เพราะแค่คาเฟ่สวยๆ ในอารีย์อย่างเดียว เราก็แทบใช้นิ้วมือนับจำนวนแทบไม่ไหว ยังไม่รวมร้านอาหาร แกลเลอรี บาร์ ร้านรวงต่างๆ ตามรายทางกับที่แอบซ่อนในตรอกซอกซอยให้ไปค้นพบอีกไม่น้อย แค่คิดว่าถ้าได้เดินเล่นสำรวจมุมนั้นมุมนี้ของย่านนี้ที่ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันรื่นรมย์ทั้งช่วงกลางวัน-กลางคืนก็รู้สึกแฮปปี้ขึ้นมาแล้ว

นอกจากสถานที่เก๋ๆ ที่เล่าไปตอนต้น ย่านอารีย์ยังมี JOSH HOTEL ไลฟ์สไตล์โฮเทลที่พร้อมต้อนรับผู้คนด้วยการตกแต่งยุค 80s กับไวบ์สนุกๆ มีชีวิตชีวา ราวกับได้นั่งไทม์แทชชีนย้อนกลับไปในอดีต ให้ได้ไปเยี่ยมเยือนกันด้วย

จากเดิมที่นี่เคยเป็นตึกหอพักเก่าที่ถูกทิ้งร้างมานานกว่า 10 ปี ก่อนผลัดมือเปลี่ยนเป็นโฮสเทลที่ผ่านการปรับปรุงหลายครั้งกว่าจะกลายมาเป็นโฮเทลแห่งนี้เมื่อช่วงปลายปี 2018 โดยนักออกแบบที่เป็นผู้ร่วมก่อตั้งตัดสินใจคงอาคารชุดเดิมไว้ และปรับปรุงโครงสร้างของตึกเพิ่มโดยไม่ทุบทำลาย จะได้ไม่กระทบผู้อยู่อาศัยในบริเวณใกล้เคียง

ด้วยคอนเซปต์ไลฟ์สไตล์โฮเทลที่ตอบโจทย์ชีวิตคนยุคใหม่ ที่นี่จึงเป็นเหมือนจุดแวะพักแบบที่ต่อให้ไม่ได้มานอนพักก็มาใช้บริการ เดินเล่น เอนจอยเหล่าร้านรวงในโรงแรมได้ ไม่ว่าจะเป็นร้านกาแฟ ร้านอาหารญี่ปุ่น ร้านโดนัท บาร์ หรือซีเลกต์ช็อปก็ตาม อีกทั้งที่นี่ยังจัดอีเวนต์ช่วงวันหยุดอยู่เรื่อยๆ 

ในช่วงที่ยังออกนอกประเทศไม่ได้แบบนี้ เราหนีร้อนไป staycation นอนริมสระว่ายน้ำ กินของอร่อย และช็อปปิ้งจบครบในที่เดียวกันแถวกรุงเทพฯ ก่อนก็ไม่เลวนะ

โฮเทลที่เป็นมิตรกับทุกคน ไม่ใช่เฉพาะกับผู้เข้าพัก

JOSH HOTEL เริ่มต้นจากกลุ่มเพื่อน 4 คน ได้แก่ จักรินทร์ อักษราวดีวัฒน์, วิศัลย์ ภู่ไพบูลย์, อนุวัตร มีนะโยธิน และ สุรชัย ลีลาธนมงคล ที่ทำงานหลากหลายสาขาอาชีพ ไม่ว่าจะเป็น คนทำธุรกิจโรงแรม เจ้าของร้านอาหาร ดีไซเนอร์ จนถึงนักลงทุน โดยพวกเขามีความฝันเดียวกันคือ อยากสร้างโรงแรมที่ไม่ว่าใครมาก็รู้สึกมีชีวิตชีวา ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจเนรมิตที่นี่ให้เป็นไลฟ์สไตล์โฮเทล เพื่อตอบสนองความต้องการของคนรุ่นใหม่ เน้นโลเคชั่นที่เต็มไปด้วยความคึกคัก สร้างพื้นที่ให้มีสีสัน เสริมด้วยฟังก์ชั่นสอดคล้องกับวิถีชีวิตคนยุคนี้

ขณะที่ยืนอยู่ด้านหน้า เราแทบไม่รู้สึกว่าที่นี่เป็นโฮเทลแบบที่เคยไปพัก เพราะด้วยการตกแต่งสไตล์ mid-century สีสันสดใส ดูสนุกสนาน ราวกับอยู่ในภาพยนตร์เรื่อง The Grand Budapest Hotel ของ Wes Anderson ยังไงยังงั้น

นอกจากการออกแบบตกแต่งที่ดูเฟรนด์ลี่น่าถ่ายรูปแล้ว ทีมผู้ก่อตั้งยังพยายามทำให้โฮเทลเข้าถึงง่ายและเป็นกันเองมากขึ้นด้วยการเปิดพื้นที่ชั้น 1 เป็นพื้นที่กึ่งสาธารณะ คนนอกสามารถเข้ามาใช้งานได้ เกิดเป็นคอมมิวนิตี้ เป็นมากกว่าแค่ที่พักให้ผู้คนมานอนแล้วจากไป

บริเวณโฮเทลมีร้านอาหารญี่ปุ่น Kisu Izakaya กับร้านโดนัท Drop by Dough ให้เลือกกินได้หนำใจ และเมื่อเปิดประตูชั้น 1 เข้าไปจะพบกับคาเฟ่ Casa Lapin ร้านคราฟต์เบียร์ Taproom ป๊อปอัพสโตร์ Everyday kmkm รวมถึงบาร์ค็อกเทลที่มีชื่อว่า The Key Room No.72 อีกด้วย

หรือถ้าใครอยากเอนหลังอ่านหนังสือหรือเล่นน้ำดับร้อน ฝั่งด้านหน้าของโฮเทลก็มีสระว่ายน้ำที่มีกิมมิกเป็นชื่อโฮเทลประทับไว้เหมือนสระน้ำในยุค 80s คอยให้บริการ ชวนให้นึกถึงฉากที่ Stephen Dorff กับ Elle Fanning นอนคุยกันในภาพยนตร์เรื่อง Somewhere ของ Sofia Coppola

มีขนาดนี้ ต่อให้ไม่ต้องไปเดินเล่นข้างนอก อยู่แต่ในโฮเทลอย่างเดียวก็ยังได้เลยนะเนี่ย

สตอรีก็สำคัญไม่แพ้สถานที่

เพราะอยากสร้างความสนุกให้โฮเทล พวกเขาได้คิดสตอรีให้กับพื้นที่ด้วยการสร้างคาแร็กเตอร์ Mr.Josh ผู้เดินทางไปท่องเที่ยวมาแล้วทั่วโลกขึ้นมา โดยอ้างอิงจากคาแร็กเตอร์ของผู้ร่วมก่อตั้งทั้งสี่คน แล้ววางให้โฮเทลเป็นเหมือนบ้านพักตากอากาศของ Mr.Josh ส่วนที่ต้องชื่อ Josh ก็เพราะชื่อนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนยุค 80s มากๆ 

“และขณะเดียวกันก็ย่อมาจาก Journey of Someone Hotel” อนุวัตรว่า “เราอยากให้ที่นี่เป็นจุดหมายปลายทางของคนที่ชอบเดินทาง และเป็นจุดแวะพักระหว่างการท่องเที่ยว”

ด้วยเหตุนี้ในห้องพักจำนวน 71 ห้องจึงมีห้องพักพิเศษที่มีชื่อว่า Josh Room ซึ่งกว้างและตกแต่งไม่เหมือนห้องอื่นๆ เพื่อเสริมเรื่องราวของ Mr.Josh ให้ดูสมจริงมากขึ้น จนกลายเป็นห้องขายดีที่สุดแทบไม่มีวันไหนที่ห้องพักห้องนี้จะร้างลาผู้คนเลย

บาร์ค็อกเทล The Key Room No.72 ที่ซ่อนตัวในโฮเทลเองก็มีเรื่องราวเบื้องหลังแบบนี้เช่นเดียวกัน

“เราสร้างเรื่องราวต่อว่า Mr.Josh ล็อกตัวเองในห้องห้องหนึ่งหลังจากเดินทางมาอย่างยาวนาน และสร้างสรรค์เครื่องดื่มออกมา 9 ชนิด วันหนึ่งพอเปิดห้องนั้นออกมาก็กลายเป็นบาร์ The Key Room No.72  เพราะถือเป็นห้องที่ 72 ต่อจากห้องทั้งหมดของเราที่มี 71 ห้อง โดยเปิดให้ทุกคนเข้ามาดื่มด่ำกับรสชาติค็อกเทลที่เขาคิดค้นขึ้น เป็น hidden bar เล็กๆ นั่งได้ประมาณ 15 ที่นั่ง ซึ่งเครื่องดื่มแต่ละชนิดล้วนมีสตอรีทั้งสิ้น แรงบันดาลใจจากที่ไหน ประเทศอะไร เป็นต้น”

อนุวัตรเสริมต่อว่าสตอรีที่สร้างขึ้นมานี้ทำให้แขกชาวต่างชาติหลายคนถามหาและอยากเจอ Mr.Josh แบบตัวเป็นๆ จนเขาถึงกับต้องนำไปวางแผนกับผู้ก่อตั้งโฮเทลคนอื่นๆ ว่าจะหาคนมาสวมบท Mr.Josh เลยดีไหม ทว่าสุดท้ายเมื่อเจอวิกฤตโควิด-19 ก็จำต้องพับโครงการไป

รู้จักขยับและปรับตัวถึงจะอยู่รอด

กว่า JOSH HOTEL จะออกมาเป็นหน้าตาอย่างที่ทุกคนเห็น ได้ผ่านการปรับเปลี่ยนมาเยอะมาก ถ้าย้อนดูในฟีดอินสตาแกรมของที่นี่ จะพบว่ามีสถานที่และมุมใหม่ๆ เกิดขึ้นทั้งภายนอกและภายในเสมอ

ในระยะเวลากว่า 2 ปีที่โฮเทลแห่งนี้เปิดให้บริการ อนุวัตรกับทีมผู้ก่อตั้งพูดคุยและทบทวนถึงความเหมาะสมของตัวสถานที่กับพื้นที่ใช้สอยอยู่เรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าพื้นที่หรือสิ่งที่เคยทำไว้ไม่ตอบโจทย์ก็รีบคิดหาวิธีปรับเปลี่ยนให้ดีขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังต้องตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ลูกค้าที่ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มวัยรุ่น

 หนึ่งในนั้นคือ การพาพาร์ตเนอร์จากข้างนอกมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่จากเดิมที่โฮเทลทำเองทั้งหมด

“มันคือการเรียนรู้ของเรา เพราะที่ผ่านมาเราได้เห็นสัจธรรมว่าถ้าเอาคนที่มีความเชี่ยวชาญอยู่แล้วมาทำร้านมันดีกว่าเราลงไปทำเองทุกอย่าง เพราะมันจะวุ่นวายอยู่อย่างนั้น สู้เราชวนเขามาเป็นพาร์ตเนอร์เลยดีกว่า อีกอย่างธุรกิจโรงแรมในสมัยนี้เปลี่ยนเร็วมาก เราไม่สามารถมาเรียนรู้ทุกอย่างใหม่ได้ทั้งหมด เราก็ตั้งใจทำในสิ่งที่ถนัดและมีความรู้ความมั่นใจให้ดีขึ้นแทน”

นอกจากนี้ โฮเทลยังเปิดพื้นที่ให้คนเข้าถึงมากขึ้นด้วยการจัดกิจกรรมและอีเวนต์อยู่เรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นการชวนดีเจมาเปิดเพลง ฉายหนังสารคดี จัดนิทรรศการศิลปะ และ flea market เป็นต้น 

“เราตั้งใจจะปักหมุดให้แถวนี้เป็นที่เคานต์ดาวน์สำหรับปีหน้า อยากตกแต่งให้ทั้งซอยเป็นธีมเคานต์ดาวน์ เพราะเรามองว่าย่านนี้มีโพเทนเชียล ถ้าหลายธุรกิจมาร่วมมือกันพลังจะยิ่งขยาย เราอยากให้ผู้ประกอบการในอารีย์เติบโตขึ้น”

และในช่วงที่ผู้คนยังเดินทางข้ามประเทศไม่ได้ พวกเขาก็ใช้เวลานี้ในการชวนพาร์ตเนอร์ใหม่ๆ มาเป็นส่วนหนึ่งของโฮเทลเพิ่มขึ้น ทั้งยังมีแพลนจะทำ Cinema Bar ที่ชั้น 2 และปรับห้องพักให้เป็นธีมหนัง เพื่อดึงดูดใจมูฟวี่เลิฟเวอร์ให้มาเยี่ยมเยือน กับรอต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติหลังจากสถานการณ์ดีขึ้นเป็นปกติ

ใครที่กำลังมองหาสถานที่ staycation ย่านอารีย์ แบบที่ตื่นขึ้นมาได้กลิ่นกาแฟหอมๆ ขนมปังกรุ่นๆ ก่อนออกไปตระเวนคาเฟ่ฮอปปิ้ง พอตกเย็นกินปิ้งย่างแบบญี่ปุ่น ดึกก็นั่งชิลล์ในบาร์ค็อกเทล แล้วค่อยขึ้นไปพักผ่อนสบายๆ

JOSH HOTEL รอต้อนรับอยู่เสมอ

JOSH HOTEL
address : อารีย์ซอย 4
tel : 02-102-4999, 02-010-4606
facebook: JOSH HOTEL 

The post JOSH HOTEL ไลฟ์สไตล์โฮเทลยุค 80s สุดฮิปย่านอารีย์ที่ต่อให้ไม่เข้าพักก็ยังมาใช้เวลาที่นี่ได้ appeared first on a day magazine.

MaChillHome หรือ บ้านมาชิว เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของ เกล้า–กิรณา มาลีเลิศ และ กุ้ง–ทศพร ชิวปรีชา โดยนำเอาคำแรกของนามสกุลของสองเจ้าของบ้านมาร่วมตั้งชื่อ บ้านมาชิวปักหลักอยู่ในอำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม แต่บรรยากาศรายรอบกลับทำให้รู้สึกว่าเราหันหลังออกจากเมืองมาไกล ที่นี่มองเห็นฟ้าเต็มตา มองเห็นน้ำเบื้องหน้า มองเห็นตะวันค่อยๆ หล่นลับอย่างไร้ตึกรามบดบัง ยังคงความเป็นธรรมชาติไว้สูง

ภายในอาณาบริเวณที่เชื่อมโยงถึงกันทั้งหมดถูกแบ่งที่ทางเป็น ‘บ้าน’ ที่เจ้าของใช้อยู่อาศัย และ ‘บ้านพัก’ อีก 3 หลัง ที่เปิดต้อนรับแขกภายนอก พื้นที่ส่วนหนึ่งจัดแบ่งเป็นแปลงผักในขนาดที่พอดีกับการบริโภค เล้าไก่สร้างขึ้นอย่างง่ายๆ ตั้งอยู่หน้าคาเฟ่ที่บานหน้าต่างเปิดสู่สายน้ำ ใกล้กันคือลานอเนกประสงค์ ลมโชยดีเหลือเกินในยามเย็น

บ้านหลังน่ารักและบรรยากาศชวนเข้าพักเป็นเหตุผลหนึ่งที่พาเรามาถึงที่นี่ แต่อีกประเด็นสำคัญที่เราต้องนั่งสนทนากับสองเจ้าบ้าน คือแนวคิดการทำที่พักที่สามารถทำขยะให้มีจำนวนเท่ากับศูนย์ เหตุนี้เองเราจึงเห็น ‘green station’ หรือ ‘จุดแยกขยะ’ ในพื้นที่นี้ด้วย มาพร้อมแนวทางการจัดการขยะที่แขกสามารถทำเองได้ทุกคน และใช่ว่าจะเป็นกฎระเบียบที่ใช้แต่ผู้เข้าพักเท่านั้น ชีวิตส่วนตัวของพ่อบ้านและแม่บ้านคู่นี้ได้นำร่อง zero waste มาก่อนแล้วเช่นกัน 

มั่นคงที่แท้คือพึ่งพาตัวเองได้

เกล้าและกุ้งย้อนความว่าตนคืออดีตมนุษย์เงินเดือน ทั้งสองเรียนเกี่ยวกับวิศวกรรมปิโตรเคมีมาด้วยกัน ต่อด้วยการทำงานในจังหวัดภาคตะวันออกซึ่งเป็นแหล่งอุตสาหกรรมแห่งใหญ่ของประเทศ แต่เงินเดือนที่เข้าบัญชีตรงเวลา แม้มากแค่ไหนกลับไม่ได้สร้างความมั่นคงทางใจให้ทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย และนั่นคือจุดเริ่มต้น 

“เราทำงานในโรงงานประกอบรถยนต์” กุ้งเล่า “ทำไปสักพักก็เริ่มเห็นวัฏจักรของมนุษย์เงินเดือนที่อยู่ในโรงงาน เมเนเจอร์อายุ 50-60 วันดีคืนดีบริษัทมีปัญหาเขาก็ถูกให้ออก เพราะเงินเดือนสูงแล้ว แต่เขาก็ไม่มีหลักประกันอื่นในชีวิต เงินเยอะก็จริง มีกองทุนก็จริง แต่แล้วยังไงต่อ เขาอายุมากแล้ว ไม่มีใครรับเขาเข้าทำงานต่อแล้ว เราเลยรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ชีวิตที่มั่นคงแล้วล่ะ เราอาจโดนปลดออกเมื่อไหร่ก็ได้ เลยมองหาชีวิตที่ทำให้เรารู้สึกมั่นคง” 

‘มั่นคง’ ในที่นี้ของสองคน หมายถึงการพึ่งพาตัวเองได้และเป็นเจ้าของสิ่งนั้นอย่างแท้จริง

“เกล้าไปเห็นสวนพันพรรณของพี่โจน จันใด เปิดอบรมหลักสูตรพึ่งพาตัวเอง” ชายหนุ่มเล่าต่อ “ช่วงของการหาตัวตนน่ะ ลองไปเถอะ เราก็ไปลองใช้ชีวิตแบบสวนพันพรรณดู เลยได้ไอเดียภาพรวมคอมมิวนิตี้ของพันพรรณ เขาอยู่กันหลายครอบครัว ช่วยเหลือกัน ทำงานร่วมกัน แล้วหารายได้จากตรงนั้น เออ นี่แหละ สิ่งที่เราน่าจะเป็นได้ คือสร้างบ้านดิน สร้างอาหารด้วยตัวเองส่วนหนึ่ง อะไรที่สร้างเองไม่ได้​ก็พึ่งพาเครือข่ายหรือเกษตรกรที่เรารู้จัก ไอเดียมาแล้ว เหลือแค่ว่าจะหาพื้นที่ตรงไหนทำให้ไอเดียนี้เกิดขึ้น ผมเป็นคนนครปฐมเลยคิดว่าจะกลับมาทำที่บ้าน”

ที่ดินผืนนี้ พวกเขาซื้อไว้หลังจากมองหาที่ทางตั้งต้นใหม่เมื่อ 10 ปีก่อน สภาพแรกเห็นคือป่าอ้อยหนาทึบและรกชัฏ แต่เกล้าบอกว่ามีอะไรบางอย่างดึงดูดให้ต้องเป็นที่นี่

“ตรงคาเฟ่ที่เรานั่งอยู่นี้เป็นเนินสูงประมาณหลังคา พอขึ้นมาบนเนินเท่านั้นแหละ ภาพที่ปรากฏคือภาพตรงหน้าต่างนี้” เธอหมายถึงบ่อทรายที่สวยสมบูรณ์ด้วยสายน้ำทอดยาวโอบล้อมพื้นที่ “เราหันมามองหน้ากันเลย เอาตรงนี้”

“ศักยภาพของจุดนี้ทำบ้านและทำสถานที่พักผ่อนได้แน่นอน” กุ้งกล่าวมั่นใจ “บวกกับตอนนั้นเรารู้ข่าวแล้วว่ามีมอเตอร์เวย์ตัดผ่าน จากบางใหญ่ไปกาญจนบุรี ตรงนี้เป็นรอบต่อสามจังหวัด ห่างออกไป 5 กิโลเมตรเป็นราชบุรี เลยไปอีกนิดออกกาญจนบุรี แต่ก็ไม่ไกลจากตัวเมือง ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ และมีความเป็นส่วนตัวสูง”

มีที่ทางแล้วก็ใช่ว่าจะสร้างบ้านอยู่ได้ทันใจ ด้วยทั้งคู่วางแผนเพาะปลูกในรูปแบบเกษตรอินทรีย์ จึงต้องทิ้งดินไว้อย่างน้อย 3 ปี ต่อด้วยการปลูกปอเทืองเพื่อปรับสภาพดินให้มีความสมบูรณ์ ถึงจะเริ่มถางดิน ถมที่ และปูทางได้

เกล้าเล่าให้เห็นภาพว่า “ระหว่างนั้น กุ้งเขาก็มาตั้งแคมป์ที่นี่ เราทำห้องน้ำ มีครัว ซึ่งเป็นแค่เสาและหลังคา แล้วค่อยๆ โยกย้ายกันมาช่วงเมษายนปี 2018 แล้วมีพายุเข้า ฝนตกหนัก พื้นเต็มไปด้วยโคลน เอาแค่เดินจากบ้านมาที่ครัวที่ยังมีแต่เสาคือเลอะเทอะมาก เอาเป็นว่ารถโฟร์วีลยังเข้าไม่ได้  

“พอตุลาคมก็เป็นช่วงที่อากาศเริ่มแห้งๆ เราเจอศัตรูสำคัญคือหมามุ่ย แล้วพอพฤษภาคมมันก็เริ่มขึ้นใหม่ เราสองคนต้องโรยตัวลงไปตามขอบตลิ่ง ถอนหมามุ่ยกันเช้า-เย็น เพราะเราต้องอยู่เองด้วย ฉะนั้นอะไรที่เป็นศัตรูเราต้องเอาออกให้หมด แต่จะพ่นยาก็ไม่ได้เพราะเราต้องการทำเกษตรอินทรีย์ และพ่นทียาก็จะกระจายไปไกล วิธีที่ดีที่สุดคือถอน”

การเริ่มต้นยากเสมอ แต่เมื่อมีเป้าหมายชัดเจนแล้ว สองคนก็ช่วยกันสร้าง ‘บ้าน’ หลังมั่นคงขึ้นมาจนได้

กุ้งเล่าว่า “เราให้ใจบ้านสตูดิโอทำแผนแม่แบบ บ้านควรอยู่ตรงไหน พื้นที่อเนกประสงค์ควรอยู่ตรงไหน แล้วพอเราใช้ชีวิตกันจริงๆ เราจะเห็นเองว่าบางพื้นที่มีศักยภาพมากกว่าที่วางในแผนแม่แบบ เราก็ปรับไปตามนั้น แต่ต้องขอบคุณใจบ้านนะ เพราะเราได้แผนใหญ่มา ไม่อย่างนั้นเราจะไม่มีไดเรกชั่นว่าควรไปทางไหน”

“นี่คือการตัดสินใจครั้งใหญ่” เกล้าเสริม “เราไม่อยากทำแบบไม่มีแผนในหัว เพราะเราต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้ได้ด้วย”

บ้านดิน บ้านนก และบ้านที่ทำจากของเหลือใช้  

บ้านดินคือตัวเลือกแรกในการสร้างที่อยู่อาศัย เพราะสร้างเองได้ ซ่อมแซมง่าย อยู่สบาย กุ้งให้เหตุผล ขณะที่ฝันของเกล้าจำเพาะลงไปอีกนิด นั่นคือต้องเป็นบ้านดินสีขาว สบายตา รูปลักษณ์ร่วมสมัย ในดีไซน์ที่เห็นแล้วต้องอุทานว่าน่ารัก

“เราได้รู้จักกับบ้านดินประมาณหนึ่งแล้วล่ะ” กุ้งบอก “แต่บ้านดินที่เราเห็นจากสวนพันพรรณเป็นสไตล์คลาสสิก เราก็มองว่าน่าจะทำอะไรที่ดึงดูดได้มากกว่านั้น จึงไปหาจิ๊กซอว์อื่นมา นั่นคือบ้านดินคำปู้จู้ของครูจุ้ย ครูโชะ ที่พะเยา บ้านของเขาเป็นสไตล์โมเดิร์น เราจึงได้หลักการสร้างและการฉาบให้เป็นสีอื่นจนกลายเป็นบ้านดินหลังแรกที่เราอยู่ได้จริงๆ”

“แต่เราก็ไม่สามารถทำเองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์” เกล้าเอ่ยถึงข้อจำกัด “เราเอาความรู้มาคุมช่างอีกที การทำบ้านดินต้องทำหลายคน เพราะต้องแข่งกับเวลา แต่รายละเอียดต่างๆ อย่างติดบัวในบ้าน ต่อเฟอร์นิเจอร์ เราทำเองหมด”

ถัดจากบ้านที่ใช้อยู่เอง วิชาบ้านดินที่ร่ำเรียนมาก็ได้ต่อยอดเป็นที่พัก ตั้งชื่อว่า ‘บ้านดิน (mud house)’ ตรงตัว บ้านสองชั้น กำแพงสูงถึงราว 4 เมตร ซึ่งก็น่ารักสมปรารถนา 

“เราอยากให้คนที่เขามาพักเห็นบ้านดินในอีกภาพหนึ่ง ไม่ใช่บ้านดินที่เป็นบ้านถ้ำหรือบ้านชั้นเดียว” แล้วกุ้งก็อธิบายการสร้างบ้านดินสีขาวอย่างกระชับ “เราใช้ส่วนผสมเพิ่มเติมคือปูนขาว จากนั้นฉาบและทาสีขาวทับอีกที เพราะถ้าผสมสีขาวกับดินไปเลยมันจะไม่ได้ขาวสะอาดแบบนี้ แต่จะเป็นสีขาวเทา และบ้านดินปกติเขาจะทำชายคายื่นออกมายาวๆ เพื่อบังฝน แต่ของเราทำแบบโมเดิร์นเลย ถามว่าทำแบบเราถ้าโดนฝนแล้วเป็นอะไรไหม ก็นิดหน่อย แต่ซ่อมได้ตลอดเวลา ไม่เหมือนปูน ปูนแตกแล้วแตกเลย แต่บ้านดินเราก็แค่ฉาบซ่อม และต่อให้ทำบ้านให้โมเดิร์นขึ้น คุณสมบัติของบ้านดินก็ยังเหมือนเดิม

“เราทำให้รู้ว่าบ้านดินทำได้เหมือนบ้านปูนทุกอย่าง ติดแอร์ได้ ทำเฟอร์นิเจอร์แขวนได้ มันมีวิธีการ ต่างแค่วัสดุที่ใช้สร้างเท่านั้นเอง และบ้านดินประหยัดแอร์มาก อุณหภูมิในบ้านต่างจากข้างนอกประมาณ 8 องศาฯ แอร์ฯ เลยไม่ต้องทำงานหนัก แต่บ้านปูนถ้าข้างนอก 47 องศาฯ ข้างในก็ 47 ถ้าเราอยากได้ 25 องศาฯ กว่าอุณหภูมิจะลดลงก็นาน”

หลังต่อมาชื่อ ‘บ้านนก (bird house)’ เนื่องจากออกแบบให้มีช่องหน้าต่างวงกลมเหมือนบ้านนกที่แขวนบนต้นไม้ ลักษณะเป็นบ้านชั้นเดียว และเป็นหลังเดียวของที่นี่ที่สร้างด้วยคอนกรีต เกล้าให้เหตุผลว่าในช่วงที่เริ่มสร้างบ้านหลังนี้ตรงกับช่วงฤดูฝนพอดี ซึ่งไม่สามารถตากอิฐดินได้ แต่ถ้ารอให้หน้าร้อนเวียนมาก็จะไม่ทันกำหนดเปิดบ้านที่ตั้งใจไว้ แม้เป็นบ้านปูนแต่สร้างออกมาได้กลมกลืนกับบ้านดินหลังเคียงใกล้มาก

ขยับมาหลังที่ 3 ชื่อ ‘บ้านพักใจ (the rest house)’ กุ้งนิยามบ้านหลังนี้ว่าเป็นบ้านที่สร้างจากของเหลือ “คำว่า rest ในความหมายหนึ่งคือของเหลือ บ้านหลังนี้ก็ทำขึ้นจากของเหลือ จริงๆ ช่วงที่ครอบครัวของเกล้าย้ายมาอยู่ด้วยกัน เราทำบ้านดินขึ้นมาอีกหลัง แล้วตอนนั้นมีอาสาสมัครจากสโลวาเกียมาช่วยงาน เราจึงได้อิฐดินที่เยอะมาก เหลือพอที่จะสร้างบ้านพักอีกหลังได้”

และเชื่อหรือไม่ว่า ในผนังของบ้านพักใจมีขวดน้ำพลาสติก PET (Polyethylene Terephthalate) ที่ขายตามร้านสะดวกซื้อถูกยัดพลาสติกชิ้นเล็กชิ้นน้อยอื่นๆ ไว้จนแข็งแน่น วางก่อขึ้นเป็นผนังสลับกับอิฐดิน ด้วยพลาสติกประเภทนี้มีคุณสมบัติที่ทนทาน มีอายุยาวนาน เจ้าของบ้านพยักหน้าว่าใช้เป็นวัสดุเสริมในการสร้างบ้านดินได้ดี

“บ้านทั้งสามหลังข้างนอกอาจดูธรรมดา แต่ข้างในมีความพิเศษของแต่ละบ้าน” กุ้งจบประโยค เกล้าก็เอ่ยต่อทันที

“เราออกแบบตกแต่งให้สะท้อนถึงความเป็นตัวเราที่สุด เป็นการใช้ของที่เราอยากได้กับบ้านตัวเองแต่ไม่เคยได้ เราอยากได้หน้าต่างวงกลมแต่ชีวิตจริงไม่มี อะ เราทำบ้านนก อยากได้บันไดวน อะ เอามาใส่ในบ้านดิน อยากได้หน้าต่างใหญ่ๆ เอาไปใส่ที่บ้านพักใจ”

“บ้านพักใจนี่ตอนแรกจะเอาออนเซนไปใส่ด้วย” ฝ่ายชายแทรกเสียงเข้ามา

“กุ้ง มันร้อน!” ฝ่ายหญิงพูดดัก พากันหัวเราะร่วน

“เลยจบที่ว่าทำเป็นชานนั่งเล่นด้านข้าง ติดผ้าโปร่งเป็นม่าน กลางคืนปลดลงมาเป็นมุ้งได้ คอนเซปต์ของบ้านทุกหลังคือมีให้น้อย ใช้สอยให้มาก เป็นอีกจุดที่สะท้อนสิ่งที่เราเป็นอยู่ เราไม่อยากมีอะไรเยอะแยะ แต่อยากให้มีประโยชน์ในการใช้งานมากที่สุด” กุ้งสรุป

Green station แปรขยะให้เกิดประโยชน์ใหม่

ทั้งคู่บอกตรงกันว่าการใช้ชีวิตที่นี่ได้ลดทอนความอยากซื้อของลงไปมาก ไม่ว่าจะเพราะมีเพียงพอแล้ว หรือเพราะเมื่อนำสิ่งใหม่เข้ามาสิ่งเก่าก็ย่อมกลายเป็นขยะไปโดยปริยาย

เกล้าบอกว่า “เราแทบไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าแล้ว เรามีเสื้อที่ใส่รับแขกได้ มีเสื้อที่ใส่ทำงาน พอเสื้อที่ใส่รับแขกเก่าหรือขาดก็จะเอามาใส่ทำงาน พอใส่ทำงานไม่ได้แล้วก็จะกลายเป็นผ้าขี้ริ้วหรือใช้งานอย่างอื่นแทน แล้วค่อยหาเสื้อทำงานใหม่ หรืออะไรที่เราต้องเอาออกไปจริงๆ ก็ไม่ใช่การทิ้ง แต่เป็นการนำไปสู่ประโยชน์อย่างอื่นแทน

“ในชีวิตส่วนตัว เราเด็ดขาดเลยว่าพลาสติกทั้งหลาย ห้าม พลาสติกที่ใช้ครั้งเดียว พวกหลอด แก้วกาแฟพลาสติก อะไรที่ใช้ครั้งเดียวที่นี่ไม่มี เว้นแต่พลาสติกที่ใช้ถนอมอาหาร เช่น วัตถุดิบบางอย่างที่ต้องฟรีซมาก็ยังมีอยู่ แต่เราจัดการอย่างถูกต้องแทน”

หรือสิ่งใดใช้ซ้ำได้ก็ใช้ซ้ำ วัสดุใดที่ย่อยสลายง่ายก็เลือกใช้วัสดุนั้น เช่น ใช้ผ้าแทนกระดาษทิชชู ใช้สำลีและคอตตอนบัดทำจากฝ้ายร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ง่ายต่อการย่อยสลาย ซึ่งเตรียมไว้ให้ในทุกห้องพัก 

กับแขกที่เข้าพัก เจ้าบ้านก็ไม่ได้ตั้งกฎที่เข้มงวดเกินไปนัก หากแต่เมื่อไหร่ที่นำขยะเข้ามาหรือสร้างขยะขึ้น แขกต้องรับผิดชอบตัวเองด้วยการกำจัดขยะอย่างถูกวิธี แยกให้ถูกที่ เกล้ายกตัวอย่างถุงฟอยล์บรรจุขนมกรุบกรอบ เมื่อกินหมดแล้วก็แค่ล้างถุงให้สะอาดเพื่อป้องกันกลิ่นและมด จากนั้นตากให้แห้ง แล้วแยกลงถังตามประเภทขยะ จากนั้นจะเป็นหน้าที่ของเจ้าของบ้านในการส่งต่อขยะแต่ละประเภทไปสู่การใช้สอยใหม่ที่เกิดประโยชน์อีกครั้ง

‘green station’ หรือ ‘จุดแยกขยะ’ ของบ้านมาชิวจึงมีขึ้นด้วยเหตุนี้ สร้างขึ้นคล้ายโรงเรือนเล็กๆ เป็นจุดพักขยะที่กำลังเดินทางไปสู่ประโยชน์ใหม่ ทำให้ที่พักแห่งนี้สามารถจัดการขยะได้อย่างเป็นระบบและเป็นศูนย์ 

เกล้าอธิบายว่า “ทุกวันนี้มีหน่วยงานที่รับขยะมากขึ้น เราก็แพ็กส่งไปหรือมีรถมารับบ้าง เราเลยทำ green station เพื่อจุดประสงค์นี้ ในเมื่อเรายังสร้างขยะอยู่หรือลูกค้าถือแก้วกาแฟเข้ามา เอาเข้ามาเลยแต่มาจัดการให้ถูก ยังมีอยู่บ้างที่ลูกค้าคิดว่าเดี๋ยวฉันใส่ถุงรวมๆ ออกไปทิ้งข้างนอก แต่ขยะถุงนั้นก็คงไปจบที่บ่อฝังกลบอยู่ดี เราจึงพยายามทำให้เขาเห็นว่าอะไรที่แยกได้ก็แยกเถอะ”

สองคนช่วยกันแจกแจง green station ของบ้านมาชิวว่าแยกขยะออกเป็นประเภทใดบ้าง เริ่มจากพลาสติกที่ยืดได้ เช่น ถุงหูหิ้วจะส่งเข้าโครงการวน (Won) เพื่อนำไปรีไซเคิลเป็นถุงพลาสติกใหม่, บรรจุภัณฑ์อย่างถุงขนมที่รีไซเคิลไม่ได้จะส่งไปยังบริษัท N15 เพื่อนำไปเผาในระบบปิด เป็นพลังงานทดแทน, แก้วและขวดน้ำที่ทำจากพลาสติก PET ส่งเข้าโครงการพลาสติกกลับบ้าน สามารถผลิตเป็นเส้นใยจีวรพระ, เศษกระดาษหรือใบเสร็จส่งไปรีไซเคิลทำสมุด, หลอดกาแฟสามารถทำหมอนให้ผู้ป่วยติดเตียงได้, กล่องนม กล่องน้ำผลไม้ ส่งตรงไปที่ธรรมธุรกิจเพื่อใช้เป็นวัสดุทำ green roof, หลอดบีบต่างๆ สามารถหลอมเป็นอิฐบล็อกทำถนนในโครงการ green road ส่วนขวดแก้ว กระป๋องอะลูมิเนียม จะรอซาเล้งมารับ

ส่วนขยะเปียกหรือขยะอินทรีย์ยิ่งไม่ใช่ปัญหาของบ้านมาชิว พวกเขามีถังหมักปุ๋ยอินทรีย์ที่ใช้ภายในครอบครัวถึง 4 บ่อใหญ่ ใน green station มีตั้งไว้อีกถังขนาดย่อมเพื่อเป็นตัวอย่างแก่ผู้เข้าพัก

“แขกเปิดดูแล้วเขามักถามว่าทำไมไม่มีกลิ่นเลย” เกล้าเล่า “ถ้าเราจัดการดีก็ไม่มีกลิ่นนะ แต่ที่เหม็นเพราะเศษอาหารอยู่ในถุงพลาสติกแล้วปิดถุงไว้ คือมันไม่ได้อากาศ แต่ถ้าแห้งจะไม่มีกลิ่น ไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไรก็แล้วแต่ให้กรองของเหลวออก เอาของแห้งใส่ในถัง ใส่ใบไม้ ใส่แกลบ ใส่ขี้วัวยังได้ ถังที่อยู่ใน green station เราทำให้แขกเห็นว่าทำอย่างนี้ได้นะ ไซส์สำหรับครัวเรือนมีนะ ไซส์คอนโดฯ ก็มี ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละบ้านเหมาะกับแบบไหน แต่ถ้าเขาปฏิเสธตั้งแต่แรกเขาจะไม่มีทางเจอวิธีเลย”

กุ้งกล่าวต่อไปว่า “ในแต่ละวัน ที่นี่มีเศษอาหารเหลือทิ้งไม่มากเพราะอยู่กันไม่กี่คน ส่วนอาหารสำหรับแขกเรามีสัดส่วนที่กำหนดไว้อยู่แล้วว่าหนึ่งอิ่มควรเท่านี้ แขกที่ต้องการกินดินเนอร์ที่นี่ต้องแจ้งล่วงหน้าว่าคุณต้องการกินอะไร แพ้อะไร หรือไม่เอาอะไร พออาหารไม่เหลือก็ไม่เกิดขยะส่วนนี้”

วัตถุดิบจากแปลงผัก เนื้อสัตว์จากเครือข่ายเกษตรกร

อาหารที่เสิร์ฟในบ้านมาชิวแม้มีไม่กี่อย่าง แต่ทุกอย่างล้วนรู้ที่มา ซึ่งทั้งคู่มองว่าสำคัญกว่าการใช้วัตถุดิบแบรนด์ดังหรือนำเข้า แต่ไม่รู้เลยว่าอาหารที่กำลังกินอยู่ผ่านกระบวนการอะไรมาบ้าง พวกเขาจึงเลือกเสิร์ฟอาหารที่ทำจากผักปลอดสารที่ปลูกขึ้นเอง และใช้เนื้อสัตว์จากเครือข่ายเกษตรกรที่วางใจได้ทั้งการผลิตและคุณภาพ 

“ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเราอยู่ตรงนี้จะมีอาหารการกินมากมายขนาดนี้” เกล้าเล่า “เราอยากได้หมูออร์แกนิกที่เลี้ยงแบบปล่อยในเครือข่ายของเราก็มี อยู่แถวสามพราน เราอยากได้ไส้กรอกที่ดี ไม่อยากใช้ไส้กรอกสำเร็จรูปที่ใส่สารนู่นนี่ เราก็โชคดีที่เจอเจ้าที่ผลิตไส้กรอกคุณภาพและอยู่ไม่ไกล เราก็เอากล่องของเราไปรับมา ลดการใช้พลาสติกลงไปอีก”

“อาหารจะอร่อย วัตถุดิบต้องดีก่อน” กุ้งเอ่ยถึงแนวคิด “คำว่า ‘ดี’ ในที่นี้คือเราต้องการรู้ที่มาของวัตถุดิบ เราอยากมั่นใจว่าเขาไม่ได้ใส่สารเคมีอะไรมา We are what we eat. เรากินสิ่งไหนเราก็ได้สิ่งนั้นใช่ไหม แต่ถ้าเราไม่รู้ที่มาของวัตถุดิบนั้นเลยนั่นคือความเสี่ยง ต่อให้จะเป็นแบรนด์ขึ้นชื่ออะไรก็ตาม”

ยิ่งเป็นเมนูสลัดของบ้านมาชิวยิ่งรู้ที่มาของผักชนิดที่ชี้ได้เลยว่าเก็บมาจากแปลงไหน ผักสลัดหมุนเปลี่ยนเวียนตามฤดูกาล เมนูผักย่างจะมีในช่วงหน่อไม้ฝรั่งออกงาม มะเขือเทศพันธุ์บีฟสเต็กลูกใหญ่ปลูกไว้ทำซอสพิซซ่า เลม่อนก็พอมีให้ทำขนมได้

พิซซ่าโฮมเมดเป็นกิจกรรมที่เตรียมไว้ให้แขกได้สัมผัสกระบวนการของอาหาร แป้งและซอสถูกเตรียมไว้ให้แล้ว แขกจะได้ลงมือเองในขั้นตอนรีดแป้ง ทาซอส และแต่งหน้าพิซซ่า สีเขียวบนหน้าพิซซ่าคือผลผลิตจากแปลงผักของบ้าน ไม่ว่าจะเป็นใบอ่อมแซ่บที่เมื่อสุกแล้วจะให้รสหวานเหมือนตำลึง ใบหูเสือให้กลิ่นคล้ายออริกาโน ส่วนเบค่อนก็เป็นเบค่อนที่ทำขึ้นเอง กลายเป็นพิซซ่าหน้าพิเศษสูตรเฉพาะของบ้านมาชิวเท่านั้น

ส่วนลด ลดโลกร้อน  

การจองที่พักของบ้านมาชิวไม่มีอะไรสลับซับซ้อน หากจะมีก็เพียงกติกามารยาทและเงื่อนไขการจัดการขยะที่อาจอ่านยาวอยู่สักหน่อย แต่ทั้งหมดนั้นคือคอมมอนเซนส์ของการอยู่ร่วมกัน และเป็นการเคารพแนวคิดของผู้เป็นเจ้าบ้าน

เกล้าพูดขึ้น “บางคนอาจมองว่าเราจู้จี้จุกจิก ทำไมออกจากห้องแล้วให้ปิดแอร์ ปิดไฟ ทำไมต้องมาจำกัดขยะ ทุกวันนี้พูดแค่ทิ้งขยะลงถังไม่ได้แล้วนะ เพราะถ้าแยกขยะมันยังมีส่วนที่เราเอาไปทำประโยชน์ได้ แล้วถ้าเราทำกันอยู่สองคน คนที่มาที่นี่ไม่ทำ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

“ทำคนละเล็กคนละน้อยจะมีเอฟเฟกต์ที่มากกว่า” กุ้งขยายให้เห็นภาพ “เราสองคนทำ zero waste ปีหนึ่งอาจจะลดพลาสติกได้ 1 กิโลฯ แต่ถ้าคนรอบข้างเรา แขกที่มา ลดการใช้พลาสติกกันคนละ 1-2 ชิ้นต่อวัน ปีหนึ่งก็เป็นตัน เราเลยอยากแชร์แนวคิดนี้ ไม่จำเป็นต้อง zero waste จ๋า แต่ช่วยกันทีละน้อยก็ได้ มันจะกลายเป็นเยอะเอง”

หากคุณเป็นลูกค้าที่มักถามหาส่วนลดที่พัก ที่นี่ก็มี ‘ส่วนลด ลดโลกร้อน’ ให้ ซึ่งไม่ได้มีขึ้นเพื่อชาเลนจ์เอาสนุก ทว่าเป็นความตั้งใจให้แขกเห็นว่าในชีวิตประจำวันเราสามารถช่วยโลกในทางใดได้บ้าง

เกล้าอธิบายถึงส่วนลดดังกล่าว “หากเลือกเปิดแอร์ฯ แค่ 2 ทุ่มถึง 8 โมงเช้า เขาจะได้ส่วนลดตรงนี้ไป เราจะเอารีโมตแอร์ฯ ไปให้เวลานั้น ถ้าใครรู้สึกว่าบ้านดินเย็นแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปิดแอร์ จะใช้แค่พัดลมก็ได้ ก็เป็นราคาที่ลดลงอีก แต่ทุกห้องมีแอร์ฯ มีพัดลมให้ ขึ้นอยู่กับที่คุณเลือก และถ้านำแก้วน้ำส่วนตัวมาเองก็ลดลงไปอีกคนละ 50 บาท

“เคยมีครอบครัวมาพักกัน 4 คน ตอนเขาจะกลับ เขาเข้ามาบอกว่า ‘คุณเกล้า ขอบคุณมากเลยค่ะ ไม่คิดว่าลูกจะอยู่ได้โดยที่ไม่มีแอร์ฯ’ เราบอกว่าลองดูนะ เปิดแอร์ฯ สัก 27 องศาฯ แล้วเปิดพัดลมส่ายก็เย็นเหมือนกัน แต่เราไม่ได้บังคับนะ เราให้ลองดู พอเขากลับกรุงเทพฯ เขาก็ลองไปใช้ที่บ้านแล้วส่งข้อความมาอีกว่า ‘ที่บ้านก็อยู่ได้ค่ะ พอแอร์ไม่ได้ทำงานหนัก ความร้อนที่ออกมาก็น้อยลง’ เราจึงต้องการหลายๆ คนช่วยกันทำ”

MaChillHome เปิดบ้านอย่างเป็นทางการครบ 2 ปีแล้ว และเป็น 2 ปีที่สองคนยืนยันว่าวิถี eco-friendly และชีวิตแบบ zero waste นั้นสามารถจับต้องและปฏิบัติได้จริง 

“ที่นี่เป็นทุกอย่างของเรา เป็นตัวตนของเรา เป็นสิ่งที่เราเชื่อ” กุ้งทบทวนถึงเส้นทางที่ผ่านมา “หนึ่ง–เราเชื่อตั้งแต่แรกว่าที่นี่มีศักยภาพ สอง–แม้ตรงนี้จะร้อน แต่เราเชื่อว่าเราจะหาวิธีปลูกผักปลูกต้นไม้ได้ และนั่นแหละ ก็ได้ผลผลิตอย่างที่เห็น”

“ที่นี่เป็นน้ำพักน้ำแรงของเรา” เกล้าให้ความหมายที่พ้องกัน “พูดได้เลยว่าทำมากับมือจริงๆ คนข้างนอกเข้ามาเขาอาจมองเห็นบ้าน แต่สำหรับเรา เราเห็นเรื่องราว เห็นตั้งแต่ทางเข้าที่เป็นโคลน เห็นพ่อแม่ที่มาเยี่ยมแล้วต้องเดินเท้าเปล่าลุยโคลนหิ้วของเข้าบ้าน ที่นี่ปรับมายด์เซตให้เรามาก เราเคยทำงานเพื่อรอเงินเดือนทุกสิ้นเดือน แต่มาอยู่ที่นี่เงินไม่ได้มาแบบนั้น ดังนั้นถ้าเราอยู่เฉยๆ ยังไงเงินก็ไม่มา ไม่ได้หมายความว่าเราทำทุกอย่างเพื่อหวังเงินนะ แต่เราต้องทำบ้านของเราให้น่าอยู่ก่อน เพราะเราทำที่นี่เพื่อให้เราได้ใช้ชีวิตอย่างที่เราชอบ และใช้ชีวิตตามแนวคิดของเราได้จริงๆ”

MaChillHome (บ้านมาชิว)

address : ตำบลบ้านยาง อำเภอเมือง นครปฐม

facebook : facebook.com/machillhome 

The post MaChillHome บ้านดินสีขาวลุคมินิมอลที่บอกว่าชีวิตที่สร้างขยะแบบมินิมอลไม่ใช่เรื่องยาก appeared first on a day magazine.

ที่นี่คือ Mori Natural Farm บ้านน้อยในป่าใหญ่ของตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

mori เป็นภาษาญี่ปุ่นแปลว่า ‘ป่า’ เมื่อต่อท้ายด้วยคำว่า natural และ farm เข้าไปอีก เราก็พอจะเดาได้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นยังไง ซึ่งคำอธิบายของสามีภรรยาผู้ก่อตั้งอย่าง ปอ–สิทธิโชค พงศ์พฤกษา และ เมี่ยง–สรัญภร พงศ์พฤกษา ยืนยันว่าเราเดาถูก

“เราอยากมีบ้านที่เป็นส่วนหนึ่งของป่า เน้นใช้วัสดุธรรมชาติ แล้วก็เอาสิ่งที่เราชอบใส่เข้าไป แค่นั้นแหละ” เมี่ยงผู้ดูแลสวนและอาหารการกินของที่นี่เล่าด้วยรอยยิ้ม

ปอผู้อำนวยการสร้างบ้านทุกหลังอธิบายต่อ “เราอยู่ตรงไหน เราต้องเคารพสถานที่ตรงนั้น เวลาสร้างบ้านเราก็ต้องเบลนด์ให้มันเข้ากับป่า เข้ากับธรรมชาติรอบตัว ไม่ใช่สร้างอาคารคอนกรีตโดดๆ ขึ้นมา บวกกับเราชอบไม้อยู่แล้ว ก็พยายามสร้างให้มันมีไม้ แล้วใช้วัสดุอื่นที่ไม่ใช่ไม้เท่าที่จำเป็น” 

คำว่า ‘ชอบไม้’ ของปอออกจะเป็นการถ่อมตัวไปเสียหน่อย เพราะแท้จริงแล้วอดีตวิศวกรไฟฟ้าอย่างเขาคลุกคลีกับงานไม้มาตั้งแต่เด็ก “คุณปู่แกเป็นช่างไม้ เราช่วยแกทำนู่นทำนี่ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว สมัยก่อนไม่ได้ซื้อของเล่นหรอกนะ จะเล่นอะไรก็เอาเศษไม้มาต่อ เป็นรถบ้าง เป็นนั่นนี่บ้าง”

ทุกวันนี้ปอไม่ได้ต่อของเล่นอีกแล้ว สิ่งที่เขาต่อใหญ่กว่านั้นมาก นั่นคือ ‘ความฝัน’ และ ‘บ้าน’

ความฝันของสองสามีภรรยานั้นเรียบง่าย คือการมีบ้านให้ลงหลักปักฐานชั่วชีวิต เดิมทีปอเป็นวิศวกรไฟฟ้าผู้ย้ายถิ่นฐานตามแต่โปรเจกต์ก่อสร้างจะพาไปอยู่แล้ว เมื่อเขาได้พบรักและแต่งงานกับอดีตแอร์โฮสเตสสายการบิน JAL และเลขานุการบริษัทญี่ปุ่นอย่างเมี่ยง เธอจึงต้องย้ายบ้านตามเขาไปด้วย โดยส่วนใหญ่สถานที่ที่ทั้งคู่ไปพักพิงมักอยู่ทางภาคใต้

แต่เมื่อย้ายบ้านบ่อยเข้าเมี่ยงก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ประกอบกับเมื่อได้ดูละคร ธรณีนี่นี้ใครครอง ซึ่งมีฉากหลังเป็นทิวทัศน์อันงดงามและเงียบสงบของจังหวัดเชียงใหม่ เธอจึงใฝ่ฝันว่าการย้ายบ้านครั้งสุดท้ายในชีวิตจะเป็นการย้ายมาเชียงใหม่ เมื่อมีโอกาสเมี่ยงและปอจึงแวะเวียนไปดูที่ดินในเชียงใหม่อยู่เสมอแต่ก็ยังไม่ถูกใจ จนกระทั่งมาเจอที่นี่ในสถานการณ์ที่คล้ายเป็นพรหมลิขิต

“ตอนนั้นเรามาเที่ยวเชียงใหม่แล้วพักอยู่แถวนี้ ก็เลยเอาสักหน่อย ให้เพื่อนที่เป็นนายหน้าพาดูที่ เราไปดูหลายที่ ที่นี่เป็นที่สุดท้าย ซึ่งตอนแรกไม่ได้อยู่ในแพลน บังเอิญเจ้าของเขาโทรมาพอดี เพื่อนก็ยังไม่ได้ไปดูเองก่อนด้วยซ้ำ แต่เราตัดสินใจว่าถ้าอย่างนั้นไปดูพร้อมกันเลยก็แล้วกัน” เมี่ยงเล่า 

แน่นอนว่าเธอและเขาชอบที่นี่เอาเสียมากๆ และตั้งใจเก็บหอมรอมริบเพื่อซื้อที่ดินผืนนี้ โดยปอตัดสินใจหารายได้เสริมผ่านการเปิดร้านเฟอร์นิเจอร์ไม้แบบ made-to-order เปิดโอกาสให้ระหว่างนั้นเขาได้ทยอยซื้อไม้เก่าๆ เก็บไว้อีกด้วย

ธุรกิจนั้นช่วยต่อเติมฝันในการมีบ้าน ส่วนไม้ที่สะสมไว้ก็ช่วยต่อเติมบ้านขึ้นมาจริงๆ

สไตล์ญี่ปุ่น หัวใจล้านนาMori Natural Farm

ปอและเมี่ยงพาฉันเยี่ยมชมบ้านแต่ละหลังในฟาร์มสเตย์ โดยมีเจ้าแม็กซ์ สุนัขพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ตัวเบิ้มเดินส่ายหางนำ 

เมื่อเก็บเงินได้ตามต้องการ ทั้งคู่ย้ายขึ้นมาแล้วเริ่มปลูกบ้านทีละหลังๆ เริ่มจาก บ้านโรงนา บ้านหลังใหญ่ที่สร้างจากไม้เก่าที่หาได้ในพื้นที่ภาคเหนือ เป็นไม้ที่ปอทยอยซื้อเก็บไว้นั่นเอง เมื่อได้เดินดูรอบๆ ฉันชอบผนังของบ้านเป็นพิเศษเพราะมันประกอบขึ้นจากประตูและหน้าต่างบานเก่า นับเป็นเสน่ห์ที่ทำให้บ้านหลังนี้แผ่ความอบอุ่นออกมาจนรู้สึกได้ 

ถัดมาคือ บ้านคอตเทจ ที่คงคอนเซปต์สร้างจากไม้เก่าในพื้นที่ภาคเหนือเหมือนกัน เว้นเพียงเสาต้นหนึ่งที่เป็นไม้นางกรองจากเกาะสมุย นับเป็นตัวแทนความทรงจำยามไปทำโปรเจกต์ก่อสร้างที่นั่น จุดเด่นของบ้านพักหลังนี้คือห้องน้ำกึ่งเอาต์ดอร์ ที่กว่าจะเดินไปถึงชาวเวอร์ได้จะต้องอ้อมต้นบอนขนาดใหญ่เท่าตัวคนเสียก่อน

บ้านหลองข้าว คือบ้านหลังย่อมที่ถูกประกอบขึ้นใหม่จาก ‘หลองข้าว’ หรือยุ้งข้าวอายุร้อยกว่าปีที่ปอไปรื้อมาจากจังหวัดลำพูน พื้นที่ตรงกลางที่ในอดีตใช้สำหรับเก็บข้าว ปัจจุบันถูกปรับให้เป็นห้องนอน ส่วนระเบียงที่เคยล้อมรอบซ้ายขวาหน้าหลัง ตอนนี้ถูกปรับให้เหลือเพียงด้านหน้าเพื่อใช้เป็นพื้นที่นั่งเล่น

ปอชี้ชวนให้ฉันดูเสาที่ทำจากไม้ประดู่ จุดเด่นของมันอยู่ที่รอยถากด้วยขวาน ทำให้เกิดลวดลายเล็กๆ ไม่เหมือนความกลมเกลี้ยงของเสาที่ถูกไสด้วยเครื่องมือแสนสะดวกสบายของโลกยุคปัจจุบัน เกร็ดความรู้เรื่องไม้ยังไม่จบแค่นั้น ปอพยักพเยิดไปทางเตียงและเดย์เบด “ไม้ไผ่ตรงนั้นทำมาจากแผงตากใบยาสูบเก่า เราซื้อมาจากชาวบ้าน ปกติแต่ละบ้านเขาจะตากใบยาสูบกัน เอาไว้สูบเองบ้าง ส่งขายบ้าง ข้อดีของมันคือพอเขาตากยาสูบมาเป็นสิบปี ความขมของยาสูบมันซึมลงไปจนมอดไม่กิน”

แพสชั่นของช่างไม้ยิ่งฉายชัดเมื่อปอพาฉันไปดู บ้านเรียวคัง บ้านสไตล์ญี่ปุ่นพร้อมบ่อออนเซ็นในตัว นี่ไม้กันเกรา นั่นไม้กระพี้เขาควาย นู่นไม้สัก โน่นไม้สะเดา (“สะเดาที่คุณกินกับน้ำพริกนั่นแหละ” ปอว่า) เขาจำแนกประเภทให้ฟังโดยไม่ต้องเสียเวลาหยุดคิด 

“ดีไซน์เป็นสไตล์ญี่ปุ่นก็จริง แต่วัสดุที่เราใช้เป็นวัสดุพื้นบ้าน ไม่มีอะไรเป็นวัสดุญี่ปุ่นเลย” หัวหน้าช่างไม้ของที่นี่อธิบาย ก่อนชี้ไปยังคานไม้ที่รับน้ำหนักหลังคา “อ้อ แต่ตรงนั้นต่อแบบ kanawa joint นะ คนคิดวิธีนี้เป็นคนญี่ปุ่น ช่างไม้ไทยกับช่างไม้ญี่ปุ่นมีจุดที่คล้ายกันอยู่ คือคิดถึงฟังก์ชั่นการใช้งานเป็นหลักและชอบใช้ไม้ท้องถิ่น”

เยี่ยมบ้านเพื่อนMori Natural Farm

“ที่ตั้งกว้างทำไมปลูกบ้านแค่สี่หลัง ถ้าปลูกมากกว่านี้ ก็รับแขกได้มากกว่านี้นะ” ฉันโยนคำถามให้ปอระหว่างเดินไปยังบ้านหลังใหญ่ที่สุดบนเนิน ซึ่งสร้างขึ้นเป็นหลังสุดท้ายและนับเป็นบ้านหลังสุดท้ายในชีวิตของสองสามีภรรยา

“เราไม่ได้ต้องการอย่างนั้น” เขาตอบทันที “ในหนึ่งวันเราไม่ได้อยากรับคนเยอะๆ เพราะเราเองเป็นเหมือนเจ้าของบ้าน ญาติมาเยี่ยม เพื่อนมาหา ก็ต้องคุยกัน ถ้ามีหลายหลังมันจะไม่ได้คุยกันน่ะสิ แขกที่มาที่นี่เขามีหลากหลายอาชีพ ถ้าได้คุยกันเราจะได้ความรู้ด้วย ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์กันด้วย”

และที่ขาดไม่ได้ เมื่อมาเยี่ยมบ้านหลังนี้ ยังไงก็ต้องได้เล่นและทักทายกับลูกๆ สี่ขาของปอและเมี่ยง นอกจากเจ้าแม็กซ์ที่เราเจอไปแล้วก็ยังมีอาคิตะอีกสามตัวอย่างโบชิ มิกิ และฮาชิ

นอกจากนี้คอนเซปต์ ‘เยี่ยมบ้านเพื่อน’ ยังครอบคลุมถึงอาหารที่เสิร์ฟที่นี่อีกด้วย เพราะเป็นอาหารญี่ปุ่นสไตล์โฮมเมดที่เมี่ยงเป็นผู้ควบคุมรสชาติและคุณภาพอย่างตั้งใจ วันที่ไปฉันได้ชิมข้าวปลาซาบะย่างซอสเทริยากิ ซึ่งบอกเลยว่าซอสเทริยากิเคี่ยวเองนั้นสุดจะหอมละมุน ส่วนกิมจิที่ดองเองก็ทำให้ข้าวหมูผัดกิมจิมีรสชาติกลมกล่อม

ทั้งนี้ หากใครไม่สะดวกไปนอนค้าง (หรือไม่สามารถจองได้ เพราะคิวยาวมาก!) ฉันแนะนำให้แวะไปนั่งเล่นในโซนคาเฟ่ ซึ่งมีทั้งอาหาร ขนม และเครื่องดื่ม ซึ่งขอแนะนำเป็นชาเขียวร้อนๆ ที่กินแล้วอบอุ่นทั้งกายและใจ

เพราะความรู้สึกที่ได้ไปเยี่ยมเยียน Mori Natural Farm ของฉันก็เป็นเช่นนั้นแหละ–อบอุ่นทั้งกายและใจ

ที่อยู่ 88/9 หมู่ 3 ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่

เบอร์โทรศัพท์ 081-787-8595

Facebook

*กรุณาจองล่วงหน้าก่อนเข้าใช้บริการ ทั้งโซนบ้านพักและคาเฟ่

The post พักใจใน Mori Natural Farm บ้านเล็กในป่าใหญ่สไตล์ญี่ปุ่น แต่สร้างจากไม้ล้านนาแต๊ๆ เจ้า appeared first on a day magazine.

แดดบ่ายวันนั้นร้อนระอุราวกับจะเผาไหม้ทุกสิ่ง แต่เมื่อนั่งแอบตัวอยู่ใต้ร่มไม้หนา สูดกลิ่นหอมของดินและหญ้าที่โชยมากับลมเอื่อยๆ พร้อมจิบกาแฟน้ำมะพร้าวเย็นฉ่ำ แดดที่ว่าแรงก็ทำร้ายเราไม่ได้เท่าไหร่

ใต้ร่มไม้ที่เรานั่งอยู่คือบริเวณหนึ่งของ ‘หอมกลิ่นย่า cafe & camp’ ที่พักเล็กๆ สไตล์แคมป์ในอำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ซุกตัวอยู่ท่ามกลางทุ่งนาเขียวชอุ่ม ต้นไม้ใหญ่นานาพันธุ์ คูคลองเล็กๆ และชุมชนเก่าแก่ที่เคยเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตของคนรุ่นปู่ย่าตายายมาก่อน

ย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อน ที่แห่งนี้เคยเป็นที่ดินผืนใหญ่กว่าร้อยไร่ของปู่ย่า ก่อนย่าจะแบ่งสรรปันส่วนให้ลูกหลานเป็นมรดก หลานสาวอย่าง แนน–จินดา โพธิ์บำรุง จึงชวนพี่ๆ น้องๆ ปรับที่ผืนที่ได้รับให้เป็นแคมป์พักแรมที่ประกอบไปด้วยเตนท์ 5 หลังและคาเฟ่ขนาดอบอุ่น ทั้งหมดอบอวลด้วยบรรยากาศเอื่อยเฉื่อย ไม่รีบร้อน ชวนให้นอนเอกเขนกทั้งวัน ส่วนกลางคืนมีดาวให้นอนดูเต็มฟ้า แค่แวะมาคืนสองคืนก็หายเหนื่อยขึ้นเป็นกอง

ลมอ่อนๆ พัดพากลิ่นหญ้ามาแตะจมูกอีกครั้ง พร้อมกับกลิ่นหอมอื่นๆ ที่บอกเล่าเรื่องราวในอาณาเขตหอมกลิ่นย่าแห่งนี้

หอมกลิ่นทุ่งนา

ขัดกับทุ่งกว้างสีเขียวชอุ่มตรงหน้า แนนเล่าให้เราฟังว่าจุดกำเนิดของหอมกลิ่นย่าไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ในเมือง

“ปกติงานของเราคือการทำครีเอทีฟสำหรับคอนเสิร์ตซึ่งทำให้เราต้องอยู่กรุงเทพฯ ต้องเจอคนเยอะ ทำงานเสิร์ฟความต้องการของคนอื่น บางทีก็ทำให้เราเหนื่อย เราเลยอยากกลับมาทำอะไรของตัวเองที่บ้าน

“ย่าของเรามีที่ดินอยู่กว่าร้อยไร่ที่เขาแบ่งให้ลูกๆ หลานๆ เราเองก็ได้มาส่วนหนึ่ง เมื่อ 3-4 ปีที่แล้วมันยังเป็นแค่ทุ่งนาโล่งๆ กับสวนและท้องร่องอยู่เลย ทุกๆ หน้าหนาวเราจะชวนเพื่อนมากางเตนท์กัน จนกระทั่งเพื่อนที่ทำโรงแรม 2-3 คนบอกเราว่าลองทำที่พักไหม เราเองอยากลองทำโฮมสเตย์อยู่แล้วบวกกับเราคิดว่าที่นี่มีที่ท่องเที่ยวสำหรับคนแก่แต่ยังไม่มีที่ท่องเที่ยวสำหรับคนรุ่นใหม่หรือคนทำงานเลย ก็เลยตัดสินใจลองดู

“เราตั้งชื่อว่าหอมกลิ่นย่าเพราะว่าที่นี่เป็นที่ดินของย่า อ่านแล้วแปลได้สองความหมายคือหมายถึงคุณย่าของเราและต้นหญ้าที่สื่อถึงธรรมชาติ”

เมื่อความฝันในการเปิดโฮมสเตย์มาบวกกับความชอบเที่ยวธรรมชาติ ไอเดียการสร้างที่พักในรูปแบบแคมป์จึงเกิดขึ้นโดยยังคงความสะดวกสบายไว้ระดับหนึ่งจนคนที่ไม่เชี่ยวชาญการออกป่าสามารถโยนความกังวลเรื่องการกางเตนท์ทิ้ง และดื่มด่ำกับธรรมชาติได้อย่างเต็มอิ่ม 

“เราชอบเที่ยวธรรมชาตินะแต่เป็นประเภทเพื่อนชวนไปเราก็ไป ไปอยู่ ไปนอนได้ แต่ไม่ได้เป็นสายแคมป์ปิ้งจ๋าที่ต้องซื้อเตนท์ยี่ห้อดีๆ ขนไปกางในป่าด้วยตัวเอง พอมาทำที่พักเราก็อยากเสิร์ฟคนที่คิดเหมือนเราคืออยากไปนอนเตนท์แต่ขี้เกียจกางเอง เราเลยมีเตนท์บริการให้ แต่ละหลังมีฟูกนอน มีถุงใส่ของอำนวยความสะดวก เช่น ผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน มีแอร์ ซึ่งตอนแรกเราจะไม่ติด แต่พอเราไปนอนเองแล้วอากาศเมืองไทยมันไม่ไหวจริงๆ ก็เลยยอม

“ถึงอย่างนั้นก็จะมีบางคนโทรมาถามว่ามีทีวีไหม เราก็ต้องบอกว่าไม่มี มันไม่ได้สะดวกสบายขนาดนั้น ห้องน้ำก็ใช้รวมเหมือนแคมป์ หรือมด แมลงมันก็ต้องมีเป็นเรื่องธรรมชาติ ถ้าคุณชอบก็มาลองดู”

หอมกลิ่นขนมปัง

จากเตนท์ที่พัก เมื่อเดินตามสะพานไม้มาจนสุดเราจึงพบที่ตั้งของหอมกลิ่นย่าคาเฟ่ ร้านกาแฟที่เปิดให้บริการแก่คนทั่วไปด้วย ซึ่งหลายคนที่มาถึงกลับต้องงงเพราะพวกเขาไม่ขายขนมคลาสสิกคู่คาเฟ่อย่างเค้กเลยสักชิ้นเดียว 

“ส่วนของคาเฟ่น้องของเราเป็นคนรับผิดชอบเป็นหลัก ตอนคิดเมนูเราก็มานั่งคุยกันว่าร้านเค้กแถวท่าเรือก็เป็นพันธมิตร เป็นเพื่อนเราทั้งนั้น ถ้าเขาขายเค้กเราก็ไม่ขายเค้กที่ทับกับเขา พอดีเรามีเพื่อนที่มีสตูดิโออบขนมอยู่ที่เอกมัยทุกๆ วันอังคารน้องแนนจะเข้ามากรุงเทพฯ อยู่แล้วเขาก็จะรับครัวซองต์ ขนมปังไปขายที่คาเฟ่ 

“การทำแบบนี้ นอกจากจะไม่ทับไลน์กับร้านของเพื่อนๆ เรายังได้แนะนำขนมใหม่ๆ ให้คนแถวนี้ด้วย ซึ่งเขาก็ชอบนะเพราะไม่มีขนมแบบนี้ขายที่นี่ ส่วนอาหารเราก็ไม่ขายแต่จะแนะนำให้ไปกินก๋วยเตี๋ยวที่อร่อยที่สุดในอำเภอท่าเรือ หรือไปกินอาหารดีๆ แถวนี้แทน”

หอมกลิ่นอาหารของย่า

แม้จะไม่ขายอาหารที่คาเฟ่ แต่หากมาใช้เวลาค้างคืนที่หอมกลิ่นย่า นอกจากจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำค้างและไอแดดในยามเช้าแล้ว กลิ่นหมูปิ้งเค็มๆ และน้ำเต้าหู้หวานมันยังเป็นของคู่กันชวนให้น้ำลายสอ

“คาเฟ่ของเราไม่ขายอาหารก็จริงแต่ถ้ามาพักเราจะเสิร์ฟข้าวเหนียวหมูปิ้งและน้ำเต้าหู้ใส่ตะกร้าเล็กๆ ให้แขก ทั้งสองเมนูมาจากร้านที่เรากินตั้งแต่เด็ก เราก็ผูกปิ่นโตกับเขาไว้ เราคิดว่าเราช่วยชุมชนด้วยและคนก็ได้กินของอร่อยๆ ที่เราชอบด้วย

“มื้ออื่นๆ เรามีอาหารให้สั่ง เป็นอาหารที่ย่าทำเอง เช่น ขนมจีนน้ำยากะทิ หรือข้าวแมว ข้าวคลุกปลาทู เราอยากแนะนำให้คนที่มาพักได้ลองกินเพราะย่าเขามีรสมือแบบโบราณๆ และอร่อยมาก ที่สำคัญคือหากินแถวนี้ไม่ได้ด้วย แต่ลูกค้าต้องจองอาหารตั้งแต่ 3 วันก่อนเข้าพักเพราะแต่ละอย่างย่าต้องใช้เวลาเตรียมของเยอะมาก”

ไม่เพียงรสมือของคุณย่า แต่ความอบอุ่นแบบครอบครัวยังสะท้อนออกมาผ่านความใส่ใจ เช่น เมื่อรู้ว่ามีแขกเข้าพักสองคืน คุณย่าของแนนก็ลงมือทำอาหารเช้าเมนูใหม่ให้เพื่อความไม่จำเจ

“ส่วนใหญ่ลูกค้าของเราจะมาพักคืนเดียว แต่เร็วๆ นี้เพิ่งมีลูกค้านอนสองคืน ย่าก็ทำข้าวต้มให้ลูกค้าทาน เอาจริงๆ เวลาลูกค้าจะจองที่พักสองคืนเราจะถามก่อนเลยว่าแน่ใจเหรอเพราะที่นี่ไม่มีกิจกรรมให้ทำนะ เราเป็นที่พักนอนอ่านหนังสือ นอนดูดาวนะคะ เราว่าเราน่าจะเป็นที่พักแห่งเดียวที่พยายามห้ามไม่ให้พักสองคืน”

แนนเล่าพร้อมเสียงหัวเราะก่อนอธิบายต่อว่าที่นี่เหมาะกับการนอนเอกเขนก พักกาย พักใจจากเรื่องวุ่นๆ ภายนอก แต่หากแขกต้องการไปเที่ยวเธอมักจะแนะนำให้ไปดูตลาดหรือทุ่งทานตะวันใกล้ๆ แถมวันไหนหากพ่อของเธอว่างก็จะรับบทบาทไกด์ชวนลูกค้าไปเที่ยว เป็นบริการพิเศษสำหรับคนที่โชคดีเท่านั้น

หอมยั่งยืน

ที่แคมป์แห่งนี้ มองไปทางไหนก็เห็นสีเขียวขจีสุดสายตาและเพื่อรักษาธรรมชาติที่สมบูรณ์แบบนี้ไว้ แนนจึงตั้งใจทำที่พักของเธอให้ดีต่อโลกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เริ่มจากถุงอุปกรณ์ในเตนท์ที่พยายามบรรจุวัสดุย่อยสลายได้อย่างแปรงสีฟันไม้ไผ่และผ้าขนหนู ส่วนคาเฟ่ก็เลือกใช้แก้วและหลอดกระดาษทั้งหมด รวมถึงเธอยังมีโครงการในอนาคตที่จะเป็น refill station ให้ชาวบ้านรอบๆ มาซื้อสินค้าไร้บรรจุภัณฑ์เพื่อลดพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง

“เราอยากรณรงค์ให้คนแถวนี้เข้าใจ อย่างที่บ้านเรามีธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตเราก็บอกให้เขางดแจกถุงพลาสติก ที่บ้านเขาก็กลัวคนจะมาด่าว่าเราไม่ให้ถุง แต่เราคิดว่าถ้าเราไม่เริ่มก่อนเขาก็จะไม่รู้หรอกว่ามันไม่ต้องใช้ก็ได้ คนชอบคิดว่าคนต่างจังหวัดไม่เข้าใจเรื่องนี้ทั้งๆ ที่จริงๆ เราไปปิดกั้นเขาก่อน ไม่ให้ตัวเลือกเขามากกว่า

“ในอนาคตเรามีแผนว่าอยากจัดตลาดอีโค่ อย่างฝั่งนครปฐมเขาจะมีตลาด Little Tree แต่แถบอยุธยา สระบุรีบ้านเรายังไม่มีเลย เราคิดว่าจะชวนเพื่อนๆ นี่แหละมาเป็นแม่ค้า เอาขนมที่อร่อยๆ ของแต่ละเจ้ามาขายกัน ทดสอบให้คนแถวนั้นเห็นก่อนว่าตลาดแบบนี้มันน่ารักนะ มันน่ามาเดินเล่น”–จินดา

นอกจากคำแนะนำแสนน่ารักให้แขกไปอุดหนุนเพื่อนบ้านร้านค้าและวางแผนทำให้ชุมชนเป็นมิตรต่อโลกมากขึ้น แนนยังกำลังวางแผนจะขยับขยายด้วยการเพิ่มห้องพักที่ไม่ใช่เตนท์​ โดยยังคงเป้าหมายในใจว่าหากหอมกลิ่นย่าจะเติบโต พวกเขาต้องโตไปพร้อมๆ กับคนในชุมชน

“เราเกิดและโตที่นี่เลยอยากทำอะไรให้บ้านบ้าง ตอนนี้เรากำลังพยายามทำนาของเราให้เป็นเกษตรอินทรีย์ ไม่ใช้สารเคมีเพื่อเป็นตัวอย่างให้คนรอบๆ ข้างเห็นว่ามันทำได้นะ และต่อไปเราจะทำโรงสีเพื่อชวนให้ชาวบ้านแถวนี้งดใช้สารเคมี เพราะโรงสีปกติที่ชาวบ้านขายข้าวเขาต้องการปริมาณเยอะ ซึ่งข้าวอินทรีย์มันได้ผลผลิตน้อยกว่าอยู่แล้ว อีกอย่างคือต่อให้ปลูกแบบอินทรีย์ข้าวที่ขายก็ไม่ได้ราคาดีขึ้น เราเลยอยากมีโรงสีเล็กๆ รับข้าวอินทรีย์ ให้ราคาดีๆ แล้วทำโปรดักต์ของชุมชนออกมาขาย

“อีกเรื่องที่เราอยากทำคือเรื่องการท่องเที่ยว แต่ก่อนคนที่มาเที่ยวอำเภอท่าเรือคือคนแก่ที่มาขอหวยที่วัดสะตือ ถ้าถูกหวยก็จะมีการจ้างนางรำมาแก้บนกันใหญ่โต ซึ่งพอคนมาเที่ยวเยอะๆ มาเป็นกลุ่ม กิจการที่มาคู่กันคือบริการล่องเรือในแม่น้ำป่าสัก แต่พอคนมาเที่ยวน้อยลง ตอนนี้เรือแบบนี้ก็หายไปแล้ว เราคิดว่าต่อไปถ้ามีคนมาเที่ยวเยอะขึ้นเราจะลองคุยกับผู้ใหญ่ของตำบลว่าเราลองรื้อโครงการนี้กลับมาดีไหม คนที่มาเที่ยวจะได้มีกิจกรรมเพิ่มขึ้น

“เราอยากให้ชุมชนรอบๆ เขาได้โตไปกับเราด้วย ถ้าเราดึงคนมาเที่ยวที่นี่แล้วได้ประโยชน์อยู่คนเดียว คนรอบๆ เราเขาจะมองเราว่ายังไง เราก็เลยคิดว่าเราไปพร้อมๆ กับชุมชนดีกว่า”

แนนทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้ม และเราเชื่อว่าหากฝันของเธอสำเร็จเมื่อไหร่ หอมกลิ่นย่าจะไม่ใช่ที่เดียวที่ส่งกลิ่นหอมชวนให้คนมาเที่ยวที่อำเภอท่าเรือแน่นอน

หอมกลิ่นย่า

หอมกลิ่นย่าโซนแคมป์ที่พักเปิดให้บริการวันพุธ-จันทร์ ส่วนคาเฟ่เปิดให้บริการเวลา 10:00-17:00 น. หยุดวันพุธ
address : 9/1 ต.ท่าเรือ อ.ท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา
tel : 096 986 9656
facebook : Horm Glin Ya • หอมกลิ่นย่า

ขอบคุณภาพจาก หอมกลิ่นย่า

aday

The post ‘หอมกลิ่นย่า’ ที่พักหอมกลิ่นทุ่งนาที่อยากเติบโตไปพร้อมกับเพื่อนบ้านในชุมชน appeared first on a day magazine.

พร้าววางตัวอยู่เงียบเชียบท่ามกลางบรรยากาศภูเขาล้อมรอบ พื้นที่ส่วนใหญ่ยังปกคลุมด้วยไร่นาและเรือกสวนทางเกษตรกรรม ไม่มีอาคารสูงเสียดฟ้า ไร้ซึ่งแสงสีรบกวนแสงไฟจากดวงดาวบนฟากฟ้า ไร้ซึ่งเสียงที่ดังเกินไปจนกลบรบกวนเสียงของใบไม้เสียดสีจากสายลม

พร้าวจึงเป็นอำเภอที่ไม่มีอะไร และนั่นเองที่ทำให้อำเภอแห่งนี้มีอะไรที่พิเศษต่างจากอำเภออื่นๆ

และนั่นทำให้ เกด–การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์ นักเขียน คอลัมนิสต์ทำนายดวงชะตาชื่อดัง อดีตบรรณาธิการนิตยสารวัยหวาน นิตยสารวัยรุ่นชื่อดังในสมัยก่อน และอดีตบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น หนึ่งในสำนักพิมพ์เก่าแก่ที่มีส่วนสำคัญต่อวงการน้ำหมึกประเทศไทย ตัดสินใจกลับมาทำ ‘สิริเมืองพร้าว’ ที่บ้านเกิด และกลายเป็นหนึ่งความเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่กำลังทำให้พร้าวเป็นอำเภอสร้างสรรค์ที่น่าสนใจ

เราเดินทางออกจากตัวเมืองเชียงใหม่แต่เช้าตรู่ วิ่งมาตามเส้นถนน 1001 มุ่งสู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจากตัวเมืองเชียงใหม่ ทิวทัศน์ค่อยๆ เปลี่ยนจากอาคารต่างๆ กลายเป็นสีเขียวของสวนและไร่นา สุดหูลูกตาคือทิวดอยล้อมทุกด้าน ผู้คนที่สัญจรไปมาโดยไม่เร่งรีบ ทั้งยังคอยชะลอเพื่อแวะทักทายคนรอบข้าง ที่พวกเขามองว่าเป็น ‘ชาวป๊าว’ หรือ พร้าวในสำเนียงถิ่น โดยไม่แบ่งแยกว่าจะเป็นญาติตัวเองหรือไม่

ด้วยความที่เป็นอำเภอขนาดเล็กคนที่นี่เลยรู้จักมักคุ้นกันหมด และทำให้เราถามทางเพื่อเดินทางมายัง สิริเมืองพร้าว ที่ตั้งอยู่ในชุมชนท่ามะเกี๋ยงได้อย่างง่ายดาย เพื่อมาพบและนั่งพูดคุยกับเกดถึงไอเดียเบื้องหลัง สิริเมืองพร้าว ท่ามกลางบรรยากาศบ้านไม้โบราณและความเขียวขจีของต้นไม้ที่เธอตั้งใจลงไว้จำนวนมากสร้างความร่มรื่นให้แก่ร้าน และทำให้บทสนทนาในวันนี้เป็นไปอย่างสบายไม่เร่งรีบ

สิริเมืองพร้าว สิริแห่งเมืองพร้าว

สิริเมืองพร้าวคืออะไร อธิบายอย่างคร่าวๆ สิริเมืองพร้าวคือธุรกิจเพื่อชุมชนในหมู่บ้านเล็กๆ ของอำเภอพร้าวที่เกิดขึ้นจากความเชื่อของเกดว่า ‘มนุษย์เกิดมาเพื่อจะช่วยเหลือเกื้อกูลกัน’ เธอได้เปลี่ยนพื้นที่ขนาดกว่า 7 ไร่ ตรงข้ามบ้านให้กลายเป็นศูนย์กลางโครงการสร้างสรรค์เพื่อชุมชน ประกอบไปด้วยห้องสมุดชุมชน สวนเกษตรอินทรีย์ ห้องเรียนสำหรับเด็กๆ รวมถึงยังเป็นจุดกำเนิดกิจกรรมสร้างสรรค์แก่ชุมชนที่เธอพยายามทำร่วมกับหน่วยงานต่างๆ เพื่อทำให้บ้านเกิดของเธอรวมถึงผู้อื่นที่อาศัยอยู่ด้วยกันได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าเดิม

ด้วยเชื่อว่าความดีส่งต่อกันได้ เธอจึงพยายามรวบรวมสิ่งดีงามจากทุกอย่างมารวมไว้ภายในสิริเมืองพร้าว และส่งต่อให้ผู้คนรอบข้าง กระทั่งหวังใจว่าจะสามารถเป็นตัวอย่างการสร้างสรรค์ชุมชนแก่พื้นที่รอบๆ ให้เอาอย่างในระดับที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ โดยเริ่มต้นจากจุดเล็กๆ จากที่แห่งนี้

ซึ่งทั้งหมดนี้คือโครงการที่เป็นจริงขึ้นมาในเวลา 30 ปีให้หลัง จากความฝันของเด็กสาววัย 17 ปี กับเพื่อนทางจดหมายของเธอ

คือความฝันร่วมกันกับเพื่อนใจทางจดหมาย

“ตอนที่เรายังอายุ 16-17 ปี เราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ สมัยนั้นเราไปอ่านเจอหนังสือชื่อ ‘ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว’ ของ มาซาโนบุ ฟูกูโอกะ ตอนนั้นเรารู้สึกอยากเป็นนักเขียนแล้ว แต่ยังไม่ได้ประกอบอาชีพนักเขียน เรารู้ตัวแล้วว่ามีสิ่งที่อยากทำในชีวิตไม่กี่อย่าง หนึ่ง เป็นนักเขียน สอง อยากทำสวนเกษตร สาม อยากทำกิจกรรมเกี่ยวกับชุมชน อยากทำห้องสมุดชุมชนให้คนในหมู่บ้าน เรารู้ตัวว่าชอบสิ่งเหล่านี้ตั้งแต่อายุเท่านั้น

“เรามองว่าตัวเองเติบโตมาในสังคมแบบชนบท เป็นบ้านนอกในดินแดนที่ห่างไกลจากตัวเมือง และเกิดมาในยุคที่หมู่บ้านแห่งนี้ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ กว่าจะมีรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์ก็ใช้เวลานานมาก เราอยู่กับสังคมการทำเกษตร ซึ่งชาวบ้านก็ใช้สารเคมีเหมือนทั่วๆ ไป มีการทำเกษตรพันธสัญญา การที่เราได้ไปเจอหนังสือเล่มนี้ มันทำให้เราค้นพบว่ายังมีทางเลือก ทางรอดอื่นที่ดีกว่า ถ้าคนสามารถปลูกพืช ปลูกผัก โดยใช้สารเคมีน้อยลง มีเวลามากพอที่จะทำสิ่งที่มันสร้างสรรค์ได้ ซึ่งเราชอบการอ่าน การเขียน ก็จะจินตนาการว่า ถ้าเรามีเวลาทำสวนผัก มีเวลาเขียนบทกวี กลางคืนต้มน้ำชาจิบคงจะเป็นชีวิตที่ดีไม่น้อย

“เพื่อนเป็นคนส่งหนังสือเล่มนี้มาให้อ่าน เพราะตอนนั้นที่หมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีร้านหนังสือเลย เราขาดแคลนหนังสือมาก ต้องไปยืมอ่านจากโรงเรียนพร้าววิทยาคม อ่านทั้งหมดเท่าที่เขามี ตอนนั้นเรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่รักการอ่านและการเขียนเหมือนกัน แต่อยู่คนละจังหวัดเลย เรารู้จักกันผ่านนิตยสาร วัยหวาน คล้ายกับหนังสือวัยรุ่นอย่าง a day ของสมัยนี้ ในนิตยสารวัยหวาน พวกวัยรุ่นที่รักการอ่านการเขียนเขาก็จะเขียนกลอน เขียนกวีส่งไปลงตีพิมพ์ในหนังสือ เลยทำให้เกิดสโมสร

“เพื่อนคนนี้เขียนกลอนเพราะ เราก็เขียนจดหมายไปชมเขา เขียนกลอนไปลง มีนามปากกากัน เรากับเพื่อนเลยรู้จักกันผ่านตรงนั้น เป็นเพื่อนทางจดหมาย (pen friend) เขียนจดหมายแลกเปลี่ยนความฝันกันลงในจดหมายกับเพื่อนที่ชื่อ เล็ก–ฉันทลักษณ์ รักษาอยู่ (นักเขียน และ บรรณาธิการ ผู้เคลื่อนไหวเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนด้านความหลากหลายทางเพศ) สมัยนั้นเล็กใช้นามปากกาว่า บงกช จินตะนะ ส่วนเราใช้นามปากกว่า จาริก แรมรอน

“เล็กคอยส่งหนังสือมาให้เราอ่าน สมัยนั้นเขาคลั่งไคล้หนังสือสายวรรณกรรมเพื่อชีวิตอย่างจิตร ภูมิศักดิ์, เสกสรรค์ ประเสริฐกุล, สุรชัย จันทิมาธร, มาซาโนบุ ฟูกูโอกะ, เฮอร์มานน์ เฮสเส, กฤษณมูรติ, จอห์น สไตน์เบ็ก เจ้าของหนังสือเรื่อง เพื่อนยาก ที่จับใจเรามาก เป็นเรื่องของคนที่ต้องการมีที่ทำกิน ซึ่งตรงกับความฝันของเรากับเล็ก ถ้าเราได้ทำสวน มีเวลาได้อ่าน ได้เขียนหนังสือ มันคงจะมีความสุขดีนะ เป็นความฝันแสนสวยไร้เดียงสา เพื่อนเราก็บอกว่าอีกหน่อยก็ทำร้านกาแฟกัน ทำร้านขายหนังสือ นั่นคือธงที่เราปักกันไว้ด้วยกันตอนอายุ 16-17 ปี” เกดเล่าย้อนความฝันของเธอและเพื่อนให้ฟังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เธอเติบโตขึ้นมาเป็นนักเขียน จากหมู่บ้านที่ไม่มีร้านหนังสือเลยสักที่ ไม่ได้เรียนต่อระดับมัธยม เพราะต้องออกมาทำงานรับจ้างทั่วไป เกี่ยวข้าวได้วันละ 25 บาท ไปใช้แรงงานวันละ 16 บาท หนังสือสำหรับเธอจึงเป็นของราคาแพงอย่างมาก ไม่มีทางซื้อได้เลย หากไม่ได้เพื่อนทางจดหมายของเธอหรือเล็กที่คอยช่วยเหลือ เพื่อนที่มีใจรักในการอ่านและเขียนเช่นเดียวกันกับเธอคอยส่งหนังสือต่างๆ ให้

และนั่นทำให้ต่อมาเธอข้ามข้อจำกัดจนเป็นนักเขียน รวมถึงยังได้ทำตามความฝันของเธอกับเพื่อนขึ้นมาได้จริงๆ ในรูปของสิริเมืองพร้าว

เติบโตจึงได้รู้ความจริง

“ที่แห่งนี้ไม่ได้ส่งเสริมให้เราเป็นนักเขียนได้เลย แต่ก็เพราะแบบนั้นถึงทำให้หนังสือมีอิทธิพลต่อชีวิตเรามาก โชคดีที่ครอบครัวเรารักการอ่าน พ่อ แม่ เรา น้องสาว ทุกคนล้วนรักหนังสือ และตั้งแต่สมัยนั้นเรามองว่าชีวิตการเป็นนักเขียนคือการได้เขียนสิ่งที่เราคิด สิ่งที่เรารู้สึก สิ่งเหล่านี้มีความหมาย เราจะทำยังไงให้เสียงข้างในของเรามันออกไปได้ ทำยังไงถึงจะเล่าเรื่องราวของหมู่บ้านเราออกไปได้ เพราะบางครั้งเรามีมุมมองที่ต่างจากคนที่อยู่ในหมู่บ้าน

“พอได้อ่าน ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว ปุ๊บ เราก็พบว่าการเกษตรไม่ต้องใช้สารเคมีก็ได้ ทำไมคนรอบข้างเราต้องใช้ เกิดการตั้งคำถามกับคุณค่าของเงินตรา ทำไมเราจะต้องหาเงินเยอะๆ ด้วย เราอยู่ในสังคมของคนใช้แรงงาน เราเกิดการตั้งคำถามกับระบบคุณค่า ถ้าเราเกิดมาเราจะทำอะไร เราต้องหาเงินไปตลอดเหรอ เราอยู่ในสังคมของคนหาเช้ากินค่ำ มันต้องทำงาน ต้องดิ้นรน ถ้าเราไม่มีเงิน เราไปต่อไม่ได้จริงๆ เหรอ แล้วถ้าเราใช้เงินน้อยลง เราจะยังสามารถมีสุนทรียะในชีวิตได้ไหม

“เราเป็นคนที่เดินไปเห็นดอกหญ้า เราบอกว่าสวยงาม แต่คนอื่นบอกว่าเราบ้า เมื่อไหร่ที่เรามองเห็นตะวันตกดิน โอ้โห มันสวยจัง จับใจเราจนเอามาจับปากกาเขียนออกมาเป็นบทกวี แล้วก็มีคนบอกว่าเราบ้า เพราะมันอาจเป็นสิ่งธรรมดาสามัญของเขา ไม่เป็นมรรคเป็นผลกับชีวิตในแง่เงินตรา เมื่อเกิดการตั้งคำถาม เราเลยพยายามหาคำตอบ เพราะฉะนั้นเราจะทำยังไงให้เราสามารถมีชีวิตแบบนั้นได้ ในขณะที่เราก็อยู่ได้ ไม่ต้องไปรับจ้างเร่รอนทำงาน นี่คือรากฐานความคิดของเรา”

แล้วชีวิตที่เธอพยายามจะเป็นก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้น เมื่อ ‘เล็ก’ เพื่อนทางจดหมายของเธอตัดสินใจหนีออกจากบ้าน ออกจากโรงเรียน นำเงินที่สะสมไว้ร่วมกันกับเกด เพื่อที่จะมาใช้ชีวิตกันที่บ้านนอก ปลูกกระท่อม ทำไร่ถั่วเหลืองขาย ทำร้านกาแฟเล็กๆ เขียนหนังสือแบบที่ฝันกันไว้ แต่ฝันนั้นก็ยังไม่อาจเป็นจริง เมื่อเล็กไม่สามารถมาถึงที่พร้าวได้ แต่ได้เจอจุดหันเหชีวิตต่อมาจนได้ไปทำงานเป็นกองบรรณาธิการในนิตยสาร วัยหวาน ที่ทำให้เธอกับเกดได้รู้จักกัน

ต่อมาเล็กจึงชวนเกดเพื่อนของเธอให้ลงมาเที่ยวหาที่กรุงเทพฯ การได้ตามเพื่อนไปที่ออฟฟิศวัยหวาน และได้ช่วยเพื่อนเขียนคราวนั้น จึงทำให้เธอได้รับการเชิญชวนจากตุ๊–อดุลย์พันธ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา บรรณาธิการของนิตยสาร วัยหวาน ขณะนั้น ให้เข้ามาทำงานเป็นกองบรรณาธิการ และได้เริ่มต้นชีวิตการทำงานในวงการน้ำหมึกอย่างที่ฝันไว้

เกดเติบโตทางอาชีพการงาน คอลัมน์ทำนายดวงชะตาสร้างชื่อเสียงให้กับเธอ เธอได้เป็นบรรณาธิการของนิตยสารที่ครั้งหนึ่งเธอเคยส่งงานเขียนเข้าไป ได้ออกหนังสือของตัวเอง เติมเต็มชีวิตการเป็นนักเขียนที่เธออยากจะเป็น แต่ถึงอย่างนั้นตลอดระยะเวลาที่ทำงานในกรุงเทพฯ เธอกับเล็กไม่เคยลืมอีกความฝันที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายที่บ้านนอกเลย

กระทั่ง 5-6 ปีที่แล้ว เกดตัดสินใจกลับมาใช้ชีวิตที่พร้าว เพื่อดูแลคุณพ่อในวัยชรา เธอจึงได้กลับมามีชีวิตอยู่ที่พร้าวอีกครั้ง

ไม่ใช่แค่ความฝันของเธอและเพื่อนเท่านั้น

จากความฝันจากวัยเด็ก สู่ความฝันในสายตาของผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์มากขึ้น เธอผ่านการใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ เห็นสังคมที่หลากหลายและกว้างขึ้น เมื่อต้องกลับมาอยู่ที่บ้าน เธอจึงตั้งคำถามว่าสามารถทำอะไรได้บ้างทั้งแก่ตัวเองและชุมชน

ด้วยความที่ทำงานเป็นสื่อมาอย่างยาวนาน ระยะแรกเธอจึงตัดสินใจทำ ‘กาดเมืองพร้าวออนไลน์’ เว็บไซต์สื่อกลางที่เธอตั้งใจยกตลาดบ้านนอกมาไว้ในอินเทอร์เน็ตขึ้นมา

ในกาดนั้นขายอาหารและวัตถุดิบพื้นถิ่นของทางภาคเหนือส่งให้กับคนที่สนใจ พร้อมกับคอยเขียนคอนเทนต์เล่าเรื่องราวอาหารและภูมิปัญญาการทำอาหารของทางภาคเหนือไปด้วย จนที่ดินหน้าบ้านของเธอประกาศขาย ความอยากปลูกกระท่อมทำสวน ทำห้องสมุด เปิดร้านกาแฟในวัยเด็กจึงได้หวนคืนมา

เธอตัดสินใจซื้อที่ดินนั้นไว้ แล้วค่อยๆ เติมความฝันที่เคยมีลงไปในพื้นที่นั้นทีละนิดๆ จนเป็นไอเดียที่มาของสิริเมืองพร้าว

“ตอนพัฒนาไอเดีย มันไม่ใช่เรื่องของความฝันของเราและเพื่อนอีกแล้ว ตอนเรากลับมาอยู่ช่วงแรก พ่อเราเขาก็เป็นคนชอบทำกิจกรรมเหมือนกัน เมื่อก่อนเขาเป็นหัวหน้าชมรมผู้สูงอายุ เป็นหัวหน้ากรรมการวัด กรรมการหมู่บ้าน พ่อเคยพูดกับเราว่า มีโจทย์หนึ่งอยากให้เราและน้องสาวไปช่วยกันคิดว่าทำยังไงที่คนแก่ในบ้านเราเขาจะสามารถลุกขึ้นมาทำอะไรได้ ทำให้เขายังรู้สึกมีคุณค่าในตัวเอง มีงานเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาพอทำได้ ให้คนแก่เข้ามามีส่วนร่วมได้ ในตอนนั้นน้องสาวเราเพิ่งมีลูก น้องก็คิดเหมือนกันว่าถ้าเรามาอยู่แบบนี้ โจทย์คือ หนึ่ง–คนแก่ สอง–เด็ก

“ตอนกลับมาอยู่ตอนแรกเรารู้สึกว่าบ้านเรามันเปลี่ยนแค่ภายนอกนะ เปลี่ยนในแง่ของรูปแบบวิถีชีวิต แต่แก่นแท้ลึกๆ มันยังไม่เปลี่ยน สิ่งที่ว่าก็คือความยากไร้ ความด้อยโอกาส และการขาดแคลนในหลายๆ อย่าง แม้แต่ปัญหาสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน ต้องยอมรับว่าเมืองเล็กๆ แบบนี้มีปัญหาเยอะ เมื่อโจทย์คือคนแก่กับเด็ก สิ่งที่เราต้องการก็คือ ชุมชนที่มีคุณภาพ ชุมชนที่ดีพอ แต่ชุมชนที่ดีพอต้องไม่ใช่ชุมชนที่เรามาก่อบ้านหลังใหญ่และก่อกำแพงสูงอยู่คนเดียว เพราะคนรอบๆ ตัวเราทุกคนก็มีชีวิตที่ทั้งสุขและทุกข์ ทำยังไงให้ทุกคนไปต่อได้ ทำยังไงให้คนมีความหวังในชีวิตได้ น้องก็เลยชวนเราให้ทำห้องสมุด”

เดี๋ยวเราทำห้องสมุดกัน

“สิริเมืองพร้าวเริ่มแรกจากการทำห้องสมุด ซึ่งเป็นสิ่งที่เรากับเล็กอยากทำมาตั้งแต่อายุ 16-17 แล้ว เพราะว่าที่นี่มันไม่มีหนังสือ และไม่มีร้านหนังสือมาเปิดให้คนในชุมชนอ่าน สมัยนั้นการอ่านหนังสือคือความบ้า หนังสือเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ไม่เหมือนสมัยนี้ที่ส่งเสริมการอ่าน สมัยนั้นคือปิดกั้นการอ่าน เพราะเขามองว่าคนอ่านหนังสือคือคนขี้เกียจ คือคนบ้า คนไม่มีอนาคต เพราะคนเราควรต้องไปทำงานสิ ทีนี้ก็คุยกันว่า เดี๋ยวเราทำห้องสมุดกัน อย่างน้อยห้องสมุดจะเป็นตัวเชื่อมกับชุมชนได้

“เราอยากทำห้องสมุดให้เข้ามาใช้ได้ฟรี แล้วจะทำยังไงให้สามารถดึงคนมาได้ อย่างน้อยก็เด็กในชุมชน เราจึงเริ่มต้นจากการทำแบบสอบถามแจกในชุมชนประมาณร้อยกว่าชุด ถ้าจะทำห้องสมุด เขาต้องการไหม เขาอยากได้ไหม อยากได้แบบไหน ใช่ เราอยากทำห้องสมุด แต่ที่ทำแบบสำรวจพราะถ้าเราอยากทำแต่ถ้าชุมชนเขาไม่อยากได้ล่ะ เราจะได้คิดไอเดียอื่น”

และผลสำรวจในตอนนั้นคือร้อยเปอร์เซ็นต์ในแบบสอบถามที่ถูกแจกจ่ายออกไปคละตามวัยต่างๆ ในชุมชน ตอบว่าต้องการห้องสมุด

“เมื่อได้คำตอบกลับมาแบบนี้ เราเลยตั้งใจทำกันมาก ในเมื่อเราอยู่ในเมืองเล็กๆ บ้านนอกแบบนี้ ทำไมจะมีห้องสมุดสวยๆ ใช้ไม่ได้ เราเลยต้องทำให้มันดีที่สุด ทำให้มันสวยที่สุด จนออกมาเป็นห้องสมุดจินดาที่ทุกคนสามารถเข้ามาใช้ได้ มีระบบบาร์โค้ดให้ทุกคนเข้ามายืม มีระบบสมาชิกให้สมัคร

“ทีนี้ก็มาคิดกันต่อว่า ลำพังห้องสมุดคนไม่มากันหรอก ต้องมีจุดอื่นด้วย เราน่าจะมีเครื่องดื่ม มีขนม มีไอศครีมขาย เพื่อดึงคนให้มาใช้ห้องสมุด เลยออกแบบว่า ไหนๆ จะทำเครื่องดื่ม อาหาร แม้ต้องคิดแบบในภาคธุรกิจ แต่เราอยากทำสองแบบ มีทั้งของถูกของแพง อยากทำราคาที่คนในชุมชนเข้าถึงได้ อยากทำให้สถานที่ของเราเป็นที่ที่มาได้ทุกคน ไปทำงานไร่นาก็สามารถเดินเข้ามานั่งในนี้ได้โดยไม่รู้สึกเขิน ไม่รู้สึกว่ามันเป็นที่หรูหราไฮโซ เด็กมีเงินติดตัว 10 บาท ก็มาซื้อไอศครีมทานได้ และยังได้ใช้ห้องสมุดที่ไม่เสียเงินสักบาทด้วย

“เพราะต้องการออกแบบให้ต้อนรับทุกคน สิริเมืองพร้าวจึงมีส่วนที่ขายเครื่องดื่ม ขนมจีน ไอศครีม ที่ราคาเป็นมิตรอยู่ตรงส่วนด้านหน้าโครงการ เพื่อช่วยเสริมกันกับห้องสมุด ให้คนที่มาได้ซื้ออะไรไปดื่ม และเลือกหนังสือมานั่งอ่าน เราเลยออกแบบทางให้มันเข้าหากันและกัน ให้เขาสามารถนั่งอ่านหนังสือและดื่มเครื่องดื่มไปด้วย

“เรามองว่าเด็กสักคนที่มาอ่านหนังสือ แล้วเขาได้อะไรกลับไป หนังสือเล่มนั้นอาจต่อยอดชีวิตเขาต่อไปโดยที่เราไม่อาจจินตนาการได้มันก็คุ้มแล้ว เหมือนที่หนังสือเคยเปลี่ยนชีวิตเรา เรามองว่ามันเป็นความคุ้มค่าแล้ว” เธอพูดด้วยแววตาเป็นประกาย

เปลี่ยนเมืองพร้าวให้ดีขึ้นด้วยความรักทีละเล็ก ทีละเล็ก

จากห้องสมุด ร้านขายขนมจีน และเครื่องดื่มราคาถูก ภาพสิริเมืองพร้าวในหัวการะเกต์จึงค่อยๆ เริ่มชัดเจนขึ้น และขยับขยายเป็นส่วนต่างๆ ต่อมา ไม่ว่าจะเป็นส่วนห้องเรียน ที่คอยหากิจกรรมเวิร์กช็อปมาให้เด็กๆ ในชุมชนรวมถึงผู้ใหญ่เองก็ตามได้มาเรียนรู้ อย่างการปลูกดอกกุหลาบที่มีแปลงอยู่ด้านหลังโครงการ ที่ช่วยให้เด็กได้รู้จักการรอคอย การดูแล จึงจะเห็นผลความงาม ในส่วนร้านอาหารก็จริงจังมากขึ้นและช่วยภาคธุรกิจ เช่นเดียวกับส่วนห้องพักที่เธอกำลังจะทำ

พื้นที่ด้านหลังของโครงการเธอยังทำเป็นไร่สวนผักอินทรีย์ ปลูกพืชพรรณต่างๆ แบบผสม อย่างที่เธอกับเพื่อนตั้งใจเอาไว้ โดยจะทำเป็นตัวอย่างให้เห็นว่าการทำเกษตรโดยไม่ต้องพึ่งสารเคมีนั้นเป็นไปได้ และผลผลิตที่ได้จะนำมาใช้ภายในร้าน เช่นเดียวกัน และยังนำส่วนที่เหลือแบ่งขายให้กับผู้ที่สนใจ มากไปกว่านั้น เธอยังเป็นคนกลางสนับสนุนเกษตรกรที่สนใจอยากหันมาลองทำเกษตรอินทรีย์ได้มีช่องทางขายของดีๆ แก่คนอื่น เพื่อที่เขาจะได้เห็นความเป็นไปได้ว่าเกษตรอินทรีย์คือสิ่งที่ดีและทำได้จริง

“แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เรายังไม่เคยทิ้งเรื่องความฝันที่อยากทำการเกษตร ก็เลยมาทำสวนอินทรีย์ที่นี่ เรายังเชื่อมั่นว่าเกษตรอินทรีย์เป็นคำตอบของโลกอนาคตจริงๆ ซึ่งเราทำในขนาดที่ไม่ใหญ่เกินไป เราอยากให้ที่ตรงนี้เป็นแรงบันดาลใจ อยากให้คนเห็นว่ามันทำได้จริง สิ่งที่เราต้องต่อสู้มากที่สุดคือความเชื่อของคน คนที่เคยชินกับการใช้สารเคมีเขาจะจินตนาการไม่ออกว่าการทำเกษตรอินทรีย์สามารถเป็นไปได้นะ อย่างน้อยเราทำให้เขาเห็นว่ามันสามารถเติบโตได้ มันทำตลาดได้ ใจเราหวังว่า อีกหน่อยคนอื่นเขาจะทยอยทำ ทีละนิดทีละหน่อยร่วมไปกับเรา

“เรายังมีแผนที่อยากทำให้มันเป็นเครือข่ายของคนในชุมชน สมมติเขามีสัก 1-2 งาน เอามาทำอินทรีย์และปลูกพืชที่มันแตกต่างกันก็ได้ พอเราทำร้านอาหารหรือทำตลาดได้ เราก็จะขายและรับซื้อไปด้วยกัน รับประกันเรื่องรายได้ไปด้วย นี่จึงทำให้เกิดเป็นกาดน้อยในสิริเมืองพร้าวด้วย มีการขายผักในเพจ และอีกหน่อยในนี้ก็จะมีร้านค้าที่ส่วนหนึ่งเป็นสินค้าจากเราเอง อีกส่วนเป็นผลิตภัณฑ์อินทรีย์ในชุมชน และของที่ชาวบ้านทำ พวกงานฝีมือต่างๆ เราอยากทำให้งานมันใหม่ ทำเวิร์กช็อปให้ชาวบ้านก่อน และเอาดีไซเนอร์เข้ามาร่วมกันทำงาน นั่นคือขั้นต่อไปที่อยากทำ

“เราอยากให้สิริเมืองพร้าวเป็นศูนย์กลางสำหรับเป็นธุรกิจในชุมชน และตัวชุมชนเองมีส่วนร่วมกับเรา เราก็คุยกับกลุ่มผู้นำชุมชนหลายอย่าง เดี๋ยวเราจะทำเส้นทางจักรยาน เราอยากส่งเสริมการใช้จักรยาน เพราะในหมู่บ้านมีคนแก่ มีเด็กเยอะ มันควรมีการสัญจรที่ปลอดภัย และเมืองแบบนี้เป็นเมืองที่เรายิ่งใช้จักรยานให้มากในระยะใกล้ มันต้องวางแผน และถ้ามันเกิดเส้นทางจักรยาน มีคนอื่นมาขี่จักรยานที่นี่ มันก็สามารถนำไปสู่การออกแบบถนนร่วมกันได้ ซึ่งอาจจะทำให้มีเส้นทางที่เราปลูกต้นไม้เพิ่มกันได้ นี่คือสิ่งที่เราอยากทำงานร่วมกับชุมชน เราจะต้องค่อยๆ วางรากฐานมัน และให้ชุมชนมีส่วนร่วมกับเรา จริงๆ เรามองไว้ทั้งอำเภอพร้าวเลย แต่เราเริ่มจากการทำในหมู่บ้านเราก่อน แล้วค่อยขยายเป็นตำบล จากตำบลก็ควรจะได้ความร่วมมือทั้งอำเภอ เราก็ค่อยๆ ทำจากจุดที่เราทำได้ก่อน

“เรามีความเชื่อเรื่องเครือข่าย เรื่องชุมชน คนเราจะเติบโตแข็งแรงและยั่งยืนมันต้องมีการรวมพลัง ถึงทุกวันนี้เราก็ยังคิดเรื่องคุณค่าของระบบเงินตราต่างๆ อยู่ดี เรารู้สึกว่าคุณภาพชีวิตของคนเรา ที่สุดมันไม่ได้อยู่แค่เงิน แต่เงินมีความจำเป็นต่อชีวิตในทุกระดับ เพราะฉะนั้นมันต้องถูกดีไซน์ว่าบางทีเราไม่มีเงินเยอะ แต่เรามีคุณภาพชีวิตที่ดี สิ่งเหล่านี้มันเป็นมูลค่า คนแก่แถวนี้ถ้าต่อไปเขาสามารถเดินทางได้ปลอดภัย เขาไปโรงพยาบาลได้โดยสะดวก นี่คือคุณภาพชีวิตที่ดี หรือเขามีลูกหลานที่เข้ามายืมหนังสือแล้วเอาไปแบ่งกันอ่านในบ้าน สร้างเป็นความสัมพันธ์ที่ดีในครอบครัว สิ่งต่างๆ เหล่านี้ล้วนเป็นมูลค่า มันไม่ได้จำเป็นว่าเราต้องเอาแต่เรื่องเงินมาพูดกัน

“เราทำธุรกิจ เราก็ต้องอยากได้เงินอยู่แล้ว แต่เราอยากได้เงินมารันโปรเจกต์ อยากได้เงินมาทำงานพวกนี้ต่อ ถามว่าอยากให้ธุรกิจยั่งยืนไหม เราอยากให้ธุรกิจเติบโตจริงจัง แข็งแรงมั่นคงมากๆ เพราะว่าคนที่อยู่กับเราเขาจะได้มีชีวิตที่ดีไปด้วย ทุกๆ คนที่อยู่ร่วมกับเรา เหมือนเรากำลังทำสวนแห่งหนึ่งที่ทุกคนจะได้ดอกและผลไปด้วยกัน เราตั้งเป้าว่าที่นี่เป็นที่ retreat สำหรับชุมชนและคนอื่นๆ ที่เข้ามา เขาจะสามารถเข้ามารับพลังงานดีๆ ที่นี่ ทั้งจากธรรมชาติ จากสิ่งที่เราจัดวาง จากคนที่ทำงานในนี้ทุกคน ทุกคนทำงานด้วยความสุข ทำงานด้วยความหวัง ทำงานด้วยความรัก ซึ่งสิ่งเหล่านี้สามารถส่งต่อกันได้”

30 ปีให้หลังของความฝันแสนสวยไร้เดียงสา

ในวันวัยที่ล่วงผ่านจากความฝันของเธอและเพื่อนที่เกิดจากหนังสือ การปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว ที่ดูช่างเพ้อฝันยามเด็ก 30 ปีให้หลัง พวกเขาสามารถสร้างมันให้เป็นจริงได้จนสำเร็จ แถมยังเผื่อแผ่ความฝันนั้นออกไปสู่วงกว้าง โดยเริ่มต้นจากพื้นที่ความฝันเล็กๆ ของพวกเธอ ที่ตั้งอยู่อย่างสงบภายในบ้านนอก และคอยส่งเรื่องราวดีๆ ออกไปให้ผู้คนได้รับรู้และเป็นตัวอย่างว่าสิ่งที่ดูเหมือนฝันสามารถเป็นไปได้จริงๆ หากทำจริง

เพราะโลกนี้กำลังหมุนไปในยุคสมัยใหม่ และเราก็มีทางเลือกใหม่ๆ อีกมากมายที่สามารถทำให้ชีวิตของเราดีขึ้นกว่าเดิม

“เราเพิ่งได้กลับมาอ่านหนังสือ การปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว อีกครั้งเมื่อไม่นานนี้ สำหรับเราโดยหลักหนังสือยังให้ความคิดแบบเดิม เพราะหนังสือเรื่องนี้ยังคงเป็นเรื่องของจิตวิญญาณ เป็นหนังสือที่พูดถึงการอยู่กับความสงบ ความเงียบ การพึ่งพาตัวเอง การอยู่กับสิ่งที่มันเป็นสุนทรียะที่ละเอียดอ่อน เพียงแต่มันเป็นหนังสือในยุคสมัยเก่า ซึ่งปัจจุบันนี้มีเทคโนโลยีหลายอย่างที่เปลี่ยนไปแล้ว เราไม่ใช่คนปฏิเสธเทคโนโลยี เราเป็นคนชอบเทคโนโลยี ซึ่งเป็นสิ่งที่ในหนังสือไม่มี ปัจจุบันบางอย่างเราไม่ต้องทำเองทั้งหมดก็ได้ เราสามารถใช้เทคโนโลยีเข้ามามีส่วนร่วมกับมันได้ เพียงแต่จะทำยังไงไม่ให้เทคโนโลยีไปลดทอนความเป็นมนุษย์ แต่ไปส่งเสริมศักยภาพมนุษย์

“โดยแกนหลักของมัน เราว่ายังโอเค แต่ถ้าให้ทำแบบฟูกูโอกะเป๊ะๆ ผลผลิตจะได้จริงตามหนังสือไหม เราว่ามันก็ยังต้องมีการลองผิดลองถูกอีกมาก แค่เอาเมล็ดพืชโยนไปมันจะงอกงามเหมือนในหนังสือไหม มันก็ไม่จริงหรอก มันมีเรื่องของแมลง เรื่องของศัตรูพืชและสิ่งรบกวนต่างๆ อีก มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น สมัยโน้นเราอ่านแล้วคิดว่าโยนไปมันก็ขึ้น เป็นภาพที่งดงามและดูไม่ยาก แต่พอเราเติบโตขึ้นและทำมันจริงๆ เราจะพบว่าภูมิประเทศเรากับในหนังสือก็คนละอย่าง อะไรต่างๆ ก็คนละอย่าง หลายอย่างไม่สามารถเอามาใช้ได้หมดในทุกวันนี้ แม้แต่ในญี่ปุ่นเองก็ตาม เพราะว่ามันก็มีจุดอ่อนของมันในแง่ของกระบวนการ

“แต่โดยความคิดหลักเราชอบมากๆ มันยังเป็นหนังสือที่พูดว่า กลางคืนเรายังเขียนบทกวี ดูดาว กินน้ำชา เราก็ยังรู้สึกว่านั่นคือชีวิตที่ดีจริงๆ โอเค คำว่าอ่านบทกวีอาจฟังดูเจาะจง ลองเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก็ได้ ลองเปลี่ยนเป็นว่า ถ้ากลางคืนคุณไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ ถ้ากลางคืนคุณได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว กลางคืนนั่งเล่นกีตาร์ นั่งเล่นเกมก็ได้ อะไรก็ได้ที่มันแทนค่าการมีเวลาได้อยู่กับตัวเองอย่างสบายใจมากขึ้น เช้ามาคุณไปทำงานได้อย่างสดชื่น กลางคืนมีเวลาพักผ่อน นี่คือคุณภาพชีวิตที่ดี มันคือเรื่องเดียวกัน ไม่จำเป็นว่าทุกคนต้องชอบดูดาว แต่มันคือการได้เป็นเจ้าของเวลาของตัวเอง การได้อยู่ในสุนทรียะความงามของตนเอง มันอาจจะเป็นในผับในบาร์ก็ได้ มันไม่จำเป็นว่าต้องเป็นแสงดาว เป็นแสงไฟนีออนก็ได้ แต่ละสถานที่ แต่ละห้วงเวลาล้วนมีความงามของมัน

“เราชอบพร้าว เพราะว่ามันเป็นเมืองที่มีความเงียบ มีความมืด สำหรับเราสิ่งเหล่านี้มีค่า เราหาเมืองที่มีความเงียบได้ยากขึ้นทุกที ที่เป็น sound ไม่ได้เป็น noise อย่างทุกวันนี้ ที่นี่มันยังมี sound ยังมีเสียงนก เสียงใบไม้ หรือกลางคืน เวลาเดินออกไป มันไม่มีแสงรบกวน เรายังเห็นฟ้า เห็นดาว เราคิดว่าสิ่งเหล่านี้ต่างหากที่คนควรได้เข้ามารับสัมผัสกับมัน

“เสน่ห์ของพร้าวคือความที่มันเล็กนี่แหละ ความที่มันเงียบ สงบ นี่คือเสน่ห์ของมัน ตอนที่เราคุยกับทีมผู้ประกอบการต่างๆ เราควรกำหนดทิศทางต่างๆ ของมันด้วย เราไม่อยากได้เมืองที่มีคนเข้าแล้วเรารับมือไม่ไหว สิ่งที่เรารับมาบางทีมันอาจกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายเมือง พวกเราเลยค่อยๆ ทำ เราอยากให้คนที่เข้ามาได้เรียนรู้วิถีชีวิตของที่นี่ ต่างฝ่ายต่างจะได้เรียนรู้และเข้าใจกัน เราต้องเตรียมทั้งเขาและเราให้ทุกฝ่ายแฮปปี้ ไม่นำไปสู่ทางที่เลวร้ายลง ซึ่งทุกอย่างจึงต้องเริ่มต้นจากการร่วมมือกันของทุกฝ่าย จากความเข้าใจกัน”

“จะว่าไปแล้ว การที่สิริเมืองพร้าว ก่อตั้งขึ้นมาได้จนถึงที่กำลังเป็นอยู่นี้ ก็ต้องขอบคุณแรงสนับสนุนจากหลายๆ คนที่สำคัญในชีวิตเช่นกัน ทั้งครอบครัว พี่ๆ น้องสาว น้องเขย และแฟน ที่เป็นหุ้นส่วนสำคัญคนหนึ่งในปัจจุบัน”

หากวันหยุดครั้งหน้าคุณยังไม่มีแผนจะเดินทางไปที่ไหน ลองมาสัมผัสบรรยากาศเงียบสงบ และความเคลื่อนไหวดีๆ เหล่านี้ได้ที่อำเภอพร้าวจังหวัดเชียงใหม่ เริ่มต้นจากการมานั่งพักดื่มน้ำให้หายเหนื่อยจากการเดินทางที่สิริเมืองพร้าว แล้วค่อยๆ เรียนรู้และเดินทางต่อไปอย่างไม่ต้องเร่งรีบ และสัมผัสจังหวะของเมืองพร้าว ที่มีแค่ที่นี่เท่านั้นที่มี

The post กลางวันทำงานอ่านหนังสือ ตกดึกดูดาวดื่มชา ที่ ‘สิริเมืองพร้าว’ บ้านเกิดของการะเกต์ appeared first on a day magazine.

เหมือนโชคเข้าข้าง ฉันถูกส่งมาทำงานที่เชียงใหม่ ด้วยเพราะการงานฉันจึงไม่อาจควบมอเตอร์ไซค์ขี่ตะลอนอย่างใจหวัง แต่นี่ก็ถือเป็นโชคดีมากๆ อยู่ดีที่ได้มาสัมผัสลมหนาวของบ้านเกิดอีกครั้ง แม้อากาศตอนไปถึงจะไม่ได้หนาวจนตัวสั่น แต่ก็เย็นกว่ากรุงเทพฯ หลายขุม เป็นความหนาวที่ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นในหลายมิติ

ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่ฉันค้นพบระหว่างการทำงานครั้งนี้คือ ความประหลาดใจจากการเป็นแขกของบ้านตัวเอง

ฉันไม่เคยนอนโรงแรมที่เชียงใหม่ แต่จากประสบการณ์การไปพักผ่อนในหลายๆ ที่ Raya Heritage ถือว่าเกินความคาดหวังของฉันไปมากโข ว่ากันตามตรง ในเชียงใหม่มีโรงแรมที่ใช้คอนเซปต์ชูความเป็นล้านนาอยู่เต็มไปหมด รายาก็เช่นกัน ถึงกระนั้นที่นี่ก็มีบางสิ่งที่ให้ความรู้สึกแตกต่างจากที่อื่นอยู่ดี

เป็นบางสิ่งที่ทำให้ฉันคิดว่าการเป็นแขกในบ้านตัวเองมันดีจัง

มรดกทางวัฒนธรรมของคนริมน้ำ Raya Heritage

ฉันมาถึงที่ Raya Heritage ในวันที่แดดอุ่นกำลังดี

สิ่งแรกที่สะดุดตาคือหลังคากระเบื้องดินเผา เป็นหลังคาที่ทำให้นึกถึงหลังคาวัดสไตล์ล้านนาที่ฉันเคยเห็นแต่เด็ก เอียงและเตี้ยกว่าหลังคาทั่วไปเพื่อป้องกันลมหนาว เมื่อเดินเข้ามาด้านใน ฉันเจอกับพนักงานในชุดสีครีมที่ยกน้ำรากบัวควันฉุยกับผ้าอุ่นมาเสิร์ฟ

เซตเวลคัมดริงก์ที่แปรผันไปตามฤดูกาล คือความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ประการแรกที่ฉันสังเกตเห็น

ฉันจิบน้ำรากบัวอุ่นที่เข้ากันดีกับอากาศเย็นและเสียงพิณเปี๊ยะบรรเลงรื่นหู ความผ่อนคลายค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย “รากบัวไม่มีรส แต่ดีต่อสุขภาพ คนจีนจึงชอบใส่รากบัวในเครื่องดื่มหรืออาหาร” พี่พนักงานผู้หญิงอธิบายประกอบ 

หลังจากจัดการธุระที่รีเซปชั่น (ที่นี่เรียกว่า ‘ต้นห้อง’) เสร็จสรรพ คนของโรงแรมก็พาฉันเดินผ่านโถงกลาง มันคือพื้นที่โล่งกว้างสีเขียวที่ขนาบข้างกับสถาปัตยกรรมสีขาวสะอาดตา ขณะกำลังก้าวขา พี่พนักงานชี้ให้ดูต้นไม้สองต้นที่ตั้งอยู่ตรงกลาง “นั่นคือพ่ออุ๊ยและแม่อุ๊ย (คุณปู่และคุณย่า) ของโรงแรมนะ เพราะทั้งสองต้นน่ะตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ก่อนที่รายาเฮอริเทจจะเริ่มสร้างเสียอีก” 

เธอเล่าให้ฉันฟังเพิ่มว่า ความจริงแล้วรายา เฮอริเทจ เชียงใหม่ เป็นโรงแรมในเครือเดียวกันกับโรงแรมรายาวดี จังหวัดกระบี่ คำว่า ‘รายา’ แปลว่าหญิงสาว ส่วน Heritage ที่แปลตรงตัวว่ามรดกนั้น สื่อไปถึงคอนเซปต์เริ่มแรกของที่นี่ที่มีการหยิบมรดกทางวัฒนธรรมของคนเชียงใหม่ผู้ใช้ชีวิตริมน้ำมาสอดแทรกในทุกองค์ประกอบ

ทุกอย่างของที่นี่สะท้อนวิถีชีวิตของคนบ้านท่า (มีบ้านติดกับน้ำ) ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดเริ่มตั้งแต่ทำเลติดแม่น้ำปิงที่กำลังไหลเอื่อยอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้

ข้าวของจากภูมิปัญญาคนท้องถิ่น Raya Heritage

อีกหนึ่งตัวอย่างที่เห็นได้ชัดไม่แพ้กัน คือรายาเลือกหยิบข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่เป็นภูมิปัญญาชาวบ้านมาประดับตกแต่งสถานที่ บ้างแค่ตกแต่ง บ้างก็เป็นของที่ผู้เข้าพักสามารถใช้ได้จริง

ห้องพักของที่นี่มีทั้งหมด 38 ห้อง แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท ไล่ตั้งแต่ชั้น 3 ชั้นบนสุดคือ ‘เฮือนบน’ (แปลว่า บ้านชั้นบน) ห้องใต้หลังคาโทนสีขาวครีม ให้ความรู้สึกโปร่งโล่ง มีระเบียงที่มองเห็นแม่น้ำปิงในมุมสูง ถัดลงมาอีกชั้นคือ ‘รินเทอร์เรซ’ ห้องโทนสีดำซึ่งมีระเบียงมองน้ำแบบเดียวกัน และสุดท้ายคือ ‘ครามพูล’ ห้องชั้นล่างสุดฉันจะได้พักในคืนนี้

ความสนุกระหว่างทางเดินไปห้องพักของฉันคือการเห็นข้าวของจากภูมิปัญญาถูกนำมาตกแต่งในหลืบมุมต่างๆ และสนุกขึ้นไปอีกขั้นเมื่อเจอมันในห้องพัก เริ่มตั้งแต่ประตูเข้าห้องที่ทำจากไม้ไผ่ โอ่งใบใหญ่ข้างสระว่ายน้ำส่วนตัว รองเท้าสลิปเปอร์จากงานสาน ปลอกหมอนผ้าทอมือย้อมสีคราม อุปกรณ์หาปลาตาข่ายที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นโคมไฟในห้องน้ำ ไปจนถึงการนำ ‘ต๋าแหลว’ เครื่องรางไล่ภูตผีปีศาจของคนเหนือมาทำป้าย Do Not Disturb 

ที่เจ๋งคือข้าวของสุดโลคอลเหล่านี้สามารถมิกซ์แอนด์แมตช์กับดีไซน์ห้องโมเดิร์นได้อย่างลงตัว และมันไม่ได้เป็นแค่ของตกแต่งขำๆ ที่ฉาบฉวยเท่านั้น ทุกชิ้นคืองานฝีมือ ทำขึ้นจากวัตถุดิบในท้องถิ่น แม้แต่ส่วนที่เล็กที่สุดอย่างโลชั่นหรือแชมพูในห้องน้ำ รายาก็เน้นวัตถุดิบออร์แกนิกของคนเหนือ (แอบกระซิบบอกว่าฉันรักแชมพูกลิ่นดอกตาเหินเป็นที่สุด)

ความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้ฉันคิดว่าสิ่งที่รายาอยากมอบให้แขกมันเลยคำว่าการพักผ่อนไปไกล

ข้าวของพวกนี้มาจากไหน นั่นคือสิ่งที่ฉันสงสัยก่อนจะหลับผล็อยในคืนนั้น

สำรวจความหลากหลายของคำว่าล้านนาผ่านมื้ออาหาร Raya Heritage

รุ่งเช้าหลังจากได้พักผ่อนจนเต็มอิ่ม ฉันและช่างภาพออกจากห้องมาสูดอากาศแสนสดชื่นริมน้ำปิงเข้าเต็มปอด แล้วตรงดิ่งไปที่ ‘คุข้าว’ 1 ใน 3 ห้องอาหารของรายาเพื่อทานข้าวเช้า ถ้าหากคุณกำลังสงสัยว่ารายาแตกต่างจากโรงแรมอื่นๆ ที่ชูคอนเซปต์ความเป็นล้านนายังไง อาหารคือหนึ่งในคำตอบ

เวลาคิดถึงล้านนา ฉันก็มักจะตีความไปเองว่าล้านนาคือเชียงใหม่ แต่คำว่าล้านนาของรายานั้นหมายความรวมไปถึงพม่า เชียงตุง เชียงรุ้ง เชียงคำ จีนยูนนาน และลาว เรียกว่าเป็นการผสมผสานทางวัฒนธรรมก็ว่าได้ 

นิยามนี้ส่งผลถึงอาหารที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมอันหลากหลาย ที่นี่จึงมีเมนูอย่าง ข่างปองไทใหญ่, น้ำพริกเขมร, น้ำพริกมะกรูด, สเต๊กเนื้อโพนยางคำ หรือถ้าคุณไม่ได้มีฟีลอยากกินอาหารท้องถิ่นขนาดนั้นก็มีอาหารไทยง่ายๆ อย่างผัดไท และเมนูเวสเทิร์นรองรับลูกค้าต่างชาติอย่างสลัดหรือ poached egg ให้เลือก

อ้อ แล้วนอกจากเมนูอาหาร all day dining ที่สั่งได้ทั้งวัน ที่นี่ยังมีเซต afternoon tea คอยเสิร์ฟอยู่ที่ ‘ลานชา tea room’ ห้องอาหารบนชั้นสองตั้งแต่เวลา 11 โมงเป็นต้นไป ขอเตือนก่อนว่าเซต afternoon tea ของที่นี่อาจไม่เหมือนที่ไหน เพราะเสิร์ฟมาในปริมาณที่สามารถทานแทนข้าวเที่ยงได้เลย 

วันที่ฉันไปมีทั้งของคาวและของหวานอย่าง สตรอว์เบอร์รีทาร์ต, อโวคาโด้เบคอน, สโคนที่ทานคู่กับแยมมัลเบอร์รี, คริปปี้แครปเค้ก, และไก่เสฉวน ทานคู่กับชาพะยอมอุ่นๆ ท่ามกลางลมหนาวดีนักแล

นอกจากนี้ หากคุณนึกกิจกรรมที่อยากทำระหว่างวันไม่ออก ที่นี่ก็มีกิจกรรมให้คุณได้เข้าร่วมแก้เบื่อด้วยเหมือนกัน ความพิเศษคือเป็นกิจกรรมที่แตกต่างกันทุกวัน ใช้เวลาสั้นๆ แค่ 1 ชั่วโมง และเป็นกิจกรรมที่เชื่อมโยงกับภูมิปัญญาของคนท้องถิ่น เช่น การพับดอกใบเตย การสอนทำต๋าแหลว การสอนสานไม้ไผ่ การสอนทำการ์ดจากดอกไม้และต้นไม้ และสุดท้ายคือกิจกรรม garden walk เดินทัวร์สวนผักออร์แกนิกที่นำมาใช้ทำอาหารให้ทานจริงๆ

ช็อปคัดสรรที่ซัพพอร์ตชุมชนอย่างยั่งยืน

รายา เฮอริเทจ เชียงใหม่ เปิดมาได้เกือบสองปี แต่เพิ่งมีส่วนไฮไลต์ที่สร้างขึ้นมาได้ไม่ถึงเดือน และฉันรู้สึกโชคดีเหลือเกินเพราะมาได้ถูกจังหวะพอดี

ไฮไลต์ที่ว่านั้นคือ ‘ฮิมกอง’

ฮิม แปลว่า ริม กอง แปลว่า ตรอกซอกซอยเล็กๆ ฮิมกอง จึงหมายถึง ร้านที่อยู่ในซอยเล็กๆ

ถ้าพูดให้เข้าใจง่าย ช็อปแห่งนี้คือที่ที่รวบรวมข้าวของเครื่องใช้เกือบทุกอย่างที่เราได้เห็นในรายา ตั้งแต่ของในห้องไปจนถึงเซตของตกแต่งตรงทางเดิน พูดได้ว่าถ้าถูกใจชิ้นไหน เราสามารถถ่ายรูปมาให้พนักงานเช็กสต็อกแล้วหิ้วกลับบ้านได้เลย

นอกจากของประเภทที่เราเคยเห็นผ่านตา ที่นี่ยังมีสินค้าแฮนด์เมดจากศิลปินเชียงใหม่รุ่นใหม่หลายคน แบ่งประเภทหลักๆ เป็นสิ่งทอย้อมคราม, งานจักรสาน, เครื่องปั้นดินเผา, งานไม้ และงานเซรามิก

จากการสนทนากับพี่พนักงานใจดีที่ฮิมกองนั้นเอง ฉันจึงรู้ว่าข้าวของทุกชิ้นที่เราเห็นในรายานั้นคืองานแฮนด์เมดของช่างฝีมือท้องถิ่น อันที่จริง การสนับสนุนงานฝีมือของคนในชุมชนคือสิ่งที่รายาให้ความสำคัญไม่แพ้การออกแบบประสบการณ์การใช้ชีวิตริมน้ำให้แขกเลย

ที่นี่มีการวางแผนจะทำงานกับคนในชุมชนตั้งแต่ต้น โดยเลือกชุมชนตามความถนัดในการทำงานคราฟต์ที่ต่างกัน อย่างอำเภอแม่แจ่ม เชียงใหม่ ที่ถนัดเรื่องการทำหมอน, อำเภอเสริมงาน ลำปางที่ถนัดเรื่องผ้าทอมือ, กลุ่มบ้านป่าบง อำเภอสารภี เชียงใหม่ที่ถนัดเรื่องงานสาน และชุมชนตำบลอุโมงค์ อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน ที่ถนัดเรื่องการสานไม้แหย่ง

ความน่ารักคือ ตอนที่ลงพื้นที่ไปติดต่อ ทีมดีไซเนอร์ของรายาไม่มีการบังคับให้ ‘พ่อตู้แม่ตู้’ (หมายถึง ศิลปินที่ทำงานแฮนด์เมดเก่งชั้นครู) ทำสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัด สมมติว่าอยากได้หมอนหนึ่งชิ้น ชุมชนไหนถนัดเย็บหมอนก็ทำหมอน แต่ถ้าไม่ถนัดทำปลอกหมอนก็ส่งต่อให้อีกชุมชนที่ถนัดเรื่องผ้าทอมือทำขึ้นมา 

ที่สำคัญคือเรื่องไทม์ไลน์ในการทำงานนั้นสามารถประนีประนอมได้ ถ้าวันไหนคนในชุมชนต้องไปทำภารกิจอื่น หรือมีงานบุญต้องเข้าร่วมจนไม่มีเวลาทำ ไทม์ไลน์ก็พร้อมจะขยับด้วยจุดประสงค์เพื่อให้วิถีชีวิตของพวกเขาสามารถดำเนินไปเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือรายาจะได้ชิ้นงานที่คนในชุมชนภูมิใจที่สุดมาด้วย

คนของฮิมกองยังเล่าให้ฟังอีกว่า เมื่อปีที่แล้ว รายาเพิ่งจัดนิทรรศการ ‘เลือนจางไม่ลางหาย’ แสดงงานคราฟต์จากภูมิปัญญาของคนในชุมชน แล้วเชิญชาวบ้านที่เคยร่วมงานด้วยมาชม สิ่งที่เกิดขึ้นคือความประหลาดใจและดีใจที่ได้เห็นงานของตัวเองได้รวมร่างกับงานของชุมชนอื่นๆ จนเกิดเป็นชิ้นงานที่สวยงาม

“เราทำสิ่งนี้เพราะให้พวกเขาเห็นว่างานของพวกเขามีคุณค่า ให้พวกเขาเกิดแรงบันดาลใจที่จะทำงานต่อ เราเชื่อมั่นในตัวพวกเขามานานแล้ว และอยากให้พวกเขาเชื่อมั่นในตัวเอง” คนของฮิมกองอธิบายด้วยรอยยิ้ม 

“อีกหนึ่งจุดประสงค์คือเราอยากให้เด็กรุ่นใหม่ได้เห็นว่าภูมิปัญญาของพ่อตู้แม่ตู้รุ่นก่อนหน้าของเขาก็สามารถทำสิ่งที่ยั่งยืนได้ เราอยากให้การส่งทอดสิ่งที่ค่อยๆ หายไปให้ลูกหลานกลับมาเห็นค่าของมัน และสืบต่อ ให้เขาเห็นว่าเรามีสเปซตรงนี้ให้เจ็นฯ ใหม่”

แน่นอนว่าฮิมกองสร้างขึ้นมาเพื่อสนับสนุนจุดประสงค์นั้น และในอนาคต ช็อปเล็กๆ แห่งนี้อาจมีการขยับขยายไปสู่พื้นที่ออนไลน์เพื่อส่งต่อชิ้นงานเหล่านี้ให้คนหมู่มากได้เห็นมากขึ้น นี่แหละสิ่งที่รายาเรียกว่าการสนับสนุนอย่างยั่งยืน

ท่ามกลางอากาศหนาวของวันเช็กเอาต์ ฉันออกจากรายาด้วยความรู้สึกอุ่นๆ ในใจ ถ้ารายาแปลว่าหญิงสาว เธอน่าจะเป็นหญิงสาวชาวเหนือแสนใจดี รักวัฒนธรรมของตัวเอง และมีความสุขกับการใช้ชีวิตเพื่อสืบสานวัฒนธรรมนั้นในทุกวัน

โรงแรม Raya Heritage และร้านฮิมกอง

address: ต.ดอนแก้ว อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ ใกล้กับศาลากลางจังหวัดเชียงใหม่ จากคูเมืองใช้เวลาเดินทางประมาณ 15-20 นาที 

The post สัมผัสรสชาติชีวิตติดแม่ปิง ณ ‘Raya Heritage’ ที่พักที่อยากดูแลแขกไปพร้อมกับช่างฝีมือในชุมชน appeared first on a day magazine.

พอได้มาเห็นภาพธรรมชาติที่สวยอย่างเหลือเชื่อเบื้องหน้า ขอสารภาพว่าความเหนื่อยล้าจากการนั่งรถทางไกลได้หายไปเป็นปลิดทิ้ง ใครได้มาเห็นก็คงคิดเหมือนกันว่าราวกับหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง

เราเดินลัดเลาะเข้ามาในชุมชนปากน้ำประแสเพื่อมองหาบ้านพักที่จองไว้

บ้านเรือนที่นี่จำนวนไม่น้อยถูกแปรสภาพจากที่พักอาศัยส่วนตัวไปเป็นโฮมสเตย์เพื่อรับนักท่องเที่ยวมากขึ้น ในขณะที่บางบ้านก็ยังทำอาชีพประมงหรือเป็นชาวตังเกออกเรือหาปลาอยู่ สังเกตได้จากท่าเทียบเรือริมน้ำที่มีแทบทุกบ้าน และเรือหาปลาน้อยใหญ่ที่ยังจอดอยู่อย่างหนาแน่น

ชุมชนริมฝั่งน้ำประแสจึงถือเป็นชุมชนประมงขนาดใหญ่และเป็นแหล่งการค้าอาหารทะเลสำคัญของจังหวัดระยอง และทุกวันนี้ แม่น้ำประแสก็ยังคงเป็นเส้นเลือดสายหลักที่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนริมฝั่งน้ำอยู่

เมื่อเรามาถึงโฮมสเตย์ มาหาสมุทร ภาพแรกที่เห็นนั้นเหมือนเฟรมภาพสามมิติที่มีสนามหญ้าหน้าบ้านอยู่เบื้องหน้า พอมองทะลุผ่านตัวบ้านไปก็จะเห็นแม่น้ำประแสเป็นแบ็กกราวนด์ของภาพ

แดดยามบ่ายคล้อยค่อยๆ อาบไล้บ้านไม้ตะเคียนหลังนี้จนเงาวับไปทั้งหลัง เจ้าบ้านรอรับเราอย่างยิ้มแย้มพร้อมแนะนำข้อปฏิบัติในการเข้าพัก แถมยังแนะนำแลนด์มาร์กในปากน้ำประแสอีกหลายจุด เช่น ทุ่งโปรงทอง ศาลสมเด็จกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ เรือรบหลวงประแส และชายหาดแหลมสน ที่อยู่ในละแวกใกล้ๆ กัน

ที่นี่คือบ้าน ที่ทำงาน และลมหายใจ ของ ซิน–สมศิริ ชาญเชี่ยว เจ้าบ้านผู้เป็นลูกสาวชาวเรือแห่งลุ่มน้ำประแส เธอเรียนจบจากประเทศจีนและทำงานบริษัทท่องเที่ยวมาก่อน จึงทำให้รู้รายละเอียดเรื่องธุรกิจที่พักมาบ้าง เมื่อทำงานบริษัทจนอิ่มตัว เธอจึงผันตัวมาช่วยพ่อแม่บริหารโฮมสเตย์ของครอบครัว

ซินและครอบครัวร่วมกันปรับปรุงบ้านเก่าหลังนี้ขึ้นเป็นโฮมสเตย์ชื่อว่า ‘มาหาสมุทร’ ที่ก่อนหน้านี้ได้เปิดบ้านของตัวเองเป็นบ้านพักในลักษณะเดียวกันใกล้ๆ กับหลังนี้ ชื่อบ้านชานสมุทร

เท่ากับว่ามาหาสมุทรเป็นโฮมสเตย์หลังที่ 2 ของครอบครัว

จากประสบการณ์ที่เคยลองผิดลองถูกกับบ้านชานสมุทรมาก่อน ทำให้ซินเห็นทั้งจุดแข็งและจุดด้อยที่ต้องปรับขยับขยาย เธอจึงต่อยอดให้ที่นี่เป็นโฮมสเตย์ที่มีคอนเซปต์แข็งแรงขึ้น ตรงกลุ่มลูกค้ามากขึ้น แต่ยังคงเอกลักษณ์ของความเป็นบ้านริมน้ำแสนสงบเหมือนกับโฮมสเตย์หลังแรก

เรานั่งมองเรือทั้งขนาดใหญ่และขนาดย่อมที่แล่นผ่านไปผ่านมาเพลินๆ รู้ตัวอีกทีก็หมดวันเสียแล้ว จึงเอนกายพักผ่อนที่ห้องพักชั้นบนซึ่งตกแต่งอย่างเรียบง่ายและสะอาดตา ก่อนตื่นมารับเช้าวันใหม่เพื่อสนทนากับซินแบบยาวๆ ที่ระเบียงริมน้ำ

บ้านนี้มีตำนาน

ซินเล่าให้เราฟังว่า บ้านหลังที่ทำเป็นโฮมสเตย์มาหาสมุทรเคยเปลี่ยนเจ้าของมาแล้วถึง 4 เจ้าก่อนเธอมารับช่วงต่อ

“เรารับช่วงต่อมาเป็นมือที่สี่ เดิมทีบ้านหลังนี้เป็นของคหบดีเก่า ต่อมาเป็นโรงงานทำเรือและโรงงานแมงกะพรุนตามลำดับ เรามาซื้อต่อเพราะบ้านหลังนี้มีพื้นที่กว้างขวาง ตัวบ้านมีไม้ตะเคียนเยอะ ซื้อไว้สักพักแล้วแต่ไม่ได้เข้ามาทำอะไร หลังๆ เริ่มสังเกตว่าไม้ค่อยๆ หายไป เราเห็นว่าทิ้งไว้แบบนี้ไม่ได้ เลยตัดสินใจรื้อแล้วทำใหม่บนโครงสร้างเดิม และเกิดเป็นโฮมสเตย์มาหาสมุทร”

จุดเด่นของบ้านเก่าแก่หลังนี้ยังทิ้งร่องรอยความเป็นบ้านแบบจีนให้เราเห็นคือ ชั้นบนของบ้านจะไม่นิยมปูพื้นจนเต็ม แต่จะเจาะช่องตรงกลางบ้านเหมือนเป็นชั้นลอยไว้ให้เจ้าของบ้านเฝ้าดูคนที่เดินไปเดินมาที่ชั้นล่าง

ในชุมชนปากน้ำประแสมีบ้านหลายหลังที่เคยเป็นของคหบดีและขุนนางชาวจีน ทำให้นิยมสร้างบ้านริมน้ำในรูปแบบนี้กันมาก ซึ่งเป็นโครงสร้างบ้านที่สะท้อนความนิยมของชาวจีนริมฝั่งน้ำได้เป็นอย่างดี

เปิดรับคนแปลกหน้าเข้ามาสร้างบทสนทนาในบ้าน

ซินเท้าความถึงการทำบ้านชานสมุทร–โฮมสเตย์หลังแรกว่า หลังนั้นเคยเป็นท่าเทียบเรือริมน้ำของครอบครัวมาก่อน แม้พ่อแม่จะเลิกทำอาชีพประมงไปแล้วก็ไม่ได้ขายทิ้ง แต่เอามาปรับปรุงเป็นที่พัก

“เราเริ่มทำโฮมสเตย์จากบ้านชานสมุทรก่อน เพราะมีท่าเทียบเรือเก่าที่เห็นวิวแม่น้ำประแสจากระยะใกล้ๆ และเป็นวิวที่หาซื้อไม่ได้ด้วย เวลาใครมาบ้านก็จะบอกว่าหลังบ้านเราสวย เลยตัดสินใจทำท่าเทียบเรือนั้นเป็นที่พักหลังแรก หลังจากเราเปิดบ้านชานสมุทรได้ 5 ปี ลูกค้าก็ติดใจเพราะชอบธรรมชาติและความเงียบสงบของชุมชน เลยเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราทำที่พักมาเรื่อยๆ และขยับขยายมาทำโฮมสเตย์มาหาสมุทร”

ส่วนความคิดแรกเริ่มที่จะทำที่พักนั้น ซินบอกกับเราว่า เพราะอยากหาเพื่อนคุยแก้เหงาให้พ่อแม่ในช่วงปลดระวางอาชีพชาวประมงอย่างเป็นทางการหลังลูกๆ เรียนจบ การเปิดบ้านพักรับคนแปลกหน้าเลยเป็นความคิดแรกๆ ที่ผุดเข้ามา เพราะเมื่อ 7-8 ปีที่แล้ว ชุมชนปากน้ำประแสกำลังเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว และยังเป็นโอกาสที่ได้พบปะพูดคุยกับนักท่องเที่ยวจากทั่วสารทิศ ซึ่งนำมาสู่บทสนทนาที่ไหลเวียนอยู่ในบ้าน ปลุกบ้านที่เงียบเหงาให้คึกคักและมีชีวิตชีวากว่าเดิม

“พอมีคนหลากหลายอาชีพเข้ามาพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน มันเลยมีไอเดียเต็มไปหมด ปัญหาบางอย่างเราปลดล็อกได้ก็เพราะลูกค้าด้วยซ้ำ เพราะแต่ละคนมีความเชี่ยวชาญต่างๆ กัน ซึ่งกลายเป็นความสนุกที่เราแลกเปลี่ยนกันได้ ทุกวันนี้ลูกค้าบางคนก็เป็นเพื่อนสนิทกันไปแล้ว” ซินเล่าด้วยรอยยิ้ม

การเปิดบ้านรับแขกแปลกหน้าจึงไม่ได้หมายความถึงการบุกรุก แต่เป็นการเปิดใจรับคนใหม่ๆ ให้แวะเวียนเข้ามาในบ้านเพื่อแลกเปลี่ยน เรียนรู้ และเล่าสู่กันฟัง

โฮมสเตย์ที่เล่าวิถีชีวิตชาวประมงผ่านข้าวของในบ้าน

นอกจากความเงียบสงบและความสวยงามของแม่น้ำประแสแล้ว สิ่งที่เป็นเสน่ห์มากๆ อย่างหนึ่งของที่นี่คือการตกแต่งที่พักในธีมประมง ทำให้เราได้เห็นข้าวของต่างๆ ที่ชาวประมงใช้ ซินบอกว่าส่วนใหญ่ได้มาจากการรื้อโกดังเก่าของพ่อ

“เราวางธีมว่าโฮมสเตย์หลังนี้ไว้ว่าเป็นธีมประมง เพราะอาชีพเก่าของครอบครัวเราคือชาวประมง ซึ่งเราทุกคนภาคภูมิใจเพราะอาชีพนี้หาเลี้ยงครอบครัวเรามา เราเลยนึกถึงธีมทะเล ธีมประมง ที่เคยอยู่ในวิถีชีวิตของเรา

“พอได้ธีมประมงก็มาคิดกันว่ามันควรมีอะไรบ้าง เราก็เอาของที่พ่อมีมาดัดแปลง เช่น หลอดไฟไดหมึกหรือไฟล่อหมึก เราก็ดัดแปลงเอามาแขวนประดับตกแต่ง สุ่มดักปลาเราก็ทำเอง เอามาติดหลอดไฟให้เป็นโคมไฟ หรือทุ่นผูกหูอวนสีเหลืองสีน้ำเงินก็เอามาแขวนประดับ อย่างทุ่นขาวเราก็เอามาขัดแล้วแขวนตรงชั้นสองแทนที่จะขึงเป็นตาข่ายธรรมดา และด้วยความที่บ้านนี้มีไม้เยอะ มันเลยดูแข็งไปหมด เราเลยเอาสีสันจากทุ่นประมงมาเบรกให้อ่อนโยนขึ้น เอาเส้นสายจากทุ่นมาแขวนไม่ให้บ้านดูแข็ง”

โฮมสเตย์หลังนี้ตกแต่งด้วยเส้นสายของเชือกเป็นส่วนใหญ่ อย่างที่ซินบอก ความอ่อนไหวของเส้นเชือกทำให้บ้านดูไม่แข็งจนเกินไป แถมยังเป็นกิมมิกที่ใช้ตกแต่งแบบล้อกันไปได้ทั้งบ้านโดยไม่ต้องลงทุนมากนัก

อย่างเช่นเสาที่เป็นปูนก็เอาเชือกล่ามเรือมาพันตกแต่ง หรือในห้องพักก็จะมีชิงช้าสำหรับวางผ้า และบริเวณหน้าบ้านก็ทำชิงช้าไว้ให้เป็นมุมถ่ายรูปหรือนั่งเล่นได้ ซินบอกว่าชิงช้าคือตัวแทนของการผสานรวมของไม้และเชือกซึ่งเป็นวัสดุแก่นหลักของบ้านหลังนี้

ส่วนโซนไฮไลต์ที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ เรือลอยน้ำหลังบ้าน

“เราซื้อเรือมาเพราะอยากได้พื้นที่นั่งเล่นกลางแจ้ง พ่อก็บอกว่าเราน่าจะเอาเรือมาดัดแปลงเป็นพื้นที่นั่งเล่นที่ยื่นลงไปในน้ำ เพราะเรือลอยอยู่หลังบ้านได้อยู่แล้ว ดีกว่าแพสี่เหลี่ยมที่ใครๆ ก็ทำ เราเลยไปซื้อเรือประมงเก่ามาดัดแปลง

“อีกอย่างที่เราเลือกเรือเพราะพื้นที่ส่วนกลางในบ้านออกแบบให้นั่งพื้นเป็นส่วนใหญ่ เวลาผู้สูงวัยมาก็จะลำบาก เราเลยจัดโซนให้นั่งที่โต๊ะบนเรือ คนมาที่นี่ก็จะชอบมาก ถือเป็นจุดไฮไลต์ เพราะนั่งบนเรือแล้วจะเหมือนได้ใกล้ชิดกับแม่น้ำประแสมาก”

นอกจากจะตกแต่งบ้านในธีมชาวประมงแล้ว ซินยังได้จัดมุมซ่อนเร้นตามบริเวณต่างๆ เพื่อให้คนที่มาพักได้รับความสงบและผ่อนคลายระหว่างที่อยู่ที่นี่

“เราจัดมุมเล็กมุมน้อยเพราะอยากให้คนที่มาพักผ่อนรู้สึกสบาย ได้มานั่งพักผ่อน มีมุมนั่งนอนอ่านหนังสือเหมือนอยู่บ้านตัวเอง เราเปิดช่องหน้าต่างให้ลมเข้า 4 ทิศ บ้านเราจะได้เย็น พอเจาะหน้าต่างแล้ว เราเลยเพิ่มมุมนั่งเล่นพักผ่อนไปด้วยเสียเลย”

โฮมสเตย์ที่โตไปพร้อมๆ กับชุมชน

ซินเล่าให้เราฟังว่า แม้ว่าตัวเธอจะมีความรู้เรื่องธุรกิจที่พักมาบ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำโฮมสเตย์แห่งนี้ให้เป็นที่กระจุกรายได้แต่เพียงผู้เดียวในชุมชน เธอเปิดบ้านรับแขกเพราะอยากเห็นชุมชนปากน้ำประแสโตไปพร้อมๆ กัน

“เราไม่สามารถทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง เราทำธุรกิจท่องเที่ยวก็จริง แต่เราพยายามกระจายรายได้ให้ชุมชนด้วย เช่น เรียกสามล้อในชุมชนมารับลูกค้า จริงๆ เราบริการรับ-ส่งเองได้ แต่เราไม่ทำ เพราะอยากให้ชาวบ้านรอบๆ นี้อยู่ได้ด้วย อาหารเย็นเราก็ไม่ทำ เพราะแถวนี้มีชาวบ้านทำอาหารขายหลายร้าน ถ้าเราทำให้ลูกค้าก็จะไม่ได้ออกไปไหน

“เราต้องอยู่ได้ด้วยกัน ชุมชนถึงจะก้าวไปด้วยกันได้ เราไม่ได้ขายแค่ที่พัก แต่เราขายประสบการณ์ในชุมชนด้วย ถ้าชุมชนยั่งยืน ลูกค้าก็จะแวะเวียนมาหาเราเรื่อยๆ เพราะยังมีชุมชนให้เที่ยว แต่ถ้าทุกอย่างมันจบที่เรา คนก็อาจจะไม่อยากกลับมาเที่ยวประแสแล้ว”

อย่างอาหารเช้าที่เสิร์ฟแขก ซินบอกว่าส่วนใหญ่จะเป็นอาหารทะเล เพราะคนแถวนี้ทำอาชีพประมง ทำให้ได้วัตถุดิบสดใหม่เสมอ และได้อุดหนุนชาวบ้าน เช่น ห่อหมกที่เรากินเช้านี้ก็ซื้อมาจากชาวบ้านที่นี่ซึ่งทำสดใหม่วันต่อวัน ส่วนเมนูอื่นๆ อย่างแกงจืดมะระยัดไส้ ปลาทูทอด ผัดบวบใส่กุ้ง ก็ล้วนได้วัตถุดิบมาจากตลาดแถวนี้ ส่วนฝีมือการปรุงนั้นเป็นแบบโฮมเมดโดยคุณแม่ของเธอเอง

เมื่อถามถึงจุดที่แตกต่างของการทำอาชีพประมงกับการทำที่พัก ซินตอบอย่างไม่ลังเลว่าการออกเรือหาปลาครั้งหนึ่งได้รายได้มหาศาล แต่สิ่งที่หล่อเลี้ยงให้ยังทำโฮมสเตย์ถึงสองหลังคือ การอยากมอบความสุขให้แก่ผู้มาเยือน

“ครอบครัวเราทำธุรกิจประมงมาตั้งแต่แรก เราไม่เคยต้องบริการใคร แต่ตอนนี้คือเราต้องไปบริการคนอื่น เราต้องถอดหัวโขนเก่าออกหมดเลย เราทำเพราะต้องการให้คนที่เข้ามาที่ชุมชนปากน้ำประแสได้รับประสบการณ์ที่ดีและมีความสุข เราเลยต้องมอบความสุขให้เขาก่อน เพราะที่นี่คือบ้านของเรา ถ้าเทียบกันประมงรายได้ดีกว่าเยอะมาก แต่ธุรกิจโฮมสเตย์ที่เราทำอยู่ตอนนี้ก็เลี้ยงตัวเองได้ เลี้ยงครอบครัวได้ และเลี้ยงคนในชุมชนได้ด้วย มันหล่อเลี้ยงเราในทางความรู้สึก เราเลยอยากทำมันต่อ”

ซินอธิบายให้เราฟังว่า การเปลี่ยนจากอาชีพประมงไปทำธุรกิจที่พักไม่ได้หมายความว่ามันไปเปลี่ยนแปลงวิถีของครอบครัว แม้ทุกวันนี้จะไม่มีใครออกไปหาปลาฝ่ามรสุมกลางท้องทะเลอีกต่อไปแล้ว แต่ครอบครัวของเธอยังใช้ชีวิตริมน้ำเสมอมาและเสมอไป เพียงแต่ย้ายตัวขึ้นมาใช้ชีวิตบนฝั่งเป็นหลัก ทั้งยังได้ใช้เวลาอยู่กันแบบครอบครัวมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“วันไหนที่ไม่มีลูกค้า ครอบครัวเราจะรวมตัวกันไปนั่งนอนเล่นบนเรือ มองวิวแม่น้ำ พูดคุยกัน เพราะเราใช้ชีวิตริมน้ำมาตลอด น้ำอยู่ที่ไหน เราก็อยู่ที่นั่น” เธอทิ้งท้ายและมองไปยังแม่น้ำประแส

The post หลับใหลในอ้อมกอด ‘มาหาสมุทร’ โฮมสเตย์จากเรือนคหบดีเก่าที่โอบล้อมด้วยวิถีชาวตังเก appeared first on a day magazine.

ความสุขของคุณคืออะไร ?

ถ้าถามเรา เราคงตอบว่าคือการได้ทำสิ่งที่เราอยากทำอย่างตามใจ กลับบ้านต่างจังหวัด หรือแม้แต่การเริ่มต้นวันด้วยกาแฟดีๆ สักแก้ว

แต่สำหรับ เล็ก–พรรษพล ลิมปิศิริสันต์ และ หมิ่น–วิบูลย์ ลีภักดิ์ปรีดา สองครีเอทีฟรุ่นใหญ่ผู้ก่อตั้งเอเจนซี monday ความสุขของคนทั้งคู่ซ้อนทับกับทฤษฎีความสุขของอัลแบร์ กามู นักเขียนชาวฝรั่งเศสได้อย่างแนบสนิทพอดิบพอดี

“อยู่ในที่เห็นวิวไกลๆ สูดอากาศดีๆ ห่างไกลจากความทะเยอทะยาน อยู่กับศิลปะ และอยู่กับคนรัก” พวกเขาย้ำกับเราอย่างนั้น

สิ่งเหล่านี้คืออีกหนึ่งเหตุผลที่เล็กและหมิ่นจับมือลงทุนซื้อที่ริมโค้งน้ำเจ้าพระยา สร้างโรงแรมที่ชื่อว่า Amdaeng ทำธุรกิจบริการเป็นจ๊อบเสริมที่พวกเขาอาจจะไม่ได้กำไรก้อนหนามากเท่างานโฆษณา แต่มูลค่าของผลตอบแทนที่ได้รับกลับมาคือความสุขที่ได้เห็นความฝันตอนเด็กๆ ของตัวเองกลายเป็นจริง

รอยยิ้มที่พวกเขาซึมซับจากความสุขของลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาพักก็ถือเป็นอีกหนึ่งความสุขของครีเอทีฟดูโอ้คู่นี้ด้วย

เรื่องราวของอำแดง

“อำแดง คือคำนำหน้าชื่อของผู้หญิงในสมัยก่อน คล้ายกับคำว่านางหรือนางสาว” เล็ก ครีเอทีฟรุ่นใหญ่คนนี้ไม่ได้อยากเลกเชอร์คำภาษาไทยโบราณให้เรา แต่เขากำลังจะพาเราไปทำความรู้จักกับโรงแรมสีแดงชาดทรงไทยประยุกต์อายุอานามปีนิดๆ ที่ตั้งตระหง่านเบื้องหน้าเราตรงนี้

ย้อนกลับไปเล่าประวัติศาสตร์ของที่นี่สักนิด หลังจากที่เล็กกับหมิ่นเจอและตกหลุมรักที่ดินทรงสี่เหลี่ยมคางหมูติดแม่น้ำเจ้าพระยาผืนนี้และตัดสินใจซื้อกับเจ้าของคนก่อนหน้า พอพลิกดูข้อมูลในโฉนดที่ดินก็ได้รู้ความเป็นมาว่า อำแดงคลี่ คือหญิงสาว ‘คนแรก’ ที่ครอบครองที่แห่งนี้ในสมัยรัชกาลที่ 5

“เพื่อระลึกถึงเจ้าของที่ดินผืนนี้เราเลยตั้งชื่อโรงแรมว่าอำแดงเเสียเลย” เล็กย้ำกับเราขณะที่พาเดิมชมภาพวาดหญิงสาวในชุดสีแดงบนผนังที่พวกเขาตั้งใจให้เป็นภาพแทนหญิงโบราณคนนั้น

ราวกับฟังเรื่องบุพเพสันนิวาสของ (สอง) ชายหนุ่มกับหญิงสาวโบราณ เรานึกในใจ

อยู่ในที่เห็นวิวไกลๆ สูดอากาศดีๆ ที่อำแดง

สองเจ้าของโรงแรมพาเราเดินลัดเลาะจากล็อบบี้ด้านหน้าไปยังที่นั่งชานไม้ริมน้ำหลังโรงแรมเพื่อรับลม ชมวิวแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นใบเปิด

จะเรียกพื้นที่ตั้งริมโค้งน้ำของอำแดงว่าเป็นไพรม์โลเคชั่นก็ไม่แปลก นอกจากอยู่ใกล้แหล่งท่องเที่ยวชื่อดังอย่าง Lhong 1919 และเยาวราชแล้ว ใครก็ตามที่มาที่นี่เป็นต้องประทับใจกับวิวทิวทัศน์ริมน้ำเจ้าพระยาที่ได้ทอดสายตามองผ่านจากชานไม้ที่เรายืนอยู่

“เราเป็นลูกคนจีนที่เคยอยู่ในตึกแถวธรรมดาๆ ในเยาวราช หลังบ้านจะติดกับบ้านอื่น บ้านเราก็เลยมีหน้าต่างแค่ด้านหน้าด้านเดียว แทบไม่มีพื้นที่กว้างๆ ให้วิ่งเล่นเลย ตั้งแต่เด็กเลยฝันมาตลอดว่าถ้าสักวันหนึ่งทำงานมีเงินแล้วเราจะสร้างบ้านที่มีพื้นที่เยอะๆ มีหน้าต่างที่มองออกไปเห็นพื้นที่สีเขียวๆ ไกลๆ” โชคชะตาพาให้เล็กมาเจอที่ดินผืนนี้โดยบังเอิญ บวกกับความฝันในวัยเด็กของตัวเอง การตัดสินใจซื้อที่ดินผืนงามผืนนี้จึงใช้เวลาไม่นานนัก

“ตามหลักจิตวิทยาเราไม่จำเป็นต้องมองวิวก็ได้ ขอแค่ได้มองอะไรไกลๆ โดยที่ไม่มีอะไรมาบดบังมันจะทำให้เรารู้สึกปลอดโปร่ง ยิ่งกับคนเมืองที่ใช้ชีวิตในห้องหับที่คับแคบ เชื่อไหมว่ามันจะกลายเป็นแรงกดดัน เป็นความเครียดโดยที่เราไม่รู้ตัว

“เอาจริงๆ ตอนแรกไม่รู้หรอกว่ามันคือทฤษฎีความสุขของอัลแบร์ กามู เราแค่คิดเหมือนกันว่าอยากจะมีที่ที่ได้นั่งมองวิวไกลๆ ได้พักสายตาจากการงานบ้าง” หมิ่น เพื่อนคนสำคัญที่เคยวาดฝันว่าอยากเป็นเจ้าของโรงแรมริมน้ำดีๆ สักแห่งช่วยเสริม

ในฐานะที่เป็นมนุษย์รักออฟฟิศ เดินทางไป-กลับห้องพักด้วยรถไฟฟ้าใต้ดินเป็นหลัก เรื่องเล่าจากคนทั้งคู่ทำเอาเราไม่อาจละวิวสบายตาที่นานๆ ทีจะมีโอกาสได้เห็นตรงหน้าได้เลย ยิ่งถ้าได้มาเยือนตอนเย็นหลังพระอาทิตย์ตก นั่งจิบค็อกเทลสักแก้วบน rooftop bar ที่ตั้งใจออกแบบให้เป็นอัฒจันทร์นั่งชมผืนน้ำผืนฟ้าได้ในคราวเดียวกัน บรรยากาศดีจับใจเลยล่ะ

อยู่กับศิลปะที่อำแดง

เล็กและหมิ่นมีภาพในหัวว่าอยากทำโรงแรมที่ผสมผสานศิลปะแบบตะวันออกและตะวันตกไว้ตั้งแต่เริ่มต้น

ด้วยใจที่รักในความสมบูรณ์แบบ เล็กและหมิ่นจึงได้ชักชวนสถาปนิกชื่อดังอย่าง ก้อง–อานุภาพ อ่อนสอาด และอินทีเรียดีไซเนอร์คนเก่ง ติ๊ก–สุธิดา พงษ์ประยูร มาช่วยออกแบบโรงแรมแห่งแรกในชีวิตพวกเขา ก้องเสนอว่าในเมื่อโรงแรมชื่ออำแดง สีที่ใช้จะเป็นสีอื่นใดไม่ได้เลยนอกจากสีแดงแบบนี้

พวกเขาเรียกตึกแห่งนี้ว่าเป็นประติมากรรมปูนปั้น โดยตั้งใจให้พื้น ผนัง และเพดานล้วนเป็นสีเดียวกันหมด เชื่อว่าใครที่เดินเข้าไป ความรู้สึกคงเหมือนกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของอำแดงตั้งแต่ก้าวแรกอย่างไรอย่างนั้น

แน่นอน เล็กและหมิ่นให้ความสำคัญกับดีเทลของโรงแรมมากพอๆ กับงานโฆษณาที่ทำมันมาตลอดหลายสิบปี การตกแต่ง การจัดวางเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนผ่านการคัดสรรจากพวกเขามาแล้วทั้งสิ้น ตั้งแต่โต๊ะที่ทำเลียนแบบโต๊ะโบราณ เตียงสไตล์อินเดียและยุโรปที่ไม่ซ้ำกันสักห้อง ของใช้ในห้องพักบางชิ้นเป็นห้องหายาก ขึ้นเหนือไปหาซื้อถึงอำเภอแม่สอด จังหวัดตากเลยก็มี

หมุดหมายสำคัญของคนทั้งคู่ไม่ใช่แค่การทำโรงแรมที่สวยคะแนนเต็มสิบเท่านั้น แต่มันคือการใส่เรื่องเล่าที่ทำให้คนในยุคปัจจุบันเห็นว่าอดีตคือสิ่งที่สวยงาม การเลือกรูปวาดบนผนัง นอกจากจะมีกลิ่นอายความเก่าแล้วยังต้องร่วมสมัยด้วยเหมือนกัน อย่างการใช้ภาพของหญิงสาวแต่งชุดจีนคาบไปป์รูปนี้ก็เปรี้ยวไม่ใช่เล่น

อยู่กับคนรักสักคนที่อำแดง

เมื่อเดินสำรวจพื้นที่รอบๆ โรงแรมกันพอหอมปากหอมคอ ก็ถึงตาไขกุญแจเดินเข้าห้องพักสุดเซ็กซี่ของที่นี่แล้ว อำแดงมีห้องพักให้บริการทั้งหมด 10 ห้องเท่านั้น ที่น่าสนใจคือทุกห้องไม่ได้ถูกคิดมาในบล็อกเดียวกันเหมือนกับบูทีคโฮเทลทั่วๆ ไป

“คนออกแบบที่นี่บ่นมากว่าต้องแก้งานหลายรอบ” เล็กเอ่ยขึ้นระหว่างพาเราเข้าชมห้องพักที่เขาหมายมั่นปั้นมือว่าต้องโรแมนติกที่สุด “อย่างห้องน้ำตอนแรกเขามีผนังมาให้ดิบดีเลยนะ แต่พอเรามาดูแล้วเราขอให้เขาทุบทิ้งเลย เหตุผลแรกพื้นที่ใช้สอยเรามีจำกัด เราเชื่อว่าห้องที่นอนสบายคือห้องนอนที่กว้าง ยิ่งมีอะไรทึบๆ มากั้น คนอยู่ก็จะยิ่งรู้สึกอึดอัด

“เหตุผลที่สอง เราตั้งใจให้อำแดงเป็นโรงแรมสำหรับคู่รักอยู่แล้ว การที่ห้องน้ำไม่มีผนังมันก็เหมือนการเปิดเผยใจกันและกัน เราอยากให้คู่รักที่มาที่นี่ได้มีช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน สานความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นกันมากขึ้น”

สารภาพว่าเราจินตนาการเรื่องรักๆ ไม่เก่งเลยสักนิด แต่คำตอบของเล็กทำเอาเราเขินไม่เบา

นายที่อยู่กับนาง

NYE คือชื่อร้านอาหารที่ผสมความเป็นคาเฟ่เข้าไปด้วย หมิ่นตั้งใจไว้ว่าอยากให้นาย เป็นชายหนุ่มที่อยู่เคียงคู่กับโรงแรมอำแดงที่เปรียบเสมือนหญิงสาวนั่นเอง

“เรามองว่าศิลปะมันไม่ได้อยู่แค่กับการตกแต่งเท่านั้น อาหารและเครื่องดื่มก็เป็นศิลปะด้วยเหมือนกัน หลายเมนูก็เป็นเมนูที่เชฟช่วยครีเอตขึ้นมา เช่น เมนูยำคนจะคิดถึงส่วนผสมอย่างมะนาว แต่ของเราเป็นยำที่ใส่ลิ้นจี่เข้าไป

“หรือเมนูกินเล่นที่พลิกแพลงจากหมูตุ๋นไทย เช่น เปาะเปี๊ยะห่อหมูตุ๋นทอดที่กินกับพริกน้ำส้ม เราอยากใส่ความครีเอทีฟเข้าไปในอาหาร เพราะงั้นเมนูในร้านอาจจะไม่ได้ไทยดั้งเดิมขนาดนั้น แต่ส่วนผสมแปลกใหม่ที่ใส่เข้าไปเราต้องมั่นใจว่าอร่อยถูกปากคนไทย”

หลายเมนูก็เป็นอาหารในความทรงจำของหมิ่น เช่น ทอดมันปลากรายไม่ใส่พริกสูตรของแม่ที่นำเนื้อปลากรายล้วนๆ มาตีให้แน่นแล้วนำไปทอด หรือยำรากบัวของพี่สาวที่เกิดจากการลองผิดลองถูกนำรากบัวมาทอดแล้วคลุกเคล้ากับน้ำแกงของอาม่า

รสชาติอาหารที่นี่ทำให้เรานึกถึงการทานอาหารที่บ้านขึ้นมาเสียอย่างนั้น ที่น่ารักคือความสงบและบรรยากาศริมน้ำสบายๆ ของนายไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าที่นี่เป็นเหมือนกับร้านอาหารหรูในโรงแรมติดแม่น้ำที่เข้าถึงยากเลย ใครมีแพลนอยากพาพ่อแม่มาทานมื้อค่ำอร่อยๆ ริมน้ำ นายจะต้องสร้างความประทับใจให้ท่านได้แน่ๆ

ไกลจากความทะเยอทะยาน

คนในวงการโฆษณารู้ดีว่าพวกเขาผ่านความทะเยอทะยานอย่างเป็นที่สุดมาแล้ว เอเจนซี monday นับว่าเป็นเอเจนซีสัญชาติไทยที่ประสบความสำเร็จมานับครั้งไม่ถ้วน วัดได้จากรางวัลโฆษณาจากเวทีน้อยใหญ่ที่พวกเขาได้รับ รวมทั้งการสร้างครีเอทีฟรุ่นใหม่ๆ มากหน้าหลายตา

“เรากลับมาถามตัวเองว่านั่นคือความสุขจริงๆ หรือเปล่า ตอบได้เลยว่ามันใช่นะ แต่มันเป็นความสุขที่เกิดขึ้นแล้วจบไปเร็วมาก อาจจะแค่ 1 วันหรือมากสุดแค่ 1 อาทิตย์ เพราะงั้นเราจะอยู่กับความสุข 1 วันนั้นทั้งชีวิตไม่ได้” เล็กย้ำกับเราว่าเขามองว่าความสุขที่ยั่งยืนที่สุดคือความสุขที่เกิดจากความสงบในจิตใจ สิ่งที่เขาค้นพบจากการนั่งมองสายน้ำบนชานไม้แห่งนี้

“ย้อนกลับไปปีที่เราเปิดบริษัทโฆษณาของตัวเอง ตลอดเวลาที่เราทำสายอาชีพนี้มาเรียกได้ว่าเราไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย เราคาดหวังกับมันและโชคดีที่เราตั้งใจทำแล้วมันก็สำเร็จ ถือเป็นความฝันที่ตอบแทนเป็นตัวเงิน แต่พอทำโรงแรมเราแทบไม่หวังเรื่องพวกนี้เลย เราทำกันแบบไม่มีแพลนธุรกิจด้วยซ้ำ คิดแค่ว่าจะทำโรงแรมให้สวยอย่างไร จะทำให้ลูกค้าแฮปปี้อย่างไร

“จริงๆ ที่เราคิดแบบนี้ได้ก็เพราะชีวิตเราเดินทางมาไกลถึงจุดหนึ่งแล้ว คนจะมาพักหรือไม่เราไม่ได้คิดถึงเลย ตอนนี้กลัวแค่เงินในกระเป๋าหมดจนทำต่อไม่ไหว” หมิ่นเล่าปนหัวเราะ

“เราว่าความสำเร็จของอำแดงคือการที่เรากับหมิ่นได้เห็นมันเป็นในแบบที่เราอยากเห็น มันอาจจะไม่ได้กำไรมากมายเหมือนเอเจนซี แต่การได้เห็นคนส่วนใหญ่ที่มาพักที่นี่แล้วแฮปปี้ อยู่แล้วสบายใจ หรือเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ ว่าคนธรรมดาก็ทำโรงแรมแบบนี้ได้นะ เราถือว่านี่ก็เป็นรางวัลของการลงมือทำตามฝันก้อนนี้แล้ว” เล็กปิดท้าย

เราทิ้งตัวที่ชานไม้ริมน้ำอีกครั้ง ปล่อยให้สายลมยามบ่ายพัดผ่านหน้าเราอย่างช้าๆ หากคำตอบของความสุขคือการอยู่ในที่เห็นวิวไกลๆ สูดอากาศดีๆ อยู่ไกลจากความทะเยอทะยาน อยู่กับศิลปะ และอยู่กับคนรักจริงๆ การมาเยือนอำแดงในวันหยุดที่เราอยากหันหลังให้เมืองที่แสนวุ่นวายแบบนี้ ก็เท่ากับว่าวันนี้เราได้เจอคำตอบของความสุขของนักเขียนชาวฝรั่งเศสคนนั้นเข้าอย่างจังแล้ว

ที่แน่ๆ ตอนนี้ต้องตามหาใครสักคนที่พอจะรักได้ แล้วชวนเขามาพักใจที่นี่ด้วยกันให้เจอก่อน

Amdaeng Hotel

address: 12/1 ซอยเชียงใหม่ 1 ถนนเชียงใหม่ เขตคลองสาน กรุงเทพฯ
how to get there: นั่งเรือข้ามฟากจากท่าเรือสาทรมายังล้ง 1919 หรือ BTS สถานีกรุงธนบุรี ต่อด้วยรถแท็กซี่หรือวินมอเตอร์ไซค์ ใช้เวลาประมาณ 10-15 นาที
tel : 02 162 0138 (หากอยู่ในบริเวณใกล้เคียงสามารถโทรเรียกให้รถกอล์ฟของโรงแรมขับไปรับผ่านเบอร์นี้ได้เลย)
facebook: AMDAENG Bangkok riverside hotel
website: amdaeng.com

อำแดง ขอมอบส่วนลด exclusive ให้กับผู้อ่าน a day หากใครสนใจใช้บริการห้องพักที่อำแดง หรือทานอาหารมื้อพิเศษที่ร้านนาย รับส่วนลด 10% เพียงแค่บอกว่าตามมาจาก a day magazine (ใช้ได้ถึงสิ้นเดือนเมษายน 2562 เท่านั้น)

The post Amdaeng บูทีคโฮเทลสีแดงชาด ความสุขและความฝันของ ‘เล็ก-หมิ่น’ พี่ใหญ่วงการโฆษณา appeared first on a day magazine.

หากยังไม่มีแผนจะไปไหน ฤดูหนาวนี้เราขอแนะนำให้ลองไปเดินเล่นที่ ‘ศรีประกาศ อิชิ’

ศรีประกาศ อิชิ คือตลาดนัดรวมกลุ่มคนทำงานฝีมือที่จริงจังกับศาสตร์และศิลป์ของตน ไม่ว่าจะเป็นร้านกาแฟที่คัดสรรเมล็ดชั้นดีและกรรมวิธีการชงที่ดีที่สุดมาเสิร์ฟ ร้านเต้าหู้ของชาวญี่ปุ่นที่ผ่านการค้นคว้าวิธีการปรุงมาแล้วว่าดีต่อสุขภาพและยืดอายุผู้กิน ร้านขนมปังหอมกรุ่นจากเตาไร้ไขมันทรานส์ และมากไปกว่าของกิน ภายในตลาดแห่งนี้ยังมีงานฝีมือจากดีไซเนอร์และศิลปินหลากหลายแขนง ทั้งผ้าย้อมคราม ถ้วยชาม เซรามิก และอีกมาก ให้คุณได้เพลิดเพลินกับการเลือกสรรและสนทนากับพ่อค้าแม่ค้าที่รอต้อนรับแขกทุกท่านอย่างเป็นมิตรและแจกรอยยิ้มให้อย่างไม่กลัวขาดทุน บรรยากาศภายในตลาดแห่งนี้จึงอบอุ่นสู้ลมเย็นของฤดูหนาวเชียงใหม่ได้สบายๆ

ขยับถอยออกมาจากตลาดสักหน่อยเพื่อให้เห็นภาพกว้างขึ้น ศรีประกาศ อิชิ ตั้งอยู่ในบริเวณโดยรอบอาคารโบราณสีเหลืองอายุเกินร้อยปี ซึ่งเคยเปิดให้บริการเป็นบ้าน สำนักพิมพ์ คลินิก และสถานะสุดท้ายก่อนถูกทิ้งร้างคือ ‘โรงแรมศรีประกาศ’ โรงแรมแห่งแรกๆ ของจังหวัดเชียงใหม่ ที่ในอดีตเนิ่นนานมาแล้วเคยต้อนรับแขกเหรื่อผู้เดินทางมาสัมผัสอากาศหนาวเชียงใหม่ในช่วงปลายปี

ศรีประกาศ อิชิ คือหนึ่งในกิจกรรมที่จัดขึ้นเพื่ออนุรักษ์อาคารเก่าแก่ที่ว่า นำทีมโดย ป้าอ้อ–กิ่งแก้ว สุจริตพานิช ทายาทรุ่นที่ 3 ของหลวงศรีประกาศ ผู้ยังคงแข็งแรง ยิ้มแย้ม และมีพลังที่จะพลิกอาคารที่เคยหายใจรวยรินให้กลับมามีชีวิตชีวาและส่งต่อสิ่งดีงามให้กับคนรุ่นหลัง

ซึ่งตลาดที่มีบรรยากาศน่ารักเฉพาะตัวนี้อาจไม่เกิดขึ้น หากวันหนึ่งอาคารโบราณแห่งนี้ไม่เจอกับพายุลูกใหญ่

“ครั้งหนึ่งเชียงใหม่เจอพายุลูกหนึ่งที่แรงมาก พื้นที่แห่งนี้ไม่มีอะไรบังลมที่เข้ามา มันโดนจั่วของอาคารเข้าเต็มๆ กลายเป็นโพรงใหญ่ขนาด 3 คนลอดได้ ก่อนหน้านั้นเราไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับอาคารหลังนี้ แค่เก็บไว้เฉยๆ แต่พอเจอเหตุการณ์นี้มันบังคับให้เราต้องคิด เพราะถ้าเราไม่ทำอะไร มันก็มีแค่ทางเลือกเดียวคือรื้อทิ้ง เพราะส่วนที่เสียหายอาจดึงให้อาคารถล่มลงมา เป็นอันตรายต่อผู้คนรอบข้าง แต่ถ้าไม่รื้อ จะให้มันอยู่ต่อ มันจะต้องอยู่แบบไหนล่ะ อายุเราก็เกิน 60 ปีแล้ว ไม่สามารถฝันเหมือนคนอายุน้อยที่ยังสามารถเดินไปกู้เงินจากธนาคารได้ ตอนนั้นเรามืดแปดด้านจริงๆ”

ทว่าในความมืดมิดก็ยังมีแสงสว่างลอดผ่านเข้ามา เมื่อผู้คนที่สัญจรไปมาเห็นรูโหว่ขนาดใหญ่บนอาคารเก่าแก่ ก็คล้ายว่าเกิดรูโหว่ในใจของพวกเขาเช่นกัน

“อาคารแห่งนี้โชคดี ผู้คนที่ผ่านไปมาเห็นแล้วก็รู้สึกเสียดาย เดินมาให้กำลังใจ และเราก็ได้รับน้ำใจจากคนที่ทำงานด้านการก่อสร้าง เขานำโครงไม้ไผ่ที่เหลือมาช่วยค้ำยันตัวอาคารไว้ มีความช่วยเหลือแบบนี้เข้ามาเยอะมาก การซ่อมตัวอาคารเองก็เป็นเรื่องยาก เพราะอาคารอายุมากและมีโครงสร้างแบบโบราณ แต่แล้วก็มีช่างคนหนึ่งเดินทางมาบอกกับเราว่าพ่อแม่สั่งให้เขามาช่วยอาคารหลังนี้ เพราะเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ จะให้มันหายไปไม่ได้ พวกเขาทำใจกันไม่ได้ อาคารแห่งนี้จึงได้รับการซ่อมแซม” ป้าอ้อเล่าพร้อมรอยยิ้มกว้าง

น้ำใจและความหวังดีของผู้คนที่รู้สึกผูกพันและอยากรักษาอาคารแห่งนี้ช่วยฟื้นฟูและซ่อมแซมอาคารโรงแรมศรีประกาศให้กลับมาสง่างามอีกครั้ง เพื่อเฉลิมฉลองวาระนี้ ป้าอ้อกับหลานสาวจึงตัดสินใจจัดนิทรรศการ ‘แต้มสีวันวานศรีประกาศ’ ขึ้นมาเพื่อบอกเล่าประวัติศาสตร์ของอาคารและชุมชนรายล้อม รวมทั้งเป็นตัวอย่างว่าการอนุรักษ์บ้านและอาคารเก่าในเชียงใหม่นั้นเป็นไปได้จริง

จากนิทรรศการเมื่อครั้งนั้น ป้าอ้อเห็นความเป็นไปได้ที่จะจัดกิจกรรมอื่นๆ จึงตัดสินใจแปลงอาคารโบราณสีเหลืองให้กลายเป็นอาคารกิจกรรม ซึ่งยินดีต้อนรับทุกนิทรรศการรวมถึงกิจกรรมที่สามารถส่งต่อสิ่งดีงามให้กับสังคม โดยมีหลักการง่ายๆ สำหรับคนที่เข้ามาจัดงานก็คือ ช่วยใช้ ช่วยซ่อม

“เราจะไม่รับเงินค่าเช่า แต่เราจะมาคุยกันว่า ตอนนั้นเราขาดอะไร ซึ่งก็ทำให้เราได้เสา ได้อะไรต่างๆ มาซ่อมแซมโรงแรม บางคนจัดหนึ่งงานเล็กๆ ก็ทำให้เราได้เสามาหนึ่งต้น ไม่จำเป็นต้องมีเยอะ เล็กๆ ค่อยเป็นค่อยไป หรืองานขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจากกลุ่มสถาบันต่างๆ ก็ทำให้เราได้เสาหลายต้นหน่อย จะเห็นว่าเราเสริมเสาไม้ด้วยเหล็กเพื่อทำให้มันแข็งแรงขึ้นมาก”

กล่าวได้อีกอย่างว่าอาคารแห่งนี้อยู่ได้ด้วยปัจจัยของคนที่มาจัดงานต่างๆ ภายในอาคาร ซึ่งได้ช่วยกันฟื้นฟูอาคารแห่งนี้ไปด้วยในตัว พื้นที่ของอาคารโรงแรมศรีประกาศในปัจจุบันจึงมีนิทรรศการและกิจกรรมต่างๆ หมุนเวียนกันเข้ามาให้ผู้คนได้เข้าร่วมตลอดทั้งปี และทำให้อาคารอายุมากกว่า 100 ปีแห่งนี้ กลับมามีครึกครื้นและสร้างสีสันใหม่ๆ ให้กับเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง

โดยหนึ่งในกิจกรรมไฮไลต์ทุกปลายปีที่เราไม่อยากให้คุณพลาดเลยก็คือ ‘ศรีประกาศ อิชิ’

“ศรีประกาศ อิชิ เกิดขึ้นมาจากความต้องการจัดกิจกรรมของเรา เลยไปปรึกษากับกลุ่มผู้หญิงญี่ปุ่นในเชียงใหม่ที่รวมตัวกันตั้งกลุ่มชื่อว่า ‘ฟูจิน’ เป็นกลุ่มที่ทำงานคราฟต์ขายกัน เรามีไอเดียว่าอยากชวนฟูจิน รวมถึงกลุ่มคนไทยที่ทำงานคราฟต์มารวมตัวกัน ซึ่งเราไม่อยากให้ศรีประกาศ อิชิ มีบรรยากาศของตลาดนัดที่ซื้อ-ขายกันอย่างเดียว เราคิดถึงสมัยก่อนที่มีการโอภาปราศรัยกันระหว่างคนซื้อและคนขาย เราอยากให้ที่นี่มีบรรยากาศแบบนั้น”

คำว่า อิชิ ที่ต่อท้ายศรีประกาศคือคำภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า ตลาด การรวมตัว หรืออีกนัยคือหนึ่งเดียว และนั่นคือสิ่งที่ป้าอ้อต้องการให้เกิดขึ้นกับศรีประกาศอิชิ – การรวมสิ่งดีๆ ความคิดดีๆ ไว้ในที่แห่งนี้

“คนที่มาร่วมเปิดร้านเป็นคนทำงานแฮนด์เมดกันทั้งนั้น เขาทำของดีๆ มีความตั้งใจดี เรื่องการขายมาทีหลัง ถ้าของดีจริงก็จะมีผู้ซื้อตามมาอยู่แล้ว บางเจ้าไม่ทันถึงเที่ยงก็หมดแล้ว ต้องกลับไปทำใหม่ และคนเหล่านี้สามารถเล่าเรื่องงานของตัวเองได้ มันมีเบื้องหลังต่างๆ ที่เกิดจากความตั้งใจ การคัดสรรสิ่งที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นกาแฟที่ชงจากน้ำแร่ที่เขาไปเอามาจากภูเขาต่างๆ ทุกร้านมีเรื่องเล่า มีความตั้งใจ ผู้ที่เดินในศรีประกาศ อิชิ จะได้รับฟังเรื่องราวจากร้านต่างๆ ทำให้เห็นคุณค่าของสิ่งที่คุณกำลังจะตัดสินใจซื้อ และยังได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกัน เกิดเป็นมิตรภาพขึ้นมา”

นอกจากความต้องการสร้างบรรยากาศอบอุ่นและเป็นมิตรระหว่างคนซื้อและคนขาย อีกสิ่งที่ศรีประกาศ อิชิ ให้ความสำคัญอย่างมากก็คือการไม่รบกวนสิ่งแวดล้อม ตั้งแต่งานครั้งแรกจนถึงปัจจุบัน หนึ่งในสิ่งที่เป็นจุดเด่นของงานที่ป้าอ้อพยายามแนะนำให้ใช้มาโดยตลอดก็คือ ‘ผ้าฟุโรชิกิ’ ผ้าอเนกประสงค์ของชาวญี่ปุ่นที่สามารถนำมาผูกเป็นกระเป๋า เป็นผ้าพันคอกันหนาว และพับเก็บได้โดยไม่เปลืองพื้นที่

“เราคิดว่าการจัดงานไม่ควรจะสร้างปัญหาให้กับสิ่งแวดล้อม อย่างเรื่องอาหารเราก็จะไม่เลือกเมนูที่ต้องใช้จานชามในการทำเยอะ หลีกเลี่ยงการใช้โฟม และพยายามสิ้นเปลืองให้น้อยที่สุด” ป้าอ้ออธิบาย

งานศรีประกาศ อิชิ ครั้งที่ 5 ที่จะจัดในวันที่ 18 – 20 ธันวาคมนี้ มาในธีม Weaving Our Homeland ซึ่งนอกจากสินค้าแฮนด์เมดและอาหารสุขภาพที่ยังคงมีเช่นเดิมแล้ว ปีนี้พวกเขาขยับขยายกิจกรรมไปสู่ชุมชนมากขึ้น อาทิ กิจกรรม ‘รางไม่เลือน’ ที่จะพาคุณเดินลัดเลาะชุมชนเก่า ชมสถาปัตยกรรมเก่า และเรียนรู้ประวัติศาสตร์ผ่านคำบอกเล่าของนายสถานีรถไฟเชียงใหม่ นอกจากนั้นในปีนี้ ศรีประกาศ อิชิ ยังได้ร่วมกับมูลนิธิบ้านสมานใจซึ่งทำงานกับเด็กออทิสติก โดยนอกจากจะมีผ้าทอซาโอริ ฝีมือน้องๆ มาวางขายให้ได้อุดหนุนแล้ว น้องๆ ก็ยังจะมาสาธิตวิธีการถักให้ดูกันสดๆ ภายในงานด้วย รวมทั้งในงานยังจัดฉายภาพยนตร์สารคดี เดอะดาวน์ ให้ผู้ที่เข้าร่วมได้เข้าใจเด็กๆ มากขึ้น

“ศรีประกาศ อิชิ ไม่อยากจะเดินไปข้างหน้าโดยเป็นภาระแก่สังคม อะไรที่เราสามารถทำได้เพื่อให้อะไรแก่สังคม เราก็พยายามจะทำและสนับสนุนให้คนที่มีความคิดดีๆ มีพื้นที่ ณ ที่นี่ ที่ได้รับน้ำใจจากทุกคนจนสามารถกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง เราอยากจะตอบแทนน้ำใจนั้นด้วยสิ่งดีๆ เช่นกัน” ป้าอ้อทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

The post ศรีประกาศ : เมื่อคนเชียงใหม่ใช้น้ำใจเปลี่ยนโรงแรมอายุร้อยปีให้ชิคขนาด appeared first on a day magazine.

ก็เมื่อในวันธรรมดา คนเมืองอย่างเราต้องตื่นแต่เช้า ฝ่ารถติดและฝุ่นควันไปทำงานจนเย็นย่ำ ตกค่ำกลับถึงบ้านบางครั้งก็ยังต้องนั่งทำงานต่ออีกนิด กว่าจะได้พักสายตา ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็ต้องตื่นไปใช้ชีวิตกันอีกแล้ว การนอนเฉยๆ เลยเป็นกิจกรรมที่ทำได้ยากในยุคสมัยนี้ นั่นทำให้เมื่อเราได้ยินว่าไม่ใกล้ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มีบ้านพักในสวนสวยเพิ่งเปิดใหม่ชื่อว่า บ้านมะขาม บางน้ำผึ้ง เราจึงรีบมาเช็กอินทันที

แม้บางน้ำผึ้งจะอยู่ใกล้กรุงเทพฯ เพียงแค่แม่น้ำเจ้าพระยากั้น แต่ก็มีพืชพันธ์ุหนาแน่นสมบูรณ์ไม่แพ้ป่าที่อยู่ห่างไกลเลย สารภาพว่าตอนเดินเข้าไปยังบ้านมะขามเรามองหาตัวบ้านแทบไม่เจอเพราะถูกพุ่มไม้ครึ้มบังสายตา ยิ่งบ้านพักแต่ละหลังทำมาจากไม้ด้วยแล้ว บ้านมะขามก็ยิ่งกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งไปกับธรรมชาติรอบตัวอย่างแนบเนียน

มารู้ทีหลังว่าความกลมเกลียวเป็นหนึ่งเดียวกับพื้นที่รอบๆ คือความตั้งใจตั้งแต่แรกเริ่มของ บุปผชาติ มีเจริญ และ สุวรรณะ สมสวัสดิ์ เจ้าของบ้านมะขามที่อยากเก็บท้องร่องและสวนอันอุดมของบางน้ำผึ้งไว้ให้คนกรุงเทพฯ ได้มาอยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ ทั้งยังพยายามสร้างผลกระทบต่อโลกสีเขียวรอบตัวให้น้อยที่สุด

เพราะอย่างนั้น ‘ไม้’ จึงกลายมาเป็นวัสดุหลักในการสร้างบ้านพักหน้าตามินิมอลที่มีเพียง 6 หลัง ด้วยฝีมือการออกแบบของบริษัท สตูดิโอมิติ จำกัด (Studiomiti) ความพิเศษคือพวกเขายังใช้ไม้มาสร้างสะพานเชื่อมระหว่างบ้านพักแต่ละหลัง แถมยังใช้ไม้สีอ่อนเป็นวัสดุหลักของเฟอร์นิเจอร์ในห้องที่ช่วยขับให้บรรยากาศดูละมุนตามากขึ้น

นอกจากเครื่องเรือนไม้ในห้อง บานหน้าต่างโดยรอบยังถูกออกแบบให้อยู่ต่ำจนชิดหัวนอน เพื่อที่แขกมาพักมองออกไปจะได้เห็นต้นไม้อยู่ใกล้ตัว ส่วนยามเช้ายังจะมีนกบินมาเกาะกิ่งไม้ร้องเพลงปลุกข้างหูอีกด้วย

ถึงแม้ตัวบ้านจะได้แรงบันดาลใจมาจากบ้านไม้แบบไทยๆ แต่ถ้าลองมองไปที่ฐานของบ้าน เรากลับเห็นว่าโครงของบ้านไม่ใช่เสาไม้ต้นใหญ่แบบที่เราเคยคุ้น แต่กลับมีโครงเหล็กสีดำตั้งอยู่แทน บุปผชาติตอบข้อสงสัยเราว่าเพราะอยากรักษาพื้นที่เดิมที่เป็นสวนเอาไว้ พวกเขาจึงหยิบหลักการของฐานรถบรรทุกมาสร้างตัวฐานของบ้านคร่อมท้องร่องเดิมเสียเลย นอกจากจะไม่รุกรานธรรมชาติมากนัก หากลองสังเกตตัวเองเวลาเดินอยู่ในบ้านพัก เราจะรู้สึกโอนเอนเล็กน้อยตามแบบฉบับเรือนไทยแบบเก่าๆ ไม่มีผิด

จากโจทย์ที่ตั้งใจว่าจะรบกวนพื้นที่สวนเดิมให้น้อยที่สุดไม่เพียงแต่ทำให้ต้องยืมหลักวิศวกรรมสมัยใหม่มาใช้ แต่ยังทำให้การก่อสร้างยากขึ้นอีกหลายเท่า เพราะบริเวณของทางเดินเข้า-ออกบ้านมะขามที่เป็นเพียงทางปูนแคบๆ ในระดับที่รถจักรยานสวนกันยังต้องระวัง ทำให้การขนท่อนไม้เข้ามาสร้างบ้านทุลักทุเลอย่างช่วยไม่ได้ นั่นทำให้สถาปนิกต้องคำนวณขนาดของไม้แต่ละชิ้นให้พอดีเป๊ะ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องลำบากขนเศษไม้ออกไปอีกรอบ หรือร้ายกว่านั้นคือต้องถูกทิ้งให้เป็นเศษขยะที่โคนต้นไม้ใต้บ้าน

อีกสิ่งที่เราชอบใจบ้านมะขามแห่งนี้เป็นที่สุดคือการบิดเสน่ห์แบบไทยๆ ใส่ลงไปในการออกแบบร่วมสมัย ทำให้บ้านพักที่นี่มีหน้าตาน้อยแต่มาก แต่ยังคงกลิ่นอายที่เราคุ้นเคยเอาไว้ เช่น หลังคาบ้านที่ใช้สังกะสีแผ่นเรียบมาพับและเรียงเป็นหลังคา เล่นแสงอาทิตย์วิบวับได้ทั้งวัน หรือโต๊ะกลางห้องที่วางของใช้ตามมาตรฐานโรงแรมอย่างแก้วน้ำ กาน้ำร้อน ก็เข้าเซ็ตกันดีกับไม้ปัดไล่แมลงและไม้เกาหลังอันเป็นภูมิปัญญาชาวบ้านแบบไทยๆ

หากมองจากไกลๆ บ้านพักไม้แต่ละหลังต่างซุกตัวอยู่ในดงไม้อย่างกลมกลืน ไม่ต่างจากที่บ้านมะขามกลมกลืนไปกับชุมชนบางน้ำผึ้งอย่างแนบแน่น สะท้อนออกมาผ่านเมนูอาหาร มื้อเช้าอย่างข้าวต้มหมูใช้ข้าวผสมลูกเดือย หัวมัน และเผือกจากตลาดบางน้ำผึ้ง หรือเมนูปลาทูต้มเค็มของดีของชุมชน ที่บ้านมะขามอุดหนุนมาจากร้านของผู้ใหญ่บ้านใกล้ๆ นี่เอง หากอยากจิบเครื่องดื่มสบายๆ บ้านมะขามก็มีร้านกาแฟคอยต้อนรับ พร้อมมุมให้เอนหลังอ่านหนังสือ หรือจะแอบหลับตรงนี้ก็ยังได้

แม้บางน้ำผึ้งและตำบลบ้านใกล้เรือนเคียงจะมีกิจกรรมมากมายให้เลือกไปสนุกได้ ทั้งการปั้นธูปสมุนไพร ระบายผ้าบาติก ปั่นจักรยานเที่ยวชุมชน หรือเดินดูตลาดน้ำ แต่ที่บ้านมะขามเองกลับเน้นให้แขกที่พักได้มาทำอะไรง่ายๆ อย่างการนอนพักใจ ดูผีเสื้อร่ายรำในกอหญ้า และฟังเสียงนกร้องเสียมากกว่า

“บางทีเราทำงานในกรุงเทพฯ มันก็เหนื่อยเนอะ อากาศหายใจไม่มี ไม่รู้จะไปชาร์จพลังที่ไหน ที่นี่ก็เลยเหมาะในแง่ที่อากาศก็ดี เงียบสงบ ใกล้กรุงเทพฯ ด้วย เรามองว่าบางทีเราแค่ขอออกไปจากที่เดิมนิดหนึ่งได้มั้ย ขออยู่กับตัวเองได้มั้ย ที่นี่ก็จะเหมาะมาก” บุปผชาติบอกกับเราพร้อมรอยยิ้ม

สายลมเอื่อยๆ ยามบ่ายพัดมาพอให้สบาย เป็นสัญญาณบอกว่าเราคงต้องเช็กเอาต์ออกจากบ้านมะขามและข้ามฟากกลับไปยังกรุงเทพฯ เสียที

แต่ไม่เป็นไร เพราะแม้เมืองใหญ่จะอึกทึกครึกโครมเพียงใด แต่ใจที่ได้นอนเล่นชาร์จพลังจนเต็มเปี่ยมของเราก็พร้อมจะรับมือกับทุกความวุ่นวายแน่นอน

บ้านมะขาม บางน้ำผึ้ง

address : 38 หมู่ 2 ต.บางน้ำผึ้ง อ.พระประแดง จ.สมุทรปราการ
hour : ร้านกาแฟบ้านมะขามเปิดวันอังคาร-อาทิตย์ เวลา 10:00 – 16:00 น. ส่วนแขกที่เข้าพักสามารถเช็กอินได้ทุกวันจนถึง 18:00 น.
how to get there: นั่งเรือข้ามฟากจากท่าเรือวัดบางนานอกไปลงที่ท่าเรือปั๊มเก่าแล้วเดินต่อประมาณ 300 เมตร หรือขับรถไปจอดที่ลานจอดรถตลาดน้ำบางน้ำผึ้งแล้วเดินต่อไปทางบ้านธูปสมุนไพร บ้านมะขามจะอยู่เลยจากบ้านธูปไปไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น
tel : 098-828-0983
facebook : บ้านมะขาม บางน้ำผึ้ง
website : baanmakham.com

ภาพ กฤต วิเศษเขตการณ์

The post บ้านมะขาม บางน้ำผึ้ง : ที่พักเรียบเท่ที่เด่นเรื่องการออกแบบบ้านไม้ให้น่านอน appeared first on a day magazine.