เรารู้จักเพียงไพ่ยูกิที่เล่นมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ แต่เมื่อไม่นานมานี้ เราลองไปดูงานแข่งเกมไพ่ที่เรียกว่า ‘ไพ่คารุตะ’

ความเงียบสงัดในการแข่งไพ่คารุตะทำให้เราเผลอกลั้นหายใจตามไปด้วย ผู้คนนั่งเรียงรายเข้าหากันเป็นแถวยาวเหยียด ก้มหน้าจดจ้องไปยังกองไพ่ที่วางเรียงรายเป็นระเบียบอยู่ตรงหน้า

เสียงเดียวที่ดังขึ้นคือเสียงอ่านกลอนญี่ปุ่นโบราณของนักอ่านกลอนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด กลอนยังไม่ทันจบดีทุกคนต่างก็พุ่งมือไปตบไพ่ดังสนั่นไปทั่วห้อง นั่นคือความประทับใจแรกที่ทำให้เราอยากรู้จักไพ่คารุตะ เกมไพ่สัญชาติญี่ปุ่นอายุกว่าร้อยปีที่เราไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

100 ใบแห่งบทกลอน

ไพ่คารุตะจะแบ่งออกเป็น 2 กอง คือกองสำหรับผู้อ่านและกองสำหรับผู้เล่น กองละ 100 ใบ ที่ต้องแบ่งแบบนี้เพราะไพ่คารุตะบันทึกกลอน 100 บทของญี่ปุ่นเอาไว้ ผู้อ่านจะอ่านกลอนท่อนต้น แล้วผู้เล่นต้องหาไพ่ที่เป็นท่อนตามของกลอนบทนั้นๆ ให้เจอ จะเล่นกันทั้งหมด 50 ใบต่อรอบ แบ่งเล่นครั้งละ 2 ฝั่ง ฝั่งละ 25 ใบ

เมื่อเริ่มเล่น ผู้อ่านจะอ่านท่อนต้นก่อน ทันทีที่ออกเสียง ผู้เล่นต้องเตรียมหาและตบไพ่ท่อนตามให้ถูก ถ้าไพ่ท่อนตามอยู่ฝั่งเราแล้วเราหาเจอก่อน เราก็เอาใบนั้นออกจากกองเรา หากไพ่ท่อนตามอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเราเจอก่อน ให้เรานำไพ่ท่อนตามใบนั้นออกมาจากกองของฝ่ายตรงข้าม แล้วส่งไพ่ใบไหนก็ได้ของฝั่งเราให้ฝั่งเขา ไพ่ฝั่งใครหมดก่อนคนนั้นชนะ

แม้จะเป็นไพ่ของญี่ปุ่น แต่ไม่ใช่ว่าคนญี่ปุ่นทุกคนจะรู้จักกติกาเกมไพ่คารุตะ จนกระทั่งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2554 ไพ่คารุตะได้รับความนิยมอย่างล้นหลามขึ้นมาจากแอนิเมชั่นเกี่ยวกับการแข่งขันไพ่นี้เรื่อง Chihayafuru

“การเล่นคารุตะนี้มีเล่นกันที่บ้านตอนช่วงเทศกาลปีใหม่ด้วย ใครตบได้มากสุดก็ชนะ ไม่ได้เล่นเป็นการแข่งขันหรือมีกฎกติกาอะไร Chihayafuru เป็นจุดเปลี่ยนหลักทำให้คนหันมาเล่นไพ่คารุตะเพื่อการแข่งขันเพิ่มขึ้นเยอะมาก” มายูมิ บันโด ประธานชมรมไพ่คารุตะกรุงเทพฯ อธิบายให้ฟัง

เธอยังย้ำว่าไพ่คารุตะนี้เป็นไพ่ที่คนญี่ปุ่นทุกคนรู้จักอยู่แล้ว เพราะกลอนที่อยู่ในไพ่คารุตะเป็นกลอนที่เด็กญี่ปุ่นต้องเรียนกันตั้งแต่สมัยประถม ที่สำคัญพวกเขาต้องท่องจำกลอนเหล่านี้ให้ได้ ไม่ต่างจากเวลาเราเรียน กาพย์เห่เรือ หรือ นิราศภูเขาทอง ที่บางครั้งก็ต้องจำไปสอบ และเพื่อให้สนุกกับการจำยิ่งขึ้น ไพ่คารุตะจึงเป็นเครื่องมือที่ทำให้กลอนกลายเป็นเกม

“ในวิชาภาษาญี่ปุ่นของนักเรียนชั้นประถมปีที่ 3 หรือปีที่ 4 เขาจะเรียนเกี่ยวกับกลอน ‘Ogura Hyakunin-Isshu’ (小倉百人一首) ที่ใช้ในการแข่งไพ่คารุตะ เนื้อหามีทั้งที่เกี่ยวกับความรัก ฤดูกาล การจากลา และการเดินทาง ซึ่งคนสมัยนี้ก็สัมผัสและเข้าถึงได้ แต่จำยากเพราะแต่งด้วยภาษาญี่ปุ่นโบราณ เพื่อให้เด็กประถมรู้สึกสนุกกับการจำกลอน เลยเอาเกมไพ่คารุตะเข้ามาช่วยในการเรียนการสอน

“เป็นการรวบรวมกลอนแต่ละบทที่ดังๆ ตั้งแต่ ค.ศ. 700 ถึง ค.ศ. 1300 กลอนแต่ละบทไพเราะมาก คนสมัยก่อนเองก็อยากจำให้ได้แต่ยากมากที่จะจำกลอน 100 บทนี้ ต่อมาก็เลยทำเป็นเกมไพ่คารุตะให้คนได้เล่นไปจำไป แต่ยังไม่มีการเล่นเพื่อแข่งขัน มาเป็นการแข่งขันต้นยุคเมจิ ประมาณช่วงหลัง ค.ศ. 1868 ว่ากันว่ามีคนคนหนึ่งในมหาวิทยาลัยโตเกียวเป็นผู้คิดค้น ทำเป็นชมรมให้เล่นกันเป็นเกมแข่งขัน ไม่ใช่เพื่อการจำเฉยๆ”

ปัจจุบันไพ่คารุตะมีการแข่งขันอย่างเป็นทางการในญี่ปุ่นกว่า 50 ทัวร์นาเมนต์ตลอดทั้งปี ยังไม่นับการแข่งตามแต่ละเขตแคว้น แบ่งผู้เล่นออกเป็นถึง 10 ระดับ และแม้แต่ผู้อ่านเองก็แบ่งระดับไว้ ซึ่งตอนนี้ประเทศญี่ปุ่นมีผู้อ่านระดับสูงอยู่เพียง 9 คนเท่านั้น ส่วนในไทย ไพ่คารุตะเริ่มเบ่งบานขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2548 เมื่อ มุทสึมิ สโตน ตัดสินใจก่อตั้งชมรมคารุตะกรุงเทพฯ ขึ้นเพื่อถ่ายทอดวัฒนธรรมญี่ปุ่น ซึ่งคุณมายูมิเข้ามาดูแลต่อและเล่าถึงความพิเศษของไพ่คารุตะไว้ว่า

“แค่อ่านตัวฮิรางานะ (ตัวอักษรญี่ปุ่น) ออกก็เล่นได้ เกมไม่ได้แบ่งเพศหรืออายุ จะเด็กหรือผู้สูงอายุก็มาเล่นด้วยกันได้ คนต่างชาติที่อ่านฮิรางานะออกก็เล่นได้เช่นกัน

“อย่างในชมรม คนไทยกับคนญี่ปุ่นก็ซ้อมด้วยกัน ได้แลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์กัน หลังจากนั้นคนไทยก็มาเล่นไพ่คารุตะด้วยกันต่อ จนบางครั้งได้ไปแข่งที่ญี่ปุ่นบ้าง เกิดเป็นห่วงโซ่อีกต่อไปเรื่อยๆ”

ห่วงโซ่ที่ว่าได้คล้องคนไทยกลุ่มหนึ่งเอาไว้ด้วยกัน พวกเขากลายเป็นสมาชิกประจำชมรมคารุตะกรุงเทพฯ และกลายเป็นนักกีฬาไพ่คารุตะทีมชาติไทยที่ทุกคนอาจไม่เคยรู้จัก

10 ปีแห่งการฝึกฝน

หลังจากชมรมคารุตะกรุงเทพกำเนิดขึ้น ชมรมนี้กลายเป็นศูนย์กลางบ่มเพาะนักแข่งไพ่คารุตะของเมืองไทย ใครที่อยากซ้อมหรือลองเล่นก็ต่างมารวมกันที่ชมรมนี้ ไม่จำกัดเพศ อายุ หรือเชื้อชาติ ในชมรมจึงอุดมไปด้วยสมาชิกมากหน้าหลายตา ตั้งแต่เด็กประถมชาวญี่ปุ่น นักศึกษาชาวไทย ไปจนคุณแม่ชาวญี่ปุ่น

ชมรมนี้ส่งตัวนักกีฬาไปแข่งที่ญี่ปุ่นมาแล้วถึง 4 ครั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2554 แต่ครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2561 เป็นครั้งแรกที่ทีมไทยมีสมาชิกทั้งทีมเป็นคนไทยทั้งหมด พวกเขาคือ มีมี่ ด่านถาวรเจริญ, เหมี่ยว–ษมาพร ชื่นวิจิตร และ ฮอง–อรรถวุฒิ แซ่ชั่น

ทั้ง 3 คนฝึกฝนไพ่คารุตะมาแล้วประมาณ 10 ปี ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างซ้อมในมหาวิทยาลัยหรือโรงเรียนของตัวเองมาก่อนจนได้มาเจอกันที่ชมรมนี้ การเดินทางเพื่อพัฒนาฝีมือการแข่งไพ่คารุตะจึงเริ่มขึ้น เริ่มตั้งแต่จดจำไพ่ 100 ใบให้ขึ้นใจเพื่อเพิ่มความเร็วในการตัดสินใจเลือกไพ่เมื่อได้ยินกลอนท่อนต้น ความแม่นยำในการตบไพ่ การเอี้ยวตัว หรือแม้กระทั่งท่านั่ง อย่างที่มีมี่และฮองเล่าไว้ว่า

“ช่วงแรกยังมองว่าเป็นเกม ชนะก็ดีใจแหละ ทำให้เรารู้สึกภูมิใจในตัวเอง แต่พอช่วงหลังๆ เราเริ่มมองว่ามันเป็นการแข่งขัน พอเราเริ่มเก่งขึ้น อาจารย์บันโดก็เริ่มสอนเทคนิคชั้นสูงขึ้น เช่น การนั่ง วิธีการปัดไพ่ การคิดแผนส่งไพ่กลับเวลาเราตบไพ่ฝั่งตรงข้ามได้ หรือการยื่นมือออกไปแล้วชักมือกลับมา มันมีรายละเอียดยิบย่อยเยอะมาก

“เวลาเล่น มันมีแถวไพ่ของฝั่งเราที่ติดกับฝั่งตรงข้ามอยู่ ถ้าไม่แม่นจะพลาดตบโดนไพ่ทีเดียว 2 ฝั่งเราจะฟาวล์ เราเลยซ้อมตบไพ่ เอาไพ่วางคว่ำบนเสื่อ แล้วก็แค่ซ้อมตบ”

แต่สำหรับเหมี่ยว อุปสรรคที่ยากกว่าเทคนิคเหล่านั้นคือสติ

“ฝึกเรื่องนี้มาตลอด 5-6 ปี คือมีสติ (ขำ) มันมีไพ่ที่คำขึ้นต้นเหมือนกันหลายใบมากๆ แล้วเรามีปัญหาที่แยกไม่ออก ถ้าไม่ลังเลก็ตบผิดไปเลย บางครั้งยังไม่ได้ประมวลเลยว่าเป็นใบไหน เลยต้องฝึกฟังเพิ่มเพื่อให้แยกประสาทได้มากกว่านี้”

ความสับสนของเกมนี้คือจะมีกลอนที่ท่อนขึ้นต้นเหมือนกันอยู่หลายพยางค์ กว่าจะแยกออกว่าเป็นกลอนบทไหนเลยต้องคอยฟังดีๆ และบางครั้ง ถ้ามัวแต่รอฟังเพื่อแยกกลอนให้ถูกก็อาจช้าเกินกว่าจะเงื้อมือไปตบไพ่ท่อนตาม มีมี่ซึ่งเป็นพี่ใหญ่ของทีมจึงเสริมเหมี่ยวต่อ

“ช่วงนี้เราค่อนข้างให้ความสำคัญกับการฟังมาก เพราะเมื่อก่อนเราก็เป็นแบบเหมี่ยว ตบฟาวล์บ่อย แล้วก็ยั้งมือไม่อยู่ แต่ปัญหานั้นลดลงเมื่อเราเริ่มฝึก 2 อย่าง คือฟังก่อนค่อยขยับมือ แต่ไม่ค่อยทันพวกที่ฟังแล้วมือไปเลย เพราะฉะนั้นเราจะทำยังไงให้เราฟังแล้วขยับมือได้เร็วกว่าเขา คือฟัง แล้วเขาออกเสียงพยางค์ที่ 2 ปุ๊บ ยังไม่ทันเป็นคำนะ มือเราต้องไปเลย พอออกเสียงเป็นคำแล้วค่อยออกมือไปปัดตามตำแหน่งไพ่ที่ถูกต้อง เกมนี้ต้องใจนิ่ง ถ้าไม่นิ่งจะโฟกัสอะไรไม่ได้เลย”

ทั้ง 3 คนกำชับว่ายังมีการฝึกรูปแบบอื่นอีกเยอะ ข้างต้นนี้เป็นการฝึกซ้อมทักษะสำคัญๆ เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

อุปสรรคสำคัญไม่ใช่แค่การฝึกซ้อม แต่คือการแบ่งเวลา เพราะไพ่คารุตะยังไม่นับเป็นกีฬาอาชีพแม้แต่ในญี่ปุ่น ทำให้นักแข่งทุกคนต้องแบ่งพลังไปทำอย่างอื่นด้วย เหมี่ยวและฮองยังเรียนอยู่ ส่วนมีมี่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตทำงาน พวกเขาจึงมาซ้อมได้หลังเลิกงานด้วยกายใจที่อ่อนล้าไปบ้างในบางวัน และแน่นอนว่าสภาพร่างกายและจิตใจที่ไม่พร้อมย่อมส่งผลกับฝีมือ

“เวลาเราเหนื่อย เราชอบหาสาเหตุว่าเพราะอะไร มันคิดของมันซ้ำๆ ทำให้เรามัวแต่คิดตรงนั้น ก็ต้องมโนว่าไม่เหนื่อย (ขำ)” ฮองบอกเทคนิคดึงสติของตัวเองก่อน

“แต่เราทำแบบฮองไม่ได้นะ” มีมี่แย้งขึ้น “ช่วงนี้เราเพิ่งเริ่มทำงาน บางทีเลิกงาน 2 ทุ่มต้องรีบวิ่งมา 2 ทุ่ม 15 นาทีก็เริ่มซ้อมต่อ เหนื่อยไหมก็เหนื่อยมาก เวลาเล่นอยู่เราโกหกไม่ได้ว่าตอนนี้ไม่เหนื่อย เพราะมันเหนื่อยจริงๆ ร่างกายมันไม่ไหวแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าเหนื่อย แล้วจะทำยังไงเราถึงจะดึงประสิทธิภาพของเราออกมาให้ได้ดีที่สุด พอพลังกายไม่ได้ เราก็ไปโฟกัสพลังใจกับสติแทน มีฟุ้งซ่าน กังวลกับงานบ้าง แต่ต้องโฟกัสตรงนี้ เราหนีจากตรงนี้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็ทำตรงนี้ให้ดีที่สุด กลับไปค่อยว่ากัน

“เหนื่อยนะ เล่นไพ่คารุตะน่ะ ต้องใช้สมอง ร่างกายก็เหนื่อย ต้องเอี้ยวตัว ต้องอะไร บางทีเหงื่อออกเลย”

“แต่พอมามองอีกทีก็คิดว่า เออ มันเป็นกิจกรรม เป็นงานอดิเรกไม่กี่อย่างที่รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีจริงๆ”

เหมี่ยวพูดแทรกขึ้น พวกเขาต่างยอมรับในคำพูดนี้

บางที ไพ่คารุตะอาจกำลังสอนอะไรพวกเขามากกว่าแค่การมีสมาธิกับการแข่งขัน

1 ทีมแห่งชาติไทย

หลังจากซักซ้อมเก็บประสบการณ์มาอย่างยาวนาน และหาโอกาสไปแข่งแบบเดี่ยวที่ญี่ปุ่นบ้าง กลอนท่อนต่อไปของพวกเขาคือการเดินทางไปแข่งทัวร์นาเมนต์ไพ่คารุตะที่ญี่ปุ่นแบบทีม 3 คนโดยมีมีมี่เป็นคนนำทีม

การแข่งขันไพ่คารุตะแบบทัวร์นาเมนต์ครั้งหนึ่งจะกินเวลาทั้งวัน ไม่มีพักกินข้าว นั่งแข่งตั้งแต่เช้ายันค่ำ แข่งไม่จบก็มาเล่นต่อวันถัดมา แมตช์หนึ่งใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 45 นาที วิธีคิดคะแนนก็ง่ายๆ สมาชิกทีมไหนชนะ ทีมนั้นก็ได้คะแนน ทีมไหนแพ้ก็เก็บกระเป๋ากลับบ้านได้เลย มีมี่เล่าประสบการณ์ตอนแข่งไว้ว่า

“เราต้องอาศัยพลังกาย ต้องอึด เพราะเวลาแข่งจริงๆ เราไม่ได้ไปเล่นรอบสองรอบ แต่เล่นติดกัน ไม่มีเวลากินข้าวเที่ยง เช้าถึงค่ำ แพ้ก็กลับบ้าน กลับตั้งแต่สิบโมงเลยก็มี บางที่ไม่จบก็แข่งต่ออีกวัน ส่วนพลังใจก็ต้องมีสติ มีการวางแผน ไม่ใช่ว่ามีสติในการตบนะ แต่เราต้องคิดว่าไพ่ใบนี้เราจะตบแบบนี้ ถ้าจะส่งไพ่เราต้องใบไหน ในหัวเราต้องคิดตลอดเวลา”

มีมี่อธิบายความท้าทายอีกอย่างหนึ่งในการแข่งครั้งนี้ต่อว่า นั่นคือความหลากหลายของผู้เข้าแข่งขัน เมื่อเป็นการแข่งระดับโลก ทีมญี่ปุ่นจึงสามารถเข้าร่วมได้ พวกเขาจึงต้องตบไพ่แข่งกับชาวญี่ปุ่นที่ซักซ้อมกันมาอย่างเข้มข้นกว่า เป็นเจ้าของภาษา และมีผู้เล่นหลากหลายกว่า นอกจากนี้การแข่งนี้ก็คละระดับผู้เล่น ทุกคนอาจต้องประมือกับผู้เล่นระดับสูงกว่า

“ตอนเราไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น ทุกคนดูจริงจังและดุดันมาก เหมือนเป็นแรงผลักดัน เราต้องทำให้สำเร็จ เราต้องเก่งขึ้น อยู่ที่ญี่ปุ่นเราก็เจอผู้เล่นที่หลากหลายกว่า การที่เราเจอคู่ต่อสู้หลากหลาย เราเอาเทคนิคของเขามาปรับปรุงการเล่นของเราได้ แต่ถ้าเราเจอแต่ผู้เล่นเดิมๆ ไม่ได้หมายความว่าที่นี่ไม่ดีนะ แต่มันยังขาดความหลากหลายน่ะ พอเราเจอกับคู่ต่อสู้คนเดิมบ่อยๆ เราจะรู้ว่าถ้าเราส่งใบนี้ไปเขาจะวางไพ่ตรงไหนหรือคนนี้เขาไม่ถนัดไพ่ใบไหน เหมือนมีทางลัดที่มันขี้โกงหน่อยๆ”

แต่ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาตลอดเกือบ 10 ปี การซักซ้อมที่ฟังดูเสียเปรียบเลยไม่เป็นอุปสรรคกวนใจพวกเขา พวกเขาเพียงซ้อมซ้ำๆ หาจุดที่ตัวเองบกพร่อง เพิ่มเติมทักษะที่ขาดหายและหมั่นดูการแข่งระดับสูง และเมื่อถึงวันแข่งจริง บรรยากาศการแข่งทีม 3 คนไม่ได้กดดันให้เล่นไม่ออก แต่กลับเป็นบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยพลังจากอีกคนหนึ่ง ซึ่งมีมี่เล่าว่า

“มันไม่ค่อยต่างจากการแข่งเดี่ยวเท่าไหร่นะ แต่ต่างกันตรงที่บรรยากาศ ขณะนั้นเรานั่งเรียงกัน 3 คน แต่ละคนมีคู่ต่อสู้ของตัวเอง ต่างคนต่างแข่งแต่ก็สื่อสารกันบ้าง บางทีน้องฟาวล์ 2 รอบติดกันก็ต้องให้กำลังใจกัน”

“ตอนที่ฟุ้งซ่านมากๆ หรือตบฟาวล์เยอะๆ แล้วหันไปมองพี่มี่ พี่มี่จะชนะแล้ว ส่วนฮองกำลังเสมอ ก็เลยคิดว่าเราจะแพ้ไม่ได้ ถ้าแพ้มีโอกาสตกรอบนะ เลยมีแรงฮึดขึ้นมา” เหมี่ยวเล่าสมทบ

“ตอนแรกเราคิดไว้ในใจตลอด” มีมี่เล่าต่อ “ถ้าไปกับน้อง 2 คนนี้ พวกเขามีปัญหาเรื่องฟาวล์เยอะ ทำยังไงจะไม่ให้ฟาวล์ ต้องพยายามพูดให้กำลังใจและต้องเรียกสติกลับมาด้วย บางทีเห็นฟาวล์ติดกัน 2-3 ครั้งก็ต้องเริ่มละ สู้ๆ อะไรผ่านไปแล้วไม่เป็นไร เคลียร์หูไว้ ฟังดีๆ อย่ายอมแพ้จนใบสุดท้าย 

“เอาจริงๆ เราสนุกน้อยลงนะ ด้วยความที่เราอยู่ในระดับสูงนิดนึงเลยกดดันว่าเราเป็นตัวแทนประเทศ เราควรทำได้ดีกว่านี้ ความสนุกเลยลดลง แต่ความสนุกไม่ได้เป็นเหตุผลหลักให้เราอยากเล่นต่อ ก็เหมือนนักกีฬาที่เป็นตัวแทนไปแข่งระดับประเทศ เขาอาจไม่รู้สึกสนุกกับกีฬานั้น แต่เพราะนี่คือสิ่งที่เขาทำได้ ไม่จำเป็นต้องสนุกจังเลยตลอดเวลา การแข่งไพ่คารุตะทำให้เรามีแพสชั่นมากขึ้น พอเรามีเป้าหมาย เรารู้สึกว่าเรายังอยากมีชีวิตอยู่ อยากอยู่ต่อเพื่อทำเป้าหมายนี้ให้เป็นจริง

“ภูมิใจนะที่ได้เป็นตัวแทนประเทศและได้พาน้องๆ ไปแข่งด้วย”

วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เหมี่ยว ฮอง และมีมี่ 3 ตัวแทนจากทีมชาติไทย คว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 จากการแข่งขันไพ่คารุตะระดับโลกมาได้ เป็นกลอนท่อนแรกของทีมชาติไทยที่คว้ารางวัลมาได้ด้วยสมาชิกชาวไทยล้วน

และเป็นกลอนท่อนแรกของพวกเขาทั้ง 3 สู่กลอนบทต่อไปของเส้นทางการแข่งไพ่คารุตะ

The post แข่งไพ่ต่อกลอน วรรคตอนแห่งชัยชนะของ 3 นักแข่งไพ่คารุตะทีมชาติไทย appeared first on a day magazine.

นี่คงเป็นคำถามที่คนไทยหลายคนสงสัย แม้ว่าเราจะเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่เด็ก มีสอนในทุกระดับชั้น ปลูกฝังกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงระดับอุดมศึกษา ถ้าเรายังใช้ภาษาอังกฤษไม่ดีทั้งที่เรียนมานานขนาดนี้คงต้องมีอะไรสักอย่างผิดปกติ

เราตั้งคำถามกับวิธีการเรียนภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิม เมื่อได้เห็นภาพถ่ายและคลิปวิดีโอบนเฟซบุ๊กของโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษแห่งหนึ่งที่ชื่อ Inspire English ภาพการเรียนภาษาซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และยังมีกิจกรรมแปลกๆ ที่เราเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนในโรงเรียนสอนภาษาที่ไหน จนต้องขอไปเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง

เมื่อก้าวเข้ามาใน Inspire English ซึ่งกำลังจัดงานเวิร์กช็อป ‘Bake Krathong & Make a Wish’ เป็นกิจกรรมเรียนภาษาในสถานการณ์จำลองการลอยกระทง แต่สิ่งที่น่าสนใจจริงๆ เราพบว่าการสอนที่นี่ไม่มีหนังสือ นักเรียนรอบตัวแทบไม่มีใครจดอะไรเลยด้วยซ้ำ ทุกคนแค่คุยกันเป็นภาษาอังกฤษพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

หลังจากจบเวิร์กช็อป เราจึงจับเข่าคุยกับทีมคุณครู เพื่อคลายความสงสัยและทำความรู้จักโรงเรียน Inspire English ให้มากขึ้น ก่อนจะพบว่าโรงเรียนแห่งนี้ไม่ใช่แค่โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษอย่างที่คิด

Inspire การเรียนภาษา ด้วยกิจกรรมในห้องเรียนและเวิร์กช็อปเพื่อทลายกำแพงทางภาษาที่สูงชัน

“เราสอนว่าศัพท์นี้ใช้แบบนี้ แกรมมาร์ใช้แบบนี้ แต่มันจะไม่มีความหมายเลยถ้าเราแค่สอนเขาอย่างเดียวแล้วไม่รู้ว่าเขาใช้เป็นหรือเปล่า เพราะจำได้กับใช้เป็นไม่เหมือนกัน เลยคิดว่าจริง ๆ เราแค่หาที่ให้เขานำไปใช้” ทีมคุณครูเริ่มเล่าย้อนกลับไปถึงกำแพงที่แบ่งฟากระหว่างตัวเราและภาษาอังกฤษสมัยเรียนมัธยมหรือมหาวิทยาลัยของหลาย ๆ คน

“เราเลยต้องหาที่ให้เขานำไปใช้ เปลี่ยนการเรียนการสอน จากแบบท่องจำมาเป็นการใช้จริงแทน พอใช้เรื่อยๆ อย่างสม่ำเสมอ เขาจะพูดได้และไม่มีทางลืม”

“ความกลัวและความอายคืออีกจุดสำคัญ เราต้องทำให้ผู้เรียนรู้สึกสนุกก่อน หัวใจของภาษาคือการสื่อสาร ในคลาสเริ่มแรกเราจะไม่โฟกัสเลยว่าทุกคนพูดผิดหรือพูดถูก ขอให้ได้พูดออกมา เป็นคำๆ ก็ได้ แค่เขาสามารถสื่อสารกันรู้เรื่อง นั่นคือประสบความสำเร็จแล้ว หลังจากนั้นเราค่อยต่อยอดและเติมความถูกต้อง ดึงความคิดของผู้เรียนออกมา ให้สามารถแสดงเหตุผลได้มากขึ้นไปเรื่อยๆ พอทุกคนสนุกและรู้สึกว่าแม้พูดผิดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ทุกคนก็จะอยากพูด มันก็จะกลายเป็นคอมมิวนิตี้ของคนอยากใช้ภาษาอังกฤษ”

และเมื่อปัญหาการเคอะเขินที่จะพูดภาษาอังกฤษหมดไปแล้ว ด่านต่อไปก็คือ ผู้เรียนจะเห็นพัฒนาการในการพูดภาษาอังกฤษของตัวเองได้อย่างไร

Inspire แล้วต้อง Challenge ด้วย

เมื่อทีมคุณครูได้เติมแรงบันดาลใจให้เราอยากพูดภาษาอังกฤษแล้ว แต่การเรียนและใช้ภาษาอังกฤษผ่านสถานการณ์จำลองยังไม่ใช่เส้นชัยสุดท้ายสำหรับครูที่นี่ พวกเขาจึงคิดแคมเปญที่ชื่อว่า Challenge Me ขึ้น

Challenge Me นี้เป็นเวิร์กช็อปพิเศษที่คุณครูจัดขึ้นเพื่อให้ผู้เรียนที่อยากเห็นพัฒนาการของตัวเองภายใน 3 เดือน โดยคุณครูจะอัดคลิปสัมภาษณ์นักเรียนเป็นภาษาอังกฤษในเดือนแรกและเดือนสุดท้าย และนำมาเปรียบเทียบกันเพื่อดูพัฒนาการ ใครที่มีพัฒนาการสูงสุดจะได้ไปใช้ชีวิตและพูดภาษาอังกฤษที่ต่างประเทศกับทางโรงเรียน

“Challenge Me เป็นกิจกรรมที่ทำให้ผู้เรียนต้องมีเป้าหมาย การที่เรากำหนดระยะเวลาไว้ 3 เดือน คือการท้าทายตัวนักเรียนเองว่า จะทำยังไงให้ตัวเองพูดภาษาอังกฤษเก่งภายในช่วงเวลานั้น โดยมีของรางวัลคือการไปเที่ยวต่างประเทศฟรี เป็นแรงกระตุ้นการพัฒนาของผู้เรียน” ครูฟ้ากล่าวเสริม “และอีกสิ่งที่นักเรียนได้จากโครงการนี้คือ การได้เห็นพัฒนาการของตัวเอง เวลาที่เราเรียน จริงๆ เราเก่งขึ้นทุกวันแหละ แต่เราไม่ได้สังเกตตัวเองชัดเจนขนาดนั้น การที่เขาได้เห็นตัวเองว่า เขาเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน ก็ถือว่าเป็นการสร้างกำลังใจในการเรียนได้เหมือนกัน”

“ครั้งแรกที่จัดขึ้นเมื่อปีที่แล้วถือว่าประสบความสำเร็จมาก จากเริ่มแรกที่การไปเที่ยวต่างประเทศนั้นเป็นตัวดึงดูด  แต่ท้ายที่สุดแล้วผู้เรียนกลับมองข้ามของรางวัลไป เห็นมันเป็นเพียงสิ่งที่ช่วยผลักดันให้ไปถึงเป้าหมายสุดท้ายคือการพูดภาษาอังกฤษได้จริงๆ ต่างหาก และนี่เป็นจุดสำคัญที่ผลักดันให้เรากลับมาจัด Challenge Me ใหม่เป็นครั้งที่ 2”

เคล็ดลับความสำเร็จ Season 1 ต่อยอดสู่ Season 2

แค่การพัฒนาตัวผู้เรียนคงยังไม่เพียงพอสำหรับความสำเร็จในเวิร์กช็อปพิเศษนี้ เพราะคุณครูเองก็ถือเป็นส่วนสำคัญใน Challenge Me เช่นกัน ดังนั้นนักเรียนที่ Inspire English จึงมีสิทธิ์ให้คะแนนคุณครูหลังการสอนด้วย ครูปุ้นอธิบายให้เราฟังว่า “ผู้เรียนที่นี่มีโอกาสให้คะแนนครูทุกครั้งที่สอน ครูทุกคนเองจะมีคะแนนเป็นของตัวเอง ว่าการสอน การให้ความรู้หรือเทคนิคต่างๆ เหมาะสมกับตัวผู้เรียนหรือช่วยผู้เรียนมากแค่ไหน”

ไม่ใช่แค่การ Challenge ‘You’ แต่เป็น Challenge ‘Me’

“คำว่า Challenge ‘Me’ ที่จริงแล้ว เป็นการ challenge ทั้งคุณครูและผู้เรียน ทุกๆ คนต้องท้าทายเพื่อไปสู่เป้าหมาย เราไม่ได้ challenge แค่เรื่องการทำให้นักเรียนพูดภาษาอังกฤษให้ดีขึ้นอย่างเดียว แต่ทีมคุณครูก็ยังต้องฝึกฝนและเรียนรู้ มันเป็นการ challenge ความสามารถของตัวครูเอง เพราะถ้านักเรียนพัฒนาแต่ครูไม่พัฒนา มันไม่ได้ ดังนั้นมันไม่ใช่แค่ Challenge Your English เท่านั้น ทีมคุณครูจะต้องทำให้ตัวของเราเป็น better version ด้วย” ครูโอเปิ้ลหนึ่งในทีมคุณครูอีกท่านอธิบายเสริม

“นอกจากเราจะมีการอัดคลิปสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษ เรายังได้ถามนักเรียนถึงความรู้สึกที่มีต่อภาษาอังกฤษ จึงทำให้เรารู้ว่าผู้เรียนแต่ละคนมีปมในใจเกี่ยวกับภาษาต่างกัน เราจะทำยังไงให้ปมของเขาหายไปภายใน 3 เดือน มันเหมือนเป็นการแบกความหวังของเขาเอาไว้  นี่ถือเป็นจุดสำคัญของเราเลยก็ว่าได้” ครูนิคกี้อธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จุดหมายจริงๆ ของเราคือ เมื่อผู้เรียนเปลี่ยนทัศนคติแล้ว ในอนาคตเขาจะเปิดใจเรียนภาษาอังกฤษด้วยตนเองได้ แม้เราไม่ได้อยู่ช่วยแล้วก็ตาม”

ด้วยเคล็ดลับเหล่านี้เอง ทำให้จากผู้สมัครในปีที่แล้วจำนวน 60 คน กลายเป็น 200 คนในปีนี้ และยังคงเปิดรับสมัครผู้ที่สนใจเข้าร่วมใหม่ๆ อยู่ นั่นทำให้ทีมคุณครูไม่หยุดที่จะพัฒนาทั้งตัวเองและผู้เรียนไปพร้อมกัน เพื่อสร้างแรงบันดาลใจและสร้างการท้าทายขีดจำกัดในการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของคนไทยต่อไป

ความรู้สึกส่วนหนึ่งของผู้เข้าร่วม Challenge Me Season 2

เราได้คุยกับผู้เข้าร่วมแคมเปญ Challenge Me ครั้งที่ 2 อีก 3 คน พวกเขาเล่าเหตุผลที่เข้าร่วมแคมเปญพร้อมแชร์ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

คุณบี คุณแม่ที่อยากพูดภาษาอังกฤษกับลูก

“เราตัดสินใจเรียนภาษาอังกฤษเพราะอยากพูดให้คล่องเพื่อใช้พูดกับลูกค่ะ เขาเรียน English Program แล้วการบ้านเขาจะเป็นภาษาอังกฤษเกือบทั้งหมด ซึ่งแต่ก่อนเราไม่เก่งแล้วจะสอนเขายังไง ก็เลยตัดสินใจที่จะเริ่มเรียนภาษาเพื่อเขา และที่เราอยากเข้าร่วม Challenge Me ก็เพราะอยากลองทำอะไรใหม่ๆ มันเหมือนได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง และก็รู้สึกว่าถ้ามีเวลาจำกัดมันจะบีบให้เราอยากพัฒนาตัวเองมากขึ้นกว่าปกติ จริงๆ ตอนนี้ก็เพิ่งเริ่มเองนะ แต่เราก็รู้สึกว่าเราเข้าใจมากขึ้นแล้ว เวลาดูการบ้านลูกเราก็พยายามดูว่าอะไรผิด พอลูกถาม ผลลัพธ์คือ เห้ย…มันได้ผล เราตอบได้หมดเลย ตอนนี้รู้สึกว่า ‘ลูก’ ทำให้เรามีแรงบันดาลใจเพิ่มที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง”

คุณนิค YouTuber รีวิวของเล่น

“นิคทำ YouTube Channel รีวิวของเล่น เพื่อนเราหลายคนเริ่มทำแชนแนลเป็นภาษาอังกฤษ เราก็มองว่าถ้าเราพูดภาษาอังกฤษได้ก็จะสามารถเพิ่มจำนวนคนดู จากยอดหนึ่งพันคน อาจจะกลายเป็นหนึ่งแสน หนึ่งล้านคน นิคมองว่ามันเป็นการต่อยอดทางอาชีพครับ แล้วการเรียนที่นี่เหมือนการหมุนรูบิก ซึ่งก่อนที่เราจะมาเรียน เราเหมือนรูบิกที่สลับปะปนกันหลายสี แต่พอเราเริ่มมาเรียน การเข้าคลาสมันก็จะทำให้สีของรูบิกเริ่มตรงกันมากขึ้น เปรียบเหมือนเราจะเริ่มพูดชัดขึ้น กล้าขึ้น ซึ่งแต่ก่อนเวลาเจอชาวต่างชาติมาถามทาง เราจะรู้สึกว่าวันนี้โชคร้ายจังที่ตอบได้แค่ Yes, No, OK  ถึงตอนนี้นิคจะเข้าร่วมแคมเปญมาไม่นานเท่าไหร่ แต่นิคก็รู้สึกว่าตัวนิคพัฒนาขึ้นนะ เรียกว่ามันเป็นความภูมิใจเล็กๆ แล้วกันที่เราได้เห็นตัวเองในวันนี้ทำได้ดีกว่าเมื่อวาน”

คุณตาล นักประชาสัมพันธ์ที่อยากเปลี่ยนตัวเอง

“ปกติหนูเป็นคนกลัวภาษาอังกฤษมาก ตอนสมัยเรียนวิชาภาษาอังกฤษคือสิ่งที่หนีไม่อยากเรียน แต่พอมาทำงาน หนูก็เริ่มรู้สึกว่ามันสำคัญ เพราะเราเป็นประชาสัมพันธ์ห้าง ความรู้สึกแย่ของหนูคือ มีลูกค้าต่างชาติมาถามแล้วเราสื่อสารไม่ได้ และเขาก็เหมือนจะไม่พอใจ หนูคิดว่าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ควรจะช่วยเหลือลูกค้าได้ทุกคน สิ่งนี้เลยเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราอยากเรียนภาษาอังกฤษ หนูเคยเห็น Challenge Me SS1 เขาทำได้ หนูเลยอยากทำได้แบบเขา แล้วตอนนี้มุมมองของหนูที่มีต่อภาษาอังกฤษมันก็เริ่มเปลี่ยนไป หนูรู้สึกดีใจที่จากคนที่เคยกลัวภาษาอังกฤษมากๆ พูดไม่ได้เลย แต่ตอนนี้หนูเริ่มไม่กลัวแล้ว พอได้เห็นตัวเองกล้าพูดมากขึ้นก็รู้สึกว่าหลังจากนี้ตัวเองต้องทำได้ดีกว่านี้แน่นอน”

หลังจากที่ได้คุยกับ ครูผึ้ง–นุชฎา สุวรรณวงศ์, ครูปุ้น–พิชามญชุ์ สุจริตวงศานนท์, ครูฟ้า–พิชชาพร พับอำไพ, ครูปุ้ย–จุติพร จันทรงศรี, ครูนิกกี้–วัศยา ไพรเขียว, ครูอิน–ธวัล วงษ์ศุทธิภากร, ครูโอเปิ้ล–พัชริดา สมิทธิเนตย์, ครูป้อป–นฤชล กฤษฎาสิมะ, คุณอ็อบ–กฤตนุ กุลบุศย์ และทีมงานทุกท่าน ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่การเปลี่ยนวิธีการเรียนการสอนภาษาอังกฤษของทีมคุณครูเล็กๆ ทีมหนึ่งจะสามารถสร้างแรงบันดาลใจและแรงขับเคลื่อนให้กับคนอีกหลายร้อยคน เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัด ทั้งทักษะและความมั่นใจในการพูดภาษาอังกฤษได้ และคุณเองก็สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดเหล่านี้ได้เช่นกัน เพียงแค่คุณ ‘กล้า’ ที่จะเปิดใจและท้าทายตัวเอง

หากใครอยากท้าทาย หรืออยากลองพัฒนาภาษาอังกฤษของตัวเอง แนะนำให้ติดตามข่าวสารของ Inspire English ให้ดี ที่นี่กำลังจะมีแคมเปญสนุกๆ ที่ผู้เรียนสามารถเข้าร่วมกันได้อีกเพียบ ดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ www.inspire-english.in.th หรือ www.facebook.com/inspire.english.learning หรือ โทร. 086-445-9536

The post เปลี่ยนความกลัวเป็นความกล้า กับเวิร์กช็อปเรียนภาษาอังกฤษจาก Inspire English appeared first on a day magazine.

ข้าวมันไก่
1 จาน 765.00 kcal

โปรตีน 27.50 g
คาร์โบไฮเดรต 89.10 g
ไขมัน 32.20 g

TUINUI BOT คือแชตบอท พัฒนาโดย ZWIZ.AI การทำงานคล้ายๆ กับ เผือกหอม ที่เราเคยพูดถึง ต่างกันที่ TUINUI BOT จะช่วยถามตอบรายละเอียดโภชนาการ ขณะที่เผือกหอมจะช่วยจัดการเรื่องรายรับรายจ่าย

สำหรับใครที่สงสัยว่าบอทพวกนี้ทำงานยังไง แชตบอทคือ AI รูปแบบหนึ่งที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ตอบข้อความที่เราส่งไป แรกๆ อาจเอาไว้คุยเล่นเรื่อยเปื่อย อย่างแอพฯ SimSimi ซึ่งเป็นแชตบอทไว้คุยแก้เซ็ง (หรืออาจเซ็งกว่าเดิมเพราะความหัวหมอของมัน) จนปัจจุบัน แชตบอทเริ่มพัฒนาขึ้นเพื่อประโยชน์ในการตอบคำถามหรือให้ข้อมูลอัตโนมัติ เพียงพิมพ์คีย์เวิร์ดไป แชตบอทจะตอบกลับมาเหมือนเราแชทคุยกับคน และบางครั้งเรายังสามารถสอนให้แชตบอทตัวนั้นๆ รู้จักคีย์เวิร์ดมากขึ้นได้ด้วย

ตอนแรก TUINUI BOT เองก็เป็นหนึ่งในแชตบอทเหล่านั้น สามารถทักไปคุยกันได้ในช่องแชตของเพจเฟซบุ๊ค Tuinui Bot จนกระทั่งเมื่อเดือนที่แล้ว Tuinui Bot ได้เพิ่มบ้านใหม่ใน LINE ด้วย ทำให้น้องตุ้ยนุ้ยเริ่มเป็นมากกว่าแค่แชตบอท ตอนนี้ TUINUI BOT กลายเป็นเกมเลี้ยงน้องตุ้ยนุ้ยไปแล้ว

เกมเลี้ยงน้องตุ้ยนุ้ยนี้ก็เหมือนระบบเกมเลี้ยงสัตว์อย่างที่ “เครื่องทามาก็อตจิ” เคยมี เรามีสัตว์พิกเซลตัวหนึ่ง ป้อนข้าวป้อนน้ำให้มันโต เพียงแต่ไม่ต้องเล่นบนเครื่องเกมอื่นหรือโหลดแอพฯ อะไรเพิ่ม เพราะเราเลี้ยงน้องตุ้ยนุ้ยใน LINE ได้เลย ยิ่งเราเปิดใช้แอพฯ LINE กันทุกวันอยู่แล้ว ยิ่งสะดวกเข้าไปใหญ่

เราสามารถเลี้ยงน้องตุ้ยนุ้ยได้ง่ายๆ โดยพิมพ์หาชื่อ @tuinuibot ในเมนูเพิ่มเพื่อน และกด add friend น้องตุ้ยนุ้ยได้เลย เมื่อเข้าช่องแชตของ TUINUI BOT มา เราต้องเลือกว่าอยากฟักไข่ใบไหน แต่ละใบจะฟักออกมาเป็นน้องตุ้ยนุ้ยคนละแบบกัน หล่อสวยต่างกันไป ที่เหลือคือดูแลเรื่องอาหารการกินและการออกกำลังกายของตุ้ยนุ้ย วิวัฒนาการเป็นตุ้ยนุ้ยแบบต่างๆ และพาไปสู้กับน้องตุ้ยนุ้ยของคนอื่นก็ได้

ความสะดวกในการเล่นกับตุ้ยนุ้ยทำให้เราสัมผัสเกมเลี้ยงสัตว์ได้ง่ายและไวขึ้น แต่สิ่งที่น้องตุ้ยนุ้ยโดดเด่นที่สุด คือการผนวกความเป็นเกมกับระบบแชตบอท

อย่างที่บอกไว้ข้างต้นว่า TUINUI BOT เก่งเรื่องถามตอบคุณค่าโภชนาการ นอกจากนี้ยังตรวจสอบดัชนีมวลกาย (BMI) และคำนวณการเผลาพลาญพลังงาน (BMR) คร่าวๆ ได้ ผู้พัฒนาจึงออกแบบให้ป้อนข้าวตุ้ยนุ้ยโดยพิมพ์ชื่อของกิน แล้วตุ้ยนุ้ยจะให้ข้อมูลคุณค่าโภชนาการ ก่อนเราตัดสินใจว่าจะให้ตุ้ยนุ้ยกินสิ่งนั้นหรือไม่

แน่นอนว่าเราจะป้อนอะไรให้ตุ้ยนุ้ยกินก็ได้ แต่ถ้าอยากใช้ TUINUI BOT ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ก็ควรให้ตุ้ยนุ้ยกินอย่างที่เรากิน เพราะตุ้ยนุ้ยสะสมข้อมูลโภชนาการและพลังงานสะสมต่อวันให้เราด้วย จะได้วางแผนอาหารการกินถูก ยิ่งกินก็ยิ่งเลเวลอัพ และเมื่อเลเวลอัพ ก็สามารถอัพสเตตัสให้น้องตุ้ยนุ้ยเก่งยิ่งขึ้น สู้กับน้องตุ้ยนุ้ยของคนอื่นได้ง่ายขึ้น และถ้ารู้สึกกินเยอะเกินไป เราสามารถพาน้องตุ้ยนุ้ยไปออกกำลังกายได้ด้วย

ที่บอกว่า “พาไป” เพราะต้องพาไปจริงๆ ระบบการออกกำลังกายของตุ้ยนุ้ยไม่ใช่จิ้มๆ อยู่หน้าจอมือถือแล้วจะได้ออกกำลังหรือแคลเลอรี่ลดลง แต่เราต้องถือมือถือและทำท่าแกว่งแขนในเวลาที่กำหนด น้องตุ้ยนุ้ยจะช่วยคำนวณให้ว่าเราเผาผลาญไปแล้วกี่แคลเลอรี่ และน้องตุ้ยนุ้ยจะได้เผาผลาญแคลเลอรี่ปริมาณเท่ากัน

มองเผินๆ เหมือนได้เล่นเกมเลี้ยงตุ้ยนุ้ย แต่ก็สามารถมองได้ว่าเกมเหล่านี้คือการออกแบบให้เราติดพันกับการคุยเรื่องโภชนาการอาหารกับตุ้ยนุ้ยมากขึ้น แม้จะไม่ได้ป้อนอาหารตามที่เรากินจริงๆ อย่างน้อยผู้เล่นยังได้เห็นโภชนาการอาหารที่กินอยู่ทุกๆ วันผ่านตา

ส่วนการออกกำลังกายก็เป็นระบบง่ายๆ ออกแบบได้น่าสนใจ ใช้แนวคิดเกมสมัยใหม่ที่อาศัยการเคลื่อนไหวในโลกจริงๆ เข้ามาประยุกต์ ให้เราได้ออกกำลังกายโดยไม่ทันรู้ตัว ถ้า TUINUI BOT คือแชตบอทที่ออกแบบมาเพื่อให้คนรักสุขภาพจากอาหารการกิน พัฒนาการคราวนี้ก็ขยายศักยภาพของ TUINUI BOT ให้เข้าถึงผู้เล่นได้ง่ายขึ้น และทำให้การคำนวณคุณค่าโภชนาการสนุกยิ่งขึ้น

ตอนนี้ TUINUI BOT ยังมีข้อจำกัดและเพิ่มเติมอะไรได้อีก แต่ก็เป็นแชตบอทอีกตัวที่น่าติดตาม ทำให้เห็นว่าเกมและแชตบอทรวมกันได้ เล่นแล้วเกิดผลลัพธ์กับทั้งสัตว์ในโลกดิจิตอลและตัวผู้เล่นในโลกจริงๆ

ดังนั้น ถ้าใครไม่อยากตุ้ยนุ้ย ลองเล่นกับตุ้ยนุ้ยดู ให้ตุ้ยนุ้ยคอยเตือนพวกเราว่า

You are what you eat.

The post ‘ตุ้ยนุ้ย’ BOT : ชวนเลี้ยงแชตบอทนักบันทึกโภชนาการที่ช่วยให้เราไม่ตุ้ยนุ้ย appeared first on a day magazine.

การบริจาคเงินคือหนทางง่ายที่สุดเท่าที่ผมจะนึกออก โดยเฉพาะงานการกุศลที่รวมเงินบริจาคให้มูลนิธิต่างๆ แต่ยังมีอีกวิธีหนึ่งที่ต่างประเทศใช้ทำการกุศล และผมชอบวิธีนี้มาก

พวกเขาเล่นเกม

คุณอ่านไม่ผิด พวกเขาเล่นเกมเพื่อการกุศล งานการกุศลนี้ชื่อว่า Games Done Quick หรือเรียกย่อๆ ว่า GDQ

Games Done Quick คืองานที่เชิญคนเล่นเกมเก่งๆ มาเล่นเกมให้ดู มีพิธีกรบรรยายสิ่งที่เกิดขึ้นและชวนผู้ชมพูดคุย ถ่ายทอดสดบนโลกอินเตอร์เน็ตติดต่อกันหลายวันหลายคืน อย่างปีนี้ก็ถ่ายทอดสดติดต่อกัน 1 สัปดาห์ ไม่ให้พัก ไม่ให้นอน ถ้ามีปัญหาทางเทคนิคก็แก้ไขตรงนั้นขณะถ่ายทอดสด แล้วให้ผู้ชมบริจาคเงินเข้ามา รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายจะนำไปบริจาคให้องค์กรหรือกองทุนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกองทุนช่วยเหลือผู้เป็นมะเร็ง ช่วยเหลือผู้ประสบภัยสึนามิในญี่ปุ่นเมื่อปี 2011 หรือช่วยเหลือผู้ประสบภัยพายุเฮอร์ริเคน เป็นต้น

ตัวอย่างตารางเกมข้ามวันข้ามคืนของปีนี้

ถ้าใครสงสัยว่าแค่เล่นเกมจะได้เงินเยอะพอบริจาคเหรอ สารภาพว่าตอนแรกผมเองก็สงสัย เพราะการเล่นเกมฟังดูไม่ใช่เรื่องใหญ่ ใครๆ ก็เล่นได้ แต่งาน GDQ ไม่ใช่แค่เล่นเกมให้ดู

คนที่จะมาโชว์ฝีมือใน GDQ ได้ต้องสมัครเข้ามา และต้องเล่นเกมโดยมีเป้าหมายหรือเส้นชัยที่เหลือเชื่อ ส่วนใหญ่จะเป็นการเล่นเกมให้จบเร็วที่สุดภายในเวลาที่ไม่น่าเป็นไปได้ (เรียกว่า speedrun ทำให้บางครั้งผู้เล่นก็ถูกเรียกว่า ‘นักวิ่ง’ หรือ ‘runner’) เช่น บางเกมที่ปกติใช้เวลาเล่นไม่ต่ำกว่า 10 ชั่วโมง พวกเขาอาจเล่นจบได้ภายใน 3 ชั่วโมง บางคนก็ปิดตาเล่นเกม ใช้เพียงเสียงจากเกมและการจดจำว่าต้องกดปุ่มไหนตอนไหน บ้างก็ปิดตาฆ่าบอสในเกมที่คนปกติ (แถมเปิดตา) อาจต้องเล่นซ้ำไม่ต่ำกว่า 10 รอบกว่าจะชนะ

เหล่าผู้เล่นที่มาร่วมงานส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา บางคนไม่ได้เป็นนักเล่นเกมมืออาชีพ พวกเขาแค่เล่น speedrun เพื่อหาเป้าหมายใหม่ๆ ในการเล่นเกม ขณะที่บางคนเป็น streamer ซึ่งมีช่องของตัวเองใน Twitch หรือ YouTube ก็จะได้เผยแพร่ช่องและฝีมือของตัวเองผ่านงานนี้

ปกติแล้วเหล่าผู้เล่นที่เป็น streamer จะรับบริจาคเงินเป็นรายได้จากการเล่นเกมให้ดูบนช่องของตัวเอง ผู้ชมบางคนก็บริจาคเข้ามาเพราะชื่นชอบสไตล์การเล่นเกมของ streamer คนนั้น และอยากสนับสนุนให้เขาเล่นเกมให้ดูอีก เหมือนจ่ายเงินดูโชว์บางอย่างนั่นเอง การได้ร่วมเล่นในงาน GDQ จึงเหมือนได้โฆษณาช่องและฝีมือตัวเองไปด้วย

ตัวงาน GDQ เองก็ใช้กลไกบริจาคเงินของเหล่า streamer เป็นต้นแบบ เพียงแต่งานนี้เปิดรับบริจาคเงินสำหรับการกุศลและเพิ่มเติมกลไกการบริจาคเข้าไป เช่น ผู้บริจาคสามารถตกลงกับผู้เล่นได้ว่าอยากให้สร้างตัวละครยังไง อยากให้ใช้ชื่อตัวละครว่าอะไร หรืออยากเพิ่มโจทย์อะไรให้ผู้เล่น ขณะเดียวกัน ผู้บริจาคคนอื่นยังสามารถบริจาคเงินจำนวนมากขึ้นเพื่อเกทับข้อตกลงเก่าก็ได้ (เรียกว่า Bid War) ทำให้งาน GDQ กลายเป็นสนามเกมทั้งของเหล่าผู้เล่นและผู้บริจาค

ด้านผู้ชม ทั้งแบบสดและออนไลน์ที่ตั้งใจรอชมงานนี้โดยเฉพาะ พวกเขาจะจับตารอดูเทคนิคแปลกๆ จากผู้เล่น รอชื่นชมความเพียรพยายามและความเหนือมนุษย์ของพวกเขา อย่างที่ Chris Grant หนึ่งในทีมงาน GDQ เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า

“บางคนในคอมมูนิตี้ของเราแค่มาดูว่าพวกผู้เล่นใช้ glitch (ข้อผิดพลาดในเกม) ช่วยทำ speedrun กันยังไง คล้ายเป็นงานอดิเรกของพวกเขาน่ะ แต่ก็มีคนที่สนุกกับการชมและพูดคุยเกี่ยวกับ speedrun ด้วย ทั้งที่พวกเขาไม่จำเป็นต้องสนใจหรือทำ speedrun เองก็ได้”

จริงๆ แล้ว งาน GDQ อาจไม่มีวันเกิดขึ้นเลยถ้าไม่มีคอมมูนิตี้ชาว speedrun ที่เข้มแข็งอยู่ก่อนแล้ว และเรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อปี 1998

คอมมูนิตี้ของชาว speedrun เกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมในลักษณะของเว็บไซต์ที่ชื่อว่า speeddemosarchive.com ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1998 เป็นแหล่งรวมกระทู้และคลิปเกี่ยวกับ speedrun จนกระทั่งเวลาผ่านไป จำนวนผู้ใช้เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมีคนมาสนับสนุนและช่วยดูแลเพิ่มขึ้น

เมื่อผ่านไป 12 ปี ทีมงานเว็บไซต์ speeddemosarchive.com จึงตัดสินใจจัดงานการกุศลที่ใช้การเล่นเกมแบบ speedrun เป็นเครื่องมือเชิญชวนคนมาบริจาคเงิน จนเกิดงาน Games Done Quick ครั้งแรกขึ้น

Games Done Quick ในครั้งแรกจัดขึ้นในปี 2010 จัดแบบง่ายๆ ในห้องใต้ดินที่บ้านของทีมงานคนหนึ่ง นั่งจับจอยเล่นเกมกันบนโซฟา ดูเผินๆ ไม่ต่างจากเหล่าเนิร์ดที่มารวมตัวเล่นเกมข้ามคืนด้วยซ้ำ เพียงแต่พวกเขาเล่นเกมและถ่ายทอดสดติดต่อกันยาวนาน 3 วัน 3 คืน ต่างอวดฝีมือที่ทำให้ผู้ชมต้องอ้าปากค้าง และนำเงินบริจาคกว่า 1 หมื่นดอลล่าร์สหรัฐหักค่าใช้จ่ายไปบริจาคให้มูลนิธิ CARE

ปัจจุบัน Games Done Quick จัดปีละ 2 ครั้ง มีผู้เล่นกว่า 150 ชีวิตเข้าร่วมมาราธอนเกม และผู้ชมในงานอีกถึง 850 ชีวิต รวมตัวเฮฮากับ speedrun กันในห้องโถงโอ่อ่า ล่าสุดทำยอดบริจาคสูงถึงกว่า 2 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ส่วนใหญ่บริจาคเงินให้มูลนิธิ Prevent Cancer Foundation, Doctors Without Borders, Organization for Autism Research และ CARE (ทั้ง 4 แห่งนี้ต่างเป็นองค์กรระดับประเทศ) นอกจากนี้ยังมีเซคชั่นอื่นๆ มากขึ้น เช่น การแข่งเล่นเกมเร็วระหว่างผู้เล่นด้วยกัน ช่วงทอล์คโชว์ ช่วงควิซเกม เป็นต้น ทำให้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมและเป็นมิตรกับคนนอกคอมมูนิตี้ speedrun มากยิ่งขึ้นอีก

ในแง่หนึ่ง ผมมองว่า GDQ คืองานเกมการกุศลที่เป็นต้นแบบของงานเกมการกุศลต่อๆ มา อีกแง่หนึ่ง GDQ กลายเป็นอีกงานเกมที่ควรปูเสื่อรอ เพราะนี่คืองานรวมตัวนักทำ speedrun มือฉมัง เป็นพื้นที่ปล่อยของที่ผู้เล่นต่างใส่ฝีมือกันเต็มอัตราเพื่อจุดหมายเดียวกัน คือเรียกยอดบริจาคให้ได้เยอะที่สุด

ความคลั่งไคล้ในเกมของทุกคนในงานนี้คือของจริง พวกเขาคือคอมมูนิตี้ที่บ้า บ้าพอที่จะวิ่งไปหาเส้นชัยที่ไกลเกินเอื้อม แล้วเปลี่ยนเส้นชัยนั้นให้กลายเป็นประโยชน์ต่อสังคม

เปลี่ยนเกมจากเพียงงานอดิเรกให้กลายเป็นหนทางช่วยเหลือคนอื่น

References

Games Done Quick
Gamers Are Speedrunning Classic Titles for Charity at Summer Games Done Quick
FAQ of Speed Demos Archive
Summer Games Done Quick 2018 sets another fund-raising record
Summer Games Done Quick Raises Over $2.12 Million for Doctors Without Borders

ภาพประกอบ ฟาน.ปีติ

The post Games Done Quick : เล่นเกมให้ Quick เพื่อช่วยคนนับล้าน appeared first on a day magazine.

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสลองจับ Asus Zenfone Max Pro (M1) ซึ่งเป็นโทรศัพท์มือถือที่ระบุไว้ว่าทำมาเพื่อเน้นเล่นเกม เปิดตัวที่ราคา 7,990 บาทสำหรับรุ่นท็อป อีก 2 รุ่นเปิดตัวด้วยราคา 5,990 และ 6,990 บาท มีสเปกที่แรงเมื่อเทียบกับราคา เหมาะสำหรับเล่นเกมและใช้งานหลากหลาย มีขนาด (resolution) ของภาพที่มากกว่าจอคอมพิวเตอร์ของผมอีก รวมถึงแบตเตอรี่จุไฟ 5,000 mAh ซึ่งเยอะกว่ามือถือราคาหลักหมื่นบางรุ่นด้วยซ้ำ

ผมประทับใจเรื่องแบตเตอรี่มากๆ เป็นแบตเตอรี่ที่อึดที่สุดเมื่อเทียบกับมือถือราคาใกล้เคียงกันที่ส่วนใหญ่จะมีความจุอยู่ที่ประมาณ 3,000-4,000 mAh (อาจมีมากกว่านี้) จะใช้งานได้นานขนาดไหนขึ้นอยู่กับความหนักหน่วงในการใช้งาน แต่ด้วยความจุเยอะขนาดนี้ ถ้าใช้งานทั่วๆ ไปอย่างโทรศัพท์หรือเล่นโซเชียลมีเดียก็เหลือเฟือสำหรับการใช้งานทั้งวัน การชาร์จไฟจนเต็มใช้เวลาไม่ถึง 3 ชั่วโมงซึ่งนับว่าเร็วมากหากเทียบกับความจุถึง 5,000 mAh

แบตเตอรี่สุดอึดนี้เป็นมิตรกับคนชอบใช้งานมือถือเพลินๆ มาก เพราะไม่ต้องชาร์จไปเล่นไป ซึ่งเป็นเรื่องอันตราย เสี่ยงแบตฯ พังหรือระเบิด และถ้าแบตฯ ใกล้หมด เครื่องจะทำงานช้าลง ทำอะไรก็กระตุก พอมีแบตเตอรี่จุไฟเยอะขนาดนี้ แค่ชาร์จให้เต็มก็เล่นได้ยาวๆ อย่างสบายใจ แต่อย่าลืมพักสายตาด้วยแล้วกัน

ด้านการใช้งาน ผมลองโหลดเกม RoV มาเล่นตั้งแต่คืนแรกที่ได้โทรศัพท์ เปิดกราฟิก Ultra HD และคำสั่งทำให้ภาพลื่นไหล

สิ่งหนึ่งที่ผมเป็นห่วงคือ พอใช้งานนานๆ แล้วเครื่องจะร้อนหรือเปล่า เพราะถ้ามือถือร้อนแปลว่ามือถือกำลังทำงานหนัก แต่จากที่ทดลองเล่น RoV 3 ชั่วโมงทำให้มั่นใจว่า ASUS Zenfone Max Pro เอาอยู่ มือถือยังทำงานลื่นดี เครื่องไม่ร้อน และเกมไม่กระตุก (ถ้ากระตุกพบว่าส่วนใหญ่จะเป็นที่อินเทอร์เน็ตของผมเอง) เล่นได้ตามปกติ และด้วยหน้าจอที่กว้าง 6 นิ้ว สัดส่วนภาพที่ยาวกว่าปกติ ทำให้เห็นภาพกว้าง สบายตา

ความกว้างของจอยังช่วยให้เล่นเกมอื่นๆ ง่ายขึ้น อย่างเกมแนว rhythm หรือกดปุ่มตามจังหวะ พอจอกว้างขึ้นก็ทำให้กดปุ่มแต่ละปุ่มง่ายขึ้น หรือถ้าใครชอบดูหนัง แม้มือถือเครื่องนี้อาจสีไม่สดมาก แต่ก็แสดงภาพได้ละเอียดเทียบเท่ากับดูจากจอคอมพิวเตอร์บางรุ่นเลย ดูเน็ตฟลิกซ์หรือยูทูบยาวๆ ได้สบาย

นอกจากนี้ Asus Zenfone Max Pro ยังตอบสนองต่อการสัมผัสได้รวดเร็ว ยิ่งเวลาเล่นเกมจะยิ่งเห็นผลชัด ไม่พลาดจังหวะสำคัญแน่นอน

ที่ Asus Zenfone Max Pro ทำงานได้ไว เพราะมือถือเครื่องนี้ตัดแอพพลิเคชั่นบางอย่างที่ไม่จำเป็นออกไป ทำให้ไม่มีภาระหน่วงการทำงานของเครื่อง ส่งผลให้หน้าตา user interface (หน้าแรกก่อนเข้าแอพพลิเคชันและไอคอนต่างๆ) อาจดูจืดๆ ไปบ้าง แต่สามารถโหลดธีมมาแต่งเติมหน้าตาได้นะ

Asus Zenfone Max Pro ยังรองรับเกมกราฟิกสูงๆ ได้อีกด้วย แม้บางเกมอาจกระตุกไปบ้าง เพราะภาพในเกมละเอียดมาก เน้นความสมจริง แต่ก็ไม่กระตุกจนเครื่องค้างหรือเล่นไม่ได้ ถ้าเกมไหนปรับกราฟิกได้ ลองปรับกราฟิกลดลงจะเล่นได้ตามปกติ (เกมขวัญใจมหาชนอย่าง Identity V หรือ PUBG MOBILE ก็เล่นได้ที่กราฟิกสูงสุด ภาพไม่กระตุกนัก)

นอกจากสเปกแรงๆ Asus Zenfone Max Pro ยังมีขนาดบางเบา ถือจับสะดวก ถึงจอกว้างแต่ขนาดโดยรวมไม่เทอะทะ

ตัวลำโพงเปิดเสียงได้ดังมาก ดังกว่ามือถือปกติอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเปิดเสียงดังสุดรับรองว่าห้องข้างๆ ได้ยินแน่นอน อาจแยกเสียงดนตรีได้ไม่ละเอียดเท่าลำโพงดีๆ หรือเวลาใส่หูฟัง แต่เสียงเบสกับกลองยังพอทำให้โยกหัวตามจังหวะเพลงได้ ไม่ถูกกลบจนเสียงดนตรีแบนราบไร้มิติ

ส่วนกล้องหลังเป็นเลนส์คู่ความละเอียด 16 ล้านพิกเซล เก็บภาพได้ละเอียดดี เรื่องสีภาพอาจต้องปรับตามความชอบของแต่ละคน ส่วนความละเอียดกล้องหน้าอยู่ที่ 5 ล้านพิกเซล ถ่ายได้สวยระดับหนึ่ง แต่โหมดบิวตี้อาจไม่ฟรุ้งฟริ้งเท่ามือถือบางรุ่นที่เกิดมาเพื่อถ่ายเซลฟี่ เรื่องนี้คงต้องหาแอพฯ ถ่ายเซลฟี่มาช่วยอีกแรง

Asus Zenfone Max Pro (M1) เป็นมือถือที่คุ้มค่าต่อราคา หลายสำนักจัดอันดับให้มือถือเครื่องนี้เป็นรองมือถือราคาหลักหมื่นบางรุ่น แต่ไม่เป็นรองมือถือรุ่นราคาใกล้กันแน่นอน หากมองหามือถือเน้นเล่นเกมหรือใช้งานเยอะๆ ต้องการความลื่นไหล ราคาไม่แพงนัก มือถือเครื่องนี้เป็นตัวเลือกหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม

ภาพ พนิดา มีเดช

The post รีวิว Asus Zenfone Max Pro มือถือคู่ใจคนชอบเล่นเกม appeared first on a day magazine.

“ป้าเน่วิ่งเพราะความรัก เนเน่ – นัยเนตร แสงศักดิ์ศรี คือป้าเน่กับลุงดูแลเอาใจใส่รักกันมานาน มีความรักให้กันทุกๆ วัน ใจป้าเน่ก็คิดว่าต้องชวนลุงไปวิ่งทุกวัน เบาหวานของลุงจะได้ไม่กลับมา เพื่อที่เราจะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ”

ถ้าพูดถึงนักวิ่งสายแฟนซี เราจะคิดถึง นัยเนตร แสงศักดิ์ศรี หรือในวงการวิ่งเรียกว่า “ป้าเนเน่” เป็นคนแรก

ป้าเนเน่ไม่ได้แค่แต่งแฟนซีไปวิ่ง แต่การวิ่งของป้าเนเน่คือสิ่งที่ส่งต่อกำลังใจให้คนวิ่งทุกๆ คนที่ได้พบเห็น เมื่อคุยกับป้าเนเน่ลึกลงไป เรากลับพบว่าการวิ่งของป้าคือการออกกำลังกายเพื่อคนอื่นจริงๆ เป็นการวิ่งเพื่อทำให้คนรอบตัวแข็งแรงและมีความสุข ไมใช่แค่ตัวป้าเอง เป็นอีกหนึ่งเหตุผลดีๆ ที่เราจะก้าวขาออกไปวิ่งและส่งต่อพลังดีๆ ให้คนอื่นกัน

งาน Human Run ในปีนี้จึงกลับมาในธีม A Run That Changed My Life ที่พูดถึงเรื่องราวการวิ่งครั้งพิเศษเหล่านั้น และเพื่อให้เข้ากับธีม a day จึงชวนนักวิ่งที่พวกเราติดตามมาพูดถึงการวิ่งครั้งที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขากัน

อ่านบทสัมภาษณ์ : ป้าเนเน่ : เจ้าหญิงแห่งวงการวิ่งแฟนซีที่ออกวิ่งเพื่อความสุขของคนรอบตัว

The post วิ่งเพื่อ… จะได้อยู่กับคนที่รักไปนานๆ : เนเน่ – นัยเนตร แสงศักดิ์ศรี | A Run That Changed My Life appeared first on a day magazine.

“ถ้าเกิดที่ทำงานไม่มีเรายังไงเขาก็อยู่ได้ ป๊อก – อิทธิพล สมุทรทอง แต่ครอบครัวไม่มีเรา ไม่ได้”

ทุกครั้งที่วิ่ง แรงใจจากคนรอบข้างหรือเป้าหมายของเราย่อมเป็นสิ่งสำคัญ เป็นแรงขับเคลื่อนให้ก้าวต่อไป

นักวิ่งไทยคนหนึ่งที่หลายๆ คนคงรู้จักเขาจากโครงการก้าว ป๊อก-อิทธิพล สมุทรทอง ก็นับเป็นนักวิ่งคนหนึ่งที่มอบแรงบันดาลใจให้นักวิ่งอีกหลายๆ คน นอกจากนี้เขายังก่อตั้งกรุ๊ป 42.195 K Club เพื่อสร้างคอมมูนิตี้นักวิ่งในไทยอีกด้วย แต่ป๊อกไม่เคยคิดว่าเขาเป็นผู้มอบแรงบันดาลใจ เพราะ “เราต่างเป็นแรงบันดาลใจให้แก่กัน” ต่างหาก

งาน Human Run ปีนี้จึงกลับมาในธีม A Run That Changed My Life ที่พูดถึงเรื่องราวการวิ่งครั้งพิเศษเหล่านั้น และเพื่อให้เข้ากับธีม a day จึงชวนนักวิ่งที่พวกเราติดตามมาพูดถึงการวิ่งครั้งที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขา

อ่านบทสัมภาษณ์ : ก้าวสู่มาราธอนไปพร้อมกับกรุ๊ป ‘42.195 K Club…เราจะไปมาราธอนด้วยกัน’

The post วิ่งเพื่อ… ส่งต่อแรงบันดาลใจ : ป๊อก – อิทธิพล สมุทรทอง | A Run That Changed My Life appeared first on a day magazine.

“ผมคิดว่าถ้าครอบครัวผมจะแข็งแรง นะ – นฤพนธ์ ประธานทิพย์ ผมต้องแข็งแรงก่อน เราต้องดูแลเขา ถ้าเราไม่แข็งแรง เขาก็ไม่มีใครดูแล สิ่งนี้มันทำให้เราวิ่งได้เรื่อยๆ เป็นแรงส่งและแรงบันดาลใจ”

ยังจำได้มั้ย การวิ่งครั้งไหนที่เปลี่ยนชีวิตคุณ?

จากชายผู้หนักกว่าร้อยกิโลกรัมกลายเป็นหนึ่งในคนไทยผู้จบบอสตันมาราธอนในปีที่ผ่านมา เรื่องราวของ นะ-นฤพนธ์ ประธานทิพย์ นั้นสร้างพลังแก่คนที่ได้สัมผัสเสมอ สุดท้ายแล้วอย่างน้อยสำหรับนะ การวิ่งก็ได้เปลี่ยนแปลงสิ่งเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

นั่นคือตัวเขาเอง

สำหรับเรา คุณค่าของการวิ่งไม่ใช่เพียงแค่การออกกำลังให้สุขภาพดี แต่ยังมีพลังเปลี่ยนชีวิตคนนับไม่ถ้วน งาน Human Run ในปีนี้จึงกลับมาในธีม A Run That Changed My Life ที่พูดถึงเรื่องราวการวิ่งครั้งพิเศษเหล่านั้น และเพื่อให้เข้ากับธีม a day จึงชวนนักวิ่งที่พวกเราติดตามมาพูดถึงการวิ่งครั้งที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขากัน

อ่านบทสัมภาษณ์ : จากศูนย์ถึงหมื่นกิโลเมตรกับชีวิตที่เปลี่ยนไปของนะ

The post วิ่งเพราะ… อยากได้ชีวิตคืนมา : นะ – นฤพนธ์ ประธานทิพย์ | A Run That Changed My Life appeared first on a day magazine.

“หลังจากเราผ่านความตายมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แซม – ณัฐพล เสมสุวรรณ เราคิดว่าชีวิตที่มีค่าคือชีวิตที่ทำอะไรทิ้งไว้ให้กับสังคม เราเลยอยากใช้เวลาที่มีจำกัดของเราส่งต่อประโยชน์ให้ได้มากที่สุด”

ยังจำได้มั้ย การวิ่งครั้งไหนที่เปลี่ยนชีวิตคุณ?

สำหรับเรา คุณค่าของการวิ่งไม่ใช่เพียงแค่การออกกำลังให้สุขภาพดี แต่ยังมีพลังเปลี่ยนชีวิตคนนับไม่ถ้วน งาน Human Run ในปีนี้จึงกลับมาในธีม A Run That Changed My Life ที่พูดถึงเรื่องราวการวิ่งครั้งพิเศษเหล่านั้น และเพื่อให้เข้ากับธีม a day จึงชวนนักวิ่งที่พวกเราติดตามมาพูดถึงการวิ่งครั้งที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขากัน

นักวิ่งคนแรกคือ แซม-ณัฐพล เสมสุวรรณ ผู้เอาชีวิตรอดจากโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน และต้องต่อสู้กับโรค Stevens-Johnson หรืออาการแพ้ยาขั้นรุนแรงมากว่า 10 ปี ที่ผ่านมาผลจากโรคร้ายทำให้แซมมีร่างกายอ่อนแอ ผอมบาง ชีวิตทุกวันผ่านไปอย่างไร้ความหมาย

กระทั่งวันที่เขาได้ฟังคำพูดของตูน บอดี้สแลมในการวิ่งกรุงเทพฯ-บางสะพานที่กล่าวว่าอยากให้ทุกคนออกกำลังเพื่อสุขภาพที่ดี แซมจึงเริ่มออกวิ่ง ก่อนจะพบว่าการวิ่งไม่เพียงแต่ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นเท่านั้น แต่ยังมอบชีวิตใหม่เปี่ยมความหวังให้เขาอีกด้วย

อ่านบทสัมภาษณ์ : A Run That Didn’t Change My Life แต่ให้ชีวิตใหม่กับแซม ณัฐพล

The post วิ่งเพื่อ… ต่อสู้กับตัวเอง : แซม – ณัฐพล เสมสุวรรณ | A Run That Changed My Life appeared first on a day magazine.

เราเป็นคนหนึ่งที่ชอบสะสมของเล่นมาก ถ้ากลับไปค้นบ้านคงเจอของเล่นเป็นลังๆ พอมีงาน Thailand Toy Expo 2018 คนคลั่งไคล้ของเล่นและตัวการ์ตูนอย่างเราจึงตั้งใจว่าจะไม่พลาดเด็ดขาด และปีนี้เราไม่ได้ไปเดินงานคนเดียว เพราะผู้จัดงานอย่าง จิ๊บ-พงศธร ธรรมวัฒนะ ตัวแทนจำหน่ายของเล่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและนักสะสมของเล่นขบวนการ 5 สีเยอะที่สุดในภูมิภาคอาเซียน จะมาพาเราไปรู้จักงานนี้และโลกธุรกิจของเล่นมากขึ้น

ในยุคที่ของเล่นเริ่มมีบทบาทในชีวิตเด็กๆ น้อยลง โทรศัพท์สมาร์ตโฟน คอมพิวเตอร์ หรือเครื่องเล่นเกมต่างๆ เริ่มเข้าถึงคนทุกวัย การได้พักสายตาจากเทคโนโลยีมาเดินดูของเล่นที่จับต้องได้ถือเป็นประสบการณ์ที่เราห่างเหิน ของเล่นที่วางเรียงรายกินพื้นที่ถึง 4 ชั้นใน Central World เหมือนกำลังดึงความชื่นชอบในวัยเด็กให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เราสังเกตว่า ของเล่นในงาน Thailand Toy Expo จะแตกต่างจากของเล่นในวัยเด็ก ของเล่นในงานนี้ไม่ได้มีไว้จับชนๆ กัน แต่เป็น designer toy ที่มีวิธี ‘เล่น’ แตกต่างออกไป

“ดีไซเนอร์ทอย คือ ของเล่นที่ศิลปินออกแบบเองโดยไม่อิงกับเรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้น ออกแบบจากโลกจินตนาการของเขา” จิ๊บอธิบายให้เรารู้จักดีไซเนอร์ทอยระหว่างมองดูของเล่นในตู้กระจก มันเป็นของเล่นที่ลงรายละเอียดอย่างประณีต “ของเล่นสำหรับเขา คือ ศิลปะที่จับต้องได้และถ่ายทอดง่ายกว่า มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่น เช่น ทำจำนวนจำกัด ทำมือ และราคาก็ดีดสูงขึ้นทุกครั้งที่ทำ”

ดีไซเนอร์ทอยล้วนมีหน้าตาแปลกตา ในงาน Thailand Toy Expo ปีนี้มีทั้งของเล่นที่ออกแบบโดยตั้งต้นจากคน สัตว์ สิ่งของ อาหาร หรืออาจเป็นสัตว์ประหลาดไปเลยก็ได้ บางตัวก็ผลิตออกมาหลายสี เรียกร้องความสนใจจากเหล่านักสะสมให้ซื้อเก็บครบชุด แม้ความแปลกใหม่ ไม่คุ้นตา อาจเป็นจุดอ่อนของดีไซเนอร์ทอย แต่ขณะเดียวกันก็เป็นจุดแข็งอีกด้วย ทำให้ภายในงานมีคนรุมล้อมตู้กระจกดูผลงานของเล่นกันเนืองแน่น

แน่น…จนเริ่มรู้สึกว่าต้องเบียดตัวเข้าไปดูของเล่น ผ่านทั้งหญิงชายมากหน้าหลายตาที่ดูแล้วอาจไม่ใช่คนเล่นของเล่น และนี่คือผลจากสถานที่จัดงานซึ่งจิ๊บวางแผนไว้

“งานเราเกิดมาจากความโลภ ความบ้าของผมเอง ผมเกลียดงานที่ต้องอยู่ใน exhibition hall สี่เหลี่ยมแคบๆ ตลอดเวลา ผมรู้สึกอึดอัดและเบื่อ เจอแต่กับพื้นที่เดิมๆ คนหน้าเดิมๆ หรือเวลาผมไปงานของเล่นกับแฟน แฟนผมจะชวนให้รีบออก แต่พอมาอยู่ในห้างฯ ผู้ชายก็ไปเดินดูของเล่นผู้ชาย ผู้หญิงก็ไปเดินดูของเล่นผู้หญิง”

Thailand Toy Expo ไม่มีค่าเข้างาน ทำให้งานนี้พร้อมต้อนรับทุกคนไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ชอบของเล่นหรือไม่ นับเป็นงานที่จัดขึ้นไม่ใช่แค่เพื่อคนรักของเล่น แต่ยังเผยแพร่ผลงานของเล่นของศิลปินมากหน้าจากทั้งไทยและต่างประเทศให้เข้าถึงคนนอกอุตสาหกรรมของเล่นมากขึ้น สอดคล้องกับเป้าหมายหลักในการจัดงานทุกๆ ปีของจิ๊บ รวมถึงธีมงานในปีนี้ที่ชื่อว่า ‘Rewrite History’

คำถามว่า ‘ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับของเล่นในบ้านเรามีอะไรให้ rewrite?’ ผุดขึ้นในใจ ก่อนจิ๊บจะเล่าให้ฟังว่า บ้านเราคิดภาษีนำเข้าของเล่นสูงถึง 30 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่ต่างประเทศ หากจัดงานมหกรรมของเล่นแบบนี้ขึ้น เขาจะค่อยๆ ลดหย่อนภาษีให้เพื่อกระตุ้นการซื้อขายสินค้า นอกจากนี้ของเล่นยังถูกมองว่าเป็นของฟุ่มเฟือย ไร้สาระ ภาพลักษณ์แง่ลบนี้ทำให้คนซื้อของเล่นยิ่งน้อยไปใหญ่ ทางออกเพื่อแก้ไขภาพลักษณ์ของของเล่นและการกระตุ้นวงการของเล่นไทยให้เติบโตต่อไปได้คือการจัดงานแบบนี้ขึ้น

“เราอยากจะเปลี่ยนมุมมองว่า ของเล่นคือขยะ ของฟุ่มเฟือย ของไร้สาระ ให้คนมองว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิด คุณเลือกซื้อเสื้อสักตัวกับซื้อของเล่นในราคาเท่ากัน คนจะชอบเปรียบเทียบว่า เงินที่จะซื้อของเล่นไปซื้อเสื้อดีกว่า แต่สำหรับเรา ของเล่นเป็นสินค้ามูลค่าเพิ่ม ยกตัวอย่างของเล่นควายที่ผมขาย ผมขายตอนแรกอยู่ประมาณ 700-800 บาท ต่อมาคนปล่อยขายกัน 8,000-9,000 บาท มันสร้างอาชีพให้คนอีกกลุ่มได้ ทำให้คนที่ชอบของเล่นเห็นว่าทำงานกับของเล่นเป็นอาชีพได้”

“ที่สำคัญ การจัดงานในห้างทำให้เราได้กลุ่มลูกค้าใหม่ๆ คุณไม่รู้จักของเล่น แต่เดินมาดูแล้วเกิดอยากรู้ว่าคืออะไร ขอเข้าไปดูหน่อย ไม่แน่ คุณอาจไปเป็นลูกค้าของพวกเขาในอนาคตก็ได้ เพราะถ้าจัดที่ห้องโถงมันก็คือกลุ่มเดิมๆ ทุกวันทุกปี ไม่เปิดโลกกว้างให้ตลาด ไม่ตอบโจทย์ที่ว่าผมจะทำยังไงให้เปลี่ยนมุมมอง”

นอกจากนี้ จิ๊บยังมีบูธส่วนหนึ่งที่เปิดให้ศิลปินไทยสมัครเข้ามาฟรี เพียงแต่ต้องผ่านการคัดเลือกจากทางผู้จัดงานและศิลปินคนอื่นๆ ด้วย ทำให้ศิลปินไทยเองก็มีพื้นที่เผยแพร่ผลงานตัวเองเพิ่มขึ้น

ฟังดูแล้วอาจคิดว่า ธุรกิจของเล่นเป็นธุรกิจที่อยู่ง่าย มีโอกาสมากมาย แต่หากใครเคยหาข้อมูลเกี่ยวกับการนำเข้าและปล่อยขายของเล่น จะพบว่าธุรกิจของเล่นเป็นธุรกิจที่มีโอกาสได้ส่วนต่างน้อย กำไรที่ได้คืนอาจไม่คุ้มค่าเหนื่อยนัก หรือถ้าอยากเป็นคนทำดีไซเนอร์ทอยไปเลยก็ต้องลองผิดลองถูกอยู่นาน เราเคยคุยกับนักเขียนการ์ตูนเรื่อง มีดที่ 13 พวกเขาต้องใช้เวลากว่า 3 ปีถึงจะตั้งตัวบนเส้นทางนี้ได้

สำหรับจิ๊บ วงการของเล่นก็เป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง เขาเคยต้องบินไปสหรัฐอเมริกา ยืนรอแลกนามบัตรอยู่หน้าบริษัทของเล่นแห่งหนึ่งถึง 6 ชั่วโมงเพื่อขอให้นำของเล่นมาวางในงาน Thailand Toy Expo ปีแรกๆ เป็นงานใหญ่ ขายของชิ้นเล็กที่ต้องลงทุนลงแรงไปมาก

ในโลกธุรกิจของเล่นที่ยังไม่เป็นมิตรนัก จิ๊บกลับเลือกที่จะเป็นมิตรกับโลกธุรกิจของเล่น

“คนส่วนใหญ่เอาเงินเป็นตัวตั้งแล้วเครียด น้อยคนจะมีความสุขในสิ่งที่ทำ ผมเอาเงินเป็นตัวรองเพราะคิดว่าการเอาเงินเป็นตัวตั้งมันแย่ สู้ค่อยๆ สร้างฐานตัวเองให้แข็งแรง ให้ลูกค้าอุดหนุนเราเรื่อยๆ เราจะมีมูลค่ามากขึ้น ดีกว่าไปเอากำไรเจ็ดบาท สิบสองบาท มันดูแย่ไปหน่อย แม่ผมบอกเองว่า เราต้องเอาคนที่เป็นลูกค้าให้อยู่กับเรานานๆ เราสามารถค่อยๆ หาเงินมาเติมได้ แต่คนที่เป็นพาร์ตเนอร์ดีๆ กับเรามันหายาก”

“เคยมีคนดูถูกเราด้วยว่าวันๆ เอาแต่เล่นของเล่น จะเจริญไหม คำพูดที่คนด่าทำให้เราอยากทำอะไรตรงข้าม อยากทำให้เขารู้ว่าเราทำได้ เราซื้อของเล่นก็ไม่ใช่ว่าเราจะมีไว้อวด รู้สึกว่าชอบอันนี้ ทำเป็นอาชีพได้ แล้วมันผูกพันกับเรา ถ้าไม่มีของเล่น ก็ไม่มีผม”

เราเดินดูงานของเล่นที่จัดทั้งในห้างและนอกห้าง ของเล่นมากมายปลุกจินตนาการสนุกๆ ในวัยเด็กให้กลับมาโลดแล่นอีกครั้ง แม้เราจะไม่ได้เป็นคนในวงการของเล่น แต่เราก็มองเห็นงานมหกรรมใหญ่โตที่จัดโชว์ของชิ้นเล็กๆ มากมายที่อัดแน่นด้วยความฝัน ความทรงจำ และความรัก

ของชิ้นเล็กๆ ที่สร้างชีวิตและอาชีพให้กับคนมากมาย

ภาพ ณัฐปคัลภ์ ทัศนวิริยกุล

The post “ถ้าไม่มีของเล่น ก็ไม่มีผม” จิตวิญญาณในของเล่นของ พงศธร ธรรมวัฒนะ ผู้ก่อตั้ง Thailand Toy Expo appeared first on a day magazine.