ในยุคที่คนกล่าวว่าสื่อสิ่งพิมพ์นั้นตายแล้ว แต่ย้วยตอบกับเราว่า ยังมีผู้ผลิตแมกกาซีนหน้าใหม่เกิดขึ้นทั่วโลก พอเราพลิกหน้าแมกกาซีนในร้านอ่านประกอบการเล่าเรื่องของยอดนักขายแบบเธอก็ทำให้เคลิบเคลิ้มจนเงินในกระเป๋าเกือบปลิวออกไปโดยไม่รู้ตัว ด้วยความเป็นนักสัมภาษณ์ที่มีประสบการณ์คนหนึ่งของวงการคอนเทนต์ มีเพจของตัวเองที่ชื่อ ‘น้องนอนในห้องลองเสื้อ’ รวมทั้งพ็อกเกตบุ๊กของตัวเอง ‘ห้องลองเสื้อ’ และ ‘LOVEZINE เรื่องจริงหวังแต่ง’ (เขียนร่วมกันกับคุณเฟิร์มสามี) ทำให้ไม่ว่าเธอแนะนำเล่มไหน เราก็ยากจะอดใจที่จะไม่สนุกไปกับเธอ

จากจุดเริ่มต้นนำหนังสือมือสองของตัวเองไปเปิดร้าน Pop-up ในอีเวนต์ที่ theCOMMONS เมื่อปี 2022 แล้วพบว่ามีคนที่สนใจแมกกาซีนต่างประเทศที่ ย้วย-นภษร ศรีวิลาศ ชื่นชอบและเก็บสะสมอยู่ในไทยจำนวนไม่น้อย จึงเริ่มนำเข้ามาขายในรูปแบบออนไลน์และได้รับเสียงตอบรับอย่างดี ขยับขยายฐานนักอ่านจากคนที่ติดตามผลงานให้กว้างขึ้นและเป็นที่พูดถึงปากต่อปาก แม้แต่ชาวต่างชาติก็ดั้นด้นตามหาร้านนี้ด้วยเช่นกัน 

แน่ละว่าความฝันที่จะเปิดร้านแมกกาซีนในยุคที่แทบทุกอย่างถูกโยกย้ายขึ้นไปอยู่บนโลกดิจิทัล คนทั่วไปเองก็มองว่าสื่อสิ่งพิมพ์มันไม่เซ็กซี่และเป็นที่นิยมอีกต่อไป แต่ทำไมยังมีคนทำสิ่งพิมพ์หน้าใหม่ที่อยากเปิดร้านแมกกาซีนและลงทุนลงแรงทำเรื่องราวสนุกให้ได้ตื่นตาตื่นใจอยู่เสมอ 

ก่อนที่จะสนุกไปกับการท่องโลกแมกกาซีนต่างๆ ทั่วโลก เราสะดุดตากับความป็อป สีสันฉูดฉาด ที่เธอบอกว่าไม่ต้องการให้ร้านแห่งนี้มินิมัลหรือเคร่งขรึมเหมือนภาพจำเดิมๆ 

“คอนเซ็ปต์ก็มาจากความชอบเรื่องสีสัน สิ่งแรกก่อนที่จะมีร้านคือเก้าอี้โซฟาสีเขียวที่กดสั่งมาก่อนที่จะเกิดร้านนี้ขึ้นด้วยซ้ำ เมื่อมาเจอโลเคชันที่ถูกใจก็ตั้งโจทย์ในใจว่าอยากให้ร้านมีพื้นสีสดจึงบอกกับผู้รับเหมาให้ไปคิดต่อแล้วได้ออกมาเป็นพื้นสีแดงสดประกบอยู่กับโซฟาสีเขียวอย่างที่เห็น” 

ส่วนเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ก็ค่อยๆ งอกตามมา ไม่ว่าจะเป็น ตู้ใส่หนังสือสีฟ้าสว่างตั้งเด่นพิงไปกับผนังสีเหลือง เธออยากให้ร้านนี้ได้ฟีลแบบร้านขายของชำจึงสั่งทำตู้ไม้วินเทจที่โค้งเข้ามุมพอดีกับห้อง จับคู่มากับเคาน์เตอร์ไม้มุมชงกาแฟ เงยขึ้นมองโคมไฟ Sowden จากอิตาลี แบรนด์นำเข้าที่ชอบเป็นการส่วนตัว เตะตาคนที่แวะอยากซื้อไปใช้บ้างก็เลยผันตัวเป็นผู้นำเข้ามาขาย แถมขายดีอีกด้วย

ด้วยนิยามของร้านมีสามอย่างคือ Magazine Things และ Coffee ที่ดูแลโดยคุณเฟิร์มสามีที่เปิดโรงคั่ว Hands and Heart Coffee Roasters แต่ Rock Paper Scissors Store ยังเรียกตัวเองว่าเป็นร้านที่เน้นขายแมกกาซีนเป็นหลักแต่เติมความชอบเรื่องอื่นๆ ของทั้งคู่สอดแทรกไว้ในมุมต่างๆ ของร้าน โดยยึดหลักการที่ว่าของที่คัดสรรมานี้ก็เพื่อทำให้การอ่านรื่นรมย์และสนุกขึ้นนั่นเอง

“หลักที่เราเลือกหนังสือที่จะเอาเข้ามาคือ เล่าเรื่องอะไร เนิร์ดแค่ไหน และวิธีการเล่าเป็นอย่างไร” 

ด้วยความที่ทำงานด้านการขีดๆ เขียนๆ สัมภาษณ์คนมากมาย เธอเก็บสะสมแมกกาซีนที่ชอบเอาไว้เก็บเป็นแหล่งอ้างอิง ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นหนังสือหาซื้อยากที่ไม่ได้มีขายทั่วไป ความหลงใหลในการเล่าเรื่องที่มีคอนเซ็ปต์สนุกๆ ออกนอกกรอบแบบเด็กเนิร์ดที่เล่าเรื่องเดียวเจาะลึกทั้งเล่ม ตัวอย่างเช่น Science of the Secondary จากสิงคโปร์ เล่มที่เล่าเรื่องแก้วก็เจาะรายละเอียดทุกมุม ทุกมิติของแก้วจนแอบคิดในใจว่า นี่จะเล่าทำไมนะ แต่วิธีการเล่าแบบนี้ก็น่าสนใจจนทำให้เราวางไม่ลงเช่นกัน

ถึงแม้ว่าการใช้ติ๊กตอกจะช่วยทำให้หลายๆ แบรนด์เข้าถึงกลุ่มคนได้มากขึ้น ซึ่งคนทำคอนเทนต์แบบเธอรู้ดีว่ายอดขายโดยเฉพาะกับคนรุ่นใหม่จะเพิ่มขึ้นแน่ๆ ไม่มากก็น้อย แต่ก็ยังยืนยันที่จะไม่กระโดดลงไปในสนามนี้ เพราะไม่ต้องการให้คนอ่านซื้อแมกกาซีนนี้ไปเพียงเพราะมันได้รับความนิยม แต่อยากให้หนังสือและคนอ่านที่ต้องการได้มาพบกัน 

“Tagline ของร้านเราเขียนไว้ว่า Every book has its own influence หนังสือแต่ละเล่มมีอิทธิพลกับแต่ละคนไม่เหมือนกัน”

“เราจะเล่าให้คนที่มาที่ร้านฟังก็จะรู้สึกสนุกและซื้อกลับไป บางทีคนที่แวะมาเพราะร้านกาแฟแต่ฟังคอนเซ็ปต์ของแมกกาซีนแล้วก็อินจนโดนเราป้ายยาซื้อกลับบ้านไปเกือบทุกราย ไม่มีคนที่เข้าแล้วกลับไปมือเปล่าแน่นอน ไม่มีใครรอดเลย (หัวเราะ)”

เมื่อเราถามถึงวลีที่คนทั่วไปแปะป้ายอุตสาหกรรมสื่อสิ่งพิมพ์ โดยเฉพาะนิตยสารที่ถูกนิยามว่าเป็นสื่อที่ตายแล้ว เธอตอบโดยไม่ต้องใช้เวลาคิดกับเราว่า 

“สิ่งพิมพ์มันไม่ได้ตาย สิ่งที่จะตายก็คือพวกเรานี่แหละคนซื้ออย่างเราเพราะมีแต่ของน่าซื้อเต็มไปหมดเลย ซื้อไม่ไหวแล้วมันเยอะมาก (เน้นเสียง)” 

สิ่งพิมพ์ที่จะตายก็คงเป็นสิ่งพิมพ์บางประเภท ส่วนพ็อกเกตบุ๊กยังรอดและขายดีอยู่ สิ่งพิมพ์ที่จะตายไปคือแมกกาซีนกระแสหลักเพราะอาศัยเทรนด์และช่วงเวลา แต่หนังสือที่ร้านนำมาขายถึงแม้จะเป็นแมกกาซีนแต่เนื้อหาที่มีความ Timeless และไม่สามารถหาอ่านได้ในกูเกิล

“ถ้าให้ตอบคำถามนี้จากสิ่งที่เราเห็นมันสวนทางกับสิ่งที่เราได้ยินมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา เห็นการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งพิมพ์เป็นสื่อออนไลน์เพราะไม่มีคนซื้อ ไม่มีคนอ่าน ในต่างประเทศมีแมกกาซีนอินดี้เกิดขึ้นมากมายที่ขายดี เล่าเรื่องได้สนุก ก็เลยรู้สึกว่าสิ่งพิมพ์ไม่ได้ตาย แต่เปลี่ยนวิธีคิดเพราะจะเห็นว่าพ็อกเกตบุ๊กยังอยู่รอด แต่คนที่ตายคือเจ้าใหญ่ในทุกวงการที่ไม่ปรับตัว”

สำหรับร้านแมกกาซีนเล็กๆ อินดี้แห่งนี้ การจะยืนอยู่ได้ท่ามกลางธุรกิจเครือข่ายร้านจำหน่ายหนังสือเจ้าดังๆ คงเป็นความใกล้ชิดและไว้ใจกันระหว่างคนอ่าน คนขาย และคนทำ ที่เป็นความสัมพันธ์ยึดโยงกันไว้ 

“ความประทับใจที่ได้รับมาจากลูกค้าเก่า จากเริ่มแรกที่ซื้อเพราะความเชื่อใจ กลับมาซื้อซ้ำเล่มที่เขาสนใจจริงๆ และการได้รับคำขอบคุณจากลูกค้าที่นำหนังสือแบบนี้เข้ามา”

“สำหรับความประทับใจอีกส่วนคือการที่ได้ติดต่อตรงกับคนทำมากมายจากคนที่เป็นแฟนคลับได้กลายมาเป็นเพื่อนกับคนทำ แค่สั่งซื้อหนังสือแต่กลับได้รู้เรื่องราวของคนทำเยอะขึ้น ตัวอย่างล่าสุด คนทำหนังสือในลอนดอนที่เราสั่งหนังสือเขามาขายแล้ววันหนึ่งแวะมาหาที่ร้าน ทำให้ได้เจอหน้ากัน คุยกันถึงเบื้องหลังการทำหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา เราเองก็ได้เป็นกำลังใจให้คนทำและฟีดแบ็กกลับไปหาเสมอว่าหนังสือดีมาก ขายดี ขอให้ทำต่อไปนะ ในฐานะที่เป็นคนทำมาก่อน คำเหล่านี้ที่ดูเหมือนเล็กน้อยแต่เป็นกำลังใจมากไม่ให้เรา Burnout กันไปก่อน ถ้าชอบเล่มไหนเราก็อยากบอกให้เขารู้บ่อยๆ สิ่งที่ประทับใจเกิดขึ้นกับทั้งคนมาซื้อและคนที่ทำทุกคนที่เจอ ได้คุย ได้ขาย ได้กลายเป็นคอมมูนิตี้เล็กๆ”

“คนทำสิ่งพิมพ์เหมือนมี ‘ภาษาสากล’ ที่คนทำจะเข้าใจกันและกันไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลก คนทำสิ่งพิมพ์ก็ยังกรี๊ดสิ่งพิมพ์กันอยู่” 

ภาษาอังกฤษกลายเป็นภาษากลางที่ช่วยทำให้สิ่งพิมพ์จากซีกโลกหนึ่งสามารถข้ามเขตแดนระหว่างกันและกัน อีกทั้งยังทำให้ยอดขายไม่จำกัดอยู่แค่ภายในประเทศ 

แม้ในช่วงนี้ยอดขายและการตอบรับจะยังเป็นที่น่าพอใจ แต่ทั้งคู่ ย้วย และ เฟิร์ม ก็ยังคงต้องสังเกตและจับตาความเปลี่ยนแปลง

“ช่วงเฝ้าระวังของร้านเปิดใหม่ เราอยากให้เขาจดจำได้ว่าถ้าอยากได้หนังสือที่เล่าเรื่องสนุกๆ แล้วนึกถึงชื่อร้านของเรา ไม่ต้องอ่านจบทุกหน้าก็ได้เพราะเป็นหนังสือที่เหมาะกับการใช้อ้างอิงทำงาน ถ้าเบื่อเรื่องเล่าที่มีอยู่ในท้องตลาดว่าทำไมถึงเล่าให้สนุกว่านี้ไม่ได้ หนังสือเหล่านี้ช่วยเติมออกซิเจนได้ ลูกค้าเหล่านี้จะมีทั้งที่เป็นนักอ่านและเป็นคนทำงานสื่อ โดยเฉพาะคนทำงานสื่อที่เข้ามาก็จะตื่นเต้นมาก ทำไมกระดาษถึงเล่าได้ขนาดนี้ทำให้มีไฟอยากกลับมาทำงานพิมพ์ด้วยกระดาษอีกครั้ง เราก็อยากเป็นโอเอซิสให้กับคนอ่านและคนทำ”

ตลอดการสนทนาเราเองสัมผัสได้ถึงออร่าความสนุก สดใส มีชีวิตชีวาที่ส่งผ่านมาทางสีหน้าและความแอ็กทีฟของเธอ จึงอยากรู้ว่าการเปิดร้านนี้มอบความสุขให้เธออย่างไร ก็ได้รับคำตอบที่ทั้งเติมไฟและน่าอิจฉากลับมา 

“ความสุขอยู่ทุกที่เลยอะ ก่อนหน้านี้เราก็เป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนคนอื่นๆ เรามีความฝันมาตลอดว่าอยากเปิดร้านแบบนี้ เล่าให้ใครฟังเขาก็หัวเราะกลับมาว่าจะขายได้เหรอ เปิดร้านกาแฟดีกว่าไหม ไม่มีใครเชื่อเลย แต่เรามีแฟนที่เชื่อแล้วก็ช่วยกันทำมันขึ้นมา พอทำออกมาแล้วก็มีความกลัวว่าจะขายไม่ได้ พอเริ่มขายได้ บอกต่อ มันก็เหมือนเป็นรางวัลเล็กๆ ให้เรารู้ว่าจริงๆ ก็ยังมีคนที่ชอบเหมือนกันกับเรา มันสนุกหมดเลยนะ ทุกเช้าที่ตื่นมาอยากมาเปิดร้านหรือมันอาจจะยังอยู่ช่วงโปรโมชันก็ได้ที่เรายังสนุกอยู่นะ แต่ว่าต่อให้ขายหมดไปแล้วก็ยังมีล็อตอื่นๆ ที่รอให้เราอ่านอยู่อีกเยอะเต็มไปหมด นี่แหละเป็นความสนุก” 

“ถ้าให้กลับไปทำสื่อก็ไม่ทำแล้ว เพราะได้เงินจากการขายของดีกว่า ตอนจ่ายก็จ่ายเยอะเหมือนกันนะ (ยิ้มหวาน) แต่ว่ามันดีอะ เรารู้ตัวแล้วว่าชอบขายของเพราะเป็นของที่อิน แนะนำให้เป็นผู้ประกอบการ หาเรื่องที่อินแม้จะมีทั้งขายดีและขายไม่ดี เราเป็นพวกสุขนิยมที่ทำงานในออฟฟิศอยู่ดีๆ แล้วอยากทำแมกกาซีนก็ออกมาสมัครงานกับบริษัททำนิตยสาร อยากเล่าเรื่องก็มาเป็นคนเล่าเรื่อง อยากทำอะไรก็ทำเลย แต่มารู้ตัวว่าการทำงานสื่อทำให้ Self-esteem เราต่ำลง รู้สึกไม่มีความฝันแล้วว่าอยากทำอะไร แต่ร้านหนังสือก็เป็นความฝันลึกๆ ในใจที่ไม่กล้าบอกใคร พอมามีแฟนชีวิตก็เปลี่ยน ทุกอย่างก็ดีขึ้น (หัวเราะเขินๆ) 

“ที่จะบอกคือแนะนำให้มีแฟนใช่ไหมล่ะ” เราถามสวนกลับไป  

“ใช่ ที่จะบอกคือแนะนำให้มีแฟนเป็นผู้ประกอบการค่ะ แล้วชีวิตจะดีขึ้นทุกด้าน” (ยิ้มหวานจนคนโสดแบบเราอิจฉา)

ก่อนกลับเราได้ลองกาแฟของที่ร้านที่เธอย้ำนักย้ำหนาว่ากาแฟคั่วอ่อนที่ร้านนี้หวาน ดื่มง่าย แล้วก็ต้องประหลาดใจเพราะคนที่ไม่ดื่มกาแฟแบบเราสามารถจิบกาแฟแบบนี้ได้ ไม่ขม แถมสดชื่นอีกด้วย 

เรื่อง: จันจิรา ยีมัสซา ภาพ: พิชญุตม์ คชารักษ์ และ เจน

ร้าน Rock Paper Scissors Store

– ตั้งอยู่ในซอย สุขุมวิท 39 (อาคาร ดี.เอช.แกรนด์ ทาวเวอร์) 

– สามารถเดินทางด้วยรถยนต์ หรือจะใช้บริการรถไฟฟ้าลงที่สถานีพร้อมพงษ์ แล้วต่อมอเตอร์ไซค์เข้ามาอีกไม่ไกล 

– เปิดเวลา 13:00-18:00 น.

– ปิดทุกวันอังคาร

The post Rock Paper Scissors Store ร้านป็อปๆ ที่จะเป็นโอเอซิสสำหรับคนรักแมกกาซีน appeared first on a day magazine.

ในวันที่เหนื่อยล้าเกินไป เราอยากชวนคุณมาผ่อนคลายและหาพื้นที่ปลอดภัยให้กับใจตัวเองที่ URBAN HEALING SPACE สตูดิโอเล็กๆ บนตึกชั้น 5 ใจกลางสุขุมวิท ที่จะพาทุกคนเข้าสู่โลกแห่งความสงบ หลีกหนีความวุ่นวาย มาสัมผัสความอบอุ่นและปลอดภัย ด้วยการบำบัดเพื่อสร้างสมดุลในร่างกายและจิตใจ

แม้วิธีกำจัดความเครียดได้ดีที่สุดคือการตัดวงจรจากปัญหานั้น แต่ความน่าสนใจของสตูดิโอคือการเน้นไปที่เยียวยาจิตใจ ปรับสมดุลร่างกายจากภายในทั้งกาย อารมณ์ ความคิด และจิตใจ เพื่อสร้างความสงบในใจอย่างแท้จริง ผ่านการใช้ศาสตร์บำบัดจากธรรมชาติ 

สตูดิโอนี้มีแนวคิดและใช้วิธีการบำบัดอย่างไร ตามเราไปพูดคุยกับ ปีเต้อร์-รัฐกานต์ หาเรือนกิจ ผู้ก่อตั้งสตูดิโอ พร้อมไปรู้จักพื้นที่ฮีลใจกลางเมืองนี้ไปพร้อมๆ กัน

1

เดินมาไม่ไกลจาก BTS พระโขนง เราก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้าน Craft Cafe อาคารพาณิชย์ติดถนน โดยมีสตูดิโอบำบัดซุกซ่อนอยู่บนชั้น 5 ในอาคารแห่งนี้

ทันทีที่เดินขึ้นมาถึงชั้น 5 เราสัมผัสถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความสงบและสบายใจจากผนังสีขาวที่ตกแต่งอย่างน่ารักกับยันต์เสือดาวตัวใหญ่ที่คอยต้อนรับเราอยู่หน้าห้อง พร้อมต้นมอนสเตอร่าสีเขียว แสงสว่างที่ส่องเข้ามาอย่างเพียงพอทำให้พื้นที่นี้เต็มไปด้วยพลังงานดีๆ ตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึง

เราพบกับ ปีเต้อร์-รัฐกานต์ หาเรือนกิจ ผู้ก่อตั้งสตูดิโอ Urban Healing Space อาจารย์และนักบำบัดศาสตร์ Holistic Wellness ภายใต้แบรนด์ Ratha Healing สาวอักษรศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 1 จากรั้วจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 

ปีเต้อร์เล่าถึงจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอสนใจศาสตร์การเยียวยาจิตใจ ย้อนไปเกือบ 20 ปีที่แล้ว เธอรับบทบาทเวิร์กกิงวูแมน นักสื่อสารองค์กรที่ปั้นแบรนด์และสร้างภาพลักษณ์ให้กับบริษัทรถยนต์และบริษัทความงามอันดับต้นๆ ของโลก การทำงานหนักและใช้ชีวิตโดยหวังว่างาน สังคม และเงินจะเติมข้างในให้เต็ม กลับไม่ได้ตอบโจทย์ความสุขที่แท้จริง 

“ช่วงเวลาทำงานที่บริษัทเป็นคนบ้างานมาก ตอนเรียนเราก็เกียรตินิยมอันดับ 1 เราให้กับการเรียนสุดๆ มันจะมีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เราต้องทำให้ได้ดีอยู่ตลอดเวลา เวลาเราทำงานเราก็เป็นเอเนอร์จีเดิม เป็น workholic ลุงข้างบ้านก็ชอบถามตลอดเวลาว่าน้องทำงานอะไร เพราะเราออกจากบ้านตั้งแต่ 6 โมง กลับบ้าน 4 ทุ่มหรือเที่ยงคืน” เธอเล่า

แต่จุดเปลี่ยนที่ทำให้ปีเต้อร์ตั้งคำถามกับความหมายของชีวิตจากเหตุการณ์อุบัติเหตุทางรถยนต์ ที่ทำให้เธอตระหนักได้ว่าความเป็นความตายห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ

“ครั้งล่าสุดที่เปลี่ยนชีวิตคือรถชนเพราะหลับใน ตอนนั้นทำโปรเจกต์ 120 ความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่น เราอยากทำมันให้ดี แล้วเราก็เป็นไข้หวัดใหญ่ แต่เราก็คิดว่าแค่ไข้หวัดใหญ่ปะ เราเลยกินยา ขณะที่ขับรถไปตอนเช้ามันหลับในไม่รู้ตัว ชนหน้ารถยับเลย จำได้ว่าก่อนที่แท็กซี่ที่มาช่วยเราจะเอาโทรศัพท์ไป เราโทรเข้าออฟฟิศ”

“เราชนวันศุกร์ แต่กระดูกไม่หัก มีแค่แผลวันจันทร์เราไปทำงานต่อ แล้วเอาคอมมานั่งทำในโรงพยาบาล พอวันพุธเป็นวันเกิด เราเลยได้หยุดงานแล้วตอนกลางคืนเหมือนเป็น PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) หลังเกิดอุบัติเหตุ เราควรจะได้พักแต่เราไม่รู้ตัวไง ปรากฏว่าเรากรี๊ดออกมาตอนกลางคืน เหงื่อแตกพลั่ก ตอนนั้นเป็นโมเมนต์ที่เรารู้ว่าความเป็นความตายใกล้กันมาก”

จากนั้นจึงเลือกลาออกจากงานประจำมาเป็นคุณแม่ฟูลไทม์ โดยทุ่มเททุกอย่างให้กับลูกและครอบครัว แต่ก็พบคำตอบว่าถ้าข้างในตัวเองไม่เต็มก็จะโอบอุ้มผู้คนรอบข้างไม่ได้เลย

“เหมือนเราไม่ได้เปลี่ยนจากข้างใน ตอนเรียนเราให้หนังสือ 100% พอทำงาน เราก็ให้ 100% พอมีลูกและครอบครัวเราก็ให้ลูกกับสามี 100% ไม่เหลืออะไรให้ตัวเอง ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต้องพักเลย รู้แค่ว่าต้องทำให้ดี ก็รู้เลยว่าตัวเองน่าจะเป็นซึมเศร้า”

“คืนนั้นเราตัดสินใจเปลี่ยนตัวเอง หาอาหารเฮลตี้ เปิดยูทูปเล่นโยคะเลย สุขภาพก็ดีขึ้นมานิดนึง แต่ในใจมันไม่ได้เคลียร์มันตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมไม่รักตัวเอง”

หลังจากนั้นปีเต้อร์จึงเริ่มค้นหาวิธีการฮีลลิ่ง บำบัดตัวเองเพื่อรับมือกับปัญหาต่างๆ ผ่านการเยียวยาบาดแผลในใจ จนกลับมารักและดูแลตัวเองให้เกิดสมดุลทุกด้านได้อีกครั้ง ด้วยศาสตร์ Holistic Wellness หมายถึงสุขภาพที่ดีต้องเกิดการเยียวยาในระดับร่างกาย จิตใจ ความคิด และจิตวิญญาณไปพร้อมๆ กัน 

2

ขันหิมาลายัน ขันคริสตัล และฆ้อง

เมื่อเข้ามาที่สตูดิโอเราจะพบกับอุปกรณ์บำบัดที่ไม่ใช่สิ่งที่พบเจอในบ้านทั่วไป หากแต่คุ้นตาเมื่อเราไปที่วัด

ปีเต้อร์เริ่มศึกษาศาสตร์พลังงานและระบบจักระ จนเข้าใจลึกซึ้ง ก่อนตัดสินใจเป็นอาจารย์ของศาสตร์ Reiki (Usui Linage สายตรงจากมาสเตอร์ที่ญี่ปุ่น) และอาจารย์ศาสตร์เสียงบำบัดที่รับการถ่ายทอดจากมาสเตอร์จากประเทศเนปาลและสิงคโปร์ ก่อนเริ่มต้นเปิดสตูดิโอแห่งนี้เมื่อเกือบ 4 ปีก่อน

“เราเริ่มเปิดเป็นห้องเล็กๆ ก่อน ปี 2019 แล้วก็เจอโควิดเลย แต่หลังช่วงโควิดกิจการดีมาก (เน้นเสียง) เพราะคนเครียดช่วงล็อกดาวน์ ฝรั่งกลับบ้านไม่ได้ แล้วคนที่ซึมเศร้าอยู่แล้วที่ต้องอยู่ในบ้านเดียวกับคนที่เขาไม่โอเคด้วย พอเราเห็นคนที่สนใจเยอะจริงๆ เลยขยายเพิ่ม” ปีเต้อร์เล่า

ที่ Urban Healing Space เน้นกิจกรรมการฮีลลิ่งโดยวิทยากรและผู้เชี่ยวชาญศาสตร์การเยียวยาต่างๆ รวมทั้งยังเป็นคอมมูนิตี้ทั้งคนที่สนใจและต้องการเติบโตในสายงานนักบำบัดมืออาชีพด้วย 

หัวใจหลักของการเยียวยา Ratha Healing คือการพยายามสร้างพื้นที่แห่งนี้ให้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัย (Safe Space) สำหรับทุกคน โดยเน้นความเข้าใจตัวเอง เพื่อให้การเยียวยาเกิดขึ้นจากภายในตัวเอง จนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างยั่งยืน ขณะเดียวกันพื้นที่นี้ยังเป็นคอมมูนิตี้ที่โอบรับทุกคนที่เข้ามา พร้อมสนับสนุนการเติบโตของทุกคนไปสู่วันที่รอยยิ้มออกมาจากความสุขจากข้างในจริงๆ 

3

สำหรับใครที่อยากสัมผัสความสงบในจิตใจ เพียงเตรียมชุดที่สวมใส่สบายแล้วเข้ามาที่สตูดิโอนี้ ซึ่งมีการบำบัด 4 แบบ ไม่ว่าจะเป็น

เรกิ (Reiki) การเยียวยาบำบัดด้วยพลังธรรมชาติ  ผู้บำบัดจะส่งพลังงานผ่านมือสองข้างไปยังผู้รับการบำบัด เป็นการบำบัดอารมณ์ที่คั่งค้าง ความเจ็บปวด บาดแผลในใจต่างๆ ที่เราเลือกเก็บไว้ เมื่อปรับพลังให้สมดุลแล้ว ผู้รับการบำบัดจะรู้สึกร่างกายว่าเบาสบายขึ้น เรกิเหมาะกับทุกคนโดยเฉพาะผู้ที่เผชิญความเครียดสม่ำเสมอ หรือตกอยู่ในภาวะอารมณ์ลบนานๆ 

เสียงบําบัด (Sound Healing) เป็นการใช้คลื่นเสียงจากอุปกรณ์บำบัด เช่น ขันหิมาลายันฟูลมูน (ปีเต้อร์บอกว่าความพิเศษของขันนี้คือการผสมโลหะ 7 ชนิด และถูกตีขึ้นด้วยมือในวันพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น) นอกจากนี้ยังมีขันคริสตัล ฆ้อง Symphonic Gong ซึ่งมีเสียงอันเป็นเอกลักษณ์คล้ายกับความรู้สึกเมื่อเข้าไปในสถานปฏิบัติธรรมที่ทำให้รู้สึกสงบ 

เสียงจากอุปกรณ์เหล่านี้จะเข้าไปทำงานกับกล้ามเนื้อ ของเหลว ต่อมไร้ท่อ ภายในร่างกาย โดยให้คลื่นเสียงสั่นเพื่อให้การปรับสมดุล ขับพิษออกจากร่างกาย นอกจากนี้ยังทำงานกับคลื่นสมองโดยปรับคลื่นสมองให้อยู่ที่ระดับ Theta Level เมื่อเข้าถึงคลื่นสมองระดับนี้ร่างกายจะผ่อนคลายระดับลึก จิตใต้สำนึกจะเปิดทำให้เอาสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมาเยียวยาได้  

Goddess Yoga เป็นการใช้รูปแบบของการเข้าถึงอารมณ์ตัวเองผ่านท่าโยคะและลมหายใจ การร้องมันตระ และการนั่งสมาธิ ซึ่งเป็นหัวใจของโยคะที่เชื่อมให้ร่างกายและจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกัน จึงเกิดการเยียวยาและการตื่นรู้ เข้าใจตัวเองอย่างลึกซึ้ง

Career Compass Coaching เป็นการสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับเป้าหมายชีวิต คุณค่า และการก้าวไปข้างหน้า โดยสะท้อนมาในการเลือกอาชีพ 

หลังจากการบำบัดในเวลาสั้นๆ เราพบว่าเสียงจากขันฮิมาลายัน และขันคริสตัลทำงานกับเราโดยนักบำบัดสามารถวิเคราะห์สุขภาพจากศาสตร์ของจักระผ่านคลื่นเสียงที่มากระทบส่วนต่างๆ ในร่างกาย แต่ขณะเดียวก็ทำให้เราเข้าใจตัวเองแบบที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ก่อนจบวันเราพักทานขนมและดื่มชาสมุนไพรที่คัดเลือกให้ตรงตามลักษณะเฉพาะของแต่ละคนด้วย

หากวันไหนที่คุณรู้สึกว้าวุ่นในใจและต้องการพื้นที่ปลอดภัย เราขอแนะนำให้ลองมาสัมผัสพลังงานตัวเองในสตูดิโอแห่งนี้ ไม่แน่ว่าเรื่องราวที่หนักอึ้งภายในใจอาจคลี่คลายได้เพียงแค่ฟังเสียงภายในใจก็ได้

Website: https://www.rathahealing.com 
FB: Ratha Healing & Urban Healing Space
IG: Urbanhealingspace_bkkRathahealing
Line: @rathahealing
Location: https://goo.gl/maps/BSDjY5zGZxiKrCXH7 (ชั้น 5 ทางเข้าร้าน Craft Cafe )

The post บำบัดกายใจด้วยพลังธรรมชาติกับ Urban Healing Space พื้นที่ฮีลใจของคนมองหาความสงบ appeared first on a day magazine.

 ไม่ว่าใครที่ผ่านไปมาก็ต้องสะดุดตากับบ้านประตูรั้วสีแดงสดใส รายล้อมด้วยต้นไม้ใบเขียว เพียงก้าวเข้าไปบรรยากาศก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนมาบ้านเพื่อน ภายนอกร้านมีบริเวณ Pet Friendly สำหรับคนที่มากับสัตว์เลี้ยง ร้านโฮมคุกกิ้งแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในซอยสุขุมวิท 36 ที่เดินจาก BTS ทองหล่อเพียงแค่ 5 นาทีก็ถึงร้าน ที่นี่ไม่ใช่แค่ร้านอาหาร แต่เป็นคอมมูนิตี้ที่ประกอบไปด้วย ผู้คน ไลฟ์สไตล์ ไปจนถึงพื้นที่แสดงงานศิลปะในบ้านหลังเล็กๆ ใจกลางสุขุมวิท

JA’S Home Cooking

JA’S Home Cooking มีจุดเริ่มต้นมาจากเจ้าของร้าน ‘จา-จาฏุพัจน์ มนต์วิเศษ’ อยากจะสร้างคอมมูนิตี้ที่เชื่อมโยงกับผู้คนทั้งชาวสุขุมวิทและละแวกใกล้เคียง สื่อสารโดยใช้สื่อกลางคือ อาหาร เพราะเธอเชื่อว่าอาหารเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้

“เราตั้งใจอยากให้เป็นร้านที่ทุกคนมาได้ทุกวัน ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าทุกครั้งที่เหมือนมาหาเพื่อน ไม่รู้ทานอะไร ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ต้องแต่งตัวพิถีพิถัน อยากมานั่งทำงาน นัดเพื่อน หรือหนีรถติดไม่รู้จะไปไหน ก็มานั่งชิลๆ ที่ร้านเราได้

“ร้านเราเลือกใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพ ความพิถีพิถันในการทำ ในราคาที่สมเหตุสมผลและเป็นมิตรต่อคนในชุมชน มีโอกาสไปพบกับเชฟท่านหนึ่งที่มีพรสวรรค์สามารถรังสรรค์รสชาติเบอร์เกอร์ได้แบบหาตัวจับยาก เราชื่นชอบรสชาติและแนวคิดของเขาจนได้มีโอกาสนำฝีมือของเขามาให้แก่ชาวสุขุมวิทได้ลิ้มลองในสไตล์ของเรา จึงเป็นที่มาของ ‘Everyday for Everyone’ Restaurant โดยในอนาคตอยากจะพัฒนาช่องทางอื่นๆ ในการเชื่อมต่อที่นอกเหนือจากอาหาร เพื่อทำให้สเปซของเราสร้างคุณค่าให้แก่ย่านสุขุมวิท 36”

Everyday for Everyone

สาเหตุที่ร้าน JA’S Home Cooking เน้นเมนูหลักคือเบอร์เกอร์ก็มาจากคำถามที่ว่า ทำไมเบอร์เกอร์ถึงถูกมองว่าเป็นอาหารขยะ ? ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เบอร์เกอร์เป็นอาหารที่ให้สารอาหารครบ 5 หมู่ แถมยังสามารถพกพาไปทานได้ทุกที่ทุกเวลา สะดวกสบาย ทานง่าย ไม่ยุ่งยาก นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้จาอยากจะทำเบอร์เกอร์ดีๆ อร่อยๆ ให้ทุกคนได้ทาน 

นอกจากนี้เธอตั้งใจอยากให้เบอร์เกอร์ของร้านสามารถเข้าถึงผู้หญิงได้ง่ายมากขึ้น ด้วยความที่ตัวเธอมองว่าเบอร์เกอร์ไม่ตอบโจทย์สาวๆ ผู้รักสุขภาพเท่าไหร่ เธอจึงตั้งใจทำเบอร์เกอร์ขนมปังปั้นด้วยมือ ไม่มีไขมันทรานส์ ไม่ใส่สารแปลกปลอมหรือสารปรุงแต่ง เพราะต้องการคงไว้ซึ่งรสชาติดั้งเดิมของวัตถุดิบ ในส่วนของเนื้อมีตัวเลือกที่หลากหลาย ทั้งเนื้อวัว เนื้อวัวดรายเอจ เนื้อหมู รวมถึงเนื้อแพลนต์เบส สำหรับชาววีแกนและมังสวิรัติอีกด้วย 

“เบอร์เกอร์เป็นอาหารที่ได้ครบ 5 หมู่ ที่เราสามารถทานแบบ everyday และทุกคนสามารถเข้าถึงได้ แต่เราอยากทำเบอร์เกอร์ที่มีภาพลักษณ์ใหม่ๆ เบอร์เกอร์ที่ไม่ได้ดู masculine จนผู้หญิงไม่กล้าทาน เพราะส่วนตัวเป็นผู้หญิง แต่ไม่ชอบเข้าร้านเบอร์เกอร์ รวมไปถึงเราอยากทำเบอร์เกอร์ที่ทานแล้ว guilt-free ทานแล้วไม่รู้สึกว่าทำลายสุขภาพ

“เบอร์เกอร์ขนมปังปั้นด้วยมือ ทำให้ขนาดของแต่ละชิ้นอาจจะไม่ได้เป๊ะเหมือนกันทั้งหมด แต่เรารู้สึกว่ามันคือเสน่ห์ รวมไปถึงรสชาติที่แปลกใหม่ เป็นรสชาติที่ comfortable ไม่ค่อยได้พบที่ไหนในบรรดาร้านเบอร์เกอร์ ส่วนเนื้อเราก็จะใช้เนื้อหมักวันต่อวัน ไม่ผสมแป้งและสารกันบูด

“ที่สำคัญคือร้านเราจะแจ้งปริมาณเนื้อกับเมนูทุกเมนูทั้งเบอร์เกอร์และข้าว เผื่อบางคนต้องการคุมแคลอรี เราใส่ใจไปจนถึงตัวผัก เคยมีลูกค้าชมว่าอร่อยแม้กระทั่งมะเขือเทศ มันเป็นดีเทลเล็กๆ ที่บางคนสังเกตเห็น แค่นี้พวกเราก็ดีใจมากแล้วเพราะคือความตั้งใจของเราตั้งแต่วันแรกที่ทำร้าน เราใส่ใจลงไปในอาหารของเราทุกจาน“

Comfort Food 

 นอกจากนี้ที่ร้านยังมีกิมมิกน่ารักๆ คือการตั้งชื่อเมนูเบอร์เกอร์ด้วยชื่อตัวละครจากเรื่อง Star Wars ที่เป็นความชอบส่วนตัวของเจ้าของร้าน และตั้งใจนำคาแรกเตอร์ของวัตถุดิบมาเทียบกับตัวละครเพื่อให้จดจำได้ง่ายขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเมนู Yoda, Boba Fett, Anakin, Dart Maul, R2D2 และอีกมากมาย 

แต่สำหรับใครที่เลือกไม่ถูกว่าจะทานเมนูไหนดี ทางร้านก็แนะนำเป็นเมนูอย่าง Ampol (อำพล) ที่อัดแน่นด้วยวัตถุดิบทุกอย่างในร้านแบบจัดเต็ม ทั้งเนื้อแองกัสดรายเอจ ชีส เบคอน หอมทอด ไส้กรอกหมู และแตงกวาดอง ที่วางทับซ้อนกันหลายชั้น ถึงจะทานลำบากหน่อยแต่ขอบอกเลยว่าเมนูนี้อร่อยมากๆ 

“เราตั้งใจให้เบอร์เกอร์ทุกชิ้นรวมไปถึงเมนูใหม่ๆ ที่เรารังสรรค์เป็น comfort food สำหรับทุกคน ฟีดแบ็กลูกค้าส่วนใหญ่ประทับใจขนมปังมาก ซึ่งขนมปังนี้เป็น element ในเมนูทุกเมนู รวมไปถึงขนมปังที่เป็นของหวานของเราด้วย บอกได้เลยว่าทุกตัวคือซิกเนเจอร์ของร้านเรา”

นอกจากเบอร์เกอร์แล้ว ก็ยังมีเมนูโฮมคุ้กกิ้งอย่าง Hayashi Rice ข้าวซอสฮายาชิ หรือเป็น Homemade Curry Rice ข้าวแกงกะหรี่ และอีกหลากหลายเมนูให้ได้เลือกทาน ส่วนเครื่องดื่มก็น่าสนใจไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็น คราฟต์โคล่า คราฟต์โซดา รูตเบียร์ คอมบูชา และซอฟต์ดริงก์อื่นๆ ที่มาช่วยตัดรสชาติให้มื้อนั้นอร่อยมากยิ่งขึ้น

THE MOMENT

JA’S Home Cooking ไม่เพียงแค่ขายอาหารเท่านั้น แต่ยังเป็นสเปซจัดนิทรรศการศิลปะอีกด้วย โดยจะสลับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ซึ่งนิทรรศการครั้งนี้มีชื่อว่า ‘THE MOMENT’ จัดแสดงผลงานในรูปแบบ Duo Exhibition ของ ‘TURN’ (เทิดธันวา คะนะมะ) และ ‘GUONG’ (ณภพ เชาวนพูนผล) ถ่ายทอดช่วงเวลาดีๆ ทั้งความสุข ความอบอุ่น ความผูกพัน และแรงสนับสนุนที่ได้รับจากคนในครอบครัวผ่านคาแรกเตอร์อันเป็นเอกลักษณ์สุดน่ารัก

จุดเริ่มต้นของนิทรรศการศิลปะมาจากจาที่ตั้งใจอยากจะต่อยอดและพัฒนาพื้นที่ในสุขุมวิท 36 ด้วยความที่เธอชื่นชอบงานศิลปะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงได้ร่วมมือกับ JINJəR team ซึ่งเป็นกลุ่มที่สนิทคุ้นเคยกันมา ช่วยคัดสรรศิลปินที่มีคาแรกเตอร์เหมาะกับร้านเหมือนคอนเซ็ปต์ร้านคือ Everyday for Everyone เพื่อให้ถ่ายทอดความเป็นร้านออกมาได้มากที่สุด ซึ่ง JINJəR team มีแนวคิดจะสนับสนุนศิลปินไทยที่มีความฝันและต้องการหาพื้นที่ในการถ่ายทอดงานศิลปะของตัวเอง 

“ร้านนี้เป็นร้านโฮมคุกกิ้งที่ตั้งใจอยากทำให้คนที่มาทานรู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้าน กลับมาทานอาหารกับครอบครัว นิทรรศการนี้ก็เลยเป็นธีมที่พูดถึงความอบอุ่น เมื่อพูดถึงความอบอุ่นส่วนใหญ่ก็จะนึกถึงเพื่อนหรือครอบครัว งานของผมก็เลยพูดแทนตัวละครด้วยครอบครัวของผมที่คอยซัพพอร์ต คอยผลักดันจนผมมีวันนี้ได้ก็เป็นเพราะครอบครัว ด้วยความที่ผมเรียนจบศิลปะไทยมา ตัวละครของผมก็ได้ inspire มาจากจิตรกรรมฝาผนัง ผมเติบโตมากับ subculture และ pop culture ก็เลยผสมผสานตัวละครในแบบที่ชื่นชอบ” TURN เล่าถึงคอนเซ็ปต์และแรงบันดาลใจของนิทรรศการ

“พวกเราต้องการอธิบายถึงช่วงเวลาที่มีความอบอุ่นและความสุขของศิลปินออกมาแสดง งานของผมก็จะเอาช่วงเวลาความทรงจำของครอบครัวที่ผมรู้สึกประทับใจมาแสดงงานเป็นสามช่วงเวลา ส่วนตัวละครมาจากการที่ผมเป็นคนชอบดูสารคดีเกี่ยวกับตัวกินมด ผมก็เลยสร้างคาแรกเตอร์ขึ้นมาให้มันเป็นคาแรกเตอร์ของผม หลักๆ แล้วเทคนิคที่ผมจะชอบใช้คือสีอะคริลิกแคนวาสเป็นส่วนใหญ่” GUONG เล่าเสริม

หากใครกำลังมองหาสถานที่สโลว์ไลฟ์นั่งชิวดูงานศิลปะ หรือแฮงเอาต์พูดคุยกัน ที่นี่เป็นอีกหนึ่งที่พักใจและพักท้องได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะใครที่เป็นสายเบอร์เกอร์ ร้านนี้เป็นอีกร้านในลิสต์ที่ห้ามพลาด

>ภาพ : JA’S Home Cooking

JA’s Home Cooking 

address : ซอยสุขุมวิท 36 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพฯ (ใช้เวลาเดินจาก BTS ทองหล่อประมาณ 5 นาที) 

hours :  ทุกวัน 10.30 – 20.00 น. 

tel. : 061-226-2462

The post JA’S Home Cooking เสพศิลป์ กินเบอร์เกอร์ คอมมูนิตี้แห่งใหม่ที่มาได้ทุกวัน appeared first on a day magazine.

ในซอยพระรามเก้า 41 เบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งสูงเด่นอยู่คือ PengYou Cuisine & Specialty Bar ร้านอาหารจีนสไตล์โมเดิร์นที่เพิ่งเปิดเมื่อต้นปีที่ผ่านมา บริเวณรอบๆ ถูกล้อมไปด้วยต้นไม้ สายน้ำ และธรรมชาติ บรรยากาศร่มรื่น ตำแหน่งทิศทางเข้าออกถูกหลักฮวงจุ้ย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือร้านอาหารจีนขนานแท้ ในขณะเดียวกันก็ปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยด้วยการสอดแทรกสไตล์ Modern Chinese – Cantonese Cuisine ด้วย

ร้านนี้เกิดจากการนำคำว่า Pengyou (เผิงโหย่ว) ซึ่งในภาษาจีนแปลว่าเพื่อน มาตั้งชื่อและเป็นคอนเซปต์ของร้าน ด้วยการเป็นพื้นที่สำหรับการใช้ช่วงเวลาไปกับมิตรภาพระหว่างเพื่อน ครอบครัว หรือคนใกล้ชิด ผ่านมื้ออาหารด้วยเมนูที่หลากหลาย จากเชฟผู้มากฝีมือที่มีประสบการณ์ด้านการทำอาหารจีนมากว่า 25 ปี 

จุดเด่นของร้านนี้คือการเปลี่ยนเมนูอาหารจีนสไตล์กวางตุ้ง ฮ่องกง ที่เราคุ้นเคยให้กลายเป็นเมนูพิเศษจากวัตถุดิบที่เชฟตั้งใจคัดสรรมาอย่างดี รวมถึงมีบาร์เรียบหรูสำหรับแฮงก์เอาต์ตอนกลางคืนด้วย ร้านนี้จึงไม่ได้เหมาะสำหรับครอบครัวเท่านั้น แต่หากคุณเป็นสายกินจริงจัง หรือสายนั่งชิลล์กับเพื่อน ร้านนี้น่าจะถูกใจแน่นอน

ในวันที่ PengYou Cuisine & Specialty Bar เพิ่งเปิดใหม่ จะมีอะไรที่น่าสนใจบ้าง และเรื่องราววัตถุดิบของแต่ละเมนูเป็นอย่างไร เราจะเล่าให้ฟัง

การผสมผสานระหว่างจีนดั้งเดิมและโมเดิร์น

ด่านแรกเมื่อก้าวเข้ามาถึงร้าน เราพบว่าที่นี่ใส่ความเป็นจีนลงไปอย่างเต็มเปี่ยม ด้วยซุ้มประตูโค้งกระจกบานใหญ่ โดยได้แรงบันดาลใจมาจากสัญลักษณ์ของประตูพระจันทร์ (CHINESE MOON GATE) เป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงความสมบูรณ์ โชคลาภ การรับพร ความสุข และความสนุกสนาน ตามความเชื่อของชาวจีนพื้นบ้าน

แม้ว่าทีมออกแบบจะใส่ความเป็นจีนแบบดั้งเดิมลงไป แต่ก็ยังผสมผสานความโมเดิร์นเข้าไปด้วย ร้านนี้จึงลดความเคร่งขรึมแบบจีนดั้งเดิมลง แทนที่ด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์น ทั้งเก้าอี้บาร์ โซฟา และโต๊ะไม้ขนาดเล็กกว่าที่เราเคยเห็นในร้านอาหารจีนทั่วไป

นอกจากนี้กระจกบานใหญ่รอบตัวร้านยังทำให้มองเห็นสวนด้านนอก พร้อมแสงธรรมชาติที่ช่วยให้ร้านดูโปร่ง ก็สร้างบรรยากาศให้ร้านมีความผ่อนคลาย อบอุ่น เป็นกันเองมากขึ้น

ภายในร้านแบ่งออกเป็น 3 ส่วน เมื่อเดินเข้ามาเราจะพบกับโซน Single Malt Bar ก่อนเป็นอันดับแรก ถัดไปคือโซนสำหรับนั่งทานอาหาร และโซนสุดท้าย ห้อง Private Room สำหรับการจัดเลี้ยงขนาดเล็กและขนาดกลาง (สูงสุด 24 ที่นั่ง) พร้อมบริเวณ out door ที่มีการตกแต่งที่ล้อไปกับปราสาทกลางน้ำของประเทศจีน ถือเป็นตัวแทนของความร่วมสมัยอย่างแท้จริง

เมนูอาหารคุ้นเคยจากวัตถุดิบพรีเมียม

หลังจากนั่งรอได้ไม่นานอาหารก็ค่อยๆ ทยอยมาเสิร์ฟ แต่ละเมนูเต็มไปด้วยวัตถุดิบคุณภาพที่เชฟตั้งใจเลือก แม้จะเป็นเมนูที่เราคุ้นเคย แต่ทุกเมนูล้วนมีความพิเศษและเป็นรสชาติที่หาไม่ได้จากที่อื่นๆ 

เริ่มต้นด้วย ขนมจีบฟัวกราส์กำแพงหมื่นลี้ ติ่มซำจานนี้ได้ฟัวกราส์จากฝรั่งเศส โปะลงบนขนมจีบกุ้งตะกาดตัวโต พร้อมโรยหน้าด้วยเห็ดและน้ำมันทรัฟเฟิลช่วยเพิ่มกลิ่นหอม เนื้อสัมผัสขนมจีบกุ้งเนื้อเด้งเข้ากันได้ดีกับความชุ่มฉ่ำของฟัวกราส์ พร้อมกลิ่นหอมจากทรัฟเฟิลระหว่างที่เคี้ยว ใครที่ชอบขนมจีบไม่ควรพลาด

ใครชอบฮะเก๋าขอแนะนำ แบล็คโกลเด้นฮะเก๋าหอยเป๋าฮื้อ จานนี้เสิร์ฟด้วยเป๋าฮื้อชิ้นโตจากแม็กซิโก วางลงบนแบล็คโกลเด้นฮะเก๋าแป้งบางนุ่ม มาพร้อมกับซอสรสชาติดีที่ทานแล้วเข้ากัน

ไปต่อกับ ก๋วยเตี๋ยวหลอดกุ้งกรอบแม่น้ำฮวงโห กุ้งกรอบห่อด้วยแป้งเหนียวนุ่ม 2 ชั้น โปะด้วยไข่กุ้ง เสิร์ฟพร้อมซอสสำหรับทานคู่กันที่ผสมผสานระหว่างซอสซีอิ๊วสูตรพิเศษกับซอสวาซาบิสดมายองเนสเพื่อให้ได้สองรสชาติความต่างแต่กลมกล่อมในคำเดียว 

สายติ่มซำไม่ควรพลาดเมนูซิกเนเจอร์ Dim Sum Platter เสิร์ฟมาในแพลตเตอร์ขนาดใหญ่ หมดปัญหาตัดสินใจเลือกอาหารติ่มซำไม่ได้ เพราะจานนี้รวมสารพัดติ่มซำยอดนิยมที่คนไทยชอบทานไว้ในเข่งเดียว เช่น กุ้งสาหร่าย ฮะเก๋า ขนมจีบกุ้ง ซาลาเปาหมูแดง และกุ้งมะนาว เพื่อให้เราได้แชร์อาหารร่วมกับเพื่อนๆ 

เมนูที่หลายคนคุ้นเคยก็ไม่ควรพลาด อย่างเป็ดย่าง – หมูแดงฮ่องกง – หมูกรอบฮ่องกง ซึ่งเป็นอาหารที่มีกลิ่นและรสชาติเฉพาะตัวด้วยกรรมวิธีการทำด้วยการรมควันจากไม้ลิ้นจี่ ไม่ว่าจะเป็นหมูแดงฮ่องกง ที่ใช้หมูสันคอจากหมูคุโรบุตะมันน้อย หมักกับเครื่องเทศและข้าวแดงเพิ่มกลิ่นหอม หมูกรอบฮ่องกง ใช้เนื้อส่วนท้องไปทอดให้ฟูกรอบ จนได้หมูกรอบชุ่มฉ่ำกรอบกำลังดี เสิร์ฟพร้อมมัสตาร์ดสด และเมนูที่หลายๆ ครอบครัวไม่พลาดกับ เป็ดปักกิ่ง หนังเป็ดบางกรอบ เสิร์ฟคู่กับซอสลิ้นจี่อบแห้ง ที่มีความเปรี้ยวและไม่หวานเกินไป พร้อมซอสกระเทียมสับสูตรพิเศษ

นอกจากนี้ยังมีอีกหลากหลายเมนูที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็น พระกระโดดกำแพง ซุปที่ถือกำเนิดมาจากราชสำนักจีน รวบรวมวัตถุดิบและสมุนไพรจีนชั้นยอดไว้ รวมถึงเมนูเกี๊ยวไข่กุ้งซุปหมูแฮมฮ่องกง ปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ว เคาหยก โจ๊กกบพร้อมซอสสูตรเข้มข้น ฯลฯ 

ตบท้ายด้วยของหวาน ปอเปี๊ยะสองสหาย การผสมผสานระหว่างกล้วยหอมและมะม่วงน้ำดอกไม้สด ห่อด้วยแป้งปอเปี๊ยะนำไปทอดจนกรอบนอกนุ่มใน เสิร์ฟคู่กับแปะก๊วยซอสส้มสไตล์ฝรั่งเศส เป็นเมนูที่หวานกำลังดี ทานได้เพลินๆ กว่าจะรู้ตัวก็หมดชามไปแล้ว 

Single Malt Bar โซนเครื่องดื่มสไตล์เฉพาะตัว

ปิดท้ายอาหารมื้อนี้ด้วยโซนเครื่องดื่ม ร้านออกแบบให้เป็นบาร์เรียบหรู พร้อมตกแต่งในสไตล์แกสบี้ โดดเด่นด้านการคัดสรรซิงเกิลมอลต์จากทุกมุมโลก และไม่จำกัดแต่เฉพาะนักดื่มซิงเกิลมอลต์เท่านั้น แต่ยังมีไวน์คุณภาพที่เลือกสรรมาแล้วสำหรับคอไวน์ตัวจริง และ Café Hopping ที่เสาะหาค็อกเทลและม็อกเทลเก๋ๆ ที่มีส่วนผสมของเครื่องเทศจีนแบบลงตัว

เครื่องดื่ม Signature Mocktails ของทางร้าน โดดเด่นด้านการผสมผสานความเป็นจีนเข้าไปในเครื่องดื่มอย่างลงตัว โดยเราอยากแนะนำ 3 เมนู 

The Golden Dragon เครื่องดื่มแปลกใหม่ มีกลิ่นหอมจาก 4 ส่วนผสมหลัก คือเบอร์เบิ้น โรสแมรี่ ตัดกับรสซาบซ่าจากผงหม่าล่าและหมูแผ่นที่โรยไว้ที่ขอบแก้ว 

Violet Roselle เครื่องดื่มให้ความรู้สึกสดชื่นและกลิ่นหอมของดอกไม้ ผสมด้วยเหล้าจีน (Chinese Whiskey) และกระเจี๊ยบ เพิ่มรสชาติเปรี้ยวด้วยมะนาว และไข่ขาวเพื่อความนุ่มลิ้น 

สุดท้ายคือ Osmanthus Emperor เครื่องดื่มที่ผสมผสานระหว่างชาหอมหมื่นลี้ หมักกับเหล้ายิน เพิ่มรสชาติเปรี้ยวหวานด้วยเสาวรส 

.

PengYou Cuisine & Specialty Bar (เผิงโหย่ว) 
เปิดให้บริการทุกวัน เวลา 11.00 – 23.00 น. 
สำรองที่นั่งโทร 061-161-1682
Line OA : @pengyou
ที่ตั้ง : https://goo.gl/maps/YAe5fDQea3LR22SK6 
Facebook : https://www.facebook.com/pengyou.bkk 
Instagram : https://www.instagram.com/pengyoubkk/  

The post PengYou Cuisine and Specialty Bar ร้านอาหารจีนสไตล์โมเดิร์นที่ยกระดับเมนูด้วยวัตถุดิบพรีเมียม appeared first on a day magazine.

หน้าอาคารกระจกสีขาว ขนาด 2 ชั้น เราถูกต้อนรับด้วยกลิ่นกาแฟทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้าน และเมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ ก็สะดุดตากับชั้นวางหนังสือ พร้อมเฟอร์นิเจอร์ของ Flo วางตกแต่งอย่างกลมกลืน ราวกับเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่มักอยู่ในคาเฟ่ทั่วไป 

ในจังหวะที่ Flo กำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่ 9 บวกกับความโดดเด่นในสไตล์เฟอร์นิเจอร์ เราจึงไม่คาดคิดว่าการขยับขยายร้านครั้งนี้จะเป็นอย่างอื่น นอกจากโชว์รูมขนาดใหญ่กว่าเดิม และคงนิยามพื้นที่แห่งนี้ว่าเป็นร้านเฟอร์นิเจอร์ ในซอยสุขุมวิท 36 แต่ในทางตรงข้ามเขาเลือกขยายอาณาจักร Flo ไปกับธุรกิจเล็กๆ อย่างร้านหนังสือในชื่อ Flo bookstore

การผสมผสานกันทั้งร้านหนังสือและร้านกาแฟ จึงทำให้ร้านนี้ห่างไกลจากร้านเฟอร์นิเจอร์ทั่วไปที่เราคุ้นเคย แต่เป็นเหมือนจุดนัดพบแห่งใหม่มากกว่า ซึ่งเป็นความตั้งใจของ นรุตม์ ปิติทรงสวัสดิ์ ผู้ก่อตั้งแบรนด์ Flo และทายาทรุ่นสามจากโรงงานเหล็ก ที่อยากให้พื้นที่นี้กลายเป็น concept store แหล่งไอเดียใหม่ๆ สำหรับคนที่มาเยือน 

เจ้าของร้านหนุ่มออกแบบประสบการณ์เมื่อได้มาที่ Flo House นี้อย่างแยบยล ลูกค้าสามารถเข้ามานั่งจิบกาแฟจาก Livid Coffee Roasters ร้านที่ขึ้นชื่อเรื่องการคั่วเมล็ดกาแฟสไตล์นอร์ดิก ไปพร้อมกับเดินเลือกซื้อหนังสือดีไซน์ที่วางขายในโซน Flo bookstore อีกมุมหนึ่งของร้านติดไม้ติดมือกลับบ้าน ขณะเดียวกันยังมีโอกาสได้ลองสัมผัสเฟอร์นิเจอร์ของ Flo ได้อย่างไม่เคอะเขิน 

ในวันที่ Flo bookstore เพิ่งเปิดได้ไม่นาน เราจึงอยากพาทุกคนไปรู้จักร้านหนังสืออิสระแห่งนี้กันให้มากขึ้น ทั้งจุดเริ่มต้นของการมาเจอกันของหนังสือ กาแฟ และเฟอร์นิเจอร์ ร้านหนังสืออิสระภายใต้คาแรกเตอร์ของ Flo มีหน้าตาเป็นอย่างไร และทำไมเขาเลือกเปิดร้านหนังสือในวันที่หลายคนมองว่าธุรกิจนี้นับวันยิ่งซบเซาลง นรุตม์รอเราพร้อมคำตอบอยู่ในร้านแล้ว 

1

เรานั่งลงพูดคุยกับนรุตม์บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางร้าน ซึ่งเป็นหนึ่งในเฟอร์นิเจอร์ของ Flo พร้อมกาแฟร้อนที่เสิร์ฟในเหยือกแก้วขนาดเล็กกับแก้วเซรามิกสีขาว

เจ้าของร้านเล่าถึงจุดเริ่มต้นของ Flo bookstore ว่าพื้นที่นี้เดิมทีเป็นที่ของญาติที่ปล่อยให้เช่า ช่วงแรกมีเพียงแค่โกดังสำหรับเฟอร์นิเจอร์แบรนด์ Flo ด้านหลัง ก่อนที่ต่อมาส่วนพื้นที่ตัวอาคาร 2 ชั้น จากเดิมเป็นพื้นที่วางเฟอร์นิเจอร์เด็กจะถูกปล่อยให้เช่าภายหลัง เมื่อได้พื้นที่ทั้งหมดซึ่งมีขนาดใหญ่มากพอ เขาจึงปรับเปลี่ยนด้านหน้าให้เป็นร้านหนังสือจากความชอบส่วนตัว 

“ผมเป็นคนชอบหนังสืออยู่แล้ว จริงๆ ก็อ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ แม่ก็ไม่ค่อยซื้อของเล่นแต่จะซื้อหนังสือให้” นรุตม์เล่าย้อนไปถึงจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาหลงใหลหนังสืออย่างจริงจังก็ช่วง ม.6 จนถึงช่วงเรียนคณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี

ช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยเขาพบว่ายังมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีกมาก ทำให้เขาเริ่มอ่านหนังสือเพื่อหาคำตอบที่สงสัย ก่อนที่จะขยายขอบเขตไปเรื่อยๆ ตั้งแต่หนังสือความเรียง ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม ปรัชญา จนถึงธุรกิจและการบริหาร จนกลายเป็นนิสัยเวลาไปเที่ยวที่ไหนก็จะหาร้านหนังสือก่อน

จากความหลงใหลหนังสือ เขาจึงเริ่มทำเพจรีวิวหนังสือและขายหนังสือออนไลน์บนอินสตาแกรม หลังจากลองขายอยู่ 2-3 เดือน จนมั่นใจแล้วว่าร้านหนังสือเริ่มมีความเป็นไปได้ที่จะพัฒนาเป็นธุรกิจเขาจึงเลือกหนังสือมาลงที่ร้าน ซึ่งเป็นหนึ่งในความฝันที่เขาอยากทำมาตลอด

“การเปิดหนังสือคือการใช้พื้นที่ที่ผมมีอยู่แล้ว มันอาจจะไม่ได้ช่วยในเชิงยอดขาย แต่มันช่วยสร้างบรรยากาศ และทำให้ประสบการณ์มันดีขึ้น ถ้าบอกว่าเอาหนังสือออกหรือกาแฟออกไปที่นี่ก็จะแห้งเลย มันจะไม่มีคนเข้ามา เหมือนทั้งหนังสือและกาแฟมันเสริมกัน”

นอกจากความชอบแล้ว ไอเดียร้านหนังสือในโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์เกิดขึ้นมาจากการเดินทางไปร้านเฟอร์นิเจอร์ของต่างประเทศหลายๆ แห่ง ที่มักเป็นรูปแบบ concept store มากกว่าการขายเฟอร์นิเจอร์อย่างเดียว ขณะที่ไทย ร้านแบบนี้ยังมีไม่มากนัก

“เวลาผมไปร้านเฟอร์นิเจอร์เมืองนอกส่วนใหญ่มันไม่ได้เป็นร้านเฟอร์นิเจอร์อย่างเดียว ส่วนใหญ่มันเป็น selected shop เป็น concept store หรือว่ามีหลายๆ อย่าง มีทั้งเฟอร์นิเจอร์บ้าง มีขายเครื่องประดับ ขายหนังสือ ขายเสื้อผ้า ผมรู้สึกว่าในไทยยังมีไม่ค่อยเยอะ

“มีร้านนึงที่ญี่ปุ่นชื่อร้าน Truck Furniture อยู่โอซาก้าเขาเป็นร้านเฟอร์นิเจอร์ ที่ข้างล่างเป็นโรงงาน แล้วตรงข้ามก็เป็นร้านอาหาร ผมรู้สึกว่ามันครบดี” นรุตม์เล่าประสบการณ์จากต่างประเทศด้วยตาเป็นประกาย ด้วยความหวังว่าเขาจะสามารถสร้างพื้นที่แบบที่เขาชอบในไทยได้ นั่นคือการเป็นร้านเฟอร์นิเจอร์ที่ใครๆ ก็สามารถแวะเวียนมาได้ แม้ไม่ได้มาซื้อเฟอร์นิเจอร์ก็ตาม

ไอเดียร้านหนังสือและร้านกาแฟจึงเกิดขึ้นมาเพื่อทำให้คนรู้จักและเข้าถึง Flo ง่ายขึ้นด้วย เนื่องจากที่ผ่านมาเขาสังเกตเห็นว่าการเปิดร้านเฟอร์นิเจอร์อย่างเดียวเป็นเรื่องยากในการขายลูกค้าคนทั่วไป เพราะต้องเตรียมความพร้อมหลายๆ อย่าง ทั้งความตั้งใจซื้อ เงิน หรือแม้แต่พื้นที่ในบ้าน 

“ที่ผ่านมามันเหมือนกับว่าคนต้องตั้งใจมาเพื่อซื้อเฟอร์นิเจอร์เท่านั้น ร้านมันก็จะเงียบๆ แต่ถ้ามันมีอย่างอื่นด้วย มีร้าน Flo bookstore ซึ่งเป็นร้านหนังสือเกี่ยวกับดีไซน์มันก็เหมือนว่าคนที่มาจะได้ไอเดีย ได้เห็นว่าแบรนด์สนใจเรื่องอะไร หรือว่าได้เจอเรื่องอื่นๆ บ้าง แค่มาเดินดูหนังสือ ยังไม่ต้องมาซื้อเฟอร์นิเจอร์ก็ได้”

เมื่อได้ทำร้านเฟอร์นิเจอร์ของตัวเอง เขาจึงหยิบใส่ความเป็นตัวเอง รวมถึงบรรยากาศแบบที่ตัวเองชอบลงไปมากที่สุด อย่างบรรยากาศของมิวเซียม หรือแกลเลอรี่ ซึ่งสะท้อนออกมาจากบรรยากาศในร้านที่เงียบสงบ อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟ และเพลงคลอเบาๆ 

“ผมชอบไปมิวเซียมมาก มิวเซียมก็จะมีร้านหนังสือ ร้านคาเฟ่อะไรประมาณนี้ ผมชอบบรรยากาศที่เราได้เจออะไรใหม่ๆ บรรยากาศที่ทำให้ใจเราสงบ เวลาที่เราเดินเข้าไปในห้องขาวๆ ของแกลลอรี่แล้วเรารู้สึกว่าสงบใจ”

2

ดีไซเนอร์ที่ยังมีผลงานอยู่ ทฤษฎีและประวัติศาสตร์การออกแบบ และความชอบของเจ้าของร้าน คือหลักการเลือกหนังสือของ Flo Bookstore

“ผมชอบเฟอร์นิเจอร์อยู่แล้ว เราก็จะมาหาว่าดีไซเนอร์ที่แอ็กทีฟตอนนี้มีใครบ้าง หนังสือแถบนี้ทั้งหมด” เขาบอกพลางวาดมือจากชั้นหนังสือที่ตั้งเรียงรายอยู่ติดผนัง “ผมมีที่บ้านหมดเลย แล้วส่วนใหญ่มันก็จะเป็นหนังสือที่ผมอ่านแล้ว แล้วผมคิดว่าอันนี้ดี ดีในแง่ที่ว่า มันทำให้คนอ่านได้ความรู้ที่ลึกขึ้น สองคือผมพยายามเลือกที่มันไม่ outdate คืออยู่ได้ 4-5 ปีสบายๆ 

“เรามีหนังสือที่เป็นเชิงทฤษฎี บางทีมันก็เป็นเรื่องประวัติศาสตร์ของแบรนด์ถ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็อ่านจากเล่มนี้เอา ผมชอบความไม่ล้าสมัย ผมเองก็เป็นคนที่ซื้อหนังสือและไม่ชอบหนังสือที่ซื้อมา 5 ปีแล้วมันดูเก่า ก็เลยคิดว่าคนที่เป็นลูกค้าก็น่าจะอยากได้หนังสือที่มันอยู่กับเขาไปได้นานๆ ส่วนหนึ่งก็มีเนื้อหาที่ลึกซึ้งมากพอที่เขาจะหยิบจับไปทำอะไรอย่างอื่นได้”

นรุตม์บอกว่าเขาค่อยๆ สะสมหนังสือดีไซน์มาเรื่อยๆ จากการเทียวไปเทียวมาในร้านหนังสือดีไซน์ทั้งในและนอกประเทศ จนเริ่มเชี่ยวชาญระดับหนึ่งจนเลือกหนังสือเข้าร้านด้วยตัวเอง 

“หนังสือผมเลือกด้วยตัวเองหมดเลย มันอาจจะฟังดูไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตนะ แต่สำหรับผมเป็นเรื่องใหญ่มาก อาจารย์ผมเวลาเขาสอนดีไซน์ จะบอกว่าเราอย่าเอาตัวเองใส่ไปเยอะ ต้องดูจากความต้องการของลูกค้า แต่ร้านนี้มันเป็นความต้องการผมเลย เพราะเป็นหนังสือที่ผมซื้อเอง หรือพอผมไปเมืองนอก ผมก็จะไปดูหนังสือว่าเขาเลือกอะไรมา แล้วเทียบว่าอะไรที่ที่นี่ยังไม่มี ทำซ้ำจนรู้สึกว่าตอนนี้ความรู้เรื่องนี้มันเริ่มเยอะกว่าคนอื่นแล้ว 

“พอเราดูเยอะ เราจะเริ่มรู้แล้วว่ามันมีบางเล่มที่ไม่ได้ถูกเลือกมา อาจจะเป็นเพราะเขาไม่ได้สนใจ หรืออาจจะมองข้าม แต่เราเห็นว่าน่าสนใจทำไมไม่ลองเอาเข้ามา มันก็เลยกลายเป็นว่าเราเริ่มจากตัวเองมากขึ้น แล้วพอออกมาจากตัวเองเต็มๆ ก็กลายเป็นว่ามันไม่เหมือนใครเลย มันอาจจะมีบางเล่มที่ซ้ำนะ แต่ผมมองว่าในอนาคตจะทำให้ลึกและละเอียดกว่านี้ ฉีกออกไปจากเดิม”

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ร้านหนังสืออิสระค่อยๆ ทยอยปิดตัวลง ทำไมเขาจึงเปิดร้านหนังสือในช่วงเวลานี้ นั่นคือคำถามที่เราสงสัย ก่อนจะได้คำตอบว่าแม้สภาพเศรษฐกิจที่ซบเซาที่สุด ก็ยังมีบางธุรกิจที่สามารถไปต่อได้ สำหรับเขาแล้วร้านหนังสือดีไซน์อย่าง Flo bookstore คือร้านหนังสือเฉพาะทางที่ยังถือว่ามีโอกาสในสนามการแข่งขันที่ไม่สู้ดีนี้

“เรารู้สึกว่าหนังสือดีไซน์ในเมืองไทยมันมีไม่กี่ที่เอง จะมีแค่เจ้าใหญ่ๆ หรือเจ้าที่เป็นอิสระ 1-2 เจ้า ซึ่งมันน้อยมาก ยิ่งหมวดหนังสือเฟอร์นิเจอร์มันน้อยมากจริงๆ หนึ่ง มันไม่มี สอง เรารู้สึกว่าตลาดมันก็ยังพอมี แล้วมันก็เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลักเราที่เป็นเฟอร์นิเจอร์ แล้วมันเป็นความฝันของผมไปแล้วที่อยากทำ”

“ผมรู้สึกว่าร้านหนังสืออิสระมันจะขายเหมือนกับร้านค้าปลีกไม่ได้นะ จะมีจุดแข็งด้วยความเยอะไม่ได้ ต้องมีจุดแข็งด้วยความลึก กับความแตกต่าง แต่ว่ามันรู้สึกดีมากที่เราได้แสดงออกถึงสิ่งที่เราชอบจริงๆ แล้วคนที่มาเขารู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนกับที่อื่น บางคนก็ชอบเขาก็ซื้อไป” 

เช่นเดียวกับร้านกาแฟ Livid Coffee Roasters ที่ไม่ได้เลือกมาโดยไม่มีสาเหตุ แต่นอกเหนือไปจากสายสัมพันธ์รุ่นพี่และรุ่นน้องในคณะเดียวกันแล้ว เขายังเลือก Livid มาเปิดในพื้นที่นี้ เพราะสไตล์การคั่วแบบนอร์ดิก ซึ่งไปได้ดีกับสไตล์เฟอร์นิเจอร์และหนังสือดีไซน์ นอกจากนี้ยังเป็นโอกาสดีที่ลูกค้าจะได้มาเจอกับแบรนด์สินค้าที่มีความรู้ในศาสตร์ของตัวเองอย่างลึกซึ้งด้วย

“เอ็ม (กนต์ธร นิโลดม) หนึ่งในทีม Livid เขาอินเรื่องกาแฟมาก เขาหาแหล่งเมล็ดเอง บินไปเรียนคั่วที่เดนมาร์ก เป็นการคั่วแบบนอร์ดิก ที่ไม่เหมือนกับที่อื่น แล้วเขาคั่วกาแฟขายมานานแล้ว แต่ไม่เคยมีร้าน ผมเลยบอกว่ามาเปิดด้วยกันไหม” เขาเล่าย้อนกลับไปจุดเริ่มต้นที่ได้พบกับ Livid ครั้งแรกในงาน Coffee Fest จากการเปิดบูทข้างๆ กัน ก่อนจะชักชวนให้เขามาเปิดหน้าร้านครั้งแรกในพื้นที่ของ Flo House แห่งนี้

“ถ้าพูดอีกแง่เขาคั่วแบบนอร์ดิก เฟอร์นิเจอร์ผมก็ทรงสแกนดิเนเวียผสมทรงญี่ปุ่น มันก็ดูไปด้วยกันได้ ซอฟต์ เบา เฟรนด์ลี่ เข้าถึงง่าย มันก็เลยมีจุดร่วมกันบางอย่างระหว่างแบรนด์ เขาก็มีความอินในเรื่องกาแฟ และผมก็อินเฟอร์นิเจอร์น่าจะดีถ้าลูกค้าได้มาเจอคนที่รู้จริงทั้ง 2 เรื่อง” 

3

มองจากภายนอก Flo bookstore นับว่าไม่ใช่ร้านที่ใหญ่นัก กินพื้นที่เพียงส่วนหนึ่งในมุมห้อง แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้นรุตม์เล่าว่าเขาต้องใช้เวลาเกือบ 9 ปี กว่าจะมาเป็นร้านที่สะท้อนตัวตนอย่างที่เขาฝันไว้

“เราทำงานนี้ด้านเดียวมา 9 ปีแล้ว ตอนแรกตั้งใจทำเฟอร์นิเจอร์อย่างเดียวเลย ผมไม่เคยคิดว่าจะมีร้านอะไรแบบนี้ เราจะไปซื้อหนังสือจากไหน มันต้องมีเงินทุน ทำงานแรกๆ ก็ไม่ค่อยมี” เขาเล่าย้อนกลับไปในวันแรกของการสร้างแบรนด์ Flo ซึ่งแยกออกมาจากธุรกิจโรงเหล็กดัดของครอบครัว ที่ต้องใช้วัสดุ ความรู้ และทรัพยากรคนละแบบ ทำให้เขาต้องพิสูจน์ตัวเองอย่างหนัก ก่อนที่จะทำให้เห็นว่าเฟอร์นิเจอร์ Flo สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง

ตั้งแต่นั้นเองที่เขาเริ่มเก็บสะสมความรู้เรื่องเฟอร์นิเจอร์ เก็บสะสมเงินออมของตัวเอง เดินทางไปดูโมเดลร้านหนังสืออิสระทั้งในไทยและต่างประเทศ จนถึงเวลาที่ลงตัว ทั้งพื้นที่ เงิน และความรู้

“ทำฝันมันต้องใช้เงินทั้งนั้น” เขาพูดติดตลก “จะมากจะน้อยมันก็ต้องใช้ ในขณะเดียวกันถ้ามีฝัน แต่ไม่มีความรู้มันก็เป็นไปไม่ได้ ก็รู้สึกว่าฝันมันเป็นแพสชั่นอยู่แล้ว แต่ว่ามันต้องมีเงินทุน และทักษะความรู้ว่าตรงนี้มันทำยังไง มีคู่แข่งหรือเปล่า คนที่ทำได้ดีเขาทำยังไง ผมรู้สึกว่ามันต้องมีสามอย่างนี้มั้ง ในแง่ว่าฝันคือธุรกิจ แต่เราไม่ได้ใช้เงินขนาดนั้นนะ เราเริ่มเล็กๆ ได้ แต่เพราะมันเป็นหนังสือดีไซน์เลยแพง”

การเดินทางเกือบ 9 ปีของ Flo แน่นอนว่าต้องมีอะไรใหม่ๆ แต่สำหรับนรุตม์ก้าวต่อไปกลับเป็นความฝันที่เรียบง่าย แต่ก็ยังคงไม่ทิ้งตัวตนของ Flo ไป

“ธุรกิจหลักเราก็ยังเป็นเฟอร์นิเจอร์อยู่นะ พื้นที่ส่วนใหญ่ก็ยังเป็นเฟอร์นิเจอร์ แต่ในแง่ธุรกิจพอมันโตถึงจุดนึง กราฟการเติบโตมันก็จะเริ่มราบๆ แล้ว ทีนี้เราก็ต้องมาดูว่าจะทำยังไงให้มันโตได้อีก ซึ่งผมกำลังทำอยู่นะ ในแง่หนึ่งคือการแตกขยายออกมาหาธุรกิจเล็กๆ ที่มันจะสามารถงอกขึ้นมาได้ใหม่ เช่น การทำร้านตรงนี้ เราลองเป็นร้านค้าปลีกไหม เป็น concept store ไหม เอาให้คนเช่าพื้นที่ไหม ทำนิทรรศการไหม เพื่อหาความเป็นไปได้ทางธุรกิจใหม่ๆ 

“ที่ผ่านมาเรามี Flo lab เป็นการทำอะไรเหมือนเป็นการทดลองสินค้า คือถ้าเป็น Flo ปกติคงไม่ทำเพราะมันอาจจะคอนเซอร์เวทีฟหน่อย แต่ Flo lab ก็จะปล่อยให้ลองดูว่าเป็นยังไง เราปล่อยให้ลองดูเล็กๆ ในที่ของเรา ในแง่นึงมันกลับไปหาธุรกิจเก่า มันส่งเสริมกัน มันเป็นภาพที่ผมอยากเห็นด้วย ถึงจุดนึงแบรนด์มันต้องเป็นไลฟ์สไตล์บางอย่างที่ให้คนรับไปมากกว่าที่เป็นแค่ร้านขายเฟอร์นิเจอร์”

“สำหรับตอนนี้ผมต้องทำให้ร้านหนังสืออยู่ได้” เขาเล่าถึง Flo bookstore ธุรกิจน้องใหม่ที่เพิ่งเกิดไม่นานนี้ ในอนาคตเขาตั้งใจใช้ Flo House เป็นพื้นที่จัดกิจกรรมสนุกๆ อย่างงานครบรอบ 9 ปี ของ Flo ช่วงเดือนมีนาคม หรือนิทรรศการที่จะเกิดขึ้นกลางปีนี้

“ตั้งใจว่าปีหน้าอยากให้มีนิทรรศการหมุนเวียนตลอดทั้งปี เดือนหน้าช่วงมีนาก็มีงานครบ 9 ปีของ Flo ช่วงหลังกลางปีก็อาจจะมีงานนิทรรศการที่ไปชวนดีไซเนอร์คนโน้นคนนี้มาแจม อยากให้ตรงนี้เป็นแกลเลอรี่ย่อมๆ เป็นคอมมูนิตี้ดีไซน์ที่เราอาจจะแสดงเรื่องดีไซน์รวมไปถึงเวิร์กช็อป” เขาค่อยๆ ไล่เรียงกิจกรรมที่ตั้งใจอยากให้เกิดขึ้นในปีนี้และปีถัดๆ ไปอย่างกระตือรือร้น 

จากวันที่นรุตม์เคยได้รับพลังงานดีๆ จากร้านหนังสืออิสระ วันนี้เมื่อได้มีโอกาสเป็นเจ้าของร้านหนังสือเองแล้ว เขาก็ตั้งใจส่งต่อพลังงานเหล่านั้นกลับไปให้กับผู้ที่มาเยือนเช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ Flo bookstore กลายเป็นร้านหนังสือดีไซน์ที่เข้าถึงง่าย และคอยต้อนรับผู้คนอย่างเป็นกันเอง 

“ผมว่าทุกคนที่ทำร้านหนังสืออิสระรักหนังสือแหละ ผมชอบในแง่ที่ว่าพอเข้าไปแล้วรู้สึกได้รับการต้อนรับ เรารู้สึกว่าเขาชอบหนังสือจริงๆ ถ้าเจอเจ้าของเขาก็จะคุยด้วย ได้แลกเปลี่ยน เราจะได้พลังจากคนที่เขาตั้งใจทำอะไรบางอย่าง แล้วเขาก็มีชีวิตอยู่ได้ด้วยการทำสิ่งที่เขาชอบ ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีปัญหานะ แต่มันเป็นตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่าฝันที่เราอยากทำมีคนทำแล้ว มีเต็มเลย แล้วก็ทำได้ดีด้วย 

“พอเราทำ เราก็อยากทำให้คนที่มารู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ให้พลังงานดีๆ ให้ความหวัง ร้านเราก็อยากให้เป็นแบบนั้นนะ ถึงราคาหนังสือมันจะสูงนิดนึง แต่เราก็อยากให้มาลองเปิดดูก่อนก็ได้” นรุตม์กล่าวทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

.

ร้าน Flo bookstore

เวลาทำการ: จันทร์ – อาทิตย์ 10.00 – 19.00

ที่อยู่: https://goo.gl/maps/uUvMMCqARcU7yEM28

The post Flo Bookstore ร้านหนังสือดีไซน์ในสุขุมวิท 36 จุดนัดพบแห่งใหม่ของคนรักหนังสือ กาแฟ และเฟอร์นิเจอร์ appeared first on a day magazine.

นี่น่าจะเป็นพื้นที่สร้างสรรค์ที่เปลี่ยนให้น่านกลายเป็นจังหวัดน่าจับตายิ่งขึ้นในอนาคต

โครงการนี้เป็นฝีมือของพี่น้องในครอบครัวพุฒิกุลางกูร คนในวงการครีเอทีฟน่าจะจำชื่อ สุรชัย พุฒิกุลางกูร ได้ดีในฐานะเจ้าของบริษัท Illusion CGI Studio บริษัททำภาพประกอบโฆษณาอันดับหนึ่งของโลก 

ไคหนำคืองานใหญ่ทางใจของสุรชัย ที่นี่คือโรงเรียนสอนภาษาจีนแห่งแรกในอำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน ราวปีพ.ศ. 2485 สมัยที่คนจีนกับคนไทยยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่แนบเนียนเป็นหนึ่ง ครอบครัวชาวจีนลงความเห็นว่าพวกเขาควรมีโรงเรียนสอนภาษาจีนสำหรับลูกหลาน ปู่ของสุรชัยแบ่งที่ดินของตัวเองมอบให้สร้างเป็นโรงเรียน ไคหนำกลายเป็นทั้งสถานศึกษาและแหล่งสานสัมพันธ์ระหว่างคนสองชาติในเวียงสา เป็นรากฐานของผู้คนและเมืองที่ตกทอดมาจนวันนี้

ไคหนำปิดทำการไปหลายปีตามสังคมที่เปลี่ยนไป เวียงสากลายเป็นเมืองผ่านที่เหลือผู้คนน้อยเต็มที ครอบครัวพุฒิกุลางกูรนำโรงเรียนนี้มาปรับปรุงใหม่ให้กลายเป็น อาร์ต สเปซ ที่สร้างพลังใหม่ๆ ให้คนน่าน

อาร์ตสเปซแห่งนี้ประกอบด้วยพื้นที่ 3 ส่วน คือโรงเรียนไคหนำ เป็นอาคารโรงเรียนจีนเก่า โรงน้ำชาที่บูรณะจากอาคารเก็บของเก่า และโรงสีซึ่งจะถูกทำเป็นพิพิธภัณฑ์รวมรางวัลที่อิลลูชั่นเคยได้รับมาทั้งหมด

เวลาเราเห็นพื้นที่ที่เป็น อาร์ต สเปซ ในเมืองที่มีประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรม ก็มักจะเห็นสิ่งที่เป็น ‘ของเดิม’ หรืองานศิลปะท้องถิ่น แต่ในไคหนำเราจะไม่เจอสิ่งนั้นเลย ด้วยเหตุผลสองข้อ

หนึ่ง สุรชัยมองว่าเขาไม่อยากดึงอดีตกลับมาหาเราอย่างเดียว อยากมองไปข้างหน้า อยากชวนคนรุ่นเรามาคิดว่าจะทำอะไรจากจุดนี้ สองคือจริงๆ มันคือบรรยากาศไคหนำแบบดั้งเดิมที่ไม่ได้มีงานศิลปะในตัวเมืองมากนัก มันมีความเป็นธรรมชาติไม่ปรุงแต่ง เหมือนภาพที่เขาเคยเห็นในวัยเด็ก 

อีกส่วนที่เป็นเหมือนของใหม่ในเวียงสา คือรางวัลจำนวนมากมายที่อิลลูชั่นได้รับ การสร้างห้องเก็บรางวัลฟังดูเหมือนน่าหมั่นไส้ แต่สุรชัยคิดอีกแบบ เขาอยากพลิกภาพจำของน่านไปสู่สิ่งที่ใหม่และไม่เคยทำ

“ผมคิดว่าคำว่า ‘น่านเนิบๆ’ เป็นคำที่สวยเกินไป มองจากข้างนอก มันอาจจะสวย แต่ในขณะเดียวกันมันไปสร้างความคิดให้คนน่านใช้ชีวิตเฉื่อยไป ความจริงคนน่านทะเยอะทะยานได้ เราถึงพยายามทำนิทรรศการ มีมิวเซียมรางวัลที่นี่” นักทำภาพประกอบโฆษณามือหนึ่งของโลกเล่า

“โรงเรียนไคหนำจะพูดถึงอดีต โรงชาพูดถึงปัจจุบัน เป็นสถานที่นั่งกิน พูดคุย ดื่มด่ำบรรยากาศ ส่วนมิวเซียมจะเป็นส่วนอนาคต ทำเป็นเวิร์กช็อปสำหรับคนน่าน หรือเราอาจจัดเวิร์กช็อปให้คนกรุงเทพมาเที่ยวน่านสักสองคืน เชื่อมโยงชุมชนกับคนนอกพื้นที่ สร้างแรงบันดาลใจให้คนท้องถิ่นไปพร้อมๆ กัน”

ในแง่การออกแบบ ครอบครัวพุฒิกุลางกูรร่วมกับ เอก-สุเทพ พาทสุธีสุทธิ สถาปนิกเจ้าของ Sudio Chemistri ออกแบบอาคารโดยผสมผสานความเก่าและใหม่ให้อยู่ร่วมกัน ตัวอย่างเช่นการเปลี่ยนกำแพงโรงเรียนสูงทึบให้เตี้ยลง เพื่อให้คนมองเห็นโรงเรียนมากขึ้น ตัวอาคารใช้กระจกมาเสริมเพื่อให้โปร่งและมองเห็นง่าย รูปแบบการประกอบไม้ที่เคยสูญหายจากเวียงสา สุรชัยพยายามไปตามหาและนำมาประกอบให้เห็นในที่แห่งนี้

เรามีโอกาสได้ชมไคหนำ อาร์ต สเปซ ในช่วงงานเทศกาลน่าน (NAN FEST 2022) ตอน Creative Space ร่วมจัดโดย กลุ่มสล่ากึ๊ด สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) หรือ CEA  มูลนิธิน่านศึกษา และสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดน่าน ช่วงเดือนตุลาคม ต่อมาไคหนำก็จัดงานกึ่งเปิดตัวในชื่อ ไคหนำรำลึก นอกจากได้เผยโฉมโครงการ ยังชวนศิษย์เก่าของโรงเรียนมาร่วมสังสรรค์กันอย่างชื่นมื่น

ถ้าถามว่าเราจะได้เห็นงานแบบไหนในไคหนำ คำตอบอาจยังไม่แน่ชัดนัก ที่แน่ๆ คือสุรชัยและครอบครัวอยากเริ่มจากการทำกิจกรรมกับเด็ก เป็นการฟื้นคืนรากของโรงเรียนให้กลับมาก่อน (ไคหนำเป็นโรงเรียนสอนเด็กชั้นประถมศึกษา) นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมสร้างสรรค์รออยู่อีกมากมาย

สาเหตุที่ทำให้น่านเป็นเมืองน่าจับตา เพราะคนน่านที่จากบ้านไปเริ่มกลับมามองที่เกิดของตัวเองด้วยสายตาใหม่ เทรนด์นี้เกิดขึ้นในหลายจังหวัด ไม่ใช่เฉพาะกับประเทศไทย เมืองเล็กในหลายประเทศก็พยายามดึงดูดผู้คนให้กลับมาสร้างสิ่งใหม่ให้เมืองอยู่ร่วมกับสังคมสมัยใหม่ได้อย่างกลมกลืนและยั่งยืน

ดูรายละเอียดกิจกรรมในอนาคตของไคหนำ อาร์ต สเปซ ได้ที่ ไคหนำ อาร์ต สเปซ page

ภาพ > ZAMUI Photography

The post ไคหนำ อาร์ต สเปซ เปลี่ยนโรงเรียนเก่าของครอบครัว ให้กลายเป็นพื้นที่บุกเบิกกิจกรรมด้านความคิดสร้างสรรค์ในจังหวัดน่าน appeared first on a day magazine.

“Quokkaaaaaaaaa!”

ความพยายามทั้งหมดที่สั่งสมมามลายหายไปสิ้นเมื่อเสียงแหลมเล็กดังขึ้นทำให้เจ้าควอกก้าชะงักก่อนที่จะกระโดดดึ๋งๆ หลบแผล็วไปอย่างรวดเร็ว เราสะบัดหน้าหันไปตามเสียงด้วยความหงุดหงิด ก็พบกับเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักกำลังวิ่งตื๋อตรงมาตามด้วยพ่อแม่ที่ทำหน้าตารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง ครั้นเห็นว่าเจ้าควอกก้าน้อยหายลับไปแล้ว เจ้าเด็กจิ๋วทำหน้าตาเสียดายจนอดไม่ได้ที่จะไม่ติดใจเอาความ

เราลุกขึ้นมาปัดเศษดินออกจากตัว กล่าวทักทายพ่อแม่เจ้าเด็กตัวซน และเร่งฝีเท้าเดินตัดกลับไปยังเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่ทอดยาวเลียบทะเลสีฟ้าแสนสดใสของเกาะร็อตเนสต์ (Rottnest Island) เกาะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในทะเลของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ที่นี่คือบ้านของควอกก้า เจ้าของฉายาสัตว์ตัวน้อยที่มีความสุขมากที่สุดในโลก

ย้อนเวลากลับไปเมื่อ 50,000 ปีก่อน เกาะแห่งนี้ก็เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของทวีปออสเตรเลียนี่แหละ ทำให้ยังมีพืชพรรณท้องถิ่นดั้งเดิมและเหล่าสัตว์อาศัยอยู่ ตลอดจนมีการค้นพบเครื่องมือเครื่องใช้และวัตถุโบราณที่บ่งบอกว่ามีชาวอะบอริจินอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ด้วยตลอดช่วง 7,000 ปีที่ผ่านมา จนกระทั่งถึงตอนที่ระดับน้ำทะเลสูงขึ้นเข้าท่วมพื้นที่ลุ่มต่ำทำให้ดินแดนส่วนที่เหลือนี้ถูกแยกมาเป็นเกาะดังเช่นปัจจุบัน การจะข้ามฝั่งของชนพื้นเมืองก็ทำได้ยากเพราะไม่มีเรือที่ดีพอ เกาะแห่งนี้เลยถูกทิ้งร้างไร้ผู้คนอาศัยนานนับพันปี ชาวอะบอริจินจึงเรียกเกาะร็อตเนสต์ว่า ‘Wadjemup’ แปลว่า แผ่นดินโพ้นทะเลที่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สถิตอยู่ (place across the water where the spirits are)

แล้วชื่อ Rottnest นั้นเล่า เจ้าได้แต่ใดมา

ต้องขอเท้าความไปยังช่วงศตวรรษที่ 17 เมื่อครั้งที่ชาวยุโรปล่องเรือมาสำรวจหาแผ่นดินใหม่ นักเดินเรือชาวดัตช์เป็นกลุ่มแรกที่สังเกตเห็นเกาะแห่งนี้และเริ่มเข้ามาทำการสำรวจพื้นที่ พวกเขาพบกับสิ่งมีชีวิตปุ๊กปิ๊กหน้าตาละม้ายคล้ายกับหนูตัวยักษ์อาศัยอยู่เป็นจำนวนมากจึงตั้งชื่อเกาะแห่งนี้เป็นภาษาดัตช์ว่า ‘Rotte nest’ แปลว่า รังหนู นั่นเอง

แต่เจ้าน้องควอกก้าไม่ใช่หนู! ความจริงแล้วมันจัดอยู่ในตระกูลสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีกระเป๋าหน้าท้องเหมือนกับจิงโจ้เลย เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่ามากๆ กินพืชเป็นอาหาร มีอุปนิสัยน่ารัก เป็นมิตร ช่างสงสัย สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ปัจจุบันมีจำนวนลดน้อยถอยลงตามลำดับเนื่องจากถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติและแหล่งอาหารถูกรุกรานโดยมนุษย์ ดังนั้นเกาะร็อตเนสต์แห่งนี้จึงมีความสำคัญมากในฐานะที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์พันธุ์ควอกก้าเนื่องจากเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ในออสเตรเลียที่เราจะพบกับพวกมันได้ตามธรรมชาติ

เนื่องจากที่นี่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ทางธรรมชาติจึงไม่อนุญาตให้นำรถยนต์ขึ้นมาบนเกาะได้ ฉะนั้นพวกเราเหล่านักท่องเที่ยวจึงมีตัวเลือกในการเดินทางชมความงามโดยรอบของเกาะร็อตเนสต์ดังต่อไปนี้ คือ เช่าจักรยาน ซึ่งเราสามารถเช่าผ่านบริษัทเรือเฟอร์รี่หรือจะเสี่ยงดวงมาเช่ากับร้านบนเกาะก็ได้ (โดยส่วนตัวแล้วเราแนะนำว่าให้เช่ากับบริษัทเรือเฟอร์รี่ไปพร้อมๆ กับตอนซื้อตั๋วจะดีกว่าแม้เมื่อเทียบราคาแล้วจะต้องจ่ายแพงกว่าเดิม เนื่องจากทั้งเกาะมีร้านเช่าจักรยานอยู่เพียงร้านเดียวและมีจำนวนจักรยานให้บริการน้อยนิด ตัวเราเองก็วิ่งไปเช่าไม่ทันเหมือนกัน)

ส่วนตัวเลือกที่สอง คือ เดิน เดิน และเดิน บนเกาะนี้มีเส้นทางเดินชมธรรมชาติให้เลือกทั้งหมด 5 ระยะทาง แบ่งความยากง่ายแตกต่างกันออกไป ถ้าใครรักการเดินแบบเราก็ขอให้เตรียมรองเท้ามาให้ดี

สาม คือ นั่งรถบัสรับส่งตามจุดต่างๆ บนเกาะ เหมาะกับครอบครัวที่มีทั้งเด็กและผู้สูงอายุ หรือนักท่องเที่ยวที่มีเวลาน้อย มาแบบ one day trip โดยรถบัสจะวนไปตามจุดต่างๆ ตามเส้นทางถนนหลักบนเกาะ หากต้องการไปยังชายหาดหรือจุดชมวิวก็ต้องเดินต่อเพิ่มไปอีกเล็กน้อยเท่านั้น

ด้วยความที่เรามีเวลาน้อยมากๆ แค่เพียงครึ่งวันเท่านั้นจึงเลือกเดินในเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่สั้นที่สุด โดยมีระยะทางประมาณ 9.7 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 3-4 ชั่วโมงเท่านั้น เส้นทางดังกล่าวนี้ตัดผ่านชายหาดงดงามหลายแห่ง ประภาคารทางตอนเหนือของเกาะ ทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ และทะเลสาบ

แสงแดดยามสายนั้นกำลังอุ่นพอดี มีลมเย็นสบายจากทะเลพัดมาให้รู้สึกสดชื่นแจ่มใส เราสลัดความหงุดหงิดในใจเมื่อครู่และเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ ตามทางโดยไม่รีบร้อนพลางสอดส่ายสายตาหากลุ่มโลมาที่นานๆ จะกระโดดขึ้นมาเล่นกับเกลียวคลื่น

ยิ่งมองเห็นตัวเมืองและหมู่ตึกสูงที่ปลายขอบฟ้าไกลสุดสายตายิ่งทำให้รู้สึกว่าได้ตัดขาดจากโลกที่แสนวุ่นวายและกลับมาสู่อ้อมกอดของธรรมชาติอย่างแท้จริง เราหายใจเข้าลึกออกยาวได้อย่างเต็มปอดด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งไร้ความกังวลเรื่องมลพิษฝุ่นควันต่างๆ ตลอดจนได้พักสายตาจากการจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยม เปลี่ยนมามองต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีรอบตัว ตลอดจนได้หยุดและฟังเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงคลื่นที่พัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

เมื่อเดินตามเส้นทางที่ลัดเลาะไปตามทุ่งหญ้าเราก็เริ่มปฏิบัติการตามหาควอกก้าทันที เผื่อว่าจะเจอน้องกำลังยืนหลบแดดช่วงเที่ยงวันอยู่ ซึ่งก็เจอจริงๆ ด้วย ฮูเร่! ได้ถ่ายรูปน้องสมใจแล้ว

แต่ไม่ว่าจะนั่งเฝ้า นอนเฝ้า หรือหลอกล่อด้วยดอกไม้อย่างไร ถ้าสิ่งที่มอบให้จากคนที่ไม่ใช่ สุดท้ายก็เท่านั้นเนื่องจากทำอย่างไรน้องก็ไม่ยอมเข้าใกล้มาถ่ายเซลฟี่ด้วยกันเสียที เราจึงถอดใจและบ่ายหน้าเดินต่อไปตามทางของเราที่วนกลับไปยังท่าเรือเฟอร์รี่ ปล่อยให้น้องนั่งเคี้ยวใบไม้อย่างสงบต่อไป

ระหว่างทางก็พบกับควอกก้าอีกมากมาย แต่ไม่มีตัวไหนที่เข้าใกล้ให้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกเลย จนกระทั่งเราเดินกลับไปที่ท่าเรือเพื่อเตรียมตัวกลับ ขณะที่กำลังจะหย่อนก้นลงนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้และละเลียดไอศครีมผลไม้ที่เพิ่งซื้อมาเพื่อดับร้อนก็หันไปสบตากับเจ้าน้องหนึ่งตัวที่กระโดดดึ๋งๆ ออกมาจากพุ่มไม้ ทำตาแป๋วแหววแวววาว เคี้ยวใบไม้ตุ้ยๆ พลางจ้องตรงไปทางไอศครีมที่อยู่ในมือ

จังหวะนี้แหละคือโอกาสทองที่รอคอยมาตลอดทั้งวัน เราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที กดเปิดกล้องขึ้นมาทันใด และกดถ่ายภาพไว้อย่างทันท่วงที!

และแล้วก็ได้เวลาเดินทางกลับ หมดเวลาสนุกแล้วสิ เรากล่าวบอกลาเหล่าควอกก้าแสนน่ารักปุ๊กปิ๊ก ท้องฟ้าสดใส สายลมเย็นสบายและผืนน้ำสีฟ้าเป็นประกายของเกาะร็อตเนสต์ที่แสนงดงามอยู่ในใจขณะที่เรือเฟอร์รี่ค่อยๆ แล่นออกจากท่ามุ่งหน้ากลับสู่พื้นแผ่นดินใหญ่

หวังว่าจะได้กลับมาพบกันใหม่นะ

The post เซลฟี่กับน้องควอกก้า เริงร่าบนเกาะ Rottnest Island appeared first on a day magazine.

พฤติกรรมการดื่มไวน์ของคนไทยเริ่มน่าจับตาในช่วงโควิด มีคนสั่งไปดื่มที่บ้านมากขึ้น เราเริ่มเห็นร้านไวน์ขนาดเล็กผุดขึ้นในบางย่าน เช่น ย่านเจริญกรุง ก่อนหน้านี้ก็อาจจะมีร้านของฝรั่งบ้างแต่คนไทยยังเข้าไม่ถึงนัก และเริ่มเห็นเทรนด์ที่คาเฟ่หลายแห่งพอตกกลางคืนก็เสิร์ฟ natural wine ด้วย ซึ่งเป็นเทรนด์ที่คาดว่าได้รับอิทธิพลมาจากทางฝั่งเกาหลีและญี่ปุ่น

ล่าสุดเราไปเจอไวน์บาร์แห่งใหม่ที่เพิ่งเปิดเมื่อ 1 กันยายน 2022 นี้เอง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะฮิตติดลมบนไปแล้วเพราะคนเต็มตลอด นั่นคือร้านที่มีชื่อว่า Unscene wine bar

ร้านตั้งอยู่บนชั้น 2 ของตึกแถวที่อยู่ตรงปากซอยสุขุมวิท 49 กึ่งกลางระหว่างสถานีรถไฟฟ้าทองหล่อและพร้อมพงษ์ มีที่จอดรถใกล้ๆ ในราคา 3 ชั่วโมง 50 บาท แต่พื้นที่ค่อนข้างจำกัด 

เดิมทีที่นี่เป็นร้านอาหารจีนแบบมีอิซากายะ แต่ไม่ประสบความสำเร็จนัก เหล่าพาร์ตเนอร์จึงให้ความสนใจกับซีนของ natural wine ที่เกิดขึ้นในเกาหลีและญี่ปุ่นซึ่งจริงๆ นิยมกันมานานแล้ว ขณะที่บ้านเราก็กำลังเติบโตดี คนเริ่มรู้จัก จึงคิดว่าน่าจะดีถ้ามีไวน์บาร์แบบนี้ใจกลางสุขุมวิท เพื่อตอบโจทย์ลูกค้าที่อาจไม่สะดวกไปแถวย่านอย่างเจริญกรุง

เมื่อเดินขึ้นมาบนชั้น 2 คุณจะพบกับบรรยากาศร้านที่ให้ความรู้สึกเป็นกันเอง ไม่เกร็ง ตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูดี ด้วยโทนสีน้ำตาล-ขาว ได้ vibe แบบเกาหลี ญี่ปุ่น เมื่อได้ทราบว่าหนึ่งในหุ้นส่วนของทางร้านเป็นเจ้าของบริษัทตกแต่งภายในแล้ว เราก็ไม่แปลกใจเลย เพราะมู้ดแอนด์โทนเหมือนผ่านการคิดมาอย่างดีแล้ว 

องค์ประกอบที่ทำให้บรรยากาศในร้านดูสนุกและมีสีสันขึ้นมาก็คือ อาร์ตเวิร์กและกราฟิกต่างๆ ไม่ว่าจากฉลากขวดไวน์ และกราฟิกดีไซน์ของทางร้านเอง ซึ่งถ้าใครได้เข้าไปดูในโซเชียลมีเดียของทางร้าน ก็จะเห็นว่าเป็นจุดเด่นที่สร้างเอนเกจกับกลุ่มลูกค้าได้อย่างดี โดยเฉพาะเจ้า mud man ตัวคาแรกเตอร์ที่เป็นมาสคอตของร้าน (ใครอยากรู้ว่าชื่อเล่นอีกชื่อของเจ้าตัวนี้ ที่คนในร้านเรียกกันคืออะไร ให้ลองไปถามดู) ซึ่งพอได้รู้ว่าหุ้นส่วนอีกคนเป็นเจ้าของกราฟิกเฮาส์แล้ว เราก็ไม่แปลกใจในความมีสไตล์นี้อีกเช่นกัน

สนุก เข้าถึงง่าย ไม่ต้องมีพิธีรีตอง เหมาะกับไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่ คือคอนเซปต์ที่ Unscene wine bar อยากนำเสนอ และสิ่งนี้ก็คือคอนเซปต์ของ natural wine ด้วยเช่นกัน 

ถึงตรงนี้คงต้องอธิบายพอสังเขปว่า natural wine คืออะไร เอาแบบเข้าใจง่ายๆ หลักการของ natural wine คือ ‘ไม่ใส่อะไรเข้าไป และไม่ดึงอะไรออกมา’ แต่ให้ไวน์ที่ได้เป็นไปตามความจริงขององุ่น ของดินฟ้าอากาศในปีนั้น โดยควบคุมเรื่องความปลอดสารเคมีตั้งแต่ในไร่องุ่น ไปจนถึงขั้นตอนการผลิตที่จะไม่มีการปรุงแต่งอะไรเข้าไปเหมือนไวน์อุตสาหกรรมทั่วไปเลย ขนาดของการผลิตก็จะเป็นสเกลที่เล็กกว่า 

ดังนั้น ความสนุกคือ รสชาติไวน์ตัวเดียวกันที่ได้ในแต่ละวินเทจหรือปีที่ผลิต ก็จะไม่เหมือนกัน และอาจจะต้องลุ้นว่าเมื่อเปิดขวดมาแล้วรสชาติจะเป็นยังไง เป็นความสนุกที่ได้ลุ้นได้ลองไปเรื่อยๆ ราคาก็เข้าถึงง่ายกว่า ไม่ต้องเก็บไว้นานๆ ไม่ต้องมีพิธีรีตองในการดื่มเหมือนสาย traditional

คาแรกเตอร์ที่แหกขนบตามใจผู้ผลิตต่างๆ เหล่านี้ ยังสะท้อนออกมาผ่านตัวฉลากไวน์ ที่แต่ละแบรนด์ครีเอตอาร์ตเวิร์กกันออกมาได้อย่างสุดมันและเตะตามากๆ

จุดเด่นของ Unscene wine bar คือไวน์ลิสต์ที่ทางร้านจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกๆ 2 สัปดาห์ มีไวน์ทุกแบบให้เลือกประมาณ 50 ตัว ทางร้านมีพาร์ตเนอร์ที่ชอบดื่มไวน์อยู่แล้ว จึงเลือกไวน์จากสิ่งที่ชอบ แต่จะใส่ใจในการเลือกไวน์ที่กินง่าย เพื่อให้เป็นประตูบานแรกสำหรับลูกค้าในการเข้าถึงไวน์ลักษณะนี้ 

พูดเรื่องไวน์มาขนาดนี้ และแม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นไวน์บาร์ แต่จุดเด่นอีกอย่างของร้านนี้ก็คืออาหาร Unscene wine bar จะมีความเป็น casual dining เสิร์ฟอาหารคอมฟอร์ตฟู้ดประมาณ 30 เมนู ที่ได้เชฟชาวฟิลิปปินส์มาเป็นคนดูแล ซึ่งร้าน natural wine ส่วนมากจะไม่ได้มีอาหารจริงจัง แต่ที่นี่จะเป็นอาหารจริงจังที่ลูกค้าสามารถมาฝากท้องได้เลย เรียกว่ากินข้าว นั่งฟังเพลง ดื่มไวน์ แฮงเอาต์กับเพื่อน ครบจบในที่เดียว

และขอบอกเลยว่าอาหารที่นี่อร่อยมากๆ โดยเฉพาะ recommended เมนู อย่าง DIY Guacamole, Chipironess, Pan Con Pescado, Smoked Corn Salad, Truffle Bacon Pasta, Harissa Spring Chicken, Burrata, Hanger Steak   

นอกจากนี้ กิมมิกที่ลูกค้าให้ความสนใจอย่างมากของทางร้านก็คือ การวาดแก้ว โดยแต่ละโต๊ะจะมีปากกาที่ใช้สำหรับเขียนหรือวาดรูปบนแก้วไวน์ของตัวเองได้ ลูกค้าสามารถวาดได้ตามใจ เป็นกิจกรรมทำสนุกๆ ระหว่างนั่งสังสรรค์กับเพื่อน แล้วถ่ายรูปไปโพสต์ลงโซเชียล หรือบางครั้งทางร้านก็เอาไปรีโพสต์ แต่ห้ามเอาแก้วกลับบ้าน ที่มาของกิมมิกนี้ก็มาจากการดื่มไวน์นั้น ไม่เหมือนร้านเที่ยวที่คนไปนั่งดื่มเหล้าดื่มเบียร์ซึ่งมีมูฟเมนต์ตลอดเวลา ขณะที่การดื่มไวน์จะมีความค่อยเป็นค่อยไป จึงอยากหาอะไรสนุกๆ ให้ลูกค้าได้ทำระหว่างนั่งดื่มนั่นเอง

และนี่ก็คือ Unscene wine bar อีกหนึ่ง ‘ที่ชอบ’ ของเรา ที่ดื่มไวน์สนุก อาหารอร่อย ซึ่งเราอยากแนะนำให้คุณชวนเพื่อนๆ ไปแฮงเอาต์และมีซีนดีๆ ด้วยกัน

The post สำรวจซีนสนุกของโลก Natural Wine ที่ Unscene Wine Bar appeared first on a day magazine.

แต่กลับไม่ใช่ 

ย้อนไปสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เราคนหนึ่งชอบนักหนากับการขลุกตัวอยู่ในห้องสมุด คราวที่อาจารย์มอบหมายงานหรือต้องการยืมหนังสือไว้อ่านเล่น จุดมุ่งหมายแรกของเราก็คือ ‘ห้องสมุด’ เพราะสำหรับเรา ห้องสมุดคือพื้นที่ที่มีไว้ค้นหาคำตอบและเปรียบเสมือน supporter ตัวยงคอยแก้ปัญหาให้เราทุกเมื่อ เราจึงหลงรักการเข้าห้องสมุดเอามากๆ ที่สำคัญคือ ‘ความเงียบ’ อัตลักษณ์ประจำห้องสมุดคล้ายเป็นหลุมหลบภัยชั่วคราวจากภายนอกชั้นดีทีเดียว

ส่วนห้องสมุดประจำเมืองสงขลาอย่าง ‘ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย’ ที่เปิดให้บริการเป็นทางการไปเมื่อปลายเดือนกันยายน เรียกได้ว่าเป็นห้องสมุดที่ไม่เหมือนห้องสมุด ไม่ว่าจะสถานที่ตั้งในย่านเมืองเก่า ตัวอาคารที่คงเอกลักษณ์ หนังสือน้อยแต่คัดสรร บรรยากาศริมทะเลสาบเหมาะแก่การอ่านหนังสือ การจัดกิจกรรมซึ่งจะเริ่มขึ้นในปีหน้า เป็นสถานีสำหรับนักเดินทางต่างถิ่นต่างแดน กระทั่งบรรณารักษ์หญิงที่เพิ่งพ้นขอบรั้วมหา’ลัยหมาดๆ นั้นเหมาะจะเป็นสถานที่นัดพบหรือห้องสมุดทางวัฒนธรรมในอนาคตก็ว่าได้

จากข้อมูลบางส่วนในสูจิบัตร ‘ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย’ คือห้องสมุดประจำเมืองในโครงการพัฒนาระบบหนังสือต้นแบบ โดยกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ร่วมกับมูลนิธิวิชาหนังสือ ที่ดำเนินงานสนับสนุนจัดตั้งห้องสมุดประจำเมืองร่วมกันกับภาคเอกชน เพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมหนังสือท้องถิ่นทั่วประเทศ ทั้งนี้ โครงการพัฒนาระบบหนังสือนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2561 โดย ‘ชาย นครชัย’ อธิบดีกรมส่งเสริมวัฒนธรรม ร่วมหารือกับ ‘มกุฏ อรฤดี’ เลขานุการมูลนิธิวิชาหนังสือ ต่อมา ‘อิทธิพล คุณปลื้ม’ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ชาย นครชัย และอาจารย์มกุฏ ร่วมหารือแนวทางความเป็นไปได้ต่างๆ ให้เกิดขึ้น ทั้งแนวทางส่งเสริม พัฒนา และสร้างความร่วมมือด้านวัฒนธรรมหนังสือ เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2562 ณ ห้องดอกไม้สด หอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพฯ 

หนึ่งเดือนให้หลัง วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 ‘เกล้ามาศ ยิบอินซอย’ เจ้าของโกดังข้าวเก่าบนถนนนครนอก สงขลา ได้ยกพื้นที่ส่วนตัวและอาคารให้กับโครงการพัฒนาระบบหนังสือต้นแบบ เพื่อปรับปรุงเป็นห้องสมุดสำหรับโครงการห้องสมุดประจำเมืองสงขลา ซึ่ง ชาย นครชัย อาจารย์มกุฏ และคณะได้เริ่มสำรวจพื้นที่ดังกล่าว สามปีต่อมา (พ.ศ. 2565) โกดังข้าวจึงกลายโฉมเป็นห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ต้นแบบโครงการห้องสมุดประจำเมืองแห่งแรกของจังหวัดสงขลาและแห่งแรกในประเทศไทย 

“ ‘ยับ เอี่ยน ฉ่อย’ มาจาก ‘ยิบ อิน ซอย’ ชื่อ-สกุลผู้ก่อตั้งบริษัท บรรพบุรุษของคุณเกล้ามาศ ยิบอินซอย เจ้าของอาคารซึ่งอนุญาตให้โครงการฯ ดำเนินกิจการห้องสมุด ที่นี่จะเป็นแหล่งรวมของกิจกรรมด้านวัฒนธรรมต่างๆ เช่น ทำร่วมกับมหาวิทยาลัยที่สอนศิลปะ การแสดง ดนตรี จะมีกิจกรรมเวที ดนตรี แสดงภาพ และศิลปะแขนงอื่น โดยกิจกรรมเหล่านี้จะมีปฏิทินศิลปวัฒนธรรมในเดือนมกราคม ปี 2566 นอกจากนั้น เราจะเป็นศูนย์กลางสำหรับข้อมูลท่องเที่ยวสงขลา ทั้งในอำเภอเมืองและอำเภอต่างๆ ตลอดจนเมืองใกล้เคียง เป็นสื่อกลางประสานระหว่างนักท่องเที่ยวกับชุมชนและชาวบ้าน” อาจารย์มกุฏอธิบาย 

ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย เดิมเป็นโกดังฝากข้าวสาร ‘กิมฮ่วนฮวด’ หรือ ‘โกดังโกเซ่ง’ รับฝากข้าวสารจากที่ต่างๆ เพื่อส่งขายทั้งทางบกและทางน้ำและเป็นศูนย์กลางค้าข้าว โกดังแห่งนี้สร้างมาตั้งแต่ต้นรัชกาลที่ 7 สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 
ซึ่งเราสัมผัสถึงความขลังในรูปรอยของตะไคร่น้ำที่เกาะตามผิวผนัง ห้อมล้อมด้วยบรรดาโต๊ะ เก้าอี้ ตู้เก็บหนังสือสไตล์วินเทจ บนขื่อเพดานประดับด้วยหลอดไฟห้อยระย้าให้แสงส้มระเรื่อดูแล้วไปด้วยกันได้ไม่ขัดตา อีกทั้งอาคารของห้องสมุดแห่งนี้ 
เกล้ามาศ ยิบอินซอย กล่าวไว้ว่าเป็นหนึ่งใน 6 อาคารของเมืองเก่าสงขลาที่ซื้อและอนุรักษ์รูปแบบเดิมไว้และได้รับรางวัล
อนุรักษ์ศิลปสถาปัตยกรรมดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์  

นอกเหนือจากนี้ บรรยากาศในห้องสมุดยังชวนให้ (อยาก) นั่งอ่านหนังสือหรือนั่งเล่นได้เพลินๆ ที่แยกออกเป็นสองโซน ทั้งโซนด้านหน้าจะเห็น ‘เสาหนังสือ’ ตั้งเด่น อยากนึกสนุกให้ลองกวาดตาดูหนังสือบนเสาที่พบว่าส่วนใหญ่เป็นหมวด
นวนิยาย-ความเรียงแถบเอเชียอย่างเกาหลีและยุโรป ทั้งหนังสือไทยวางเรียงประปรายสลับกันไป ส่วนโซนด้านหลังเป็นพื้นที่โล่งกว้างติดริมทะเลสาบ มีเรือนไม้แยกต่างหากให้เลือกนั่งเป็นมุมส่วนตัว แนะนำว่าในช่วงบ่ายแก่บรรยากาศบริเวณรอบๆ นี้ถือว่าสวยเอาเรื่อง และแน่นอน ที่นี่มีบรรณารักษ์สาวซึ่งอยู่ประจำการห้องสมุดชื่อ ‘ใบเตย’ รอต้อนรับผู้ใช้บริการทุกคน  

            บรรณารักษ์ใบเตยเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงสดใสว่า สมัยที่เธอเรียนชั้นมัธยมในตัวเมืองสงขลา เธอขับรถผ่านหน้าห้องสมุดเป็นประจำแล้วพูดกับตัวเองว่าที่ตรงนี้ดูทึบทึมแถมยังน่ากลัว แต่ก็ไม่นึกว่าวันหนึ่งจะเข้ามาเป็นบรรณารักษ์ที่นี่ ‘ช่างบังเอิญ’ เราพูดกับเธอ ขนาดเราเองยังไม่เคยสังเกตที่ตรงนี้มาก่อนเลย แล้วก็พากันหัวเราะร่วน

ที่ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ใบเตยมีความสุขกับการได้เจอผู้คนหลากหลายและสนุกที่จะรับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ จนทำให้เธอกลายเป็นคนกล้าตัดสินใจ จากคนที่ไม่กล้าตัดสินใจอะไรเลย และเป็นคนกล้าที่จะพูดมากขึ้น

เธออธิบายความหมายของบรรณารักษ์ในมุมมองของเธอให้เราฟังว่า สิ่งแรกของการเป็นบรรณารักษ์ที่ต้องคำนึงถึงคือ ‘การบริการ’ ในห้องสมุดอย่างไรเพื่อให้คนกลับมาใช้บริการอีก ทั้งการจัดทรัพยากร การดูแลสิ่งแวดล้อมก็สำคัญ และต้องสร้างห้องสมุดให้น่าดึงดูด “แปลกใจมากว่าจริงๆ แล้วคนอ่านหนังสือเยอะ (เน้นเสียง) จะมีขาประจำเยอะมาก อย่างช่วงนี้ขาประจำคือน้องหัวหอม อายุประมาณสองสามขวบ ตอนแรกคิดว่าน้องคงแค่แวะมาถ่ายรูป แต่น้องจะให้พ่อแม่อ่านหนังสือให้ฟังที่ห้องสมุดทุกวันจนตอนนี้สนิทกันไปแล้ว มารู้ทีหลังว่าที่น้องมาทุกวันเพราะน้องบอกพ่อกับแม่ว่าคิดถึงบรรณารักษ์ (หัวเราะ)”

เธอเล่าเสริมอย่างออกรสไปถึงเรื่องการอ่านว่าชอบอ่านนิยายสำนักพิมพ์แจ่มใสเข้าขั้น ถ้าวันไหนไม่อ่านจะเกิดอาการกระสับกระส่าย “ตั้งแต่ ม.ปลาย หนูเห็นเพื่อนอ่านนิยายแล้วเห็นเพื่อนนั่งยิ้มไปด้วย ลองขอยืมเพื่อนมาอ่านดู พออ่านเท่านั้นแหละ…ฟินเลย (หัวเราะ)” เมื่อใบเตยอ่านนิยายจนติดเป็นนิสัย เธอบอกว่าความจำก็ดีขึ้นตามไปด้วย สมัยเรียนเธอจะอ่านหนังสือสอบช่วงก่อนนอนเพื่อที่จะไปสอบในวันรุ่งขึ้น ซึ่งเป็นทริกที่เธอลองแล้วพบว่าจำเนื้อหาที่จะไปสอบได้ดีด้วย  

แล้วใบเตยก็แนะนำหนังสือที่ชอบในห้องสมุดอย่าง ‘4 ปี นรกในเขมร’ ของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ ว่าด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์ช่วงสงครามโลก ดำเนินเรื่องโดยหญิงชาวญี่ปุ่นซึ่งแต่งงานกับสามีชาวเขมรที่ถูกข่มขืนรังแกและตกเป็นเบี้ยล่างของทหารอยู่เสมอ เธอเล่าตามความเข้าใจแบบนั้น

นอกจาก 4 ปี นรกในเขมร แล้ว บรรณารักษ์ใบเตยบอกอีกว่าหนังสือที่ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย เป็นแนวประวัติศาสตร์-ศิลปวัฒนธรรม ซึ่งในตู้หนังสือมีทั้งนิตยสารและพ็อกเก็ตบุ๊กของสำนักพิมพ์สารคดี คู่มือต่างๆ ของราชบัณฑิตสถาน สารานุกรมไทย หนังสือของสำนักพิมพ์ผีเสื้อที่บรรณารักษ์ใบเตยนำเสนอว่าหาอ่านได้ยากอย่าง ‘จินดามณี เล่ม ๑’ และ ‘จินดามณี ฉบับความแปลก’ แบบเรียนเล่มแรกของไทยสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย บางคนถึงกับประทับใจเมื่อได้เห็น หรือ ‘เอนไซโคลพิเดีย’ ซึ่งอาจารย์มกุฏสรุปมาให้ว่า จะมีของสำนักพิมพ์ต่างๆ จำหน่ายไปทั่วโลก เล่มนี้เป็นของบริตานิก้า คือฉบับตัวอักษร M-N ถ้าเทียบกับหนังสือไทยก็คือ สารานุกรมไทย 

หนังสือน่าสนใจในห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ยังมีหนังสือว่าด้วยมรดกของงานเย็บปักถักร้อยในประเทศอินโดนีเซียที่ชื่อ ‘Adikriya Sulam Indonesia’ คืองานฝีมือสุดประณีตที่ใช้วิธีการปักลวดลายลงบนชุดหรือผืนผ้า เชื่อว่าคนรักงานคราฟต์ต้องกรี๊ดแน่ ส่วนหนังสืออีกตู้เต็มไปด้วยหนังสือบริจาคของ ‘เอนก นาวิกมูล’ ผู้ก่อตั้งบ้านพิพิธภัณฑ์และศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ประจำปี พ.ศ. 2563 อย่างเช่น ‘แม่นาก’ (Mae Nak Classical Ghost of Siam) เล่าถึงความประทับใจของผู้เขียนที่มีต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ถึงขั้นตามรอยแม่นากอย่างจริงจัง

และเซตหนังสือของ ‘จ่าง แซ่ตั้ง’ มีทั้งกวีนิพนธ์เรื่อง ‘แม่กับลูก’ รวมถึง ‘เวลาอันยาวนาน’ ที่ ดร.วอลเดมาร์ ซี. ไซเลอร์ ให้คำนิยมเปรียบเปรยถึง จ่าง แซ่ตั้ง ว่าเขาคือคนเขียนหนังสือผู้มีความคิดสร้างสรรค์ในไทย เป็นนักสร้างบทกวีรูปธรรมที่สะท้อนให้เป็นวัฒนธรรมตะวันออก ซึ่งจ่างคือพลังสร้างสรรค์อันปรากฏชัดอยู่ในวงการวรรณศิลป์  

เราเพิ่งทราบเดี๋ยวนั้นเลยว่าเขาคือศิลปินน่าจับตาท่านหนึ่ง พร้อมกันยังมีหนังสือ ‘Mitfits Pages from a loose-leaf modernity Tang Chang, Rox Lee, and Bagyi Aung Soe’ หนังสือรวบรวมผลงานของศิลปินสามท่าน ได้แก่ จ่าง แซ่ตั้ง, ร็อกซ์ ลี และอองโซ ในนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยผลงานของจ่างมีชื่อว่า ‘Untitled (1963)’ โดยเขาใช้เทคนิคการวาดสีน้ำมันลงบนผืนผ้าแคนวาส กับผลงานที่สื่อถึงความเป็น Outsider ชัดเจน  

นั่นคือส่วนหนึ่งของหนังสือในห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ที่ ‘นักจัดการหนังสือ’ คัดสรรมาวางไว้ ทราบมาว่า ตั้งแต่วันนี้ หนังสือทุกเล่มในห้องสมุดมีไว้ให้ผู้เข้าใช้บริการยืมกลับไปอ่านที่บ้านได้แล้ว

ทิศทางของห้องสมุดประจำเมืองสงขลาอาจจะเห็นคนสัญจรทั้งขาประจำ นักท่องเที่ยวแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมห้องสมุดจนเป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้นในรูปแบบของบ้านอีกหลังสำหรับใครหลายคน อย่างที่บรรณารักษ์ใบเตยคาดหวังไว้  

อ้างอิง > สูจิบัตรห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย

ขอขอบคุณ  > อาจารย์มกุฏ อรฤดี, บรรณารักษ์ใบเตย สำหรับข้อมูล 

รูปภาพ > บรรณารักษ์ใบเตยและอาจารย์มกุฏ 

            ห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย > โกดังข้าว ถนนนครนอก สงขลา เปิดให้บริการทุกวันพฤหัสบดี-วันอาทิตย์ เวลา 09.00-17.00 น. (ในปีหน้าเริ่มเปิดให้บริการเป็นวันพุธ-วันอาทิตย์)  

            ติดตามความเคลื่อนไหวของห้องสมุด ยับ เอี่ยน ฉ่อย ได้ที่เฟซบุ๊ก >www.facebook.com/YipInTsoiLibrary และ www.facebook.com/makutonrudee

The post ยับ เอี่ยน ฉ่อย : ห้องสมุดแห่งแรกในสงขลา เนรมิตโกดังฝากข้าวสมัยสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรม appeared first on a day magazine.

จู่ๆ ผมก็ได้เปลี่ยนรูปแบบการเดินทาง สำรวจประเทศเล็กๆ อย่างเอลซัลวาดอร์ (El Salvador) ด้วยมอเตอร์ไซค์

โฮสเทลในเมืองซานตาอานา (Santa Ana) ที่ผมเข้าพักมีบริการให้เช่าด้วยสนนราคาไม่แพงนัก ได้ “เจ๊แดง” (ผมชอบตั้งชื่อให้ข้าวของ รวมถึงมอเตอร์ไซค์เช่าคันนี้ด้วย) ซึ่งเป็น Honda mini ดูจิ๋วแต่ทะมัดทะแมงมาผจญภัยด้วยกัน

เอลซัลวาดอร์นั้นมีพื้นที่ทั้งหมดเพียงประมาณสองหมื่นตารางกิโลเมตร พอๆ กับจังหวัดกาญจนบุรีเท่านั้นเอง ดังนั้นถ้าไม่ได้ต้องการสำรวจแบบเจาะลึก การขับมอเตอร์ไซค์เที่ยวสัก 5 วันก็ทั่วทั้งประเทศแล้ว

ผมตั้งต้นที่ซานตาอานา ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ทว่าสะดวกสบาย สามารถใช้เป็นฐานในการสำรวจพื้นที่โดยรอบ ไม่ว่าจะเป็นภูเขาไฟซานตาอานา (Volcan Santa Ana) อันเลื่องชื่อและเป็นหนึ่งในภูเขาไฟที่ปีนง่ายที่สุด อุทยานแห่งชาติเซอโรเวรเด (Cerro Verde) และทะเลสาบโกอาเตเปก (Lago de Coatepeque) ทั้งสามแห่งนี้สามารถเที่ยวให้ครบภายในวันเดียวได้

ระหว่างทางสามารถแวะจอดถ่ายรูปตามจุดชมวิวหรือข้างทางกับต้นกาแฟทั้งหลาย นี่เป็นข้อดีอย่างหนึ่งของการเดินทางด้วยพาหนะส่วนตัว เพราะถ้าไปกับรถโดยสารจะบอกให้คนขับจอดแค่เพื่อลงไปถ่ายรูปก็ดูกระไรอยู่ ทำการสำรวจเสียให้ถ้วนทั่ว พอตกเย็นกลับมาพักในเมือง แบบนั้นก็ได้ แต่ถ้าหากต้องการความเนิบช้ามากกว่านั้น สามารถเตรียมเต็นท์และเครื่องนอนแล้วพักแรมที่อุทยานแห่งชาติ ใช้เวลาเดินเล่นตามเทรลกับถ่ายรูปตามมุมสวยๆ ที่มีภูเขาไฟเป็นฉากหลัง ถ้าไม่อยากพักแรมข้างบน ก็สามารถจองที่พักซึ่งมีอยู่ดาษดื่นริมทะเลสาบ เลือกทานอาหารในร้าน บรรยากาศผ่อนคลาย ส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวมักมากันเป็นครอบครัวหรือมาเป็นคู่ คนที่ฉายเดี่ยวอาจเปลี่ยวเหงาเอาได้ง่ายๆ ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้

ละแวกนี้มีโบราณสถานอยู่สองสามแห่ง เช่น แหล่งโบราณสถานซานอันเดรส (Sitio Arqueológico San Andrés) กับโฮยาเดเซเรน (Joya de Ceren Archaeological Site) คนที่สนใจประวัติศาสตร์สามารถจัดทริปไปเยี่ยมชมได้ อาจจะไม่ได้อลังการงานสร้างเหมือนติกัล (Tikal) ของกัวเตมาลา (Guatemala) หรือเตโอติวากาน (Teotihuacan) ของเม็กซิโก (Mexico) แต่ไปแล้วได้เพิ่มพูนความรู้ความเข้าใจอารยธรรมแถบเมโสอเมริกาแน่นอน

พาหนะคันเก่งพาผมท่องห่างออกไปยังภูมิภาคอื่นของประเทศ ถนนหนทางค่อนข้างดี ผ่านป่าเขียวขจี สลับท้องทุ่งกสิกรรมและหมู่บ้าน ผัก ผลไม้ รวมถึงผลิตภัณฑ์พื้นบ้านขายกันริมทางก็คุ้นเคย ภูมิประเทศมองเผินๆ คล้ายเมืองไทยมาก แต่สิ่งอื่นๆ ทั้งหน้าตาผู้คน ภาษา อาหารล้วนแตกต่าง บางช่วงสวนทางกับก๊วนนักซิ่งมอเตอร์ไซค์ท้องถิ่นซึ่งส่วนใหญ่มักขับกันด้วยความเร็วค่อนข้างสูง ส่วนผมกับเจ๊แดงนั้นนับเป็นนักบิดสายชิวมากกว่า จึงค่อยๆ ไป อยากแวะจอดตรงไหนก็จอด ไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด

บางเมืองมีความน่าสนใจมากกว่าที่อื่น เช่น เมืองชายแดนอย่างลาปาลมา (La Palma) เพราะเอกลักษณ์ด้านศิลปะตามกำแพงและผนังบ้านเรือนแทบทุกหลัง พวกเขาใช้สีฉูดฉาดกับลวดลายมองเผินๆ คล้ายงานเด็กวาด บอกเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันของคนท้องถิ่น รังสรรค์และถ่ายทอดออกมาให้เป็นสีสันแก่เมือง ศิลปินผู้ซึ่งเป็นเจ้าตำรับการวาดภาพลักษณะเฉพาะนี้ชื่อเฟอร์นานโด ยอร์ท (Fernando Llort) เขาเริ่มทำงานศิลปะในวัยหนุ่มแน่น ไฟแรง สร้างผลงานแล้วขายเพื่อเลี้ยงชีพ ขณะเดียวกัน ก็ต้องการเห็นสังคมและชีวิตผู้คนเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น จึงถ่ายทอดความรู้นี้ให้แก่ชาวเมือง รวมตัวกันกลุ่มสหกรณ์ จนกระทั่งลาปาลมาซึ่งเป็นเมืองเกษตรกรรม ชาวบ้านส่วนใหญ่ยากจน เคยพึ่งพารายได้จากการปลูกข้าวโพดและถั่ว ก็มีรายได้เพิ่มพูนจากการผลิตงานศิลปะ ความเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลต่อเนื่องถึงทัศนคติของคนทั้งเมืองในการพึ่งพาอาศัยช่วยเหลือเกื้อกูลกันด้วยความสามัคคี เพราะพวกเขาได้เห็นประจักษ์พยานของการรวมพลังกันนั่นเอง ไม่เพียงแต่เท่านั้น งานศิลปะซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะโดดเด่นของคนเมืองนี้ถึงขั้นได้รับการยกย่องให้เป็นอัตลักษณ์ของประเทศ นอกจากนั้น ยังมีการใช้งานศิลปะในจัดกิจกรรมบำบัดเพื่อลดการใช้ความรุนแรงในกลุ่มเด็กวัยรุ่น การได้ศึกษาข้อมูลล่วงหน้าเกี่ยวกับที่มาที่ไปของสถานที่ช่วยให้เกิดความประทับใจได้มากกว่าเยอะเลย

อีกเมืองเล็กที่มีเสน่ห์มาก คือ ซูชิโตโต (Suchitoto) อยู่เที่ยวสักวันสองวันมีอะไรให้ทำไม่มีเบื่อแน่นอน หรือถ้าจะอยู่นานกว่านั้นเพื่อเทคคอร์สภาษาสเปนก็ได้ อันที่จริง เมืองท่องเที่ยวแทบจะทุกแห่งในทวีปอเมริกากลางล้วนมีโรงเรียนสอนภาษาสเปน เป็นโอกาสดีสำหรับคนที่ต้องการเพิ่มขีดความสามารถในการสื่อสารกับคนท้องถิ่น เมืองนี้เคยได้รับผลกระทบจากสงครามกลางเมืองกินเวลายาวนานสิบกว่าปีในปี 1979 ถึง 1992 ไม่แตกต่างจากทุกพื้นที่ในเอลซัลวาดอร์ ตึกรามทรุดโทรม ประชากรเมืองลดฮวบ แต่ได้รับการบูรณะขึ้นมาใหม่หลังจากนั้น จึงกลับมาสวยน่าอยู่ เริ่มดึงดูดคนให้พากันมาเที่ยว เพราะได้อารมณ์ย้อนยุค ภาครัฐเข้ามาส่งเสริมร่วมด้วย จึงทำให้เมืองซึ่งไกลปืนเที่ยงได้รับความนิยม มีโรงแรมสไตล์โคโลเนียล ร้านกาแฟเก๋ ร้านอาหาร และความสะดวกสบายรองรับคนมาเยือนอย่างพร้อมสรรพ

ชาวเมืองนี้อยู่กันอย่างสโลว์ไลฟ์มาก ภาพพ่อแม่จูงมือลูกไปส่งที่โรงเรียนตอนเช้า และไปรอรับเมื่อโรงเรียนเลิก คุณป้านั่งขายขนมปังหน้าบ้านรับแดดอุ่นยามเช้า พลางพูดคุยทักทายเพื่อนบ้านที่ผ่านไปมาอย่างอารมณ์ดี คุณลุงคุณตานั่งจับกลุ่มกันหน้าตลาดสด เปิดเพลง พูดคุยหยอกล้อสัพเพเหระ บางคนอ่านหนังสือพิมพ์ ต่างไม่ได้รีบร้อนใด ๆ หรือถ้าไปนั่งร้านอาหาร สั่งมื้อเช้ามื้อเย็นมาทาน อาจจะต้องรอนานหน่อยถือเป็นเรื่องปกติ ถนนหนทางปูด้วยก้อนหิน เป็นการจำกัดความเร็วของรถราไปโดยปริยาย บริเวณใกล้เคียงมีทะเลสาบและน้ำตกสวยอะเมซิ่งที่สามารถไปเที่ยวได้ด้วย เพราะเป็นหน้าผาแท่งหินบะซอลต์สีดำแล้วสายน้ำไหลผ่านลงมา เป็นภาพแปลกตามากทีเดียว

ผมอาศัยข้อมูลในคู่มือโลนลี่แพลเน็ตช่วยในการวางแผนและตัดสินใจไปเยือนเมืองต่างๆ อย่างเมืองบนเขาอย่างอะเลเกรีย (Alegria) และเบอร์ลิน (Berlin) ก็แวะไปสำรวจด้วย แต่ไม่ได้ทำตามทุกอย่างที่หนังสือแนะนำ พยายามค้นหาสิ่งน่าสนใจตามแบบของตัวเอง แน่นอน การขึ้นไปบนเขาทำให้ได้เห็นวิวสวยตามจุดต่างๆ แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว

เสร็จจากภูเขาก็ลงทะเลบ้าง เมืองและหมู่บ้านชายทะเลเลียบไปตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกความยาวนับร้อยกิโลเมตร ส่วนใหญ่รองรับนักท่องเที่ยวท้องถิ่น ซึ่งอะไรต่อมิอะไรยังคงความดิบอยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารทะเลริมหาด หรือเกสต์เฮาส์ไม่ได้ดูหรูหราและเป็นระเบียบเรียบร้อยแต่อย่างใด แต่มีหมู่บ้านอย่างน้อย 2 แห่งที่ดูดีกว่าที่อื่นและดึงดูดคนต่างชาติให้นิยมไปเที่ยวกัน ได้แก่ เอลตุงโก (El Tunco) กับเอลซุนเต (El Zunte) บรรดาแบ็คแพ็คเกอร์หนุ่มสาวโปรดปราน 2 แห่งนี้มากเป็นพิเศษ เพราะมีผับบาร์รองรับความบันเทิงยามค่ำคืน แทบทุกคนไปเพราะต้องการเล่นกระดานโต้คลื่น หรือไม่ก็ไปเทคคอร์สโต้คลื่น ตลอดแนวชายฝั่งเป็นหาดทรายดำสลับกับกรวดก้อนใหญ่ เป็นลักษณะพิเศษของทรายที่เกิดจากการผุกร่อนหินภูเขาไฟ

ทริปขับมอเตอร์ไซค์เที่ยวรอบนี้ถือว่าเป็นการแค่การสำรวจคร่าวๆ เป็นเหมือนน้ำจิ้มชิมลาง รอบหน้าถ้ากลับมาเที่ยวเอลซัลวาดอร์ ผมอยากจะเช่ามอเตอร์ไซค์เที่ยวช้าๆ สักหนึ่งเดือน เจาะลึกและทำความรู้จักประเทศเล็กๆ แห่งนี้ให้มากขึ้น

The post ขี่มอเตอร์ไซค์ท่องเอลซัลวาดอร์ สำรวจธรรมชาติและผู้คนที่อยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน appeared first on a day magazine.