือแม้แต่ครูที่โรงเรียน ยิ่งคิดว่าเรื่องราวเหล่านี้เป็นเพียงจำนวนหนึ่งของเหตุทั้งหมดที่เกิดขึ้นจริงในสังคม และยังมีเด็กอีกไม่รู้กี่คนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองหรือรู้แต่ไม่กล้าขอความช่วยเหลือก็ยิ่งน่าเศร้า

และอย่างร้ายที่สุดคือเด็กที่รู้และขอความช่วยเหลือแล้วแต่ไม่ได้รับการใส่ใจ

พอดูคดีล่วงละเมิดทางเพศของไต้หวันในช่วงสิบปีมานี้ เหยื่อถึง 64 เปอร์เซ็นต์จากเหยื่อทั้งหมดอายุต่ำกว่า 18 ปี สถิติปี 2017 คดีที่เหยื่ออายุต่ำกว่า 12 ปี และคนร้ายเป็นญาติคิดเป็น 43 เปอร์เซ็นต์ คดีที่คนร้ายเป็นคนรู้จัก เพื่อน คนใกล้ชิดของครอบครัวคิดเป็น 22 เปอร์เซ็นต์ ส่วนคดีที่คนร้ายเป็นคนแปลกหน้ามีเพียง 5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

สถิตินี้แทบไม่ต่างจากในไทย การล่วงละเมิดทางเพศเกิดขึ้นในช่วงอายุ 5-20 ปีมากที่สุดคือ 60.6 เปอร์เซ็นต์ของเหยื่อทั้งหมด หรือถ้าแบ่งตามกลุ่มอาชีพ กลุ่มนักเรียนนักศึกษาคิดเป็น 20.9 เปอร์เซ็นต์ คดีที่คนร้ายเป็นคนคุ้นเคยหรือคนในครอบครัวคิดเป็น 53 เปอร์เซ็นต์

ความรักในฝัน การลงทัณฑ์ในชีวิตจริง

เมื่อสองปีก่อน มีรุ่นพี่คนหนึ่งเล่าให้เราฟังถึงหนังสือ สวนสนุกแห่งการลงทัณฑ์ รักในฝันของฝางซือฉี เขียนโดยนักเขียนชาวไต้หวัน (มีฉบับแปลภาษาไทยโดย Maxx Publishing) บอกตามตรงว่าเราไม่กล้าอ่านเองเพราะเรื่องราวในเล่มว่าด้วยการข่มขืน โรคใคร่เด็ก สังคมที่โทษเหยื่อ (victim blaming) และกฎหมายที่ช่วยเหลืออะไรเหยื่อไม่ได้เลยถ้าไม่มีหลักฐาน แค่ฟังเรื่องย่อจากปากรุ่นพี่และอ่านรีวิวจากนักอ่านคนอื่นๆ ก็พาเราดิ่งไปเป็นวัน

Lin Yi-han ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้เป็นชาวเมืองไถหนาน เธอเติบโตมาในครอบครัวแพทย์และสอบเข้าเรียนคณะแพทย์ได้ที่ Taipei Medical University เช่นกัน แต่หลังจากเข้าเรียนได้เพียง 14 วัน หลินอี้หานก็ลาออกและสอบเข้าเรียนใหม่ที่ National Chengchi University สาขาวรรณกรรมจีน ก่อนจะลาออกอีกครั้งหลังเรียนไปได้ 3 ปี เธอแต่งงานในปี 2016 ก่อนจะจบชีวิตตัวเองในปีถัดมา

Fang Si-Chi’s First Love Paradise หรือ สวนสนุกแห่งการลงทัณฑ์ รักในฝันของฝางซือฉี

หลินอี้หานระบุไว้ในหนังสือว่าเธอแต่งเรื่องนี้จากเค้าโครงเรื่องจริง และครูสอนพิเศษที่เป็นผู้ร้ายในเรื่องก็เป็นตัวละครที่มีเค้าโครงของคนที่เธอรู้จักจริงๆ ภายหลังที่หนังสือถูกตีพิมพ์ไม่นานและเธอเลือกจบชีวิตลงก็มีกระแสว่าเรื่องราวในหนังสืออาจจะเป็นเรื่องราวชีวิตของเธอเอง ทางการไต้หวันจึงเริ่มสืบสวนคดีของเธอ แต่แม้พ่อแม่ของเธอจะระบุตัวครูสอนพิเศษที่เป็นผู้ต้องสงสัยได้ คดีนี้ก็ไม่มีหลักฐานหรือพยานใดๆ ให้เอาผิดผู้ต้องสงสัย

หนังสือที่ถูกระบุว่าแต่งจากเรื่องจริงและบุคคลจริงไม่ถือเป็นหลักฐานที่มีน้ำหนักมากพอ

แม้จะน่าเศร้าที่สังคมไม่สามารถให้ความช่วยเหลือหลินอี้หานได้ทัน และกฎหมายไม่สามารถเยียวยาเธอและครอบครัวได้ แต่การจากไปของเธอก็สั่นสะเทือนสังคมไต้หวัน เหตุการณ์นี้กลายเป็นข่าวใหญ่ หนังสือของเธอติดอันดับขายดีทั้งในไต้หวันและประเทศอื่นๆ ทำหน้าที่ถ่ายทอดความเจ็บปวดและประสบการณ์เลวร้ายที่เหยื่อของอาชญากรรมทางเพศต้องเผชิญ เปิดโปงเบื้องหลังของสังคมแห่งชนชั้นและฐานะที่ละเลยคนตัวเล็กๆ อีกหลายคนให้ต้องทนทุกข์กับการลงทัณฑ์ไม่รู้จบ

ผีเสื้อของตั๋วตั่ว คู่มือของเด็กและผู้ปกครองทั่วโลก

Hsin Chia-Hui เป็นชาวเมืองไถหนานเช่นเดียวกับหลินอี้หาน เธอเรียนจบจากภาควิชาภาษาจีนจาก National Cheng Kung University ปริญญาโทและเอกด้านวรรณกรรมเยาวชนจาก University of Surrey และ Newcastle University ประเทศอังกฤษตามลำดับ ทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมการอ่าน Hulu Alley Reading Association และดูแลห้องหนังสือเด็กที่หอสมุดเมืองไถหนาน 

ซิ่งเจียฮุ่ยทำงานเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนมานานและรับรู้ถึงเหตุการณ์การล่วงละเมิดเด็กที่เกิดขึ้นตลอดเวลา กระทั่งได้ทราบข่าวการจบชีวิตของหลินอี้หาน เธอยิ่งรู้สึกว่าการเข้าร่วมเสวนาและถกเถียงกันนั้นไม่มากพอ เธอต้องเริ่มลงมือทำอะไรบางอย่าง

แม้ไต้หวันจะมีหนังสือที่สอนให้เด็กป้องกันตัวเอง แต่ก็ล้วนเป็นหนังสือแบบข้อมูลที่เน้นสั่งสอนและไม่ได้สร้างความเข้าใจให้กับเด็กจริงๆ เธอจึงคิดว่าถ้าหากมีนิทานภาพที่สร้างความเข้าใจให้ทั้งเด็กและผู้ปกครองไปพร้อมๆ กัน นั่นน่าจะเป็นจิกซอว์สำคัญที่ทำให้การป้องกันการล่วงละเมิดทางเพศมีประสิทธิภาพมากขึ้น

เธอได้ขอให้เหยื่อจากการถูกล่วงเกินทางเพศและผู้ที่อยู่เคียงข้างเป็นคนช่วยวาดภาพประกอบให้กับนิทานภาพเล่มนี้พร้อมกับทำคู่มือการใช้งานแนบไปกับนิทานทุกเล่มเพื่อให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องได้เรียนรู้และสร้างความเข้าใจไปพร้อมๆ กับเด็ก สุดท้าย โปรเจกต์นี้ก็สำเร็จเป็นนิทาน ผีเสื้อของตั๋วตั่ว ฉบับแปลไทยโดยสำนักพิมพ์ mangmoom kids 

ในคู่มือการใช้งาน นอกจากวิธีการใช้งานหนังสือแล้ว ยังมีวิธีการพูดคุยกับเด็กเพื่อป้องกันเหตุร้ายโดยการสอนให้เด็กรู้จักสิทธิและเสรีภาพเหนือร่างกายของตัวเอง ที่คนอื่น–แม้แต่พ่อแม่ก็ไม่สามารถละเมิดได้ เมื่อเด็กปฏิเสธ ผู้ใหญ่ต้องยอมรับสิทธิเหนือร่างกายของตัวเด็กเอง นอกจากนี้ยังมีการสอนให้เด็กแยกแยะสัมผัสจากผู้อื่นที่รู้สึกสบาย ปลอดภัย และสัมผัสที่รู้สึกอึดอัด และสุดท้ายคือสร้างความไว้วางใจกับเด็กว่าหากเกิดเหตุการณ์ที่เด็กรู้สึกไม่สบายใจ เด็กๆ จะกล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ

แน่นอนว่าไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวโดยเฉพาะเด็กในครอบครัวของตัวเอง แต่การรู้วิธีรับมือในกรณีที่ร้ายแรงที่สุดก็เป็นสิ่งสำคัญ คู่มือเล่มนี้ไม่เพียงแต่บอกวิธีสอนเด็กๆ เรื่องการรับมือการล่วงละเมิดทางเพศ แต่ยังสอนผู้ปกครองให้พร้อมรับมือความรู้สึกผิดหรือการเปลี่ยนแปลงภายในครอบครัวเมื่อคนที่รักเจ็บปวดจากการล่วงละเมิดทางเพศ ซึ่งสร้างบาดแผลให้คนใกล้ชิดไม่แพ้กัน

ผู้ที่มาร่วมกันวาดภาพประกอบให้กับหนังสือคือ Chen Jie-Hao และ Hsu Sih-Ning เฉินเจี๋ยฮ่าวถูกล่วงละเมิดตั้งแต่เด็กและผลกระทบจากเหตุการณ์นั้นติดอยู่กับเขามาตลอดสามสิบกว่าปี ส่วนสวีซือหนิงเป็นภรรยาที่อยู่เคียงข้างเฉินเจี๋ยฮ่าวทั้งระหว่างการฟื้นฟูและการวาดภาพให้หนังสือเล่มนี้ ประสบการณ์ของทั้งคู่ที่ถ่ายทอดออกมาเป็นอีกหนึ่งส่วนสำคัญของหนังสือนิทาน

เมื่อตีพิมพ์ นิทานพร้อมคู่มือชุดนี้กลายเป็นปรากฏการณ์ในไต้หวัน พ่อแม่ ผู้ปกครองพากันรีวิวและแนะนำผู้ปกครองคนอื่นๆ จากปากต่อปาก ในที่สุด หนังสือเด็กเล่มนี้ก็ได้รับรางวัลหนังสือที่ร้านหนังสือทั่วไต้หวันอยากแนะนำให้ผู้ปกครองอ่านมากที่สุดประจำปี 2019

สำหรับเราซึ่งไม่กล้าอ่าน สวนสนุกแห่งการลงทัณฑ์ รักในฝันของฝางซือฉี เพราะกลัวจะทริกเกอร์สามารถอ่าน ผีเสื้อของตั๋วตั่ว ได้ ด้วยความเป็นนิทานสำหรับเด็กและความพยายามของทีมผู้จัดทำ ในเรื่องจึงไม่มีภาพหรือเรื่องราวที่แสดงถึงความรุนแรง ไม่ได้สร้างความรู้สึกหวาดกลัวหรือหดหู่ แต่สามารถบอกเล่าให้เด็กและผู้ใหญ่ที่อ่านรู้ได้ชัดเจนว่าเหตุการณ์ประเภทไหนที่มีความเสี่ยงในการล่วงละเมิดทางเพศ เด็กสามารถจัดการกับตัวเองได้ยังไง และผู้ใหญ่รอบข้างจะช่วยเหลือได้ยังไงบ้าง

ชีวิตประจำวันของเราตอนนี้ไม่มีด้านไหนเลยที่ต้องใกล้ชิดหรือคลุกคลีกับเด็กเป็นพิเศษ นอกจากเห็นลูกๆ หลานๆ ของคนรู้จักบนไทม์ไลน์ที่นับวันก็ยิ่งเยอะขึ้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าข่าวที่เราเสพช่วงไม่กี่ปีมานี้ทำให้เรารู้สึกว่าสวัสดิภาพของเด็กและเยาวชนนั้นน่าเป็นห่วงมาก เมื่อเห็นโครงการ ผีเสื้อของตั๋วตั่ว ฉบับแปลไทยครั้งแรกเราจึงเริ่มสนใจ ยิ่งได้รู้ว่าเป็นหนังสือที่ได้รับรางวัลและได้อ่านรีวิวจากผู้ปกครองหลายๆ คน พอมีโอกาสกลับไทยช่วงสั้นๆ เราก็ซื้อติดมือมาเล่มหนึ่งทั้งๆ ที่ไม่ได้มีเด็กเล็กในชีวิตด้วยซ้ำ

เพราะอย่างน้อยหนังสือเล่มนี้ก็เป็นการเสริมภูมิคุ้มกันให้ตัวเองในอนาคต และเป็นการเตรียมพร้อมเราในฐานะคนคนหนึ่งที่อยู่ในสังคมเหมือนกัน

อ้างอิง

หนังสือเรื่อง ผีเสื้อของตั๋วตั่ว

bltbangkok.com

The post ผีเสื้อของตั๋วตั่ว : หนังสือนิทานที่ร้านหนังสือทั่วไต้หวันอยากให้ผู้ปกครองอ่านมากที่สุด appeared first on a day magazine.

บอกก่อนว่าเราไม่เคยไหว้ขอแฟนกับเทพเยว่เหล่าในไต้หวันสักครั้ง แต่พาเพื่อนคนไทยที่มาเที่ยวไปไหว้บ่อยๆ โดยเฉพาะวัดหลงซานกับวัดเสียไห่ สองวัดดังในไทเป ซึ่งเราเต็มใจไปทุกครั้ง เพราะแม้จะไม่ได้ศึกษาเรื่องศาสนาหรือสถาปัตยกรรมมาโดยตรง แต่ก็โตมากับวัดและศาลเจ้าจีน เราเลยชอบลวดลายมังกร เทพเซียน และลวดลายอีกมากที่อธิบายไม่ถูก ชอบดูเทวรูปสวยๆ ชอบการไหว้ขอพรแล้วตบท้ายด้วยเสี่ยงปัวะปวย (โยนไม้คว่ำ-หงาย) และเซียมซี

ตอบไม่ได้ว่าเราเชื่อเรื่องเทพเจ้ามากน้อยแค่ไหนแต่เวลามีเรื่องที่อยู่เหนือการควบคุมมากๆ การได้ผ่านพิธีกรรมพวกนี้อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกสนุกดีเวลาลุ้นผล และอุ่นใจมากขึ้นเวลาได้คำตอบที่ดี ส่วนถ้าได้คำตอบที่ไม่ดีเราก็จะเลิกนับถือเทพชั่วคราวประมาณ 2-3 วัน คิดเสียว่าเซียมซีกับปัวะปวยก็แค่แท่งไม้ ทำใจได้แล้วค่อยกลับมาดีกับเทพใหม่

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่วัดในไต้หวันกลายเป็นที่นิยมในหมู่คนไทย ถ้าได้มาไต้หวันก็ต้องมาไหว้ หรือแม้จะไม่ได้มาก็ต้องฝากเพื่อนหิ้วเครื่องรางต่างๆ กลับไปให้แทน เพื่อนคนไต้หวันของเรามีทั้งคนที่ไม่เชื่อและไม่นับถือศาสนารวมถึงวัตถุมงคลเหล่านี้เลย ส่วนบางคนก็เติบโตมากับพ่อแม่ที่เป็นร่างทรงจนสามารถบอกเราได้ว่าถ้าไปไหว้วัดนี้ต้องทำอะไรบ้าง เทพองค์ไหนให้พรเรื่องอะไร ไหว้ท่าไหนถึงจะถูกต้อง ฯลฯ แต่เวลาเราเล่าให้คนไต้หวันฟังว่าคนไทยบางคนก็ศรัทธาในวัดที่ไต้หวันมาก ร้อยทั้งร้อยฟังแล้วก็แปลกใจ

แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมอีกเหมือนกันที่เทพที่ดูจะป๊อปที่สุดในหมู่คนไทยคือ ‘เทพเยว่เหล่า’ หรือ ‘ผู้เฒ่าจันทรา’ ตามตำนานบอกว่าเป็นเทพที่คอยผูกด้ายแดงให้มนุษย์ และบอกว่ามนุษย์แต่ละคนควรจะได้คู่กับใคร มาคิดดูแล้วส่วนหนึ่งอาจเพราะวัดจีนในไทยไม่ค่อยมีเทพองค์นี้ประดิษฐานอยู่เท่าไหร่ หรือมีก็ไม่ใช่เทพองค์เด่น จึงกลายเป็นเทพไต้หวันที่โดดเด่นในสายตาคนไทยไปโดยปริยาย

เวลาไปไหว้เทพเยว่เหล่า คนไต้หวันมักจะเตรียมขนมหวาน ช็อกโกแลต พุทราจีน เก๋ากี้ (โกจิเบอร์รี) หรือดอกไม้สำหรับบูชาด้วย และเวลาขอเรามักจะแนะนำเพื่อนให้เริ่มจากการแนะนำตัวเอง ทั้งชื่อ วันเกิด อายุ ที่อยู่ปัจจุบัน ซึ่งเป็นวิธีที่เราใช้ทุกครั้งที่ไปไหว้ขอพรเทพทุกองค์ พอถึงเวลาขอก็ให้ขออย่างละเอียดที่สุด จะบอกแค่ “ขอให้ได้เจอกับคนดีๆ ไม่นอกใจ และเข้ากันได้สักคน” นั้นกว้างไป คนไต้หวันเขาว่าเทพจะสับสน หรือถ้าอยากได้คนสูงๆ จะบอกว่า “ขอคนสูงๆ” ก็ไม่ได้อีก ต้องระบุไปเลยว่าสูงอย่างน้อยเท่าไหร่

ไม่ต้องกลัวเทพจะหาว่าเรื่องมาก อยากได้เท่าไหร่ก็ต้องบอกให้ละเอียด ในบทความท่องเที่ยวไต้หวันของ The Taiwan Times ถึงกับบอกให้ระบุทั้งอายุ หน้าตา พื้นเพ และลักษณะหรืออุปนิสัยอื่นๆ สุดท้ายเรามักแนะนำเพื่อนหลายคนให้จดโน้ตมาเลย ถึงเวลาไหว้ก็ควักขึ้นมาอ่านตามนั้น จะยืนขอหลายนาทีก็ไม่เป็นไร ไกด์อย่างเรารอได้

ช่วงแรกๆ มีเพื่อนหลายคนไม่ได้เตรียมมาล่วงหน้า หลายคนก็ขอแค่กว้างๆ แล้วบอกกับเราว่า “เขาเป็นเทพก็ต้องรู้แหละว่าคนไหนเหมาะกับเรา” และมีอีกหลายคนที่ไม่กล้าไหว้ขอเป็นภาษาไทยเพราะกลัวเทพจะไม่รู้เรื่อง เราได้แต่บอกเพื่อนว่า “เขาเป็นเทพก็ต้องฟังออกทุกภาษาแหละน่า”

นอกจากการไหว้ขอพรแล้ว แต่ละวัดของไต้หวันยังมีวิธีทำพิธีให้เสร็จสมบูรณ์ต่างกัน อย่างที่วัดหลงซานนั้นหลังจากขอพรเสร็จต้องเสี่ยงปัวะปวยด้วยเพื่อดูว่าเทพยินยอมจะช่วยหรือเปล่า ถ้าไม้เสี่ยงทายออกคว่ำ-หงาย 3 ครั้งแปลว่าเทพตอบตกลง เราก็สามารถไปหยิบด้ายแดงวนธูป 3 รอบ แล้วพกติดตัวไว้ได้เลย

ส่วนที่วัดเสียไห่ต้องใช้ชุดกระดาษเงินกระดาษทอง ธูป และของบูชาอื่นๆ ที่ทางวัดจัดให้เพื่อไหว้เทพเจ้าต่างๆ ตามลำดับที่มีบอกไว้ หลังปักธูปถ้าโชคดีวันนั้นอาจมีคู่รักที่สมหวังกลับมาไหว้พร้อมกับเค้กแต่งงานหรือขนมหวานอื่นๆ ทางวัดก็จะเอาของไหว้เหล่านั้นออกมาแบ่งให้ผู้ที่มาไหว้วันเดียวกันได้กิน เหมือนเป็นการแบ่งพลังแห่งความโชคดี หรือถ้าวันนั้นไม่มีของไหว้จากคู่รักที่สมหวังวัดจะให้ดื่มน้ำชาศักดิ์สิทธิ์ที่ปรุงจากพุทราจีน เก๋ากี้ และน้ำตาลแทนคำอวยพรจากเทพเยว่เหล่าแทน

วันที่หนาวๆ เขาจะเสิร์ฟชาร้อน ถ้าผ่านไปทางนั้น เราจะเดินไปไหว้และจิบชานี้เหมือนกัน ถึงจะไม่ได้ขอแฟน แต่ก็ขอให้เทพเยว่เหล่าช่วยประทานความหวานและอบอุ่นด้วยชาหนึ่งแก้วแทน

เขียนมาขนาดนี้ จะไม่แนะนำวัดดังที่คนไต้หวันนิยมไปขอแฟนก็ยังไงอยู่ ว่าแล้วก็…

1. วัดหลงซาน (Longshan Temple)

วัดเก่าแก่ยอดฮิตของไทเปที่แม้ช่วงโควิด-19 ไต้หวันจะปิดประเทศแต่วัดก็ยังคึกคักทุกวัน วัดนี้เดินทางสะดวกเพราะอยู่ติดรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงินชื่อสถานี Longshan Temple ถัดจากสถานี Ximending ถ้าขอความรักวัดนี้ต้องวัดดวงว่าเทพจะตกลงยอมช่วยและได้ด้ายแดงกลับไปหรือเปล่า

แผนที่

2. วัดเสียไห่ (Xia Hai City God Temple)

ตั้งอยู่ในย่านต้าเต้าเฉิงและโด่งดังเรื่องความรักโดยเฉพาะ มาวัดนี้ขอแค่ทำครบทุกขั้นตอนก็จะได้ด้ายแดงกลับไป นักท่องเที่ยวต่างชาติโดยเฉพาะชาวเกาหลีและญี่ปุ่นจะชอบมาวัดนี้เป็นพิเศษ

แผนที่

3. วัดต้าเทียนโฮ่ว (Grand Mazu Temple)

วัดเก่าแก่ในเมืองไถจง ตั้งอยู่ในย่านท่องเที่ยวติดกับสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ภายในศาลของเทพเยว่เหล่ามีบอร์ดติดรูปคู่รักและการ์ดเชิญไปงานแต่งงานของคู่รักที่สมหวังหลายคู่

แผนที่

4. วัดหลงเฟิ่ง (Longfeng Temple)

วัดที่อยู่ติดกับทะเลสาบสุริยันจันทรา มีเทพเยว่เหล่าองค์ใหญ่ตั้งอยู่ตรงศาลาด้านนอก มีขั้นตอนการทำพิธีคล้ายกับวัดเสียไห่

แผนที่

อ้างอิง

thetaiwantimes.com

The post จุดธูป เตรียมของไหว้ แล้วไปขอพร เปิดวาร์ปวัดดังและสูตรขอความรักฉบับคนไต้หวัน appeared first on a day magazine.

เรากำลังพูดถึงประเด็น พันธมิตรชานม ที่ต่อยอดมาจากดราม่าที่เดิมทีเป็นเรื่องราวระหว่างแฟนคลับไทยและจีนของนักแสดงซีรีส์ BL ชาวไทย ก่อนที่อีก 2-3 วันถัดมาจะลุกลามเป็นดราม่าความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่มีจีน-ไทยเป็นตัวละครหลัก และไต้หวันในฐานะตัวละครที่ถูกอ้างถึงออกมามีส่วนในภายหลัง

ช่วงนั้นชาวเน็ตไทยน่าจะได้เห็นความเคลื่อนไหวหลายอย่างจากทางการไต้หวันที่เกิดขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ แค่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ ประธานาธิบดีไต้หวัน ไช่ อิงเหวิน ทวีตอวยพรเทศกาลสงกรานต์ให้ชาวไทยเป็นภาษาไทย ทั้งที่ปกติบนไทม์ไลน์ทวิตเตอร์ของเธอจะโพสเป็นภาษาจีน ญี่ปุ่น หรืออังกฤษเสมอ และไม่ได้มาแค่ประโยคเดียวอย่างสุขสันต์วันสงกรานต์ด้วย แต่ยาวจนเกือบครบโควตา 240 ตัวอักษร ต่อด้วยผู้ว่านครเถาหยวน เจิ้ง เหวิน-ช่าน ที่ทวีตรูปคู่กับผู้อำนวยการใหญ่สำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย ธงชัย ชาสวัสดิ์ พร้อมกับข้อความภาษาไทยเหมือนกันว่าอยากชวนเพื่อนสนิทคนนี้มาร่วมงานสงกรานต์ปีหน้าและอยากกินผัดไทย

2 ทวีตที่ว่าแม้ไม่ได้พูดถึงดราม่าดังกล่าวแม้แต่นิดเดียว แต่ใครเห็นก็รู้สึกได้ว่านักการเมืองไต้หวันโดยเฉพาะพรรค DPP ก็คงติดตามข่าวนี้อยู่เหมือนกัน

ไทย-ไต้หวัน พันธมิตรชานมที่เพิ่งถือกำเนิด?

ถ้าถามว่าเป็นเพราะเหตุการณ์นี้หรือเปล่าที่ทำให้รัฐบาลไต้หวันเริ่มดำเนินการกระชับความสัมพันธ์กับไทยในด้านอื่นๆ ด้วย เช่น การบริจาคชุด PPE 15,000 ชุดจากเมืองเถาหยวน หรือการบริจาคแมสก์ 2 แสนชิ้นจากรัฐบาลไต้หวัน ที่จริงมีข่าวออกมาตั้งแต่ต้นเดือนเมษายนแล้วว่ารัฐบาลไต้หวันเตรียมจะบริจาคแมสก์จำนวน 1 ล้านชิ้นให้กับประเทศที่อยู่ในกลุ่มนโยบายมุ่งใต้ใหม่ (New Southbound Policy) ที่แจ้งความต้องการต่อไต้หวัน แต่ ณ ขณะนั้นแม้ไทยจะอยู่ในกลุ่มดังกล่าว ก็ยังไม่มีชื่อของไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่แจ้งความต้องการต่อทางไต้หวัน เราเลยไม่สามารถยืนยันฟันธงลงไปได้ว่าการบริจาคครั้งนี้เป็นเพราะภายหลังไทยเกิดเปลี่ยนใจแจ้งความต้องการไปหรือเปล่า หรือทางไต้หวันตัดสินใจเพิ่มไทยเข้าไปเองเพราะเหตุการณ์ดราม่าที่เกิดขึ้นแล้วบอกว่าเป็นหนึ่งในการดำเนินการตามนโยบายมุ่งใต้ใหม่

ส่วนทางเถาหยวนก็ตีความยากอีก เพราะแม้เถาหยวนเป็นเมืองที่มีแรงงานไทยอาศัยอยู่มากตั้งแต่เมื่อ 10-20 ปีก่อน จนสามารถจัดงานสงกรานต์หรือลอยกระทงได้ แต่การที่นายเจิ้งในฐานะผู้ว่านครเถาหยวนทวีตเป็นภาษาไทยก่อนหน้านั้น รวมถึงยังเสิร์ฟชาไทยและชานมไต้หวันระหว่างงานแถลงข่าวการบริจาคชุด PPE ก็ทำให้หลายคนอดเชื่อมโยงกันไม่ได้อยู่ดีว่าการบริจาคเกี่ยวข้องกับดราม่าก่อนหน้า

คิดในแง่ดี รัฐบาลของไช่ อิงเหวิน ก็แสดงออกว่าสนใจเพิ่มระดับความสัมพันธ์กับประเทศไทยมาตั้งแต่แรก ทั้งการให้ฟรีวีซ่าและเพิ่มจำนวนทุนการศึกษาให้นักศึกษาไทยมาเรียนที่ไต้หวันอยู่เรื่อยๆ อีกอย่างคือไต้หวันเองก็เป็นประเทศที่รับมือโควิด-19 ได้ดีเป็นอันดับต้นๆ และพอเริ่มตั้งตัวได้ก็บริจาคเครื่องมือการแพทย์ที่สำคัญให้กับหลายประเทศทั่วโลกก่อนหน้าไทย การบริจาคในตอนนั้นก็อาจเป็นแค่สิ่งที่อยู่ในแพลนอยู่แล้ว แต่มาถูกเวลาไปหน่อย

ทีมงานของรัฐบาลไต้หวันเองก็เล่นกับกระแสบนโซเชียลมีเดียเก่งมาแต่ไหนแต่ไร แม้คนไต้หวันส่วนใหญ่ไม่เล่นทวิตเตอร์ แต่นักการเมืองไต้หวันหลายคนมีแอ็กเคานต์ทั้งบนเฟซบุ๊กเพื่อเอาไว้สื่อสารเป็นภาษาจีนกับชาวไต้หวัน และบนทวิตเตอร์ซึ่งส่วนใหญ่ดูเหมือนเอาไว้สื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น หรือภาษาอื่นๆ กับชาวต่างชาติโดยเฉพาะ การจะเล่นกับกระแสบนอินเทอร์เน็ตบ้างก็ดูเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะโอกาสที่จะได้เห็นชาวเน็ตไทยออกมาช่วยเรียกร้องแทนไต้หวันขนาดนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ด้วย

พันธมิตรชานม

เหตุการณ์ผ่านมาหลายเดือน ใครจะไปคิดว่าดราม่าที่มีต้นกำเนิดจากวงการบันเทิงในวันนั้นจะกลายเป็นการเคลื่อนไหวระดับนานาชาติ จากสงครามมีมบนโลกอินเทอร์เน็ตก็กลายเป็นการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่มีความร่วมมือกันจริงจัง เริ่มต้นมีแค่ไทยและไต้หวัน ก่อนที่จะลากเอาฮ่องกงเข้ามาร่วมในฐานะที่เป็นตัวละครที่กำลังถูกกดดันจากจีนโดยตรง แล้วตามด้วยอินเดียที่มีข้อพิพาทบริเวณพรมแดนกับจีน

หนึ่งในตัวอย่างที่เห็นชัดและเกิดขึ้นในไต้หวันคือกลุ่ม Taiwan Alliance for Thai Democracy ผู้จัดงานไทเปจะไม่ทน–การชุมนุมคู่ขนานจากไทเปทั้ง 2 ครั้งในวันที่ 16 สิงหาคมและ 19 กันยายนที่ผ่านมา ซึ่งในการชุมนุมนอกจากจะมีการปราศรัยเรียกร้องประชาธิปไตยในไทยแล้ว ยังมีตัวแทนจากไต้หวัน ฮ่องกง และจีนแผ่นดินใหญ่ร่วมปราศรัยและบอกเล่าประสบการณ์จากบ้านเกิดของตัวเอง ภายใต้ความหวังเดียวกันว่าจะสามารถต่อสู้เพื่อนำสิทธิเสรีภาพกลับสู่บ้านเมืองของตัวเองและเพื่อนบ้านได้

แน่นอนว่าในงานก็มีผู้ปราศรัยบางคนกล่าวถึงพันธมิตรชานม หรือ Milk Tea Alliance ที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดการชุมนุมของคนหลากหลายชาติแบบนี้ขึ้นมาได้

ขณะเดียวกันบนโลกออนไลน์ ในวันที่เรากำลังพิมพ์ต้นฉบับของคอลัมน์นี้อยู่ #MilkTeaAlliance ก็เต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์จากการชุมนุมในไทยและฮ่องกง แทรกด้วยข่าวจากอินเดีย มองโกเลีย หรือแม้แต่เบลารุส ไม่ว่าจะมองด้านไหนการถือกำเนิดและทิศทางการเคลื่อนไหวของพันธมิตรชานมก็น่าสนใจ และน่าจะเป็นอีกตัวอย่างสำคัญที่ควรศึกษา (ถ้าตอนที่เกิดเรื่องเรายังเรียน ป.โทอยู่ ก็คงหยิบเอาเรื่องนี้ไปเสนอทำทีสิสจริงจังแล้ว)

ใครจะไปคิดว่าชานมไม่กี่แก้วจะสามารถพากลุ่มนักเคลื่อนไหวจากหลายชาติที่ดูเผินๆ น่าจะรวมตัวกันได้ยาก มารวมตัวกันได้จนกลายเป็นขบวนการเรียกร้องเสรีภาพที่ทั้งส่งเสริมและเรียนรู้ซึ่งกันและกัน แถมเคลื่อนไหวทั้งออนไลน์และออฟไลน์

The post พันธมิตรชานม since 2020 : จากดราม่า BL สู่ขบวนการเรียกร้องเสรีภาพแบบใหม่แบบสับ appeared first on a day magazine.