หนึ่ง นี่เป็นหนังที่สร้างจากบรอดเวย์มิวสิคัลเรื่องดังในชื่อเดียวกัน ซึ่งเคยกวาด 4 รางวัล Tony Awards (จากทั้งหมด 13 รางวัลที่เข้าชิง) เมื่อปี 2008 จนเกิดการแย่งชิงลิขสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์กันอย่างดุเดือดตลอดหลายปีที่ผ่านมา กว่าที่จะกลายมาเป็นภาพยนตร์ในเวอร์ชั่นนี้

สอง ทีมงานเบื้องหลังที่คุณภาพคับจอ ไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับ Jon M. Chu จาก Crazy Rich Asians (2018) นักออกแบบท่าเต้น Christopher Scott จากภาพยนตร์ตระกูล Step Up และแน่นอน Lin-Manuel Miranda อัจฉริยะแห่งวงการบรอดเวย์ ผู้เขียนบท แต่งเพลง และนำแสดงในมิวสิคัลเรื่องนี้ รวมถึงผลงานระดับตำนานอย่าง Hamilton 

ไม่ต่างจากในเวอร์ชั่นมิวสิคัล In The Heights บอกเล่าชีวิตของชาวละตินอเมริกันในมหานครนิวยอร์ก ที่ต่างคนต่างก็มีหลากสัญชาติ หลายความฝัน ต่างเจเนอเรชั่น แต่ได้มาอาศัยอยู่ร่วมกันในย่าน Washington Heights เรื่องราวของพวกเขาถูกถ่ายทอดผ่านบทเพลงแรปผสมซัลซ่า บอกเล่าเหตุการณ์ไฟดับในช่วงกลางฤดูร้อนอันอบอ้าวของนิวยอร์กซึ่งกินเวลาเพียงสามวันเท่านั้น แต่กลับสามารถดึงดูดผู้ชมอย่างเราให้เกิดความรู้สึกร่วมไปกับตัวละครแต่ละตัวได้ตั้งแต่ต้นจนจบIn Washington Heights, N.Y., the scent of warm coffee hangs in the air just outside of the 181st St. subway stop, where a kaleidoscope of dreams rallies a vibrant and tight-knit community. At the intersection of it all is a likable and magnetic bodega owner who hopes, imagines and sings about a better life.but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet

และในขณะที่เราได้รับชมเรื่องราวชีวิตของตัวละครในเรื่อง ก็ยังมีชีวิตจริงของคนละตินอีกมากมายที่ดำเนินไปควบคู่กันกับภาพยนตร์มิวสิคัลเรื่องนี้ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องราวที่น่าประทับใจไม่น้อยไปกว่ากัน

ใครสักคนที่มีฝันอันยิ่งใหญ่

“ซูเอนิโตแปลว่าอะไรคะ” เด็กหญิงถาม Usnavi (แสดงโดย Anthony Ramos) ผู้เป็นพ่อในตอนเริ่มเรื่อง

sueñito หรือ ซูเอนิโต ในภาษาสเปนแปลว่า ‘ความฝันเล็กๆ’

แม้การเปรียบเทียบขนาดของความฝันนั้นจะเป็นเรื่องยาก แต่ในมุมมองเจ้าของร้านชำหัวมุมถนนอย่างอุสนาวี ความฝันเล็กๆ ของเขาที่อยากเดินทางกลับประเทศโดมินิกันเพื่อรักษารากเหง้าของตัวเองนั้นเทียบไม่ได้กับความฝันอันยิ่งใหญ่ของ Nina (แสดงโดย Leslie Grace) เด็กสาวหัวกะทิผู้เป็นความหวังของคนทั้งชุมชน เพราะเธอคือคนแรกและคนเดียวที่สามารถสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแนวหน้าอย่างสแตนฟอร์ดได้ และใครๆ ต่างก็คาดหวังให้เธอก้าวออกไปพิสูจน์ความสามารถและแสดงศักดิ์ศรีของคนละตินที่ไม่น้อยหน้าใคร ขณะที่ความฝันของพนักงานซาลอนสาวอย่าง Vanessa (แสดงโดย Melissa Barrera) คือการย้ายออกจากชุมชนแห่งนี้ไปเป็นดีไซเนอร์ในย่านดาวน์ทาวน์In Washington Heights, N.Y., the scent of warm coffee hangs in the air just outside of the 181st St. subway stop, where a kaleidoscope of dreams rallies a vibrant and tight-knit community. At the intersection of it all is a likable and magnetic bodega owner who hopes, imagines and sings about a better life.but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet

“แถวนี้น่ะนะ เดินได้ไม่พ้นสองก้าวเป็นต้องเจอกับใครสักคนที่มีฝันอันยิ่งใหญ่” Alejandro (แสดงโดย Mateo Gomez) อัยการสูงวัยกล่าวกับอุสนาวี ที่ถึงแม้จะนิยามความฝันของตัวเองว่าเป็นเพียงซูเอนิโตเล็กๆ แต่เพราะได้ชื่อว่าเป็นความฝัน มันจึงเป็นอะไรที่ใหญ่กว่าตัวเราเสมอ

มากไปกว่าความฝันของเหล่าตัวละครในเรื่อง สิ่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังก็คือเส้นทางการวิ่งไล่ตามความฝันในชีวิตจริงของลิน ผู้เขียนบท แต่งเพลง และรับบทอุสนาวีในฉบับละครเวทีตั้งแต่เปิดแสดงครั้งแรกที่คอนเนตทิคัต ก่อนขยับมาสู่ off-Broadway (โปรดักชั่นละครที่มีขนาดย่อมกว่าบรอดเวย์ แสดงในโรงละครที่มีความจุผู้ชมตั้งแต่ 100-499 ที่นั่ง) จากนั้นไม่นานก็กลายเป็นโปรดักชั่นบรอดเวย์ (โปรดักชั่นละครขนาดใหญ่ แสดงในโรงละครที่มีความจุผู้ชมตั้งแต่ 500 ที่นั่งขึ้นไป) ที่พาให้เขาได้ขึ้นเวทีรับรางวัลมากมายและได้ออกทัวร์ในเวลาต่อมา 

สำหรับใครที่รู้สึกคุ้นหน้าลิน เฉลยให้ว่าในเวอร์ชั่นภาพยนตร์นั้น เขารับบทเป็น piragüero หรือคนขายน้ำแข็งไสนั่นเอง

ย้อนกลับไปยังปี 1999 ลินในวัย 19 ปี ลงมือเขียนบทละครเรื่องนี้ขณะที่กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 ในมหาวิทยาลัยเพื่อออกไล่ตามความฝัน ไม่ต่างอะไรกับเหล่าตัวละครนำในเรื่อง

“ผมรู้ตัวว่าผมอยากมีชีวิตอยู่ในวงการมิวสิคัล ตอนสมัย ม.ปลาย ผมได้กำกับเรื่อง West Side Story ที่โรงเรียน และมันทำให้ผมได้รู้ว่า นั่นคือบทบาทเดียวของคนเปอร์โตริโกที่เรามีอยู่ในแวดวงละครเพลง แน่นอนว่าผมชอบละครเรื่องนั้นมากแต่มันก็ผ่านมานานแล้ว ดังนั้นผมจึงเริ่มเขียนในสิ่งที่ขาดหายไปและอยากให้ทุกคนได้รู้” เพราะรู้ดีว่าบทบาทของตัวละครละตินในละครเวทีนั้นมีไม่มาก เขาจึงต้องสร้างบทบาทและเรื่องราวนี้ขึ้นมาเพื่อกรุยทางให้ตัวเองและชาวละตินคนอื่นๆ ในอนาคต

“ผมแค่อยากเขียนมิวสิคัลที่มีตัวละครหลักเป็นคนละติน และบอกเล่าเรื่องราวที่ยังไม่มีใครเคยเล่า” ลินอธิบาย

หากจะกล่าวว่า เส้นทางความฝันของลินคือสิ่งที่ทาบทับอยู่กับชีวิตของอุสนาวีและชาว Washington Heights ก็คงไม่ผิดนัก อีกทั้งมิวสิคัลเรื่องนี้ยังนับว่าเป็นใบเบิกทางสำคัญที่ทำให้ลินเป็นที่รู้จักในวงการบรอดเวย์ ก่อนสร้างผลงานละครเวทีที่เป็นปรากฏการณ์อย่าง Hamilton ในปี 2015 ซึ่งเป็นเวลาไล่เลี่ยกันกับที่เขาเข้าไปมีส่วนร่วมในการแต่งเพลงให้กับภาพยนตร์แอนิเมชั่นเรื่อง Moana (2016) ที่หลายคนน่าจะรู้จักอย่างเพลง How Far I’ll Go

เต้นอย่างคนละติน

จอนคือผู้กำกับเชื้อสายเอเชีย-อเมริกัน ผู้มีผลงานสร้างชื่อคือ Crazy Rich Asians แต่ด้วยข้อมูลเท่านี้ หลายคนอาจยังไม่เข้าใจว่า เขาเชื่อมโยงกับภาพยนตร์ว่าด้วยชาวละตินเรื่องนี้ได้ยังไง และทำไมเขาจึงตัดสินใจมาเป็นผู้กำกับ In The Heights 

จอนเฉลยว่า หนึ่งในปัจจัยที่สำคัญคือประสบการณ์ร่วมในฐานะประชากรชั้นสองบนแผ่นดินสหรัฐฯIn Washington Heights, N.Y., the scent of warm coffee hangs in the air just outside of the 181st St. subway stop, where a kaleidoscope of dreams rallies a vibrant and tight-knit community. At the intersection of it all is a likable and magnetic bodega owner who hopes, imagines and sings about a better life.but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet

“ผมกับลิน เราเชื่อมต่อกันได้ในจุดนี้ เพราะผมมาจากแคลิฟอร์เนียเหนือ โตในร้านอาหารจีน ผมรู้ดีว่ามันรู้สึกยังไงกับการเติบโตในชุมชนแบบนั้น การถูกเลี้ยงดูโดยผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่แค่พ่อและแม่ แต่ยังหมายถึงลุง ป้า น้า อา ในสังคมที่มีคนมากมายที่ต้องทำงานหนักเพื่อดูแลครอบครัวของตัวเอง ผมคิดว่าเราควรชื่นชมพวกเขา” จอนอธิบาย 

อย่างที่หลายคนน่าจะพอจินตนาการออกว่า มิวสิคัลหรือละครเพลงคือรูปแบบการแสดงที่ซับซ้อนและต้องอาศัยการประสานงานระหว่างศาสตร์ต่างๆ มากมาย และเมื่อมิวสิคัลถูกนำมาผนวกรวมกับศาสตร์ภาพยนตร์ แน่นอนว่าความซับซ้อนนั้นย่อมเพิ่มมากขึ้น

นี่จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้จอนเหมาะที่จะรับหน้าที่กำกับ In The Heights ในฐานะที่เขามีประสบการณ์ในการกำกับภาพยนตร์เต้นอย่าง Step Up 2: The Streets (2008) และ Step Up 3D (2010) ซึ่งทำให้จอนได้รู้จักกับนักออกแบบท่าเต้นฝีมือดีอย่างคริส ที่เข้ามารับหน้าที่ออกแบบท่าเต้นให้กับ In The Heights ผลงานที่เขาออกปากว่ายากที่สุดในชีวิต

“ในการทำหนังที่ว่าด้วยการนำเสนอตัวตน ผมคิดว่ามันจำเป็นมากที่เราจะต้องนำเสนอการเต้นสไตล์ต่างๆ อย่างถูกต้องและครบถ้วน” คริสอธิบาย

อย่างที่คริสบอกว่ากระบวนการออกแบบท่าเต้นในภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ง่าย เพราะท่าทั้งหมดนั้นเกิดจากการผสมผสานแนวการเต้นอันหลากหลาย ทั้งซัลซ่า (ซึ่งไม่ใช่ซัลซ่าดั้งเดิม แต่เปน Salsa on 2 สไตล์นิวยอร์ก) บวกกับสตรีทแดนซ์ เบรกแดนซ์ และป๊อปปิ้ง นอกจากนี้ยังมีการเต้นสไตล์ใหม่ที่ไม่เคยปรากฏบนหนังเรื่องไหนๆ อย่าง litefeet ที่เผยแพร่โดยคนละตินจาก Washington Heights แท้ๆ อีกด้วย

“เมื่อพูดถึงชาวละติน คนมักนึกถึงการเต้นสไตล์ซัลซ่า แต่เราต้องไม่ลืมว่าการเต้นเบรกแดนซ์แบบอเมริกันนั้นไม่ได้มีแต่นักเต้นชาวแอฟริกัน-อเมริกัน แต่ยังมีคนเปอร์โตริโกและโดมินิกันอีกด้วย” Emilio Dosal หนึ่งในผู้ช่วยออกแบบท่าเต้นของคริสเสริม

ฉากหนึ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือเพลง Carnaval Del Barrio หรือ ‘คาร์นิวัลในถิ่นของเรา’ ในช่วงท้ายของเรื่องที่ชาวเมืองทุกคนต่างก็ห่อเหี่ยวใจหลังจากไฟดับติดต่อกันเป็นเวลานาน ก่อนที่ Daphne Rubin-Vega จะโพล่งขึ้นมาว่า

“คนละตินอย่างเรากลัวอากาศร้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” นั่นเองคือจุดเริ่มต้นของฉากหมู่มวลที่ยิ่งใหญ่และใช้นักเต้นแบบเต็มอัตราตลอดความยาวกว่าเจ็ดนาที ที่นอกจากจะสะท้อนอัตลักษณ์ของแต่ละชาติผ่านสไตล์การเต้นและธงที่โบกสะบัดแล้ว ฉากนี้ยังขมวดปมประเด็นในเรื่องได้อย่างหมดจดสวยงามอีกด้วย 

“We are powerless, we are powerless!” เสียงร้องของวาเนสซ่าและซอนนี่ (แสดงโดย Gregory Diaz IV) ที่ดึงเอาเนื้อเพลง Blackout มา reprise (ร้องซ้ำ) โดยเปรียบเทียบเหตุการณ์ไฟดับกับสถานการณ์ของชุมชนที่ไร้พลัง เมื่ออุสนาวีปิดร้านชำของเขาเพื่อย้ายกลับโดมินิกัน ร้านซาลอนของดาเนียล่าเตรียมย้ายไปบล็อกอื่น คล้ายกับว่าย่านทั้งย่านกำลังจางหายไปต่อหน้าต่อตา 

“นายอาจพูดถูกซอนนี่ แต่แค่นี้ไม่ถึงตาย ถึงเราจะไร้พลัง แต่ในถิ่นดังที่มีแต่ต่างด้าว บ้านเราอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คืนนี้เราอาจได้อยู่ด้วยกันเป็นคืนสุดท้าย แต่คำถามคือนายอยากเผชิญหน้ากับมันยังไง นายอยากปล่อยมันทิ้งไปในนาทีสุดท้ายแบบนี้หรือไง จะมุดหัวร้องไห้ก็ตามใจ แต่ฉันจะจากไปพร้อมโบกธงไว้ในมือ” 

ไรม์แรปของอุสนาวีนั้นกระชับ เรียบง่าย แต่ก็มากพอที่จะทำให้เรื่องราวของชาว Washington Heights ประทับลงในใจคนดูอย่างเรา

ถิ่นของเรา ตัวตนของเรา

เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2021 ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบพรีเมียร์ครั้งแรก ณ โรงละครเก่าแก่อายุ 91 ปีอย่าง United Palace ซึ่งตั้งอยู่บน 175th Street ในย่าน Washington Heights สถานที่ถ่ายทำและจุดกำเนิดเรื่องราวทั้งหมด 

“ผมอยากให้หนังเรื่องนี้เป็นเหมือน neighborhood movie เพราะผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ที่นั่น และผมภูมิใจกับมันมากๆ ไม่มีอะไรที่จะน่าพึงพอใจไปกว่าการได้เขียนเพลงเกี่ยวกับย่านที่คุณรักมากๆ และได้พาเพลงเหล่านั้นไปแสดงที่นั่นจริงๆ” ลินเล่าถึงความประทับใจของเขา เมื่อได้พาทั้งบทเพลงและตัวละครออกนอกฉากในบรอดเวย์ เพื่อมามีชีวิตอยู่บนถนนที่เป็นจุดกำเนิดของทุกอย่าง และอยู่แค่หลังบ้านของเขาเอง

“หนังเรื่องนี้จะพังไม่ได้ เพราะผมอาศัยอยู่ที่นี่ และผมจะได้ยินทุกอย่างจากเพื่อนบ้านของผม” เขาเล่าติดตลก

นอกจาก In The Heights จะชวนให้คนดูอย่างเราได้นึกทบทวนถึงความฝัน รากเหง้า และตัวตนของตัวเองแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังเป็นพื้นที่อันแสนสำคัญที่เปิดโอกาสให้เหล่านักแสดงเชื้อสายละตินได้ถ่ายทอดความเป็นตัวเองผ่านหน้าจอใหญ่ ให้ความสำคัญกับเชื้อชาติอันหลากหลายในสื่อเมนสตรีม

“ก่อนมาสหรัฐฯ ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องอัตลักษณ์หรือตัวตนมาก่อนเลย ที่ผ่านมาฉันก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งในเม็กซิโก ซึ่งเมื่อย้ายมาทีแรก ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันคงเป็นอุปสรรคด้วยซ้ำ แต่ทุกวันนี้ฉันกลับคิดว่ามันคือพลังวิเศษและความรับผิดชอบของฉัน” เมลิสซ่า ผู้รับบทวาเนสซ่ากล่าว 

“ในฐานะคนที่ย้ายมาตั้งรกรากในสหรัฐฯ เป็นเจเนอเรชั่นแรก ฉันต้องยืนหยัดเพื่ออะไรหลายอย่าง มากกว่าแค่ความฝันของตัวเอง” เลสลี่ ผู้รับบทนีน่าเสริม

ลำพังแค่การมีอยู่ของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็สร้างอิมแพกต์ต่อชุมชนละตินในสหรัฐฯ ไม่น้อย โดยเฉพาะกับคนละตินที่ประกอบอาชีพนักแสดงที่นั่น

“ที่ผ่านมานักแสดงชาวละตินมีบทพูดแค่ 4.5 เปอร์เซ็นต์ในภาพยนตร์ แต่กว่า 40 เปอร์เซ็นต์ของรายได้หนังนั้นมาจากคนดูชาวละติน ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องพูดออกไปว่า เราต้องการมากกว่านี้” จอนพูดถึงความสำคัญของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่อาจสร้างแรงกระเพื่อมให้แก่แวดวงฮอลลีวูด เช่นเดียวกับที่เวอร์ชั่นมิวสิคัลเคยทำมาแล้วบนถนนบรอดเวย์In Washington Heights, N.Y., the scent of warm coffee hangs in the air just outside of the 181st St. subway stop, where a kaleidoscope of dreams rallies a vibrant and tight-knit community. At the intersection of it all is a likable and magnetic bodega owner who hopes, imagines and sings about a better life.but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet

อ้างอิง

In The Heights | Pa’lante Pa’Mi | HBO Max

In The Heights | Welcome to Washington Heights | HBO Max

¡Wepa! The Choreography of In The Heights | HBO Max

Jon M. Chu on Working with Lin-Manuel Miranda on In the Heights | The Tonight Show

Lin-Manuel Miranda Started Writing in In the Heights as a Teenager | The Tonight Show

nytimes.com

The post ทุกความฝันสำคัญเสมอ In The Heights หนังเพลงสไตล์ละตินที่ดูสนุกจนอยากลุกขึ้นเต้น appeared first on a day magazine.

ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งอาจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ทั้งหมดที่ว่ามาเป็นจริงได้ในโลกของสัตว์ประหลาดสัญชาติเกาหลีอย่าง Sticky Monster Lab

จากซ้ายไปขวาคือ Yellowmon, Redmon, Bigmon และ Birdmon บรรดาสมาชิกชื่อดังจากค่าย Sticky Monster Lab ที่หลายคนน่าจะเคยเห็นหน้าค่าตากันมาบ้าง แต่นอกจากคาแร็กเตอร์ทั้งสี่ที่ว่ามา ก็ยังมีสัตว์ประหลาดอีกมากมายหลายตัวที่ถือกำเนิดขึ้นโดยสตูดิโอแห่งนี้ 

Sticky Monster Lab ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อปี 2007 จากการร่วมมือกันของ 3 ดีไซเนอร์ชาวเกาหลี Fla, Boo และ Inae ซึ่งล้วนแล้วแต่มีพื้นเพและความถนัดที่แตกต่างกันไป แต่นั่นก็ทำให้พวกเขาสามารถต่อยอดผลงานของสตูดิโอออกไปได้ไกลขึ้นเรื่อยๆ ทั้งงานกราฟิกดีไซน์ โปรดักต์ดีไซน์ และแอนิเมชั่น สมกับที่พวกเขานิยามตัวเองว่าเป็น multidisciplinary creative studio

“เมื่อผลงานแต่ละชิ้นถูกหลอมรวมเข้ากับตัวตนอันเป็นเอกลักษณ์ ไม่ว่าจะถ่ายทอดผ่านเทคนิคหรือเครื่องมือใดก็ตาม Sticky Monster Lab พิสูจน์ให้เราเห็นถึงความเป็นไปได้ที่ไร้ซึ่งขีดจำกัด”​ เราเห็นด้วยกับคำอธิบายในเว็บไซต์ของพวกเขาทุกประการ

มีโอกาสทั้งทีเราจึงไม่รอช้ารีบส่งอีเมลไปพูดคุยกับดีไซเนอร์ผู้ก่อตั้งทั้งสาม ถึงเบื้องหลังสนุกๆ ของการทำงานร่วมกับเหล่ามอนสเตอร์และแบรนด์ดังระดับโลกมากมายตลอดระยะเวลากว่าสิบปีที่ผ่านมา 

ขอเตือนไว้ก่อนว่าให้ทำใจดีๆ ไม่อย่างนั้นอ่านจบคงได้มีเสียเงินให้กับน้องๆ มอนสเตอร์เหล่านี้แน่นอน!

เพราะพระเอกคือเหล่ามอนสเตอร์

ย้อนกลับไปในปี 2007 สองครีเอทีฟไดเรกเตอร์ในปัจจุบันอย่าง Fla และ Boo ได้มีโอกาสทำงานร่วมกันในโปรเจกต์โฆษณาของ Nike ที่มีชื่อว่า The Runners ในตอนนั้น Fla ยังคงเป็นพนักงานประจำฝ่ายแอนิเมชั่นสามมิติในบริษัทโปรดักชั่นโฆษณาแห่งหนึ่ง ขณะที่ Boo เป็นฟรีแลนซ์สายภาพประกอบ 

“หลังจบโปรเจกต์ ผมตัดสินใจลาออกจากบริษัทมาเพื่อเริ่มต้นทำ Sticky Monster Lab ร่วมกับ Boo โดยมีเป้าหมายคือการลงมือสร้างสรรค์อะไรก็ตามที่อยากทำ เป็นอิสระจากลูกค้า ซึ่งคงนับได้ว่าเป็นความฝันสูงสุดของเหล่าครีเอเตอร์ทุกคน” Fla เล่าติดตลก

จากนั้นพวกเขาจึงได้พบกับสมาชิกคนสุดท้ายอย่าง Inae ในระหว่างการเตรียมงานนิทรรศการครั้งแรกในปี 2008 นั่นคือ 1st exhibition THE MONSTERS ซึ่งผสมผสานงานหลายแขนงเข้าไว้ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นงานแอนิเมชั่น กราฟิก หรือประติมากรรม สร้างความสนใจให้กับผู้เข้าชมจำนวนมาก

หลังจบนิทรรศการในครั้งนั้น Inae ผู้มีประสบการณ์ในฐานะบัณฑิตคณะประติมากรรม และการทำงาน toy sculptor ให้กับสินค้าประเภทฟิกเกอร์มาก่อน ก็ถูกชักชวนเข้ามาเสริมทัพในตำแหน่ง Product Designer ก่อนที่จะขยับมาเป็น Product Manager อย่างในปัจจุบัน 

“เมื่อเริ่มต้นทำ Sticky Monster Lab พวกเราตั้งใจอยากให้ผู้ชมโฟกัสไปที่เรื่องราวและคาแร็กเตอร์ของเหล่ามอนสเตอร์อย่างที่มันเป็นจริงๆ โดยปราศจากอคติที่มาจากเชื้อชาติหรือเพศของศิลปิน ขณะเดียวกันก็ไม่ถูกจำกัดด้วยกำแพงภาษาหรือวัฒนธรรม” ด้วยเหตุผลนี้เอง พวกเขาจึงตั้งใจผลิตผลงานโดยไม่เปิดเผยตัวตนของดีไซเนอร์ผู้อยู่เบื้องหลัง (เช่นกันกับการให้สัมภาษณ์นี้ที่พวกเขาไม่เปิดเผยตัวตนคนตอบ เพื่อให้คนอ่านสนใจเรื่องราวของบรรดามอนสเตอร์มากกว่า) และสร้างสรรค์โลกของเหล่ามอนสเตอร์ขึ้นโดยไม่ยึดติดกับภาษาและวัฒนธรรมใดเป็นพิเศษ จึงไม่แปลกเลยที่แม้แต่คนที่เคยซื้องานของพวกเขาจะไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้ว สตูดิโอเจ้าของมอนสเตอร์เหล่านี้ตั้งอยู่ที่ไหนกันแน่

เพราะเราทุกคนล้วนมีมอนสเตอร์ในใจ

แม้ว่าภาพลักษณ์ของมอนสเตอร์ส่วนใหญ่จะให้ความรู้สึกเรียบง่าย เป็นมิตร และน่ารัก แต่หากเราลองมองลึกลงไปก็จะสัมผัสได้ถึงนัยที่ดีไซเนอร์ทั้งสามอยากสื่อ นั่นคือความเป็นจริงบนโลกที่ไม่สวยงามเสมอไป

“คำว่ามอนสเตอร์ในแง่หนึ่งอาจเปรียบได้กับความรู้สึกหวาดกลัวและแปลกแยกในใจคน ซึ่งมนุษย์เราต่างก็มีตัวตนอันแปลกประหลาดกันทั้งนั้น แต่เมื่อต้องปะทะกับสายตาของผู้คนที่มองจ้องมา บางคนอาจพยายามเก็บซ่อนมันไว้ในซอกหลืบที่ลึกที่สุดของจิตใจ ในขณะที่บางคนอาจพยายามนำมันไปเปรียบเทียบกับสิ่งอื่นที่ถูกมองว่าแปลกประหลาดมากกว่าเพื่อที่จะได้สบายใจว่าตัวเองยังคงจัดว่าเป็นคน ‘ปกติ’ พวกเราจึงชอบคำว่ามอนสเตอร์หรือสัตว์ประหลาด เพราะมันเชื่อมโยงกับความย้อนแย้งข้อนี้” 

แทนที่เราจะได้คาแร็กเตอร์ในท่วงท่าน่ารักสดใสหรือยิ้มร่าเริง หลายครั้งเราจึงได้เห็นภาพเหล่ามอนสเตอร์ในอามณ์เศร้า เหงา จ๋อย อย่างภาพชุด NOTHING เป็นต้นWe need longer and longer text for this part but without the word SML because there are too much keywords right here so that we need to extent the text length! I kept misspelling the word length all the time and I don’t know why. Creator Studio lets creators and publishers manage posts, insights and messages from all of your Facebook Pages in one place.

“เราคิดว่ามันค่อนข้างแปลกที่คาแร็กเตอร์หลายตัวยิ้มและร่าเริงตลอดเวลา ถ้าลองนึกถึงเวลาที่เราเดินสวนกับผู้คนบนถนน ทุกคนต่างก็ทำหน้านิ่งกันทั้งนั้นแม้ว่าในใจเขากำลังคิดหรือรู้สึกถึงสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ดังนั้นเราจึงคิดว่าการทำให้คาแร็กเตอร์แต่ละตัวทำหน้านิ่งอาจทำให้ผู้ชมสามารถตีความได้หลากหลายมากขึ้น” พวกเขาอธิบาย

แม้ว่าเหล่ามอนสเตอร์จะทำทุกอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังคงเพลิดเพลินไปกับจังหวะการเคลื่อนไหวและเรื่องราวที่พวกเขาตั้งใจสื่อสาร ทั้งในรูปแบบของคลิปสั้นๆ บนอินสตาแกรม รวมถึงแอนิเมชั่นแก๊กบนยูทูบอีกด้วย

เพราะเริ่มต้นทำทุกอย่างจากศูนย์

สำหรับใครที่เคยคลุกคลีกับแวดวงอาร์ตทอยมาก่อนน่าจะพอรู้ว่า Sticky Monster Lab ถือเป็นหนึ่งในดาวเด่นของตลาดของเล่นทั้งในระดับประเทศ ระดับภูมิภาค หรือแม้กระทั่งระดับโลก ยืนยันด้วยฟิกเกอร์เหล่ามอนสเตอร์ที่พวกเขาผลิตออกมามากมายหลายคอลเลกชั่นจนนับไม่หวาดไม่ไหว

“ต้องยอมรับว่าในช่วงแรกเราไม่ได้คิดถึงโอกาสในแวดวงอาร์ตทอยมากนัก เพราะในขณะนั้นมีศิลปินหรือบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับอาร์ตทอยอยู่น้อยมาก เราจึงจำเป็นที่จะต้องเริ่มทดลองทำกันเองตั้งแต่ต้น” จากคอลเลกชั่นบุกเบิกอย่าง M series และ S series ปัจจุบันพวกเขาแตกไลน์ฟิกเกอร์ออกมาอีกมากมาย หนึ่งในนั้นคือคอลเลกชั่นกล่องสุ่มที่เพิ่งปล่อยมาไม่นานมานี้คือ Walking Series, Sitting Series และ Sport Series We need longer and longer text for this part but without the word SML because there are too much keywords right here so that we need to extent the text length! I kept misspelling the word length all the time and I don’t know why.

View this post on Instagram

A post shared by STICKY MONSTER LAB / SML (@stickymonsterlab.ig)

“ด้วยความที่เป็นสตูดิโอขนาดเล็กมากๆ เราจึงไม่ได้มีการทำรีเสิร์ชอะไรก่อนลงมือพัฒนาสินค้า แต่อาศัยการพูดคุยและเสนอไอเดียกันแบบง่ายๆ แล้วจึงเอาไอเดียไปคุยกับโรงงานเพื่อเช็กกระบวนการผลิต ถ้ามันพอจะเป็นไปได้เราก็ลองทำดู” พวกเขาอธิบายกระบวนการผลิตสินค้าแต่ละอย่างแบบง่ายๆ แต่สิ่งที่ทำได้ไม่ง่ายเลยก็คือการรักษาฐานแฟนคลับเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่นตลอดเวลากว่าสิบปีที่ผ่านมา

“แม้ว่าที่ผ่านมาสไตล์ของพวกเราจะเปลี่ยนไปบ้างตามแต่ไดเรกชั่นของแต่ละโปรเจกต์ แต่สิ่งหนึ่งที่เราพยายามอย่างหนักก็คือการรักษาคุณภาพของสินค้าให้ได้มาตรฐานเสมอ ซึ่งก็คงไม่ต่างจากศิลปินทุกคน” 

เพราะจักรวาลนี้ยังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

แต่ก่อนที่จะก้าวเข้าสู่วงการสะสมฟิกเกอร์ เราเชื่อว่าคงมีหลายคนที่ถูกมอนสเตอร์หน้าตายเหล่านี้ตกจากโปรเจกต์คอลแล็บสนุกๆ ซึ่งพวกเขาได้ไปแจมกับแบรนด์ดังมากมาย

ความเนื้อหอมของบรรดามอนสเตอร์นั้นยืนยันได้จากประวัติการคอลแล็บอันโชกโชน เอาแค่ในช่วง 2 ปีแรกที่เปิดสตูดิโอขึ้นมา พวกเขาก็ได้ร่วมงานกับไนกี้ แบรนด์ดังที่ครีเอเตอร์ทั่วโลกฝันถึงแล้ว

“Nike FB Graphic Tee (2009) เป็นโปรเจกต์ใหญ่ครั้งแรกที่เราได้ทำงานร่วมกับไนกี้ ซึ่งนับว่าเป็นแบรนด์ที่พวกเรารักมากตั้งแต่สมัยเด็กๆ ผมชอบที่เราสามารถนำเสนอผลงานในโปรเจกต์นี้ผ่านรูปแบบที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นงานกราฟิกดีไซน์ โปรดักต์ แอนิเมชั่น หรือแม้กระทั่งนิทรรศการ”

นอกจากนี้ก็ยังมีผลงานคอลแล็บสนุกๆ อีกหลายโปรเจกต์ไม่ว่าจะเป็นกล้อง INSTAX MINI 8 x STICKY MONSTER LAB (2013) ที่ออกมาให้เลือกจับจองกันถึง 4 สี, 花樣年華 : ART TOY (2019) ฟิกเกอร์รุ่นพิเศษที่ออกแบบขึ้นมาจากจักรวาลของบอยแบนด์ชื่อดังอย่าง BTS หรือแม้กระทั่งการคอลแล็บกับแบรนด์รองเท้าอย่าง TEVA X SML (2020) เกิดเป็นคอลเลกชั่นที่ประกอบไปด้วยรองเท้า กระเป๋า และฟิกเกอร์รุ่นพิเศษ We need longer and longer text for this part but without the word SML because there are too much keywords right here so that we need to extent the text length! I kept misspelling the word length all the time and I don’t know why. Creator Studio lets creators and publishers manage posts, insights and messages from all of your Facebook Pages in one place.

มากไปกว่างานคอลแล็บ พวกเขายังขยันทดลองทำโปรเจกต์ใหม่ๆ ที่พาให้พวกเขาได้ทะลุออกนอกกรอบเดิมๆ หนึ่งในนั้นคือ installation art ขนาดยักษ์ใจกลางทะเลสาบซอกชนในกรุงโซล 

“ในทางกายภาพ Luna Project with Sticky Monster Lab (2019) คือโปรเจกต์ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เราเคยทำมา” ตัวเอกของงานนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก Earthmon ตัวโตสีฟ้าและสนูปปี้กับวู้ดสต็อกที่มาร่วมเฉลิมฉลองในวาระครบรอบ 50 ปีของ LUNA Project โปรเจกต์ที่นำยานอวกาศไปลงจอดบนดวงจันทร์!

“ความยากของงานนี้คือการต้องแสดงงานในสถานที่เอาต์ดอร์ แต่ในวันก่อนหน้าที่จะเปิดงานกลับมีพายุเข้า ทำให้เราต้องส่งคาแร็กเตอร์ที่เสียหายกลับไปยังโรงงานเพื่อซ่อมแซมรอยรั่วและนำกลับมาติดตั้งให้ทันภายในเวลาที่จำกัด” พวกเขาเล่าถึงความท้าทายที่เจอ แต่สิ่งที่ได้รับมานั้นก็เกินคุ้ม เพราะมีผู้คนที่สนใจและเดินทางไปถ่ายรูปเช็กอินกับ Earthmon และผองเพื่อนมากมายตลอดระยะเวลาที่จัดแสดงเลยทีเดียว

We need longer and longer text for this part but without the word SML because there are too much keywords right here so that we need to extent the text length! I kept misspelling the word length all the time and I don’t know why. Creator Studio lets creators and publishers manage posts, insights and messages from all of your Facebook Pages in one place.“อีกหนึ่งงานที่นับว่าเป็นหมุดหมายสำคัญของพวกเราคือ SML EXPO เมื่อปี 2017 ซึ่งเป็นนิทรรศการครบรอบ 10 ปีของสตูดิโอ แน่นอนว่ามันมีความหมายกับพวกเราทุกคนในทีมมากๆ เพราะงานนี้รวบรวมผลงานตลอด 10 ปีที่ผ่านมาเอาไว้ 

“พวกเราใช้เวลาในการเตรียมการยาวนานกว่าหนึ่งปี และเผชิญความยากในการสื่อสารข้ามประเทศเพื่อทำงานร่วมกับทีมในไต้หวัน กว่าที่นิทรรศการจะเสร็จสมบูรณ์อย่างที่ทุกคนได้เห็น” และเมื่อต้นปีที่ผ่านมาพวกเขาก็ได้พาเหล่ามอนสเตอร์กลับไปจัดแสดงที่ไต้หวันอีกครั้งในงาน SML WONDER EXPO 2021 ซึ่งแน่นอนว่าได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเช่นเคย แถมคราวนี้ยังมีการโปรโมตอย่างยิ่งใหญ่บนรถบัสในไทเปอีกต่างหาก

“ในอนาคตเราตั้งใจที่จะจัดนิทรรศการให้มากขึ้น รวมถึงงาน installation art ในสถานที่สาธารณะต่างๆ ที่ผู้คนสามารถเข้าถึงได้ง่าย นี่ไม่ได้หมายถึงแค่ในเกาหลีแต่ยังรวมไปถึงในต่างประเทศ เหมือนกับที่เราเคยได้ออกเดินทางบ่อยๆ ในช่วงก่อนการระบาดของไวรัสโควิด-19 แน่นอนว่าประเทศไทยคือหนึ่งในที่ที่เราอยากกลับไป และหวังว่าจะได้จัดแสดงงานไวๆ โดยที่ไม่ต้องใส่แมสก์คุยกันด้วยนะ” พวกเขาทิ้งท้าย

The post คุยกับ Sticky Monster Lab สตูดิโอผู้สร้างจักรวาลมอนสเตอร์หน้าตายที่สะท้อนเบื้องลึกในใจคน appeared first on a day magazine.

Hospital Playlist คือซีรีส์ที่ทำได้ทั้งสองอย่าง 

หลังซีซั่นแรกได้รับความนิยมและคำชื่นชมอย่างท่วมท้นไปเมื่อปี 2020 กลางปีนี้ชาวโรงพยาบาลยุลเจก็ได้กลับมาโลดแล่นบนหน้าจอกันอีกครั้ง ซึ่งเรื่องราวชีวิตประจำวันอันแสนธรรมดาของพวกเขาก็ยังตราตรึงใจผู้ชมอย่างเราๆ ได้เช่นเคย

“ผมคิดว่าจุดแข็งของซีรีส์ที่มีหลายซีซั่นคือการที่ได้เห็นเวลาที่ผ่านไป หนึ่งปีทำให้เคมีและความสัมพันธ์ของนักแสดงค่อยๆ พัฒนา รวมถึงสตาฟในกองถ่ายของเราเช่นกัน หรือแม้กระทั่งความรู้สึกของผู้ชมที่ผูกพันกับซีรีส์มากขึ้นเรื่อยๆ 

“ผมเชื่อว่าผู้ชมแต่ละคนไม่ได้มองพวกเขาเป็นแค่ตัวละครในซีรีส์ แต่เป็นเหมือนคนรู้จักในชีวิตจริงมากกว่า” จริงอย่างที่ผู้กำกับชินวอนโฮว่าเอาไว้ทุกประการ เวลาหนึ่งปีที่ผ่านไปทำให้เรายิ่งรู้สึกผูกพันกับตัวละครมากขึ้น ขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของพวกเขาแต่ละคน มากบ้างน้อยบ้างตามแต่ที่เรื่องราวจะพาไป

ความเปลี่ยนแปลงที่ว่านั้น ในแง่หนึ่งเราอาจเรียกมันว่า ‘การเติบโต’

ในวันที่ประสาทศัลยแพทย์สาวผู้แสนเพอร์เฟกต์อย่างแชซงฮวา (แสดงโดย จอนมีโด) ต้องเผชิญความรู้สึกแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี, ศัลยแพทย์อารมณ์ดีผู้เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายตับอย่างอีอิกจุน (แสดงโดย โจจองซอก) ต้องดุและปฏิเสธคนไข้ที่รักษามากับมือ, ศัลยแพทย์ทรวงอกผู้กรอบนอกนุ่มในอย่างคิมจุนวาน (แสดงโดย จองคยองโฮ) ต้องเผชิญกับปัญหาหัวใจที่มูฟออนไม่ได้อยู่นานแรมปี, กุมารศัลยแพทย์ผู้มีใจรักในศาสนาและพระผู้เป็นเจ้าอย่างอันจองวอน (แสดงโดย ยูยอนซอก) ต้องเรียนรู้ที่จะเป็นหลักยึดเหนี่ยวให้คนสำคัญในวันที่มรสุมชีวิตพัดผ่าน และแพทย์ด้านสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยาสายอินโทรเวิร์ตอย่างยางซอกฮยอง (แสดงโดย คิมแดมยอง) ต้องเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่ที่ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมหาศาล

ในทางการแพทย์ การเติบโตของร่างกายมนุษย์นั้นเป็นกลไกทางธรรมชาติ ซึ่งไม่ได้หมายถึงแค่การเติบโตภายนอกที่เรามองเห็นได้ด้วยตาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเติบโตภายใน ความมั่นคงของจิตใจ และการเป็นที่พึ่งของกันและกันในความสัมพันธ์ 

ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ Hospital Playlist ถ่ายทอดออกมาให้เราเห็นได้อย่างเรียบง่าย หมดจด และกินใจไม่แพ้ซีซั่นแรก

เพราะการเติบโตต้องใช้เวลา

“อาจารย์หมอไม่ได้เป็นอาจารย์หมอมาตั้งแต่เกิดเหรอครับ อาจารย์หมอเคยเป็นแพทย์อินเทิร์นที่งี่เง่าบ้างไหมครับ” ยงซอกมิน แพทย์เฟลโลว์หนุ่มแผนกศัลยกรรมประสาทแกล้งถามอาจารย์หมอแชซงฮวาผู้เก่งไปซะทุกเรื่อง และถึงแม้ว่าซอกมินจะถามกระเซ้าไปอย่างนั้น แต่ซงฮวาก็เลือกที่จะตอบคำถามนั้นแบบตรงไปตรงมา

“ฉันมีอดีตแย่ๆ เยอะเลย” เธอยิ้มเมื่อหวนนึกถึงอดีต

ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนในเดือนมีนาคม แก๊งเพื่อนนักเรียนแพทย์รุ่นปี 1999 ก้าวเข้าสู่บทบาทของแพทย์อินเทิร์นเป็นครั้งแรก และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ความป้ำๆ เป๋อๆ ของเหล่าแพทย์ฝึกหัดในเดือนแรกของปีการศึกษาก็ยังคงมีให้เราเห็นเช่นเคย สมกับที่มีคนกล่าวเอาไว้ว่า ‘ถ้าจะป่วยก็อย่าป่วยในเดือนมีนาคม’

“จนถึงวันที่ 28 กุมภาพันธ์พวกเขายังเป็นนักศึกษาแพทย์​ แต่พอ 1 มีนาคมก็กลายเป็นแพทย์อินเทิร์น ยังไม่ทันจะรู้อะไรก็กลายเป็นแพทย์อินเทิร์นเฉย” โดแจฮักกล่าวกับเพื่อนร่วมงานในเช้าวันที่ 1 มีนาคมนั้นเอง และไม่ทันไรเราก็ได้เห็นภาพสารพัดความวุ่นวายในวอร์ดต่างๆ ของโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นคำสั่ง ‘ริชาร์ดสันเอาต์’ ที่แปลว่าให้เอาเครื่องมือออก (แต่ด้วยความไม่รู้ก็เลยเดินถือเครื่องมือออกนอกห้องผ่าตัดไปเฉยเลย) หรือการสอดท่อใหม่ให้คนไข้แต่ดันลืมเอาท่อเก่าออก (คนไข้เลยมีท่อคาไว้ในรูจมูกทั้งสองข้าง!) 

แต่เมื่อเดือนมีนาคมผ่านพ้นไป เหล่าแพทย์รุ่นใหม่ก็เริ่มปรับตัวและรับมือกับอะไรๆ ได้ดีขึ้นทีละนิด

ในทางกลับกัน สำหรับบรรดาอาจารย์หมอที่ผ่านพ้นวิกฤตเดือนมีนาคมมาเกินสิบปี พวกเขาจึงมีประสบการณ์มากพอที่จะรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้อย่างสุขุมและเชี่ยวชาญ แต่นั่นก็หมายความว่าความท้าทายใหม่ๆ ในชีวิตของเหล่าอาจารย์หมออาจเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ แบบไม่เลือกวันและเวลา

“นายคงช่วยเด็กไว้ไม่ได้สินะ” อิกจุนถามซอกฮยอง เมื่อสังเกตเห็นเพื่อนนั่งเหม่อลอยอยู่ในสวนส่วนกลางของโรงพยาบาล 

สูตินรีแพทย์หนุ่มพยักหน้าก่อนตอบ

“มันแทบไม่เกิดขึ้นเลย กรณีที่ทารกเสียชีวิตในห้องผ่าตัดทันทีที่ออกมา ทั้งที่คุณแม่ก็พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว” ซอกฮยองถอนหายใจก่อนยอมรับออกมาตรงๆ “นี่ก็ถึงเวลาตรวจผู้ป่วยแล้วแต่ฉันไม่อยากไปเลย ฉันไม่รู้เลยว่าไปแล้วจะพูดว่าอะไรดี ไม่รู้จะปลอบยังไง ควรจะปลอบเธอแบบไหน ฉันไม่รู้เลย” 

โจทย์ที่ยากนั้นจะยิ่งทวีความยากขึ้นไปอีก เมื่อมันโผล่เข้ามาให้เราแก้แบบไม่ทันตั้งตัว แต่ท้ายที่สุดแล้วเราก็จะผ่านมันไปได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และเมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวอันยากลำบากในอดีตก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าธรรมดาๆ เรื่องหนึ่งซึ่งถูกจดจำไว้ในฐานะร่องรอยของการเติบโตเท่านั้นเอง

แยกย้ายกันไปเติบโต

นักเรียนแพทย์ไม่สามารถเก่งขึ้นได้ในข้ามวันฉันใด ปัญหาในความสัมพันธ์ก็ไม่สามารถแก้ไขได้ในข้ามคืนฉันนั้น

ในฐานะซีรีส์ที่ถ่ายทอดเรื่องความสัมพันธ์อย่างเข้าอกเข้าใจมาตลอด เราอดแปลกใจไม่ได้เมื่อได้ยินคำแนะนำของซงฮวาต่อคู่รักรุ่นน้องในแผนกที่เริ่มระหองระแหง 

“รอก่อนเถอะ เดี๋ยวก็มีโอกาสเอง” แทนที่จะบอกให้ทั้งคู่เปิดอกคุยเพื่อปรับความเข้าใจ ตรงกันข้าม เธอกลับย้อนเล่าประสบการณ์การตามง้อแฟนของตัวเองในอดีต ที่ต้องใช้ทั้งแรงและเวลาอย่างมหาศาล “แต่ว่าพออายุมากขึ้นเรื่อยๆ ก็มีสิ่งที่รู้ขึ้นมาเองอยู่หนึ่งอย่างคือ ตราบใดที่ไม่ได้คิดว่าจะเลิกกันทั้งสองฝ่าย และถ้าทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ไกลกันมากจริงๆ แค่รอดูไปก่อนก็พอ แล้วจากนั้นมันก็จะมีหนทางขึ้นมาเอง”

ไม่ผิดไปจากที่ซงฮวาว่าไว้ เพราะบางครั้งหากความสัมพันธ์นั้นไม่แข็งแรงมากพอที่จะปะทะกับคลื่นลม มันอาจจำเป็นที่คนสองคนจะต้องแยกย้ายกันไปเติบโตเพื่อให้เราสามารถเข้าใจกันและกันมากพอ และรอวันที่จะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง อย่างที่เราได้เห็นจากความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างอีอิกซุน น้องสาวของอิกจุนกับเพื่อนสนิทของพี่ชายอย่างคิมจุนวาน

เป็นระยะเวลากว่าปีที่ทั้งคู่ไม่ได้รับรู้ความเป็นไปของกันและกัน แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าแค่เอ่ยปากถามอิกจุนคำเดียวก็คงได้คำตอบ แต่บาดแผลในใจกลับรั้งพวกเขาไว้ไม่ให้ถามออกไป

ชีวิตของอิกซุนและจุนวานยังคงดำเนินไปตามปกติ คนหนึ่งค่อยๆ รักษาตัวจากอาการป่วย ขณะที่อีกคนก็ทำหน้าที่รักษาความเจ็บป่วยให้แก่คนไข้ แต่ในเมื่อความรู้สึกของทั้งสองยังคงเหมือนเดิม หรืออาจเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดแล้วตัวกลางในความสัมพันธ์อย่างอิกจุนจึงได้เวลาออกโรงด้วยการจัดแจงให้สองคนได้มีโอกาสพบกัน (แบบบังเอิญๆ)

“ในแต่ละวันของเรามีเรื่องแปลกๆ เยอะจะตาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายหรือดี เรื่องพวกนี้จะกลายเป็นโอกาสให้เอาไปโทรคุยกัน ไปเจอกันได้ด้วย” คำแนะนำของซงฮวาที่มีให้ซอนบินนั้นไม่ได้เฉลยว่าบางครั้ง ‘เรื่องแปลกๆ’ อาจไม่ได้มาในรูปแบบของเหตุบังเอิญ แต่เป็นการช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากคนใกล้ตัวของเราเอง

ใน Hospital Playlist ซีซั่นนี้ สิ่งหนึ่งที่หลายคนน่าจะสัมผัสได้คือฉากการรวมตัวของแก๊งเพื่อนหมอรุ่นปี 1999 นั้นไม่ได้มีให้เราเห็นบ่อยเท่ากับในภาคแรก แต่ถึงอย่างนั้นเรากลับได้เห็นแง่มุมที่ลึกซึ้งกว่าเดิมในความสัมพันธ์ของอาจารย์หมอทั้ง 5 ที่ต่อให้ไม่ได้เจอหน้ากันบ่อยๆ แต่ก็ยังรู้จักและเข้าใจกันดี แถมยังสามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือกันและกันได้อย่างทันท่วงทีอยู่เสมอ 

“ก็จุนวานมันขี้เหงาขั้นหนักเลยน่ะสิ” อิกจุนพูดขึ้นกลางโต๊ะอาหารของเพื่อนๆ ในวันที่จุนวานไม่อยู่

“สุดๆ” สมาชิกร่วมบ้านอย่างจองวอนยืนยันอีกเสียง “ตอนย้ายบ้านเมื่อสองปีก่อนฉันก็บอกว่าจะย้ายไปอยู่คนเดียว…” ยังไม่ทันที่เขาจะจบประโยคอิกจุนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“น้ำตาคลอเบ้าเลยล่ะสิ”

“พระเจ้าช่วย ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นสายตาใครเศร้าขนาดนั้น หมอนั่นน่ะเป็นคนขี้เหงามากจริงๆ พูดก็พูดเถอะ ฉันไม่ได้เกาะจุนวานกินหรอกนะ จุนวานต่างหากที่เกาะฉันหนึบ” จองวอนอธิบาย

“ก็รู้แหละ จุนวานมันไม่มีทางอยู่คนเดียวได้หรอก หมอนั่นมันกรอบนอกนุ่มในจะตายไป” อิกจุนสรุป แต่ก็ยังไม่วายปล่อยมุกทิ้งท้ายเพื่อเรียกเสียงหัวเราะ

จุดแวะพักระหว่างการเติบโต

ในช่วงวัย 40 ของเหล่าอาจารย์หมอ ชีวิตและหน้าที่การงานของพวกเขาดูจะดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่หวือหวา แต่ในบางครั้งที่ปัญหาถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ความจริงที่ปะทะเข้าตรงหน้าจนความมั่นใจที่เคยมีกลับแหลกสลายจนแทบไม่เหลือ พวกเขาจึงต้องเรียนรู้ที่จะหยุดพัก ตั้งหลัก และเอ่ยปากขอความช่วยเหลือคนข้างกายในคราวที่จำเป็น

“ให้ไปส่งไหม” อิกจุนถามซงฮวาในคืนที่ประสาทศัลยแพทย์สาวคนเก่งเพิ่งรู้ถึงอาการป่วยของแม่ตัวเอง มิตรภาพกว่ายี่สิบปีของทั้งคู่ทำให้อิกจุนรู้ได้ในทันทีว่าภายในใจของซงฮวาขณะนี้กำลังโบยตีตัวเองอย่างสาหัสด้วยความคิดที่ประดังประเดเข้ามาในชั่วเวลาสั้นๆ

ซงฮวานิ่งเงียบไปหนึ่งอึดใจก่อนพยักหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไปส่งฉันหน่อยนะ”

แน่นอนว่าชีวิตนี้คือของเราไม่ใช่ใครอื่น แต่หลายครั้งชีวิตกลับไม่อนุญาตให้เราเติบโตขึ้นได้ด้วยตัวคนเดียว หากเรียกร้องการพึ่งพาอาศัยคนรอบข้างอย่างมากมายจนเรานึกเกรงใจ

นอกจากจะขับรถไปส่ง คำขอของซงฮวายังนำมาซึ่งสารพัดความช่วยเหลือจากอิกจุนที่เธอไม่ได้ร้องขอ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งด่านสกัดเพื่อนร่วมงานอย่างลับๆ ที่หน้าห้องทำงานเพื่อให้ซงฮวาไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องวุ่นวายไปมากกว่านี้ หรือแม้แต่ของขวัญอย่างเตาหินบาร์บีคิวที่ซงฮวาอยากได้ อิกจุนก็ตั้งใจสั่งมาให้ด้วยความหวังที่ว่า อยากให้เธอยิ้มหรือหัวเราะออกบ้างก็ยังดี 

ไม่เพียงแต่กับคู่เพื่อนไม่จริงอย่างอิกจุนและซงฮวาเท่านั้น เพราะอย่างที่เราได้เห็นการพึ่งพากันและกันในบั้นปลายชีวิตของคู่เพื่อนรักอย่างจงซูและโรซา ทั้งในยามที่คนหนึ่งเจ็บไข้ได้ป่วย อีกคนก็ตามมาดูแลเฝ้าไข้ และในวันที่คนหนึ่งมีเรื่องเครียดหรือเหนื่อยใจ อีกคนก็คอยชวนออกไปเปิดหูเปิดตา รวมไปถึงการพากันออกไปดูหนังรอบดึกในคืนที่นอนไม่หลับ แล้วกลับมาค้างบ้านอีกฝ่ายแบบสบายๆ

ตัวแปรของการเติบโต

ในบางครั้งตัวเราเองอาจเข้าไปเป็นส่วนสำคัญในการเติบโตของคนอื่น ไม่ว่าจะโดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม สำหรับกรณีของเหล่าอาจารย์หมอทั้ง 5 นั้นอาจจะชัดเจนอยู่สักหน่อย ในเมื่อหน้าที่หนึ่งของพวกเขาคือการสั่งสอนและถ่ายทอดวิชาความรู้ไปสู่บรรดาหมอรุ่นใหม่

ที่น่าสนใจก็คือ บางครั้งเราอาจไม่ได้ถ่ายทอดในสิ่งเดียวกับที่ตัวเองเคยถูกสั่งสอนมาเสมอไป

“ตอนนั้นเราถูกสอนให้ทนไว้ใช่ไหมล่ะ ทั้งจากพวกรุ่นพี่แล้วก็อาจารย์หมอ เราถูกสอนมาว่าห้ามแสดงความรู้สึกต่อหน้าญาติคนไข้เด็ดขาด แต่ฉันทำไม่ได้ก็เลยร้องไห้โฮอยู่ตรงนั้น แล้วก็โดนอาจารย์หมอด่ายกใหญ่” ซอกฮยองเล่าถึงอดีตของตัวเองเมื่อครั้งยังเป็นแพทย์มือใหม่

มาวันนี้เมื่อแพทย์อินเทิร์นคนหนึ่งเกิดร้องไห้โฮขึ้นมาจนไม่สามารถประกาศเวลาตายของผู้ป่วยได้ เราจึงได้เห็นมุมมองที่ต่างออกไปจากคำสอนของจุนวาน

“จะขอโทษทำไม ไม่ร้องไห้สิแปลก หมอไม่ใช่คนหรือไง จะร้องไห้ก็ไม่เป็นไรหรอก การร้องไห้เป็นความรู้สึกตามธรรมชาติ ฉันไม่อยากให้นายปิดบังหรือต้องกลั้นความรู้สึกนั้นไว้หรอกนะ” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบก่อนว่าต่อ “แต่ว่านายก็ยังต้องทำตามหน้าที่ ไม่ว่าจะเศร้าแค่ไหนแต่เมื่อถึงเวลาทำหน้าที่ก็ต้องทำ มันเป็นสิ่งที่นายต้องตัดสินใจและเป็นหน้าที่ในฐานะหมอ”

สำหรับคนดูอย่างเรา อาจารย์หมอทั้งห้าอาจนับได้ว่าเป็นหัวหน้าในฝัน ด้วยความเป็นผู้นำที่แสนเข้าอกเข้าใจ เชื่อถือได้ และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ได้ดีพร้อมหรือสมบูรณ์แบบ และยังต้องเติบโตต่อไปพร้อมกับโลกใบนี้ที่หมุนไปข้างหน้าอยู่ตลอดเวลา

เพราะนั่นคือส่วนเสี้ยวแสนสำคัญจาก ‘เรื่องธรรมดาในทุกวันที่แสนพิเศษ’ ของ Hospital Playlist ซึ่งพาให้เราหัวเราะ ร้องไห้ และเรียนรู้ไปพร้อมกับตัวละครมากมายในสองซีซั่นที่ผ่านมา

และในอนาคตไม่ว่าพวกเขาจะได้กลับมาเยี่ยมเยียนเราผ่านทางหน้าจออีกหรือไม่ แต่อย่างน้อยเราก็มั่นใจได้ว่าบรรดาหมอ พยาบาล และบุคลากรทางการแพทย์ทุกคนก็คงจะยังเติบโตขึ้นไปทีละนิด และวิ่งวุ่นในโรงพยาบาลยุลเจต่อไปอย่างแน่นอน

ภาพจาก

program.tving.com

The post เพราะทุกการเติบโตต้องใช้เวลา Hospital Playlist 2 ภาคต่อของซีรีส์เพื่อนหมอที่ทุกคนรอคอย appeared first on a day magazine.

‘The Quintessential Ice Cream’ คือวลีสั้นๆ ที่ปรากฏบนถ้วยไอศครีมในมือเราขณะนี้ และเป็นที่มาของชื่อ Quints แบรนด์ไอศครีมแฮนด์คราฟต์ที่ขึ้นชื่อเรื่องวัตถุดิบเกรดพรีเมียมของ แก้ม–ปรารถนา สุวัฒนพิมพ์ 

หากใครเคยมีโอกาสได้ชิม สิ่งหนึ่งที่คุณน่าจะจดจำได้แน่ๆ คือเครื่องเคราในไอศครีมที่แก้มใส่มาแบบแน่นขนัด ตักไปตรงไหนก็ได้รสชาติเต็มปากเต็มคำ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อผลไม้สดๆ แป้งคุกกี้หอมๆ หรือครัมเบิลบิสกิตซึ่งเธอใช้คำว่า ‘สาด’ ลงไปแบบไม่ยั้งในทุกๆ ถาด

“ตอนที่ตั้งชื่อ Quints เราตั้งใจให้ชื่อนี้สื่อออกไปว่าไอศครีมของเราไม่เหมือนใคร มันพรีเมียม มันแฮนด์คราฟต์ มันเรื่องเยอะ และมันจุกจิกมาก” แก้มลากเสียงยาวพลางหัวเราะ และเล่าถึงความตั้งใจของเธอที่อยากให้ทุกสกู๊ปเป็นไอศครีมที่ดีที่สุด แม้ไม่ใช่สำหรับทุกคน แต่อย่างน้อยก็สำหรับเธอในฐานะคนทำ

อ่านมาถึงตรงนี้หลายคนอาจตั้งคำถามว่า ไอศครีมที่เป็นหัวใจสำคัญนั้นรสชาติเป็นยังไง แล้วอะไรคือหัวใจสำคัญของไอศครีมลูกนี้ ตามไปหาคำตอบได้จากเรื่องราวของแก้มกับแบรนด์ที่เธอประคบประหงมเหมือนลูกน้อยมาตลอดเวลาหลายปี

รสชาติที่อบอุ่น

กลางเดือนกรกฎาคม ปี 2020 หลังจากที่เปิดขายออนไลน์ได้ไม่นาน แก้มตัดสินใจพาลูกๆ ไอศครีมที่ทำเองกับมือไปออกบูทครั้งแรกที่ห้างสรรพสินค้าอิเซตัน และเพียงแค่วันที่ 2 ของการออกบูท Quints ก็สร้างปรากฏการณ์คนต่อคิวยาวเหยียด 

จากการแนะนำแบบปากต่อปากและพลังของโซเชียลมีเดีย ทำให้ไอศครีมกว่า 30 ถาดที่เตรียมไว้ขายหมดเกลี้ยงภายใน 3 วัน!

สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เพราะโชคช่วยแต่อย่างใด แต่เพราะเบื้องหลังไอศครีมทุกถาดของ Quints คือประสบการณ์การทำขนมของแก้มที่บ่มเพาะมาร่วมสิบปี ในฐานะผู้ก่อตั้ง Sweet Obsession สถาบันสอนทำขนมที่มีทั้งบริการจัดเวิร์กช็อปไปจนถึงรับทำขนมแบบ customized 

เปล่าเลย แก้มไม่ได้มีอาชีพหลักเป็นเชฟ และไม่ได้เรียนจบจากสถาบันสอนทำอาหารที่ไหน เธอเป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่หลงรักในรสชาติหอมหวาน ซึ่งช่วยให้เธอสามารถก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากในชีวิตมาได้เท่านั้นเอง

“แก้มเริ่มทำขนมครั้งแรกตอนที่กลับจากอังกฤษกะทันหัน ก่อนหน้านั้นเราเรียนและทำงานที่นั่นมาสิบกว่าปี มีแผนการชีวิตอีกหลายอย่างที่วางไว้ แต่แผนทั้งหมดก็ล้มลงในพริบตาเพราะคุณพ่อป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย

“ตอนนั้นแก้มไม่มีเพื่อนที่ไทยเลย อยู่ที่ทำงานก็ไม่คุยกับใคร คัลเจอร์ช็อกทำให้เราเป็นโรคซึมเศร้าอยู่ประมาณ 4-5 ปี เพราะเราย้ายกลับมาทั้งที่ยังไม่พร้อม โชคดีที่เจอทางออกของตัวเองนั่นคือการทำขนม ซึ่งช่วยให้เรามีสมาธิ ไม่ฟุ้งซ่าน” 

เมนูแรกที่เธอหัดทำคือซอฟต์คุกกี้ เมนูยอดฮิตของนักอบขนมมือใหม่หลายคน

“ตอนนั้นแก้มคิดถึง Bens Cookies ที่มีจุดกำเนิดในออกซ์ฟอร์ด เมืองที่อาศัยอยู่สมัยเรียน ซึ่งทำให้เราได้กินคุกกี้แบรนด์นี้มาตั้งแต่เด็กๆ มันเป็นรสชาติที่อบอุ่น เมื่อมีโอกาสแก้มเลยอยากลองทำ” 

รสชาติที่แปลกใหม่

“จุดเปลี่ยนที่ทำให้แก้มลุกขึ้นมาทำขนมเป็นอาชีพหลักคือสภาพจิตใจของเราในขณะนั้นซึ่งไม่มั่นคง เราไม่อยากออกไปเจอใคร เลยตัดสินใจว่าจะเริ่มทำขนมขายออนไลน์ เราไม่อยากมีหน้าร้าน ไม่อยากจ้างใครมาช่วยด้วย เพราะเราจะทำเองทั้งหมด” 

ในยุคสมัยที่อินเทอร์เน็ตแบงก์กิ้งยังไม่แพร่หลายและคนส่วนใหญ่ยังไม่ไว้วางใจที่จะโอนเงินให้คนแปลกหน้า แก้มถูกคนรอบตัวหลายคนคัดค้าน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเดินหน้าเปิดตลาดร้านขนมออนไลน์ และหนึ่งในเมนูที่สร้างจุดเปลี่ยนให้กับแก้มและ Sweet Obsession คือ Butter Popcorn Macaron ที่เธอคิดค้นสูตรด้วยตัวเอง 

“ย้อนไปตอน 2011 มาการองคือขนมที่เริ่มฮิตขึ้นมาในแถบยุโรปกับอเมริกาแต่ยังไม่เป็นที่รู้จักมากนักในประเทศไทย เพราะตอนนั้น Pierre Hermé หรือ Ladurée ยังไม่เข้ามา” ด้วยเหตุนี้แก้มจึงตัดสินใจสั่งซื้อหนังสือมาจากต่างประเทศ หัดทำด้วยตัวเอง และสมัครเรียนกับเชฟฝรั่งเศสในเมืองไทย จากนั้นไม่นานเธอก็เริ่มพัฒนาสูตรมาการองเป็นของตัวเอง

“ปรากฏว่ามาการองรสป๊อปคอร์นของเรามันออกมาดีและมีคนชอบเยอะมาก สุดท้ายจึงกลายเป็นซิกเนเจอร์ของ Sweet Obsession มาจนถึงทุกวันนี้ แม้ว่าเราจะไม่ได้เปิดรับออร์เดอร์บ่อยๆ แล้วก็ตาม” 

แม้กิจการดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอุปสรรค

“แก้มคิดว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เรายึดความชอบเป็นอาชีพ มันเป็นเรื่องง่ายมากที่แพสชั่นของเราจะหมดไป

“ในกรณีของแก้มที่เริ่มต้นทำหลายอย่างไวกว่าคนอื่นทั้งซอฟต์คุกกี้และมาการอง มันจึงมีปัญหาการก๊อปสูตรไปทำขาย พอถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มหมดแพสชั่นในการทำขนม เราจึงหันมาเน้นการเปิดคลาสและเชิญอาจารย์จากต่างประเทศมาสอนแทน” ช่วงเวลานี้เองที่ทำให้เธอได้มีเวลาบ่มเพาะความคิดสร้างสรรค์กับแพสชั่นของตัวเองให้กลับคืนมาทีละนิด

“ทำให้เมื่อกลับมาลุยอีกครั้งกับ Quints ไอศครีมแต่ละถาดจึงเป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของเรา” แก้มเล่า

รสชาติที่เป็นคอมฟอร์ตโซน

ในความเข้าใจของเราและคนส่วนใหญ่ Quints คือแบรนด์ไอศครีมที่ถือกำเนิดขึ้นในยุคโควิด-19 แต่แก้มกลับบอกว่าโปรเจกต์นี้มีประวัติความเป็นมายาวนานกว่านั้นมาก

“ถ้านับจากปัจจุบัน โปรเจกต์นี้คือสิ่งที่เราแพลนมา 5 ปีแล้ว ก่อนหน้านี้เรามีทั้งโลโก้ แบรนด์ดิ้ง และถ้วยไอศครีมที่ผลิตเก็บไว้มาประมาณ 2-3 ปีแล้ว เพราะมันเป็นช่วงที่เราเริ่มหมดแพสชั่นกับการทำขนมเลยอยากลองอะไรใหม่ๆ ซึ่งไอเดียการทำไอศครีมก็เป็นสิ่งที่อยู่ในหัวเรามานานแล้ว เราจึงคิดและทดลองสูตรมาเรื่อยๆ แต่ที่ไม่ปล่อยออกมาสักทีเพราะเป็นความกลัว ไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจ” 

แต่เมื่อสถานการณ์โควิด-19 ทำให้คลาสส่วนใหญ่ของ Sweet Obsession ต้องหยุดชะงัก จึงคล้ายเป็นการผลักให้แก้มต้องเร่งหาธุรกิจใหม่เข้ามาทดแทน 

“รสชาติไอศครีมของ Quints ส่วนใหญ่เลยเริ่มต้นจากเมนูขนมที่เราคุ้นเคยในสมัยปีแรกๆ ที่ทำ Sweet Obsession” เมื่อต้องเริ่มออกแบบรสชาติไอศครีมสำหรับธุรกิจใหม่ แก้มจึงไม่รีรอที่จะหยิบมาการองป๊อปคอร์นสูตรเด็ดของตัวเองมาประยุกต์ใช้จนกลายเป็นไอศครีมรส Caramel Popcorn อย่างที่เราเห็นในปัจจุบัน เช่นกันกับรส Cookie Monster ที่เธอต่อยอดมาจากเมนูซอฟต์คุกกี้ ขนมชนิดแรกที่เธอหัดทำนั่นเอง

“อาจจะเรียกได้ว่าแก้มเริ่มทุกอย่างจากคอมฟอร์ตโซนของตัวเอง จากสูตรที่ตัวเองมั่นใจ แม้ว่าบางรสชาติอาจจะไม่ใช่คอมบิเนชั่นที่คุ้นเคยของลูกค้าหลายคนก็ตาม” เธอเล่าติดตลกเมื่อยกตัวอย่างถึงไอศครีมรสชาเขียวที่มักจะมาพร้อมกับบราวนี่เนื้อแน่น

รสชาติในจินตนาการ

กับแบรนด์ Quints ที่แก้มนิยามว่าเป็นเหมือนสนามเด็กเล่น เธอมีวิธีการ ‘เล่น’ กับไอศครีมแต่ละถาดยังไง–เราอดสงสัยไม่ได้

“โดยปกติแก้มจะเริ่มจากการจินตนาการรสชาติในหัวแล้วค่อยไปเขียนสูตร จากนั้นจึงลองทำขึ้นมา ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะได้รสชาติที่ตรงกับสิ่งที่อยู่ในหัวประมาณ 80-90 เปอร์เซ็นต์ เราจึงต้องปรับสูตรอีกนิดหน่อยเพื่อให้ 10-20 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือออกมาสมบูรณ์” แก้มอธิบายอย่างกระชับ และฟังดูง่ายดายจนเราต้องขอให้เธอช่วยยกตัวอย่างให้ฟัง

Apple Crumble คือเมนูที่เธอตั้งใจยกขึ้นมาเพื่ออธิบาย

“กระบวนการหลักๆ ของแก้มจะคล้ายกับขนมประเภท deconstructed desserts ซึ่งเป็นการแยกชิ้นส่วนของขนมแต่ละชนิดออกมาและนำเสนอแบบแยกส่วนกัน

“โจทย์สำคัญคือเราจะทำยังไงให้รสชาติที่เราคุ้นเคยถูกดัดแปลงอยู่ในรูปแบบไอศครีมได้แบบใกล้เคียงที่สุด ลำดับแรกเราจึงต้องมองหาสิ่งที่จะเป็นตัวชูโรงหรือเป็น key ingredients ของเมนูนั้นๆ สำหรับเราที่ชอบราดคัสตาร์ดลงไปบนครัมเบิลมากๆ จึงตัดสินใจหยิบส่วนนี้มาใช้เป็นเบสไอศครีม” เมื่อได้เนื้อไอศครีมรสชาตินุ่มนวลเข้มข้นมาเป็นเบส สิ่งที่จะตามมาก็คือครัมเบิลเนื้อกรุบที่จะเพิ่มเนื้อสัมผัสแปลกใหม่ในไอศครีม และที่ขาดไม่ได้ก็คือแอปเปิลหอมหวานที่แก้มนำไปอบและเคี่ยวอย่างพิถีพิถัน

สุดท้ายจึงได้มาเป็นแอปเปิลครัมเบิลที่ถูกรื้อสร้างมาอยู่ในรูปแบบของไอศครีม

และด้วยความที่แก้มคือผู้รับผิดชอบดูแลทั้งแบรนด์ดิ้ง คิดสูตร และขั้นตอนการผลิตเองทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แปลกเลยที่ไอศครีมทุกรสจะมีแรงบันดาลใจมาจากประสบการณ์หรือเรื่องราวในชีวิตของเธอเอง

“อย่างแอปเปิลครัมเบิลเป็นอาหารวัยเด็กของแก้ม สมัยที่ย้ายไปเรียนโรงเรียนประจำในอังกฤษแรกๆ ที่โรงเรียนเขาจะเสิร์ฟครัมเบิลทุกเย็น ซึ่งสำหรับเราในตอนนั้นมันเป็นขนมที่แปลกเพราะเสิร์ฟแบบร้อนแต่กลับอร่อยมาก ตักเข้าปากแล้วให้ความรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนมาโอบกอดเราอยู่ โดยเฉพาะในเวลาที่เราคิดถึงบ้าน ขนมนี้ก็ช่วยปลอบโยนเราได้ นั่นคือโมเมนต์วัยเด็กของเรา

“แต่กว่าที่จะได้ออกมาเป็นหนึ่งรสชาติ เราต้องตอบให้ได้ก่อนว่าเราชอบอะไร ทำไมถึงอยากทำรสนี้ ทำไมรสชาตินี้มันถึงเด้งออกมาในความทรงจำของเรา เพราะคำตอบเหล่านั้นจะนำไปสู่วิธีการพรีเซนต์รสชาติอีกทีหนึ่ง” เธอสรุป

รสชาติของความคิดสร้างสรรค์

แม้ว่ากระบวนการทำงานของแก้มจะฟังดูเรียบง่ายเสียจนเราอยากลุกขึ้นมาหัดทำไอศครีมเองดูบ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อรสชาตินั้นคือประสบการณ์ของเธอผู้คลุกคลีกับขนมนมเนยมาแล้วสารพัดชนิด ซึ่งมันสร้างทั้งข้อดีและข้อเสียให้เธอเช่นกัน

“การคัดสรรวัตถุดิบคือสิ่งที่เรามีประสบการณ์อยู่แล้วประมาณหนึ่ง ทั้งแหล่งในการซื้อและการจับคอมบิเนชั่นของรสชาติต่างๆ แต่ในหมู่คนทำอาหารที่จะเป็นที่รู้กันดีว่าไอศครีมคืออาหารที่ทำง่าย เก็บได้นาน เป็นขนมที่จะทำกำไรให้ร้านแน่นอน แต่เราคือคนที่สามารถทำไอศครีมให้ขาดทุนได้” แก้มเล่าพร้อมหัวเราะร่วน 

“เราจะมีอยู่เมนูหนึ่งที่ลูกค้าชอบมากคือ Lemon Blueberry Yogurt ซึ่งตอนคิดเราก็ตั้งใจว่าอยากจะใส่โยเกิร์ตโฮมเมดที่เข้มข้น ครีมมี่ ไม่หวานมาก และใช้บลูเบอร์รีจริงลงไปเคี่ยวให้หอม ไม่ใช้บลูเบอร์รีกระป๋องหรือบลูเบอร์รีแช่แข็ง ส่วนบิสกิตเราก็ต้องใช้ Lotus Biscoff สาดลงไปเยอะๆ ซึ่งตอนคิดในหัวก็ฟังดูเหมือนไม่มีอะไรเลย แค่ซื้อของมาเตรียม แต่ปรากฏว่าขาดทุนกระจายจนแก้มต้องหยุดขายชั่วคราว”

“แก้มรู้ดีว่าไอศครีมร้านเราราคาสูง แต่การที่เราเซตราคาเท่านี้มันทำให้เรามีอิสระในการสร้างสรรค์และทดลองรสชาติใหม่ๆ มากขึ้น เพราะถ้าเราตั้งราคาต่ำกว่านี้เราก็จะถูกจำกัดด้วยการควบคุมต้นทุน วัตถุดิบที่อยากใส่หลายอย่างก็คงใช้ไม่ได้

“ความตั้งใจของแก้มคือจะไม่ทำรสชาติที่เรารู้ๆ กันอยู่แล้วว่าเป็นของที่เข้ากัน อย่างช็อกโกแลตกับบราวนี่ หรือชาเขียวกับถั่วแดง เหล่านี้เป็นรสชาติที่เดาได้ คิดอะไรไม่ออกก็ทำรสนี้ แต่เราจะไม่ทำ เพราะเราอยากให้ลูกค้าได้ลองชิมและรู้ว่ามันมีคอมบิเนชั่นที่หลากหลายกว่านั้น” แก้มอธิบาย

หนึ่งในคอมบิเนชั่นที่แก้มเลือกหยิบมานำเสนอได้อย่างน่าสนใจคงหนีไม่พ้น Chrysanthemum ไอศครีมรสเก๊กฮวยในเบสนม ผสมโกโก้นิบส์กลิ่นหอมฟุ้งตัดเลี่ยนในปาก ซึ่งจัดว่าเป็นอีกหนึ่งซิกเนเจอร์ของร้าน 

“ด้วยความที่เป็นคนชอบดื่มชาอังกฤษชงใส่นมอยู่แล้ว เราเลยคิดว่าถ้าอย่างนั้นเราพัฒนาสูตรไอศครีมเก๊กฮวยเบสนมดีกว่า เราน่าจะเล่นอะไรกับมันได้เยอะ” แก้มเกริ่นก่อนจะอธิบายต่อถึงข้อจำกัดของซอร์เบต์ ซึ่งยากที่จะสร้างความแตกต่างของรสชาติ เพราะในการจะทำซอร์เบต์ให้ได้เนื้อสัมผัสดี ขึ้นรูปเป็นสกู๊ปได้นั้น จำเป็นต้องใส่ปริมาณน้ำตาลให้มากพอ ทำให้ซอร์เบต์ในตลาดส่วนมากมีรสชาติหนักหวานไม่ต่างกัน

“จากนั้นเราก็พยายามมองหาคอมบิเนชั่นที่เข้ากันแต่ไม่น่าเบื่อ ตอนแรกเคยมีความคิดว่าจะลองใส่ขนมไทย แต่ก็ไม่ค่อยเวิร์ก” 

กระทั่งวันหนึ่งที่แก้มได้มีโอกาสไปทานอาหารในร้านที่เสิร์ฟมูสรสชาโดยมีโกโก้นิบส์ตกแต่งมาด้วยในจาน ปรากฏว่าเมื่อลองตักเข้าปากพร้อมกันนั้นเกิดเป็นรสชาติที่แปลกแต่ก็เข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาดใจ

“คนมักจะถามว่าไอศครีมร้านเรามีกี่รส คำตอบคือเราไม่รู้เพราะมันเยอะมาก (หัวเราะ) สำหรับเรามันไม่มีวันสิ้นสุด เพราะเราก็จะมีรสใหม่ที่อยากทำอยู่ตลอดเวลา บางทีเราแค่จับอันนั้นมาใส่อันนี้ก็กลายเป็นรสใหม่ขึ้นมาแล้ว” เธอว่า

รสชาติที่เป็นหัวใจสำคัญ

ใครที่เคยแวะเวียนไปชิมไอศครีมของ Quints มาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง อาจสังเกตเห็นรสชาติพิเศษประจำเดือน (monthly special) ที่แก้มขยันคิดขยันทำออกมาให้เราชิมอย่างต่อเนื่อง 

ไม่นานมานี้เธอได้ต่อยอดไปสู่การออกคอลเลกชั่นรสชาติพิเศษภายใต้คอนเซปต์ที่น่าสนใจอย่าง Quints Airline ที่พาเราไปลิ้มรสชาติในต่างประเทศที่คิดถึง ไม่ว่าจะเป็น Kinako Mochi and Kuromitsu หรือ Hojicha Brown Sugar Mochi จากประเทศญี่ปุ่นที่แก้มลงทุนนวดโมจิเองกับมือ! ไปจนถึง Strawberry Rhubarb Crumble และ Passion Fruit Eton Mess จากประเทศอังกฤษในความทรงจำของเธอเอง

“เมื่อก่อนเราจะมีปัญหาที่รสชาติบางอย่างมันจัดหมวดหมู่ยาก แต่พอเริ่มสร้างระบบคอลเลกชั่นขึ้นมามันเลยจัดการง่ายขึ้น” แก้มเล่า

และสำหรับคอลเลกชั่นล่าสุดที่แก้มเพิ่งปล่อยออกมาหมาดๆ เมื่อต้นเดือนกันยายนที่ผ่านมาก็คือ Childhood Favorites ที่คัดสรรรสชาติวัยเด็กในความทรงจำมานำเสนอผ่านไอศครีมหวานเย็นหอมอร่อย

“อย่างที่บอกว่าไอศครีมทุกรสเกิดขึ้นจากอารมณ์ความรู้สึกของเรา คอลเลกชั่นนี้เกิดจากการที่เรารู้สึกคิดถึงวัยเด็กอยู่บ่อยๆ สมัยที่โลกมันยังดูสนุก น่าค้นหา และไร้เดียงสาไปหมด เราจึงอยากให้ทั้ง 6 รสชาตินี้พาทุกคนย้อนเวลากลับไปยังโมเมนต์ในอดีต ในเวลาที่อะไรๆ มันยังดูง่ายกว่านี้”

โดยปกติแล้วไอศครีมคอลเลกชั่นพิเศษจะวางขายประมาณ 4-6 สัปดาห์ แต่ในสถานการณ์ของโรคระบาดที่ทำให้เราไม่สามารถไปชิมไอศครีมที่หน้าร้านได้เหมือนเมื่อก่อน เราจึงตัดสินใจขยายระยะเวลาวางขายให้ยาวขึ้นเป็น 2 เดือน ซึ่งนอกจากจะเป็นการเปิดโอกาสให้ลูกค้าอย่างเราๆ ได้มีโอกาสในการเข้าถึงโปรดักต์มากขึ้นแล้ว ยังช่วยลดความเสี่ยงในแง่ธุรกิจอีกด้วย

“ในสถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องสำคัญที่เราจะ​​ต้องจริงใจกับลูกค้า ไม่ลดคุณภาพสินค้า แต่ขณะเดียวกันก็ต้อง stay on course ให้มากที่สุด บางครั้งการที่ยอดขายตกอาจทำให้เราตกใจจนรีบออกโปรดักต์ใหม่มาดันยอดขาย แต่ในความเป็นจริงแล้วเราควรต้องรู้จังหวะของตัวเอง และไม่ลืมว่าหัวใจหลักของแบรนด์คืออะไร” แก้มสรุป

ในอนาคตอันใกล้ Quints กำลังจะไปเปิดสาขาใหม่ ณ ห้างสรรพสินค้า The EmQuartier แต่น่าสนใจที่เมื่อถามถึงแผนการในระยะยาว แก้มกลับบอกว่าเธอไม่มีความคิดอยากขยายสาขาจำนวนมากขนาดนั้น

“เมื่อทำธุรกิจ หลายคนอาจวางแผนที่จะขยายให้กลายเป็นอาณาจักร แต่สำหรับเรา เราใส่ใจลงไปในธุรกิจเยอะมากๆ จนเขาเหมือนเป็นลูกคนหนึ่ง ซึ่งนั่นเป็นข้อจำกัดที่ทำให้แบรนด์เราโตยาก จะบอกว่าเราปล่อยวางไม่ได้ก็อาจจะใช่ แต่มันก็เป็นอุดมการณ์ของเราที่ตั้งใจไว้ว่าอยากให้แบรนด์นี้สื่ออะไรกับคน”

ไอศครีมที่เป็นหัวใจสำคัญ และรสชาติที่สื่อสารกับลูกค้าทุกคนได้–เราคิดว่าแก้มหมายถึงสิ่งนั้น

The post Quints ไอศครีมแฮนด์คราฟต์เครื่องแน่น ที่เปลี่ยนรสชาติในจินตนาการให้กลายเป็นสกู๊ปอร่อย appeared first on a day magazine.

“ตอนเด็กๆ เราหมกมุ่นเรื่องเกมมาก แต่ที่บ้านก็ไม่ได้รวยพอที่จะซื้อเครื่องเกมได้ พ่อแม่ก็ไม่ปล่อยไปร้านเกมเลย เราเลยทำได้แค่เก็บเงินค่าขนมไปซื้อหนังสือเกมมาดูแล้วก็นั่งวาดตาม จำได้ว่าซื้อมาเป็นร้อยเล่ม อ่านซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นแหละ พวกนี้มันเลยกลายเป็นสิ่งที่ฝังลึกในตัว

“กระทั่งเรามาสังเกตวิธีการจัดวางกราฟิกของเรา จึงได้เห็นว่าการวางฟอนต์แบบนี้ องค์ประกอบภาพแบบนี้ จุดนำสายตาแบบนี้ มันมีอิทธิพลมาจากเกมทั้งหมด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเราไม่ได้เรียนเรื่องการออกแบบมาโดยตรงด้วย”

แม้มีใจรักในเกมและการออกแบบแค่ไหน แต่ปืนในวัย ม.ปลายกลับตัดสินใจเข้าเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกันมากนัก หากแต่ในระหว่างที่เรียนนั้นเขาก็ค่อยๆ ศึกษาและฝึกฝนการออกแบบ 3D พร้อมเปิดเพจเฟซบุ๊กเพื่อลงผลงานของตัวเองควบคู่ไปด้วย stw.wts

“หลังเรียนจบเราก็กระโดดมาทำงานกราฟิกดีไซน์ เพราะถ้าพูดกันตรงๆ อาชีพศิลปินหรือคาแร็กเตอร์ดีไซเนอร์มันหางานยากมากนะ โดยเฉพาะในยุคก่อนหน้านี้ เราจึงผันตัวมาทำกราฟิกดีไซน์ ค่อยๆ ฝึกด้วยตัวเองก่อนจะเบนสายมาเรื่อยๆ อย่างทุกวันนี้”

จากประสบการณ์ในฐานะนักออกแบบภาพประกอบของปืนตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพัฒนาแนวทางการสร้างสรรค์ผลงานมาหลายครั้ง จากคาแร็กเตอร์ดีไซน์แนว low poly สู่รูปทรงสามมิติที่มีความโค้งมน นิ่มนวล ถ่ายทอดประเด็นสุขภาพจิต ซึ่งคอลเลกชั่นนี้เองที่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญและทำให้เขาได้รับเชิญเข้าสู่แวดวง NFT ในช่วงต้นปี 2564

“เราตัดสินใจลงขายงานชุด mental health เป็นชุดแรกใน NFT แต่ปรากฏว่าขายไม่ออกเลยเกือบ 3 เดือน เราเฟลมาก แต่มันก็ทำให้เราจับจุดอะไรบางอย่างได้ นั่นคือธรรมชาติของ NFT ที่จะต้องกระตุ้นด้วยความตื่นเต้นและเข้าใจได้ไม่ยากเกินไปนัก เพราะทุกวันนี้มีศิลปิน NFT เยอะมาก เราจึงต้องหาวิธีให้งานเราฉายแววออกมาจากผลงานชิ้นอื่นๆ ให้ได้ ซึ่งงานชุด mental health ของเรามันต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจค่อนข้างมาก”

ไม่ใช่ว่าปืนไม่รักผลงานชุดเก่า เขามองเห็นความงามในผลงานแต่ละชิ้นได้อย่างชัดเจน หากภายใต้เงื่อนไขของแพลตฟอร์มใหม่อย่าง NFT ปืนจึงจำเป็นที่จะต้องปรับเปลี่ยนแนวทางบางอย่าง

“เราตัดสินใจเปลี่ยนมาเป็นสไตล์ปัจจุบัน ซึ่งจะเป็นคาแร็กเตอร์สามมิติที่มีพื้นผิวเงาๆ ดูแล้วรู้สึกสนุก เห็นแล้วอยากลุกไปเล่นเกม แค่นั้นเลย เพราะความตั้งใจของเราคืออยากให้มันทำงานเหมือนเราเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา แม้ว่ามันจะไม่ใช่เกมเดียวกันกับที่เขาเคยเห็นในตอนเด็กๆ เพราะเราไม่ได้ลอกมา แต่มันเป็นผลงานยุคใหม่ที่ทำให้เขาหวนคิดถึงวัยเด็กและสร้างความรู้สึก nostalgia ที่แรงมากๆ” 

สำหรับปืน NFT ช่วยทลายข้อจำกัดเดิมๆ ของอาชีพนักวาดภาพประกอบในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นั่นคือการสร้างฐานผู้ติดตามในโซเชียลมีเดีย ซึ่งเป็นตัวแปรสำคัญที่มีผลต่อโอกาสในการถูกว่าจ้าง หรือการได้สร้างผลงานคอลแล็บกับแบรนด์ใหญ่ๆ I woke up and think sould I start writing morning pages or not? Could you please give me some advice?

“เราคิดว่ายอดฟอลโลเวอร์ในโลก NFT ไม่สำคัญมากเท่ากับโซเชียลมีเดียอื่นๆ เพราะสิ่งที่เราต้องแคร์มากกว่าคือผู้ติดตามของเรามีโอกาสที่จะซื้อผลงานเรามากน้อยแค่ไหน ดังนั้นตัวเลขฟอลโลเวอร์ของเราไม่จำเป็นต้องเยอะมากก็ได้ สิ่งที่สำคัญคือต้องอยู่ให้ถูกที่ ถูกคอมมิวนิตี้มากกว่า

“ที่สำคัญคือ NFT ก็ไม่ใช่เรื่องของดิจิทัลอาร์ตเฉยๆ แต่มันยังเป็นเรื่อง tokenomics (เศรษฐศาสตร์สกุลเงินดิจิทัล) เพราะการที่เราจะทำให้ตัวเองมีดีมานด์ที่สูงมันก็มีตัวแปรหลายอย่าง ดังนั้นในตลาดนี้เราจึงต้องใช้ความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ มาร์เก็ตติ้ง และแบรนด์ดิ้งด้วย

“และด้วยความที่สังคมใน NFT ทำให้เราเห็นผลงานของเพื่อนๆ ที่ปล่อยออกมาใหม่อยู่ตลอด ทำให้เราได้รับ motivation ไปโดยปริยาย มันเหมือนเราได้กลับไปอยู่ในยุค exteen หรือเว็บบอร์ดสมัยที่งานดิจิทัลอาร์ตเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ ในไทย ทุกคนขยันและมีไฟมากๆ”

ด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้ปืนขยายบทบาทของตัวเองจากศิลปิน NFT ไปสู่การเป็นนักสะสม โดยปัจจุบันเขามีผลงานของศิลปินอื่นๆ อยู่ในมือมากถึง 40-50 ชิ้น

“เรารู้ว่าศิลปินบางคนอาจจะกำลังปรับตัวและเรียนรู้ ช่วงแรกเขาอาจจะยังขายไม่ค่อยได้ แต่ถ้างานมันสวยเราก็อยากเป็นคนแรกที่ซื้องานเขา ไม่ใช่ซื้อเพื่อเก็งกำไรด้วยนะ แต่เป็นเพราะเรารู้ว่าเขาจะมีความสุขสุดๆ ตอนที่เห็นอีเมลเด้งขึ้นมา” ปืนทิ้งท้าย

MONSTΞRS

“เราท้าทายตัวเองด้วยการออกแบบคาแร็กเตอร์ออกมาให้เยอะที่สุดภายในเวลา 100 วัน ได้มอนสเตอร์ออกมาประมาณ 50 ตัวทั้งสเกตช์และปั้นสามมิติ โดยให้ฟอลโลเวอร์ในเพจช่วยกันตั้งชื่อ ดังนั้นทุกตัวจึงมีชื่อด้วย ชิ้นนี้เป็นชิ้นแรกที่เราขายได้ใน NFT

“คอนเซปต์ของงานชิ้นนี้เราครอบด้วยวิธีการทำเป็นหลัก คือการท้าทายตัวเองตลอด 100 วัน ดึงศักยภาพตัวเองออกมาให้ได้มากที่สุด และพยายามที่จะสร้างเอนเกจเมนต์กับผู้คนด้วย”

Thank you, Slimes.

“ชิ้นนี้ผมชอบมาก ถ้าดูก็จะรู้เลยว่ามันได้แรงบันดาลใจมาจากเกมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เราอยากจะบิดเนื้อเรื่องเกม ปกติถ้าใครเคยเล่นพวกเกมผจญภัย ตัวละครหลักของเราคือนักรบที่จะต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดเพื่อสะสมค่าประสบการณ์ให้เก่งขึ้นถูกไหม แต่คราวนี้เราอยากทวิสต์ให้น่าสนใจมากขึ้น คือการพูดถึง empathy ที่เกมไม่ค่อยหยิบยกมาพูดถึงเท่าไหร่

“สมมติว่าเราเล่นเกมจนเก่งประมาณหนึ่งแล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องฆ่ามอนสเตอร์ห่วยๆ ที่เราเคยตีเพื่อเก็บเลเวลหรือเปล่า ดังนั้นเราจึงนำเสนอผลงานนี้ออกมาในลักษณะของการขอบคุณมอนสเตอร์เล็กๆ เหล่านั้น ซึ่งก็อาจจะเป็นมุมมองที่แปลกประหลาดว่าทำไมนักรบคนนี้ถึงมีมุมมองที่อ่อนโยนขนาดนี้”

Ethereum Eternity

“ชิ้นนี้เป็นการทดลองเรื่องเทคนิคล้วนๆ เลย เราอยากนำเทคนิคในปัจจุบันไปประยุกต์ให้เหมือนอยู่ในยุคเก่า เพราะคอมโพสของภาพนี้จะเหมือนกับคอมโพสของโปสเตอร์ยุคเก่าเชยๆ แต่เรานำมาจับคู่กับโมชั่นกราฟิกเพื่อให้มันหวือหวามากขึ้น เป็น NFT ชิ้นแรกของเราที่เป็นภาพเคลื่อนไหว

“อีกอย่างคือการตั้งชื่อและทำโลโก้ที่เราตั้งใจพ้องเสียงด้วยตัวอักษรนำเดียวกัน เหมือนวิธีการตั้งชื่อเกม หรือชื่อตัวละครในสมัยก่อน อย่าง Dungeons & Dragons และ Final Fantasy

“ผลตอบรับของชิ้นนี้ดีมาก หลายคนตื่นเต้นมากๆ เพราะเราโปรโมตค่อนข้างหนัก ตั้งแต่การปล่อยโลโก้ล่วงหน้าหลายวัน และด้วยความที่โลโก้หน้าตาเกมมากๆ ทุกคนก็เลยยิ่งเห็นสไตล์งานของเราชัดยิ่งขึ้นไปอีก”

ตามไปชมภาพ Ethereum Eternity แบบเคลื่อนไหวพร้อมซาวนด์ประกอบได้ที่ foundation.app/@stwwts/ethereum-eternity-56932

Trash Data

“ในภาพนี้มีเนื้อเรื่องอยู่ว่า มอนสเตอร์แต่ละตัวคือสิ่งที่อาศัยอยู่ใน Recycle Bin หรือถังขยะของคอมพิวเตอร์เราเอง เป็นสิ่งที่เราทิ้งไว้สักพักโดยที่ไม่ได้ไปยุ่งกับมันจนเหล่ามอนสเตอร์กลายร่างขึ้นมา หรืออาจจะกลายเป็นไวรัสในคอมพิวเตอร์ของเราอีกทีหนึ่ง

“ในแง่วิธีการพรีเซนต์ เราตั้งใจทำออกมา 2 เวอร์ชั่นเป็นขาวกับดำ (​​ΣIGMA Ver. และ ZΞTA Ver.) คล้ายกับเกมสมัยก่อนที่มักจะออกมา 2 เวอร์ชั่นเสมอ อย่างโปเกมอนที่จะมีเวอร์ชั่นน้ำเงินกับแดง เงินกับทอง หรือเขียวกับฟ้า เป็นมาร์เก็ตติ้งแบบโบราณที่เรานำมาประยุกต์ใช้กับ NFT ซึ่งคนที่ติดตามเราเขาก็สนุกมากว่าเขาจะเลือกแบบขาวหรือดำดี

“แต่งานนี้เราไม่ได้ทำเป็นโมชั่นเพราะว่าทำไม่ไหวจริงๆ ทั้งสองภาพมีมอนสเตอร์รวมกันเป็นร้อยตัว ใช้เวลาทำอยู่เป็นเดือนเพราะนอกจากสเกตช์แล้วก็ต้องแต่งเรื่องด้วย ทุกตัวที่เห็นอยู่ในนี้มีเรื่องราวของตัวเองทั้งหมด ถึงแม้ว่างานเราจะดูเหมือน doodle แต่เบื้องหลังเราจะวางโลกของมันเอาไว้เสมอ เพื่อให้ภาพที่ออกมาไม่สะเปะสะปะหรือหลุดจากกรอบ

“ปกติเวลาทำงานแอนิเมชั่นหรืองาน 3D เขาจะต้องมีหลายฝ่ายใช่ไหม ทั้งคนปั้น คนออกแบบ คนลงสี คนแอนิเมต ต้องแยกฝ่ายกันเพื่อที่จะทำได้เร็ว แต่สำหรับเราที่จบงานคนเดียวจึงต้องใช้เวลานานและต้องกำหนดสโคปเอาไว้ก่อนด้วย”

Super Tiny World

“โปรเจกต์นี้น่าจะเป็นโปรเจกต์ที่ใหญ่และครบเครื่องที่สุดสำหรับเรา

“เป็นคาแร็กเตอร์ดีไซน์ที่เราวางเนื้อเรื่องเอาไว้ด้วย คือปกติเกมส่วนใหญ่จะจบลงที่มอนสเตอร์ตัวบอสถูกฆ่าตายใช่ไหม แต่คราวนี้เราอยากลองคิดเนื้อเรื่องหลังจากนั้น ถ้าหัวหน้าตายแล้วลูกน้องยังอยู่ล่ะ พวกมันจะทำยังไงดี ดังนั้นมอนสเตอร์จิ๋วๆ พวกนี้จึงเป็นลูกน้องตัวร้ายที่ยังเหลือรอดและมารวมตัวกัน

“เราทำขายแยกตัวกันเป็น 1:1 collectible และทุกตัวก็มีเนื้อเรื่องของตัวเอง ถ้าเข้าไปดูจะเห็นว่าคอลเลกชั่นนี้มีเว็บไซต์แยกออกมาเป็นของตัวเองด้วย มันเป็นเหมือนโครงสร้างของโปรเจกต์นี้ สามารถเข้าไปดูคอลเลกชั่นได้ มี Discord เอาไว้คุยกันและมีเพลงของเกมนี้ให้ฟังด้วย เป็นเพลงที่เราทำเองทั้งหมด อาศัยประสบการณ์จากที่เคยทำเพลง bedroom indy มาก่อน”

เยี่ยมชมเว็บไซต์ของเหล่ามอนสเตอร์ตัวจิ๋ว Super Tiny World ได้ที่ www.stwwts.net

Illus Station : NFT Edition คือซีรีส์บทสัมภาษณ์ศิลปินและนักวาดภาพประกอบชาวไทยที่ทำผลงานโดดเด่นและน่าสนใจในสนาม NFT แพลตฟอร์มการทำงานในรูปแบบดิจิทัลที่ทำงานด้วยเทคโนโลยีบล็อกเชน เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินทั่วโลกได้ซื้อ-ขายผลงานและแลกเปลี่ยนแรงบันดาลใจแบบไร้พรมแดน

The post stw.wts ศิลปินที่เปลี่ยนความบ้าเกมในวัยเด็ก เป็นงานออกแบบ 3D ที่อัดแน่นด้วยกลิ่นอาย nostalgia appeared first on a day magazine.

ด้วยภาพลักษณ์เช่นนี้ คนส่วนใหญ่คงนึกว่าที่นี่เป็นร้านขายชีสเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์ และไอศครีม ซึ่งก็ไม่ได้ผิดแต่อย่างใด แต่มากไปกว่านั้นคือที่นี่ยังเสิร์ฟเมนูทันทันราเม็งใส่ไข่ในน้ำซุปงารสชาติเข้มข้นไปจนถึงเฟรนช์โทสต์ และอาหารขึ้นชื่อของมาเลเซียอย่างลักซา

ที่สำคัญคือทั้งหมดที่ว่ามานี้ล้วนเป็นเมนูวีแกน แถมยังทำออกมาได้ใกล้เคียงกับต้นฉบับทั้งรสชาติและหน้าตา (การันตีโดยมนุษย์ผู้บริโภคเนื้อสัตว์อย่างเราเอง)

“เราพยายามที่จะขยายกรอบของอาหารวีแกน เมนูไหนที่ไม่เคยมีใครทำสูตรวีแกนมาก่อนเราก็ค่อยๆ ลองทำดู เพราะเราคิดว่าความหลากหลายของร้านอาหารวีแกนในกรุงเทพฯ ยังจำกัดอยู่มาก” ด้วยเหตุผลนี้เอง มิกะ อภิชาติสกล และสามี คู่รักวีแกนเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้จึงลงมือพัฒนาสูตรต่างๆ ขึ้นมาจากศูนย์ ไม่ว่าจะเป็นการคิดสูตรน้ำซุป การหมักชีส หรือแม้กระทั่งการสร้างไข่วีแกนขึ้นมาด้วยตัวเอง!

แต่ก่อนที่จะไปชิมเมนูทั้งหมดที่ว่า เราขอชวนให้คุณนั่งลงบนโซฟาสีฟ้าภายในร้าน แล้วฟังมิกะเล่าถึงชีวิตวีแกนของเธอที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอาหารแต่ละจานกันก่อน

วีแกน ≠ อาหารคลีน

“มิกะเองเป็นวีแกนที่ยังชอบกิน junk food เราไม่สามารถกินสลัดได้ตลอดเวลา” สาววีแกนผู้เป็นเจ้าของร้านเปิดบทสนทนาพลางหัวเราะ

ในเมื่อชอบกิน junk food แล้วทำไมจึงตัดสินใจเป็นวีแกน เราอดสงสัยไม่ได้

ย้อนกลับไปสมัยเรียนมหาวิทยาลัย มิกะเดินทางไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น เมื่อมีโอกาสได้ใช้ชีวิตตัวคนเดียวเป็นครั้งแรกในต่างแดน บวกกับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับผลกระทบจากการบริโภคเนื้อสัตว์ที่มีต่อสิ่งแวดล้อม เธอจึงตัดสินใจลองเลิกกินเนื้อสัตว์ด้วยเป้าหมายระยะสั้นเพียง 1 สัปดาห์ ก่อนที่จะดำเนินต่อเนื่องมาเรื่อยๆ จนถึงปัจจุบันซึ่งยาวนานกว่า 4 ปีเข้าไปแล้ว และเธอยังคงยืนยันว่าตัวเองเป็นวีแกนที่รัก junk food อยู่เช่นเดิมLonger and longer text is good for the seo point. Now I’m listening to AKMU. However I want to eat french toast either vegan or not!

“หลังกลับไทยมามันก็ยากขึ้นนิดหนึ่ง สำหรับเราสิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่เวลาที่เราคิดถึงเนื้อสัตว์หรอก เพราะเดี๋ยวนี้เรามีวัตถุดิบทางเลือกที่ใช้แทนเนื้อสัตว์ได้มากมาย แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการเข้าสังคมและมื้ออาหารนอกบ้านมากกว่า”

นี่เป็นหนึ่งในหลายเหตุผลที่ทำให้เธอและสามีตัดสินใจเปิด Bangkok City Diner ขึ้น เพื่อสร้างพื้นที่ให้ชาววีแกนสามารถแฮงเอาต์กับเพื่อนๆ ที่กินเนื้อได้อย่างสบายใจ เพราะอาหารทั้งหมดแทบไม่มีกลิ่นอายของอาหารวีแกนที่เราคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

และเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดของคนส่วนใหญ่ที่คิดว่าวีแกนคืออาหารคลีนแคลอรีต่ำ ไม่ทอด ไม่มัน ไม่หวาน มิกะและสามีจึงตั้งใจนำเสนอสารพัดเมนูอาหารวีแกนรสจัดจ้านให้กับทุกคนที่เดินเข้ามาในร้าน

“แน่นอนว่าเราก็ดูแลสุขภาพ แต่เพราะเราชอบกินอาหารรสชาติดั้งเดิม ไม่ชอบลดความหวานหรือความมัน ตรงนี้จึงเป็นความท้าทายของเราที่จะแปลงอาหารทั่วไปให้กลายเป็นเมนูวีแกนโดยที่รสชาติยังเป๊ะอยู่” เธออธิบายพลางยกตัวอย่างเมนูโปรดของลูกค้าต่างชาติหลายต่อหลายคน

‘เฟรนช์โทสต์’ ของที่นี่จะใช้ขนมปัง sourdough เนื้อเหนียว นำไปปิ้งบนกระทะจนเกรียมได้ที่ สัมผัสของขนมปังนั้นฉ่ำกำลังดีเมื่อราดเมเปิลไซรัปหอมหวานและทานคู่กับไอศครีมวานิลลาวีแกน ตัดเลี่ยนด้วยสตรอว์เบอร์รีรสหวานอมเปรี้ยว เจือด้วยกลิ่นใบสะระแหน่จางๆ ที่โรยมาด้วยกัน

“ลูกค้าฝรั่งหลายคนมักจะบอกว่าเขาเป็นวีแกนมานานแต่ไม่เคยทำเฟรนช์โทสต์กิน และไม่คิดว่าจะมีใครทำวีแกนเฟรนช์โทสต์ได้ เพราะมันต้องใช้ทั้งเนย นม ไข่ และถ้าจะให้รสชาติใกล้เคียงต้นฉบับคือต้องได้ความมันด้วย” แทนที่จะตัดวัตถุดิบเหล่านั้นออกไป สามีของมิกะที่เป็นคนทำจึงพยายามหาวัตถุดิบมาทดแทน เพื่อให้อาหารออกมารสชาติใกล้เคียงของเดิมที่สุด

สร้างไข่วีแกนด้วยตัวเอง

นอกจากการเลียนแบบรสชาติของไข่ในเมนูเฟรนช์โทสต์แล้ว สิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งไปกว่านั้นคือไข่วีแกนลูกโตที่วางเด่นอยู่ในชามทันทันราเม็งตรงหน้าเราในขณะนี้

“ไข่ไก่ในเมนูนี้เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญมาก ตอนนั้นเราเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก่อนเปิดร้าน เมนูราเม็งก็มีส่วนประกอบครบทุกอย่างแล้ว แต่เขา (สามี) ก็ยังรู้สึกว่ามันขาดอะไรบางอย่าง จึงลองเสิร์ชดูรูปราเม็งในอินเทอร์เน็ตและพบว่าหลายชามเสิร์ฟพร้อมไข่ ตอนนั้นเราเลยตั้งคำถามขึ้นมาว่าเราจะทำได้ไหมนะ” มิกะเล่าย้อนไปถึงวันที่สามีของเธอทดลองสร้างไข่ไก่ขึ้นมาด้วยตัวเองLonger and longer text is good for the seo point. Now I’m listening to AKMU. However I want to eat french toast either vegan or not!

เพียง 1 วันก่อนเปิดร้าน ทั้งสองก็ได้ไข่วีแกนมาอยู่ในชามราเม็งสมใจ โดยไข่แดงเกิดจากการผสมพืชผักสารพัดชนิดกับเครื่องปรุงที่ให้สีและกลิ่นใกล้เคียงกับไข่ไก่จริงๆ ขณะที่ไข่ขาวนั้นทำมาจากสาหร่ายทะเล โดยมีเทคนิค molecular gastronomy (การนำหลักการทางวิทยาศาสตร์มาประยุกต์ใช้กับการประกอบอาหาร) เป็นกุญแจสำคัญในการห่อหุ้มไข่แดงเอาไว้ให้อยู่ทรง

ราเม็งคืออีกหนึ่งเมนูที่ไม่เคยมีอยู่ในตลาดอาหารวีแกนมาก่อน เป็นเหตุผลให้ลูกครึ่งญี่ปุ่นผู้หลงรักราเม็งอย่างมิกะตั้งใจนำเสนอ ‘ทันทันราเม็ง’ เป็นหนึ่งในเมนูหลักของร้าน และเพียงแค่เธอยกชามมาวางบนโต๊ะ เราก็ได้กลิ่นน้ำมันงาหอมเตะจมูกทันที จึงไม่รีรอรีบคีบเส้นราเม็งอวบเต่งเข้าปากพร้อมซดน้ำซุปข้นคลั่กตามไป

“ปกติราเม็งจะใช้ซุปที่เคี่ยวจากกระดูกหมูหรือวัวใช่ไหม ทีนี้พอเป็นสูตรวีแกนเราก็ต้องหาเครื่องปรุงอื่นมาทดแทน ซึ่งก็ไม่ใช่แค่ผักอย่างเดียว มันมีงา เห็ด หลายอย่างมาก อาหารที่มาจากพืชมันมีมากกว่านั้น”

อีกหนึ่งความพิเศษของราเม็งชามนี้คือเครื่องที่จัดเต็มจนมองแทบไม่เห็นเส้นในชาม ใครที่เคยบ่นว่าราเม็งญี่ปุ่นให้เส้นไม่สมดุลกับหมูชาชู เราอยากให้คุณได้ลองชิมราเม็งวีแกนชามนี้ที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อหมู plant-based ไข่วีแกน ถั่วเอดามาเมะเคี้ยวกรุบ และข้าวโพดหวาน ซึ่งช่วยสร้างมิติอันหลากหลายในปากของเรา และถึงแม้จะซดน้ำซุปจนเกลี้ยงชามแล้ว คุณก็จะยังได้รสซ่าติดปลายลิ้นตามแบบฉบับของทันทันราเม็งแท้ๆ อีกต่างหาก

“สามีคุณเป็นเชฟหรือเชี่ยวชาญด้าน molecular gastronomy อยู่แล้วหรือเปล่า” เราถามมิกะด้วยความสงสัยหลังจากที่ได้ชิมไข่ไก่วีแกนฝีมือสามีเธอ

“เปล่าเลย เขาแค่เป็นวีแกนมา 25 ปีเท่านั้นเอง ซึ่งเราต้องลองนึกย้อนกลับไปว่าเมื่อ 25 ปีก่อน การเป็นวีแกนมันยากขนาดไหน แม้ว่าขณะนั้นเขาจะอาศัยอยู่ในประเทศแถบตะวันตก แต่ทุกอย่างก็ยังยากอยู่ดี คิดดูว่าในซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีแม้แต่นมถั่วเหลืองด้วยซ้ำ” ในยุคที่แทบไม่มีร้านอาหารวีแกนและไม่มีโซเชียลมีเดียให้แลกเปลี่ยนสูตรอาหาร ทางเลือกเดียวของเขาคือการค้นคว้า ฝึกฝน และปรุงอาหารในแต่ละมื้อด้วยตัวเอง ซึ่งสั่งสมจนกลายเป็นเมนูอาหารวีแกนรสชาติเยี่ยมทั้งหลายในปัจจุบัน

ครัววีแกนนานาชาติ

ในบรรดาอาหารวีแกนนานาชาติที่เราเห็นอยู่ในเมนูร้าน มิกะเล่าว่าส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นเมนูที่เธอกับสามีชื่นชอบและทำกินเองที่บ้านอยู่บ่อยๆ

“ส่วนตัวมิกะโตมากับอาหารไทยกับญี่ปุ่นอยู่แล้ว สามีเขาก็โตมาที่นิวซีแลนด์และเคยอยู่ที่อเมริกา ดังนั้นเขาก็จะคุ้นเคยกับเมนูตะวันตก มันจึงเป็นพื้นฐานของเราสองคนที่กินอาหารหลายประเทศมากๆ เมนูที่เห็นในร้านส่วนใหญ่จึงมีที่มาจากประสบการณ์การกินโดยรวมของเรานี่แหละ พอเราชอบแต่ไม่เคยเห็นเมนูนี้ในรูปแบบวีแกนเราก็ลองทำ” มิกะอธิบายง่ายๆ แต่ในมุมมองของเรา อาหารวีแกนแต่ละจานตรงหน้าไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ เหมือนกับท่าทีของเธอเลยสักนิด

จริงอยู่ที่ปัจจุบันมีร้านขายชีสวีแกนมากมาย แต่ชีสในเมนู ‘Tom Yum Mac N Cheese’ สูตรเด็ดของมิกะนั้นแตกต่างออกไป เธอกระซิบว่าความพิเศษคือการใช้เบสชีสจากมะพร้าวกะทิที่สามีเป็นคนบ่มขึ้นเอง ซึ่งเข้ากันได้ดีกับมะกะโรนีเนื้อหนึบและรสชาติของต้มยำ หากคุณจินตนาการไม่ออกให้ลองนึกถึงต้มยำกุ้งน้ำข้น ขอบอกเลยว่าแมคแอนด์ชีสจานนี้ให้รสชาติ ‘นัว’ แบบเดียวกันเป๊ะ ยิ่งกินคู่กับหมูกรอบของ Meat Avatar และหอมทอดเคี้ยวกรุบ นาทีนั้นคุณจะลืมแมคแอนด์ชีสทั้งหมดที่เคยกินไปเลย

“แมคแอนด์ชีสมันคือคลาสสิก junk food ที่เราตั้งใจดัดแปลงให้เป็นสูตรของเราเอง ใจจริงเราไม่ได้อยากเสิร์ฟแบบคลาสสิกหรอก แต่ลูกค้าบางคนยังไม่กล้าสั่งต้มยำ หลายคนมาสั่งแล้วก็ถามเราว่าขอแบบไม่ต้มยำได้ไหม (หัวเราะ) สุดท้ายเราก็เลยเพิ่มเมนู ‘Classic Mac N Cheese’ เข้ามา”

นอกจากรสชาติต้มยำแล้ว ความแตกต่างของแมคแอนด์ชีสทั้งสองสูตรอยู่ที่ชีสอันเป็นหัวใจหลักของอาหารจานนี้ นั่นเพราะชีสจากมะพร้าวถูกออกแบบมาเพื่อสูตรต้มยำเท่านั้น ส่วนสูตรดั้งเดิมจำเป็นต้องใช้ชีสวีแกนที่ให้รสชาติใกล้เคียงกับชีสนมวัวแทน แน่นอนว่าสามีของมิกะก็เป็นคนบ่มเองเช่นกัน

ยังไม่ทันที่เราจะจัดการเหล่าอาหารคาวให้หมดจานดี มิกะก็ยกขนมหวานมาเสริมทัพเสียแล้ว

ในถ้วยใสเบื้องหน้าเราขณะนี้คือ ‘ทีรามิสุ’ ที่เพียงแค่ใช้ช้อนตักจ้วงลงไปก็สัมผัสได้ถึงเนื้อเค้กที่ฉ่ำยวบ บ่งบอกว่าสปันจ์เค้กนั้นชุ่มไปด้วยกาแฟหอมกรุ่น เข้ากันได้ดีกับเนื้อครีมบางเบาและผงโกโก้บนหน้าครีม

“เมนูขนมหวานของเราทั้งทีรามิสุและ ‘key lime pie’ คือเมนูที่ไม่มีใครทำเป็นวีแกนมาก่อนเช่นกัน อย่างฐานครัสต์ในพายนี่เราพยายามหาเกรแฮมแครกเกอร์สูตรวีแกนในตลาดแล้วแต่ยังไม่มีเลย” ท้ายที่สุดเธอและสามีจึงต้องกลับมาลงเอยที่การปลุกปั้นวัตถุดิบเองอีกครั้ง โดยเริ่มจากการทำวีแกนเกรแฮมแครกเกอร์ขึ้นมาเองก่อน แล้วถึงค่อยมาทำเป็นครัมบ์ ผสมกับแมคคาเดเมีย เกิดเป็นความพิเศษของคีย์ไลม์พายสูตรวีแกนที่ใครก็ยากจะเลียนแบบ

ร้านอาหารวีแกนของทุกคน

มากไปกว่าการเลียนแบบรสชาติอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์ โจทย์สำคัญของ Bangkok City Diner คือการคงรสชาติดั้งเดิมไว้เพื่อเปิดใจให้คนกินเนื้อส่วนใหญ่ได้ลิ้มลองอาหารวีแกน

“มิกะจะดีใจที่สุดเวลาที่มีคนที่ชอบกินเนื้อมาลองอาหารของร้านเรา ดีใจยิ่งกว่าเวลาที่มีวีแกนมากินอีก เพราะจริงๆ เราเปิดร้านนี้ขึ้นมาโดยไม่ได้มีกลุ่มเป้าหมายเป็นวีแกนนะ เราอยากให้คนไทยทั่วไปเริ่มหันมาลองทานอาหารวีแกนมากกว่า เราอยากเปิดประตูให้ทุกคนเข้ามาลอง”

“ทุกวันนี้เครือข่ายวีแกนในไทยขยายตัวเร็วมาก โดยเฉพาะในช่วง 2 ปีมานี้ เราสังเกตได้จากการเข้าร่วมในเว็บบอร์ดหรือกลุ่มเฟซบุ๊กต่างๆ เราเข้าร่วมทั้งหมดเลย” เธอหัวเราะ “เราค้นพบว่ามันแอ็กทีฟขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันจะมีคนมาโพสต์ขอคำแนะนำในฐานะวีแกนมือใหม่อยู่เสมอ” ท่ามกลางจำนวนวีแกนมือใหม่ที่เพิ่มขึ้น สิ่งหนึ่งที่มิกะสังเกตเห็นคือความเข้าใจผิดเกี่ยวกับวีแกนซึ่งก็เพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่วีแกนกินได้-กินไม่ได้ หรือการเลือกกินยังไงให้ร่างกายได้รับสารอาหารที่เพียงพอ 

เพื่อที่จะกระจายข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับวีแกนให้แพร่หลายยิ่งขึ้น เธอจึงหวังว่า Bangkok City Diner จะเป็นหนึ่งในร้านที่ช่วยเปิดบทสนทนาและสร้างความเข้าใจในส่วนนี้ให้แก่คนหมู่มาก

“ทุกวันนี้มีคนที่ไม่รู้ว่าร้านเราเป็นวีแกนและเดินหลงเข้ามาประจำ (หัวเราะ) บางครั้งคนเข้ามาถามว่าอันนี้ทำมาจากอะไร เราก็จะคอยอธิบาย เพราะมันเป็นความตั้งใจของเราที่อยากจะสร้างร้านอาหารให้เป็นพื้นที่ในการให้ความรู้เกี่ยวกับวีแกนไปด้วยในตัว” มิกะทิ้งท้าย

Bangkok City Diner

address : ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ BTS ช่องนนทรี

hours : 12:00-20:00 น. (หยุดทุกวันจันทร์)

delivery : LINE MAN และ Robinhood

facebook.com/bangkokcitydiner

รายได้ส่วนหนึ่งของ Bangkok City Diner ยังนำไปบริจาคเพื่อช่วยเหลือสุนัขและแมวจรจัด ทั้งในละแวกร้านและมูลนิธิที่เกี่ยวข้อง 

The post Bangkok City Diner ร้านอาหารวีแกนรสชาติจัดจ้านถึงใจของชาววีแกนผู้มีใจให้ junk food appeared first on a day magazine.

‘ผลงานจากผู้เขียนบท Prison Playbook–จองโบฮุน’ คือคำโปรยจากตัวอย่างแรกของซีรีส์ Racket Boys ที่ทำให้เราและเหล่าแฟนซีรีส์เกาหลีตั้งตาคอยกันตั้งแต่ช่วงต้นปีที่ผ่านมา

แม้จะจั่วหัวมาว่าเป็นซีรีส์กีฬาแนวคอเมดี้ที่เดินเรื่องด้วยแก๊งนักแบดมินตันวัยมัธยมต้น แต่ด้วยนามสกุล Prison Playbook ที่พ่วงท้ายมาก็ทำให้เราคาดหวังว่าซีรีส์เรื่องนี้จะสร้างทั้งเสียงหัวเราะและความประทับใจ พร้อมกับนำเสนอแง่มุมที่ลึกซึ้งไม่แพ้เรื่องราวของเหล่าคนคุกในห้องขังหมายเลข 2B6 อย่างแน่นอน

ซึ่ง Racket Boys ก็ไม่ทำให้เราผิดหวัง 

“มีหลายคนที่ไม่ได้รู้จักแบดมินตันมากนัก Racket Boys ช่วยให้พวกเขาได้เข้าใจแบดมินตันมากขึ้น รวมถึงเข้าใจนักกีฬาแบดมินตันด้วยเช่นกัน ผมจึงดีใจมากที่เรามีซีรีส์เกี่ยวกับแบดมินตันออกมา” อียงแด นักกีฬาแบดมินตันทีมชาติของเกาหลีใต้ (และนักแสดงรับเชิญในซีรีส์) ออกปากชื่นชม แถมยังบอกอีกว่าซีรีส์เรื่องนี้ทำให้เขาหวนนึกถึงวัยเยาว์ของตัวเอง

แต่นอกเหนือจากเรื่องราวของเหล่านักกีฬา ซีรีส์ยังพาเราไปสำรวจวิถีชีวิตในชนบทอันห่างไกลที่ไม่ได้สวยงามเหมือนชนบทในอุดมคติของคนเมือง ซึ่งเป็นฉากหลังที่สอดคล้องไปกับเส้นเรื่องหลัก เล่าเรื่องวงการแบดมินตันเกาหลีที่ไม่ได้รับความสนใจมากนักเมื่อเทียบกับกีฬาท็อปฮิตอื่นๆ อย่างเบสบอลหรือฟุตบอล

ขณะเดียวกันเราก็จะได้เห็นมิตรภาพ ความฝัน และความรักของเด็กๆ ซึ่งช่วยเติมพลังใจให้คนดูผู้เหนื่อยล้ากับโลกความเป็นจริงได้เป็นอย่างดี 

ที่ที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง

จากพิตเชอร์เบสบอลดาวรุ่งในเมืองหลวงอย่างกรุงโซล ปัญหาด้านการเงินของครอบครัวบีบบังคับให้นักเรียน ม.3 อย่าง ‘ยุนแฮกัง’ (แสดงโดย ทังจุนซัง) จำเป็นต้องย้ายตามพ่อผู้ประกอบอาชีพโค้ชแบดมินตันไปยังโรงเรียนมัธยมต้นแฮนัมซอ ในหมู่บ้านตังกึท จังหวัดชอลลาใต้ ซึ่งอยู่ไกลชนิดเกือบสุดขอบประเทศ

การเริ่มงานวันแรกของโค้ชใหม่อย่าง ‘ยุนฮยอนจง’ (แสดงโดย คิมซังคยอง) ทำให้เขาพบว่าทีมแบดมินตันที่นั่นมีสมาชิกเพียง 3 คน ซึ่งไม่พอที่จะสมัครลงแข่งด้วยซ้ำ และด้วยจำนวนนักกีฬาอันน้อยนิดในหมู่บ้านแห่งนี้ ไม่แปลกเลยที่จะไม่มีทีมเบสบอลให้แฮกังได้เข้าร่วม

ตามสูตรสำเร็จของซีรีส์ทั่วไป สมาชิกคนใหม่ที่จะช่วยให้ทีมแบดมินตันได้มีสิทธิลงแข่งนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลูกชายของโค้ชอย่างแฮกัง ซึ่งมีดีกรีเป็นถึงอดีตนักแบดฯ มือดีที่หายตัวไปหลังกวาดรางวัลชนะเลิศในรุ่นประถม (ก่อนที่จะผันตัวไปเล่นเบสบอล)Longer text and longer text please we need longer text for SEO dude. Longer text and longer text please we need longer text for SEO dude. Longer text and longer text please we need longer text for SEO dude.

แฟลชแบ็กในวัยเด็กของแฮกังทำให้เราได้เห็นความแตกต่างระหว่างกีฬาสองชนิดนี้ 

“ไปดูทีมเบสบอลแข่งรอบรอง แต่ไม่มาดูพวกเราแข่งรอบชิงเนี่ยนะ เฮงซวยชะมัด” เด็กชายชั้น ป.6 เพื่อนร่วมทีมของแฮกังบ่นอุบ เมื่อนักเรียนในห้องทุกคนเอาแต่ตื่นเต้นกับเพื่อนนักกีฬาเบสบอลที่แข่งได้อันดับ 4 ในขณะที่ทีมแบดมินตันนั้นได้รางวัลชนะเลิศ แถมแฮกังยังได้รางวัลใหญ่อย่าง MVP (most valuable player) แต่ก็ยังไม่มีใครสนใจ

แม้ว่านี่จะไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้แฮกังเลิกเล่นแบดมินตัน แต่เหตุการณ์นั้นสะท้อนให้เห็นค่านิยมหลายอย่างในแวดวงกีฬาเกาหลี ทั้งประเด็นความนิยมที่ไม่เท่ากันที่ส่งผลต่อจำนวนผู้ชมในสนาม ฐานแฟนคลับอันน้อยนิดของกีฬานอกสายตาอย่างแบดมินตัน ไปจนถึงเรื่องเม็ดเงินหมุนเวียนและงบประมาณสนับสนุนจากภาครัฐ แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่มีส่วนในการกำหนดคุณภาพชีวิตของนักกีฬา 

คล้ายกับเป็นเงาสะท้อนของกันและกัน ระหว่างกีฬาที่ไม่ได้รับความนิยมอย่างแบดมินตัน กับพื้นที่ชนบทที่ห่างไกลความเจริญอย่างหมู่บ้านตังกึท ท่ามกลางไร่นากว้างใหญ่ หมู่บ้านแห่งนี้จะมีรถเมล์วิ่งผ่านมาแค่ชั่วโมงละ 1 คัน เวลาที่อยากกินจาจังมยอนก็ต้องสั่งทีละ 10 ชามเป็นอย่างต่ำ ส่วนโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดนั้นก็อยู่ไกลแถมยังมีรถฉุกเฉินแค่คันเดียว

“อยู่บ้านนอกจะป่วยก็ไม่ได้หรอก กว่ารถฉุกเฉินจะมาก็ต้องรอเป็นนานสองนาน” ชาวบ้านคนหนึ่งว่าเอาไว้

ปฏิเสธไม่ได้ว่าการอยู่ห่างไกลจากเมืองใหญ่และอยู่นอกเหนือความสนใจของภาครัฐมีส่วนทำให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้พัฒนาไปช้าเหลือเกิน หลายครอบครัวจึงต้องส่งลูกหลานเข้าไปเรียนในเมืองเพื่อไขว่คว้าหาโอกาสและคุณภาพชีวิตที่ดีกว่า แม้ว่านั่นจะทำให้หมู่บ้านยิ่งเงียบเหงาลงไปทุกวัน

“ไม่ว่าจะเป็นชนบทที่ไหน ถ้าชาวบ้านย้ายออกไปหมดเพราะไม่มีงานทำ หมู่บ้านนั้นก็จะหายไปไม่ใช่เหรอ” หนุ่มเมืองกรุงที่ย้ายมาลงหลักปักฐานที่นี่กับภรรยาตั้งข้อสังเกต เขาไม่เข้าใจคนในหมู่บ้านเท่าไหร่นักเมื่อเห็นว่ามีหลายคนพยายามคัดค้านการเปลี่ยนที่ดินทำกินให้เป็นสนามกอล์ฟ ซึ่งจะสร้างงานสร้างอาชีพและนำความเจริญมาให้แก่ชุมชน ทั้งที่พวกเขาเองก็ยังคงบ่นเรื่องความลำบากของชีวิตในชนบทอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“แต่ของแบบนี้มันก็ต้องมีกระบวนการของมัน เขาต้องเริ่มหาก่อนว่าอะไรคือสิ่งที่ชาวบ้านต้องการและจำเป็น” ภรรยาของเขาตอบ

ที่ที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

จริงอยู่ที่คนรุ่นใหม่ในต่างจังหวัดนิยมย้ายเข้าไปเรียนหรือทำงานในเมือง แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สถิติบอกเราว่าคนเกาหลีในเมืองใหญ่ตัดสินใจย้ายออกไปอยู่ต่างจังหวัดมากกว่าที่คนต่างจังหวัดย้ายเข้ามาในเมืองเสียอีก ซึ่งปัจจัยสำคัญของเหตุการณ์นี้ก็หนีไม่พ้นเรื่องค่าครองชีพและคุณภาพชีวิตที่ไม่สอดคล้องกัน 

ในปี 2016 ราคาซื้อ-ขายที่อยู่อาศัยในโซลเพิ่มสูงขึ้นเฉลี่ย 3.14 เปอร์เซ็นต์ กลายเป็น 514 ล้านวอน (ประมาณ 14 ล้านบาท) ขณะที่มูลค่าที่อยู่อาศัยทั่วประเทศเพิ่มขึ้นเฉลี่ย 1.74 เปอร์เซ็นต์ คือ 302 ล้านวอน (ประมาณ 8 ล้านบาท) เท่านั้น สถิติดังกล่าวจึงสอดคล้องกับจำนวนประชากรกรุงโซลที่ลดลงกว่าหมื่นคนในปีเดียวกัน เช่นกันกับเมืองรองอย่างปูซานซึ่งมีประชากรลดลงร่วม 2,000 คน

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าการย้ายไปอยู่ ‘บ้านนอก’ คือทางออกเสมอไป

“ไอ้ที่ว่าอากาศดี วิวกินขาดมันก็จริงอยู่หรอก แต่ไม่ว่าเมืองหลวงหรือชนบทมันก็ต้องใช้เงินพอๆ กันนั่นแหละ คิดว่าทำการเกษตรแล้วไม่มีค่าใช้จ่ายเหรอ ไหนจะค่าข้าว ค่ารถ แถมยังต้องใช้แรงงานคนอีก” ผู้ใหญ่บ้านกล่าวกับฮยอนจงในวันแรกที่ครอบครัวยุนย้ายเข้ามา

แม้ท้ายที่สุดแล้วครอบครัวของแฮกังจะสามารถปรับตัวได้ดี เด็กๆ ในทีมแบดฯ ส่วนใหญ่ก็ดูจะแฮปปี้กับชีวิตในชนบท แต่ความจริงแล้วต่างคนต่างก็มีความคับข้องใจกันทั้งนั้น

“เป็นเรื่องดีนะที่ได้มาอยู่ในที่ที่อากาศดีและได้กินอาหารจากธรรมชาติทั้งสามมื้อ” ตัวละครผู้กำกับสารคดีเอ่ยปากจากมุมมองของคนเมือง ทันทีที่เธอเดินทางมาถึงหมู่บ้านนี้เพื่อถ่ายทำสารคดีเกี่ยวกับ ‘ฮันเซยุน’ (แสดงโดย อีแจอิน) นักกีฬาแบดมินตันหญิงทีมชาติซึ่งอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับครอบครัวของแฮกังและสมาชิกทีมแบดคนอื่นๆ คำถามของเธอทำเอาเด็กๆ ขำแห้งก่อนตอบ

“เราไม่เคยกินอาหารจากธรรมชาติเลยสักครั้ง”

“เรื่องอากาศผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ไหนจะฝุ่นเหลือง และฝุ่น PM2.5 ด้วย”

“คิดยังไงก็นึกออกแต่เรื่องไม่ดีนะครับ ไม่มีร้านสะดวกซื้อ ถ้าจะไปร้านเน็ตก็ต้องไปถึงในเมืองโน่น”

“อาหารก็ไม่ค่อยมาส่งด้วยครับ”

“ใช่ค่ะ พวกเขาไม่รับสั่งจาจังมยอนแค่ชามสองชามหรอกนะคะ” เซยุนยืนยันอีกเสียง

“แล้วทำไมพวกเธอถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ มันต้องมีเหตุผลที่ชอบที่นี่สิ” เธอยังคงถามต่อไป

“ไม่มีหรอกครับ มันก็แค่สนุก” แฮกังตอบตามจริง ก่อนที่น้องเล็กของทีมจะเสริม

“พอได้เล่นด้วยกันก็ไม่มีเรื่องกลุ้มใจด้วย ดีมากเลยครับ” 

เหตุผลข้อเดียวกันนี้เองที่ทำให้แฮกังหันกลับมาเล่นแบดมินตันอีกครั้งด้วยความมุ่งมั่น ไม่หวั่นไหวแม้ในตอนที่โค้ชเบสบอลชวนเขากลับไปเข้าทีม

ที่ที่มีคุณค่าสำหรับเรา

สำหรับเด็กๆ ที่มีมิตรภาพและความสัมพันธ์เป็นส่วนสำคัญในชีวิต ‘เพื่อน’ อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขาใช้ชีวิตแต่ละวันในชนบทได้อย่างสนุกสนาน แต่สำหรับผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบทั้งเรื่องการงานและการเงิน การตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไปจากชนบทนั้นซับซ้อนกว่ากันหลายเท่า

เป็นความจริงที่เมื่อเราเติบโตขึ้น การตัดสินใจทุกเรื่องในชีวิตก็ดูจะยากขึ้นเป็นเงาตามตัว และนั่นคือสิ่งที่เราได้เห็นในหลายฉากหลายตอนของซีรีส์ Racket Boys 

ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน สมัยที่ฮยอนจงยังเป็นนักกีฬาแบดมินตันทีมชาติ เขาได้พบรักกับ ‘รายองจา’ แม่ของแฮกัง (แสดงโดย โอนารา) ซึ่งมีดีกรีเป็นถึงนักแบดมินตันหญิงมือวางอันดับหนึ่งของโลกและกำลังจะได้ลงแข่งโอลิมปิก แต่แล้วเธอกลับถอนตัวกะทันหันก่อนจะตัดสินใจออกจากวงการในเวลาต่อมา

“ทำไมล่ะ” แฮกังถามเมื่ออยู่ๆ พ่อก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง

“เพราะเธอท้องไงล่ะ มันเสี่ยงที่เธอจะแท้ง เธอจึงต้องเลือกระหว่างเด็กในท้องกับการแข่งโอลิมปิก” ฮยอนจงตอบ และสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่ายองจาเท่สุดๆ ก็คือการให้สัมภาษณ์ของเธอก่อนที่จะอำลาวงการไป

“เพราะคุณเป็นนักกีฬาหญิงและเป็นแม่คน เลยยอมที่จะทิ้งแบดมินตันไปเหรอครับ” นักข่าวถาม

“ฉันไม่ได้ตัดสินใจแบบนี้เพราะว่าฉันเป็นนักกีฬาหญิงหรือเพราะว่าฉันเป็นแม่ มันแค่เป็นสิ่งที่ฉันเลือกเอง” ยองจาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะเสริมต่อว่า “การตัดสินใจครั้งนี้มีค่ากับฉันยิ่งกว่าเหรียญโอลิมปิก และฉันไม่มีวันนึกเสียใจภายหลัง” 

ที่สุดแล้วในทุกทางแยกของการตัดสินใจ เรามักจะมุ่งหน้าไปหาเส้นทางที่มี ‘คุณค่า’ กับเรามากกว่า 

ไม่ใช่คุณค่าที่เป็นตัวเงิน และไม่จำเป็นต้องยึดโยงกับค่านิยมของสังคม เพราะคุณค่าที่ว่าคือสิ่งที่เรายึดถือและเชื่อมั่นเป็นการส่วนตัว เหมือนกับที่เซยุนและแฮกังปฏิเสธการทาบทามจากทีมแบดมินตันในโซลเพราะพวกเขาเชื่อในทีมของตัวเอง หรือที่ชาวบ้านคัดค้านการพัฒนาที่ดินในหมู่บ้านเป็นสนามกอล์ฟของนายทุนเหลี่ยมจัด เพราะหมู่บ้านแห่งนี้คือที่ที่พวกเขาทุกคนอยู่อาศัยและเติบโตมา

แล้วถ้าเราเกิดต้องเลือกระหว่างสองสิ่งที่มีค่ากับเรามากพอๆ กันล่ะ

ประเด็นสำคัญที่แทรกมาในบทสนทนาระหว่างเซยุนกับนักแบดมินตันรุ่นพี่ ‘อิมซอฮยอน’ (แสดงโดย ควอนยูริ) ซึ่งถูกพร่ำสอนว่านักกีฬาที่ดีจะต้องขยัน และนั่นก็ทำให้เธอคว้าเหรีญทองมาได้จริงๆ แต่ก็แลกมาด้วยชีวิตวัยรุ่นของเธอซึ่งไม่มีโอกาสได้ไปกินต๊อกบกกีหรือเล่นสนุกกับเพื่อนๆ เลยสักครั้ง

“งั้นถ้าย้อนกลับไปได้จะเลือกต๊อกบกกีแทนเหรียญทองไหมคะ” เซยุนถามซื่อๆ

“จะบ้าเหรอ! เธอรู้ไหมว่าฉันต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะได้มันมา” ซอฮยอนตอบเสียงสูง ก่อนจะเอ่ยปากขอ “แต่เธอช่วยพิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิ ว่าต่อให้ไปกินต๊อกบกกีและไปดูหนังกับเพื่อนๆ เธอก็ยังคว้าเหรียญทองมาได้”

ถ้าหากเราไม่สามารถตัดใจจากสิ่งที่มีค่าสองอย่าง บางครั้งเราอาจต้องพยายามให้มากขึ้นเพื่อที่จะรักษาทั้งสองสิ่งเอาไว้ให้ได้ แม้ว่ามันจะทำให้เราต้องเหนื่อยขึ้นอีกหน่อยก็ตาม

อ้างอิง

koreaherald.com

koreajoongangdaily.joins.com

The post เติมแรงใจด้วยไฟฝันของเด็กๆ ใน Racket Boys ซีรีส์กีฬาสะท้อนชีวิตคนชนบทในเกาหลีใต้ appeared first on a day magazine.

ย้อนกลับไปสมัยเด็ก วินเองก็ไม่ต่างจากนักวาดส่วนใหญ่ที่เริ่มวาดรูปเล่นตั้งแต่ก่อนจะอ่านหนังสือออก และหนังสือเล่มแรกที่เขาหัดอ่านก็หนีไม่พ้นการ์ตูนwawawawin

“ความฝันวัยเด็กคืออยากเป็นนักวาดการ์ตูน แต่สุดท้ายก็ได้มาเป็นนักวาดภาพประกอบแทน” เมื่อโตขึ้นวินค้นพบว่านักวาดการ์ตูนเป็นอาชีพที่ต้องใช้พลังมหาศาลในการวาด ขณะที่ตัวเขาเองสนุกกับการพาผลงานของตัวเองไปแทรกซึมอยู่ตามพื้นที่ใหม่ๆ ที่อยู่นอกเหนือจากนิยามคำว่า ‘พื้นที่สำหรับงานศิลปะ’

“เราจะเห็นได้ว่าภาพประกอบอยู่แทบทุกที่ไม่ว่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ยันกิจกรรมของชุมชน หรือแม้กระทั่งกิจกรรมทางการเมือง ซึ่งทั้งหมดที่ว่ามานี้ก็ไม่จำเป็นต้องยึดโยงกับความนิยมในกระแสหลักอย่างเดียว”

สำหรับวิน การวาดรูปนั้นเปรียบเสมือนการเก็บเลเวลในเกมที่เขาจะค่อยๆ หยิบสิ่งรอบตัวที่น่าสนใจมาใช้เป็นวัตถุดิบในการสร้างสรรค์ พร้อมกับพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเชื่อที่ว่าศิลปินเองก็จำเป็นต้องเติบโตไปพร้อมกับผลงาน ส่วนเรื่องสไตล์นั้นเป็นเพียงแค่เทคนิคการสื่อสารที่เขาเลือกใช้ wawawawin

“สิ่งสำคัญที่หล่อหลอมเราคือป๊อปคัลเจอร์ต่างๆ ทั้งดนตรี ภาพยนตร์ วิดีโอเกม การ์ตูน หนังสือ เมื่อมาผสมกับเรื่องที่เราเจอ ความรู้สึกนึกคิด และมุมมองของเรา มันก็ออกมาเป็นผลงานแต่ละชิ้น” มากกว่าความชอบที่ส่งผลต่อการทำงาน วินยังนิยามตัวเองว่าเป็นเนิร์ดคนหนึ่งที่ชอบอะไรก็อยากค้นคว้าในสิ่งที่ตัวเองสนใจให้มากที่สุด อย่างสมัยที่เขาชอบเกม Nintendo ยุคซูเปอร์แฟมิคอม จนพาตัวเองย้อนไปศึกษาประวัติศาสตร์ของเกมอย่างลงลึก

“การที่เราได้เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้คนพวกนี้ทำงานแบบนี้ออกมาเราว่ามันสนุกดีนะ เหมือนกับได้ถอดรหัสว่าสิ่งที่เราชอบมันประกอบขึ้นจากอะไรและได้เห็นว่าตัวเราชอบอะไรในสิ่งนั้นๆ”

เมื่อ NFT และเทคโนโลยีบล็อกเชนเริ่มเป็นที่แพร่หลายในหมู่ศิลปิน วินเองก็เป็นคนหนึ่งที่สนใจและตื่นตัว โดยเฉพาะในแง่มุมของแพลตฟอร์มที่ช่วยกระจายอำนาจและโอกาสให้แก่ศิลปินตัวเล็กๆ แต่เขาเองก็ยอมรับว่ายังมีอุปสรรคและความยากหลายข้อสำหรับศิลปินรุ่นใหม่ในสนาม NFT

“คิดว่าหลายคนน่าจะมีประสบการณ์คล้ายกัน คือในฐานะคนทำงานศิลปะคนหนึ่งเราก็ไม่ได้รู้เรื่องการตลาดหรือวิธีการโปรโมตงานของตัวเองเท่าไหร่ แต่ NFT ทำให้เราต้องสนใจตรงนี้มากขึ้น เพราะผลงานที่อยู่บนแพลตฟอร์มนั้นมีเยอะมากๆ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องรีแอกต์กับผู้คนในนั้นเพื่อให้เขาหันมาเห็นผลงานของเรา

“ในแง่ดีคือมันก็ทำให้เราได้เห็นงานแปลกๆ เจ๋งๆ ที่ไม่เห็นในแวดวงศิลปะกระแสหลักของบ้านเรา มันทำให้รู้เลยว่าพื้นที่สำหรับงานสร้างสรรค์ของบ้านเรามันกดทับคนทำงานขนาดไหน รวมถึงทำให้เราได้รู้จักเพื่อนใหม่ทั้งคนไทยและต่างประเทศ เพราะมันมีวาระให้มาเจอและสนับสนุนกันในแบบที่แวดวงศิลปะแบบเดิมๆ อาจจะไม่มี แม้เราจะทำงานวาดแต่ทุกวันนี้ก็ได้เป็นเพื่อนกับคนทำภาพ 3D ช่างภาพ และนักสะสมจากทั่วโลก”

ผลงานที่เชื่อมโยงทั้งกับตัวตนของศิลปินและผู้คนในสังคมได้ คือหัวใจของการสร้างสรรค์ผลงานในแบบของวิน ไม่ว่าจะเป็นแพลตฟอร์ม NFT หรือรูปแบบอื่นๆ

ปัจจุบันถือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเส้นทาง NFT ของวินเท่านั้น และเรามั่นใจว่ายังมีความเป็นไปได้อีกมากมายที่รอเขาอยู่ในอนาคต

PULP FICT.

“เป็นหนึ่งในภาพประกอบ zine เกี่ยวกับภาพยนตร์และวงดนตรีอินดี้ยุค 90s โดยชิ้นนี้เราวาดขึ้นเพื่อ tribute ให้หนังคลาสสิกเรื่อง Pulp Fiction (1994) ใช้เทคนิคสีน้ำและหมึกบนกระดาษซึ่งเป็นหนึ่งในเทคนิคที่ค่อนข้างเข้ามือ อีกอย่างคือพอเป็นงานวาดมือแล้วก็รู้สึกว่าสามารถถ่ายทอดความรู้สึกดิบๆ ของยุคนั้นได้ดี”

H 3 F–Family Product

“ปีที่แล้วเราได้มีโอกาสทำอาร์ตเวิร์กให้กับไวนิลอัลบั้ม Family Product ของวง H 3 F โดยภาพต้นฉบับของภาพนี้เป็นการคอลลาจภาพถ่ายหลายภาพ โดยทางวงอยากให้รีโปรดักต์เป็นลายเส้นในแบบของเราอีกที สาเหตุที่เลือกภาพนี้มาเล่าคือมันเป็นการวาดภาพคอลลาจกิจกรรมต่างๆ ของวงที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้เดินทางไปพร้อมกับวง เป็นประสบการณ์บางอย่างที่ซ้อนทับกันอยู่ สนุกดี”

a night

“ภาพนี้เป็นภาพที่เคยลงในนิตยสาร a day ฉบับ a night  ซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงที่เราเพิ่งเรียนจบมาใหม่ๆ กำลังรู้สึกงงๆ สับสนกับชีวิตพอสมควร จึงเก็บอารมณ์ความรู้สึกกับความทรงจำมาประกอบเป็นภาพนี้”

Mute & Enjoy

“ภาพนี้ได้ร่วมแสดงในนิทรรศการ Human Rights in ASEAN: The Cartoonist Perspective ซึ่งมีหัวข้อคือ ‘Human Rights in my Country’

“เราวาดรูปนี้ขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2564 ช่วงที่มีเหตุการณ์เจ้าหน้าที่รัฐรุมทำร้ายทีมแพทย์อาสาในการชุมนุม ‘นับหนึ่งถึงล้าน คืนอำนาจให้ประชาชน’ ที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ซึ่งหลังจากวันนั้นก็ยังมีเหตุการณ์รายวันอีกนับไม่ถ้วนที่รัฐบาลและผู้มีอำนาจใช้ความรุนแรงกับประชาชนอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนใจหลักการสากลใดๆ ไม่สนใจแม้กระทั่งเสียงวิจารณ์ก่นด่าของผู้คน ขณะที่ประชาชนยังคงโดนซ้ำเติมด้วยมาตรการจัดการโรคระบาดที่ล้มเหลว”Text is going to be longer because of this sentence then you need to type more. By the way we have to type more and more because of you bitch. Text is going to be longer because of this sentence then you need to type more.

THE INCREDIBLE DOGE

“ผลงาน NFT ชิ้นล่าสุดที่ขายไป เป็นแอนิเมชั่นลูปสั้นๆ ประกอบเพลงความยาว 1 นาที โดยชิ้นนี้เรารวมหลายๆ อย่างที่เราสนใจคือ ป๊อปคัลเจอร์ (หนังสือการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่) วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต (มีม) และ cryptocurrency (Dogecoin) แล้วก็นำทั้งหมดมาประกอบเข้าด้วยกันในแบบของเรา และมีพวก easter egg ต่างๆ ซ่อนไว้

“สุดท้ายปิดประมูลไปที่ 3.88 ETH (ประมาณ 9,662 ดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งสาเหตุที่ภาพนี้มีราคาประมูลสูงกว่าภาพอื่นๆ ที่เคยลง เราคิดว่า NFT collector หลายคนน่าจะมีความสนใจคล้ายเรา คือโตมากับป๊อปคัลเจอร์และอินเทอร์เน็ต และโชคดีที่มีคนสนใจผลงานนี้ของเรามากกว่าหนึ่งคน มันจึงกลายเป็นประมูลแข่งกัน ซึ่งเมื่อผลออกมาเราก็ทั้งดีใจและตกใจไปพร้อมกัน”

‘Illus Station: NFT Edition’ คือซีรีส์บทสัมภาษณ์ศิลปินและนักวาดภาพประกอบชาวไทยที่ทำผลงานโดดเด่นและน่าสนใจในสนาม NFT แพลตฟอร์มการทำงานในรูปแบบดิจิทัลที่ทำงานด้วยเทคโนโลยีบล็อกเชน เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินทั่วโลกได้ซื้อ-ขายผลงานและแลกเปลี่ยนแรงบันดาลใจแบบไร้พรมแดนText is going to be longer because of this sentence then you need to type more. By the way we have to type more and more because of you bitch. Text is going to be longer because of this sentence then you need to type more.

The post Wawawawin ศิลปินที่นิยามตัวเองเป็นเนิร์ดสายป๊อปคัลเจอร์ และพัฒนาตัวเองจนเจอทางที่ใช่ใน NFT appeared first on a day magazine.

นุ๊ก–กฤติน สุขแก้ว คือคนที่รู้รอบไม่น้อยไปกว่าใคร เขาเป็นบาริสต้าผู้ปลุกปั้นร้านกาแฟ VERTI-Q ในย่านวิภาวดีรังสิต ที่ใช้ความรู้การเป็นบาริสต้าผสมเข้ากับงานดีไซน์ และเซอร์วิสที่เน้นสร้างความเข้าใจในกาแฟให้ลูกค้า แถมเขายังมีเทคนิคสนุกๆ อย่างการพลิกแพลงเมนูค็อกเทลในแบบของบาร์เทนเดอร์มาใช้ในการออกแบบเมนูกาแฟอีกต่างหาก

ย้อนกลับไปสมัยเรียน นุ๊กคือนักศึกษาดีไซน์ สาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ คณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ที่มีแพสชั่นแรงกล้าต่อกาแฟ แพสชั่นที่เริ่มต้นจากความช่างสงสัยของตัวเขาเอง

“เราอยากรู้ว่ากาแฟ specialty มันแตกต่างจากกาแฟแก้วละ 30-50 บาทที่เคยกินยังไงเลยตัดสินใจไปกินที่ร้านเลย เพื่อที่จะได้คุยกับเจ้าของร้านหรือบาริสต้า และขอให้เขาช่วยอธิบายว่าทำไมกาแฟแต่ละแก้วถึงรสชาติเป็นแบบนั้น” ความสงสัยทำให้นุ๊กค่อยๆ ศึกษากาแฟพิเศษอย่างลงลึกมากขึ้นเรื่อยๆ จนเข้าใจว่ากาแฟ specialty นั้นหมายถึงกาแฟที่ได้รับการทดสอบคุณภาพในกระบวนการผลิตโดยนักชิมกาแฟ (cupper) และผ่านเกณฑ์การประเมินที่ 80 คะแนนขึ้นไป

นุ๊ก กฤติน หลังเรียนจบ นุ๊กตัดสินใจเบนสายและสมัครงานในร้านกาแฟทันที โดยมีเป้าหมายในใจคือการเก็บประสบการณ์เพื่อที่สักวันเขาจะเริ่มต้นบริหารร้านกาแฟของตัวเอง

ถึงตอนนี้ที่นุ๊กปลุกปั้น VERTI-Q มาได้ร่วม 2 ปี ผ่านการทดลองและเรียนรู้มาแล้วหลากหลายแขนง ทั้งจากการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ไปจนถึงการออกแบบระบบหลังบ้านและครีเอตเมนูเครื่องดื่มให้คาเฟ่หลายแห่ง เราจึงอยากชวนนุ๊กมานั่งคุยกันถึงเรื่องราวความละเอียดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในกาแฟทุกแก้วของเขา

ย้อนกลับไปช่วงเรียนจบใหม่ๆ อะไรทำให้คนที่จบสายดีไซน์สนใจกาแฟ specialty ถึงขั้นไปสมัครงานร้านกาแฟ

ช่วงนั้นคนส่วนใหญ่จะรู้แค่ว่ากาแฟพิเศษคือกาแฟที่แพง แต่จริงๆ แล้วมันยังมีรายละเอียดมากกว่านั้น คือเรื่องของ scent และ note ของกาแฟแต่ละชนิดซึ่งขึ้นอยู่กับแหล่งปลูก วิธีการคั่ว และวิธีการนำเสนอของแต่ละร้าน อย่างเวลาที่เราพูดถึงกาแฟชนิดที่มีรสแบบฟรุตตี้ รสชาติมันจะมาจากความเปรี้ยวของเมล็ดกาแฟจริงๆ ซึ่งก็มีหลายเปรี้ยวนะ เราต้องแยกให้ออกว่านี่คือเปรี้ยวแบบไหน แบบมะเฟือง เนกทารีน เบอร์รี หรือลูกเกด ความรู้แบบนี้ทำให้เรายิ่งอยากเรียนรู้เกี่ยวกับกาแฟอย่างลงลึกยิ่งขึ้น จนถึงจุดหนึ่งที่มีความคิดอยากเปิดร้านเป็นของตัวเอง

อะไรคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้คุณอยากเปิดร้านกาแฟ

ในระหว่างที่เรียนมหา’ลัย เราได้เรียนครบทุกอย่างที่เพียงพอต่อการปั้นแบรนด์สักแบรนด์หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเลย์เอาต์ แพ็กเกจจิ้ง แบรนด์ดิ้ง ถ่ายรูป หรือตัดต่อ เรารู้หมดเลยว่ามันต้องทำยังไง และทำเองได้ด้วย คำถามเหลือแค่ข้อเดียวคือ ‘แล้วเราอยากทำอะไร’ เพราะทีแรกเราไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เราอยากขาย กระทั่งเรามาเจอกาแฟ ชอบกาแฟ ได้ศึกษากาแฟอย่างลงลึก เราจึงตัดสินใจเลยว่างั้นทำร้านกาแฟ

หลังตัดสินใจได้แล้วคุณเดินหน้าต่อยังไง

พอเรียนจบเราไปสมัครงานที่ร้าน Kaizen ไปด้วยความคิดเดียวเลยคือเราฝันว่าสักวันเราจะได้เป็นบาริสต้า เราอยากรู้เรื่องกาแฟให้มากขึ้น แม้ว่างานที่ได้ทำส่วนใหญ่จะเป็นการจัดการหลังบ้านก็ไม่เป็นไร ในช่วงแรกงานบาริสต้ายังเป็นเรื่องรองเพราะเราไม่ใช่บาริสต้าหลักที่ยืนประจำบาร์

แต่พอย้ายมาทำงานที่ร้าน Sarnies เราก็เริ่มมีความรับผิดชอบมากขึ้น เรียกได้ว่าค่อนข้างดุเดือด เพราะว่าต้องยืนบาร์คนเดียวทั้งวัน จัดการหลังบ้าน สั่งของ ทำสต็อก หน้าร้านก็ต้องมาเปิด-ปิด ทำกาแฟ คิดเมนู รวมถึงเทรนน้องในทีม ซึ่งมันก็เหมือนเป็นการเทสต์ความเป็นเจ้าของร้านไปในตัวด้วย

แต่สิ่งสำคัญที่เราได้จากการทำงานทั้งสองร้านคือเราได้เปิดโลกกาแฟค่อนข้างมาก เพราะอย่างร้าน Sarnies เจ้าของเขาเป็นคนสิงคโปร์และมาเลเซีย ส่วน Kaizen เจ้าของก็มาจากออสเตรเลีย ดังนั้นคัลเจอร์ในการทำกาแฟ กินกาแฟ ก็อาจจะไม่ตรงกับที่เราเคยรู้จัก 

หลังเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากร้าน Kaizen และ Sarnies คุณเดินหน้าเปิดร้านของตัวเองเลยไหม

ยังครับ ตอนนั้นยังไม่ได้เปิดร้านในทันที แต่เน้นรับงานวางระบบหลังบ้านให้ร้านอื่นๆ ซึ่งก็ได้ฝึกสกิลหลายอย่าง เช่น การออกแบบเมนูเครื่องดื่มที่เหมาะกับเค้กหรือเบเกอรีแต่ละชนิด การบริหารพื้นที่ของบาร์กาแฟในร้านที่มีพื้นที่จำกัด เพราะบางร้านเขาก็ต้องแบ่งพื้นที่ให้ครัวร้อนหรือตู้เค้กด้วย

นอกจากนี้เราก็ยังไปสมัครเป็นบาร์เทนเดอร์เพราะอยากเรียนรู้การครีเอตเมนูของเขา บาร์เทนเดอร์ส่วนใหญ่จะเชี่ยวชาญเรื่องวัตถุดิบที่หลากหลายซึ่งมักนำมาผสมทำสูตรไซรัปของตัวเอง รวมถึงกรรมวิธีการหมัก เคี่ยว หรือทำซอสต่างๆ เช่น การเลือกว่ากรดในผลไม้ชนิดไหนที่จะเข้ากับรสชาติช็อกโกแลต พวกนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียด ถ้าเราไม่ได้ไปเรียนรู้จากตรงนั้นคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเข้าใจได้ขนาดนี้ เพราะการคิดสูตรด้วยตัวเองตั้งแต่ศูนย์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

เราใช้เวลาเก็บประสบการณ์ประมาณ 3 ปีกว่าก่อนจะเริ่มต้นทำร้านของตัวเอง ระหว่างนั้นเราก็ไปศึกษาดูข้อดี-ข้อเสียของแต่ละร้าน แล้วลองหาบาลานซ์ที่พอดีและตอบโจทย์สำหรับร้านเรา

คุณต่อยอดความรู้หรือประสบการณ์จากตรงนั้นมาสู่ร้านของตัวเองยังไง

ตอนนั้นเรามองเห็นช่องว่างอย่างหนึ่งในตลาดกาแฟ คือการสื่อสารกับลูกค้า คุณจะทำยังไงให้ลูกค้าเข้าใจกาแฟที่เขากินอย่างปรุโปร่ง ในเมื่อเขาจ่ายเงินแก้วละตั้งแพง เขาก็ควรจะได้รู้ว่ารสชาตินี้คืออะไร เกิดขึ้นจากกรรมวิธีแบบไหน อุณหภูมิเท่าไหร่ที่ทำให้เกิดเป็นรสชาติที่เขาได้ชิม

เราเชื่อว่าเรื่องนี้กราฟิกดีไซน์ช่วยได้ เราจึงพยายามใช้กราฟิกอธิบายโดยการซอยออกมาเป็นนาทีต่อนาทีเพื่อให้ลูกค้าเห็นภาพว่าถ้าคุณสั่งกาแฟดริปของเรา เราใช้สัดส่วนกาแฟเท่านี้ต่อน้ำเท่านี้ คุณจะได้กลิ่นแบบไหนในช่วงนาทีที่เท่าไหร่ อุณหภูมิเท่าไหร่ ขณะเดียวกันเราก็อาศัยการอธิบายของบาริสต้าประกอบด้วยเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาที่ลูกค้าชิมแล้วฟีดแบ็กว่า ‘ไม่เห็นได้รสชาตินี้ กลิ่นนี้อย่างที่บอกเลย’ 

ท้ายที่สุดแล้วการกินกาแฟมันเป็นเรื่องของประสาทสัมผัส ตา จมูก ลิ้น การรับรส ทุกอย่างต้องทำงานพร้อมกัน เราต้องค่อยๆ อธิบายให้เขาเข้าใจโดยที่ไม่ใช่การยัดเยียด

สิ่งนี้สัมพันธ์กับคำว่า ‘นักสร้างบรรยากาศ’ ที่คุณใช้นิยามการทำงานของตัวเองด้วยหรือเปล่า

ส่วนหนึ่ง แต่จริงๆ คำนี้มันครอบคลุมแทบทุกอย่างในร้านกาแฟเลย ย้อนกลับไปสมัยที่เรายังเรียนอยู่และเกิดความสงสัยเกี่ยวกับกาแฟ specialty เราเริ่มนึกถึงคำว่า ‘นักสร้างบรรยากาศ’ เป็นครั้งแรกตอนที่ตัดสินใจไปลองชิมกาแฟราคาแก้วละ 400 บาทซึ่งถือว่าแพงมากสำหรับเราในตอนนั้น เราจึงตั้งคำถามว่านอกจากกาแฟแล้วมันยังมีองค์ประกอบอะไรอีกที่ทำให้กาแฟแก้วนี้มีราคาถึง 400 บาท

แน่นอนว่าบรรยากาศและการตกแต่งร้านก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่เราพบว่าเซอร์วิสคือสิ่งที่สำคัญที่สุด หมายความว่าคุณต้องคุยกับเขา อธิบายเขาว่าทำไมมันถึงมีรสชาติแบบนี้ในตอนแรกและกลายเป็นอีกรสชาติในตอนท้าย เราคิดว่ารสชาติที่ซับซ้อนของกาแฟ specialty มันเหมือนการเดินทางจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่งเลย

ดังนั้นหัวใจของมันจึงเป็นการพิสูจน์ให้ลูกค้าเข้าใจในรสชาตินั้นๆ มากกว่า

แปลว่าสิ่งที่ร้าน VERTI-Q ของคุณให้ความสำคัญมากที่สุดคือการสื่อสาร

ใช่ เพราะเรามองว่าเราไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนนิสัยการดื่มของใคร ทุกคนที่กินกาแฟย่อมเข้าใจเทสต์การกินกาแฟของตัวเองได้ดีที่สุด หน้าที่ของเราคือการพูดคุยและนำเสนอสิ่งใหม่ๆ ที่เขาน่าจะชอบมากกว่า อย่างพวกกาแฟดริปมันก็สามารถ custom ตอนเสิร์ฟได้ เราต้องคุยกับเขาจนเข้าใจความชอบของเขาก่อน จากนั้นเราถึงจะดึงคาแร็กเตอร์นั้นออกมาจากกาแฟ เราคิดว่าสิ่งที่สำคัญคือการใช้กาแฟเป็นสื่อกลางในการพูดคุยกับลูกค้า

ถึงตอนนี้คุณมีเมนูที่สร้างขึ้นมาเองสำหรับร้าน VERTI-Q โดยเฉพาะหรือยัง

ที่ภูมิใจมากคือ cold brew ของที่ร้าน มันอาจจะเป็นเมนูที่คลาสสิกมากๆ แต่ความตั้งใจของเราคือการปรับมุมมองที่คนส่วนใหญ่มีต่อเมนูนี้ เพราะด้วยความที่ร้านกาแฟส่วนใหญ่จะใช้เมล็ดกาแฟเก่าที่หมดอายุแล้วมาทำ cold brew ทำให้รสชาติมักจะออกไปทางทึมๆ แถมคนกินก็จะรู้สึกว่าเป็นกาแฟที่ไม่ได้มีคุณภาพที่ดีมาก เราจึงตัดสินใจลองใช้เมล็ดกาแฟใหม่ในการทำ โดยจะใช้การหมักแบบหัวร้อนซึ่งเป็นกรรมวิธีดั้งเดิม ทำให้รสชาติที่ออกมาค่อนข้างจัดจ้าน มีบอดี้ชัดเจน และอยู่ได้นานถ้าเทียบกับ cold brew ทั่วไปในท้องตลาด

ในฐานะบาริสต้า ขั้นตอนไหนในการทำกาแฟที่คุณต้องคราฟต์มากๆ ชนิดที่ปล่อยผ่านไม่ได้เลย

เราว่าส่วนที่สำคัญที่สุดคือคนทำต้องเข้าใจกาแฟ และสามารถส่งต่อความเข้าใจนั้นไปถึงลูกค้าให้ได้ ถ้าตั้งต้นจากตรงนี้แล้วเรื่องกระบวนการที่เหลือจะตามมาเอง เช่น ถ้าลูกค้าต้องการกาแฟแบบนี้ คุณจะต้องเลือกกาแฟเบอร์นี้ ในสัดส่วนเท่านี้ อุณหภูมิน้ำเท่านี้ เพราะมันไม่ใช่ว่าเราจะทำกาแฟเหมือนเดิมให้คนทุกคน 

ดังนั้นสิ่งที่ต้องคราฟต์ที่สุดคือการคราฟต์กาแฟตัวเดียวกันให้ตรงกับรสชาติที่ลูกค้าแต่ละคนต้องการ

เวลาที่ต้องคิดไอเดียสำหรับเมนูใหม่ คุณชอบเดินทางไปที่ไหนเพื่อหาแรงบันดาลใจ

ด้วยความที่เราเป็นคนชอบขี่มอเตอร์ไซค์ ขี่ไปไหนก็ได้เลย เพราะเราตั้งใจขี่เพื่อคิด แค่ใช้เวลากับความคิดเวลาที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์ก็พอแล้ว อาจจะคล้ายๆ กับที่คนอื่นเขาบอกว่าขี่มอเตอร์ไซค์แล้วหัวจะโล่ง ก็ไม่รู้โล่งเหมือนกันหรือเปล่า แต่เราจะค่อนข้างมีสมาธิคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้เวลาที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์

สำหรับมอเตอร์ไซค์ All New C125 รุ่นล่าสุด มีจุดไหนที่คุณรู้สึกรีเลตกับความเป็นตัวเองบ้าง

ก่อนอื่นเลยคือเราชอบวิธีการเลือกสีของเขามาก อย่างรุ่นสีดำก็เป็นดำที่ classy หรือสีอื่นๆ ก็จับคู่ออกมาได้โมเดิร์น ดูดี มีทั้งความคลาสสิกและความโมเดิร์นที่ผสมกันได้ดี ไม่ได้เป็นดีไซน์คลาสสิกเพียวๆ เหมือนกับสมัยก่อน ตรงนี้คือจุดแรกที่เราชอบ

อีกอย่างคือเรื่องฟังก์ชั่น ปกติแล้วมอเตอร์ไซค์ดีไซน์คลาสสิกเขาจะยังใช้ไฟที่เป็น daylight แต่อย่างรุ่นนี้เขาก็เปลี่ยนให้เป็น LED แล้ว ซึ่งนอกจากในแง่ความปลอดภัย ก็ยังเป็นดีไซน์ที่เข้ากับลุคปัจจุบันมากๆ ไฟหน้าและไฟท้ายดีไซน์โดดเด่นมาก เป็นจุดที่มองแล้วจะสังเกตก่อนเลย

ปกติเวลาเราพูดถึงมอเตอร์ไซค์ เรามักจะนึกถึงเรื่องสมรรถนะเครื่องยนต์เป็นอันดับแรก แต่ความจริงแล้วเรื่องของการออกแบบนั้นก็สำคัญไม่แพ้กันถูกไหม

แน่นอน ออกตัวก่อนว่าเราเองก็ไม่ใช่คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อความเร็วนะ คือถ้ามองในแง่ไลฟ์สไตล์ All New C125 มันก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ตอบโจทย์มากๆ อาจจะบอกว่าขี่เอาทรง ขี่เอาลุคก็ได้ (หัวเราะ) เพราะด้วยทรงของมอเตอร์ไซค์เขาก็คิดมาแล้วให้ท่าขี่มันดูดี ขี่แล้วมีบุคลิก

เพราะนอกจากมอเตอร์ไซค์จะเป็นพาหนะแล้ว มันยังเป็นเรื่องของไลฟ์สไตล์ด้วย

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post “กาแฟที่ดีต้องมาคู่กับดีไซน์” นุ๊ก กฤติน บาริสต้าที่คุยกับลูกค้าเพื่อหารสกาแฟที่ใช่ appeared first on a day magazine.

แต่เมื่อซีรีส์เริ่มออนแอร์ไปสักระยะ เราจึงได้รู้ว่า Mine คือซีรีส์ที่ว่าด้วยเรื่องราวของ ‘ผู้หญิง’ และการทวงถามหาสิ่งที่ควรจะเป็นของพวกเธอกลับคืนมา ไม่ว่าจะเป็นสิทธิ ศักดิ์ศรี หรือโอกาสในหน้าที่การงาน โดยมีสองตัวละครหญิง (ที่ไม่ได้ชิงดีชิงเด่น หรือชิงรักหักสวาทกันแต่อย่างใด) อย่างสะใภ้ใหญ่–จองซอฮยอน (แสดงโดย คิมซอฮยอง) และสะใภ้เล็ก–ซอฮีซู (แสดงโดย อีโบยอง) เป็นผู้ดำเนินเรื่อง

ที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือเรื่องราวทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านมุมมองของผู้กำกับหญิง และปลายปากกาของนักเขียนบทหญิง ที่ต่างก็มีผลงานเกี่ยวกับแง่มุมที่น่าสนใจของผู้หญิงมาแล้วหลายเรื่องอย่างผู้กำกับอีนาจอง (จากเรื่อง Oh My Venus และ Fight for My Way) และนักเขียนแพคมีคยอง (จากเรื่อง Strong Woman Do Bong Soon และ The Lady in Dignity) 

ซึ่งการร่วมงานกันของทั้งคู่ในครั้งนี้เป็นการท้าทายค่านิยม ‘ผู้กำกับชาย-นักเขียนบทหญิง’ ที่มีมานาน ถึงกับมีสถิติว่าในแวดวงโทรทัศน์เกาหลี มีนักเขียนบทกว่า 83 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง และผู้กำกับ-ผู้ช่วยผู้กำกับกว่า 98 เปอร์เซ็นต์ที่เป็นผู้ชาย

ผู้หญิงกับภาพแทน

ในแวดวงละครและซีรีส์ เรามักได้ยินคำว่า ‘ละครสะท้อนสังคม’

วิธีการสะท้อนสังคมในแบบของ Mine คือการบอกเล่าเรื่องราวปกติธรรมดาของสังคมเกาหลีออกมาอย่างแยบคาย เพราะผู้หญิงในเรื่องไม่ได้ตะโกนกู่ร้องว่านี่คือปัญหาในสังคมของฉัน แต่ด้วยสีหน้า ท่าทาง หรือคำพูดสั้นๆ ก็ทำให้เรารับรู้ได้ไม่ยากว่าสิ่งเหล่านั้นคือปัญหา

“คุณเคยสัญญากับผมว่าจะเลิกเป็นนักแสดงแล้วไง” ฮันจียงผู้เป็นสามีท้วงซอฮีซู อดีตนักแสดงสาวผู้มีความคิดจะหวนคืนวงการบันเทิง

“แล้วคุณรักษาสัญญาที่เคยให้กับฉันตอนแต่งงานได้หมดเหรอ” เธอย้อนเสียงเรียบ

เอาเข้าจริงด้วยฐานะของสะใภ้ตระกูลเศรษฐีระดับประเทศที่มีพร้อมทั้งคฤหาสน์ คนขับรถ คนสวน แม่บ้าน (ที่มีอยู่ร่วมสิบคน ส่วนพ่อบ้านนั้นมีแค่คนเดียว) ฮีซูผู้แต่งงานเข้ามาแทบไม่มีงานอะไรต้องรับผิดชอบด้วยซ้ำ ยิ่งเมื่อเทียบกับผู้หญิงเกาหลีคนอื่นๆ ที่มีภาระมากมายหลังแต่งงานมีครอบครัว ก็ต้องถือว่าชีวิตของเธอนั้นเป็นความฝันของใครหลายคน

แต่ในขณะเดียวกัน ฐานะของสะใภ้ตระกูลเศรษฐีที่ค้ำคออยู่นี้ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธออึดอัดไม่น้อย แรงกดดันจากวงสังคมชั้นสูงรวมถึงสามีอย่างจียงทำให้เธอต้องลาออกมาเลี้ยงลูก ปรนนิบัติสามี และจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในบ้านอย่างพอเป็นพิธี เช่น เลือกซื้อภาพวาดจากแกลเลอรีมาประดับบ้าน หรือจัดตำแหน่งที่นั่งในงานดินเนอร์กลางสวนของครอบครัว

มากไปกว่านั้น ซีรีส์เรื่องนี้ยังบอกเราว่ายุคสมัยได้เปลี่ยนไปแล้ว เพราะสิ่งที่เราควรมุ่งหน้าผลิตไม่ใช่เพียงแค่ ‘ละครสะท้อนสังคม’ แต่คือ ‘ละครนำสังคม’ ต่างหาก 

ทิศทางของสังคมที่ Mine กำลังนำพาเราไป ไม่เพียงแต่มีพื้นที่ให้ผู้หญิงได้แสดงศักยภาพของตัวเองทัดเทียมกับผู้ชาย แต่ยังโอบรับความหลากหลายทางเพศ และสนับสนุนความเป็นแม่ เป็นเพื่อน เป็นพี่-น้องของกันและกันในหมู่ผู้หญิงอย่างเข้มข้น

ผู้หญิงกับเพดานแก้ว

“บ้านนั้นมีหุ้นบริษัทเราอยู่เท่าไหร่ นี่แม่คงไม่ได้พยายามช่วยผลักดันพี่หรอกใช่ไหม” ฮันจินฮี ลูกสาวคนกลางของตระกูลตั้งคำถามต่อผู้เป็นแม่ที่เตรียมจัดงานหมั้นหมายให้กับหลานชาย โดยมีเป้าหมายแอบแฝงคือการล็อบบี้ตำแหน่งประธานบริษัทคนต่อไปให้กับฮันจินโฮ ลูกชายคนโตผู้แสนจะโหลยโท่ย

อันที่จริงตัวเต็งของตำแหน่งนี้คือลูกชายคนเล็กอย่างจียง ซึ่งมีผลงานน่าประทับใจมากกว่าในสายตาของบอร์ดบริหาร 

ส่วนอีกคนที่มีความสามารถไม่แพ้กันแต่กลับอยู่นอกสายตากรรมการมาโดยตลอดคือสะใภ้ใหญ่อย่างจองซอฮยอน ที่มีสายตาเฉียบขาด ไหวพริบเป็นเลิศ แต่กลับได้รับผิดชอบแค่เพียงแกลเลอรีศิลปะและงานจุกจิกภายในบ้าน แน่นอนว่าสาเหตุนั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากเพศกำเนิดของเธอที่เป็นผู้หญิง แถมยังเป็นลูกสาวจากบ้านอื่นเสียด้วย จึงทำให้ลำดับความสำคัญและคุณค่าของเธอยิ่งถูกกดให้ต่ำเตี้ยลงไปใหญ่

สถานการณ์ที่ไม่ว่าผู้หญิงจะเก่งกล้าสามารถแค่ไหนก็สู้ผู้ชายในระดับเดียวกันไม่ได้เช่นนี้เรียกว่า ‘เพดานแก้ว’ หรือ glass ceiling ขอบเขตสีใสที่ขัดขวางไม่ให้พวกเธอได้ทะยานต่อไปอย่างที่ควรจะเป็น

รากของเพดานแก้วก็คือปัญหาความไม่เท่าเทียมทางเพศซึ่งหยั่งรากลึกในสังคมเอเชีย โดยเฉพาะสังคมการทำงานของเกาหลีใต้ที่ผู้หญิงโดยมากมักจะมีโอกาสการถูกว่าจ้างต่ำกว่า ทั้งยังได้รับเงินเดือนน้อยกว่าถึง 32.5 เปอร์เซ็นต์ นับว่าเป็นช่องว่างทางรายได้ (wage gap) ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดา 28 ประเทศ OECD (The Organisation for Economic Co-operation and Development) ซึ่งมีค่าเฉลี่ยโดยรวมอยู่ที่ 12.9 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

จึงไม่แปลกเลยที่ในการประเมินเรื่องการมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเศรษฐกิจระหว่างเพศชายและหญิง จากรายงาน Global Gender Gap Index โดย The World Economic Forum เมื่อปี 2018 เกาหลีใต้จะถูกจัดให้อยู่ในลำดับที่ 124 จากทั้งหมด 149 ประเทศ และยังอยู่ในลำดับรั้งท้ายติดต่อกันมาร่วมทศวรรษ (ส่วนประเทศไทยนั้นอยู่ในอันดับที่ 22)

ตัวเลขทั้งหมดนี้กำลังบอกเราว่า ซอฮยอนเป็นเพียงตัวแทนของผู้หญิงเกาหลีอีกหลายล้านคนที่ถูกกักขังเอาไว้ใต้เพดานแก้ว โดยที่พวกเธอไม่ได้โชคดีเกิดมาในฐานะที่ดีและมีพร้อมเหมือนกับสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเศรษฐี จึงต้องอดทนกัดฟันสู้ต่อไปในตลาดแรงงานอันดุเดือด

ผู้หญิงกับเพศวิถี

อันที่จริงปัญหาความไม่เท่าเทียมทางเพศและเพศกำเนิดไม่ใช่เหตุผลเดียวที่เป็นอุปสรรคต่อซอฮยอน เพราะ ‘เพศวิถี’ ที่เธอปกปิดต่อสมาชิกส่วนใหญ่ในครอบครัวคือสิ่งที่เธอรู้ตัวดีว่าสุ่มเสี่ยงต่อคำครหามากมาย ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจก้าวเข้าชิงตำแหน่งประธานหรือไม่ก็ตาม อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่เธอเองก็ต้องต่อสู้กับตัวเองมาอย่างเนิ่นนาน กว่าที่จะยอมรับและพูดออกมาได้ในที่สุด

“ฉันเป็นผู้มีความหลากหลายทางเพศค่ะ” ซอฮยอนเกริ่นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อเปิดเผยกับสามีอย่างฮันจินโฮเป็นครั้งแรก “คนรักของฉัน คนที่ฉันลืมไม่ได้ เธอเป็นผู้หญิงค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกให้เร็วกว่านี้”

แม้จะแปลกใจปนตกใจ แต่จินโฮก็ไม่ได้โมโหอย่างที่คิด เขาเพียงซักถามว่าเธอเคยแอบคบซ้อนหรือไม่ (เพราะถ้าไม่ แปลว่าเธอเองก็ถือว่าเป็นคู่แต่งงานที่ซื่อสัตย์กว่าสามีผู้มีประวัติการนอกใจอันโชกโชนอย่างเขาอยู่หลายขุม) 

“ฉันอยากเปิดเผยอย่างกล้าหาญก่อนที่ฉันจะเริ่มต้นค่ะ” ซอฮยอนอธิบาย ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่นต่อหน้าจินโฮ ลูกชายคนโตของตระกูล “ฉันจะนั่งตำแหน่งประธานใหญ่ค่ะ” 

ฉากการ come out ของซอฮยอนนับว่าเป็นหนึ่งในก้าวสำคัญของแวดวงซีรีส์เกาหลีที่น้อยคนนักจะให้ความสำคัญกับเพศหลากหลาย และยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่เมื่อพูดถึงฉากการเปิดเผยตัวตนของพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการแสดงจุดยืนเพื่อต่อสู้กับเพดานแก้วที่หนาหนักและกดทับผู้หญิงมาอย่างยาวนาน

แต่สิ่งที่สร้างความประทับใจให้คนดูอย่างเรามากที่สุดคงหนีไม่พ้นประโยคนี้

“ความสามารถในการเป็นประธานเกี่ยวอะไรกับอัตลักษณ์ทางเพศของคุณกันล่ะ” จินโฮย้อนถามเมื่อซอฮยอนพยายามอธิบายว่าเธอต้องการประกาศเรื่องอัตลักษณ์ทางเพศก่อนขึ้นรับตำแหน่ง แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีผิดหรือถูก การที่ซอฮยอนจะออกมาเปิดเผยหรือไม่ก็เป็นสิทธิของตัวเธอเองไม่ใช่ใครอื่น 

แต่ในทางกลับกัน การตัดสินใจของซอฮยอนก็สอนให้สามีอย่างจินโฮได้เรียนรู้เรื่องสำคัญ นั่นคือการยอมรับในความสามารถของตัวเอง อย่างที่เราได้เห็นเขาหันมารับหน้าที่ดูแลเรื่องจุกจิกภายในบ้านแทนภรรยาในช่วงท้ายของเรื่อง ซึ่งถึงแม้จะเป็นฉากเล็กๆ แต่ก็นับว่าเป็นก้าวใหญ่ที่ได้หักล้างค่านิยม ‘ภรรยาดูแลบ้าน-สามีทำงานหาเงิน’ ไปได้อย่างหมดจด

ผู้หญิงกับความบริสุทธิ์

ย้อนกลับไปครั้งแรกที่คนดูได้เห็นเรื่องราวในอดีต และรับทราบถึงอัตลักษณ์ทางเพศของซอฮยอน คือในตอนที่เธอเข้ารับคำปรึกษาจากแม่ชีเอ็มม่า แม่ชีสูงวัยผู้มีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนในครอบครัวฮโยวอน

“หลับตาลง ผ่อนคลาย และลองคิดว่าหัวใจคือตู้เสื้อผ้า ค่อยๆ เปิดประตูบานนั้นดู ข้างในนั้นมีอะไรอยู่เหรอคะ” ภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะสี กับความใกล้ชิดของผู้หญิงทั้งสองคนทำให้เรารับรู้และเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเธอได้อย่างชัดเจน

สิ่งที่น่าสนใจคือการเลือกใช้ตัวละครแม่ชี ซึ่งเป็นตัวแทนความบริสุทธิ์ของศาสนาคริสต์เข้ามาเพื่อคลี่คลายปมในใจเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศของซอฮยอน 

ในขณะที่ความเป็นจริงของสังคมเกาหลีซึ่งยังไม่รองรับกฎหมายสมรสเท่าเทียม และคู่รักเพศเดียวกันก็ยังคงถูกโจมตีอยู่ไม่น้อย แนวความเชื่อของศาสนาคริสต์ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในกลไกสำคัญที่มีผลต่อค่านิยมของคนในสังคมอยู่มาก และหนึ่งในกลุ่มที่ออกมาแสดงจุดยืนไม่เห็นด้วยกับความหลากหลายทางเพศอย่างสุดตัวก็คือ องค์กรคริสเตียนต่อต้านรักร่วมเพศ (Anti-Homosexuality Christian Solidarity organization) ซึ่งเคยออกมายืนประท้วงในช่วงเทศกาลโอลิมปิกฤดูหนาวเมื่อปี 2018 พร้อมเผยแพร่ความเชื่อที่ว่า ‘เกย์คือโรคที่สามารถรักษาได้’

“ฉันอยากขอโทษแทนโลกใบนี้ที่บังคับให้คุณต้องเก็บซ่อนมันไว้ในตู้เสื้อผ้าไม่ให้ใครรู้ มันไม่ใช่ความผิดแต่คุณต้องปกปิดมันราวกับเป็นความผิด จากนี้ไปอย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ” คือคำพูดของแม่ชีเอ็มม่าที่กล่าวกับซอฮยอนเมื่อทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากเธอตัดสินใจถอดชุดแม่ชีทิ้ง

อาจมองได้ว่าแม่ชีเอ็มม่าคือตัวละครที่ยั่วล้อกับฐานความเชื่อเรื่องบาป-บุญ, ถูก-ผิด, ดี-เลว บนคำสอนและความเชื่อทางศาสนาอันเคร่งครัด ไม่เพียงแต่กับประเด็นอัตลักษณ์ทางเพศ แต่ยังรวมไปถึงเรื่องชีวิตคู่และการหย่าร้างอีกด้วย

ผู้หญิงกับคู่ครอง

ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา เราได้เห็นซีรีส์เกาหลีหลายเรื่องเลือกใช้ตัวละครหญิงในการเดินเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น When the Camellia Blooms, Be Melodramatic หรือ Search: WWW แต่ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็ยังต้องมี ‘พระเอก’ เป็นผู้ชายที่รักและดูแลเธออย่างจริงใจ

แต่ก้าวถัดไปที่ Mine ได้กรุยทางไว้ก็คือ การแหวกขนบความคิดที่ตัวละครนำหญิงต้องคู่กับตัวละครชาย ไปสู่บทบาทผู้หญิงที่ชอบผู้หญิง หรือผู้หญิงที่เอ่ยปากขอหย่าร้างโดยไม่แต่งงานใหม่ เพราะพวกเธอไม่ได้ต้องการผู้ชายคนไหนเป็นที่พึ่งพิงอีกแล้ว

“ทุกอย่างจบแล้ว อย่างที่เห็น ฉันจะเป็นคนเลี้ยงดูฮาจุน ส่วนชีวิตแต่งงานของเราก็มาจบมันกันเถอะ ฉันจะพาฮาจุนออกจากบ้านหลังนั้น” ฮีซูประกาศกร้าวต่อหน้าจียงผู้เป็นสามี หลังจากที่เธอเพิ่งชนะคดีฟ้องร้องสิทธิในการเลี้ยงดูลูก แม้ว่าเธอจะไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของฮาจุนก็ตาม

แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของเธอและลูกตลอด 6 ปีที่เลี้ยงดูมานั้นเป็นเรื่องจริง เช่นกันกับสัญชาตญาณความเป็นแม่อันแรงกล้าของอีฮเยจิน คนรักเก่าของจียง

ต่างจากละครส่วนใหญ่ที่ผู้หญิงสองคนต้องตบตีกันเพื่อแย่งผู้ชาย ความสัมพันธ์ระหว่างฮีซูกับฮเยจินนั้นซับซ้อนและลึกซึ้งกว่านั้น เพราะสิ่งที่เชื่อมเธอเข้าไว้ด้วยกันไม่ใช่ผู้ชายร้ายกาจอย่างฮันจียง แต่กลับเป็นเด็กชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจอย่างฮาจุนต่างหาก

“พวกเรามาเลี้ยงฮาจุนให้ดีด้วยกันนะคะ” ฮีซูกล่าว แม้จะเป็นความสัมพันธ์แบบแม่-แม่-ลูกที่ไม่ได้มีสายสัมพันธ์เชิงชู้สาวต่อกัน แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เราได้เห็นถึงพลังของผู้หญิงทั้งสองคน

เพราะไม่ว่าพวกเธอจะมีคู่ครองหรือไม่ คบกับคนเพศใด ผู้หญิงก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่มีคุณค่าอยู่วันยังค่ำ

The post เมื่อผู้หญิงจับมือกันทำลายค่านิยมคร่ำครึใน Mine ซีรีส์ที่ไม่สะท้อนแต่นำสังคม appeared first on a day magazine.