ร้านสีดำเรียบเก๋บนหัวมุมถนนเจริญกรุง 82 แห่งนี้คือหน้าร้านของแบรนด์ดีไซน์น้องใหม่ ที่ตั้งใจว่าจะใช้การออกแบบเข้ามาจับกับทุกสิ่งและมีกลิ่นเป็นตัวชูโรง

เพียงผลักประตูเข้ามาในร้าน สิ่งแรกที่จะได้สัมผัสเป็นกลิ่นไหม้ที่มีชื่อว่า ‘Burning Cabinet’ อันเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ ซึ่งเบลนด์มาให้เข้ากับบรรยากาศเท่ๆ จากการใช้วัสดุแบบ raw material ตกแต่งภายใน ร่วมด้วยกับงาน installation art ที่ตั้งใจทำมาให้ล้อไปกับธีมหลัก ที่จะแสดงให้คนเห็นถึงที่มาของกลิ่นตั้งแต่กระบวนการแรกอย่างการเพาะปลูก  

เพราะความตั้งใจของหุ้นส่วนทั้ง 4 คน คือการสร้างแบรนด์ให้คนจดจำที่คุณภาพของสินค้ามากกว่าจะจำตัวเจ้าของหรือภาพลักษณ์ใดๆ ของ Copenn. (ที่อาจเปลี่ยนแปลงไปในอนาคต) ชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่เป็นทั้งหุ้นส่วน คนเบลนด์กลิ่น และพนักงานแนะนำสินค้า จึงอาสาพาทัวร์ร้านแบบไม่เปิดเผยชื่อเสียงเรียงนาม 

เตรียมประสาทรับกลิ่นและจินตนาการของคุณให้พร้อม แล้วตามไปฟังเรื่องราวที่มาของแบรนด์ การปรุงกลิ่น และสิ่งที่แบรนด์มุ่งหวังจะเป็น จากคำบอกเล่าของเขากัน

Copenn. = design concept store 

ย้อนกลับไปในช่วงที่โควิด-19 เริ่มระบาดใหม่ๆ และใครๆ ต่างก็เวิร์กฟรอมโฮม ตอนนั้นเองที่เจ้าของร้านหนุ่มได้ใช้เวลาอยู่บ้านกับเครื่องหอมที่ตัวเองชอบมากขึ้น ทั้งการสร้างบรรยากาศให้ห้องต่างๆ ตามอารมณ์ในแต่ละวัน หรือบางครั้งก็นำน้ำมันหอมระเหยที่สะสมไว้มาผสมเป็นกลิ่นที่ชอบ ตั้งชื่อ และสร้างสตอรี พร้อมเปิดขายให้กลุ่มเพื่อนในจำนวนน้อยๆ

จนเมื่อเห็นทางไป เขาจึงจับมือกับกลุ่มเพื่อนที่มีความชอบด้านเครื่องหอมและดีไซน์ เปิดเป็นดีไซน์คอนเซปต์สโตร์ในย่านเจริญกรุงอย่างทุกวันนี้ 

“เรา 4 คนทำงานเกี่ยวข้องกับดีไซน์อยู่แล้ว มีทั้งสมาชิกที่ชำนาญเรื่องการทำโปรดักต์ ออกแบบแฟชั่น เป็นกราฟิกดีไซเนอร์ และผมเองที่เคยทำงานด้านออกแบบภายในมาก่อน เรียกว่าครบทุกด้านของการออกแบบ เลยชวนกันว่างั้นมาทำอะไรเกี่ยวกับดีไซน์กันดีกว่า

“ด้วยความที่เราอยู่แถวนี้อยู่แล้ว พอมีโควิด-19 เห็นว่าย่านนี้มันซบเซาไปมาก จากที่ปกติมีนักท่องเที่ยวเยอะทั้งจีนและเกาหลี กลายเป็นว่าตอนนี้ห้องแถวส่วนใหญ่ถูกปล่อยเช่าหรือไม่ก็ปล่อยร้างกันหมดเราจึงหวังว่าถ้าเราทำให้ย่านนี้มันกลายเป็นที่ฮอปปิ้งแห่งใหม่ได้ก็น่าจะดี” 

พอมีรุ่นพี่ที่เปิดคาเฟ่ในละแวกนี้แนะนำว่ามีพื้นที่ตรงนี้เปิดให้เช่าอยู่ เขาจึงวางแผนทำร้านขึ้นมาจริงๆ

แม้ Copenn. จะเริ่มต้นจากเครื่องหอมและโดดเด่นที่กลิ่นอโรมา แต่ปณิธานที่แท้จริงของเขาคือการสร้างร้านขายสินค้าประเภทต่างๆ ที่มีดีไซน์เป็นหัวใจสำคัญ 

“เรามองที่นี่เป็นดีไซน์คอนเซปต์สโตร์ที่ใช้ดีไซน์มาเป็นพื้นฐานในการตั้งต้นทุกสิ่ง ตั้งแต่การพัฒนาสินค้าไปจนถึงการตกแต่งร้าน สินค้าในร้านไม่ได้มีแค่เครื่องหอม แต่มีอุปกรณ์เกี่ยวกับกลิ่น เช่น เตาละลายเทียน ที่กระจายกลิ่น หรือกระทั่งฐานรอง เราก็จะใส่วัสดุหรือคุณค่าบางอย่างลงไปเพิ่มเติม ให้คนรู้สึกว่าของชิ้นนั้นมีคุณค่าและมูลค่ามากขึ้น

“ร้านเครื่องหอมในต่างประเทศเขาจะดีไซน์จัดมาก ไปกี่ครั้งก็เปลี่ยนธีมใหม่ตลอด ทำให้เรารู้สึกสนุก เทียบกับร้านเครื่องหอมในไทยที่ส่วนใหญ่จะจัดหน้าร้านเหมือนกันแทบทุกร้าน ของในตลาดไทยก็มีความกลางๆ ไม่ได้มีตัวตนชัดเจนแบบที่เราชอบ เราเลยกันคิดว่างั้นลองสู้เลยดีกว่า อยากทำอะไรที่มีดีไซน์เยอะๆ ออกมาขายในตลาด” หุ้นส่วนหนุ่มบอกถึงความตั้งใจ 

เครื่องหอมที่เป็นสินค้าชูโรงประจำร้านจึงไม่เพียงเข้มงวดในการออกแบบกลิ่น แต่ยังมีกระบวนการออกแบบทั้งตัวผลิตภัณฑ์และแพ็กเกจจิ้งมาข้องเกี่ยว

หนึ่งในสินค้าที่น่าสนใจก็คือ ‘กำยาน’ ที่แบรนด์เครื่องหอมอื่นๆ ยังไม่ลงมาทำตลาด Copenn. จึงได้โอกาสจับมาเป็นหนึ่งในสินค้าหลัก 

“เรามองว่าคนไทยยังไม่ค่อยชินกับการใช้กำยาน เพราะหลายๆ คนกลัวเรื่องควัน กลัวว่าจะใช้ในคอนโดไม่ได้ แต่จริงๆ แล้วควันของกำยานไม่ได้มากขนาดนั้น เราเลยตัดสินใจทำ และเพิ่มมูลค่าให้มันด้วยส่วนผสมที่เป็นธรรมชาติและดีไซน์ฐานรองเข้ามาเพิ่ม” เขาว่าพลางยกตัวอย่างต่อไปถึงแพ็กเกจจิ้ง ที่ก็ได้มาจากการนำของหลุด QC จากฝีมือช่างในย่านเจริญกรุงมาเพิ่มมูลค่าใหม่เช่นเดียวกัน

“เราเจอกล่องพวกนี้วางกองทิ้งไว้หน้าร้านในชุมชนละแวกนี้ พอจะติดต่อขอซื้อมาทำเป็นแพ็กเกจเขาก็บอกว่าใช้ไม่ได้หรอก กล่องมันเบี้ยว แต่เรามองว่าความเบี้ยวมันไม่ได้สำคัญเลย ในเมื่อฝาปิดก็ยังใช้งานได้”

โชคดีที่ลูกค้าที่ร้านเองก็ชอบสินค้าและดีไซน์ในทิศทางคล้ายๆ กัน 

เขาบอกว่าสินค้าส่วนใหญ่ของแบรนด์จะมีความคราฟต์ ใช้แรงงานคนเข้าไปอยู่ในทุกจุดของกระบวนการผลิต บางครั้งความผิดพลาดเล็กน้อยจากการผลิตจึงนับเป็นเสน่ห์ 

“อย่างช่วงแรกๆ เราผลิตเตาออกมาแต่มันมีตำหนิที่เกิดจากโรงงาน มีรอยเยอะ เราก็กลัวว่าลูกค้าจะไม่เข้าใจ แต่กลายเป็นว่าลูกค้ากลับยิ่งชอบตัวที่มีรอยเยอะ บอกว่าเอาอันนี้แหละ ไม่เหมือนใครดี” 

Copenn. = แบรนด์ดีไซน์ที่จริงจังเรื่องกลิ่น

ในส่วนของโปรดักต์ เขาเริ่มต้นจากการเบลนด์กลิ่นที่คิดว่าจะเข้ากับความชอบหลายๆ แบบของลูกค้า ทั้งโทนเบสิกอย่าง woody, fruity, floral และ fresh โดยมี Burning Cabinet เป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ของที่นี่ 

“กลิ่น Burning Cabinet มาจากการจินตนาการว่าตอนเอาไม้มาเผา มันมีกลิ่นอะไรออกมาบ้าง อาจจะไม่ได้มีแค่กลิ่นไม้อย่างเดียว แต่จะได้กลิ่นความชื้นของน้ำที่อยู่ในไม้ก่อนมันจะไหม้ด้วย กลิ่นนี้จึงมีกลิ่นที่เฟรชผสมผสานกับกลิ่นไหม้ตอนท้าย”

เขาอธิบายว่ากลิ่นแต่ละกลิ่นนั้นมีที่มาจากจินตนาการของเขาและเพื่อนๆ โดยเริ่มจากการวาดภาพบรรยากาศก่อน แล้วจึงใส่เรื่องราวลงไปให้กลิ่นนั้น 

“อย่างกลิ่น ‘Last Volcano’ เรานึกถึงการระเบิดของภูเขาไฟ แล้วมาสร้างสตอรีว่ามันเหมือนการที่เราเฝ้ารอให้ภูเขาไฟระเบิด เพื่อที่เราจะได้เห็นความสวยงามตอนที่ดินและไฟปะทุขึ้นมา กลิ่นนี้เลยจะมีทั้งมีความสดชื่น มีความหวานของกลิ่นมะกรูด มีกลิ่นชา และกลิ่นของพริกไทยดำมาผสมกันเป็นตัวแทนของการระเบิด”

ขณะที่บางกลิ่นอาจเกิดจากการตามหากลิ่นที่หลงเหลือในความทรงจำ 

“หรือกลิ่น ‘Gastric Acid’ แปลแบบตรงตัวคือกรดในกระเพาะ มันมาจากการที่เราคิดถึงช่วงเด็กๆ ที่เราบีบมดแล้วมันจะมีกลิ่นเปรี้ยวๆ ออกมา ก็คิดว่าจะทำยังไงให้ได้กลิ่นอย่างนี้ เราเลยไปดูว่ามดมันทำอะไรบ้างเพื่อผสมกลิ่นออกมา ดังนั้นกลิ่นนี้จึงเป็นตัวแทนของจิตวิญญาณสัตว์ตัวเล็กๆ ที่อยู่กับป่า จะมีการใช้กลิ่นเปรี้ยวๆ ผสมกับกลิ่นต้นสน ให้รู้สึกถึงความเขียวของก้านไม้”

กว่าจะได้แต่ละกลิ่นออกมาวางขายจึงใช้เวลายาวนาน ผลิตภัณฑ์บางตัวก็พัฒนากันมากว่าปีเพื่อให้ถูกใจสมาชิกทั้ง 4 คน จากนั้นจึงค่อยเบลนด์ให้กลิ่นออกมาดีและเหมาะกับโปรดักต์แต่ละประเภทมากที่สุด

สำหรับใครที่กำลังจินตนาการถึงแต่ละกลิ่นข้างต้น สิ่งหนึ่งที่อาจต้องทำความเข้าใจก็คือกลิ่นเหล่านี้อาจไม่ได้แหลมชัดมากอย่างที่หลายคนคิด นั่นเพราะทั้งหมดคือกลิ่นที่สกัดจากธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ 

ส่วนโทนเบสิกต่างๆ นั้นแม้จะมีครบ แต่ก็จะเป็นกลิ่นที่เบลนด์ขึ้นใหม่ในคาแร็กเตอร์ของแบรนด์ ไม่ให้ซ้ำกับโทนเดียวกันที่เราเคยดมจากที่ไหน อย่างกลิ่นฟลอรัลของที่นี่ก็จะไม่ได้หวานจ๋า แต่จะมีความเขียวของธรรมชาติและทิ้งกลิ่นสดชื่นปิดท้ายที่ปลายกลิ่น ให้ความรู้สึกที่ซับซ้อนและแปลกใหม่

หุ้นส่วนทั้งสี่จึงตั้งใจอยากให้ลูกค้ามารับประสบการณ์ที่หน้าร้านเองโดยตรง เพราะนอกจากจะได้ทดลองดมกลิ่นอันซับซ้อนและฟังคำแนะนำจากผู้สร้างกลิ่นตัวจริงแล้ว ที่นี่ยังมีของหลากหลายที่รอให้คนเข้ามาสำรวจอาณาจักรความหอม ทั้งเทียนที่ทำเลียนแบบทรงหิน แฮนด์ครีม ไปจนถึงไม้หอมไว้จุดสร้างกลิ่น สร้างบรรยากาศให้พื้นที่

Copenn. = แบรนด์ดีไซน์ที่ไม่หยุดนิ่ง

เพราะมองว่ากลิ่นคือความลื่นไหล กับร้านนี้เองเขาก็มองว่ามันคือนิทรรศการที่จะหมุนเปลี่ยนไปตามธีม เพื่อให้คนที่มาได้รับประสบการณ์ต่างกันออกไป

“ปรัชญาของเรา คือ art and imagination เรามองว่ากลิ่นเป็นสิ่งที่ไม่ตายตัว มันลื่นไหลไปตามสเปซและความรู้สึกของคนดมได้ มันคือการใช้ความรู้สึกเข้ามาผสมกับจินตนาการ” 

ด้วยเหตุนี้เขาจึงวางเป้าหมายของแบรนด์ออกมาเป็น chapter โดย chapter แรกเปิดตัวมาในธีม cultivation หรือการเพาะปลูก

“เราไม่ได้มองว่าการเกิดกลิ่นที่ดีจะมาจากการสกัดอย่างเดียว แต่เรามองไปถึงระบบนิเวศก่อนปลูกเลยด้วยซ้ำ หิน ดิน ทราย อุณหภูมิ และภูมิอากาศที่ดี อาจทำให้กลิ่นมันดีด้วยก็ได้ เลยเอาเรื่องวัฏจักรการปลูกขึ้นมาเป็นภาพในการทำสิ่งต่างๆ ในร้าน ทั้งการออกแบบกลิ่นของสินค้า ไปจนถึงการตกแต่งภายในร้าน”

หากสังเกตจะพบว่าทั่วทั้งร้านมีการจำลองภาพของทั้งก้อนหิน ดิน เหล็ก และไม้ จัดวางโดยใช้สีเอิร์ทโทนและ raw material เพื่อให้คนที่เข้ามาสัมผัสได้ถึงธีมที่ว่า

เจ้าของร้านหนุ่มชี้ไปตามชั้นวาง ก่อนจะอธิบายให้เห็นว่าสีดำหรือคราบเขม่าควันต่างๆ ที่ติดอยู่ตามตู้ก็เกิดจากการเผาไฟจริงๆ

“installation art จากผักตบชวาพวกนี้มันก็เหมือนว่าเป็นการเก็บเกี่ยวจากรอบที่แล้ว ก่อนจะเริ่มลงปลูกใหม่ มันเอื้อไปกับสตอรีที่เราตั้งใจให้เห็นเป็นวัฏจักร

“ใน chapter ต่อไปมันอาจยังเกี่ยวข้องกับการเพาะปลูกอยู่ แต่เป็นในพาร์ตของการแตกดอก การเก็บเกี่ยว และการสกัด เราอยากให้หน้าร้านแห่งนี้เป็นซีนหนึ่งที่เราสามารถเปลี่ยนภาพลักษณ์ไปได้เรื่อยๆ วันหนึ่งเราอาจจะตกแต่งด้วยโทนสีหรือเรื่องราวอื่นๆ ไม่อยากให้คนจดจำภาพเราเป็นภาพเดียว แต่อยากให้คนเฝ้ารอว่าพวกเราจะทำอะไรต่อไป”

เขามองว่านี่คือหนึ่งในความท้าทายที่แบรนด์จะต้องเผชิญต่อไปว่าจะทำยังไงให้คนยังจดจำตัวตนของพวกเขาได้แม้ในวันที่คาแร็กเตอร์ของร้านเปลี่ยนแปลงไปสู่ฉากใหม่ หรือพัฒนาไปสู่สิ่งใหม่ที่ไม่ใช่แค่การขายเครื่องหอมที่หน้าร้าน

“ผมอยากให้ Copenn. เป็นแบรนด์ที่ไปจับ ไปคอลแล็บกับอะไรก็ได้ เป็นแบรนด์ดีไซน์ที่มีกลิ่นมาเกี่ยวข้อง เราอาจไปคอลแล็บกับศิลปิน คอลแล็บกับพิพิธภัณฑ์ เพื่อมอบประสบการณ์ด้านกลิ่นและดีไซน์ เรามองว่านี่คือตัวตนของเรา และเราเชื่อว่าดีไซน์สามารถผสมกับทุกอย่างได้จริงๆ” เขาทิ้งท้าย

The post Copenn. เมื่อนักออกแบบลุกขึ้นมาปรุงกลิ่นหอมแนวใหม่ จนขยายเป็น design concept store appeared first on a day magazine.

ทันทีที่อ่านชื่อร้านและลองชิมน้ำมะปี๊ดโซดา ไอศครีมมะปี๊ดน้ำผึ้ง และน้ำสละปั่นที่ร้าน คนจันท์โดยกำเนิดอย่างเราจึงมั่นใจว่าเจ้าของร้านจะต้องเป็นคนจันทบุรีแน่ๆ แล้วก็จริงตามนั้น จันท์เจ้า

เราจึงไม่รอช้า ติดต่อไปยังสามเพื่อนซี้ผู้ก่อตั้ง อย่าง สี่รัก–สี่รัก คุณประภากร, ทิพย์–สุนิสา อรรถการวงศ์ และ บุส–บุสรา มหาผลเจริญ เพื่อพูดคุยถึงที่มาที่ไป ว่าทำไมร้านอาหารและของดีภาคตะวันออกอันแสนเก๋นี้จึงมาตั้งอยู่ ณ เอกมัย ซอย 2 และนอกจากขายอาหารจันทบุรี ทำไมจันท์เจ้าต้องรวบรวมของดีภาคตะวันออกมาให้คนกรุงเลือกสรรด้วย

ไม่ต้องพูดให้มากความ ขอเชิญสูดกลิ่นทะเลและวัฒนธรรมการกินของภาคตะวันออกในร้านจันท์เจ้า ณ บัดนี้ จันท์เจ้า

สามทหารเสือที่ผูกพันกับจันทบุรีตั้งแต่เด็ก

หลังผลักประตูเข้าไปในร้าน จัดแจงข้าวของ และดื่มน้ำมะปี๊ดพอชื่นใจ สี่รักผู้ซึ่งเป็นคนจันทบุรีแต่กำเนิดจึงย้อนให้ฟังถึงมิตรภาพครั้งวัยเยาว์ของทั้งสาม อันนำมาสู่การสร้างร้านจันท์เจ้าแห่งนี้

“เราสามคนเรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่อนุบาล บ้านที่กรุงเทพฯ ก็อยู่ใกล้ๆ กัน เดินกลับบ้านด้วยกันตลอด วันธรรมดาหลังเลิกเรียนและวันเสาร์-อาทิตย์เราก็จะต้องไปนั่งเล่นหรือนอนพักที่บ้านใครคนใดคนหนึ่งเสมอ”

ขณะที่หลายๆ คนอาจมองว่าจันทบุรีเป็นเมืองทางผ่านที่ดูไม่มีอะไรให้เที่ยว หรือบางคนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมืองจันท์นั้นมีทั้งน้ำตก ภูเขา และทะเล แต่สำหรับทิพย์กับบุส จันทบุรีเป็นเมืองที่มีเสน่ห์กว่าที่หลายคนเข้าใจ

“ทุกปิดเทอมเราจะไปเที่ยวจันทบุรีและนอนพักที่บ้านสี่รัก ได้ไปเดินเที่ยวชุมชนริมน้ำ แพปลา และอีกหลายที่ แต่สิ่งที่จำได้ขึ้นใจคือการเข้าไปอยู่ในครัวกับคุณแม่สี่รัก เห็นเขาคว้านระกำลงไปทำเป็นต้มยำ ได้ลองชิมยำมังคุดและอาหารจากผลไม้อีกหลายเมนู ซึ่งเปิดโลกเรามากว่าเอาผลไม้มาทำอาหารคาวได้ด้วยเหรอ” ทิพย์เอ่ยให้ฟังด้วยความตื่นเต้น

“เราไปเที่ยวหลายที่และได้กินอาหารจันท์หลายร้าน ตอนกลางคืนกินอาหารทะเล ตอนเช้าตื่นมากินก๋วยเตี๋ยวหมูเลียงซึ่งเป็นก๋วยเตี๋ยวพื้นเมืองจากสมุนไพรป่า เรากินเยอะมากจนป่วยไปเลย” บุสเล่าอย่างขำๆ อธิบายให้ฟังถึงความชอบอาหารจันท์ได้อย่างดีเยี่ยม

เพราะความผูกพันตั้งแต่วัยเยาว์ครั้งนั้น นอกจากจันทบุรีจะเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของทิพย์และบุส ที่นี่ยังเปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองที่เมื่อมีเวลาก็ต้องไปแล้วไปอีก

“เรามองว่าจันทบุรีเป็นบ้านหลังหนึ่งของเราเลยด้วยซ้ำ มันจะมีที่ไหนบนโลกนี้อีกที่เราอยากไปบ่อยๆ โดยไม่เบื่อเลย ทุกวันนี้เวลาเห็นสี่รักพาใครไปเที่ยวที่ที่เราไม่เคยไปก็จะบอกเสมอว่าแอบมุบมิบอีกแล้วนะ ทำไมไม่เคยพาเราไปเลย” ทิพย์พูดพลางหัวเราะ

ใส่ใจในทุกการเดินทางของผลิตภัณฑ์

เมื่อกาลเวลาผันผ่าน สามสหายต่างแยกย้ายกันไปเรียนมหาวิทยาลัยและมีเส้นทางของตนเอง ทั้งสี่รัก ทิพย์ และบุส จึงไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเช่นเมื่อก่อน โดยเฉพาะบุสที่ไปเรียนต่อและทำงานที่อเมริกาก็ยิ่งไม่ค่อยได้เจอใครเข้าไปใหญ่ แต่ทุกกลางปีและสิ้นปี ทิพย์และเพื่อนๆ อีกหลายคนจะต้องแวะเวียนไปจันทบุรีและพักที่โรงแรมมณีจันท์รีสอร์ท ธุรกิจของครอบครัวสี่รักที่เธอเข้าไปรับช่วงต่อ และด้วยความผูกพันกับอาหาร สถานที่ และวัฒนธรรม เมืองทางผ่านนี้จึงยังคงอยู่ในใจทิพย์และเพื่อนๆ

“เราคุยเล่นๆ กับสี่รักมาหลายปีแล้วว่าน่าจะมีร้านอาหารจันท์ที่กรุงเทพฯ นะ เพราะบางครั้งเราและเพื่อนคนอื่นๆ ไม่ได้ไปจันท์ ก็ต้องรบกวนสี่รักส่งอาหารและผลไม้มาให้ตลอดจนรู้สึกเกรงใจ” ทิพย์พาเรากลับมาที่จุดตั้งต้นของจันท์เจ้า ณ เอกมัย ซอย 2

“แต่เราก็คิดว่าเราจะเปิดร้านอาหารจันทบุรีไม่ได้เลยถ้ายังขาดจิ๊กซอว์ตัวสำคัญไป ซึ่งคือบุสที่ไปเรียนและทำงานในร้านอาหารที่อเมริกาตั้งแต่เรียนจบ ถ้าเขาพร้อมเมื่อไหร่เราจะเปิด ซึ่งเขาก็กลับมาในช่วงที่โควิด-19 เริ่มเข้ามาในประเทศไทยพอดี” สี่รักเสริมความตั้งใจต่อจากทิพย์

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง โรงแรมของสี่รักถูกสั่งปิดจากมาตรการป้องกันโควิด-19 เพื่อนๆ ของเธอจึงไม่สามารถเดินทางมาทานอาหารทะเลและผลไม้ที่จันทบุรีได้ กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้สี่รักค่อยๆ เรียนรู้การขนส่งของอร่อยเหล่านั้น พร้อมกับพยายามคงความสดอร่อยหอมหวานดังเดิม ซึ่งเป็นโจทย์ที่ยากแสนยาก แต่ความยากนี้เองที่กลายเป็นตัวเร่งทำให้การคุยเล่นๆ ของทิพย์และสี่รักเกิดขึ้นจริง 

เมื่อบุสเอาด้วย ไฉนเลยสี่รักและทิพย์จะไม่เดินหน้าต่อ ทั้งสามจึงจัดแจงแบ่งหน้าที่ให้บุสผู้มีความรู้เรื่องการจัดการร้านอาหารมาดูแลความเป็นไปหน้าร้าน ทิพย์ผู้เรียนทางด้านศิลปะมาจึงรับผิดชอบภาพลักษณ์ของร้าน ส่วนสี่รักผู้รู้จักจันทบุรีดีกว่าใครจึงรับอาสาคัดสรรของและขนส่งสินค้ามาจัดวางที่กรุงเทพฯ

จากครั้งแรกที่โยนไอเดียในเดือนพฤษภาคม ร้านอาหารและมาร์เก็ตเล็กๆ รวมของดีภาคตะวันออกนามจันท์เจ้าก็พร้อมเปิดบริการในเดือนธันวาคม 2563 ในสโลแกนที่ว่า ‘delicacy from the east’

“การส่งอาหารและผลไม้ต้องใช้ความเอาใจใส่เป็นอย่างมาก เราต้องรู้ระยะเวลาของเขา รู้จังหวะการเก็บและส่งที่ดีเพื่อควบคุมคุณภาพให้ได้ นี่คือนิยามคำว่า delicacy from the east ของเรา” สี่รักผู้คุ้นเคยกับอาหารทะเลสดๆ และผลไม้หอมหวานที่เพิ่งเด็ดจากต้นว่า

เมนูพื้นถิ่นที่น้อยคนจะรู้จัก

จากคอนเซปต์หลักของร้าน ทั้งสามคนแตกแยกย่อยบริการของจันท์เจ้าเป็น 3 อย่าง คือ หมวดหมู่อาหาร เครื่องดื่ม และของฝากจากคนพื้นถิ่น สี่รักซึ่งเป็นเจ้าของครัวมณีจันท์ ครัวอาหารจันท์เลื่องชื่อจากโรงแรมชื่อเดียวกัน จึงอาสาเล่าให้ฟังถึงวัฒนธรรมการกินอาหารของจันทบุรีที่จันท์เจ้าหยิบมานำเสนอ

“อาหารของจันท์เจ้าจะมีทั้งอาหารทะเล อาหารที่ทำจากสมุนไพร และอาหารที่ทำจากผลไม้ ซึ่งนำมาจากพื้นฐานการกินของคนจันท์ที่ทำกินวนเวียนอยู่แค่นี้”

เมนูจากวัฒนธรรมการกินของคนจันท์ที่ว่าจึงมีทั้งไก่ต้มระกำกระวาน ปลาผัดกระวาน ซึ่งเป็นพืชสมุนไพรจากป่า หรือจะเป็นเมนูหมูชะมวงจากใบชะมวงรสเปรี้ยวที่ปลูกตามสวนผลไม้ของชาวจันท์

ไหนจะมีข้าวทะเลจันท์เจ้าที่เสิร์ฟข้าวคลุกพริกเกลือพร้อมหมูแดง น้ำพริกปูไข่ น้ำพริกกะปิ ที่คัดสรรกุ้ง หอย ปู ปลา จากท้องทะเลจันทบุรีและตราดที่มีระบบนิเวศอย่างป่าชายเลนอันอุดมสมบูรณ์ ทำให้ได้วัตถุดิบที่ทั้งกรอบทั้งหวาน

และที่ขาดไม่ได้คือเส้นจันท์ผัดปูที่รังสรรค์ขึ้นจากเส้นก๋วยเตี๋ยวเหนียวนุ่มจากจันทบุรี คลุกเคล้ากับน้ำพริกแกงรสเปรี้ยวหวาน เสิร์ฟพร้อมปูเนื้อดีที่บอกเลยว่าไม่เหมือนผัดไทยภาคกลางแน่นอน

ส่วนเมนูผลไม้ในร้าน ทั้งสามนำเสนอผ่านยำผลไม้เมืองร้อน ที่แม้จะไม่ดังเท่าเมนูอาหารที่ร่ายมาด้านบน แต่คนภาคตะวันออกก็ทำกินกันเองในครัวเรือนอยู่บ่อยๆ อย่างยำสละลอยแก้ว ตำมะยงชิดกะปิกุ้งสด และยำมังคุด รับประกันความแซ่บนัวด้วยน้ำยำเฉพาะของจันท์เจ้าที่มีความหอมและเค็มนิดๆ จากกุ้งแห้งประมงพื้นถิ่น ซึ่งสี่รักบอกว่าเป็นการนำเสนออาหารที่แซ่บอยู่แล้วให้แซ่บและเก๋ขึ้นกว่าเก่า

“แม้บุสกับทิพย์จะเป็นคนกรุงเทพฯ แต่ก็คุ้นเคยกับอาหารจันท์ตั้งแต่เด็ก การเลือกเมนูอาหารมาใส่ในร้านนี้จึงไม่ได้ยากมาก แต่เพราะคนจันทบุรีทานหวานมาก เราจึงต้องปรับรสชาติให้หวานน้อยลง ให้คนกรุงเทพฯ และคนจังหวัดอื่นทานได้” ทิพย์เสริมแล้วแอบกระซิบเพิ่มเติมว่าไม่ต้องห่วงว่าจะทำให้รสชาติจันท์ๆ นั้นจางหาย เพราะพ่อครัวของจันท์เจ้าส่งตรงจากครัวมณีจันท์ของสี่รัก และการันตีโดยคนจันท์อย่างเราว่าแม้จะหวานน้อยลงหน่อย แต่เมนูของจันท์เจ้าก็ยังถูกต้องเสมือนได้กินที่บ้านจนต้องร้องว่าอร่อยฮิ!

หยิบของดีในพื้นที่มาห่อหุ้มใหม่ให้ไฉไลกว่าเดิม

หากใครแวะมาเยี่ยมเยียนร้านจันท์เจ้า เมื่อเปิดประตูเข้าไป เราจะพบกับส่วนมาร์เก็ตสินค้าพื้นถิ่นเล็กๆ ที่ทั้งสามคนคัดสรรมาจากจันทบุรีและจังหวัดภาคตะวันออกโดยเฉพาะ ซึ่งนอกจากจะคงความสดใหม่และอร่อยได้ดังเดิมตามคอนเซปต์ delicacy from the east ทั้งสามก็ยังแปลงโฉมสินค้าเหล่านั้นให้น่าสนใจยิ่งขึ้น ผ่านแพ็กเกจจิ้งสุดไฉไลที่ทำให้จัดเก็บง่ายและสวยจนซื้อไปเป็นของฝากคนรู้ใจก็ได้

“แม้จะมีความทรงจำเกี่ยวกับจันทบุรีร่วมกัน แต่ภาพที่พวกเรามองก็อาจจะไปคนละทิศคนละทาง ยกเว้นแค่อย่างเดียวคือสินค้าท้องถิ่นซึ่งเป็นเสน่ห์ของจันทบุรีที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องอาหารการกิน เพราะที่นั่นยังมีของท้องถิ่นจากชุมชนริมน้ำจันทบูร ชุมชนหนองบัว ชุมชนขลุง และอีกหลายๆ ชุมชนที่พวกเราจะหยิบซื้อกลับมาทุกครั้งเวลาไปเยือน ซึ่งเราอยากให้มีความรู้สึกนี้เกิดขึ้นในร้านจันท์เจ้าด้วย” ทิพย์บอก

ขนมไข่สูตรโบราณของป้าไต๊จากชุมชนริมน้ำจันทบูร ทอฟฟี่เนื้อสละและมังคุด น้ำผึ้งเขาคิชฌกูฏ พริกไทยจันท์ และผลไม้เมืองร้อนอย่างทุเรียน มังคุด เงาะ ฯลฯ ที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปตามฤดูกาล เหล่านี้คือตัวอย่างสินค้าที่คัดสรรมาแล้ว และได้คะแนนสามผ่านจากเพื่อนซี้เช่นเดียวกันกับทุกเมนูในร้าน

แต่มากกว่าการส่งต่อความรู้สึกของการได้เที่ยวจันทบุรีแล้ว การมีโซนของดีของเด็ดจากจังหวัดภาคตะวันออกอื่นๆ เอาไว้ในร้านยังเพื่อสนับสนุนชาวบ้านและชาวสวนให้มีตลาดกระจายสินค้ามากขึ้น โดยเฉพาะในช่วงโควิด-19 ที่ทำให้นักท่องเที่ยวบางตาและเศรษฐกิจในจังหวัดพังไม่เป็นท่า

“ชาวบ้านและชาวสวนหลายคนเจอวิกฤตหนักจากโควิด-19 แต่ด้วยความที่เขาไม่รู้เรื่องแพ็กเกจจิ้ง การติดต่อวางขาย และการตลาด ทำให้พวกเขาลำบากมาก” สี่รักเกริ่น ก่อนจะยกตัวอย่าง

“อย่างคุณลุงที่เป็นเจ้าของสวนมะม่วงอกร่องเสม็ดงาม ตอนแรกเราติดต่อขอรับมะม่วงเขามาขาย แต่เขาบอกว่าไม่มีแล้ว จากนั้นไม่นานเขาก็โทรกลับมาว่าโดนคนที่รับซื้อยกเลิก คิดดูสิว่าชาวสวนที่เฝ้าบำรุงต้นไม้มาตลอดปีเพื่อหวังเงินในช่วงเดียวเท่านั้น แต่กลับถูกยกเลิกทั้งหมด เขาจะอยู่ได้ยังไง

“หรืออย่างขนมปังกรอบจากชุมชนขนมแปลกหนองบัวที่อร่อยมาก เราก็นำมาต่อยอดใส่แพ็กเกจจิ้งให้เก็บรักษาง่าย สวย และเข้ากับจันท์เจ้า ทำเป็นเซตของขวัญวันปีใหม่บ้าง ขายเดี่ยวๆ บ้าง ซึ่งก็ได้รับผลตอบรับดีมาก จนคุณป้าเจ้าของเขาบอกว่าโควิด-19 ทำให้ร้านอื่นเงียบมากจนไม่รู้ว่าจะรอดไหม แต่เขารอดแล้ว เราจึงยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่เราทำอยู่นั้นมาถูกทางแล้ว” สี่รักสรุป

“คำว่าถูกทางยังคือการที่ลูกค้าคนจันท์เดินเข้ามาในร้านแล้วถามว่าเจ้าของร้านเป็นคนจันทบุรีหรือเปล่า หรือเวลาลูกค้าตื่นเต้นที่ได้เห็นร้านอาหารภาคตะวันออกมาตั้งอยู่ตรงนี้ มันยิ่งยืนยันว่าสิ่งที่ทำอยู่มันใช่” บุสผู้รับหน้าที่ดูแลส่วนครัวเสริม แล้วส่งต่อให้ทิพย์ทิ้งท้ายถึงความตั้งใจ

“หลายคนถามว่าเราไม่ใช่คนจันทบุรีแต่ทำไมมาทำร้านอาหารจันทบุรี เรากลับมาตั้งคำถามกับตัวเองเหมือนกัน และพบว่ามันน่าจะมาจากความผูกพันนั่นแหละ เราเลยอยากให้คนอื่นๆ รู้จักจันทบุรีแบบที่เราได้สัมผัสมา ช่องทางโซเชียลของเราจึงไม่ได้มีไว้ขายของเท่านั้น แต่ยังเล่าเรื่องวัฒนธรรมการกินและการอยู่อาศัยของคนจันทบุรีแบบที่เราคุ้นเคยด้วย”

ของดีของเด็ดจากจันท์เจ้ามาร์เก็ต

ทอฟฟี่กะทิ

เคยกินทอฟฟี่กะทิ 3 เม็ด 5 บาท ที่ม้วนเป็นเม็ดสวยงามในกระดาษสีสันสดใสหรือเปล่า

นี่คือขนมที่บุสโปรดปรานที่สุดยามไปเที่ยวจันทบุรี ผ่านทีไรก็ต้องแวะซื้อ และต้องเป็นทอฟฟี่ร้านที่คัดสรรมาเท่านั้น เพราะเนื้อที่นุ่มหนึบพอดี ไม่ติดทั้งกระดาษ ไม่ติดทั้งฟัน แกะกินเพลินเกินห้ามใจ!

“ตอนแรกเราไม่ได้จะขาย แค่นำมาใส่ขวดโหลเพิ่มสีสันให้ร้าน แต่มีลูกค้าคนหนึ่งจ้องโหลทอฟฟี่อยู่นานมากแล้วถามว่า ‘ใช่สิ่งที่ผมคิดไหมครับ’ เหมือนเขาตามหามันมานานมากแต่ไม่มีใครขาย เขาเลยซื้อไปทั้งหมด 30 เม็ดเลย” ทิพย์บอกอย่างมีความสุข

“หรือลูกค้าอีกคนที่ซื้อให้คุณยาย เขาเล่าว่าคุณยายเป็นเบาหวาน จึงจำกัดให้กินวันละ 2 เม็ดเท่านั้น แต่คุณยายก็แอบเอาไปซ่อนแล้วบอกว่าหมดแล้ว เขาจึงต้องมาซื้อให้เรื่อยๆ” บุสเล่าบ้างด้วยเสียงหัวเราะ

น้ำมะปี๊ดและน้ำผลไม้เมืองร้อน

มะปี๊ดคือส่วนประกอบหลักของอาหารและเครื่องดื่มจันทบุรีหลายชนิด เป็นผลไม้ที่ให้กลิ่นและรสคล้ายส้มผสมมะนาว ทั้งสามจึงคัดสรรเครื่องดื่มมะปี๊ดแบบใส่ขวดพร้อมทานมาขาย นอกจากนั้นยังเสิร์ฟเครื่องดื่มที่ทำขึ้นสดๆ ในร้านอย่างมะปี๊ดโซดาและมะปี๊ดรวงผึ้งด้วย เพื่อส่งความรู้สึกเสมือนได้เดินเที่ยวเมืองจันท์ให้ทุกคน

ซึ่งขอบอกว่าอร่อยมากๆ และคนจันท์อย่างเราขอการันตีว่านี่คือมะปี๊ดแท้ๆ แน่นอน

“เราจะเจอคนขายน้ำมะปี๊ดตลอดสายชุมชนริมน้ำจันทบูร การได้ดื่มน้ำมะปี๊ดที่จันท์เจ้าก็เหมือนได้ความรู้สึกสดชื่นเวลาเดินเที่ยวจันท์” สี่รักว่า และนอกจากน้ำมะปี๊ดชื่นใจแล้ว จันท์เจ้ายังมีน้ำผลไม้และสมุนไพรท้องถิ่นจันท์เสิร์ฟด้วย ทั้งน้ำสละปั่นและชามะตูมสำรอง ชามะตูมแสนหอมที่ผสมผสานกับสมุนไพรพื้นถิ่นอย่างสำรอง ที่ไม่เพียงอร่อย แต่ยังดีต่อสุขภาพ

ไอศครีมรสผลไม้และขนมโบราณ

อีกทีเด็ดหนึ่งที่เราว่าต้องชิมเมื่อมาเยือนจันท์เจ้าคือไอศครีมหลากรสที่ทั้งสามคิดค้นขึ้นมา ซึ่งมีทั้งรสมะปี๊ด มะปี๊ดน้ำผึ้ง มะปี๊ดโยเกิร์ต สละ มะม่วงอกร่อง มะยงชิดชีสเค้ก ทอฟฟี่กะทิ และถั่วตัด

“เรามานั่งคิดกันว่ามีสินค้าไหนบ้างที่เราสามคนชอบกิน เพื่อนำเสนอความเป็นชุมชนจันทบุรีให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่และกลุ่มลูกค้าในเมืองได้ ซึ่งไอศครีมคือคำตอบนั้น เลยมาดูกันว่าสินค้าในชุมชนตัวไหนบ้างที่จะนำมาทำเป็นไอศครีมได้ เช่นถั่วตัดหรือทอฟฟี่กะทิที่บุสชอบมาก

“จนได้มาทั้งหมด 8 รสชาติ ซึ่งที่มีรสมะปี๊ดถึง 3 แบบก็เพราะเราสามคนชอบแต่ละรสไม่เหมือนกัน” ทิพย์เล่าถึงไอเดียไอศครีมรสอร่อย ซึ่งเมื่อลองทานแล้วก็สัมผัสได้ถึงรสชาตินั้นจริงๆ

The post ‘จันท์เจ้า’ ร้านเก๋ที่รวมเมนูเด็ดจากจันทบุรี และสารพัดของดีภาคตะวันออกมาให้ชาวกรุง appeared first on a day magazine.

อาจเป็นการได้ตื่นเช้ามาจิบกาแฟหอมกรุ่นร้อนๆ อาจเป็นการได้อ่านหนังสือวันละเล่มสองเล่ม อาจเป็นการออกไปรับไอแดดแล้วสรรหาสารพัดของจุกจิกมาไว้ในครอบครอง หรืออาจเป็นการทำหลายๆ อย่างพร้อมกันไปเลยก็ย่อมได้

ในยามที่สถานการณ์สังคมทำให้เราทุกข์ใจ เราจึงอยากชวนทุกคนออกไปสรรรหาสารพันของเพิ่มความสุขให้มากกว่าเก่าผ่าน 5 ร้านน่าช้อป ที่ไม่ว่าคุณจะมีไลฟ์สไตล์ไหนก็ห้ามพลาด ตั้งแต่ร้าน selected shop เสื้อผ้า ต้นไม้ แผ่นเสียง ไปจนถึงเครื่องเขียน แต่ละร้านล้วนคัดสรรของที่มีเอกลักษณ์มาเสิร์ฟให้คนมีของจากหลายไลฟ์สไตล์ทั้งนั้น 

พร้อมแล้ว ก็อยากชวนไปลุยกันเลย ร้านน่าช้อป

mediums 
ร้านเครื่องเขียน 24 ชั่วโมงที่อยากให้ศิลปะเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน

อาคารสีขาวตั้งเด่นเป็นสง่าตรงหน้าเราคือ mediums ร้านเครื่องเขียนปากซอยสุขุมวิท 42 ของ พีท–กษิดิศ ประสิทธิ์รัตนพร ชายหนุ่มวัย 16 ปีผู้ใช้แพสชั่นในงานศิลปะที่มีมาสร้างสรรค์พื้นที่ให้คนที่รัก (และอยากจะรัก) ศิลปะได้สนุกไปด้วยกัน ร้านน่าช้อป

“เราทำงานศิลปะตั้งแต่อายุ 11-12 ปี แต่เพิ่งมาเริ่มจริงจังและอยากเข้าเรียน Fine Art ช่วง 2-3 ปีมานี้เอง ปัญหาที่เจอคือคนรอบข้างตั้งคำถามกับสิ่งที่เราจะเรียนเพราะเขามองว่ามันทำเป็นอาชีพไม่ได้ มันเข้าถึงยาก และที่สำคัญคือเขามองว่าศิลปะเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่ไม่จำเป็นกับชีวิต

“ปัญหาที่ว่าจึงเป็นไอเดียตั้งต้นที่ทำให้เราอยากทำคอมมิวนิตี้ศิลปะเพื่อทำให้คนไทยเข้าใจว่าศิลปะไม่ได้เป็นสิ่งที่เข้าถึงยากขนาดนั้นและคนที่มีแพสชั่นด้านนี้ก็ประกอบอาชีพนี้ได้นะ เราตั้งเป้าว่าภายใน 5 ปีนี้ เราอยากให้ mediums เป็นสื่อกลางที่ทำให้ศิลปะกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตคน อยากได้ยินคนพูดว่าเสาร์-อาทิตย์นี้ไปคอมมิวนิตี้งานศิลปะกันไหม และอยากได้ยินคนบอกว่าเวลาว่างชอบวาดรูปเหมือนที่บอกว่าชอบฟังเพลงหรือดูหนัง” 

พีทจึงออกแบบ mediums ให้เหมือนแคนวาสผืนใหญ่ที่ช่วยเติมเต็มแรงบันดาลใจด้านศิลปะให้คนไทยผ่านทีเด็ด 3 ข้อ

ข้อแรก–ในสถานการณ์ปกติ mediums ตั้งใจเปิดร้านอุปกรณ์งานศิลป์ตลอด 24 ชั่วโมง เพราะเขาเข้าใจคนทำงานศิลป์ที่หัวแล่นและจำเป็นต้องปั่นงานส่งกลางดึก แต่อุปกรณ์ดันหมดจนต้องหยุดสร้างงานกะทันหัน

ข้อสอง–ความที่ประเทศไทยมองว่าศิลปะเป็นของฟุ่มเฟือย อุปกรณ์งานศิลป์ทั้งหลายจึงมีราคาสูงเกินกว่าที่ประชาชนทั่วไปจะเข้าถึงได้ เขาจึงตั้งใจขายอุปกรณ์ในร้านด้วยราคาที่ย่อมเยาและต่ำกว่าร้านอื่นๆ โดยที่ mediums ยังต้องอยู่ได้เช่นกัน

ต่อเนื่องจากข้อสองนั้นเอง เขายังพบว่าอุปกรณ์ศิลปะในไทยไม่หลากหลาย ไปร้านไหนก็เจอแต่แบรนด์เดิมๆ ที่ไม่ตอบโจทย์การสร้างสรรค์งานใหม่ๆ ทีเด็ดข้อที่สามของที่นี่จึงเป็นอุปกรณ์สำหรับงานศิลปะที่มีแบรนด์แปลกแตกต่างจากร้านอื่น เช่น กระดาษสีน้ำแบรนด์ BAOHONG ทำจากคอตตอนแท้ปราศจากสารเคมี และสีน้ำแบบแผ่นกระดาษแบรนด์ Viviva ที่เจอวิวสวยๆ ที่ไหนก็หยิบขึ้นมาละเลงได้ทันที 

นอกจากอุปกรณ์งานศิลปะที่ว่า พีทยังตั้งใจให้ภายในร้านมีนิทรรศการหมุนเวียนเพื่อสื่อสารว่าศิลปะนั้นเข้าถึงได้ เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ที่แวะไปเวียนมาอยากหยิบจับดินสอปากกามาทำงานศิลปะเล็กๆ ของตัวเอง ที่สำคัญไม่ต้องห่วงว่าจะเลือกซื้ออุปกรณ์ผิดประเภทไปเพราะพนักงานขายทุกคนจะต้องผ่านการปรับพื้นฐานด้านศิลปะกว่า 2 เดือนเพื่อให้แนะนำสินค้าและวิธีทำงานศิลปะขั้นพื้นฐานแก่ทุกคนได้

หรือถ้าใครต้องการผู้แนะนำวิธีการสร้างงานศิลปะที่ลึกซึ้งกว่านั้น ที่นี่ก็มีโซน make[space] คอยจัดเวิร์กช็อปสนุกๆ ให้คนได้ร่วมทำงานศิลปะตามใจอยาก ทั้งมี Nmbr สตูดิโอสำหรับลูกค้าที่อยากใช้พื้นที่ถ่ายทำโฆษณา จัดงานประชุม อีเวนต์ขนาดย่อม และนิทรรศการส่วนตัวให้บริการ แถมมีคาเฟ่เล็กๆ ชื่อ ‘เวลา’ ที่มีกาแฟรสชาติน่าสนใจอย่าง Dawn (รุ่งสาง) และ Dusk (พลบค่ำ) พร้อมเสิร์ฟตลอด 24 ชั่วโมงด้วย

Unfound Projects
ร้านแฟชั่นสตรีทที่รวบรวมแบรนด์ที่คนไทยทำมาให้
คนไทย (และเทศ) ใช้

ใจกลางกรุงเทพฯ อย่างสยามมีร้านรวงเปิดมากมาย แต่ละร้านล้วนมีเรื่องเล่าเฉพาะตัวที่เป็นเอกลักษณ์ หนึ่งในนั้นคือ Unfound Projects ร้านแฟชั่นมัลติแบรนด์อายุกว่า 6 ปีของ เดฟ–เดวิด สตีเวนสัน ชายหนุ่มผู้หลงรักวัฒนธรรมสตรีทจนสร้างแบรนด์และร้านของตัวเองเพื่อรวบรวมเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายจากสารพัดแบรนด์ไทยที่ใส่ได้ทุกเพศทุกวัย

แรกเริ่มเดิมที UNFOUND Projects เป็นเพียงแบรนด์เสื้อผ้ายูนิเซ็กซ์สายสตรีทที่เดฟตั้งใจปั้นขึ้นมา แต่เมื่อเก็บฐานแฟนคลับและเก็บเงินจากการทำแบรนด์ได้ส่วนหนึ่ง เดฟจึงตัดสินใจเปิดหน้าร้านเล็กๆ ที่โรงหนังสกาล่ากระทั่งหมดสัญญาจึงขยับขยายพื้นที่มายัง LIDO Connect เมื่อไม่นานมานี้

“พื้นที่ตรงนี้ใหญ่กว่าที่สกาล่ามาก เราจึงปรับแนวทางใหม่ทั้งหมด จากเดิมที่เน้นขายสินค้าอย่างเดียว ตอนนี้เรามีดิสเพลย์หน้าร้าน มีบาร์กาแฟ มีลิสต์เพลงไว้ให้ลูกค้าฟัง และมีหนังสือเกี่ยวกับวัฒนธรรมสตรีทให้เขาได้ศึกษา แถมยังจัด live session ในร้านได้ด้วย เพราะเราไม่ได้แค่อยากขายของแต่อยากสื่อสารว่าสตรีทคัลเจอร์มันคือทุกอย่าง ทั้งวิถีชีวิต บทเพลง การแต่งกาย และศิลปะ”

แต่แม้จะเปลี่ยนสถานที่ คอนเซปต์ของร้านก็ยังคงเดิมคือเน้นความโลคอลเป็นหลัก เสื้อผ้าในร้านที่เขาคัดสรรจึงมีแบรนด์ต่างชาติเพียง 2-3 แบรนด์ ส่วนอีก 80 เปอร์เซ็นต์ของร้านเป็นแบรนด์คนไทยทั้งหมด เช่น Madworks และ Homeward Bound หรืออย่างเสื้อสีแดงสกรีนลายสุดเท่แบรนด์ BLAQ LYTE ที่เราหยิบจับมามิกซ์แอนด์แมตช์กับหมวกและถุงเท้าของ UNFOUND ด้วย

“เราได้ไอเดียนี้จากการไปญี่ปุ่นและเห็นว่าคนที่นั่นเขาสนับสนุนแบรนด์ของประเทศตัวเองจนแบรนด์ไปได้ไกล เราก็อยากให้แบรนด์คนไทยไปได้ไกลกว่านี้เหมือนกันนะ เพราะเราเห็นศักยภาพ และที่สำคัญเราอยากให้คนต่างชาติมาซื้อแบรนด์ไทยกลับไปบ้าง”

ร้านแผ่นเสียง
ร้านขายแผ่นเสียงชื่อตรงตัวที่อยากให้เสียงเพลงเป็น
ส่วนหนึ่งของทุกคน

หากเดินเข้าซอยประดิพัทธ์ 19 ซึ่งเป็นย่านชุมชนคนอาศัย คงไม่คิดว่าจะเจอร้านแผ่นเสียงในบ้านทรงคลาสสิกอันเป็นร้านของ นก–พงศกร ดิถีเพ็ง ผู้เติบโตมากับเสียงเพลงและเป็นผู้ที่คนในวงการเพลงแทบทุกคนต้องรู้จัก

“เกิดมาก็เห็นแผ่นเสียงแล้ว แม่ให้ฟังเพลงทุกวัน วัยรุ่นหน่อยก็ไปซื้อแผ่นเสียงกับแม่ที่ร้าน แม่เขาฟังสุนทราภรณ์ ส่วนเราก็ซื้อดิอิมพอสซิเบิล แถมที่บ้านทำร้านอาหารก็เปิดเพลงทุกวัน เรียกว่าซึมซับการฟังเพลงไปโดยไม่รู้ตัวกระทั่งอายุ 30 กว่าๆ ถึงได้ค้นพบตัวเองว่าอาชีพของเราคืออาชีพคนขายแผ่นเสียงนี่แหละ”

จุดเริ่มต้นที่ว่าคือการที่เขาได้ไปเป็นพนักงานขายแผ่นเสียงที่ร้าน Bangkok Hifi ที่ห้างฟอร์จูน ด้วยสนิทกับเจ้าของร้านเป็นทุนเดิม จากวันนั้นกระทั่งวันนี้ เขาวนเวียนเวียนวนในอุตสาหกรรมแผ่นเสียงกว่า 25 ปี ก่อนเพิ่งมีร้านเป็นของตัวเองเมื่อ 10 ปีที่ผ่านมาในนาม ‘ร้านแผ่นเสียง’ ที่ขายสินค้าตรงตามชื่อที่รุ่นพี่ที่เคารพตั้งให้

“แรกเริ่มเราถนัดเพลงแนวป๊อป-ร็อกยุค 70s-80s ตอนเปิดร้านของตัวเองจึงเน้นขายเพลงแนวนี้และเป็นแผ่นมือสองหายาก แต่พออยู่ในวงการนี้มาเรื่อยๆ ค่ายเพลงไทยเริ่มหันมาทำแผ่นเสียง เราก็ต้องขยายความรู้ไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เรามีทุกแนวเพลงทั้งแผ่นใหม่และแผ่นเก่า เราจึงต้องย้อนกลับไปฟังเพลงยุค 60s และต้องฟังเพลงไทยยุคใหม่ๆ ตลอดเวลา ต้องรู้ว่าแสตมป์ อภิวัชร์เป็นใคร เพลงของเขียนไข อภิรมย์เป็นยังไง (หัวเราะ)”

ภายในบ้านสีขาว 2 ชั้นหลังนี้มีแผ่นเสียงมากกว่า 10,000 แผ่น ทั้งแผ่นเสียงเก่าเก็บหายาก และแผ่นเสียงใหม่ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นของวง Gorillaz ซึ่งทำเพลงแนวฮิปฮอป-อัลเทอร์เนทีฟร็อก หรือจะเป็นแผ่นของวง Metallica ที่มีแนวเพลงแบบเฮวี่เมทัลก็ตาม

นอกจากนี้ที่นี่ยังมีเครื่องเสียงให้เลือกฟังโดยเฉพาะ และในสถานการณ์ปกติ สนามหญ้าที่รายล้อมบ้านยังกลายเป็นพื้นที่จัดคอนเสิร์ตขนาดย่อมของวงดนตรีใหญ่และเล็กเกือบทุกสัปดาห์

Yarnnakarn + Ago 
อาคาร 3 ชั้นย่านนางลิ้นจี่ที่คัดสรรของจุกจิก
และเซรามิกมาไว้ในที่เดียวกัน

ถ้าใครเป็นสายของจุกจิกและของแต่งบ้านต้องไม่พลาด Yarnnakarn + Ago อาคาร 3 ชั้นย่านถนนนางลิ้นจี่ ที่เกิดจากความร่วมมือของ AGO Designed Selected Shop ของอู๋–ภฤศธร​ สกุลไทย และพี–รวมพร​  ถาวรอธิวาสน์​ และร้านเซรามิกเลื่องชื่ออย่าง Yarnnakarn​ ของ กริน–กรินทร์​ พิศลยบุตร​ และนก–พชรพรรณ​ ตั้งมติธรรม​ ที่ตั้งใจเป็นศูนย์รวมสารพัดสินค้า ทั้งจากสองแบรนด์เองและจากเพื่อนบ้านรอบข้างเพื่อมอบประสบการณ์พิเศษภายในอาคารเดียว

หากเริ่มต้นเดินทางจากด้านล่าง เราจะพบสวนเล็กๆ ด้านหน้าอาคารที่เชื่อมต่อกับ Yarnnakarn ร้านเซรามิกที่มีอายุกว่า 10 ปี ที่นี่ กรินปั้นงานขึ้นด้วยมือตนเองก่อนจะทำพิมพ์และหล่อเป็นเซรามิกหลากสไตล์ ทั้งจานชามใบงาม ตุ๊กตาน่ารักอย่างนก กวาง และรูปมืออันเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ กระทั่งเหยือกสีฟ้าใบสวย กระถางต้นไม้ลวดลายเก๋ และงานไม้อย่างเชิงเทียน นอกจากนั้นด้านหลังร้านยังมีโรงปั้นเซรามิกที่ในสถานการณ์ปกติจะเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมได้ด้วยนะ 

เมื่อเดินจากชั้นล่างขึ้นไปยังชั้นสอง ที่นี่คือพื้นที่ที่ทั้ง Ago และ Yarnnakarn ใช้ร่วมกันเพื่อจัดเป็นนิทรรศการทดลองความสนใจของผู้ก่อตั้งทุกคน อย่างนิทรรศการเชิงทดลองนาม  ‘คอนเทนเนอร์’ ที่จัดขึ้นก่อนหน้านี้ Yarnnakarn ตั้งคำถามต่อคุณค่าของงานศิลปะและงานฝีมือผ่านงานปั้นรูปทรงต่างๆ และเร็วๆ นี้ Ago กำลังจะจัดนิทรรศการเกี่ยวกับแสงที่อู๋กำลังสนใจเพื่อนำผลลัพธ์ต่อยอดเป็นชิ้นงานอื่นๆ ต่อไป 

“เราออกแบบว่าคนที่เข้ามาจะนั่งกินกาแฟตรงไหนก็ได้ในตึก จะเอาแก้ว Yarnnakarn มาซื้อกาแฟที่ชั้น 3 ของ Ago ก็ได้ หรือเอาขนมจาก Ago ไปนั่งกินชั้น 1 ก็ได้ เราออกแบบให้มันเป็นพื้นที่ที่ให้เราได้ทดลองอะไรใหม่ๆ และชวนทุกคนมาทดลองด้วยกันในทุกๆ ชั้นของอาคาร เพราะเราอยากมอบประสบการณ์โดยรวมของ Yarnnalarn + Ago ให้คนที่เข้ามาที่นี่” อู๋เล่าแนวคิดตั้งต้นของพื้นที่ทั้งสามชั้นให้เราฟัง

เมื่อเดินขึ้นมายังชั้น 3 ด้านขวาของชั้นคือ selected shop ของ Ago ที่นกและอู๋คัดเลือกของจุกจิกที่พวกเขาสนใจมานำเสนอ ทั้งงานดีไซน์ของศิลปินไทย ของเก่าเก็บของพีและอู๋ รวมถึงหากสถานการณ์โควิด-19 คลี่คลายจนเดินทางไปต่างประเทศได้ดังเดิม ทั้งคู่ก็ตั้งใจซื้อหาของวินเทจและของดีประจำพื้นที่นั้นๆ มานำเสนอ ทั้งหนังสือ แผ่นเสียง เสื้อผ้า และสารพัดของจุกจิก

“เวลาเดินทางแล้วเราเจอบางอย่างที่น่าประทับใจเราก็อยากเก็บกลับมาฝากทุกคน มาเล่าให้ฟังว่าเราเจออะไรบ้าง ที่นู่นมันเป็นยังไง เราอยากให้ร้านนี้เก็บบรรยากาศนั้นเอาไว้” พีแห่ง Ago เสริม

ส่วนคาเฟ่ขนาดย่อมในชั้นเดียวกัน ทั้งคู่ไม่เพียงเสิร์ฟขนมและเครื่องดื่มของร้าน แต่ยังรวมของอร่อยจากเพื่อนบ้านย่านนางลิ้นจี่มาเสิร์ฟด้วย นอกจากนั้นโซนดาดฟ้าของอาคาร Yarnnakarn + Ago ยังมีเวิร์กช็อปสนุกๆ หมุนเวียนให้ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาได้ร่วมแจมด้วย เช่น หากพวกเขากำลังสนใจเรื่องการทดลองรสชาติอาหารก็อาจจัดเป็นกิจกรรมเชฟเทเบิลเล็กๆ ให้ได้ลองชิมกัน

พลูโต Houseplant Studio
ร้านขายต้นไม้ลับๆ ที่อยากให้คนได้พลูต้นโตไปช่วย
ผ่อนคลายจิตใจ

ในย่านสาทรที่คนพลุกพล่านและเต็มไปด้วยตึกออฟฟิศ ลึกเข้าไปในนราธิวาสซอย 4 มีร้านต้นไม้ลับๆ อย่างกับสวนลับใน Alice In Wonderland ตั้งอยู่บนชั้น 3 ของอาคารเก่าที่นำมารีโนเวต 

ที่นี่คือร้านต้นไม้ของคนงานยุ่ง 2 คน อย่าง วริศ ลิขิตอนุสรณ์ และกิม–นิรัช ตรัยรงคอุบล ที่อยากให้ พลูโต Houseplant Studio เป็นพื้นที่หลบหนีและคลายเครียดจากโลกความเป็นจริง จากครั้งแรกที่ทั้งคู่อยากได้ต้นไม้ที่ไม่ต้องดูแลมากกลายเป็นความบ้าต้นไม้โดยเฉพาะต้นไม้ตระกูลพลูและสารพัดต้นไม้ในบ้านจนไม่มีที่เก็บ สู่การคิดทำร้านต้นไม้ฉบับลับๆ ที่ต้องนัดวันล่วงหน้าเข้ามาและมีบริการระหว่างขายและหลังขายที่น่าประทับใจ

ภายในห้องใต้หลังคาแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ที่พบเห็นได้ง่ายๆ แต่สวยสะพรั่งแบบที่เราต้องถามแล้วถามอีกว่าเลี้ยงยังไงให้งามขนาดนี้ อย่างพลูงาช้างที่เป็นพุ่มสวย ลิ้นมังกรด่างที่ด่างได้ใจ กระทั่งต้นพลูหัวใจแนบหรือ Scindapsus Exotica ที่จริงๆ แล้วไม่ใช่ต้นไม้ตระกูลพลูแต่คนไทยมักเรียกว่าพลูเพราะใบที่คล้ายกัน

“เวลาคนซื้อต้นไม้เขามักจะซื้อต้นไม้ราคาแพง หายาก แต่ซื้อไปแล้วมันอาจจะไม่ได้เลี้ยงง่ายขนาดนั้น เรากลับพบว่าต้นไม้ตระกูลพลูที่คนมองว่าเป็นต้นไม้ธรรมดาก็มีความน่าสนใจ มีความสวยแบบของมัน เราจึงอยากให้ที่นี่เป็นที่ที่ทำให้คนหันมาเลี้ยงพลูกันบ้าง” กิมเล่าถึงความตั้งใจแรกเริ่ม

“ร้านจึงขึ้นต้นว่า ‘พลู’ มีคำว่า ‘โต’ มาต่อท้ายเพื่อสื่อความถึงการเจริญเติบโตงอกงาม ขณะเดียวกันคำว่า ‘พลูโต’ ก็เหมือนกับดาวพลูโตที่อยู่ดีๆ คนก็ทิ้งให้มันออกจากการเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะจนดูเหมือนเป็นดาวที่มีอยู่แต่ก็เหมือนไม่มีอยู่ด้วย ซึ่งตรงกับที่อยู่ของร้านที่ค่อนข้างลับ เหมือนเป็นสถานที่ที่ทำให้เราได้หนีออกมาจากโลกการงานที่เครียดๆ”

ความหมายซ้อนสองชั้นในชื่อยังถูกเติมเต็มด้วยคำว่า Houseplant Studio เพื่อสื่อสารว่าต้นไม้จากที่นี่ไม่ได้ถูกซื้อมาและขายไป แต่ถูกบำรุงและทดสอบมาอย่างดีว่าควรปลูกในที่แบบไหน ได้รับแสงมากน้อยยังไง เรียกว่าถ้าเลี้ยงในห้องใต้หลังคาของทั้งสองได้รอด ก็ต้องอยู่กับลูกค้าผู้รักต้นไม้ได้รอดเช่นกัน

ความน่ารักและสร้างสรรค์อีกอย่างคือต้นไม้ทุกต้นจะมีแท็กประจำตัวระบุปริมาณน้ำและแสงที่ต้องการ แถมยังมีความท้าทายในการเลี้ยงตั้งแต่ 0-10 ให้พิจารณาก่อนซื้อด้วย เช่น “0/10 เลี้ยงไปเถอะไม่ตาย” หรือ “2/10 เลี้ยงง่ายมากๆ แต่แนะนำว่าไม่ต้องให้น้ำเยอะ” 

“เราคงเศร้าถ้ารู้ว่าต้นไม้ที่เขารับจากเราไปมันไม่รอดก็เลยอยากแนะนำเขาให้ได้มากที่สุด”

New Honda Lead 125
มอเตอร์ไซค์สำหรับคนมีของ

หลังเดินทางครบ 5 ร้านที่ทำให้เราได้สารพัดของเพิ่มความสุขหลายชิ้นจนกลายเป็นคนมีของมากขึ้นไปอีก เชื่อว่าการมีตัวช่วยอย่างมอเตอร์ไซค์คู่ใจอย่าง New Honda Lead 125 ใหม่ คงทำให้เหล่าคนมีของสนุกกับการสรรหาสารพันของเพิ่มความสุขได้ไม่น้อย

เพราะ New Honda Lead 125 ใหม่ มี U-BOX ใต้เบาะที่จุสัมภาระได้มากถึง 37 ลิตร จะใส่หมวกกันน็อก 2 ใบก็ไหว หรือใส่แจกัน เชิงเทียน กระดาษสีน้ำ จานใบงาม แผ่นเสียงหรือเสื้อผ้าที่เลือกสรรมาจากทั้ง 5 ร้านก็เหมาะเจาะสุดๆ ส่วนถังน้ำมันความจุ 6 ลิตรก็ย้ายมาไว้ด้านหน้าเพื่อให้คนมีของทุกคนเติมน้ำมันได้ง่ายและสะดวกกว่าเดิม 

แต่ถ้าของที่เลือกซื้อมานั้นมีมากเกินกว่าจะเก็บใต้เบาะก็ไม่ต้องห่วง เพราะมอเตอร์ไซค์คันนี้ออกแบบให้แร็กด้านหลังมีขนาดใหญ่กว่าเดิมเผื่อติด Top Box จุของจุกจิกหรือบิ๊กเบิ้มอย่างต้นไม้ก็ไหว

ส่วนพื้นที่ด้านหน้าก็ไม่ทิ้งให้เสียเปล่าเพราะมีที่แขวนที่พับเก็บก็ได้หรือจะกางไว้แขวนของเพิ่มเติมก็ดี แถมยังมี AC Socket ชาร์จมือถือระหว่างเดินทางและใส่ขวดน้ำขนาด 500 มล.ไว้แก้กระหายอีกด้วย

ภายในเก็บของได้มากแต่ภายนอกออกแบบให้คลาสสิกและมินิมอล หน้าจอแสดงผลครบทุกฟังก์ชั่นแถมไฟหน้าเป็นแบบ LED ส่วนเครื่องยนต์นั้นเป็นเครื่องยนต์ eSP 125 ซีซี ที่ประหยัดน้ำมันสูงสุดถึง 50 กม./ลิตร จะบิดไปสอบ ไปหาเพื่อน ไปออกเดต หรือไปซื้อของต่อก็ทันใจ 

เรียกว่าจะมีไลฟ์สไตล์แบบไหน ต้องแบกของอะไรก็เหมาะจริงๆ

The post ตะลุย 5 ร้านชวนผ่อนคลายที่ไลฟ์สไตล์แบบไหนก็ห้ามพลาด appeared first on a day magazine.

แม้จะเพิ่งเปิดมาได้แค่ปีสองปี แต่ในพื้นที่กว่า 100 ตารางเมตรล้วนอัดแน่นไปด้วยเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้านชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้เลือกดูอย่างเพลิดเพลินใจ ตั้งแต่โซฟาตัวใหญ่นั่งสบายไปจนถึงช้อนส้อมสวยๆ ที่จะทำให้เราละเมียดละไมกับมื้ออาหารได้มากขึ้น

ส่วนใหญ่ Vintage Agent นำเข้าเฟอร์นิเจอร์จากประเทศฝั่งยุโรปเป็นหลัก เช่น สวีเดน เดนมาร์ก เยอรมนี และแม้จะมีของวินเทจเป็นตัวชูโรงแต่ที่นี่ก็มีสินค้าใหม่มือหนึ่งให้เห็นอยู่บ้างประปราย อย่างโปสเตอร์นิทรรศการต่างๆ ที่อยากซื้อกลับไปประดับบ้าน เรียกว่าเดินไปมุมไหนก็เจอแต่ของที่อยากได้เต็มไปหมด

จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของที่นี่คือความมีชีวิตชีวา ผิดกับร้านเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ที่อาจจะแข็งทื่อ เหตุเพราะแอมใช้สเปซแห่งนี้เป็นสตูดิโอทำงานของตัวเองด้วย การมาที่นี่จึงให้ความรู้สึกเหมือนมาเยี่ยมห้องนั่งเล่นที่บ้านเพื่อนยังไงยังงั้น

แต่เป็นห้องนั่งเล่นที่พิเศษตรงที่ ถ้าถูกใจของชิ้นไหน เราก็หอบหิ้วกลับบ้านตัวเองได้ด้วยล่ะ

ในร้านลับที่อัดแน่นด้วยความชอบและความสุข

แอมเล่าว่าแม้จะเรียนด้านวิศวกรรมศาสตร์มา แต่เธอชื่นชอบในงานดีไซน์อยู่แล้วเป็นทุนเดิม จนกระทั่งได้ไปเรียนต่อที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ความชอบด้านนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เพราะที่นั่นมีเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์สวยอยู่รายรอบตัว แถมการเรียนด้านออกแบบตกแต่งภายในยังส่งเสริมให้ทำความรู้จักเฟอร์นิเจอร์แบบลงลึกยิ่งกว่าความสวยงาม

“เมื่อก่อนเราเห็นเฟอร์นิเจอร์แบบนี้ก็คิดว่าสวยแต่ไม่ได้สนใจอย่างลึกซึ้ง พอมีโอกาสได้ไปเรียนออกแบบตกแต่งภายในแล้วต้องทำโปรเจกต์ ก็เริ่มสนใจว่างานชิ้นนี้มีที่มายังไง เป็นของดีไซเนอร์คนไหน บวกกับเราชอบเดินร้านเฟอร์นิเจอร์และของวินเทจอยู่แล้ว เลยซึมซับมาเรื่อยๆ”

ด้วยเหตุนี้ หลังกลับมาไทยแอมก็ร่วมหุ้นกับเพื่อนทำธุรกิจร้านเฟอร์นิเจอร์วินเทจและร้านอาหารด้วยกัน โดยใช้ความรู้ที่เรียนมาออกแบบร้านด้วยตัวเอง ก่อนจะแยกออกมาทำธุรกิจโฮสเทลของตัวเองที่ตึกนี้ แล้วค่อยๆ เปลี่ยนชั้น 4 ให้กลายเป็นช็อปแบบที่ตัวเองชื่นชอบ

อะไรเป็นจุดที่ทำให้เปลี่ยนความชอบมาเป็นธุรกิจ เราตั้งคำถามพลางสำรวจข้าวของวินเทจรอบตัว

“มันเยอะไง ชอบจนมันเยอะ” เธอตอบพลางหัวเราะ “ชอบแล้วก็ซื้อๆ จนมันเยอะ เราเลยอยากแบ่ง เพราะตอนที่กลับมาไทยมันยังไม่ใช่ไอเทมที่เป็นที่นิยมเหมือนตอนนี้ คิดว่าคงดีถ้าได้แชร์ให้คนอื่นเห็นและสัมผัสกับมัน เรามองว่างานดีไซน์ที่ดีต้องไม่ใช่แค่สวยงามอย่างเดียว ดีไซน์ดีแล้วฟังก์ชั่นก็ต้องดีด้วย ต้องตอบโจทย์การใช้งาน เก้าอี้ตัวหนึ่งไม่ใช่แค่สวยแต่ต้องนั่งสบาย มันมีกระบวนการดีไซน์ที่ละเอียดก่อนจะออกมาเป็นเก้าอี้หนึ่งตัว ซึ่งเรามีความสุขในการแชร์อะไรแบบนี้”

ส่วนเหตุผลที่ร้านแห่งนี้ต้องหลบซ่อนตัวขนาดนั้นก็มาจากความชอบส่วนตัวของแอมอีกเหมือนกัน เพราะตอนอยู่อังกฤษเธอมักชอบความรู้สึกเวลาเดินเล่นไปเรื่อยๆ แล้วบังเอิญเจอร้านรวงเหล่านี้อย่างไม่ตั้งใจ

“เราชอบกลิ่นอายของการค้นหา ร้านเลยเป็นสิ่งที่ไม่ได้เห็นชัดเจนเลยในครั้งแรก เราอยากให้มันเป็น hidden gem เป็นที่ที่ไม่มีอะไรเลยแล้วไปเจอ เพราะเรายังหลงใหลกับการเดินทางแล้วไปเจอบางอย่างที่ไม่คาดคิดไว้ อยากให้คนขึ้นมาแล้วพบว่าร้านนี้มีของชิ้นนี้ด้วยเหรอ อีกอย่างเราอยากให้คนที่ชอบจริงๆ ได้ครอบครองของสิ่งนั้น”

เฟอร์นิเจอร์วินเทจที่เลือกมาต้องได้ทั้งดีไซน์และฟังก์ชั่น

ปฏิเสธไม่ได้ว่าของในบ้านบ่งบอกรสนิยมความชอบของผู้อยู่ฉันใด โปรดักต์ที่นำมาวางขายในร้านก็บ่งบอกถึงความหลงใหลของผู้เป็นเจ้าของร้านฉันนั้น

ด้วยความที่เรียนด้านวิศวะฯ และออกแบบมา เฟอร์นิเจอร์และงานออกแบบที่แอมเลือกมาไว้ในร้านจึงสะท้อนถึงตัวตนของเธอ ถ้าลองตั้งใจเดินสำรวจจะพบว่าเฟอร์นิเจอร์ที่ Vintage Agent โดดเด่นที่งานไม้กับงานโครงเหล็ก ซึ่งเชื่อมโยงกับมุมมองของเจ้าของร้านที่มองการออกแบบและโครงสร้างเข้าด้วยกัน

นอกจากนั้นเกณฑ์การคัดเลือกเฟอร์นิเจอร์ของเธอก็มักเน้นที่การใช้งานเป็นหลัก ไม่ใช่แค่สวยงามเก๋ไก๋อย่างเดียว

“เรารู้สึกว่าเก้าอี้กับโคมไฟเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ง่าย ไม่ใช่ของชิ้นใหญ่มาก สามารถวางได้ทุกที่ของบ้าน ก็เลยมีที่ร้านเยอะหน่อย ที่จริงเราสนใจโต๊ะด้วย แต่ส่วนมากเวลาคนมีโต๊ะตัวหนึ่งแล้วจะฟิกซ์ ไม่เปลี่ยนกันบ่อยๆ ซึ่งโต๊ะที่เรามีก็ยึดจากฟังก์ชั่นอีกนั่นแหละ สามารถยืดจากนั่ง 4 คนเป็นนั่ง 8 คนได้ หรือพับจากนั่ง 4 คนให้นั่ง 2 คนได้ เราไม่ชอบสิ่งของชิ้นใหญ่ หนาๆ ของในร้านจะบางๆ เคลื่อนที่ง่าย ส่วนมากเป็นส่วนประกอบของไม้ เหล็ก และหนัง ถ้าเป็นแก้วจะชอบความบาง เซรามิกรูปทรงที่บาง ไม่ชอบอะไรเทอะทะ พวกช้อนส้อมก็วัดน้ำหนักตลอด เราจะไม่เลือกของที่ดีไซน์ได้แต่ฟังก์ชั่นไม่ได้

“ตั้งแต่เลือกของมาเราไม่ได้ดูดีไซเนอร์เป็นหลัก แต่เลือกชิ้นที่ชอบแล้วค่อยดูว่าเป็นดีไซเนอร์คนไหน มันก็อาจมีที่เห็นแล้วรู้เลยว่าชิ้นนี้ดีไซเนอร์คือใคร แต่สุดท้ายเราเลือกจากความรู้สึกที่ชอบในสิ่งนั้นมากกว่า ส่วนใหญ่เวลาเดินเจอของที่ชอบเราจะขอคอนแทกต์ไว้ บางทีก็มีคนรู้จักคอยส่งของให้ดู หรือช่วงที่ไม่ใช่โควิดเราก็บินไปดูตามต่างประเทศ ซึ่งที่จริงแล้ว Vintage Agent สามารถหาของที่คุณอยากได้ได้เหมือนกัน ถ้าอยากได้อันไหนแล้วไม่มีในร้านเราจะพยายามหาให้ลูกค้าได้ของในราคาที่โอเค บอกงบมา อยากได้ของประมาณไหนเราหาให้ได้”

ไม่เน้นขายออนไลน์เพราะอยากให้คนมาใช้จริง

แม้ยุคนี้คนจะนิยมซื้อของออนไลน์มากขึ้น ไม่เว้นแม้แต่ของชิ้นใหญ่อย่างเฟอร์นิเจอร์ แต่แอมก็ยังเชื่อในการได้มาเห็นได้มาสัมผัสอยู่ดี

“ความตั้งใจของที่นี่คืออยากให้คนมาสัมผัสของเป็นหลัก มีหลายคนถามว่าทำไมไม่ขายออนไลน์ ให้คนมา cf ไป ซึ่งเรามองว่าไม่ได้ เราขายของดีไซน์ ของชิ้นใหญ่ รู้สึกว่ายังไงคนที่จะซื้อต้องจับมันก่อน ราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ คิดว่าความพึงพอใจของผู้ซื้อคือเรื่องสำคัญที่สุด เราเชื่อเสมอว่าของหนึ่งๆ ถ้าไปอยู่ถูกคนแล้วจะเป็นของที่มีค่ากว่าเดิมเสมอ”

ที่จริงแล้วแอมเคยคิดว่าจะหยุดทำธุรกิจเฟอร์นิเจอร์วินเทจไปเหมือนกันหลังจากที่อยู่กับมันมาเนิ่นนาน แต่เมื่อหลงใหลแล้วย่อมตัดกันไม่ขาด ความหลงใหลในสิ่งนี้ได้กลายเป็นตัวตนของเธอไปแล้ว

“เรายังชอบและหลงใหลกับสิ่งนี้ ยังชอบการได้เจอกับผู้คนแล้วแลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องราวที่ชอบเหมือนกัน ชอบทำให้คนได้ของที่เขาถูกใจ เป็นของที่ถูกที่ถูกคนไปอยู่ในสถานที่ของเขา” 

จากความหลงใหลสู่การแบ่งปัน

ในฐานะที่คลุกคลีกับแวดวงของวินเทจมาหลายปี แอมเล่าว่าเธอรู้สึกดีใจที่มีทั้งคนขายและคนสนใจสิ่งของเหล่านี้มากขึ้น เพราะถ้าย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน ของวินเทจค่อนข้างเป็นที่สนใจในคนกลุ่มเล็กมากๆ แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนผ่านมาสู่ยุคที่คนไทยให้ความสนใจกับงานดีไซน์มากขึ้น เฟอร์นิเจอร์วินเทจเลยพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย

“ตลาดของวินเทจมีคนมองเห็นและเปิดตาเปิดใจยอมรับมากขึ้น อย่างรุ่นน้องที่อังกฤษเรามีของแบบนี้อยู่รอบตัวแต่ไม่เคยมองเห็น เขาก็เพิ่งมาสนใจ อาจเป็นเพราะสื่ออย่างคาเฟ่หรือแม็กกาซีน มองในแง่ดีคืออย่างน้อยเขาก็ให้คุณค่ากับของที่อยู่ในบ้าน มันไม่ใช่ว่าคนอยากได้แต่กระเป๋าหรือของที่พกออกจากบ้านได้อย่างเดียวแล้ว ปัจจุบันคนเริ่มอินกับของที่ตอบโจทย์การใช้งานเพื่อตัวเขาจริงๆ เราคิดว่าการกลับบ้านมาแล้วได้นั่งเก้าอี้ที่ชอบ นั่งทำงานสบาย ไม่เมื่อย มันทำให้ชีวิตเราดี”

ส่วนสิ่งที่ยังทำให้แอมชอบตรงนี้มาตลอดคือความหลงใหลในผู้คน สิ่งของ และบทสนทนาที่เกิดขึ้น การได้แชร์กับคนที่ชอบอะไรเหมือนกันเป็นพลังที่ทำให้เธออยากใช้ชีวิตต่อไป โดยเฉพาะความรักในของวินเทจที่ทำให้เธอเลือกเปิด Vintage Agent ขึ้นมา

“สำหรับเรา เสน่ห์ของของวินเทจคือเวลา ถ้าไม่ผ่านกาลเวลาก็ไม่ใช่วินเทจ แล้วของเหล่านี้ถ้าไม่ได้รับการยอมรับคงมาถึงตรงนี้ไม่ได้ แม้ว่าในอดีตมันอาจไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร แต่เมื่อผ่านเวลามา มีคนเห็นและให้ความสนใจ มันก็มีคุณค่าขึ้น เหมือนกับงานเพนต์ติ้งที่ศิลปินต้องเสียชีวิตไปแล้วรูปถึงราคาแพงนั่นแหละ มันคือการข้ามผ่านตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน กาลเวลาคือสิ่งที่ทำให้ของวินเทจไม่เหมือนของทั่วไป”

ความคาดหวังของแอมคืออยากทำให้พื้นที่ตรงนี้เป็นมิตรกับคนที่สนใจงานดีไซน์ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรักงานวินเทจตัวยงก็ได้ แค่มีความชื่นชอบในสิ่งที่คล้ายๆ กัน เธอก็พร้อมจะแชร์ความรู้และพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเฟอร์นิเจอร์และนักออกแบบผลงานที่อยู่ในร้านอย่างเต็มใจ

“ดูแค่ภาพภาพเดียวมันบอกอะไรไม่ได้มากหรอก ถ้าไม่ได้ลองเห็นลองใช้ด้วยตัวเอง” แอมทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

Vintage rare items

1. Togo sofa, Michel Ducaroy for Ligne Roset / France / 70s

“เป็นโซฟาที่หน้าตาดูต่างจากโซฟาทั่วไป คนอาจคิดว่าราคาไม่แรง แต่จริงๆ แล้วราคาค่อนข้างแรงเลย นั่งสบายมากๆ ตัวนี้เจอที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ต้องแย่งชิงมาอย่างสุดกำลัง เนื่องจากทุกครั้งที่มี Togo โผล่มาจะมีคนจับจองอย่างรวดเร็ว ตอนที่ได้มาเหมือนชนะวิ่งแข่ง 4×100 เมตร ต้องตาไว มือไว โอนไว”

2. GE-265 High Back Lounge Chair, Hans Wegner / Denmark

“เก้าอี้ตัวเก่งจากนักออกแบบในตำนานที่ใครๆ ก็ตามที่เก็บของยุคกลางต้องรู้จัก รูปลักษณ์อาจดูเรียบง่ายไม่หวือหวา แต่ถ้าได้ลองนั่งจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้เป็นตำนาน การออกแบบให้เรียบง่ายและเข้ากับสรีระของคนนั่งคือจุดเด่นของเก้าอี้สีโทนอบอุ่นที่ทำจากไม้และวัสดุหนังตัวนี้ ถ้ามีไว้นั่งอ่านหนังสือหรือดูทีวีชิลล์ๆ จะได้อรรถรสและความสบายไปในเวลาเดียวกัน”

3. Original Exhibition Poster, David Hockney / 1986

“ภาพงานออริจินอลของ David Hockney ศิลปินชาวอังกฤษที่เก่งหลายด้าน ทั้งภาพถ่าย งานพิมพ์ วาดรูป ชิ้นนี้วาดให้แม็กกาซีนแฟชั่น Vogue ชื่อรูป Thoughtful”

Vintage Agent

Address : 1358-1362 ถนนพระราม 4 คลองเตย กรุงเทพฯ 10110

Hours : นัดหมายล่วงหน้า

Instagram : vintageagentbkk

The post Vintage Agent ร้านขายเฟอร์นิเจอร์วินเทจจากยุโรปที่เก่งกาจเรื่องการตามหาแรร์ไอเทม appeared first on a day magazine.

แรกเริ่ม พวกเขาต่างคนต่างเปิดร้านตามความชอบของตัวเองใต้ชายคาโกดัง Warehouse 30 แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองร้านค่อยๆ ขยายพื้นที่จนทุกวันนี้กลายเป็นพื้นที่ขายของวินเทจที่มีร้าน 2 ร้านซ้อนกันอยู่ภายในโกดังเดียวกัน

ส่วนชั้นล่างเป็นพื้นที่ขายของวินเทจแนวทหารหลากยุคที่เกิดจากความคลั่งไคล้ของฝ่ายชาย ส่วนชั้นบนเป็นพื้นที่สำหรับความรักในเครื่องประดับทำมือ แร่หิน สัตว์สตัฟฟ์ และข้าวของจากธรรมชาติของฝ่ายหญิง

เสื้อผ้าทหารยุคสงครามโลก เฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่งบ้าน ป้ายบอกทางรถเมล์ เครื่องประดับจากแร่และหิน หรือกระทั่งไม้กวาดแบบญี่ปุ่น

ท่ามกลางสารพันข้าวของวินเทจเหล่านี้คุณอยากได้อะไรบ้างล่ะ เดี๋ยวเราไปตามเจ้าของร้านมาให้

พื้นที่ชั้นหนึ่งสำหรับความรักความชอบของฝ่ายชาย

เพียงผลักประตูกระจกใสเปิดเข้าไปในร้านก็เหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบ ของเครื่องใช้วางเรียงรายใต้แสงสลัว ทั้งของสำหรับขายและของใช้ตกแต่งร้าน ยิ่งเสริมให้ร้านแห่งนี้ดูมีมนต์ขลัง

“ร้านเรามีของหลายอย่าง แต่หลักๆ จะเป็นของวินเทจเกี่ยวกับทหารหรือช่าง” ชายผู้เป็นเจ้าของส่งเสียงแนะนำเมื่อเห็นเรา ตามมาด้วยรอยยิ้มหวานๆ จากผู้หญิงข้างตัว

ภายในพื้นที่ขนาดหนึ่งโกดัง อัดแน่นไปด้วยความชอบที่แสนชัดเจนของคนทั้งคู่

บาสเคยเป็นนักสะสมที่มีงานอดิเรกคือการขายของตามงานวินเทจต่างๆ จนกระทั่ง ดวงฤทธิ์ บุนนาค เจ้าของโครงการ Warehouse 30 เห็นแววและความเป็นไปได้ จึงชักชวนให้มาลองเปิดร้านแบบจริงจังดูที่โครงการของตัวเอง

จากเดิมที่ร้านมีขนาดเพียง 3×3 ตารางเมตร ร้านวินเทจของบาสค่อยๆ ขยับขยายเพิ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามยอดขาย จาก 6×6 ตารางเมตรจนสามารถยึดครองพื้นที่ทั้งโกดัง 

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงชักชวนแฟนสาวที่เคยแยกบริเวณ ต่างคนต่างขายสินค้าที่ตัวเองชอบภายใต้ชายคา Warehouse 30 มาอยู่ในบริเวณเดียวกัน เปลี่ยนเป็นร้านวินเทจแบบร้านซ้อนร้าน พื้นที่ชั้น 1 คือพื้นที่สำหรับร้าน Horse Unit ของบาส ส่วนพื้นที่ชั้น 2 เป็นร้าน Woot Woot Store ของตวง

“ก่อนหน้านี้เราเคยเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ แต่สิ่งที่ดึงให้เข้ามาสนใจวงการวินเทจได้เป็นเพราะความคลั่งไคล้ใน typography” บาสนั่งลงบนเก้าอี้ไม้หน้าตาคลาสสิกหลังพาเราเดินชมจนทั่วร้าน พร้อมเล่าถึงที่มาความชอบให้ฟังด้วยท่าทีสบายๆ

ของวินเทจชิ้นแรกที่ชักนำให้เขาเข้าวงการมาไกลถึงขนาดเป็นพ่อค้าจนเปิดร้านจริงจังได้อย่างนี้คือลังเก็บของของทหารที่มี typography สีเหลืองเขียวประทับตราไว้ เพียงเห็นครั้งแรกเขาก็เหมาลังคล้ายๆ กันมาเพียบโดยไม่ทันได้คิด

บาสเล่าว่าแม้ร้านขายของวินเทจจะมีมากมาย แต่คำว่า ‘วินเทจ’ หรือย้อนยุคนั้นกว้างราวกับมหาสมุทรจนร้านวินเทจแต่ละร้านก็สามารถปักหมุดหาจุดยืนในวงการของเก่าได้ ไม่ว่าจะด้วยประเภทสินค้า ดีไซน์ ยุคที่ผลิต และที่สำคัญที่สุดคือความชอบของเจ้าของ

เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ ความชอบของบาสหนีไม่พ้นข้าวของวินเทจที่มีการออกแบบตัวอักษร typography ดึงดูดสายตา และของวินเทจเกี่ยวกับทหารจำพวกเสื้อผ้าหลากยุค ชุดล่าสัตว์มากดีเทล ไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นโตทั้งไม้และเหล็ก

นั่นเป็นเพราะเขาคัดสรรและเลือกมาวางขายตามความชอบใจล้วนๆ

“ถึงสินค้าที่ขายโดยรวมจะเป็นของวินเทจแนวทหารแต่รายละเอียดของแต่ละชิ้นไม่เหมือนกันเสียทีเดียว อย่างพวกลังทหารก็สามารถแบ่งได้ตามยุค มีทั้งแบบที่วัสดุเป็นไม้ เหล็ก พลาสติก สำหรับชุดทหารอเมริกัน ลวดลายและลักษณะทรงเสื้อทหารในช่วงสงครามเวียดนามหรือสงครามโลกก็ไม่เหมือนกัน หรืออย่างชุดล่าสัตว์ ถึงจะมีสีเขียว มีลวดลายที่ดูคล้ายกันกับเสื้อผ้าแนวทหารแต่ก็จะมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ออกแบบมาเพื่อการล่าสัตว์โดยเฉพาะ เช่น ในกระเป๋าหน้ามีช่องสำหรับใส่อาวุธ มีฮู้ดด้านหลังไว้แบกสัตว์กลับบ้าน

“วงการวินเทจนั้นค่อนข้างกว้าง ของวินเทจแต่ละชนิดก็สามารถแบ่งแยกย่อยประเภทไปได้เยอะและละเอียดมาก อย่างวินเทจแนวทหารที่เราชอบก็มีตั้งแต่เสื้อผ้าไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ ดังนั้นเวลาเราจะคัดสินค้าอะไรสักอย่างมาวางขายเราเลยต้องชอบมันก่อน”

การเลือกของด้วยความคลั่งไคล้มีข้อดียังไงคงไม่ต้องอธิบายกันมาก เพราะท่ามกลางสินค้าสารพันที่ Horse Unit วางขาย ไม่มีของชิ้นไหนไม่เข้ากันเลย และที่สนุกคือเพราะค้นคว้า หาข้อมูล และเลือกของแต่ละชิ้นมากับมือ บาสจึงเล่าเรื่องราวเบื้องหลังสินค้าได้ทุกชิ้น

“เรารู้ข้อมูล รู้ที่มาของสินค้า เพราะหลายครั้งเราก็เป็นคนบินไปดูของ ไปเลือกเอง หรือบางครั้งก็มีเจ้าของสินค้าเก่าทักมาเสนอขายเองเลยด้วยซ้ำ เราอาจจะไม่ได้รู้ข้อมูลทุกด้านของของชิ้นนั้น แต่อย่างน้อยที่สุดเราบอกได้ว่าของที่ดูคล้ายๆ กันแตกต่างกันยังไง เล่าความพิเศษของของแต่ละชิ้นให้ฟังได้”

พื้นที่ชั้นสองสำหรับแสดงออกถึงความเป็นตัวตนของฝ่ายหญิง

อย่างที่บอกไป เมื่อ Horse Unit ขยายร้าน บาสจึงชักชวนแฟนสาวอย่างตวงมาจับจองพื้นที่ชั้นสองของร้าน นำร้าน Woot Woot Store มาอยู่ในอาณาจักรเดียวกัน

แรกเริ่มเดิมที ร้านของตวงมีรูปร่างเป็นบ้านหลังเล็กสีขาวกลางโกดัง Warehouse 30 ที่ใครเดินผ่านไปผ่านมาก็อดถ่ายรูปไว้ไม่ได้

เพียงบ้านขนาดจิ๋วก็ดึงดูดสายตาแล้ว แต่ที่พิเศษคือบ้านสีขาวหลังนั้นรวบรวมความชอบและความเป็นตัวเองของเจ้าของไว้เต็มหลัง ทั้งของกระจุกกระจิกจำพวกดอกไม้ทับแห้ง จิวเวลรีจากหิน แร่ธรรมชาติ รวมทั้งสินค้าแบรนด์ไทยที่เธอตั้งใจเลือกสรรมาเองกับมือ 

และเมื่อ Woot Woot Store ย้ายมาทำการที่ชั้นสองเหนืออาณาจักรของบาส สินค้าเหล่านั้นก็ยังมีขาย พร้อมเพิ่มสินค้าที่หลากหลายขึ้นไปอีก ทั้งจิวเวลรีที่ตวงทำเอง แร่หินธรรมชาติ สัตว์สตัฟฟ์ ไม้กวาดแบบญี่ปุ่นจากบ้านบูรณ์ แจกันปั้นมือของศิลปินอย่าง mamolism รวมทั้งกระเป๋าใยถักจาก Temp in Sept 

“เราเริ่มสนใจของวินเทจจริงๆ จังๆ ตอนเรียนจิวเวลรี เวลาทำโปรเจกต์เราต้องหาพร็อพมาประกอบเครื่องประดับที่ทำอยู่บ่อยๆ หรือตอนที่เรียนจบมาแล้วเราทำจิวเวลรีแฮนด์เมดขาย เวลาไปออกร้านลูกค้าก็มักจะสนใจของตกแต่งร้านและขอซื้อของพวกนั้นมากกว่า ตอนแรกเราก็บอกเขาว่าของชิ้นนี้ไม่ได้ขาย เป็นพร็อพ หลังๆ เราก็เริ่มเอาของตกแต่งมาขายด้วยกัน จุดนั้นทำให้เราเริ่มเห็นความเป็นไปได้ในการขายของวินเทจ” ตวงเล่าย้อนถึงช่วงเวลาที่ Woot Woot Store ยังไม่เกิดขึ้น

“เราเคยไปเรียนที่อเมริกาและมีโอกาสได้ทำงานพิเศษที่ร้านขายเสื้อผ้า เจ้าของร้านเขาจะชอบชวนเราไปเดินตลาด ร้านขายของเก่า และซื้อของราคาไม่กี่เหรียญมาจัดดิสเพลย์ มันเลยเหมือนยิ่งตอกย้ำทำให้เราเห็นว่าของวินเทจเหล่านี้สามารถเพิ่มมูลค่าได้ ที่สนุกคือมันไม่ใช่ของที่เราไปดูตามห้างแล้วชี้ได้เลยว่าจะเอาอันนี้หรือของที่คนเห็นแล้วรู้เลยว่าเราซื้อมาจากที่ไหน แต่ของวินเทจเป็นของที่ต้องหา ต้องเลือกเอง แต่ละคนก็มองเห็นความพิเศษไม่เหมือนกัน ให้มูลค่าไม่เท่ากัน นี่คือเสน่ห์ของมัน 

“กับร้านนี้ สำหรับเราแล้วมันเลยเป็นเหมือนการรวมเอาความเป็นตัวเรามาแสดง เอาทุกสิ่งที่เราสนใจ ทุกสิ่งที่เราชอบในช่วงชีวิตมาไว้รวมกัน”

เธอบอกว่าถึงตัวเองกับบาสจะชื่นชอบในของวินเทจเหมือนกัน แต่สิ่งของที่ชอบก็มีรายละเอียดที่แตกต่างกันอยู่ นั่นจึงเป็นที่มาว่าทำไมทั้งสองจึงต้องเปิดร้านแยกกันตั้งแต่ต้น

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยอมรับว่าในความแตกต่างนี้ สุดท้ายก็ยังมีจุดเชื่อมโยงตรงกลางที่เข้ากันได้อยู่ดี 

“พอได้มาอยู่ในพื้นที่เดียวกันแบบนี้ Woot Woot Store เลยเป็นเหมือนพื้นที่ของคนที่ชอบของวินเทจอีกแบบ ไม่ใช่ของวินเทจที่เป็นเสื้อผ้าสำหรับสายลุยหรือข้าวของแนวเข้มๆ แบบที่พี่บาสนำเสนอ อย่างเวลาคู่รักมาเดินเที่ยวกันแล้วอีกฝ่ายไม่ได้ชอบสินค้าแบบที่ Horse Unit ขาย เขาก็ยังสามารถขึ้นมาดูของกระจุกกระจิกที่ร้านเราได้ต่อ” ตวงอธิบายด้วยรอยยิ้ม  

พื้นที่ขนาดหนึ่งโกดังที่ตั้งใจอยากให้คนได้สัมผัสกับความ ‘วินเทจ’

เมื่อได้ครองพื้นที่ขนาดหนึ่งโกดังและรวมทั้งสองร้านเข้าด้วยกัน ความตั้งใจหนึ่งที่ทั้งคู่อยากทำให้เกิดขึ้นในพื้นที่แห่งนี้คืออยากให้ของวินเทจเป็นมิตรกับคนทุกกลุ่ม ไม่จำกัดวงอยู่ที่นักสะสมฮาร์ดคอร์เท่านั้น นำมาสู่วิธีคิดในการเลือกสินค้าที่หลากหลายและจัดวางให้คนเข้าใจว่าของวินเทจเหล่านี้สามารถกลมกลืนอยู่ในวิถีชีวิตยุคโมเดิร์นได้อย่างแนบเนียน

“ว่ากันจริงๆ ร้านเรามีของทุกประเภทเลย ในหมวดเสื้อผ้าเองก็มีตัวที่ไม่เก่ามาก ปีไม่ลึกมากอยู่ เป็นของที่คนที่ไม่ใช่นักสะสมของวินเทจตัวยงก็สามารถใส่ได้ในชีวิตประจำวัน” บาสเล่า ก่อนตวงจะช่วยเสริม

“เราไม่ได้อยากเปิดร้านให้คนที่ชอบของวินเทจสายลึกเท่านั้น คนที่ชอบแต่งบ้านสไตล์โมเดิร์นหรือชอบของที่มีกลิ่นอายวินเทจก็สามารถมาร้านเราได้ โชว์ให้เขาดูเลยว่าเราก็จัดบ้านอย่างนี้จริงๆ เหมือนละลายพฤติกรรมให้เขาเข้ามาสู่โลกของเรา ทำให้เขาเริ่มอินไปกับเรา”

เธอคิดว่าของวินเทจคือความคลาสสิกที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเทรนด์ กระแส หรือสิ่งที่ตอนนี้คนในสังคมกำลังอิน-ไม่อิน หากแต่เป็นเหมือนสิ่งของที่รอคอยให้คนโคจรเข้ามาเจอกัน

“เราอาจจะไม่ได้โปรโมตร้านมาก ไม่ได้ถ่ายรูปแล้วเผยแพร่ทางโซเชียลมีเดียเยอะขนาดนั้น แต่ร้านจะดึงดูดคนที่มีความชอบเดียวกันนี้มาเจอกันเอง เป็นเหมือนสเปซหรือคอมมิวนิตี้ของคนที่สนใจของวินเทจเหมือนๆ กัน”

บางครั้งลูกค้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยก็สามารถยืนคุยกันได้อย่างออกรส บางทีที่แห่งนี้ก็ทำให้ลูกค้าหลายๆ คนได้หวนรำลึกถึงความทรงจำในอดีต และบางครั้งที่นี่ก็รับบทเป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ที่พ่อแม่จูงมือลูกมาเดินดู ศึกษาเกี่ยวกับของต่างๆ ด้วยกัน กระทั่งในบางวันลูกค้าก็เป็นคนที่เข้ามาเติมความรู้ เล่าข้อมูลเกี่ยวกับของแต่ละชิ้นให้กับบาสและตวงฟัง

“เราใช้ชีวิตอยู่กับร้านนี้เกือบทุกวัน จนเหมือนมันเป็นบ้านหลังหนึ่ง” บาสที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่นานเสริมขึ้น 

“เราไม่ได้คิดว่าที่นี่เป็นที่ทำงาน แต่มันเหมือนเรามาใช้ชีวิตตามปกติ มาเจอเพื่อนใหม่ๆ มาพุดคุย มาแลกเปลี่ยนความชอบของกันและกัน มันสนุก”

“สำหรับเรานี่คือความสำเร็จที่มากกว่าค่าเงินที่ได้รับเสียอีก” ตวงทิ้งท้าย

Horse Unit และ Woot Woot Store

address : Warehouse 30, Warehouse, No.4, ถนน เจริญกรุง ซอย 30 เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500
hours : เปิดทุกวันจันทร์-อาทิตย์ (ปิดวันพุธ) ตั้งแต่ 11:00-19:00 น.
Facebook : Horse Unit และ Woot Woot Store

The post Horse Unit และ Woot Woot Store ร้านวินเทจในร้านวินเทจที่มีตั้งแต่ชุดทหารอเมริกันยันไม้กวาดญี่ปุ่น appeared first on a day magazine.

นอกจากส่วนผสมหลักที่เป็นสารจากธรรมชาติจะอ่อนโยนต่อมือ กลิ่นมินต์หอมๆ เป็นมิตรต่อจมูก บรรจุภัณฑ์ก็ยังมาในรูปแบบขวดสีขาวโค้งมนเป็นมิตรต่อสายตา เฟรนด์ลี่จนเราและนักล้างจานที่ชอบงานดีไซน์อีกหลายคนต้องกลับมาซื้อ Ringo ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

หลังจากน้ำยาล้างจานไปได้สวย (สวยพอๆ กับแพ็กเกจจิ้ง) หลายคนก็ถามหาน้ำยาทำความสะอาดส่วนอื่นๆ ของบ้านบ้าง เปิ้ลเลยชวนเพื่อนๆ มาเปิด Ringo & Friends ร้านของชำดีไซน์ดีในซอยสุขุมวิท 49 ที่ขายน้ำยาทำความสะอาดในบ้านยี่ห้อ Ringo มีโซนรีฟิลแสนสะดวก แถมยังมีของกินของใช้จากเพื่อนๆ ทั่วประเทศวางขายอย่างอบอุ่น

ดีไซเนอร์เปิดร้านของชำทั้งที คำว่าดีไซน์จึงครอบคลุมอยู่ในทุกส่วน สมคอนเซปต์ ‘design-friendly grocery store’ หรือร้านชำดีไซน์ดีที่เป็นมิตรกับทุกคน

ร้านขนาดหนึ่งคูหานี้เป็นมิตรกับใครบ้าง ลองเปิดประตูเข้ามาสำรวจไปด้วยกัน

& Lifestyle

สารภาพตามตรง การล้างจานเป็นงานบ้านที่เราอยากผัดวันประกันพรุ่งเป็นอันดับหนึ่ง แต่เมื่อเอาขวดน่ารักๆ ของ Ringo ไปตั้งที่ซิงก์ ขยี้น้ำยาล้างจานใสๆ ให้เปลี่ยนเป็นฟองขาว ได้กลิ่นมินต์อ่อนๆ ฟุ้งกระจาย ชั่วโมงล้างจานก็พอจะรื่นรมย์ขึ้น

และเป็นตอนที่ได้คุยกับเปิ้ลจริงๆ จังๆ นี่เองที่ทำให้เรารู้ว่าเปิ้ลตั้งใจดีไซน์ให้น้ำยาล้างจานและสารพัดน้ำยาทำความสะอาดเข้ามาอยู่ในไลฟ์สไตล์และชีวิตประจำวันอย่างแนบเนียน

แน่นอนว่าแบรนด์น้ำยาทำความสะอาดออกแบบโดยดีไซเนอร์ต้องไม่ใช่น้ำยาธรรมดา แต่เป็นของที่ออกแบบละเอียดยิบตั้งแต่ตัวสินค้าไปจนถึงบรรจุภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับคนรักงานดีไซน์

“ความคิดที่จะทำโปรดักต์ทั้งหมดเกิดขึ้นตั้งแต่แรก แต่เราเลือกทำน้ำยาล้างจานก่อนเพราะมีประสบการณ์กับมันมากที่สุด พอเราแพ้น้ำยาล้างจานเวลาไปเที่ยวประเทศไหนเราจะซื้อน้ำยาล้างจานกลับมา

“เราไม่ได้มองของพวกนี้เป็นสินค้าใช้ในบ้านแต่เป็นสินค้าไลฟ์สไตล์ แบรนด์แฟชั่นจ๋าๆ อย่าง COS เขาก็ขายน้ำยาซักผ้า น้ำยาล้างจานในร้าน หรือเวลาเราไปเดินโซนน้ำหอมแบรนด์อินดี้ๆ ที่ญี่ปุ่น เฮ้ย ปรากฏว่าเขาขายน้ำยาซักผ้าด้วย เรื่องพวกนี้อยู่ในหัวเราตลอดเวลา ประกอบกับที่เราเป็นคนซีเรียสเรื่องการใช้ของดีไซน์อยู่แล้วก็เลยศึกษามาเรื่อยๆ ว่ามันน่าจะทำในเมืองไทย ทำไมซิงก์ล้างจาน ขวดน้ำยาล้างห้องน้ำจะสวยไม่ได้ล่ะ ในเมื่อพัฒนาการในแง่ดีไซน์ของบ้านเราก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร”

เริ่มต้นจากน้ำยาล้างจานขวดป้อม ต่อด้วยผลิตภัณฑ์อื่นในขวดสีขาวสะอาดเข้าเซต บางผลิตภัณฑ์ก็บรรจุในถุงใสเรียบเท่ หากอ้างอิงจากดีไซน์น้ำยาชนิดต่างๆ ในซูเปอร์มาร์เก็ตที่เราคุ้นเคย มองเผินๆ อาจดูไม่ออกด้วยซ้ำว่า Ringo ก็คือน้ำยาทำความสะอาดเหมือนกัน

“ที่สำคัญคือเรามีความสุขกับการใช้น้ำยาเหล่านี้มากกว่าเดิม คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมีขวดสวยๆ ในห้องน้ำ แต่เรามีความสุขที่ได้เห็นมัน และเราว่าทุกวันนี้ก็เริ่มมีคนที่คิดแบบนี้เยอะ เด็กๆ เองเริ่มมีความคิดก้าวหน้า สังคมจะไม่ได้หยุดอยู่แค่นี้

“แต่เราจะไม่พยายามไปเปลี่ยนคนที่ชอบของเดิมๆ นะ เช่น คนรุ่นแก่กว่าเราที่เขาคุ้นกับของใช้ในบ้านแบบเดิมๆ เราก็เข้าใจ หรือเราเคยคุยกับเด็กๆ ว่าทำไมซื้อกาแฟกับขนมรวมกันเกือบ 200 บาทได้แต่ไม่ซื้อน้ำยาล้างจาน เขาบอกว่าใช้อะไรล้างก็สะอาดเหมือนกันแหละ ถ้าเป็นแบบนี้เราก็เข้าใจ เราจึงวางตัวเองอยู่ในโลเคชั่นที่ลึกลับนิดหนึ่ง คนที่จะเข้ามาหาเราคือคนที่พร้อมจะใช้ของแบบนี้ เราเองก็พร้อมอธิบายวิธีคิดของเราให้เขาฟังเหมือนกัน

“อันที่จริงความสวยมันเป็นเรื่องเฉพาะตัวมาก ขึ้นอยู่กับคอนเซปต์ความสวยของแต่ละคน เราก็เป็นแค่อีกทางเลือกหนึ่งที่ตั้งอยู่บนความสวยงามในแบบของเรา แพ็กเกจจิ้งของเราไม่เหมือนกับแพ็กเกจจิ้งน้ำยาในท้องตลาด แต่ก็ไม่เหมือนแพ็กเกจจิ้งแบรนด์ออร์แกนิกอื่นๆ ซึ่งมันเป็นข้อดีนะ เพราะสุดท้ายแล้วมันทำให้ร้านของเราไม่เหมือนกับร้านออร์แกนิกหรือร้านรีฟิลที่ไหนเลย”

& Body

เรื่องราวของ Ringo เริ่มต้นจากอาการแพ้

เพราะเปิ้ลมักแพ้น้ำยาล้างจานที่มีในท้องตลาด เวลาเดินทางไปต่างประเทศ น้ำยาล้างจานแบรนด์ท้องถิ่นจึงเป็นสินค้าที่เธอหอบกลับมาทดลองใช้เสมอ จนวันหนึ่งเจ้าแม่น้ำยาล้างจานก็อยากมีแบรนด์น้ำยาล้างจานของตัวเอง เพราะนอกจากจะใช้ได้สบายมือแล้วยังสบายกระเป๋ากว่าการสั่งน้ำยาจากเมืองนอกเข้ามาเป็นไหนๆ

น้ำยาล้างจานที่เราชอบใจและชอบใช้จึงเกิดขึ้นโดยไม่ใส่สารลดแรงตึงผิว SLS และสารกันเสีย Paraben ซึ่งทำให้หลายคนระคายเคืองแต่เลือกใช้สารสกัดจากธรรมชาติอื่นๆ แทน และเมื่อ Ringo แตกไลน์ผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เช่น น้ำยาล้างห้องน้ำ น้ำยาซักผ้า ไปจนถึงสบู่เหลวและแชมพู เปิ้ลก็ยังยึดหลักว่าต้องเป็นมิตรกับผิวของคนขี้แพ้เหมือนเดิม

ถึงอย่างนั้น เธอก็ขอรีบเบรกใครก็ตามที่บอกว่า Ringo เป็นแบรนด์ออร์แกนิกเอาไว้ก่อน

“เราเชื่อในความซื่อตรง เรียบง่าย ไม่โกหก ใช้สารสกัดจากธรรมชาติเท่าไหร่ก็คือเท่านั้น ดังนั้นเราจะไม่บอกว่าร้านของเราเป็นร้านขายสินค้าออร์แกนิกทั้งหมด

“เราให้ความสำคัญกับคุณภาพผลิตภัณฑ์เป็นอันดับหนึ่ง ถ้าเป็นคนใช้ของออร์แกนิกล้วน บางคนเขาจะหลีกเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่มีสาร SLES (สารเคมีที่สกัดจากน้ำมันมะพร้าว น้ำมันปาล์ม หรือแอลกอฮอล์ ทำหน้าที่ขจัดน้ำมันจากพื้นผิวและทำให้เกิดฟอง) เพราะอาจทำให้เกิดการระคายเคืองได้ แต่ผลิตภัณฑ์ของเราประมาณ 2-3 ตัวยังมีสารนี้อยู่เพราะรู้สึกว่ามันยังจำเป็นสำหรับน้ำยาที่ใช้ทำความสะอาด หรือเรายังทำให้ผลิตภัณฑ์มีฟองบ้างเพราะคนไทยอย่างเราจะยังติดว่าถ้าไม่มีฟองจะไม่สะอาด แต่สำหรับผลิตภัณฑ์ที่ใช้กับร่างกายเราแทบจะไม่ใช้สารเหล่านี้เลย”

ถึงจะยังมีสารบางตัวที่คนหลีกเลี่ยง แต่ทุกวันนี้ Ringo ก็ยังไม่หยุดทดลองผสมสูตรน้ำยาต่างๆ ไปเรื่อยๆ เพื่อหาส่วนผสมที่เสี่ยงต่อการระคายเคืองน้อยที่สุดให้ได้

“คำว่าคุณภาพดีของเราคือเราทดลองใช้และรู้สึกโอเคกับมัน ก่อนหน้านี้เราเอาน้ำยาทุกประเภทของร้านใส่มือแล้วล้าง ซึ่งเราเป็นคนแพ้ง่ายมาก ถ้าเรารอดทุกคนต้องรอด ดังนั้นเราจึงเอามาขายเพราะเราใช้แล้วมันโอเค แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราโอเคที่จะหยุดแค่นี้นะ ทุกวันนี้เรายังพยายามหาผู้ผลิตที่จะช่วยพัฒนาเอาสารที่อาจทำให้แพ้ออกไปอยู่”

& Earth

แม้จะออกตัวไว้ตั้งแต่แรกว่า Ringo ไม่ใช่แบรนด์ที่ใช้ส่วนผสมออร์แกนิกร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแบรนด์ Ringo และ Ringo & Friends จะไม่รักโลกเสียเมื่อไหร่

ที่เห็นได้ชัดคือชั้นผลิตภัณฑ์รีฟิลขนาดใหญ่ทางซ้ายของร้านที่ลูกค้าจะเอาขวดของตัวเองมาเติมก็ได้ (ถ้าอยากแต่งขวดให้สวยขึ้นจะติดสติกเกอร์ของ Ringo ที่ขวดของตัวเองก็ได้) หรือจะซื้อขวดของร้านแล้วเอากลับมาเติมซ้ำๆ ก็ได้ คิดค่าผลิตภัณฑ์ตามน้ำหนักเหมือนร้านรีฟิลทั่วไป

แต่นอกจากระบบรีฟิลรักโลกที่ตาเห็นแล้ว ทีมดีไซเนอร์เบื้องหลังยังออกแบบความรักโลกแบบ Ringo เอาไว้ด้วย

“คนจะมีคำถามว่าทำไมเรายังใช้พลาสติกอยู่เลย” เปิ้ลชี้ไปที่ชั้นวาง

“ในฐานะที่เป็นดีไซเนอร์ เราคิดไว้ตั้งแต่ต้นว่าถ้าเราเปิดร้านรีฟิลมันจะมีบริบทของการดีไซน์ที่แน่นมาก ถ้าเป็นร้านที่ลดการใช้ทรัพยากรแบบสุดๆ เขาจะเขียนรายละเอียดสินค้าไว้บนขวด แต่จะเห็นว่าขวดสินค้าของเรายังแปะสติกเกอร์อยู่เพราะเรารู้สึกว่ามันสวยกว่า ถึงอย่างนั้นเราก็เลือกสติกเกอร์ที่คุณภาพดีที่สุด ฉีกขาดยาก ขวดก็ใช้พลาสติกเบอร์ 1 ที่แข็งแรงมาก สามารถนำมาใช้ซ้ำได้เรื่อยๆ เป็นกระบวนการรีไซเคิลเหมือนกัน ส่วนถุงใส่น้ำยาเราก็เลือกที่พลาสติกคุณภาพดีที่สุดเช่นกัน เอามาใช้ซ้ำที่นี่ได้

“เอาเข้าจริงมันเร้าใจให้คนอยากเอาขวดมาเติมนะ เพราะว่าพอเอาขวดเดิมมาเติมราคามันถูกลง และขวดนั่นเราก็ทำไว้ดีแล้ว สติกเกอร์ก็สวย ใช้ไปเลยยังไงก็ไม่พัง” เปิ้ลเล่าพร้อมเสียงหัวเราะ

พอแพ็กเกจจิ้งของ Ringo รวมถึงแพ็กเกจจิ้งของเพื่อนๆ ที่วางขายในร้านยังมีพลาสติกอยู่ ทีมดีไซเนอร์จึงออกแบบระบบแยกขยะขึ้นมา เพื่อจัดการแยกขยะที่จะเกิดจากแพ็กเกจจิ้งเหล่านี้เสียเลย

“เราบอกลูกค้าว่าสามารถเอาขยะมาทิ้งที่นี่ได้นะเพราะเรามีกระบวนการแยกขยะ แกะสติกเกอร์แยกไปนู่น ขวดแยกไปนี่ แล้วส่งไปยังที่ที่รับบริจาควัสดุประเภทต่างๆ ทั้งหมดเรามองด้วยสายตาของดีไซเนอร์ มันจะมีความเนี้ยบบางอย่างซึ่งก็ได้ผลตอบรับที่ดีจริงๆ คนที่มาจะชอบบอกว่ารู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนร้านรีฟิลหรือร้านขายของธรรมชาติที่อื่น”

ความสนุกยังซุกซ่อนอยู่ในรายละเอียด เปิ้ลยังชี้ชวนให้เราดูส่วนต่างๆ ในร้านแล้วบอกว่าของเหล่านี้ได้มาจากการรีไซเคิลหมดเลย ไม่ว่าจะเป็นตู้ โต๊ะ กระเบื้องที่เหลือจากการทำคาเฟ่ของเธอหรือตู้เย็นมือสองที่ขอรับช่วงต่อมาจากร้านค้าที่กำลังจะปิดตัว เป็นการมิกซ์แอนด์แมตช์ที่ลงตัว สวยงาม และตอบโจทย์ความอีโค่ของร้านไปในตัว

& Friends

Ringo เป็นภาษาญี่ปุ่นแปลว่าแอปเปิล มาจากชื่อของเปิ้ลผู้เป็นเจ้าของไอเดียแบรนด์ไลฟ์สไตล์แบรนด์นี้

ชื่อร้าน Ringo & Friends จึงมีความหมายว่าคราวนี้เปิ้ลไม่ได้ทำร้านอยู่คนเดียว แต่ยังมีเพื่อนๆ มาช่วยกันเติมร้านให้เต็ม เริ่มจากเพื่อนรุ่นน้องอย่าง พลอย–พิมพลอย ตั้งจิตต์วัฒนา Project Co-ordinator ของ Ringo และ หนามเตย–ณัฏฐกฤตา นราพรพิพัฒน์ ที่มาช่วยชักชวนคนอื่นๆ เอาสินค้ามาวางที่นี่

“ตอนเปิดร้าน Ringo มีโปรดักต์น้ำยาล้างจานและน้ำยาทำความสะอาดอื่นๆ อยู่แล้ว แต่เราไม่ได้อยากเป็นแค่ร้านรีฟิล เราอยากขายสินค้าอื่นๆ ด้วยเหมือนเป็นร้านชำ จะขายน้ำปลา ซีอิ๊ว ข้าวสาร สินค้าที่คนใช้และกินในชีวิตประจำวัน เป็นที่มาของการชวนเพื่อนมาขายของ เพราะเราเชื่อในคำสัญญาของเพื่อน การแนะนำกันระหว่างเพื่อน เชื่อใจในคุณภาพของกันและกันว่าทุกคนที่มีของที่ดี และส่วนใหญ่เราก็พิสูจน์เองแล้วรู้สึกว่ามันดีจริงๆ

“อีกอย่างคือเราไม่ได้อยากทำร้านที่ติดต่อกันในเชิงธุรกิจกับคนที่ทำแบรนด์ใหญ่ๆ อยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบสินค้าของเขา แต่การเป็นแบรนด์ใหญ่แปลว่าสินค้าของเขาจะวางขายในทุกที่ ร้านของเขาก็จะไม่ใช่พื้นที่ที่พิเศษ​”

และนี่คือประเภทสินค้าจากเพื่อนๆ ที่วางขายที่นี่ เราแบ่งหมวดแบบง่ายๆ เหมือนเป็นแค็ตตาล็อกแนะนำใครที่อยากไปช้อปที่นี่ดูสักที

1. Designed by Ringo : ของดีที่เพื่อนแนะนำ ออกแบบแพ็กเกจจิ้งโดย Ringo

นอกจากจะเป็นพื้นที่วางขาย Ringo ยังใช้สกิลดีไซน์มาช่วยออกแบบให้เพื่อนที่มีสินค้าแต่ยังไม่มีแพ็กเกจจิ้ง เราจึงได้เห็นข้าวหอมมะลิออร์แกนิกจากอำนาจเจริญในแพ็กเกจจิ้งมินิมอลแบบญี่ปุ่น เกลือแบ่งขายเป็นกระปุกเล็กๆ เหมาะกับคนเมืองที่อยู่กันเป็นครอบครัวเล็กๆ หรือพริกทอดในกระปุกสุดน่ารัก ที่สนุกคือสินค้าทั้งหมดเป็นของดีจากทั่วประเทศ ไม่ต่างจากการไปเที่ยวงาน OTOP แต่ห่อหุ้มใหม่ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว

2. Friends of Ringo : ของดีมีแบรนด์ แปะสติกเกอร์สีแดงรูปแอปเปิล

สำหรับเพื่อนที่มีแบรนด์อยู่แล้วและทีม Ringo เห็นว่าดีจนต้องแนะนำต่อ เช่น ซีอิ๊วและไข่เค็มตราบ้านตลาดน้อยของนักเขียนและนักเต้นสวิง โน๊ต มาลียา หรือปลาทูต้มหวานและเค็มแบรนด์หิวจากชุมพร พวกเขาจะวางขายด้วยแพ็กเกจจิ้งของแบรนด์​ พร้อมแปะป้ายรูปแอปเปิลสีแดงเป็นสัญลักษณ์แปลว่า Friends of Ringo นอกจากนี้ แม้หลายแบรนด์จะวางขายสินค้าในที่อื่นๆ ด้วย แต่บางแบรนด์ก็มีสินค้าที่ทำขึ้นมาเพื่อขายที่ Ringo เท่านั้น จะมีอะไรบ้างสามารถถามพนักงานที่ร้านได้เลย

3. No Longer Dead (Stock) : ของค้างสต็อกที่ฟื้นคืนชีพ

ไม่ใช่แค่ของใช้และของกิน แต่ที่นี่ยังมีจานชามและเครื่องครัวขายด้วย โดยทั้งหมดที่เปิ้ลเลือกมาเป็นของค้างสต็อกดีไซน์สวยจากโรงงาน เพื่อให้มันไม่สูญหายกลายเป็นขยะเสียเปล่าๆ หรือใครมีจานชามสวยๆ ที่ใช้จนเบื่อแล้ว จะขายให้ Ringo นำไปขายต่อก็ได้ เพียงลองติดต่อไปถามข้อมูลในเพจเฟซบุ๊กหรืออินสตาแกรมของร้านนะ

4. Good Designed Goods : ของใช้ในบ้านมีดีไซน์

เพื่อให้ครบคอนเซปต์ร้านของชำ Ringo จึงมีของใช้ในบ้านดีไซน์สวยมาขาย ไม่ว่าจะเป็นไม้กวาดบ้านบูรณ์ที่สวยจนต้องโชว์ กระเป๋าถักสำหรับใส่ผลไม้ หรือที่รองแก้วละลานตา

& Community

เพื่อนชวนเพื่อน แนะนำเพื่อนได้ไม่นาน Ringo & Friends ก็มีของวางเต็มร้าน แถมทีม Ringo ยังกำลังหาหนทางขยับขยายการใช้ชีวิตแบบดีต่อใจ ดีต่อดีไซน์ และดีต่อโลกออกไปให้ไกล อย่างการค้นหาวิธีส่งสินค้าไปยังต่างจังหวัดให้มีคาร์บอนฟุตปรินต์น้อยที่สุด หรือการโปรโมตให้ลูกค้าพกแพ็กเกจจิ้งไม่ใช้แล้วของ Ringo มาแยกที่นี่

ทำไปทำมา จากเพื่อนไม่กี่คน Ringo ก็กลายเป็นเหมือนชุมชนย่อมๆ ไปแล้ว

“เพื่อนที่มาวางสินค้าที่นี่มีทั้งเพื่อนที่เราติดต่อไปเพราะรู้ว่าเขาทำแบรนด์หรือมีผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว หรืออีกแบบคือเขาเห็นร้านของเราแล้วติดต่อมาเอง อย่างเพื่อนคนหนึ่ง เขานึกสนุกคิดว่าฉันมีเครื่องทำปุ๋ยจากเศษอาหารซื้อมาหลายหมื่นขอเอาปุ๋ยมาขายได้ไหม แล้วก็เล่าแบบอินมากว่าเขาทำเองทุกขั้นตอน มันดีจริงๆ ปลูกต้นไม้ที่บ้านขึ้นดีมากเลย แบบนี้เราสนใจนะ หรือเพื่อนอีกคนทำน้ำยาดับกลิ่นท่อจากเศษอาหาร จะเอามาให้ลองใช้ ถ้าเวิร์กจะให้เราช่วยทำบรรจุภัณฑ์ให้เราก็บอกว่าโอเค”

แล้วเราติดต่อไปได้ไหม เราแอบถาม เผื่อในอนาคตจะมีไอเดียบรรเจิดทำโปรดักต์ที่ดีต่อโลกกับเขาขึ้นมาบ้าง

“ติดต่อมาได้นะ” เปิ้ลตอบทันที

“ลองเอามาคุยกันและพัฒนาโปรดักต์ไปด้วยกันได้เลย เร็วๆ นี้ก็มีคุณแม่ขับรถมาหาเราจากลำลูกกาเพราะเขาชอบน้ำยาล้างจานของ Ringo มากและอยากเอาน้ำเต้าหู้มาขายที่ร้านของเรา เราเองก็ชอบน้ำเต้าหู้ของเขาแต่รู้สึกว่ามันหวานไปนิดหนึ่งเลยมาคุยกันว่าถ้าจะขายที่นี่ เราขอไม่มีน้ำตาลหรือหวานน้อยลงได้ไหม พัฒนาสินค้าไปด้วยกัน ซึ่งสิ่งที่ดีสำหรับเขาคือเขาก็จะได้อีกทาร์เกตหนึ่ง ต่อยอดจากที่เคยทำอยู่แล้ว

“สำหรับเรา คำว่า friends สำคัญมากนั่นคือขบวนการนี้จะไม่สำเร็จหรอกถ้าไม่มีเพื่อน ไม่มีลูกน้องในออฟฟิศที่เขาก็ไปชวนเพื่อนๆ มาเพราะเราอาจจะมีความคิดที่ไม่ได้เหมือนคนอื่นซะทีเดียว พอเราเปิดมาก็เริ่มได้เจอคนที่มีความคิดเหมือนกันคือคนที่รักความสวยงาม รักตัวเอง และรักโลกไปพร้อมๆ กัน เราอยากเป็นแบบนั้นและจะทำให้มันดี 

“เพราะมันจะดีกับทั้งผู้ซื้อ ผู้ขาย และก็เพื่อนของเราด้วย”

Ringo & Friends

address: 5, 14 ซอยสุขุมวิท 49 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110

hours: 11:30-19:00 น. เปิดวันศุกร์-อาทิตย์

Facebook: Ringo & Friends

The post ชวนเพื่อนไปซื้อของใช้ที่ Ringo & Friends ร้านชำของคนที่มีโลกและงานดีไซน์เป็นเพื่อน appeared first on a day magazine.

จะเรียกว่าฐานทัพคนชอบเล่นเกมคงไม่ผิดนัก เพราะตอนที่ก้าวเข้าสู่ Gamesmith เรารู้สึกว่ากำลังย้อนกลับไปในวัยเด็กอีกครั้ง เพราะนอกจากสภาพแวดล้อมที่รายล้อมไปด้วยเด็กๆ และวัยรุ่นแล้ว เครื่องเกมที่ตั้งประจำการตามมุมต่างๆ ก็ให้ความรู้สึก Nostalgic นึกถึงตอนที่ตัวเองเล่นเกมตลับที่บ้าน หรือวิ่งตามน้องชายไปเล่นเกมที่ร้านเกมแถวบ้าน 

บอร์ดเกม ตู้พินบอล เกมตู้ เครื่องเกม Console VR Laser Tags ทั้งหมดนี้คือตัวอย่างเกมบางส่วนที่บรรจุอยู่บนพื้นที่ 2 ไร่อันกว้างขวางแห่งนี้ 

ยอมรับว่าอดตื่นเต้นไม่ได้ เพราะหนึ่งคือเราไม่เคยเห็นร้านเกมที่ใหญ่โตและมีเกมหลากหลายขนาดนี้มาก่อน สองคือที่นี่เหมาะเป็นที่แฮงเอาต์แห่งใหม่สำหรับเราและกลุ่มเพื่อนๆ มาก เพราะถึงจะเป็นร้านเกม แต่ Gamesmith ให้บรรยากาศที่แตกต่างออกไปจากร้านเกมที่หลายคนติดภาพ บรรยากาศสบายๆ เฟรนด์ลี่ของที่นี่ทำให้เราไม่เกร็งหรืออึดอัดแม้แต่น้อย แถมดูจะมีโอกาสได้เพื่อนใหม่ง่ายเสียด้วย

ป๊อก–ฉัตรชัย, ปิ๊ก–ชิณโชติ และ โปร–ชีวะวัฒน์ หอรุ่งเรือง คือเหล่าพี่น้องผู้ก่อตั้ง Co-Gaming Space ที่เรายืนอยู่ อันที่จริงแล้วยังมีแป๊ะ พี่ชายคนโตสุดอีกคนที่ติดธุระไม่สามารถมาร่วมพูดคุยกับเราได้ ทว่าทั้งสามคนก็ต้อนรับเราเป็นอย่างดี พาเดินผ่านเครื่องเกมต่างๆ เพื่อเข้าไปในโซนล่าสุดที่พวกเขาเพิ่งอัพเลเวลขึ้นมา

‘เรื่องเล่นเราจริงจัง’ สติกเกอร์สโลแกนร้านตัวโตแปะตรงประตูเด่นชัด และเท่าที่เห็น เราว่าพวกเขาก็จริงจังกับการเล่นจริงๆ เพราะแทบไม่มีมุมไหนในร้านที่โล่งว่างเลย

เอาล่ะ ถ้าพร้อมฟังเรื่องราวของแก๊งพี่น้องนี้แล้วก็กดปุ่มสตาร์ทเกมกัน Game Ready!

ด่านแรก : เลือกตัวละคร

ย้อนกลับไปเมื่อครั้นที่พี่น้องสี่คนยังอยู่ในวัยเด็ก ด้วยความที่ทั้งหมดเป็นเด็กผู้ชาย การเล่นเกมจึงถือเป็นกิจกรรมที่พวกเขาโปรดปรานที่สุด และเมื่อโตขึ้นเกมที่เล่นก็พัฒนาเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย รวมถึงความชอบของแป็ก ป๊อก ปิ๊ก และโปร จากเกม Super Famicom เป็น Nintendo ก่อนขยับมาเรื่อยๆ เป็นเกมคอมพิวเตอร์ จากนั้นแต่ละคนจึงเริ่มมีเรื่องที่ชอบแตกต่างกันไป

“อย่างปิ๊กชอบบอร์ดเกม โปรชอบเกมคอมพิวเตอร์ เราไปพวกแก็ดเจ็ตเทคโนโลยี ส่วนพี่แป็กเน้นกีฬา ซึ่งพอมานั่งดูกันแล้วรู้สึกว่าของเล่นที่บ้านเราเยอะมากเลย เพราะเหมือนทุกคนทำงานได้เงินก็เอามาซื้อของเล่นจนเต็มบ้าน สุดท้ายก็คุยกันว่าทำไมเราไม่ทำร้านขึ้นมาแล้วแบ่งเอาสิ่งของที่เราซื้อไว้ที่บ้านมารวมไว้ที่เดียวกันเพื่อให้คนอื่นมาเล่น เป็นการแชร์ความสุขให้ทุกคนไปด้วย เลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ Gamesmith ทุกคนอาจมี Playstation มี Nintendo Switch อยู่บ้าน แต่ไม่มีที่ไหนที่มีเยอะแบบที่นี่”

“เราอยากรวมคนรักเกมมาอยู่ในที่เดียวกัน และอีกอย่างคือเราเล่นคนเดียวยังไงก็ไม่สนุก ต้องชวนเพื่อนชวนพี่น้องมาเล่นที่บ้าน ซึ่งบางคนก็ว่างบ้างไม่ว่างบ้าง หรือบางทีเขาก็ไม่อยากมาบ้านเรา เลยคิดว่าถ้ามีโคเวิร์กกิ้งสเปซแล้ว ทำไมเราจะมีโคเกมมิ่งสเปซบ้างไม่ได้ เรามีเกมทุกอย่างให้คุณเล่น คุณอาจเข้ามาที่นี่ 2 คน แต่เราจะจับคุณจอยกับคนอื่นให้ได้ ไม่จำเป็นต้องเล่นกันแค่ 2 คน บางทีมา 2 กลุ่ม กลุ่มละ 2 คน งั้นมาเล่นเกม 4 คนไหม อะไรทำนองนี้ ซึ่งลูกค้าก็แฮปปี้มากที่เราจับพวกเขามาเจอกัน ทำให้ได้เพื่อนใหม่ รู้จักคนใหม่ๆ” ป๊อกอธิบายด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าพี่น้องแต่ละคนจะมีความชอบที่แตกต่างกัน แต่ตอนที่รวมตัวกันทำร้านนี้ สี่พี่น้องก็เห็นพ้องตรงกันว่าอยากทำโคเกมมิ่งสเปซให้เกิดขึ้นจริง เพราะทุกคนล้วนเห็นว่าการเล่นเกมให้สนุกจริงๆ ต้องมีคนมาเล่นด้วย ยิ่งมีคนมาจอยเยอะก็ยิ่งสนุก

“เดี๋ยวนี้เวลาเล่นเกมคนก็เล่นแบบคุยกันทางออนไลน์ไม่เห็นหน้า เราอยากเปลี่ยนประสบการณ์พวกเขาบ้าง อยากให้เด็กๆ ยุคนี้ที่ชอบเล่นเกมเหมือนกันมาเจอหน้ากันบ้าง เป็นอีกรูปแบบของ Multiplayer เพราะสมัยพวกเราเล่นแบบนี้กันมาก่อน แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีอารมณ์นั้นแล้ว ก็เป็นความคิดถึงอดีตระดับหนึ่ง”

ด่านสอง : ออกฟาร์มของ

ความใหญ่โตของ Gamesmith ที่กินพื้นที่กว่า 2 ไร่ คือจุดเด่นหนึ่งที่ทำให้เราแน่ใจว่าที่นี่ต้องกว้างขวาง ไม่อึดอัดแน่ๆ ภาพคอมพิวเตอร์หรือเครื่องเกมที่เรียงติดกันเป็นแถวยาวแน่นขนัดในร้านเกมแบบที่เราชินตาจะไม่มีให้เห็นภายในอาคารนี้

ป๊อกเล่าว่าตอนที่หาโลเคชั่น พวกเขาขับรถผ่านแถวนี้ประจำและพบว่าแม้มันจะไกลไปหน่อย แต่คิดว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ขอแค่เพียงจับตลาดให้ได้ยังไงก็มีคนมาแน่ๆ จึงตัดสินใจคุยกับเจ้าของที่ทันที “เราบอกไปว่าจะทำสิ่งนี้แต่อยากได้พื้นที่ใหญ่ เพราะไม่ต้องการให้เป็นร้านเกมเล็กๆ อยากให้มีเกมทุกอย่าง หลากหลาย และใหญ่ที่สุดให้ได้ พอเจ้าของเห็นด้วยก็เริ่มทำ แม้ทำเลอาจไม่ได้ดีมากแต่เรามองว่าคนที่มาเขาไม่ได้มาซื้อข้าวกินแล้วกลับ ไม่ได้มาอยู่แค่แป๊บเดียว ต่อให้คุณคิดว่ามาแค่ 1-2 ชั่วโมงแล้วเดี๋ยวไป แต่เรามั่นใจว่าคุณอยู่เกินแน่ๆ คุณจะไม่อยากกลับบ้านเลย”

จากวันที่เริ่มเปิดให้บริการมาจนถึงตอนนี้ เป็นเวลากว่า 6 เดือนที่สี่พี่น้องค่อยๆ เพิ่มเติมแก้ไขในแง่ของธุรกิจและตัวเกมมาเรื่อยๆ จากที่เคยคิดว่าพื้นที่ขนาดนี้น่าจะเพียงพอกลายเป็นไม่พอเสียแล้ว

“เพราะมันไม่มีคำว่าสุดท้ายของธุรกิจเกม มีสิ่งใหม่ออกมาทุกวันและเราก็พร้อมเปิดรับตลอดเวลา รวมถึงการที่เราฟังความต้องการของลูกค้าด้วย เช่น ลูกค้าคิดถึงเกมนั้น จำได้ว่าเป็นเกมที่เคยเล่นตอนเด็กๆ เราก็ไปหาของมาสนองความต้องการลูกค้า ซึ่งขณะเดียวกันก็สนองความต้องการเราด้วย อย่างเกม Rock Band ที่ออกมาเป็น 10 ปีแล้ว ของหายากมาก ไม่สามารถหาได้ในเมืองไทย เราก็ไปหาของใน eBay ในเมืองนอกดู และพบว่ายังมีคนชอบแบบเรา ทั้งๆ ที่อุปกรณ์ไม่มีขายแล้ว แต่คนที่ชอบเขาไปถึงขนาดเอามาซ่อมเอง ออกแบบแผ่นปรินต์เอง ยังมีคอมมิวนิตี้ที่ทำอะไรแบบนี้อยู่ ซึ่งทำให้เราได้ความรู้ใหม่มาด้วย”

ขณะเดียวกัน Gamesmith ก็กลายเป็นที่นัดพบของสี่พี่น้องไปโดยปริยาย พอเลิกงานจากที่มุ่งตรงกลับบ้านของตัวเอง พวกเขาก็เปลี่ยนมาเล่นเกมที่นี่ก่อน

“เหมือนเป็นพื้นที่ที่เล่นเกมของพวกเราไปแล้ว กลายเป็นว่าพี่น้องเจอกันมากกว่าก่อนเปิดร้านอีก แล้วไม่ใช่แค่พวกเราอย่างเดียว ลูกค้าที่มาใช้บริการหลายคนตอนนี้ก็เป็นเหมือนญาติพี่น้อง พวกเขาเป็นมากกว่าคนที่จ่ายเงินเข้ามาเป็นลูกค้าเรา มีซื้อขนมมาฝาก ใส่ใจกัน พวกเราก็ดีใจที่เปิดร้านนี้ขึ้นมาแล้วมีคนชอบและเห็นว่าสิ่งที่เราทำมันดี”

ด่านสุดท้าย : เจอบอส

“เราสนุกตรงที่ได้เจอคนใหม่ๆ ตลอด เพราะในที่สุดมันออกมาเป็นที่แฮงเอาต์ที่ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน เป็นตัวเลือกให้คนมาสนุกได้มากขึ้น” โปรบอกเล่าถึงสิ่งที่เขามองเห็นหลังจากสังเกตทิศทาง Gamesmith ที่ดำเนินมา

จากกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่ที่เป็นวัยรุ่น หลังๆ มานี้ก็เริ่มมีลูกค้าวัยเด็กและเป็นครอบครัวมาใช้บริการกันมากขึ้น ซึ่งถือเป็นสิ่งที่ทั้งสี่คนดีใจ เพราะแสดงให้เห็นว่าร้านเกมก็เป็นสถานที่ที่คนทุกเพศทุกวัยสามารถมาใช้เวลาร่วมกันได้ นอกจากนี้ยังช่วยเปลี่ยนมุมมองผู้ใหญ่ที่มีต่อภาพลักษณ์ของเกมด้วย

“เราชอบที่ได้เห็นเด็กๆ มีความสุข บางทีพ่อแม่เขามาบอกว่าสิ่งที่พวกเราทำมันดีนะ ดีตรงที่ผู้ปกครองเข้ามามีส่วนร่วมได้แบบกลมกลืน เขาเห็นเด็กวัยรุ่นที่เรียนชั้นมัธยมฯ หรือมหาวิทยาลัยมาเล่นกันเป็นปกติ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาเคยมองว่าเกมเป็นสิ่งที่มอมเมาเยาวชนอย่างเดียว แต่พอเข้ามาที่นี่เห็นคนหลายช่วงอายุ รวมถึงเรื่องบรรยากาศ ความปลอดภัยต่างๆ ความรู้สึกเขาก็เปลี่ยนไป”

“ที่ดีใจคือเราสามารถเปลี่ยนความคิดของหลายๆ คนได้ว่าเกมไม่ใช่เรื่องไม่ดีอีกต่อไปแล้ว เดี๋ยวนี้มันมี E-sports มีคอนเทนต์เกมที่น่าสนใจอีกเยอะแยะ นอกจากไม่ได้มอมเมาเด็กๆ แล้ว ยังเป็นอาชีพได้อีก ซึ่งนักกีฬา E-sports เหมือนนักกีฬาทั่วไปเลย หลักการเดียวกันคือถ้าจะเป็นนักกีฬา คุณต้องหมั่นฝึกซ้อม ไม่งั้นคุณจะเป็นคนเล่นกีฬาเฉยๆ” ป๊อกเสริม

นอกจากความสนุกเพลิดเพลินกับเหล่าเกมที่ร้านคัดเลือกมาให้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นบอร์ดเกมกว่า 250 เกม เครื่องเกม Console อาทิ PS4, Xbox One, Kinect และ Switch ตู้เกม พินบอล โต๊ะปิงปอง โต๊ะพูล เกมตีกลอง เกมเต้น เกมขับรถ และ Laser Tags ที่จัดเต็มทั้งสนามและอุปกรณ์ระดับท็อปสมกับสโลแกน ‘เรื่องเล่นเราจริงจัง’ อีกจุดประสงค์สำคัญที่ทั้งสี่คนสร้างที่นี่ขึ้นมาคือ อยากเปิดโอกาสและพื้นที่ให้คนที่ชอบเล่นเกมมาเจอกันเพื่อสร้างคอมมิวนิตี้ที่แข็งแรงขึ้นมานั่นเอง เราจึงไม่แปลกใจที่พวกเขาพยายามรักษาบรรยากาศของร้านให้สบายๆ เป็นมิตรกับทุกคน

“เพราะเกมมันมาพร้อมกับความแพ้-ชนะอยู่แล้ว มันคือการแข่งขันอย่างหนึ่ง ต่อให้คุณบอกว่ามันคือการเล่น แต่ก็จะมีเส้นบางๆ ระหว่างการที่คุณสนุกหรือจริงจังกับมันมากไปไหม ซึ่งนั่นจะวัดว่าคุณมีน้ำใจนักกีฬาหรือเปล่า ยอมรับความแพ้ได้ไหม เพราะสุดท้ายแล้วคนที่คุณเล่นด้วยก็คือเพื่อนคือคนที่ชอบอะไรเหมือนกัน”

“การแข่งขันมันดีในแง่การพัฒนาฝีมือตัวเอง แต่ก็อย่าเอามาเป็นเรื่องส่วนตัว สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ส่งผลกับผู้เล่นแค่เรื่องเกม แต่รวมไปถึงการใช้ชีวิต การอยู่ในสังคม เพราะบางคนจากที่เคยอยู่แต่กับตัวเอง เล่นเกมคนเดียว เวลาเล่นแพ้ก็โหวกเหวกโวยวายได้ แต่พอเข้ามาเล่นเกมในนี้ถึงเวลาที่แพ้เขายอมรับได้หรือเปล่า บรรยากาศการเล่นกับคนอื่นจะช่วยเฉลี่ยๆ อารมณ์นี้ไป กลายเป็นว่าการแพ้มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดนี่หว่า รอบนี้ชนะรอบหน้าอาจแพ้ก็ได้ สลับกันไป มันเป็นการเข้าสังคมที่ดีอย่างหนึ่งเหมือนกัน”

ล่าสุดผู้ก่อตั้งทั้งสี่กำลังอัพเลเวลต่อเติมส่วนห้อง Gamesmith Live เพื่อต้องการสนับสนุนพื้นที่และอุปกรณ์สำหรับผู้ที่สนใจมาไลฟ์แคสต์เกมหรือสตรีมเกม ถือเป็นการสร้างจุดเริ่มต้นให้คนที่อยากต่อยอดความชอบเป็นอาชีพในอนาคต เพื่อตอบโจทย์ความเป็นโคเกมมิ่งสเปซอย่างที่ตั้งใจไว้ และในอนาคตพวกเขาก็หวังว่าจะได้ขยายคอมมิวนิตี้นี้ให้ใหญ่ขึ้น อาจมีการจัดแข่งขันเล่นเกมเพิ่มความสนุกท้าทาย โดยเน้นความสนุกสนานเป็นหลัก เพื่อเพิ่มโอกาสให้คนที่เคยเห็นหน้าค่าตากันในร้านได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความชอบกัน

คิดว่าจะมีวันที่เบื่อการเล่นเกมไหม เราตั้งคำถามกับสามพี่น้องผู้ชอบเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจ

โปรรับหน้าที่ตอบ โดยมีพี่ๆ ยิ้มรับไปด้วย “เกมมันอยู่กับชีวิตพวกเราไปแล้วเพราะเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ถึงสไตล์จะแยกกันออกไป แต่สุดท้ายเราก็สามารถเล่นด้วยกันได้อยู่ดี อย่างผมไม่เคยคิดอยากจับบอร์ดเกม ตอนนี้ก็มานั่งเล่นด้วยกันได้ ดังนั้นมันคงไม่มีวันที่เบื่อจนเลิกเล่นเกมหรอก เพราะในที่สุดแล้วเกมมันก็คล้ายๆ กัน คนมารวมตัวกันเล่นเพื่อความสนุก ขณะเดียวกันมันก็ฝึกคนให้ใช้ไหวพริบ ความคิด และรู้จักแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า มันมีอะไรน่าสนใจออกมาใหม่ตลอด” 

แม้ว่าบทสนทนาครั้งนี้จะจบลงแล้ว แต่เส้นทางของเหล่านักเล่นเกมที่ Gamesmith น่าจะยังไปต่อได้อีกยาวๆ ต่อให้เกมนี้โอเวอร์แล้วก็ย้ายไปต่อที่เกมใหม่ได้อยู่ดี ขอสัญญาต่อหน้าตู้เกม Street Fighter เลยว่าครั้งหน้าเราจะไม่มาที่นี่คนเดียวแน่!

Gamesmith

address : อยู่ห่างจากโครงการ The Circle ราชพฤกษ์ 300 เมตร

hours : อังคาร – ศุกร์ 14:00 – 24:00 น. เสาร์ – อาทิตย์ 12:00 – 24:00 น.

facebook : Gamesmith

The post ‘เรื่องเล่นเราจริงจัง’ ยิงปืน ขับรถ เล่นบอร์ดเกม ที่ ‘Gamesmith’ Co-Gaming Space ที่ใหญ่ที่สุด appeared first on a day magazine.

ในซอยลาดพร้าว 55/2 เรายืนอยู่หน้าทางเข้าเล็กๆ ที่ไม่มีประตูกั้น

Papaya คือชื่อของร้านนี้ หากเดินผ่านมาแบบไม่ได้ตั้งใจ เราคงจินตนาการไม่ออกว่าทางเข้าขนาดน่ารักที่ชวนให้เราเดินขึ้นบันไดไปนั้น จะนำไปสู่โกดังของเก่าที่มีพื้นที่รวมแล้วมากกว่า 4,000 ตารางเมตร

เมื่อเดินต่อไปยังด้านใน แม้อากาศจะอบอ้าวอยู่สักหน่อยเพราะที่นี่ไม่ใช้เครื่องปรับอากาศ แต่ความน่าตื่นตาตื่นใจทำให้เราลืมร้อน เพราะไม่ว่าจะมองไปทางซ้าย ขวา เงยหน้า ก้มลงมอง สายตาเราก็จะปะทะเข้ากับข้าวของที่จัดแสดงอยู่เสมอ ไม่ว่าจะหาซื้ออะไร ที่นี่มีขายสารพัด ไม่ว่าจะช้อนส้อมสังกะสี แจกันจีนลายมังกร โทรศัพท์ย้อนยุค เครื่องพิมพ์ดีด โคมไฟห้องผ่าตัด อาร์มแชร์จากศตวรรษที่ 19 ตู้เพลงหยอดเหรียญ หุ่นจาร์จาร์บิงส์ไซส์เท่าคนจริง หรือแม้แต่ปืนใหญ่ แถมราคาขายก็มีตั้งแต่ 30 บาท ไปจนถึงหลักล้าน หากเดินดูแล้วสนใจของชิ้นไหนก็ให้ถ่ายรูปเอาไว้แล้วเดินมาสอบถามราคา ติดต่อซื้อที่พนักงาน หรือถามพี่สมหญิง ปัญจานนท์ เจ้าของร้านอีกที

เราเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ซึ่งลัดเลาะพาเราไปสำรวจสินค้าหมวดหมู่ต่างๆ ได้สักพัก ก็พบกับเอเทรียมหรือพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่ตรงกลางโกดัง ที่เผยให้เห็นว่าที่นี่มีทั้งหมด 3 ชั้น ซึ่งในชั้นที่สองถูกแบ่งย่อยออกเป็นสเปซเล็กๆ มีห้องหับแอบซ่อนอยู่ชวนให้ค้นพบ ส่วนชั้นสามจะคล้ายๆ กัน แต่มีพื้นที่เปิดโล่งมากกว่า และบางส่วนถูกแบ่งไปเป็นห้องสตูดิโอให้เช่าสำหรับถ่ายภาพ

พี่สมหญิงเล่าให้เราฟังว่าโกดัง Papaya แห่งนี้เริ่มขึ้นมาจากความที่ พี่ต๋อง–สุพจน์ ศิริพรเลิศกุล สามีของเธอหลงใหลในการสะสมของเก่ามาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักเรียนสถาปัตย์ และเมื่อมีของสะสมเยอะมากขึ้นเรื่อยๆ ก็จำเป็นต้องหันมาค้าขาย เพราะไม่งั้นจะไม่มีที่เก็บของ

“ไม่ได้จะเริ่มทำเป็นธุรกิจเลย คนทำธุรกิจเขาไม่สต็อกของเยอะขนาดนี้หรอก คนอื่นไม่กล้าทำ แต่สามีพี่ถ้าชอบก็จะซื้อ เงินในกระเป๋าไม่มีก็ซื้อ แล้วค่อยควานหาว่าจะเอาเงินที่ไหนจ่าย แค่นี้เลย”

ตอนเริ่มต้น Papaya เปิดร้านอยู่ที่ราชดำริ แล้วค่อยย้ายมาที่ลาดพร้าวเพราะต้องการขยับขยาย และปักหลักอยู่มาเป็นเวลา 10 ปีแล้ว โดยตัวโกดังแห่งนี้เคยเป็นโรงฉายภาพยนตร์เก่าที่พี่ต๋องจัดการรีโนเวตเสียใหม่ เหล่าห้องหับหรือตรอกซอกซอยที่เดินสนุกจนเราติดใจนั้นก็เป็นการออกแบบที่คิดมาแล้ว

ส่วนการจัดสินค้าว่าจะวางอะไรตรงไหนนั้น เป็นผลงานของพี่สมหญิง

“เขาซื้อมาแบบไม่จัดเลย ถมเข้าไป ซึ่งสมัยก่อนพวกสถาปนิก ดีไซเนอร์จะชอบมาคุ้ยหากัน แต่ตอนนี้ตลาดกว้างขึ้น มีคนทั่วไปสนใจหันมาเล่นของเก่ากันมากขึ้น เราพยายามจัดดิสเพลย์ให้คนเห็น วางให้เป็นหมวดหมู่ แมตช์เฟอร์นิเจอร์ให้พอดีกับสเปซ ไม่แน่นจนเกินไป จัดเซตโต๊ะเก้าอี้ที่ดูเข้ากัน แก้ว ขวด เราก็มาจัดเอง บางทีมันไม่ใช่เซตของมัน แต่เขามาเห็นก็เอาทั้งหมดเพราะชอบ” เธอเล่าให้ฟัง และการจัดเองกับมือทุกชิ้นนี่เองที่ทำให้พี่สมหญิงจำสินค้าได้ทุกชิ้นในร้าน

ในทุกๆ ปี พี่สมหญิงและครอบครัวจะเดินทางไปยุโรป และไปขับรถตระเวนซื้อของเก่า ด้วยความที่พี่ต๋องอยู่ในวงการแลกเปลี่ยนตามหาของเก่ามาเป็นเวลาถึง 40 ปี เขาจึงมีเครือข่ายที่แข็งแรงและรู้จักแหล่งของเก่าที่ไม่ใช่แค่ตลาดนัด สินค้าที่ได้มีทั้งงานดีไซน์ตะวันตกไปจนถึงเครื่องเรือนจีนที่ถูกส่งออกไปยังยุโรปในอดีต

“ของจากเมืองไทยก็มี ส่วนใหญ่เป็นของบ้านเก่าๆ เพราะไม่มีใครนั่งค้น นั่งรื้อหรอกว่าในบ้านเก่ามีอะไรบ้าง ส่วนใหญ่จะจ้างเขารื้อ คนที่รื้อเขารู้ว่าพี่ต๋องชอบเล่นก็เอามาเสนอ อย่างประตูทางเข้าฝั่งโน้นก็ได้มาจากเยาวราช เป็นประตูที่ใหญ่สูงมาก และเป็นตู้โชว์ด้วย เวลาเขาย้ายบ้านไปแล้วไปปลูกบ้านโมเดิร์นเขาก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม เก็บไว้อีกกี่ปีจะได้ใช้ก็ไม่รู้ ทำบ้านโมเดิร์น จะเอางานไม้หรือตั่งจีนเก่าๆ ก็ไม่เข้ากัน คนไม่มีที่เก็บก็ต้องขาย” พี่สมหญิงอธิบาย ก่อนจะเสริมขึ้นมา

“ข้อดีอย่างนึงคือ มันไม่ dead stock ของบางชิ้นอยู่กับเรามา 30-40 ปี อยู่ดีๆ คนก็มากรี๊ดว่าตามหาของชิ้นนี้นานมาก แล้วก็ซื้อกลับไป ของทุกอย่างที่นี่ไม่ต้องทิ้ง คนนี้อาจจะไม่ชอบ มองว่าเป็นขยะ แต่กับอีกคนหนึ่ง มันเป็นของที่เขามองหา”

พี่สมหญิงตอบไม่ได้เมื่อเราถามว่าสินค้าที่ขายดีที่สุดของที่นี่คืออะไร เพราะสินค้ามีความหลากหลายสูงและก็คาดเดาความต้องการลูกค้าไม่ได้ เธอเล่าว่าไม่นานนี้เพิ่งมีคนมาซื้อก๊อกอ่างล้างมือและโถชักโครกไปกว่า 20-30 ชุด เพื่อนำไปทำโรงแรม

สิบปีเป็นเวลาที่ยาวนาน หลายสิ่งในร้าน Papaya จึงเปลี่ยนไปจากในช่วงแรก หนึ่งในนั้นคือช่องทางของรายได้หลัก พี่สมหญิงเล่าว่าเดิมทีรายได้หลักของร้านมาจากการเปิดสตูดิโอถ่ายภาพให้เช่า เพราะ Papaya Studio มีจุดเด่นที่มีสารพัดพร็อพภายในร้านให้เลือกเช่าเลือกใช้ แต่เมื่อเทคโนโลยีเริ่มพัฒนาและการถ่าย green screen สำหรับตัดต่อเปลี่ยนพื้นหลังสามารถทำได้ง่ายขึ้น คนก็ใช้บริการสตูดิโอถ่ายภาพน้อยลง แต่การเปลี่ยนแปลงก็นำมาซึ่งโอกาสใหม่ๆ เช่นกัน เพราะเมื่อตั๋วเครื่องบินถูกลงและโซเชียลมีเดียเริ่มบูม ก็มีนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาเที่ยวโพสต์ภาพที่ถ่ายในร้านและเขียนรีวิวแนะนำ จนกลายเป็นว่าในปัจจุบันลูกค้า 80-90 เปอร์เซ็นต์ของที่นี่เป็นชาวต่างชาติที่ใช้บริการส่งข้ามประเทศด้วยตู้คอนเทนเนอร์ และในบางวันก็มีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลมาถึง 200 คนเลยทีเดียว ไม่นานมานี้จึงมีการเปิดโซนคาเฟ่เพิ่มสำหรับขายอาหารและเครื่องดื่มสำหรับผู้มาเยือน

“คาเฟ่นี่เพิ่งเปิดสดๆ ร้อนๆ เลย เกิดจากการที่เรามีลูกค้าเยอะมากแล้วมันก็ร้อน เดินไปตลาดโชคชัย 4 กันเป็นแถวเพราะจะไปซื้อน้ำ เดินถูกเดินผิดบ้าง ซื้อไม่เป็นบ้าง เราเลยจัดพื้นที่เป็นที่นั่งแล้วเริ่มขายน้ำ ขายของกิน คนหิ้วลูกเด็กเล็กแดงมา หรือบางทีคนแก่มาก็จะได้มีที่นั่ง” หญิงผมสั้นว่าอย่างนั้น

เมื่อมองไปถึงอนาคต ความกังวลของพี่สมหญิงคือเรื่องคนที่จะมารับช่วงต่อ

“เราไม่รู้ว่าต่อไปรุ่นลูกเราเขาจะมีความอดทนมานั่งจัดของไหม จากของเป็นกองๆ ต้องทยอยจัด ทำให้เห็นว่าบนชั้นไหนมีอะไร บางทีทำเช้าจรดเย็น จรดกลางคืน ยกกันขึ้นไป ต่อไปจะมีแรงงานช่วยทำไหม คนรุ่นหลังคงต้องหาวิธีการจัดการใหม่ๆ อย่างตอนนี้ลูกเราก็เริ่มเข้ามาทำออนไลน์ จะทำเว็บไซต์ใหม่ เขาเรียนสถาปัตย์ก็เลยอยากทำเว็บไซต์ ถ่ายรูปจัดไฟฉากขาว วัดขนาด แต่ของมีไม่รู้กี่ล้านชิ้น เขาวัดขนาดแล้วยกมาเก็บ ยังไม่ทันได้ลงเว็บไซต์หน้าร้านก็ขายได้แล้ว ตอนนี้เลยยังไม่คืบหน้าไปไหน” เธอหัวเราะเมื่อเล่าถึงความกระตือรือร้นของลูกชายแม้จะยังไม่เห็นผล

แล้ว Papaya จะต้องปรับตัวกันอย่างไรดี เราถาม

“อย่าไปคิดลึก เดี๋ยวมันก็ไปได้เอง สมัยนี้คิดอะไรล่วงหน้าเยอะไม่ได้เพราะทุกอย่างเปลี่ยนไปเร็วมาก ไม่ประมาทแต่ก็ไม่ต้องรีบคิดว่าจะต้องปรับนู่นปรับนี่ให้เยอะ ใครจะคิดว่าหนังสือพิมพ์ นิตยสารบางเล่มแป๊บเดียวก็ต้องปิด ถ้าจะต้องเลิกเพราะมันต้านกระแสไม่ได้ ก็ต้องเลิก ก็หาอะไรใหม่ๆ ที่ทำได้” พี่สมหญิงบอกกับเราด้วยน้ำเสียงสบายๆ

แต่ทุกคนล้วนมีอดีตหอมหวานที่อยากหวนกลับไปหา และนั่นจะทำให้ร้านนี้ยังคงอยู่ต่อไปได้ เธอเชื่ออย่างนั้น

Papaya Studio

address: ลาดพร้าว 55/2
hours: 9:00 – 19:00 น. เปิดบริการทุกวัน
tel. 02 539 8220

The post Papaya Studio โกดังขายของที่ไม่มีอะไรใหม่ ทุกอย่างเก่าหมด appeared first on a day magazine.

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวในชุดเดรสโอเวอร์ไซส์สีขาวนวลลุกขึ้นจากเก้าอี้และกล่าวทักทายด้วยภาษาไทยสำเนียงน่ารักทันทีที่เราก้าวเข้าไปภายในบริเวณร้าน ชื่อของเธอคือ คิม จินยอง (Kim Jinyoung) ชาวเกาหลีใต้ที่ย้ายมาอยู่เมืองไทยราว 2 ปีครึ่งหลังจากแต่งงานกับชายหนุ่มชาวไทยที่นั่งอยู่ด้วยกันเมื่อสักครู่

และเมื่อเดือนกันยายนปี 2018 ที่ผ่านมา จินยองเพิ่งเปิดประตูร้าน lifestyle selected shop ที่มีชื่อว่า something about us. ต้อนรับลูกค้าเป็นครั้งแรก

“ชื่อของร้านมาจากเพลงของ Daft Punk ซึ่งเป็นเพลงที่ฉันชอบมาก ทั้งเมโลดี้และเนื้อร้อง มีท่อนหนึ่งที่บอกว่า But there’s something about us I want to say, ’cause there’s something between us anyway ฉันอยากทำให้ร้านนี้เป็นสิ่งที่เกี่ยวกับเรา ไม่ใช่แค่ฉัน แค่เธอ พวกเขา แต่เป็นเราทุกคน ถ้าเรามารวมกันมันน่าจะทำให้เกิดอะไรบางอย่างขึ้นได้”

จินยองบอกกับเราว่า สินค้าที่อยู่ในร้านมีทั้งที่มาจากเกาหลีและจากในประเทศไทยเอง มีตั้งแต่เครื่องประดับ กระเป๋าสตางค์ เสื้อผ้า ปฏิทินผ้า แก้วน้ำ แจกัน ไปจนถึงน้ำหอม ส่วนใหญ่เป็นสินค้าแฮนด์เมด เพราะเธอตกหลุมรักเสน่ห์ของงานมือที่ทุกชิ้นมีความแตกต่างไม่ซ้ำกัน โดยมีเกณฑ์พิเศษส่วนตัวคือการพูดคุยกับเจ้าของแบรนด์เพื่อแลกเปลี่ยนทัศนคติการทำงานกันก่อน

“ก่อนจะตัดสินใจวางขายสินค้าอะไร เราจะคุยกันว่าแต่ละแบรนด์ให้คุณค่ากับอะไร เป้าหมายของเขาอยู่ที่ไหน ฉันชอบคนที่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ตัวเองทำ มีแรงบันดาลใจที่ดี อย่างเสื้อผ้าก็จะเป็นแบรนด์ที่เลือกใช้วัสดุที่ใส่สบาย ผ้านิ่ม หรือแก้วมัคเซรามิกใบนี้ กว่าจะทำออกมาได้สักใบศิลปินใช้เวลา 1 อาทิตย์ในการผลิต และถ้ามันมีรอยขีดข่วน เขาก็จะไม่ยอมให้วางขาย แต่จะทำลายทิ้งเพราะไม่อยากขายของมีตำหนิให้คนซื้อ ฉันชอบแบรนด์ที่ใส่ใจสิ่งเหล่านี้” เธอเล่า

และไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์เท่านั้นที่จินยองเลือกมาวางขายอย่างตั้งใจ เพราะวิธีการจัดแสดงผลิตภัณฑ์แต่ละชิ้น ตำแหน่งการวาง หรือแม้แต่การตกแต่งภายในร้าน หญิงสาวก็เป็นคนออกแบบเองทั้งหมดโดยอิงจากความชอบของตัวเองบวกกับเทรนด์ในปัจจุบัน เธอเลือกใช้สีขาวเป็นหลัก ตามด้วยสีโทนอุ่น เช่น ไม้ และสีเหลือง

ส่วนตำแหน่งการวาง เธอคิดถึงประสบการณ์การเข้ามาเดินเลือกดูของลูกค้า พยายามแมตช์สินค้าต่างประเภทเข้าด้วยกัน เพื่อที่ว่าหากลูกค้าถูกใจสินค้าตัวไหนก็อาจจะอยากเลือกสินค้าอื่นๆ ที่เข้ากันได้กลับบ้านไปด้วย ด้านการจัดดิสเพลย์สินค้า หญิงสาวชาวเกาหลีใต้จะพูดคุยกับดีไซเนอร์ถึงแรงบันดาลใจของผลิตภัณฑ์แต่ละตัวและพยายามหาวิธีจัดแสดงให้สอดคล้องกับที่มา เช่น หาแผ่นหินที่มีผิวหยาบ ขรุขระ มาใช้แสดงจิวเวลรีที่ได้แรงบันดาลใจมาจากซากปรักหักพัง เป็นต้น

นอกจากร้าน something about us. จะดูน่ารักและมีความเป็นเกาหลีราวกับยกมาจากโซล จินยองยังบอกเราว่าวิธีการดูแลร้านของเธอไม่ต่างจากที่เกาหลีเช่นกัน ก่อนหน้านี้หญิงสาวเคยทำงานเป็นผู้จัดการอยู่ในร้านเสื้อผ้าแฟชั่นชื่อดังและถูกอบรมมาให้ใส่ใจลูกค้าเป็นอันดับหนึ่ง หากมีลูกค้าเข้ามาหา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ เธอก็จะต้องหยุดสิ่งที่ทำแล้วฟังความต้องการของลูกค้า เมื่อมาเปิดร้านของตัวเอง จินยองก็ตั้งใจจะมอบประสบการณ์ที่ดีที่สุดให้กับลูกค้าทุกคนที่เข้ามา

“ลูกค้าที่เกาหลี โดยเฉพาะโซล จะค่อนข้างเกรี้ยวกราด อาจเพราะทุกคนมีชีวิตที่เร่งรีบตลอดเวลา ต่างจากคนไทยที่ส่วนใหญ่จะใจดี ชอบพูดว่า ‘สบายๆ’ ‘ใจเย็นๆ’ ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะอากาศร้อนเกินไปเลยไม่อยากรีบ” จินยองตั้งสมมติฐาน

แต่เมื่อสังเกตรายละเอียดในร้านให้ดี เราก็สะดุดตากับดีเทลสุดแสนจะไทยอย่างพระพุทธรูปที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์แคชเชียร์ สาวเกาหลีบุ้ยใบ้ไปทางสามีของเธอ

“เขาเป็นคนอยากให้ตั้งพระพุทธรูปเอาไว้บนโต๊ะ ตอนแรกฉันก็บอกว่ามันไม่เก๋ ไม่เท่เลย ไม่ตั้งได้ไหม แต่สุดท้ายก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องวัฒนธรรม ตอนนี้เลยมีพระพุทธรูปในร้าน และทุกวันเวลาเริ่มทำงานฉันก็จะไหว้พระ ขอให้ขายดีนะคะ” เธอหัวเราะ และเสริมว่านอกจากพระพุทธรูปแล้ว ตอนเปิดร้านเธอก็ได้พระสงฆ์ที่รู้จักกับสามีมาช่วยเจิมร้าน อวยพรอวยชัยให้เธอทำมาค้าขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอประทับใจมากเพราะที่เกาหลีไม่มี

แล้วในเรื่องตำแหน่งที่ตั้ง อะไรดลใจให้จินยองเลือกเปิดร้านแถวท่าพระอาทิตย์-บางลำภู หญิงสาวทวนคำถามก่อนจะบอกเราว่า เธอคิดว่าที่ตั้งตรงนี้เป็นเหมือน hidden gem แสนน่ารัก แม้จะเป็นถนนเงียบๆ แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากซอยรามบุตรีและถนนข้าวสาร และเธอไม่อินกับสุขุมวิทที่ให้ความรู้สึกรวดเร็ว แพง และน่าเบื่อ แต่ด้วยโลเคชั่นนี้ ช่วงเดือนแรกที่เปิดร้านก็เลยจะเหงาๆ อยู่สักหน่อย ส่วนใหญ่มักเป็นชาวเกาหลีที่ติดตามบล็อกของจินยองในอินเทอร์เน็ต

“ฉันเขียนบล็อกเป็นภาษาเกาหลี เล่าถึงชีวิตในไทย รีวิวคาเฟ่ต่างๆ โพสต์ถึงเรื่องราวที่ไปเที่ยว การสร้างบ้าน และการคุยกับผู้รับเหมาในไทย ทำให้มีคนติดตามอยู่พอสมควร พอเขียนในบล็อกว่ากำลังจะเปิดร้าน ก็มีคนที่ตามอ่านบล็อกเป็นประจำบินมาจากแทกูเพื่อมาที่นี่ รู้สึกสุดยอดมากๆ เกือบจะร้องไห้เลย ตอนนี้เรากลายเป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่นานมานี้ฉันบินไปเกาหลีก็แวะไปหาเขาที่แทกูด้วย ช่วงแรกๆ หลายคนที่มาก็ตามมาจากในบล็อก แล้วก็แวะมาให้ฉันแนะนำคาเฟ่ สถานที่เที่ยว รู้สึกเหมือนเป็น Google Maps เลย” จินยองแซวตัวเองก่อนจะเล่าต่อ

“แต่ตอนนี้ลูกค้ากว่า 80% เป็นคนไทย และมีชาวต่างชาติเข้ามาเรื่อยๆ เพราะตรงนี้อยู่ใกล้กับถนนข้าวสารและสถานที่ท่องเที่ยวหลายๆ แห่ง มีครั้งหนึ่งลูกค้าในร้านเป็นนักท่องเที่ยวแบ็กแพ็กเกอร์จากอิสราเอลที่เพิ่งเดินทางมาจากเมืองชนบทในอินเดียและเนปาล พอมาถึงกรุงเทพฯ ก็เลยตาเป็นประกาย ซื้อของกันใหญ่เลย เรามีโอกาสได้นั่งคุยกันและถูกคอ ถึงขนาดที่ฉันแนะนำร้านตัดผมให้เขาแถวสยาม พอตัดเสร็จเขาก็แวะกลับมาคุยกันเพิ่ม เดี๋ยวเดือนมีนาคมนี้ก็จะนัดไปเจอกันที่โซลด้วย”

ดูเหมือนเธอจะได้เพื่อนเพิ่มขึ้นจากการเปิดร้าน เธอพยักหน้า ในวันปีใหม่ที่ผ่านมาเธอได้รับและแลกเปลี่ยน ส.ค.ส.กับลูกค้าในร้านหลายคนด้วยกัน ก่อนที่จะเปิดร้าน เธอใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านในขณะที่สามีออกไปทำงาน เมื่อได้เปิดร้าน จินยองจึงไม่ได้เคร่งเครียดกับเรื่องเงินมากนัก แต่มองเป็นโอกาสที่จะได้ทำสิ่งที่ฝันอย่างการสร้างพื้นที่สร้างสรรค์และได้พบปะผู้คน เพิ่มพูนมิตรภาพเสียมากกว่า

เมื่อถามถึงอนาคต จินยองบอกว่าในปีนี้เธออยากขยับขยายสาขา แต่อยากให้สาขาใหม่เป็นร้านคาเฟ่ที่มีพื้นที่ให้คนได้นั่งพูดคุยกันมากขึ้น ไม่ใช่ร้านค้าแบบเดิม นอกจากนี้เธอยังอยากทำพื้นที่ศิลปะที่เปิดเป็นชั้นเรียน 1 วันร่วมกับสตูดิโองานคราฟต์ต่างๆ อีกด้วย แต่จะเป็นที่ไหนหญิงสาวก็ยังไม่ได้มีภาพตายตัวชัดเจนนัก

“ช่วงแรกที่เปิดร้านนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน เพราะต้องเฝ้าร้าน 6 วันต่อสัปดาห์ หยุดแค่วันจันทร์ แต่ตอนนี้ไม่เหนื่อยแล้ว รู้สึกเหมือนรอเจอเพื่อน เวลาใครเข้ามาฉันก็จะชวนคุย บางทีก็ได้นั่งดื่มกาแฟ แลกเปลี่ยนกัน” หญิงสาวยิ้มหวาน

“มันเป็นความสุขอย่างหนึ่งของฉันไปแล้วล่ะ”

ติดตามความเคลื่อนไหวของ something about us. ได้ที่

FB | something about us.

IG | @something_aboutus_

The post something about us. ร้านสินค้าไลฟ์สไตล์ที่เน้นขายความใส่ใจ appeared first on a day magazine.

ในวันที่ทรัพยากรธรรมชาติลดน้อยลง และสิ่งแวดล้อมปนเปื้อนจากขยะที่ไม่ถูกย่อยสลาย เกิดเป็นแรงผลักดันให้หลายคนตั้งคำถามกับรูปแบบการใช้ชีวิตในปัจจุบันที่ว่า เราจะทำอย่างไรให้เกิดความยั่งยืนกับทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมที่ยังมีอยู่

หนึ่งในคำตอบเหล่านั้นคือแนวทางการใช้ชีวิตแบบ zero waste หรือการใช้ชีวิตที่มีเป้าหมายให้ไม่เกิดขยะ ซึ่งการลงมือทำที่สามารถเห็นได้ในบ้านเราก็มีตั้งแต่การใช้ถุงผ้าแทนการรับถุงพลาสติก การไม่รับหลอด พกแก้วน้ำ พกช้อนส้อม กล่องข้าวหรือปิ่นโต จับจ่ายใช้สอยเท่าที่จำเป็น ใช้ระบบขนส่งสาธารณะ และอีกหลากหลาย

แต่สิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ค่อยได้ คือบรรจุภัณฑ์

ในแต่ละครัวเรือน เรามีหีบห่อ ขวด หรือภาชนะจำนวนมากโดยที่เราไม่รู้ตัว เริ่มตั้งแต่ในครัวที่มีขวดซอสและเครื่องปรุงนับสิบ ถุงแป้ง ถุงข้าวสาร ขวดน้ำยาล้างจาน หรือในห้องน้ำที่มีขวดแชมพู สบู่ โฟมล้างหน้า ไปจนถึงน้ำยาล้างห้องน้ำ เมื่อใช้อะไรหมด เราก็ซื้อสินค้าเดิมในบรรจุภัณฑ์ใหม่ ส่วนภาชนะเก่าก็กลายเป็นขยะไป

2

ZeroMoment Refillery คือร้านขายสินค้าของกินของใช้ในครัวเรือนที่ลูกค้าต้องพกพาบรรจุภัณฑ์มาเองเพื่อลดปัญหาขยะจากบรรจุภัณฑ์ โดยมีสินค้าที่หลากหลายตั้งแต่อาหารแห้ง ข้าวสาร เส้นสปาเกตตี เครื่องเทศ ชา กาแฟ ผลิตภัณฑ์ดูแลร่างกาย ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด ไปจนถึงขนมขบเคี้ยว ที่ เมี่ยว–ฤดีชนก จงเสถียร ก่อตั้งขึ้นและเริ่มเปิดให้บริการในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา

“เราเห็นร้านที่ตอบโจทย์การมีไลฟ์สไตล์แบบนี้ในยุโรปแล้วรู้สึกชอบ สนใจ เพราะแม้จะดูเหมือนยุ่งยาก แต่ทุกคนเข้ามาใช้งานในร้าน พกภาชนะกันมาเองเป็นเรื่องปกติ ในไทยเราเองก็มีคนที่มองหาทางเลือกแบบนี้อยู่ แต่ยังไม่มีร้านแบบนี้แพร่หลายในไทย”

ตั้งแต่ได้ไอเดียในการทำร้าน เมี่ยวใช้เวลา 6 เดือนในการค้นคว้าข้อมูลสินค้าที่จะจำหน่าย โดยมีเกณฑ์การคิดจากสิ่งที่จำเป็นต้องใช้บ่อยในชีวิตประจำวัน

“พวกน้ำยาเราจะขอซื้อมาในปริมาณมาก ซอสก็เช่นเดียวกัน ใส่แกลลอน ส่วนของแห้ง เครื่องปรุง ก็ติดต่อเกษตรกรโดยตรง เน้นเป็นคนที่ทำเกษตรอินทรีย์หรือออร์แกนิก แต่ยังมีราคาที่เหมาะสม ถ้าเทียบสินค้าของที่นี่กับสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีคุณภาพเท่ากัน ของเราราคาต่ำกว่าเพราะไม่มีค่าใช้จ่ายเรื่องบรรจุภัณฑ์”

3

ขั้นตอนการเข้ามาใช้บริการที่นี่ก็ง่ายๆ เริ่มจากเดินไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ ชั่งน้ำหนักของภาชนะที่นำมาแต่ละชิ้น จากนั้นก็ไปตัก ตวง รินสินค้าที่ต้องการ เขียนรหัสสินค้าลงบนภาชนะ (ที่นี่ใช้ปากกาแบบลบออกได้ ไม่ต้องกลัวว่าขวดจะเป็นรอย) แล้วนำไปชั่งน้ำหนัก เมี่ยวจะทำการหักลบน้ำหนักของภาชนะ แล้วคิดราคาสินค้าออกมาตามจริง หรือหากใครยังไม่มีภาชนะเป็นของตัวเอง ก็สามารถเลือกซื้อขวดโหลแก้วขนาดต่างๆ ตักสินค้ากลับบ้านได้ ซึ่งแต่ละโหลถูกทำความสะอาดมาแล้วเรียบร้อยพร้อมใช้

“ครั้งแรกคนจะแวะมาดูก่อนว่าเป็นร้านอะไร ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าใหม่ ต้องใช้เวลาให้ข้อมูลกับเขาพอสมควร พออธิบายให้เขาเข้าใจแล้วก็จะค่อยเอาภาชนะมาซื้อในครั้งที่สอง”

เมี่ยวบอกเราว่า สิ่งที่สำคัญของการซื้อสินค้าที่นี่คือ ทุกคนสามารถซื้อได้ในปริมาณที่ตัวเองต้องการ ครอบครัวเล็กๆ ก็ซื้อนิดเดียวได้ ต่างจากเวลาไปซื้อตามห้างที่อาจจะต้องการใช้แค่นิดเดียว แต่ต้องจ่ายเงินซื้อเกินความจำเป็น

ราคาถูกสุดที่ลูกค้าจ่ายคือเท่าไหร่ เราถาม

“2 บาท ซื้อซอสปรุงรสไปทำกับข้าวมื้อหนึ่ง” เมี่ยวหัวเราะ

4

“ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากมีร้านแบบนี้ให้บริการในหลายพื้นที่ที่สะดวกยิ่งขึ้น แต่ตอนนี้อยากทำร้านนี้ให้เต็มที่ก่อน”

หญิงสาวอธิบายกับเราว่า แม้จะเปิดร้านได้แล้วแต่ก็ยังต้องพัฒนาอยู่เรื่อยๆ จากเสียงตอบรับของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการภายในร้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านการให้บริการ เช่น การไหลของน้ำยาในแกลลอน หรือตาชั่งที่แต่เดิมมีแค่บริเวณแคชเชียร์ แต่ลูกค้าอยากตักไปชั่งไปจนเธอหามาเพิ่มให้ หรือด้านสินค้าที่ยังไม่มีให้บริการแต่เป็นที่สนใจของลูกค้า เช่น แป้งสาลี น้ำมันมะพร้าว ข้าวโอ๊ต ที่อีกไม่นานจะมีวางในร้านแน่นอน

“สิ่งที่ท้าทายที่สุดคือการรักษาคุณภาพของสินค้า เพราะเราต้องการให้เขาไม่รู้สึกว่าการใช้บริการที่นี่ต่างกับการไปซื้อของในห้าง ของมีคุณภาพ มีความหลากหลาย ถ้าทำตรงนี้ได้ คนก็น่าจะยินดีลองมีไลฟ์สไตล์แบบ zero waste”

ก่อนจะมาเปิดร้านนี้ เมี่ยวเล่าให้ฟังว่าเธอเคยเป็นพนักงานออฟฟิศที่แม้จะสนใจเรื่องสิ่งแวดล้อม และพยายามงดรับถุง พกแก้ว แต่เธอก็เข้าใจว่าชีวิตของทุกคนมีเงื่อนไขที่แตกต่างกัน และการใช้ชีวิตแบบ zero waste ร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่เส้นทางที่ทำได้ง่าย

ช่วงเวลาในการจับจ่ายที่ต้องพกภาชนะมาซื้อของนั้นเกิดจากการวางแผน เตรียมตัวคิดมาก่อนว่าจะซื้ออะไรบ้าง เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เราจะไม่สร้างขยะ นั่นคือ zero moment ในแต่ละวัน และเป็นที่มาของชื่อร้านแห่งนี้

“เราไม่ได้บอกว่าคุณต้องรักษ์โลก ห้ามสร้างขยะเลย เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ แต่อย่าให้มันมาเป็นข้ออ้างเพื่อจะไม่ทำเลย แค่เราคิดก่อนใช้ เริ่มทำในสิ่งที่ทำได้ ทำทุกวันสะสมไปนิดๆ หน่อยๆ เดี๋ยวก็จะเป็น zero ที่ยาวนานขึ้น”

การเปลี่ยนวิถีชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมี่ยวเป็นแรงบันดาลใจให้ใครอีกหลายคนเริ่มต้น เราเชื่ออย่างนั้น

The post ZeroMoment Refillery ขอโทษที สินค้าร้านนี้ไม่มีบรรจุภัณฑ์ appeared first on a day magazine.