มีเพจจำนวนมากเล่าเรื่องชีวิตของคนไทยในต่างประเทศ รวมถึงเพจที่ชื่อ แม่สาวนักการทูต จุดที่แตกต่างคือ เพจนี้เล่าเรื่องอาชีพนักการทูตที่ต้องย้ายประเทศ ย้ายเพื่อทำหน้าที่ตัวแทนของประเทศ เผชิญความแตกต่างผ่านสิ่งที่พบเห็นและรู้สึกเป็นชีวิตจิตใจ

เบื้องหลังครอบครัวของนักการทูตมีเรื่องน่าสนใจซ่อนอยู่มากมาย เมย์-นิโรธา จันทร์ดี ชวนคุณแม่นักการทูตวัยเกษียณเขียนบันทึกเล่าชีวิตสมัยทำงานในโลกออนไลน์ นำมาลงเป็นบทความใน Medium เพจ และเพิ่งทำเป็น Podcast ได้ไม่นานนัก มีแฟนติดตามอย่างเหนียวแน่น

เรื่องของแม่และเมย์น่าสนใจ เชื่อมโยงหลายประเด็น ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของไทยและต่างประเทศจากมุมมองนักการทูต วิถีชีวิตคนไทยในต่างแดนยุค 70-90 ความสัมพันธ์ทางไกลอันแสนเปราะบางในยุคก่อนอินเทอร์เน็ต ทั้งหมดนี้ทำให้เรื่องราวในเพจเป็นมากกว่าบันทึกการทำงานธรรมดา แต่มีหัวใจของคนในครอบครัวซ่อนอยู่

เป็นตัวกลางเล่าเรื่องแม่มานาน เราชวนเมย์มาเล่าเรื่องตัวเองบ้าง เล่าแบบการเขียนบันทึกเหมือนที่แม่ / สาวนักการทูต เล่าให้คนรุ่นลูกฟัง

แม้เธอจะไม่ชอบ ไม่อยากให้ชีวิตเธอถูกทำเป็นคอนเทนต์ แต่เราอดไม่ได้จริงๆ เพราะอ่านเรื่องของครอบครัวนี้ทีไร คนทั่วไปอย่างเราๆ สะดุดกับเนื้อหาหลายจังหวะ บางบทเผลอไผลอินจนน้ำตาเอ่อ พานคิดถึงเรื่องราวในบ้านตัวเองอย่างช่วยไม่ได้

1

เราดูเซเลอร์มูนภาษาอิตาลี ดูโดราเอมอนภาษาเยอรมัน ดูดราก้อนบอลภาษาฝรั่งเศส โคตรมัน เพลงไตเติลของดราก้อนบอลที่เป็นภาษาไทยหรือญี่ปุ่นเราร้องไม่ได้นะ แต่ในหัวจะร้องเป็นภาษาอื่นก่อน ยุคนั้นการ์ตูนที่ฉายในช่องโทรทัศน์ต่างประเทศจะถูกพากย์ทับหมด

พอกลับเมืองไทยแรกๆ ลูกนักการทูตหลายคนจะเข้ากับใครไม่ได้เลย คุยกับใครไม่รู้เรื่องเลย เปาบุ้นจิ้นคืออะไร ไซอิ๋วคืออะไร ไม่รู้เรื่อง เพราะเวลาเราไปอยู่ประเทศไหน จะมี pop culture ที่เด็กๆ ดูเพื่อให้คุยกันได้ แต่พอถูกจับย้ายไปอีกประเทศ เขาฮิตคนละเรื่องกัน

เราโตมา 4 ประเทศ พ่อเป็นทหารซึ่งส่วนใหญ่อยู่ที่ไทย แม่เราออกไปประจำที่อเมริกา พม่า สวิตเซอร์แลนด์ เม็กซิโก ตุรกี ระหว่างแต่ละประเทศจะคั่นอยู่ที่ไทยอีกประมาณ 1- 4 ปี ฟังเหมือนสนุก แต่มันไม่ใช่การไปเที่ยว ไม่ใช่อารมณ์ว่า ‘ฉันชอบเดินทางค่ะ ไปทำงานกระทรวงการต่างประเทศดีกว่า’ มันคือการโดนจับส่งไปประเทศที่ยูอาจจะไม่ชอบก็ได้ ไม่มีทางเลือก เดินทางกลับประเทศก็ยาก เวลาไปเราจะถูกหล่อหลอมแบบนักการทูตว่าต้องช่วยคนไทยในต่างประเทศ และต้องรักษาความสัมพันธ์กับประเทศอื่นๆ ด้วย

นิสัยเสียของนักการทูตเรื่องหนึ่งคือชอบช่วยคน แต่เราชอบนะ สมัยยุค 90 หญิงไทยที่อยู่เมืองนอกส่วนมากคือเมียฝรั่ง คนทำธุรกิจ หรือเป็นคนที่ถูกหลอกไปขายบริการ แม่เรามีต้องช่วยคนกลุ่มนี้ มีบางวันที่เราไม่รู้สึกว่าบ้านเป็นบ้าน ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัว เพราะบ้านเราจะมีคนไทยที่มีปัญหาในต่างประเทศเข้าออกตลอด อยู่ๆ ตื่นมาเจอผู้หญิงไทยคนนึงกินข้าวอยู่ในบ้าน แม่ไปรับมาจากไหนก็ไม่รู้ เราเป็นเด็กก็ไม่ถามอะไรมาก เพิ่งมารู้ทีหลังว่าเขาโดนสามีฝรั่งซ้อม กลับไทยไม่ได้ มันเลยทำให้เราไม่ค่อยแคร์ว่าใครจะมาจากไหน

อย่างหนึ่งที่เราได้จากแม่มาคือ แม่พูดกับคนสวนยังไง แม่ก็พูดกับหัวหน้าของแม่อย่างนั้น เท่ากันหมด ให้เกียรติคนทุกคน 

มันมีภาษาอังกฤษคำหนึ่งเรียกว่า Third Culture Kid หมายถึงเด็กที่พ่อแม่มาจากประเทศหนึ่งแต่ตัวเองต้องย้ายไปโตอีกวัฒนธรรมหนึ่ง แต่ของเราไม่ใช่แค่หนึ่ง เราโตมากับ 4 วัฒนธรรมเลย เราเข้าใจว่าเวลาคนจะโตขึ้นมาควรจะมีวัฒนธรรมหรือภาษาให้ตัวตนยึดเกาะ แต่อย่างเราจะไม่มี อย่าลืมว่าครอบครัวนักการทูตต้องย้ายประเทศทำงานทุก 4 ปี 

ช่วงแรกพ่อแม่ไปอยู่ที่อเมริกาด้วยกัน พี่เราเกิดต่างประเทศ พอมีลูกเขาต้องให้ความสำคัญกับลูก พอกลับจากอเมริกาเขาเรียนโรงเรียนไทยไม่ได้ ก็เลยต้องเข้าโรงเรียนนานาชาติ ค่าเทอมแพง แม่เราก็ต้องไปเมืองนอกอีก พ่อต้องอยู่เมืองไทยกับพี่เพื่อให้พี่ได้อยู่นิ่งๆ เรียนหนังสือ แม่ก็เลยลากเราไปแทน ลูกสาวอยู่กับแม่ ลูกชายอยู่กับพ่อ 

ตลอดเวลาพ่อกับแม่ต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ลูกทั้งคู่ แต่สองคนนี้เลี้ยงลูกคนละแบบมาก พอมารวมกันสี่คนจะตลกๆ เราสองคนเหมือนแท็กทีมกันแล้วนินทาพ่อแม่ (หัวเราะ) ด้วยความที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน รักกันดี แต่ทุกคนมีนิสัยที่ต่างกันมาก 

เรื่องของเราไม่ได้พิเศษอะไร ลูกนักการทูตหรือข้าราชการกระทรวงส่วนใหญ่จะเจออย่างนี้ทุกคน 

2

เรารู้สึกว่าพอแม่เกษียณออกมาแล้วเป๋ ไม่นานพ่อก็เสีย เราเลยชวนแม่เขียนบันทึกสมัยทำงานลงใน Medium และ Facebook page ทำเพราะกลัวแม่ไม่มีอะไรทำ อีกอย่างคือเราอยากรู้จักแม่ตัวเองด้วย พอเราอายุ 30 กว่าก็อยากเข้าใจที่มาที่ไปของตัวเอง พอรู้จักที่มาแล้วจะได้เดินต่อหรือต่อยอดได้ ไม่ได้ทำเพื่อเป็นข้ออ้างว่าฉันเป็นคนอย่างนี้เพราะปมฉันเป็นแบบนี้ 

พอเขาส่งบันทึกมาให้เราอ่าน จำไม่ได้ว่าอ่านบทไหนแล้วเราน้ำตาไหล มีหลายเรื่องที่เขาไม่เคยเล่า นิสัยนักการทูตเวลาเข้าสังคมประเทศอื่นบางทีต้องเก็บอารมณ์ เพื่อรักษาสัมพันธไมตรีระหว่างประเทศ ยูจะแสดงออกไม่ได้ว่าไม่ชอบคนนี้ๆ ออกนอกหน้า เขาเลยไม่เคยคุยเรื่องอารมณ์ของตัวเองเลย คุยแต่เรื่องงาน แต่ในบันทึกเขาเล่าอารมณ์และความรู้สึกของเขา เราถึงเพิ่งได้เห็นมุมนี้ สนุกดี 

เราเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนถามว่าแม่แกเขียนทางไหน เราบอกว่าใน google drive เพื่อนก็บอกไม่เหมือนแม่เขาเลย แม่เขายังใช้มือถือแบบแอนะล็อก เรามานั่งคิดว่าคงเพราะแม่เราย้ายประเทศบ่อย เขาต้องปรับตัวตลอดเวลา เวลาไปเดินสวนเขาจะคุยกับยามหรือทักคนในสวนตลอด มันเข้าไปอยู่ในดีเอ็นเอเขาแล้วว่าต้องหาวิธีเอาตัวรอดตลอดเวลา คนรุ่นเราเวลาหลงทางก็ใช้เปิดมือถือ ส่วนเขาเดินเข้าไปถามคนเลย มันคือความสวยงามที่ต่างกันของคนแต่ละรุ่น เราได้รู้ว่าความแข็งแกร่งของเขามาจากไหน 

คนที่ตามเพจมีนักศึกษา โดยเฉพาะเด็กในมหาวิทยาลัยบริเวณชายแดนภาคใต้ เด็กจากยะลา ปัตตานี มากด Like เต็มเลย เขาบอกว่าอยากเป็นนักการทูต เด็ก มช. ก็มา คนฟังอีกกลุ่มคือโซนอายุ 30 ขึ้นไปที่โหยหาอดีต หรือรุ่นอายุ 60-70 ที่มาอ่านเพื่อรื้อฟื้นอดีต อันนี้เราสรุปเองนะ 

เราชอบเนื้อหาทุกตอน คนไทยถูกสอนให้มองพ่อแม่ตัวเองแบบต้องให้ความเคารพ ยกขึ้นหิ้ง พอเรามองหรือยกย่องคนที่อยู่สูง แปลว่าเราจะคาดหวังกับเขาเยอะว่าเขาต้อง perfect อย่างนี้ๆ พอเรารู้จักแม่ในฐานะคนธรรมดามากขึ้น ความคาดหวังมันไม่มี กลายเป็นเข้าใจเขามากขึ้นว่าทำไมเขาเป็นอย่างนี้ มันคือการให้อภัย แล้วมันให้อภัยตัวเองด้วย เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกที่จะลากเราไปหลายๆ ประเทศ แต่นี่คืองานเขา เขาก็พยายามจะใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีที่สุด ในตอนที่สถานการณ์ของเขาและโลกเป็นแบบนั้น 

เราทำ podcast เพราะพออ่านสิ่งที่แม่เล่า เราก็อยากเล่ามุมตัวเองด้วย คู่ขนานกันไป ฟังเรื่องของแม่แล้วเราได้อะไรบ้าง ไม่ได้คิดว่าความคิดเราดีกว่าคนอื่นแล้วคุณต้องฟังสิ่งที่เราพูดนะ แต่ในการวิเคราะห์เรื่องที่เห็นจากมุมมองของตัวเองแบบบุคคลที่สาม ด้วยความที่เรียนด้านสื่อมา เรารู้ว่าเวลานักข่าวพาดหัวข่าวอะไร เขามองหา react แบบไหนอยู่ มันคือการชักจูงความคิด เขาเรียกว่า media literacy เด็กไทยไม่ได้ถูกฝึกให้เห็นตรงนี้มาก เราคิดว่าควรจะมีเรื่องแบบนี้บ้าง

3

มีบันทึกตอนนึง เขาเขียนเล่าช่วงที่เขาอายุเท่าเราในปีนี้ ช่วงนั้นเขาไปอยู่พม่า แล้วเกิดสงครามกลางเมือง ไทยยังไม่เรียกเจ้าหน้าที่กลับประเทศ ยูไม่ใช่นักท่องเที่ยว ไม่สามารถซื้อตั๋วแล้วออกไปได้เลย เวลาขับรถไปทำงาน เขาเห็นคนประท้วงตีกัน มีเสียงปืน แต่ยังต้องไปทำงานเพราะไทยยังมีความสัมพันธ์ทางการทูตที่นั่นอยู่ แปลว่าเราเป็นมิตร คุยกันได้ มันเป็นทั้งการค้า ความสัมพันธ์ เศรษฐกิจ การเมือง อีกหลายอย่างเลย มันเป็นเหมือนเกมหมากรุกที่เล่นแบบวางแผนระยะยาว 

สิ่งที่เราชอบเกี่ยวกับอาชีพนักการทูตคือ การไปเป็นนักสร้างความสัมพันธ์ระยะยาว ยูโดนโยนใส่ในวัฒนธรรมอื่น ทำอย่างไรให้ไปอยู่ในวัฒนธรรมนั้นได้อย่างให้เกียรติกัน อย่างคำว่า culture appropriation ที่มีกระแสคนผิวสีหรือคนท้องถิ่นออกมาบอกว่า เธอจะแต่งชุดประจำชาติของฉันไม่ได้เพราะมันเป็นวัฒนธรรมของฉัน แต่ถ้ายูให้เกียรติวัฒนธรรมเขา มันจะมีจุดยืนนึงที่เราแต่งชุดประจำชาติเขาได้อย่างให้เกียรติ ไม่ก้าวข้ามประเพณี นั่นแหละคือศิลปะของการเป็นนักการทูต ยูเข้าไปซึมซับวัฒนธรรมโดยไม่สร้างความขุ่นเคืองใจให้ใคร 

ด้วยความที่เด็กสมัยนี้ได้รับวัฒนธรรมทั่วโลกภายในไม่กี่วินาที เรารู้สึกว่าเขายังดึงตัวเองออกมาเห็นภาพกว้างไม่ได้มากพอว่ากำลังถูกความคิดแบบไหนผลักดันอยู่ กำลังถูกวัฒนธรรมไหนครอบงำความคิดเขาอยู่ 

เราสนใจการเมืองต่างประเทศมากกว่าไทย ไม่ใช่เพราะอี๋การเมืองไทยนะ ตอนเด็กๆ เวลาอยู่ต่างประเทศ Third Culture Kid แบบลูกนักการทูตส่วนมากจะถูกส่งไปเรียนโรงเรียนนานาชาติ แปลว่าเขาจะถูกครอบด้วยเนื้อหาที่เป็นตะวันตก ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นของอเมริกาหรือไม่ก็อังกฤษ ทุกประเทศในยุโรปจะมี American school และ British school ตอนเราเรียนช่วงแรกจะรู้สึกว่า เฮ้ย เมืองนอกดีหมดเลย เจ๋ง เด็กวัยรุ่นทุกคนจะมีช่วง rebel คิดว่าบ้านเมืองของคนอื่นเจ๋งกว่าเราเยอะเลย แต่พอโตขึ้นมา ได้เห็นโลกแบบ zoom out จะเริ่มเห็นว่าบางประเทศเขากำลัง influence ประเทศอื่นด้วยแนวคิด อย่างตอนนี้เรามาเปิดดูคอนเทนต์ตามสื่อที่อยู่ในเมืองไทย โคตรตะวันตก มีความเป็น Ideology (อุดมการณ์) ของอเมริกันหรืออังกฤษมากๆ พอเราไปอยู่มาก็รู้สึกว่าส่วนแย่ของเขาก็มี มันแค่ไม่มาถึงเรา 

เราจะหงุดหงิดเด็กสมัยนี้ที่พูดภาษาไทยสำเนียงอังกฤษ หรือพูดภาษาอังกฤษกับพ่อแม่ เราไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบชาตินิยมนะ แต่เวลาไปต่างแดน รู้มั้ยว่าบางประเทศเขาโหยหาวัฒนธรรมของตัวเองแค่ไหน โหยหาสิ่งที่ทำให้เขามีตัวตนและที่มาที่ไป เหมือนอเมริกาที่มีประวัติศาสตร์อายุแค่ 200 ปี ถ้าไปคุยกับคนอเมริกัน บางคนจะพูดว่า ฉันเป็นอเมริกันแต่มีรากมาจากสเปน (hispanic heritage) หรือฉันเป็นอเมริกันแต่บรรพบุรุษมาจากสกอตแลนด์ คือเขาจะภูมิใจว่าฉันมีรากเหง้าจากที่อื่น ไม่ใช่อเมริกา 

สำหรับเรา ช่วงเป็นวัยรุ่นคือช่วงที่คิดว่าพ่อแม่เราหัวโบราณจัง แต่ตอนนี้เราอยากรู้เรื่องเขา ถ้าคุณไม่ศึกษา ไม่ไปเก็บรักษาเรื่องราวของตัวเองว่ามีที่มาที่ไปอย่างไร เวลายูเดินหน้า เจอปัญหาที่ต้องทบทวนตัวเอง จะไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกตกผลึกได้เลย 

4

เราชอบเรื่องราวของคนธรรมดา สมัยก่อนแม่ชอบพาเราเที่ยว ตอนนั้นนั่งรถไฟไปเม็กซิโกหรือตุรกี นั่งข้างคนแก่คนหนึ่ง ก็คุยภาษาอังกฤษกัน เขาบอกว่าวัฒนธรรมของเขาเมื่ออายุ 60 ปีต้องเดินทางกลับไปหมู่บ้านที่ตัวเองเกิด เพื่อไปดูว่าหมู่บ้านที่เขาโตมาตอนเด็กตอนนี้เป็นอย่างไร มันคือการให้เกียรติที่ที่เราโตมา 

คนธรรมดาน่าสนใจ เขาแค่ไม่ได้เล่าเรื่องของตัวเอง แม่เราก็คนธรรมดา ไม่ได้เล่า ไม่คิดจะเล่าด้วย ในขณะที่เราอยู่ในยุคที่ทุกอย่างเป็นคอนเทนต์ ทุกคนพยายามยัดเยียดความเป็นตัวเองใส่คนอื่น เราไม่อยากเป็นอย่างนั้น 

มีหนังสือไทยหลายเล่มที่ชวนค้นหาตัวตนของคุณ เรารู้สึกว่านี่คือแนวคิดอเมริกัน เป็นเรื่องการตลาดมากเลย รุ่นพ่อเราไม่มานั่งค้นหาหรอกว่าฉันเป็นคนยังไง เขาก็ใช้ชีวิตของเขา ไม่ได้ปล่อยให้คำจำกัดความไหนมาครอบ หากเราค้นพบตัวเองว่าเป็นใครก็ดี แต่อย่าไปขังตัวเองไว้ตรงนั้น 

แม่เราเป็นสาวนักการทูต เราเป็นลูกสาว แต่ไม่ได้แปลว่าลูกสาวต้องเป็นเหมือนแม่ บางคนเอาตัวเองไปใส่กรอบตัวตนบางอย่าง มันดีกับชีวิตเราจริงๆ เหรอ ยิ่งทำให้เรามองอะไรแคบลงหรือเปล่า 

ยิ่งฟังเรื่องคนอื่น มุมมองของเราก็เปลี่ยนไปตลอดเวลา เราเพิ่งไปเรียนซัมเมอร์เกี่ยวกับ Female Genealogy (การศึกษาเกี่ยวกับครอบครัว) สตรี เควียร์ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษาที่ธรรมศาสตร์ ไปฟังเรื่องของคนที่เป็น unwanted child ลูกที่พ่อแม่ไม่อยากให้เกิดขึ้นมา ฟังเรื่องพวกนี้เลยทำให้เข้าใจอะไรมากขึ้นในมุมของแม่ลูก ที่ทำพอดแคสต์เพราะอยากฟังเรื่องคนอื่นด้วย 

เราเคยไปช่วยงานเทศกาลศิลปะ Low Fat Art Festival ต้องลงชุมชนแถวสวนสมเด็จย่า ช่วงแรกคนย่านนั้นไม่เปิดรับจนกระทั่งเขาคุ้นกับเรา เราคิดว่ามันคือทักษะทางการทูต ค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์อย่างหนึ่ง เห็นหน้าฉันบ่อยๆ มานั่งกินข้าวที่ร้าน วันหนึ่งเขาถึงค่อยๆ เผยชีวิตเขาให้ฟัง เรารู้สึกว่ามันมีค่ามากจนไม่สามารถเล่าให้คนอื่นฟังได้ การที่เราได้ฟังเพราะเขาเชื่อใจเรามาก เขาถึงฝากเรื่องนี้ไว้กับเรา นั่นล่ะคือความพิเศษ นั่นคือความสัมพันธ์

สมัยก่อนเพราะย้ายประเทศบ่อย เราชอบคิดว่าทุกความสัมพันธ์จะจบในเวลาไม่นาน กลายเป็น commitment phobia เช่น ตอนเราไปพม่า สนิทกับเพื่อนคนนึง แต่สักพักก็ต้องกลับประเทศ สนิทแค่ไหนก็ต้องกลับ คนอื่นยังมีเพื่อนสมัยประถม มัธยมคนเดียวกัน ของเราจะไม่มี พอรู้เลยว่าช่วงปีที่ 3 เข้าใกล้ 4 ปีจะต้องถูกดึงออกกลับไปเปลี่ยนประเทศ หลังๆ จะเริ่มชินชา ทำให้เรารู้ว่าฉันสร้างบ้านในตัวฉันเองดีกว่า บ้านไม่ใช่ประเทศ มันเป็นเหมือนการหาพื้นที่ในใจ เป็นบ้านให้ตัวเอง

The post แม่สาวนักการทูต บันทึกความทรงจำและประวัติศาสตร์ครอบครัวนักการทูตผ่านมุมมองของแม่และลูกสาว appeared first on a day magazine.

ชายหนุ่มที่เรากำลังไปพบ มีความสนใจที่น่าแปลกประหลาด นั่นคือ การถ่ายภาพการเรียงปลา

อย่าเพิ่งคาดหวังว่าเราจะเล่าเรื่องของชายคนนี้ด้วยการพรรณนาราวกับวรรณกรรม แต่เพราะสำนวนการเขียนอย่างประณีตเช่นนี้มักปรากฏอยู่ในเพจ วันนี้ปลาเรียงยังไง เพจที่เป็นเหมือนแกลเลอรี่ภาพถ่ายปลาหลากชนิดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ หรือบางครั้งก็มีแพตเทิร์นที่น่าสนใจบนกระบะน้ำแข็งในซูเปอร์มาร์เก็ต 

ท่ามกลางบรรดาเพจภาพถ่าย ดูเผินๆ เพจนี้เหมือนเป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไป แต่ด้วยความแปลกและแคปชั่นที่เล่าเรื่องด้วยสำนวนละเมียดละไมอย่างร้ายกาจ จึงทำให้สามารถเพิ่มผู้ติดตามจาก 200 ถึง 2,000 ได้เพียงข้ามคืน และเกือบแตะ 30,000 ไลก์แล้วภายใน 2 เดือนขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้

จอย-พฤฒิพร สุวรรโณ เจ้าของเพจวันนี้ปลาเรียงยังไง ภายใต้ภาษาที่ถูกร้อยเรียงอย่างสละสลวย ตัดกับรูปปลานอนเรียงกันที่ประกอบในแคปชั่น เขาคือชายหนุ่มที่มีความพังก์ร็อกตั้งแต่แรกเห็น ก่อนจะพบว่าความขัดแย้งกันนี้คือเจตนาที่อยากจะลองทำอะไรปั่นๆ กวนๆ ตามตัวตนของเขานั่นเอง

หากมีโอกาสได้เข้าไปเยี่ยมชมที่เพจ เราอาจจะได้รู้จักปลาที่ถูกจัดวางบนแผงเรียบร้อยแล้ว แต่เรื่องราวเบื้องหลังกว่าที่ปลาเหล่านั้นจะถูกเผยแพร่บนเฟซบุ๊กจะเป็นอย่างไร อะไรที่ทำให้เขาตั้งเพจนี้ขึ้นมา จอยจะมาตอบคำถามเหล่านี้ โดยมีจุดตั้งต้นว่า ‘วันนี้ปลาเรียงยังไง’

ผู้เชี่ยวชาญด้านการเรียงปลา

“อันนี้ให้คะแนนเท่าไหร่ครับ”

จากการให้คะแนนการเรียงปลาขำๆ กับเพื่อนของจอยบนเฟซบุ๊ก กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดเพจ ‘วันนี้โลตัสเรียงปลายังไง’ ในชื่อเวอร์ชั่นแรก ก่อนเปลี่ยนเป็น ‘วันนี้ปลาเรียงยังไง’ ในชื่อล่าสุด เพื่อขยายระบบนิเวศการเรียงปลาไปให้ไกลขึ้น นอกเหนือจากซูเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้าน

เชื่อว่าหลายคนอยากรู้จักตัวตนว่าจริงๆ แล้วเขาคือใคร จากการถามไถ่ทำให้เราทราบว่าเขาคลุกคลีในแวดวงด้านงานสร้างสรรค์มาไม่น้อย จอยมีอาชีพหลักคือช่างสัก แถมยังเป็นมือกีตาร์ metal underground แห่งวง Sinners Turned Saints และอดีตนักศึกษาฟิล์ม  

เราเริ่มต้นด้วยคำถามที่อยากรู้มากที่สุดคือ เริ่มเห็นความพิเศษของการเรียงปลาได้อย่างไร เพราะปลาในซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นภาพที่เราเห็นจนชินตา ไม่น่าจะกลายเป็นความชอบได้ แต่การเกิดเพจนี้น่าจะทำให้หลายคนกลับมาสำรวจแผงปลากันอีกครั้ง

“ภาพแรกจะเป็นรูปใน cover ของเพจ อันนั้นคือแบบว่าสวยว่ะ เขาจะเรียงเป็นเส้นตัด มีเว้นระยะ มี distance ของมัน อันนั้นคือชอบมาก ทุกวันนี้ก็ยังใช้เป็นวอลเปเปอร์ ชอบที่สุดแล้ว ตอนนั้นเรารู้สึกว้าวมากกว่าว่าเดี๋ยวนี้เขาตั้งกันดีๆ แล้วเนอะ ไม่ได้เทลงในกระบะแล้วให้เรามารื้อๆ

“ด้วยความที่ไม่ได้เดินห้างมานานแล้ว ตอนที่เดินเราก็หันไปสะดุดตากับการจัดวางของปลา ก็เลยถ่ายรูปแล้วเอาไปโพสต์ในเฟซบุ๊ก เพื่อนๆ ก็มาเล่นกัน หลังจากนั้นก็กลับไปดูที่เดิม เห้ย มันก็ยังเรียงใหม่อีกแบบนึงนะ ทีนี้ก็ถ่ายรูปให้เพื่อนดูใหม่ จากนั้นก็เริ่มมีเพื่อนที่ไปเจอแผงปลาที่นู่นที่นี่ก็ส่งมาให้ดู เอามาให้คะแนนกัน มีการเปรียบเทียบกัน ว่า เฮ้ย คนนี้ฝีมือยังไม่ถึงนะ ก็เล่นกันขำๆ

 “ส่วนเรื่องเปิดเพจไม่ได้อยู่ในหัวเลยตั้งแต่แรก ด้วยความที่เล่นกันเยอะๆ ก็มีคนยุ รุ่นพี่คนนึงยุเราอยู่หลายเดือนว่าให้เราเปิดเพจ จนช่วงนั้นมันมีปัญหาชีวิตอะไรสักอย่าง เราอยากทดลองเริ่มอะไรใหม่ๆ ดู ก็เลยลองทำจนเป็นทุกวันนี้ 

“มันดังแบบฟลุกๆ ด้วยความที่จ่าพิชิตเขาแชร์ จากคนกดติดตามวันเดียว 200 เป็น 2,000 เลยแบบ ฮึ่ย อะไรวะเนี่ย แล้วก็คุยกับรุ่นพี่ว่าจ่ามันไปเห็นได้ไงวะ ด้วยความที่เราก็เล่นกันแค่เรา คนก็แชร์ต่อไปเรื่อยๆ พอมันเริ่มบูมปุ๊บ มันก็เริ่มมีคนส่งรูปมาเรื่อยๆ รุ่นพี่คนนั้นตอนนี้ก็ให้เป็นที่ปรึกษาของเพจไป” จอยเล่า

หากย้อนไปถึงความผูกพันกับปลาจริงๆ จอยบอกว่าเขาชอบดูปลาและสัตว์ทะเลอยู่แล้วตั้งแต่เด็กๆ โดยเฉพาะจากสารคดี National Geographic นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมปลาจึงดึงความสนใจจากเขาได้มากเป็นพิเศษ (จอยบอกว่าแม้ปลาในร้านค้าจะไม่มีชีวิตเหมือนที่เขาเคยดูในสารคดี แต่หากไม่เห็นกรรมวิธีชำแหละปลาเขาก็รับได้)

ไดอารี่ส่วนตัว

แม้จะดูเป็นเพจตลกขบขัน ไม่น่ามีเรื่องเครียด แต่ช่วงทำเพจแรกๆ เขาก็มีความกดดันด้วยเหมือนกัน นั่นคือการหาแนวทางการเขียนที่เป็นตัวเองมากที่สุด 

ช่วงเริ่มต้นหากจอยมีเรื่องไม่สบายใจเขาเลือกที่จะไม่เขียนอะไรเลยบนเพจ จนได้ไปปรึกษากับเพื่อนๆ และได้คำตอบมาว่าเขาสามารถเป็นตัวเองได้ แม้ในวันที่มืดมนสุดๆ เพราะนี่คือเพจของเขาเอง และจากนั้นเพจของเขาก็กลายเป็นเหมือนไดอารี่บันทึกความรู้สึกประจำวัน โดยมีปลาเป็นตัวแทน

“ตอนหลังมันมีช่วงที่เฟลๆ ในชีวิตนิดนึง ก็เลยหยุดโพสต์ไปวันสองวัน แล้วก็ไปคุยกับพวกรุ่นพี่ เพื่อนๆ รุ่นน้องที่สนิทว่าถ้าเราเขียนเราจะเขียนเรื่องที่มันดาร์ก เศร้า เราเลยเลิกเขียนดีกว่าไหม เขาก็บอกว่า เพจมึง มึงใส่ตัวมึงได้เลย เราก็เลยถามว่า แล้วคนมันจะไม่เครียดไปกับเราเหรอ เพื่อนก็บอก มึงจะเครียดทำไม ก็เพจของมึงไง ตอนหลังก็เหมือนรู้ว่าเราสามารถเอาเรื่องพวกนี้เป็นไดอารี่เราได้เลย ก็คือเปรียบเทียบเรื่องที่เรากาวไว้ แต่ใส่ความรู้สึกเข้าไปด้วย ถ้าเห็นโพสต์ไหนเศร้า โพสต์ไหนมีความสุข นั่นก็คือตัวเราในวันนั้น

“ช่วงนั้นอกหัก เลิกกับแฟนเก่า มันเป็นครั้งแรกที่เอาเรื่องส่วนตัวมารวมกับปลา โดยที่รู้สึกว่ามันเข้ากันได้ไงวะ ก็รู้สึกว่าช่วงกำลัง move on แล้วเราก็รู้สึกติดค้างกับเขาหลายอย่าง พอเจอรูปนี้ก็ทำให้ความรู้ที่ติดค้างของเรากับเขาได้พูดออกไปหมดแล้ว หลังจากเขียนไปแล้วมันก็เหมือนว่าโล่งมากกว่าเดิม ในอีกมุมมันก็ช่วยฮีล หลังจากนี้ก็จะมีอีก 2-3 โพสต์มั้ง ที่เป็นความรู้สึกแบบนั้น มันจะมีช่วงที่อยู่ในมรสุมอยู่ พอหลุดออกมาแล้ว ก็จะเป็นช่วงที่ฉันเบิกบาน แทบจะเป็นบ้า

“ตั้งแต่นั้นเหมือนเจอทางของตัวเอง ว่ามันคือไดอารี่เรา โดยที่โยงกับปลาได้ หรือล่าสุดโยงกับคอนเสิร์ตได้ แต่อันนั้นนั่งคิดนานเหมือนกัน ยากอะ เลยรู้สึกว่าถ้ามีคนมาจ้างคงจะยาก เราคงกดดันน่าดู”

ใช้เวลาเขียนไม่ถึง 1 ชั่วโมง

เบื้องหลังการเขียนเรื่องราวชีวิตประจำวันผ่านปลา จอยบอกว่าใช้เวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมงเท่านั้น แม้ว่าภาษาที่เขียนออกมาราวกับนักเขียนหนังสือดีๆ สักเล่ม แต่สิ่งที่เขาถนัดจริงๆ คือการเป็นนักอ่านตัวยงของ ปราบดา หยุ่น จนกระทั่งได้ลองเขียนบนเพจจึงทำให้เขาได้ค้นพบตัวเองอีกด้านว่าเขาก็เขียนได้ดีไม่แพ้กัน

“เราไม่ได้ชอบการเขียนขนาดนั้น แต่ชอบการอ่านมากกว่า เคยลองทำเรื่องสั้น นานมาแล้วตั้งแต่สมัยเรียนมหา’ลัย เขียนไปเขียนมา ทำไมมันไม่ยาวเหมือนคนอื่นเลยวะ ก็เลยเลิกไปเลย เราโตมากับหนังสือ พ่อจะให้อ่านหนังสือเยอะหน่อย เอาจริงๆ อย่างงานเขียนที่ผมชอบมีแค่คนเดียวคือ พี่คุ่น-ปราบดา หยุ่น อ่านตั้งแต่มัธยม ชอบสำนวนเขามาก ติดงอมแงม ถ้าไปอ่านของคนอื่นจะรู้สึกขัดใจ ไม่ใช่ว่าของคนอื่นไม่ดีนะ แต่คนนี้เราชอบมาก ก็เลยเป็นที่มาของสำนวนอย่างที่เห็น หรือบางทีก็ไปเห็นจากที่อื่น เขาใช้คำเจ๋งดีว่ะ ก็จะเอามา adapt บ้าง

การเขียนส่วนใหญ่จะอยู่บนเฟซบุ๊กในสเตตัสส่วนตัว เหมือนเราไปนู่นไปนี่มาก็ไปเล่าให้เพื่อนฟัง โพสต์เฟซยาวๆ ร่ายเยอะ พอมาเขียนเป็นเพจก็ไม่คิดว่าจะมีคนมาชอบด้วย เพราะไม่มีใครเคยชมไง แต่เราก็ส่งให้พ่อกับแม่ดู เขาก็งง แล้วบอกว่า เขียนเก่ง ก็ดีนะ เมื่อก่อนชอบอ่านหนังสือเยอะ พอมาทำอันนี้น่าจะเข้ากัน”

ด้วยความชอบเล่าเรื่องเป็นทุนเดิม การโพสต์แต่ละครั้งของเขาจึงใช้เวลาเพียงแค่ 30 นาที – 1 ชั่วโมงเท่านั้น จอยบอกว่าความกาวจะเกิดขึ้นระหว่างที่เขาปรับแต่งรูปอยู่นั่นเอง 

“การโพสต์แต่ละครั้งเราเริ่มจากแวะตลาด ตลาดของเราคืออินบ็อกซ์ เดี๋ยวนี้ไปเองน้อยมาก เพราะไม่ค่อยมีเวลา เราก็จะเลือกอันที่องค์ประกอบดี แล้วก็เอาเข้าไลท์รูม จังหวะที่เอาเข้าไลท์รูมก็ดูว่ามันเล่าอะไรได้บ้าง พอได้รูปที่แต่งเสร็จ ทีนี้ก็เริ่มดมกาว (หัวเราะ) เริ่มร่ายมนตร์ เสร็จแล้วก็เช็กคำผิด 2-3 รอบ แล้วก็โพสต์เลย จริงๆ ไวมาก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ต่อครั้ง ถ้านานสุดน่าจะเป็น 1 ชั่วโมง รวมแต่งรูป”

ศิลปะอยู่รอบตัวเรา

ตั้งแต่เริ่มทำเพจมาสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในความคิดจอยมาก่อนคือการมีคนชื่นชอบมากขนาดนี้ เขาเล่าว่า ที่จริงแล้วมีคนถ่ายภาพเฉพาะปลาบนแผงมาก่อนเขาเสียอีกโดยโพสต์บนอินสตาแกรม แต่สิ่งที่แตกต่างกันคือวิธีการเล่าเรื่องในแบบของตัวเอง

“ของเขาจะเน้นถ่ายรูปเลย เป็นอาร์ตเลย แต่เรากวนตีนไง พนักงานเขาก็เรียงอะไรของเขานั่นแหละ แต่เราก็ไปมั่วซั่วใส่ให้เขา เราก็กาวไปเรื่อยๆ เฮ้ย มันใช้หลักนี้ หลักนี้ แต่มันเป็นเรื่องอุปโลกน์ขึ้นมาหมดเลย”

แม้ไอเดียการเล่าเรื่องจะเต็มไปด้วยความกาว แต่จอยก็พยายามหาแนวทางการเขียนและการเล่าเรื่องราวที่เหมาะกับเขามากที่สุด และบางครั้งก็นำไปสู่สาระอย่างคาดไม่ถึง

“เราก็รู้สึกดีนะที่มีคนอ่านแคปชั่นด้วย ถ้าโพสต์แรกๆ สังเกตว่าเราจะเขียนไม่ยาวมาก เพราะกลัวคนไม่ได้อ่าน แต่จริงๆ ก็ไม่ได้กลัวอะไรขนาดนั้น เพราะเริ่มมาจากทำเล่นๆ แต่พอเขียนไปแล้ว วันไหนไอเดียพุ่งหน่อย ก็เขียนยาวเลย แล้วค่อยมาคิดว่ามันยาวไปหรือเปล่าวะ แต่เราคิดว่าคนน่าจะชอบอ่าน แต่กลับกัน บางคนก็อาจจะไม่ชอบอ่าน เพราะถ้าสังเกตจากที่คอมเมนต์มันก็จะมี ‘มึงไม่ได้อ่านแน่ๆ’ เราไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย” จอยเล่าพลางหัวเราะ

“ลูกเพจส่วนใหญ่จะเป็นแบบ positive มากกว่า เขาก็มาเล่นด้วย เช่นเขาก็มีมุมของเขาว่าสามารถสื่อถึงอันนี้ได้เหมือนกันนะ ซึ่งพอเรามามอง เออว่ะ จริงด้วย หรือบางคนจะแบบว่า มีสาระเลย อย่างเมื่อก่อนโพสต์รูปปลาคาร์ฟ เขาก็มาบอกว่า ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่นนะ เขาจะมีอุตสาหกรรมเลี้ยงไว้กินจริงจัง เราก็แบบ เฮ้ย แม่งว้าวว่ะ มีความรู้ว่ะ” จอยเล่าอย่างมีความสุข

แม้จอยจะบอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนที่สนใจการดูงานศิลปะอย่างจริงจัง แต่เขาก็เห็นว่าการจัดเรียงไม่ได้มีเพียงแค่ปลาเท่านั้น แต่ยังมีการจัดเรียงในสิ่งอื่นๆ รอบตัวด้วย 

“ที่เราเห็นจะมีพวกหมูสไลซ์ มีรูปนึงที่เคยโพสต์ เอาเนื้อสไลซ์มาทำดอกกุหลาบ เราก็แบบสวยว่ะ แต่งเป็นบาร์บี้เป็นชุดเลย หรือซันไบร์ทยังทำเลย เอาขนมมาเรียง จริงๆ การจัดเรียงมันมีมานานแล้ว เคยมีคนส่งมาให้ดูนะ ส่งมาจากปีนู้นปีนี้ ซึ่งแบบ เฮ้ย มันมีประวัติศาสตร์แล้วว่ะ มันเริ่มขุดได้ เพียงแต่อาจจะมีแค่บางสาขาที่ทำ และบางสาขาที่ไม่ได้ทำ ซึ่งอันนี้เราไม่ได้รู้ เพราะสาขามันมีเยอะมาก” 

เพจนี้คือความท้าทายของคนเรียงปลา

“เคยคุยกับรุ่นพี่ว่าเราเหมือน สคบ. แล้วว่ะ เหมือนทำสงครามให้คนอื่นแข่งกัน”

จอยเล่าย้อนกลับไปการมีเพจนี้ ทำให้พนักงานเรียงปลาตามซูเปอร์มาร์เก็ตต่างส่งรูปมาให้จอยช่วยดูว่าดีพอแล้วหรือยัง ก่อนบานปลายไปถึงการแข่งขันเรียงปลาระหว่างห้าง

“เราเคยเจอลูกเพจที่เป็นคนเรียงปลาจริงๆ เขาส่งรูปมาให้ ถามว่า พี่แบบนี้โอเคมั้ยคะ เราก็บอก เฮ้ย เราไม่ได้เป็นหัวหน้าคุณ ไม่ต้องมาถามเรา เราไม่รู้ (หัวเราะ) มันจะมีช่วงโลตัส บิ๊กซี เริ่มประชันการเรียงปลากัน แล้วเพื่อนก็บอกว่า let them fight มึงไม่ต้องรู้สึกผิด เราก็ ได้! แล้วก็ปั่นของเราไปเรื่อยๆ เป็นคอนเทนต์นึง” 

นอกจากการแข่งขันกันของพนักงานเรียงปลาแล้ว จากการเปิดเพจมาได้ระยะหนึ่งยังเขาได้เจอคนที่ชอบการเรียงปลาเหมือนกันโดยไม่คาดคิด และเป็นจุดเริ่มต้นให้คนเริ่มสำรวจระบบนิเวศในกระบะปลาใกล้ตัวเองเช่นกัน

“บางทีมันก็มีเหมือนกันที่คนมันก็จะงงเวลาเห็นโพสต์เรา เรียงปลามันทำไมวะ แต่มันก็มีคนที่โพสต์ปลาอย่างเดียวเหมือนกัน อันนั้นเขาก็ทำมานานมากแล้ว เคยเข้าไปไล่ดู โคตรสวยเลย เราว่าถ้าเขาเปิดเพจเขาดังยิ่งกว่าเรา เขาระดับมาสเตอร์เลย (ig: everywherefishy) เราได้เรียนรู้ว่ามีคนชอบถ่ายปลาเหมือนกัน

“การมีเพจนี้มันไม่ถึงกับมีอิทธิพลกับการเป็นคอมมูนิตี้ขนาดนั้น” จอยยอมรับ “แต่การมีเพจนี้ขึ้นมาก็ทำให้เขาเห็นว่ามีการเรียงแบบนี้อยู่ ก็เลยอยากรู้ว่าข้างบ้านกูเรียงยังไงวะ อย่างบางคนก็ทักมาบอกว่าพอเห็นโซนปลาแล้วคิดถึง เลยถ่ายรูปมาฝาก เออมันก็รู้สึกดีนะ ก็คิดว่ามีส่วนทำให้คนอยากรู้ว่ามันจัดวางยังไง แต่เรารู้สึกดีในการได้เจอคนที่ชอบอะไรเหมือนๆ กันมากกว่า เหมือนการฟังเพลง พอเราได้เจอคนที่ชอบฟังเหมือนๆ กัน รู้สึกว่าคลิกง่าย

“จุดประสงค์ของเพจเราทิ้งท้ายไว้ว่า อย่าไปซีเรียสกับมัน ศิลปะมันอยู่รอบตัวเรา อยู่ที่เรามอง ตอนแรกมันก็มาจากความสนุกนั่นแหละ ความไม่รู้ ความกวนตีน แต่มันมาถึงตรงนี้ได้โดยความไม่ตั้งใจที่อยากให้มันสนุกมากกว่า” จอยย้ำ

ถ้าถามว่าตอนนี้มีเพจไหนที่ทำให้เราอยากไปเดินสำรวจแผงปลามากที่สุด ไม่ใช่เพจทำอาหาร ไม่ใช่เพจปลาสวยงาม ไม่ใช่เพจถ่ายภาพ 

แต่เป็นเพจวันนี้ปลาเรียงยังไง

The post วันนี้ปลาเรียงยังไง เพจกาวๆ ที่บันทึกความรู้สึกส่วนตัวผ่านแผงปลา appeared first on a day magazine.

เนื้อหาของ จากรุ่นสู่ลูก พูดถึงเรื่องราวในเสื้อผ้า โพสต์ที่ทำให้เพจเป็นที่รู้จัก คือการนำภาพถ่ายของเฟิร์สในปัจจุบันและคุณแม่ในอดีตมาวางคู่ในเสื้อผ้าชุดเดียวกัน ถ่ายภาพมุมเดียวกัน แคปชั่นเขียนถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับเสื้อผ้าในอดีต เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่น่าสนใจและน่าระลึกถึง เป็นการมองเสื้อผ้ารุ่นแม่จากสายตารุ่นลูก

“ปกติเป็นคนชอบของมือสองอยู่แล้ว เพราะรู้สึกพิเศษ และอาจมีชิ้นเดียวในโลกก็ได้ ถ้าพูดถึงเสื้อผ้า ที่ชอบที่สุดคือวิธีตัดเย็บของคนสมัยก่อนที่ประณีตมาก อย่างเสื้อตะเข็บคู่ หรือเสื้อลายปัก ที่สมัยนี้กลายเป็นเสื้อสกรีนเกือบหมดแล้ว”

เฟิร์สเล่าให้เราฟังต่อว่า เมื่อก่อนชอบออกไปตามหาเสื้อผ้ากับรองเท้ามือสองหายากที่สวนจตุจักร แต่พอเวลาผ่านไป ความสนุกที่อัพเกรดจากการซื้อของมือสอง คือวันที่แม่หยิบกองเสื้อผ้าสมัยวัยรุ่นมาหนึ่งกองให้เฟิร์สลองใส่ครั้งแรก ยังจำเสื้อผ้าเซ็ตแรกกับความรู้สึกในวันนั้นได้ดี เฟิร์สค่อยๆ คลี่ออกมาดูทีละชิ้นแล้วพบว่าหลายตัวเป็นเนื้อผ้าและคัตติ้งที่ช่างยุคนี้ไม่ค่อยได้ผลิตแล้ว ด้วยความที่เฟิร์สกับแม่สัดส่วนเท่ากัน เลยใส่ได้พอดีทั้งหมด

กางเกงชิ้นแรกๆ ที่เฟิร์สได้ลองสวมคือยีนส์ของ Mac ทรงบอลลูน ในช่วงนั้นแทบไม่มีใครใส่ทรงพองๆ แบบนี้เลย ถึงจะไม่ใช่เทรนด์ แต่ถ้าใส่แล้วชอบ ถ้าสามารถแมตช์กับเสื้อที่มีอยู่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องไปตามใคร

“การออกไปหาของมือสองข้างนอกก็ยังสนุกอยู่นะ แต่เหมือนวัดดวง เสื้อผ้าแม่ต่างหากที่เกิดมาเพื่อเรา ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งตามแฟชั่นด้วย”

ทั้งที่ผ่านมาแล้ว 40 ปี แต่เสื้อผ้าของแม่ใหม่เหมือนวางขายอยู่ในห้าง แม่ห่อเสื้อผ้าทั้งหมดเก็บไว้ในตู้เป็นอย่างดี 

“เก็บไว้เพราะหวังว่าวันหนึ่งถ้ามีลูกสาวก็อยากให้เขาได้ใส่ กับคงเป็นความเสียดายเนื้อผ้า เสียดายที่เคยออกแบบเอง สั่งตัดเอง มันทิ้งไม่ลง”

แม่ใหญ่-ธวัลรัตน์ ลี้สัจจะกูล เจ้าของร้านขายผ้าไทย Yai Silk & Sarong ย่านพระโขนง ผู้หลงใหลในแฟชั่นยุค 70-80 เล่าให้เราฟังถึงวิธีการตัดเย็บในสมัยนั้น ว่ากว่าจะได้ออกมาเป็นชุดหนึ่งชุดต้องเริ่มจากการรีเสิร์ชแพตเทิร์นที่ถูกใจในนิตยสารผู้หญิง อย่าง ขวัญเรือน สกุลไทย หรือ บางกอก แล้วถือเล่มขึ้นรถเมล์ไปร้านตัดเสื้อไชโยเจ้าประจำย่านสำโรงเพื่ออธิบายให้ช่างฟัง พร้อมทั้งลงมือออกแบบเองในส่วนที่อยากเพิ่มเติม

ใส่เสื้อผ้าวินเทจของแม่ตั้งแต่มัธยมปลาย จนจบมหาวิทยาลัย จนทำงาน ในแต่ละช่วงเวลา เสื้อผ้าแม่ให้ความหมายกับเฟิร์สในแง่มุมที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากในช่วงแรกที่ทำให้รู้สึกรักในการมิกซ์เสื้อผ้าแบบไม่ตามกระแส ช่วงต่อมาที่ทำให้รู้สึกว่าการไม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่คือการใจดีกับสิ่งแวดล้อม และในช่วงล่าสุดที่เสื้อผ้าแม่ทำให้เฟิร์สเห็นตัวตนของตัวเอง และอยากส่งต่อแรงบันดาลใจให้คนรอบตัวผ่านเพจ “จากรุ่นสู่ลูก”

“ตั้งใจว่าอยากให้เพจทำหน้าที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการส่งต่อและการรักษาของเก่าของครอบครัว เริ่มจากเสื้อผ้าของแม่ที่ใกล้ตัวเราที่สุด อยากให้คนที่เข้ามาดูมีแรงบันดาลใจในการแมตช์เสื้อผ้าแบบไม่พึ่ง Fast Fashion เพราะจะได้ช่วยลดขยะด้วย และในอนาคตก็อาจมีเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวอื่นๆ ที่ส่งต่อสิ่งของชนิดอื่นๆ จะเป็นรถ เครื่องดนตรี หรืออะไรก็ได้ เราว่ามันน่าหยิบมาเล่า”

แต่ความกระชุ่มกระชวยที่งอกเงยออกมาจากความตั้งใจแรกของเฟิร์สก็คือ การที่มีแม่กับลูกมาคอมเมนต์สนุกๆ กันในโพสต์

ลูก : ก็ได้มาหลายชิ้นอยู่นะแม่ แต่ตอนนี้มันเกินไซส์แม่สมัยนั้นไปแล้วสิ

แม่ : เดี๋ยวแก้ไซส์ให้ใหม่จ้า

บ้างก็โชว์รูปที่ตัวเองใส่ชุดเจ้าสาวของแม่แล้วแชร์เรื่องราว

‘เรากับน้องสาว ใช้ชุดแต่งงานชุดเดิมของคุณแม่ทั้งคู่ค่ะ ชุดนี้อายุ 44 ปีแล้ว และยังคงเก็บรักษาไว้เผื่อรุ่นต่อไป’

“พอได้อ่านคอมเมนต์เลยนึกออกว่า จริงๆ การใส่เสื้อผ้าของแม่ก็เหมือนได้กระชับความสัมพันธ์ เพราะเราได้ใช้เวลาพูดคุยกับแม่มากขึ้น แม่จะชอบเล่าให้ฟังว่าได้ตัวนี้มายังไง ซื้อช่วงลดราคา หรือสั่งตัด เป็นอะไรที่คุยสนุก แล้วแม่จะดีใจทุกครั้งเวลาเห็นเราหยิบเสื้อผ้าของเขามาแมตช์กับเสื้อผ้าของเราแล้วดูดี”

“จากรุ่น” ที่ฝากความทรงจำมากมายไว้ในเสื้อผ้า “สู่ลูก” ผู้รับฝากความทรงจำ ช่างเป็นการรับช่วงต่อที่พิเศษและอบอุ่นมากๆ ในยุคสมัยที่ทุกคนสามารถซื้อเสื้อผ้าได้ด้วยปลายนิ้ว

“พ่อแม่บางคนอาจเก็บสมบัติเป็นเงินทอง แต่บ้านนี้เก็บเป็นเสื้อผ้า สิ่งที่อยู่กับเรามานานไม่ว่าจะเป็นอะไรก็มีค่าเสมอ” เฟิร์สบอกกับเราด้วยประโยคที่จริงใจที่สุด

The post จากรุ่นสู่ลูก เพจที่เล่าความรักการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าของแม่โดย เฟิร์ส-ณัฎฐาจิตรา ชินารมย์รัตน์ appeared first on a day magazine.

และเมื่อได้รู้จักอย่างลึกซึ้งขึ้นไปอีก ก็พบว่านี่คือเพจที่แหวกทุกกฎเกณฑ์ของวงการเพจแม่ ตุ๊กตา-พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล เจ้าของเพจที่ยังคงยึดมั่นในอาชีพบรรณาธิการมาได้ 19 ปีแล้ว (จากบรรณาธิการนิตยสาร Knock Knock, บรรณาธิการสำนักพิมพ์ polkadot, บรรณาธิการสำนักพิมพ์ Yayee, บรรณาธิการพ็อกเก็ตบุ๊กของตัวเอง และล่าสุดบรรณาธิการเพจ) บอกกับเราว่า “เราทำคอนเทนต์เหมือนสมัยที่ทำ polkadot (สำนักพิมพ์ไลฟ์สไตล์สำหรับผู้หญิง) เพราะแม่ก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่ถ้าเราถอดคำว่าแม่ของลูกออกไป เราก็มีชีวิตส่วนตัวของเรา และมีเวลาที่เป็นของตัวเองได้” 

พอจะเห็นภาพชัดขึ้นแล้วว่าคอนเทนต์ในเพจจะชวนยิ้มได้ประมาณไหน แต่ก็ยังขมวดคิ้วอยู่นิดหน่อยว่า แล้วจะเป็นเพจสำหรับแม่ได้ยังไง ในเมื่อพูดถึงไลฟ์สไตล์ทั่วๆ ไปของผู้หญิง

เอาล่ะ คำถามเริ่มพรั่งพรู เราจะค่อยๆ ไขทุกปริศนามัมจากปากคำของคุณแม่ลูกสองเจ้าของเพจคนนี้กัน

ปริศนามัม: เพจสำหรับแม่ที่ชื่อเพจไม่มีคำว่าแม่ และไม่คุยเรื่องเลี้ยงลูก…ก็ได้ด้วยเหรอ

“ชื่อเพจเกิดจากพี่บอย (ตรัย ภูมิรัตน-สามี) คิดชื่อ ‘แม่ยิ้ม’ เป็นภาษาไทย เพราะพี่บอยจะสอนให้ชื่นใจ (ลูกสาว) ง้อแม่ ถ้าเมื่อไรที่แม่ไม่ยิ้มแปลว่าแม่ไม่โอเค ชื่นใจก็จะ ‘แม่ยิ้ม แม่ยิ้มหน่อย’ ถ้ายิ้มก็แปลว่าเรื่องนี้โอเค ซึ่งมันก็ใช่เลย เราเลยใช้ชื่อ Smileplease:) ซึ่งไม่ต้องมีคำว่าแม่ เหมือนกับไอเดียเพจที่ เมื่อฉันส่องกระจกแล้วนี่คือตัวฉัน เราให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก เราจะไม่ใส่ยูนิฟอร์มแม่ตลอดเวลา ต้องมีวันที่ถอดเสื้อผ้านี้ไปซัก แล้วจะใส่เสื้อผ้าตัวเดิมที่เราใส่ก่อนจะมีลูก ไม่อย่างนั้นตัวเราจะแห้งแล้ง จนไม่สามารถไปทำอย่างอื่นให้ใครๆ ได้ เราไม่แม้แม่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธความเป็นแม่ไม่ได้เพราะเราเป็นแม่ ไม่สามารถเลิกเป็นแม่ได้ 

“จริงๆ จุดเริ่มต้นเพจมันเกิดจากสิ่งนี้เลยนะ เกิดจากความเศร้า และการทำเพจนี้ช่วยเยียวยาจิตใจเรา ย้อนกลับไปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือเราทำต้นฉบับพ็อกเก็ตบุ๊กหาย หายไปพร้อมกับคอมพิวเตอร์ที่มีปัญหา แล้วเราไม่สามารถย้อนกลับไปเขียนได้ ตอนนั้นนอนไม่หลับเลย เครียด รู้สึกแย่อยู่นานมาก ในที่สุดก็คิดว่าทำเรื่องใหม่ไปก่อน เลยทำ Smileplease:) เขียนเรื่องที่เป็นเราเพื่อฟื้นฟูจิตใจตัวเอง กลับมาเป็นผู้หญิงคนนี้ เหมือนการบำบัด ทำเพจและทำโปรเจกต์เป็นวารสารรายเดือน จนดีขึ้น ตอนนี้ก็เริ่มกลับมาเขียนพ็อกเก็ตบุ๊กได้แล้ว ทุกการทำงานคือการเยียวยาตัวเอง”

ปริศนามัม: ไม่มีคอนเทนต์เรื่องเลี้ยงลูก แล้วเป็นเพจสำหรับแม่ได้อย่างไร

“คนที่เราสัมภาษณ์ทุกคนเป็นแม่หมดเลย เราจะเรียกทุกคนว่า ‘แม่’ ในการเกริ่นเปิดคอนเทนต์ เป็นกิมมิกให้รู้ว่าเป็นเพจแม่ แต่เราไม่เคยถามว่าเลี้ยงลูกยังไง แบ่งเวลายังไง หรือคุยเรื่องปัญหาของลูก ไม่เคยสนใจ เพราะเราว่ามันเฉพาะตัวมากๆ เราไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเลี้ยงลูก จะอ่านแค่กว้างๆ ให้รู้พัฒนาการ รู้วัยของเด็ก เราเชื่อว่าแม่ทุกคนเป็นเจ้าของตำราเลี้ยงลูกของตัวเอง การคุยกันว่าเลี้ยงลูกยังไงมันคุยไม่สนุก แต่สนใจไปที่ตัวของผู้หญิงคนนั้นมากกว่า

“ถึงเขาเป็นคุณแม่ แต่เราจะคุยถึงตัวตนเขา ดูสิ่งที่เขาทำ บางคนเป็นนักวาดภาพประกอบ เป็นเจ้าของคาเฟ่ มีธุรกิจ มันเป็นแรงบันดาลใจให้แม่คนอื่นว่าเขาก็สามารถเป็นแบบนี้ได้ควบคู่กับการเป็นแม่ เราไม่ทิ้งชีวิตส่วนตัวของตัวเอง เราเคยได้ยินประโยคที่ว่า ‘เลี้ยงลูกให้เป็นเพื่อน’ จริงๆ มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น แต่ถ้าเราเป็นแบบนั้นจริง มีเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่ในตัว เราจะสามารถเป็นเพื่อนกับลูกได้ ซึ่งตอนนี้เราก็อ่าน ชินจัง กับชื่นใจ คุยเรื่องเครื่องสำอาง เรื่องแฟชั่นไปด้วยกันได้

“ในเพจจะมีเรื่องที่ชุบชีวิต เราก็ยังอยากรู้เรื่องกระเป๋า รองเท้า เครื่องเขียน คาเฟ่ มีเรื่องสิ่งแวดล้อม รีไซเคิล การจัดการในบ้าน การจัดการตัวเอง ไม่พ้นเรื่องครอบครัว วิธีการทำออนไลน์เราก็จะรู้แหละว่าทำยังไง แต่เราก็ไม่ได้โดดไปทำอย่างนั้นซะทีเดียว เราก็ยังทำในแบบของเรา”

ปริศนามัม: ไม่ลงแข่งกับใคร แล้วอยู่อย่างไรในสังเวียน

“เราลงแข่งกับใครก็ไม่สำเร็จ ไม่มีความสามารถในการลงแข่งเลย ตั้งแต่ Knock Knock, polkadot จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีความสามารถนั้น ดูน่าท้อแท้มั้ย (หัวเราะ) ด้วยความที่เราทำจากความชอบส่วนตัว แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่สนใจใครเลย สิ่งที่ทำอาจจะมีคนสนใจเหมือนๆ กัน มันอาจจะไม่ได้วงกว้างมาก แต่มีคนแบบนี้อยู่แหละ เพราะจากสิ่งที่ทำมันก็ยังถูกใจใครบ้าง อีกอย่างคือคงไม่มีใครมาทำเรื่องพวกนี้ไง (หัวเราะ) มันเป็นแบบนี้มาโดยตลอด เราไม่รู้ว่าเราไม่มีคู่แข่งหรือคนไม่มอง ไม่ทำแบบนี้ แต่ทุกอย่างมันเติบโตมาเรื่อยๆ ตามตัวเรา คนอ่านที่ตามๆ กันมา เขาก็มีลูกเหมือนกัน แก่มาด้วยกัน (หัวเราะ)

ปริศนามัม: ทำเพจแต่ไม่สนใจ Engagement ไม่ตั้งเป้าหมายสูงๆ ก็ได้ด้วย?

“เราไม่กดดันเรื่อง Engagement เลย เราไม่ใช่บริษัทใหญ่ที่ต้องเลี้ยงพนักงานเยอะๆ ด้วยแหละ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่สนใจนะ ถ้าคนแชร์เยอะเราก็ดีใจ เราก็จะอ๋อ คนชอบเรื่องนี้ คนตามเพจเราเป็นคนแบบนี้นะ รู้จักแฟนเพจมากขึ้น 

“บังเอิญว่าจุดเริ่มต้นของเราไม่ได้ตั้งเป้าว่าต้องดัง ต้องเปรี้ยง ล้านไลก์ แต่โจทย์คืออยากทำ เราชอบ ซึ่งไม่ใช่ในแง่นักธุรกิจเลย ไม่สามารถเป็นแรงบันดาลใจด้านธุรกิจได้ (หัวเราะ) เป้าหมายเราเล็กน้อยมาก โจทย์คืออยากทำหนังสืออีกครั้ง พอเราทำวารสารแล้วคนได้รับแฮปปี้ เห็นแล้วยิ้ม เก็บหนังสืออย่างดี พอมีคนรู้สึกดีถือว่าตอบโจทย์แล้ว ซึ่งถ้าเราทำงานในแง่การตลาดมากกว่านี้ คงไปได้ไกลกว่านี้มาก แต่เราไม่ใช่นักธุรกิจ เราชอบทำหนังสือ เราใช้ชาแนลของเราอย่างเดียว อาจจะมีเพื่อนพ้อง อย่าง a day ช่วยสัมภาษณ์ หรือคนที่พอจะเชื่อถือเรา รู้ว่าเราทำอะไรกันมา เราก็ดีใจแล้ว แต่ถ้าใครเป็นนักการตลาดแล้วมองว่ามันทำให้ดีได้กว่านี้ เราก็ยินดีร่วมงานนะคะ (แม่ยิ้ม)

“เวลาที่คนเขาบอกว่าได้ทำงานอาชีพที่ชอบแล้วได้เงินจากมันก็คือสุดยอดแล้ว จริงๆ มันไม่ได้สวยหรูขนาดนั้นนะ เราไม่ได้สามารถเอาเงินจากการทำหนังสือมาเลี้ยงชีวิตทั้งหมดได้ คนอื่นอาจจะทำมันได้นะ คือการทำหนังสือมันมีคุณค่ากับเรา และมันต่อยอดงานอื่นๆ ได้ ซึ่งงานต่อยอด งานที่มีคนจ้างนั่นแหละที่เอามาลงกับสิ่งที่เราชอบได้ เงินเป็นปัจจัยสำคัญ แต่ไม่ใช่ทำทุกอย่างเพื่อเงิน เราทำเพราะเห็นคุณค่าของสิ่งสิ่งนั้น 

“แต่ถ้าวันหนึ่งเพจเกิดดังขึ้นมามันก็ดีนะ (หัวเราะ) แต่เราก็จะทำแบบนี้แหละ เป็นการบาลานซ์ในชีวิต ถ้าทำมากกว่านี้แล้วเป็นทุกข์มากก็ไม่ไหว พอชีวิตเป็นทุกข์ก็ไปดึงด้านอื่น มันจะเสียสมดุล (แม่ยิ้ม)”

(ขอบคุณ KIRIN SNAP X LABS สำหรับการเอื้อเฟื้อสถานที่)

The post Smileplease:) เพจที่ชวนถอดยูนิฟอร์มแม่ไปซัก โบกมือทักผู้หญิงคนเดิมที่อยู่ในตัวเรา appeared first on a day magazine.

การเขียนเป็นหนึ่งในศาสตร์ที่เรียกว่าถ้าใครรักก็รักเลย แต่ถ้าใครเกลียดก็อาจเลือกไม่ทำความรู้จัก ไม่ทำงานแขนงนี้เลยตั้งแต่แรก แต่แท้จริงแล้วสิ่งหนึ่งที่ซ่อนแอบอยู่ในการเขียนเสมอคือการสื่อสาร ไม่มีมนุษย์คนไหนบนโลกที่สื่อสารและเล่าเรื่องไม่ได้ จะเก่งหรือไม่เก่งนั้นอาจเป็นเรื่องประสบการณ์ เช่นเดียวกับที่ไม่มีมนุษย์คนไหนบนโลกที่เขียนไม่ได้ และโลกนี้ก็มีทฤษฎีการเขียนต่างๆ มากมายที่ช่วยทำให้ชีวิตเราดีขึ้น

อ่านแล้วดูเป็นโฆษณาชวนเชื่อไหม? 

แล้วอยากพิสูจน์หรือเปล่า.. 

วันนี้เราจะชวนทุกคนพิสูจน์สิ่งนี้ ด้วยการพาไปคุยกับสองผู้ก่อตั้งร้านหนังสือ Readery และเพจ Rewrite เน็ต-นัฎฐกร ปาระชัย และ โจ วรรณพิณ ทั้งคู่เชื่อว่าหากได้ทำความรู้จักกับวิธีสื่อสารที่ดีแล้ว ทุกคนจะสามารถแก้ไขปัญหาหลายอย่างที่คาใจและมองภาพรวมเส้นทางของชีวิตได้ง่ายขึ้น ซึ่งเครื่องมืออันทรงพลังที่พวกเขาเต็มใจนำเสนอคือ ‘การเขียน’  

เพจ Rewrite เกิดขึ้นมาเพราะอะไร

เมื่อถามถึงจุดเริ่มต้นของการทำเพจนี้ขึ้นมา ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วทั้งสองคนก็ต่างมีงานล้นมือและสนุกกับทั้งร้านหนังสือและพอดแคส Readery กันพอตัวอยู่แล้ว โจไม่รอช้าที่จะเล่าให้เราฟังทันทีว่าเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังของสิ่งนี้คืออะไร “เพจนี้ชื่อ Rewrite มาจากคำว่า Re และ Write หลายคนอาจเข้าใจว่าเพจชวนให้เขียนอะไรต่างๆ แต่ความหมายที่แท้จริงที่เพจนี้อยากสื่อสารคือเราอยากชวนให้คนมาย้อนมองชีวิตตัวเอง มามองตัวตนและหาวิธีแก้ไขปัญหาชีวิตผ่านการเขียน โดยใช้ความเข้าใจหรือทฤษฎีที่เกี่ยวกับเรื่องเล่าเข้ามาช่วยให้ง่ายขึ้น” 

ซึ่งไม่ใช่แค่ทฤษฎีเดียวหรือสองทฤษฎีในการสื่อสาร แต่ทั้งสองคนพร้อมที่จะพาทุกคนไปเห็นว่ามีทฤษฎีอะไรสนุกๆ และมีประโยชน์ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ 

ในเพจจะมีแบบฝึกหัดรายทางที่ช่วยกระตุ้นและเปิดโลกใหม่แห่งการเขียนให้ทุกคน ที่สำคัญคือมีคอร์สเล็กๆ ที่เนื้อหาคัดมาแบบไม่เล็ก เนื้อหาของคอร์สจะแนะนำการเขียนที่ไม่ใช่ทำเพื่อเป็นนักเขียนเท่านั้น แต่เป็นการเขียนเพื่อรู้จักตัวเองมากขึ้น ทั้งโจและเน็ตต่างพูดเสมอว่าพวกเขาไม่ได้เป็นครู แต่เป็นไกด์

“การเขียนเป็นการเดินทางที่ค่อนข้างส่วนตัว เราไม่ใช่ครูที่จะสอนว่าต้องทำยังไง สูตรสำเร็จคืออะไร แต่เป็นเหมือนไกด์ที่แนะนำและชวนเดินทางด้วยกันมากกว่า ไปค้นหาอะไรๆ ที่ซ่อนอยู่ในเราแต่ไม่เคยสนใจ” ทั้งคู่แย่งกันเล่าเบื้องหลังคอร์สด้วยความสนุกสนาน 

ศาสตร์เรื่องเล่าที่ทำให้เราเห็นชีวิตได้ชัดขึ้น

ด้วยความที่โจทำงานเป็นคนเขียนบทและเน็ตเองก็มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการเล่าเรื่องหรือศาสตร์ Story Telling สิ่งหนึ่งที่ทั้งคู่เห็นตรงกันนั่นคือการหยิบทฤษฎีการเล่าเรื่องมาเป็นแกน สามารถช่วยให้คนเข้าใจชีวิตตัวเองมากขึ้น เพราะบางครั้งคนอาจหลงลืมไปว่าแท้จริงตัวเราก็ไม่ได้ต่างจากตัวละครในภาพยนตร์และหนังสือสักเท่าไร ทำไมเวลาอ่านหนังสือสามารถคาดคะเนตอนจบได้ แต่พอเป็นเรื่องชีวิต คนส่วนใหญ่กลับมองไม่เห็นเส้นทางหรือปลายทางมากนัก

เน็ตเล่าให้ฟังถึงจุดนี้ว่า “อย่างการเรียนรู้โครงสร้างของเรื่องเล่าก็ช่วยให้คนเห็นปัญหาและสิ่งที่อยากทำจริงๆ ในชีวิตชัดขึ้น เรารู้ว่าเวลาที่เจอสิ่งดีๆ หรือเวลาที่เจออุปสรรคตัวละครจะรีแอ็กยังไง มีทางเลือกอะไรบ้างในชีวิต ถ้าผ่านครั้งนี้ไปได้จะเกิดสิ่งนี้ ถ้าผ่านไปไม่ได้จะเกิดสิ่งไหน พอเป็นตัวเอง เรากลับไม่เคยคาดคะเนผลลัพธ์หรือไม่เห็นทางเลือกเหล่านั้น 

ที่สำคัญคือ การมองชีวิตเป็นเส้นเรื่องจะทำให้เห็นปลายทางการเดินทางของตัวละคร หรือเป้าหมายของชีวิตได้ชัดขึ้น พอคนเราเห็นเป้าหมายที่ชัดเจนก็เป็นเรื่องของวิธีการแล้ว สิ่งนี้จะช่วยให้เราวางแผนการใช้ชีวิตที่ต้องการจริงๆ ได้” 

คนทุกคนเล่าเรื่องได้ 

ถึงจุดนี้ความเชื่อของเราแทบจะโดนสองคนนี้ซื้อไปแล้ว แต่เราก็ยังคงมีคำถามคาใจสุดท้าย แล้วคนทุกคนสามารถเขียนได้จริงๆ เหรอ? ทำไมถึงยังมีคนมากมายที่เขียนบทความไม่ได้ หรือ ไม่สามารถเขียนนิยายหรือทำงานเขียนให้จบได้ 

และนี่คือคำตอบจากโจ “ชีวิตคือเรื่องเล่านะ ถ้าวันหนึ่งเกิดตายขึ้นมา เรื่องเล่าต่างหากเป็นสิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่บนโลกใบนี้ คนอาจไม่รู้ตัวก็ได้แต่ทุกวันเราเล่าเรื่องตลอด เพราะการเล่าคือการสื่อสาร เวลามีคนถามว่าบอกหน่อยได้ไหมคนนี้เป็นยังไงก็ต้องเล่าแล้ว การโพสต์สเตตัสก็คือเล่า 

การที่เราบอกตัวเองว่าเขียนไม่ได้ต้องมีสาเหตุ ประเด็นคือบ่อยครั้งสาเหตุมาจากเรา เรากำลังบล็อกตัวเองด้วยความกลัวอยู่หรือเปล่า กลัวล้มเหลว กลัวสายตาคนรอบข้าง กลัวความคาดหวัง สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้เผลอกล่อมตัวเองว่าฉันเขียนไม่ได้” 

ซึ่งแน่นอนว่าภารกิจหลักของ Rewrite คือการหาวิธีหรือขุดคุ้ยทฤษฎีสนุกๆ มาชวนให้ทุกคนเปลี่ยนทัศนคติเพื่อแก้ปัญหาเหล่านั้นให้ได้ แต่เท่าที่ฟังดูแล้ว ขอบอกว่าสิ่งนี้ไม่ใช่แค่เพียงภารกิจของเพจ แต่เป็นความท้าทายส่วนตัวของเน็ตกับโจด้วยเช่นกันว่าพวกเขาจะหลอกล่อและทำให้ทุกคนเข้าสู่ชมรมรักการเขียนได้อย่างไร 

เคล็ดสุดยอดวิชาช่วยให้เขียนได้ปังจากชาว Rewrite

แม้ Rewrite จะนำเสนอทฤษฎีต่างๆ มากมายให้คนสนุกกับการเลือกนำมาใช้กับการเขียนและชีวิตตัวเองก็จริง แต่เคล็ดลับที่พวกเขาพูดถึงและย้ำอย่างหนักแน่นว่าคือสุดยอดไพ่ตาย ที่จะช่วยทำให้ทุกงานสมบูรณ์แบบมากที่สุด นั่นคือการเขียนโดยที่เรารู้สึกไปกับมัน 

“จริงๆ สิ่งหนึ่งที่เราเลือกทำคอร์สให้ทุกคนมาเรียนกัน เพราะอยากให้เกิดการแชร์และพูดคุยกัน เข้าใจถึงความสำคัญของการเชื่อมต่อกับสิ่งต่างๆ รอบตัว เชื่อมต่อกับคนอื่นและเรื่องราวที่เขาเล่าออกมา เพราะสุดท้ายการทำงานเขียนให้ออกมาดีก็คือการพยายามหาแง่มุมเชื่อมโยงตัวตนและมุมมองของเราลงไปในงานให้ได้” 

หากใครอ่านมาถึงตรงนี้และเริ่มสงสัยว่า ‘โอ๊ย การคุยกับเพจเขียนทำไมมันดีพขนาดนี้!’ ยินดีด้วยเราคือเพื่อนกัน แต่เชื่อว่าคงมีหลายคนที่กลับรู้สึกเริ่มอยากลองเขียนอะไรใหม่ๆ และเอาศาสตร์เรื่องเล่าไปทดลองกับชีวิตตัวเองบ้าง 

ใครที่อยากสะกิดปลุกไฟฝันนักเขียนขี้เล่าที่ซ่อนอยู่ในตัว ลองโบกมือขึ้นรถไปเที่ยวดูทฤษฎีใหม่ๆ กับไกด์มือฉมังอย่างโจและเน็ตกันได้ในเพจ Rewrite เชื่อว่าจะได้รับบทสนทนา ความรู้สนุกๆ และเข้าใจตัวเองผ่านเรื่องเล่าเพิ่มขึ้นแน่นอน

ขอบคุณภาพจากเพจ https://www.facebook.com/rewrite.th/

The post Rewrite เพจที่ชวนทุกคนทบทวนชีวิตตัวเองด้วยการเขียน appeared first on a day magazine.

กับคนที่ชื่นชอบหนังเรื่อง Mean Girls อยู่แล้ว เราคงไม่ต้องแนะนำว่าคอนเทนต์ในเพจ Meme Girls Thailand สนุกยังไง แต่สำหรับคนที่ไม่เคยดูหนังเรื่องนี้ (ซึ่งพลาดมาก ไปดูนะ) ขอจั่วหัวตัวโตๆ ไว้ว่าคอนเทนต์ในเพจนี้อาจทำให้คุณงงได้ นั่นก็เพราะทุกโพสต์ล้วนหยิบไดอะล็อก ตัวละคร และซีนแสบๆ จากหนังมาทำมีมเพื่อขยี้ประเด็นฮอตในสังคม ซึ่งมีมนั้นอาจเป็นภาพนิ่ง วิดีโอ หรือสเตตัสคันๆ สักประโยค

ทุกวันพุธเราใส่สีดำ, พระไลฟ์สดเป็นคาร์โบไหม?, ฉันไปทาร์โกเบลล์ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้ขึ้นทะเบียนวัคซีน พระเจ้าแคแรน เธอนี่โง่จัง! คือตัวอย่างของไดอะล็อกสุดไอคอนิกที่ถูกปรับให้เข้ากับบริบทของเรื่องที่อยู่ในกระแส ลำพังคนไม่เคยดูหนังอาจจะอ่านแล้วเข้าใจประมาณหนึ่ง แต่กับคนที่เลิฟ Mean Girls อย่างเราเห็นแล้วต้องอุทานว่า พระเจ้าแคแรน เธอนี่ครีเอทีฟสุดๆ!

และแม้จะเป็นเพจที่ดู niche มาก ทว่าแทบทุกโพสต์ของ Meme Girls Thailand กลับมีเอนเกจเมนต์หลักพันไปถึงล้าน แถมจำนวนผู้ติดตามยังพุ่งไปเกือบสองแสน นี่เป็นปรากฏการณ์น่าสนใจไม่ใช่เล่นในสนามคอนเทนต์ที่เหล่าครีเอเตอร์อัพแข่งกันนาทีต่อนาที

Meme Girls Thailand ป๊อปปูลาร์ขนาดนี้ได้ยังไง จิล, บูสต์ และเอมมี่ สามแอดมินสุด fetch ประจำเพจพร้อมให้คำตอบกับเราแล้ว

เธอเห็นด้วยเหรอ เธอดูออกเลยเหรอ Meme Girls Thailand

ก่อนจะมาเป็นแอดมินเพจ Meme Girls Thailand จิลกับบูสต์เคยเป็นแอดมินของ ‘วงเล่า’ เพจแสดงทัศนะต่อมหาวิทยาลัยและบ้านเมืองของเพื่อน 6 คนผู้นิยามตัวเองว่าเป็นคนชายขอบของมหาวิทยาลัย ซึ่งเกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศสังคมที่ไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์การเมืองอย่างตรงไปตรงมาได้เมื่อ 7 ปีที่แล้ว

“ในยุคนั้นเราไม่สามารถพูดแบบซีเรียสได้ แล้วเผอิญว่าทั้งหกคนเคยดู Mean Girls มาหมด แล้วอยู่ดีๆ มันก็เกิดการใช้ไดอะล็อกของ Mean Girls พูดขำๆ กันเองในกลุ่ม เช่นว่า ‘ถ้าเธอรักประเทศมาก ทำไมบรรพบุรุษเธอโล้สำเภามาล่ะ’ แล้วเราขำกันนานมาก ตอนนั้นก็เปิดคอมมาตั้งเพจเลย” จิลเล่าจุดเริ่มต้นของเพจใหม่ให้เราฟัง 

“พอมันเป็นประโยคจากในหนัง เราก็แนะนำว่างั้นลองใส่ในรูปดีไหม ทำเหมือน meme culture ของฝรั่งที่ใส่ประโยคใหม่ในรูป โดยให้ล้อกับสิ่งที่รูปเดิมพูดอยู่” บูสต์เสริมแล้วเล่าต่อว่า ความจริงแล้วชื่อแรกของเพจไม่ใช่ Meme Girls Thailand อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ แต่คือ ‘ดูออกเลยเหรอคะ’ ที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกแบบ ‘อุ๊ย โดนจับได้ซะแล้ว’ เพราะฟังดูเป็นจริตที่เข้าท่า แถมยังเหมาะกับรูป Regina George ราชินีแห่งแก๊งพลาสติกที่ถูกตั้งเป็นรูปโปรไฟล์เพจสุดๆ 

เพจ ‘ดูออกเลยเหรอคะ’ ตั้งขึ้นในปีรัฐบาลประยุทธ์ จันทร์โอชา ก่อรัฐประหาร ในช่วงแรกเริ่มนั้น ทั้งหกแอดมินปล่อยมีมจิกกัดเหตุบ้านการเมืองสุดขำขันออกมาถี่ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า รัฐบาลประยุทธ์ก็ไม่ออกไปซะที และทีมแอดมินก็เริ่มแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง จิลที่ตอนนั้นกำลังวุ่นกับงานประจำและทำเพจกะเทยนิวส์ไปด้วย ปรึกษากับบูสต์ที่ต้องบินไปเรียนต่อต่างประเทศว่าควรปิดเพจไปเลยดีไหม 

สุดท้ายทั้งคู่ตกลงว่าจะสร้างกลุ่มบนเฟซบุ๊กขึ้นใหม่ เหตุผลหนึ่งเพราะอยากลดสเกลเพจเหลือแค่กลุ่มที่มีแต่คนที่ชอบ Mean Girls เหมือนกัน อีกเหตุผลคืออยากให้มีลูกเพจมาช่วยคิดมุกให้หน่อย 

นั่นคือที่มาของ ‘The Plastic Club’ กลุ่มที่ทำให้ทั้งคู่ได้เจอ ‘เอมมี่’ แอดมินอีกคนผู้เปรียบเสมือน Cady Heron เด็กสาวผู้มาเปลี่ยนแก๊งพลาสติกไปตลอดกาล เพราะเธอคนนี้คือผู้จุดประกายการทำคอนเทนต์วิดีโอที่ทำให้เพจกลับมาฮอตฮิตติดลมบน

“ระหว่างอยู่ในกลุ่มนั้นเอง เอมมี่ค้นพบพรสวรรค์ในการพากย์เสียง เลยลองพากย์เล่นๆ ในกลุ่มและส่งให้จิลลองตัดต่อ ลองโพสต์ดู ปรากฏว่าวิดีโอตัวแรกมียอดรีชเป็นแสน คนดูหลักสิบล้าน” บูสต์เล่าเสียงตื่นเต้น

นั่นคือเหตุผลที่ทั้งสามกลับมาทำเพจอย่างจริงจังอีกครั้ง โดยปรึกษากันว่าเพจน่าจะต้องปรับโพซิชั่นใหม่ให้ภาพลักษณ์เพจน่าจดจำมากขึ้น จิลผู้อยู่กับเพจมาตั้งแต่แรกออกไอเดียว่าในเมื่อทำมีมจากหนัง Mean Girls ก็ตั้งชื่อเพจว่า Meme Girls กันไปเลยสิคะ 

แต่โชคไม่ดีที่ใครสักคนบนเฟซบุ๊กใช้ชื่อนั้นไปแล้ว ทั้งสามคนเลยตกลงกันว่า “งั้นขอแต่งตั้งตัวเองเป็นเพจ Meme Girls สาขาประเทศไทยก็แล้วกัน”

แล้วเพจ Meme Girls Thailand ก็ถูกก่อตั้งอย่างเป็นทางการในวันนั้น

เธอไม่ได้ยินจากฉันหรอกนะ แต่…

แม้จะนิยามตัวเองว่าเป็นเพจประเภท ‘เพื่อความสนุก’ และทุกคอนเทนต์ก็หยิบประเด็นร้อนฉ่าในสังคมมาแซะได้อย่างถึงทรวง ถึงอย่างนั้นแอดมินทั้งสามก็ยืนยันว่าเพจเพจนี้ไม่ใช่เพจการเมืองอย่างที่หลายคนเข้าใจ

Meme Girls Thailand คือเพจสุดคูลที่หยิบเรื่องในกระแสมาทำมีมต่างหาก!

“เราพูดแซะสิ่งที่มันเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมทั่วไป ซึ่งปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าปรากฏการณ์ทางสังคมเหล่านั้นมันก็เกี่ยวข้องกับเรื่องของการเมืองอยู่ดี” จิลอธิบาย 

“เราไม่ได้คิดว่าตัวเองจะต้องทำคอนเทนต์เพื่อเสียดสีการเมือง แต่หลายคอนเทนต์บังเอิญถูกนำไปใช้ในทางนั้น คือคุณจะมองว่ามันเป็นการเมืองหรือไม่ใช่การเมืองก็ได้ เราไม่ห้ามความคิดคน” 

บูสต์เสริมต่อว่า “ย้อนกลับไปตอนเริ่มก่อตั้งเพจ เราอยู่ในช่วงที่เราพูดเรื่องการเมืองไม่ได้เลย บรรยากาศในบ้านเมืองมันอึมครึมไปหมด มีมจึงเป็นช่องทางหนึ่งที่จะเปิดโอกาสให้เราพูดออกมาได้โดยไม่ใช้อารมณ์โกรธ เป็นการพูดที่ไม่ทำให้เราซึมเศร้าหรือเป็นบ้าไปเสียก่อน”

พอได้ฟังอย่างนี้ เราไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคอนเทนต์ของ Meme Girls Thailand นั้นไม่ได้ดูเกรี้ยวกราดแม้กำลังพูดถึงเรื่องที่คนส่วนใหญ่เกรี้ยวกราดกับมัน แอดมินทั้งสามยังเลือกใช้สีชมพูเป็นธีมหลัก คุมโทนภาษาของเพจให้เหมือนสาววัยทีนขี้นินทา พูดเรื่องจริงจังโดยใช้ภาพจำของผู้หญิงผมบลอนด์โง่ๆ ที่มักถูกมองว่าขายขำไปวันๆ

แล้วการพูดเรื่องจริงจังในท่าทีไม่จริงจังมีข้อเสียไหม เราสงสัย

“เราไม่ได้มองว่ามันเป็นข้อดีหรือข้อเสียนะ” จิลตอบ “เราแค่คิดว่าสิ่งที่เราพูดมันอยู่ในบริบทไหนหรือสถานการณ์ไหนมากกว่า มันมีหลายครั้งที่เราฟังการอภิปรายในสภาแล้วเรารู้สึกว่าถ้าพูดแบบนี้ก็มาพูดบนโต๊ะอาหารที่นอร์ชชอว์ (โรงเรียนใน Mean Girls) ก็ได้ ไม่ต่างกันเลย 

“สิ่งที่พวกเราทำคือการเอาเรื่องซีเรียสมาเล่าต่อ แต่ไม่ได้เล่าในลักษณะของการวิพากษ์วิจารณ์ว่าต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ สื่ออื่นอาจจะทำแต่ Meme Girls Thailand แค่ parody (ล้อเลียน) คำพูดหรือเหตุการณ์นั้นๆ แล้วคนดูจะคิดยังไงก็ไปตีความกันต่อเอง” 

มาเร็วบ้านนอก เราจะไปทำคอนเทนต์กัน

นอกจากเป็นหนังวัยรุ่นที่กลับมาดูเมื่อไหร่ก็สนุก Mean Girls ยังสะท้อนภาพใหญ่ของสังคมที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางชนชั้น เพศ และเชื้อชาติ ราวกับย่อระบบนิเวศของสังคมหนึ่งให้มาอยู่ในรั้วโรงเรียน มากกว่านั้น มันเป็นหนังเรื่องแรกๆ ซึ่งเล่าเรื่องของตัวละคร ‘นังตัวแสบ’ ที่หากไปอยู่ในหนังเรื่องอื่นก็เป็นได้แค่ตัวร้ายดาษดื่น สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้คนดูหนังทั่วโลกต่างสรรเสริญให้ Mean Girls เป็นหนังในตำนาน

แต่สำหรับแอดมินทั้งสาม พวกเธอบอกว่าองค์ประกอบที่ทำให้ Mean Girls กลายเป็นหนังในดวงใจคือเสียงพากย์ไทย (เวอร์ชั่นดั้งเดิมเมื่อปี 2004 ด้วยนะ ไม่ใช่เวอร์ชั่นที่ลง HBO GO–พวกเธอย้ำ)

เสียงพากย์และบทแปลในเวอร์ชั่นไทยช่างทำได้ถึงแก่น ติดตาตรึงใจ สิ่งนี้ทำให้แอดมินทั้งสามประทับใจมากถึงขั้นกำหนดทิศทางการทำคอนเทนต์วิดีโอของเพจว่าต้องทำให้เหมือนกับต้นฉบับที่สุด!

ไล่ตั้งแต่การเขียนบท จิลผู้มีงานประจำเป็นนักเขียนบทและผู้กำกับซีรีส์รับหน้าที่ที่เธอถนัดที่สุดไป เธอเริ่มจากการเลือกข่าวล่ามาแรงในวันนั้น เลือกฉากที่คิดว่าใส่ประเด็นนั้นลงไปแล้วจะสนุก จากนั้นก็ปรับบทเดิมของ Mean Girls ให้เป็นคำพูดใหม่ โดยคำนึงอยู่ตลอดว่าต้องไม่ปรับจนสูญเสียความเป็นออริจินัลไป เช่น ซีนที่เจนนิส เอียน ด่าเคดี้ เฮรอน จากบนรถ ซึ่งถือเป็นซีนที่ลูกเพจชอบอกชอบใจมากที่สุด ซีนนี้ต้องขึ้นต้นด้วยประโยค ‘เธอ! มันโกหกตอแหล…’ เสมอ

เอมมี่รับไม้ต่อจากจิล เธอพากย์เสียงทุกตัวละครด้วยตัวเอง บางครั้งก็ปรับบทที่จิลให้มาเพื่อให้สนุกขึ้น “อย่างซีนที่จิลเคยเขียนว่า ‘เจนิส เร็วๆ ฉันต้องไปไหว้ขอผัว’ ฉันก็ดัดแปลงเป็น ‘เจนิส เร็วๆ ฉันต้องไปไหว้พระตรี เพราะช่วงนั้นกระแสพระตรีกำลังฮิต” 

สุดท้ายบูสต์จะรับไปตัดต่อ แปลงเสียง ใส่ลูกเล่นและซับไตเติลให้คลิปนั้นน่าจดจำกว่าเดิม แล้วส่งต่อให้จิลเพื่อตรวจทานอีกครั้งก่อนโพสต์ ซึ่งกระบวนการทั้งหมดทั้งมวลใช้เวลาตั้งแต่ 3 ชั่วโมงไปจนถึง 2 วันเท่านั้น

เมื่อเราถามถึงความคาดหวัง คำตอบที่ได้ก็ทำให้เราประหลาดใจ “ตั้งแต่ทำเพจมาไม่เคยคิดเลยว่าอยากให้เพจดัง อันนี้ไม่ได้พูดเล่นเลย ตอนเราทำคลิปเราไม่คิดว่าคนจะชอบ มันก็มีทั้งคลิปที่แป้กและคลิปที่ปัง” จิลบอก

“ต้องยอมรับกันตามตรงว่าคลิปที่ปังยังไงก็ต้องเป็นคลิปด่า เอาจริงๆ เราคิดว่าคนที่ชอบเพจ Meme Girls Thailand ไม่ได้ชอบเพราะความเป็น Mean Girls หรอก แต่เขาชอบเพราะคลิปด่าแหละ เพราะเขาอาจรู้สึกว่ามันคือภาพแทนของความโมโห ความโกรธของคนในสังคม คลิปด่ามันระบายความอัดอั้น ให้ความรู้สึกพูดแทน คนเลยแชร์เยอะ มันเลยทำให้คลิปด่าทำมากี่ครั้งก็ปัง”

“ตอนนี้คนจำภาพลักษณ์ไปแล้วว่าเคดี้เป็นสลิ่ม เรจิน่าเป็นสามกีบ” เอมมี่หัวเราะ

ยังไงก็ตาม การทำคอนเทนต์เสียดสีปรากฏการณ์ทางสังคมด้วยน้ำเสียงตลกโปกฮาไม่ได้หมายความว่า Meme Girls Thailand จะไม่มีเพดาน เพราะมันก็มีบางคอนเทนต์ที่พวกเธอจะไม่พูดถึงอย่างเด็ดขาดเหมือนกัน

“เรื่องที่เราจะไม่แตะเลยคือการล้อเลียนคนตาย อาชญากรรม และคนชายขอบ รวมทั้งเรื่องประเทศนี้มีกฎหมายบางข้อห้ามวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งเรามองว่ามันไม่เป็นธรรมต่อเสรีภาพในการแสดงออก แต่เราเองก็ใช้การ parody เสียดสีในการส่งข้อความนั้นออกไป เพื่อปกป้องตัวเรา ปกป้องคนทำมีม หรือแม้กระทั่งปกป้องปรากฏการณ์ทางสังคม 

“เราไม่ได้จะบอกว่าเราแตะหรือไม่แตะ แต่เราแค่เลือกวิธีที่สามารถสื่อสารได้อย่างเฮลตี้ อุ๊ย ตายแล้ว ฟังดูสวยจังเลย” จิลหัวเราะ

มันก็แค่พลาสติกน่ะ

เพราะเริ่มมาพร้อมๆ กับการรัฐประหารของรัฐบาลประยุทธ์ จันทร์โอชา ตอนนี้เพจ Meme Girls Thailand ก็กำลังจะก้าวผ่านปีที่ 7 จากที่เคยทำในเฟซบุ๊ก เพจก็ขยับขยายกลายเป็นแอ็กเคานต์ทวิตเตอร์ซึ่งได้รับผลตอบรับที่ดีไม่แพ้กัน

จิลเผยกับเราว่าที่มาไกลได้ขนาดนี้ไม่ได้เป็นเพราะเซนส์ตลกและการสร้างคอนเทนต์ของพวกเธอเท่านั้น แต่คนที่อยู่ปลายทางอย่างลูกเพจทั้งหลายนั้นมีผลอย่างมากต่อ Meme Girls Thailand

“ต่อให้เราไม่ได้ทำเพจนี้แล้วในอนาคต เรามั่นใจว่าลักษณะการพูดแบบ Meme Girls Thailand จะอยู่ต่อไปแน่นอน เพราะลูกเพจก็มีส่วนสำคัญในการรันหลายๆ อย่าง ถึงพวกเราไม่ทำ เราเชื่อว่าจะต้องมีลูกเพจบางคนหรืออีกหลายคนรวมกลุ่มกันทำ หรือสร้างบรรยากาศการพูดแบบ Mean Girls style แบบนี้ต่อไปชัวร์ค่ะ คุณไม่มีทางฆ่าคัลเจอร์นี้ออกไปจากกระแสโซเชียลมีเดียได้”

เราพยักหน้าเห็นด้วย บางทีคำว่าคัลเจอร์ที่เธอหมายถึงอาจคือวัฒนธรรมการพูดถึงประเด็นซีเรียสในสังคมด้วยท่าทีไม่จริงจัง ซึ่งมันคงไม่มีวันจบตราบใดที่ประเทศนี้ยังมีเรื่องให้วิพากษ์วิจารณ์ ภายใต้กรอบกฎหมายที่ทำให้การวิพากษ์วิจารณ์นั้นยากลำบาก

นั่นคืออนาคตของเพจ แล้วอนาคตของประเทศนี้ในสายตาของพวกคุณล่ะ–เราอยากรู้

“ฉันว่ามันต้องเจ๊งเหมือน Mean Girls 2 แน่เลย” คำตอบของจิลทำให้เราหัวเราะอย่างละเหี่ยใจ

“ไม่หรอก มันอาจจะสงบสุขเหมือนภาค 1 ก็ได้” เอมมี่แย้ง

“ถ้าให้พูดตามความคาดหวังของเรา เราก็อยากให้มันจบเหมือนตอนจบของ Mean Girls นั่นแหละ” จิลตอบอย่างตรงไปตรงมา

“สุดท้ายคนที่ได้มงกุฏในงาน Spring Fling มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร It’s just a plastic น่ะ คุณหักมงกุฎแล้วแบ่งให้ทุกคนยังจะดีซะกว่า เพราะทุกคนมีอำนาจเท่ากัน ทุกคนในห้องประชุมนี้ล้วนเป็นราชนิกูลเหมือนกัน ทุกคนต่างมีเส้นทางที่ตัวเองจะต้องเลือกไป เราต้องการระบบสังคมที่มันเคารพในการเลือก แล้วอยู่ร่วมกันอย่างไม่ต้องทำร้ายกัน”

แล้วถ้ามีโอกาสพูดกับผู้นำประเทศด้วยประโยคจาก Mean Girls ได้หนึ่งประโยค คุณจะพูดว่าอะไร

“อุ๊ย! ฉันชอบการบริหารบ้านเมืองของเธอนะ มันเหมือนเห็นหมาเดินด้วยขาหลัง” คำตอบของเอมมี่ทำให้เรากรี๊ดดัง จากนั้นบูสต์ก็เสริมว่า

“ของฉันๆ อุ๊ย! ฉันชอบเครื่องอุ่นจานของเธอจังเลย ไปซื้อมาจากไหนน่ะ”

“อุ๊ยแรงอะ แย่งไปหมดเลย ยังไงดี” จิลคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตอบว่า “รบกวนไปยืนหน้าโรงเรียนนอร์ทชอร์สักแป๊บนึงสิคะ”

เสียงหัวเราะของพวกเธอดังขึ้นปิดท้าย เราต่างรู้ว่ารถบัสหน้าโรงเรียนนอร์ทชอร์จัดการสาวๆ แก๊งพลาสติกที่บ้าอำนาจยังไง

The post Meme Girls Thailand เพจที่หยิบซีนสุดไอคอนิกจาก Mean Girls มาทำมีมที่ “โอ้วพระเจ้า น่าพิศมัย!” appeared first on a day magazine.

เมื่อไม่นานมานี้เราเพิ่งกดติดตามอินสตาแกรม tsuntsuku2 ที่เต็มไปด้วยภาพครอบครัวตุ๊กตาฉลามแบรนด์ IKEA ในอิริยาบถแสนน่ารักน่าเอ็นดู ไม่ว่าจะเป็นโมเมนต์ทำงานบ้าน เล่นซ่อนแอบ พยายามซ่อมแอร์ ล้อมวงกินบะหมี่ถ้วย นอนผึ่งพัดลม ปิกนิกในสวน เตรียมของอพยพเพราะกลัวแผ่นดินไหว แถมบางวันยังออกไปนั่งชิลล์ในคาเฟ่นอกบ้าน สมแล้วที่รายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นจะขอนำภาพไปแนะนำความคาวาอี้อยู่หลายครั้ง 

น่ารักขนาดนี้ ถึงใครจะไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น แค่เข้าไปส่องก็น่าจะโดน 6 ฉลามแบ๊วตกกันบ้างล่ะ

เหล่าฉลามแห่งบ้าน tsuntsuku2 มีทั้งหมด 6 ตัว ได้แก่ Haru-same, Aki-same, Kiri-same, Mura-same, Hi-same และน้องเล็ก Ko-same ไม่ต้องห่วงว่าน้องๆ จะกัดกันและนำมาซึ่งภาพสยองขวัญ เพราะฉลาม IKEA แก๊งนี้ไม่ดุร้าย คุณเจ้าของแอ็กเคานต์เขียนยืนยันไว้แล้วในโปรไฟล์ว่า “น้องฉลามทุกตัวรักกันดี”

โชคดีที่ฉลามบ้านนี้พูดภาษาญี่ปุ่นได้ เราเลยมีโอกาสทำความรู้จักความน่ารักที่อยู่นอกเหนือจากที่เห็นในรูป และถึงคุณ Tsuntsuku ผู้เป็นเจ้าของแอ็กเคานต์จะขี้อายเลยขอไม่เปิดเผยตัวตน แต่เธอก็ยินดีแชร์เรื่องราวให้ฟังและให้รู้จักในฐานะ ‘มนุษย์ผู้รักตุ๊กตา’

ฉลามทั้ง 6 กับชีวิตประจำวัน

“ปกติฉันเป็นสายส่อง (รูปในอินสตาแกรม) มาตลอด จนอยู่มาวันหนึ่งอยากลองอัพโหลดรูปแบบคนอื่นบ้าง พอลองแล้วสนุกดีก็เลยทำต่อเนื่องมาเรื่อยๆ ไม่ได้วางแผนอะไรมากเลยค่ะ” ซึนสึกุเริ่มเล่าถึงที่มาของอินสตาแกรมที่เพิ่งเริ่มทำเมื่อปลายปี 2019

ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำอินสตาแกรมสำหรับครอบครัวฉลาม IKEA ตั้งแต่แรก ชื่อแอ็กเคานต์ก็เลยไม่เกี่ยวข้องกับฉลามแม้แต่น้อย แต่เป็นชื่อเล่นของเจ้าตัวที่พี่สาวตั้งให้ ส่วนสิ่งที่ทำให้สาวขี้อายตัดสินใจเลือกอัพรูปฉลามเป็นเพราะน้องหน้าตาน่ารักดี ยิ่งอยู่ด้วยกัน 6 ตัวยิ่งได้อิมแพกต์ความน่ารักแบบคูณ 6

ตอนเริ่มต้นอาจจะบังเอิญ แต่พอเริ่มแล้วเธอก็ทำอินสตาแกรมนี้ด้วยความตั้งใจ เริ่มจากการตั้งชื่อฉลามทั้งหกที่เล่นคำอย่างสนุกสนาน เพราะคำว่า ‘ซาเมะ’ แปลว่าฉลามก็จริง แต่เมื่อเติมคำที่อยู่หน้าซาเมะเข้าไป ชื่อฉลามทั้งหกจะหมายถึงฝนรูปแบบต่างๆ ของญี่ปุ่น เช่น ฮารุซาเมะ คือฝนในฤดูใบไม้ผลิ, อากิซาเมะ คือฝนในฤดูใบไม้ร่วง หรือชื่อโคซาเมะของเจ้าน้องเล็กก็แปลว่าฝนปรอยๆ

ด้วยภารกิจที่ต้องเลี้ยงลูกไปด้วย มนุษย์ผู้รักตุ๊กตาผู้นี้จึงไม่มีเวลาสร้างคอนเทนต์มากนัก แต่ก็มากพอให้อัพได้วันละโพสต์ให้แฟนๆ ได้ชื่นใจ 

“ฉันใช้เวลาถ่ายรูปไม่นานเท่าไหร่ รวมแต่งรูป คิดแคปชั่นต่างๆ แล้วตกประมาณ 30 นาทีต่อวัน เพราะว่าต้องเลี้ยงลูกด้วย ส่วนมากจะพยายามอัพช่วงก่อนเที่ยงหรือเที่ยงนิดๆ เพราะว่าแสงสวยกำลังดี เหมาะกับการถ่ายรูปในบ้านซึ่งเป็นสถานที่หลักในการถ่าย”

แม้ชีวิตส่วนตัวจะยุ่ง แต่ใครเข้าไปส่องชีวิตเจ้าฉลามจะเห็นว่าเธอช่างคิดเรื่องราว ช่างหา (อะไรให้ฉลาม) ทำได้มากมาย เช่น ภาพฉลามแห่ไปขอให้เด็กน้อยซึ่งกำลังหลับปุ๋ยเขยิบที่ให้หน่อย เมื่อเด็กน้อยไม่เขยิบให้เจ้าฉลามทั้งหลายก็ล้มตัวนอนเรียงกันข้างๆ ซะเลย, ภาพกลุ่มหมีจาก Nitori (ร้านแบบ IKEA แต่เป็นของญี่ปุ่น) มาขอเคลียร์ใจกับแก๊งฉลามที่ไม่ยอมเก็บของเล่น แต่กลายเป็นว่าแก๊งพี่หลามทั้ง 6 รุมขู่หมีขาวแทน และภาพฉลามน้อยโคซาเมะที่แปลงร่างเป็นเงือกผู้หลงใหลในตัวมนุษย์และเบื่อท้องทะเล

“จริงๆ แล้วฉันเป็นคนไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งแล้วก็เขียนไม่เก่งเลยค่ะ ตอนเช้าตื่นมาฉันจะคิดว่า ‘วันนี้ถ่ายแบบนี้ละกัน’ แล้วก็ถ่ายเลย ส่วนมากถ่ายวันต่อวัน ไม่ค่อยถ่ายตุนไว้ ส่วนเนื้อหาก็เขียนไปตามที่รู้สึกเวลาเห็นน้องๆ ฉลามโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เห็นแล้วเกิดความรู้สึกว่า ‘คงกำลังพูดแบบนี้อยู่สินะ’”

ถึงจะออกตัวว่าทำไปแบบไม่คิดอะไรมาก แต่ความเรียบง่าย ไม่ซับซ้อน ภาพกิจกรรมธรรมดาประจำวัน ผสมกับมุมมองของคนที่เข้าใจเสน่ห์ของฉลามยัดนุ่น ก็ทำให้แอ็กเคานต์ tsuntsuku2 มีเสน่ห์ที่ความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาตินี่แหละ

“นานๆ ทีอาจจะมีอัพรูปคนบ้าง แต่ตัวหลักคือน้องฉลาม ที่นี่มนุษย์เป็นได้แค่ตัวประกอบเท่านั้นค่ะ”

ฉลามทั้ง 6 กับชีวิตเซเลบ

ครอบครัวฉลามบ้านนี้ไม่ธรรมดาเลย เพิ่งเริ่มทำมาได้ไม่ถึง 2 ปี แต่ปัจจุบัน ณ วันที่เขียนบทความนี้ tsuntsuku2 มีฟอลโลเวอร์ 15,400 คน ได้ออกทีวีหลายครั้ง แถมมีเว็บไซต์และอินสตาแกรมของต่างประเทศนำไปแนะนำมากมาย

“จุดเริ่มต้นที่ทำให้คนมาติดตามเพิ่มขึ้นเยอะน่าจะเป็นภาพเหล่าฉลามต่อคิวรอเข้าห้องน้ำ โพสต์วันที่ 9 ธันวาคม ปี 2020 ภาพนั้นได้รับฟีดแบ็กดีเป็นพิเศษ ยิ่งหลังจากนั้นรายการโทรทัศน์นำไปออกอากาศด้วยก็เลยมีคนมาฟอลโลว์เพิ่มเยอะมาก นอกจากนี้เวลามีเว็บไซต์หรืออินสตาแกรมต่างประเทศเอาไปลงก็จะมีคนจากประเทศนั้นๆ ตามมาฟอลโลว์เยอะเหมือนกันค่ะ”

เธอบอกว่ารูปที่ได้รับความนิยมส่วนมากจะเป็นรูปที่สื่อสารเรื่องราวได้โดยไม่ต้องอ่านแคปชั่น เช่นรูปที่ฉลามทำตัวเหมือนมนุษย์ และรูปที่ฉลามน้อยโคซาเมะได้ออกไปเที่ยวนอกบ้าน

“คนที่มาติดตามมีทั้งคนญี่ปุ่นและคนต่างประเทศ ฉันดีใจมากๆ ค่ะที่มีคนเข้ามาดูรูปมากมาย

“ฉันว่าคนต่างชาติชอบอินสตาแกรมนี้เพราะฉลาม IKEA เป็นที่นิยมอยู่แล้ว บวกกับเพราะฉันอัพรูปทุกวันด้วยมั้ง แต่คิดว่าเหตุผลหลักก็คือเพราะมีคนเข้าใจเสน่ห์ของฉลามเยอะนั่นเองค่ะ!”

เสน่ห์ของน้องฉลามตัวนุ้มนุ่มนี่แรงเกินต้านจริงๆ ดูได้จากคอมเมนต์นับร้อยของแฟนๆ ในแต่ละโพสต์ที่ไม่ได้แค่ชมว่าน่ารักหรือส่งอีโมจิรูปหัวใจ แต่ส่วนมากตั้งใจเขียนคอมเมนต์ยาวๆ เป็นเรื่องเป็นราวต่อเนื่องกับแคปชั่นที่เจ้าของเขียนไว้ มีชวนน้องฉลามคุยอย่างจริงจัง แสดงความห่วงใยต่างๆ นานา เช่น ภาพน้องกินข้าวก็มีคนมาถามว่าอิ่มไหม ภาพน้องไม่สบายก็มีคนมาแนะนำวิธีดูแลสุขภาพพร้อมคำอวยพรให้หายไวๆ งานแฟนอาร์ตก็มี ขอส่งของให้น้องๆ ฉลามอีก ราวกับฉลามทั้งหกเป็นบอยแบนด์ดาวรุ่งยังไงอย่างงั้น

“จริงๆ แล้วแค่มีคนมาคอมเมนต์ก็ดีใจแล้วค่ะ แต่นี่ทั้งชวนคุยกับน้องๆ จริงจัง ทั้งแสดงความห่วงใยอีก คนที่ติดตามมีแต่คนใจดีทั้งนั้นเลย”

ฉลามบกทั้ง 6 กับคอมมิวนิตี้ตุ๊กตา

สิ่งที่เราเห็นในคอมเมนต์อยู่บ่อยๆ คืออินสตาแกรมเพื่อนฉลามมากมายทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศที่แวะมาทักทาย ชวนคุยตามประสาปลาหน้าดุดันแต่หัวใจแบ๊ว เราเองไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าในอินสตาแกรมมีครอบครัวฉลาม IKEA มากมายขนาดนี้ พอไปเช็กดูถึงได้รู้ว่าตุ๊กตาฉลาม IKEA ในญี่ปุ่นบูมมาก ขายไปได้แล้วกว่า 300,000 ตัวภายใน 4 ปีที่ผ่านมา แถมยังขาดตลาดอยู่บ่อยๆ เรียกว่าฮอตจนแบรนด์ปั๊มลูกหลานเจ้าฉลามมาขายแทบไม่ทัน

นอกจากนี้ในคอมเมนต์ยังมีแอ็กเคานต์เพื่อนตุ๊กตาข้ามสายพันธุ์และข้ามแบรนด์แวะมาทักทายเรื่อยๆ เช่น หมีขาวจาก Nitori ที่ฮิตไม่แพ้พี่หลาม ยิ่งเห็นหมีกับฉลามสนิทกัน คุยกันมุ้งมิ้งในคอมเมนต์ มวลคาวาอี้ก็อบอวลไปทั่ว บางแอ็กเคานต์ยังชวนกันไปคอลแล็บสร้างภาพน่ารักๆ อีก ที่น่ารักมากคือช่วงโอลิมปิกที่ผ่านมา อินสตาแกรมตุ๊กตานกแท็กมาชวนเหล่าฉลามบ้าน tsuntsuku2 ไปวิ่งคบเพลิงร่วมกับตุ๊กตาแอ็กเคานต์อื่นๆ ทีมน้องหลามก็จัดภาพให้พร้อมพร็อพมาเต็ม กลายเป็นโพสต์ที่แฟนๆ กรี๊ดอีกอัน

มิตรภาพนี้ไม่ได้อยู่แค่บนโลกออนไลน์เท่านั้น แต่บ้านตุ๊กตาต่างๆ ยังมีการส่งของขวัญ การ์ด และจดหมายมอบให้กัน แม้แต่ในจ่าหน้าซองยังมีวงเล็บเขียนชื่อฉลามเลย บางอันก็เขียนว่า ‘ถึงฉลามจากหมี’ จะน่ารักไปไหน (แต่ต้องมีชื่อเจ้าบ้านกำกับด้วยนะ เดี๋ยวพี่ไปรษณีย์งง) 

“บางทีพวกเราก็เขียนจดหมายหรือส่งของขวัญให้กัน ถ้าไม่มีโควิด-19 ก็อยากเจอแฟนๆ ที่มาติดตามด้วยค่ะ แต่ตอนนี้คงยาก…” คุณเจ้าของผู้ตั้งใจตอบคอมเมนต์ทุกอันอย่างแข็งขันเล่าความในใจ

ที่มาของความปังในเวลาไม่นานคงเป็นเพราะรูปและเรื่องราวน่ารักๆ ช่วยสร้างรอยยิ้มให้ผู้คนที่ผ่านมาเจอ หลายคนได้รับพลังบวกจากการมีส่วนร่วมในชีวิตอันเรียบง่ายของฉลามทั้งหก หลายคนมาปรึกษาปัญหาชีวิตตัวเองกับฉลามและได้รับกำลังใจกลับไปด้วย เช่น โพสต์ที่โคซาเมะแต่งตัวเป็นกองเชียร์ มีพู่เชียร์ลีดเดอร์พร้อมแจกความสดใส ก็ได้รับคอมเมนต์จากทางบ้านว่า “กำลังจะพรีเซนต์งาน เป็นกังวลมาก แต่ได้รับกำลังใจจากโคซาเมะก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมา ขอบคุณนะ” บ้างก็มาคอมเมนต์ว่า “ให้กำลังใจฉันด้วยนะ” 

นอกจากนั้นในภาพอื่นๆ ก็มีคนเข้ามาขอบคุณและให้กำลังใจฉลามน้อยมากมาย ซึ่งพลังบวกนั้นก็หมุนเวียนส่งกลับมาถึงซึนสึกุอีกที กลายเป็นแรงบันดาลใจให้คุณแม่ลูกอ่อนทำอินสตาแกรมต่อไปแม้จะมีภารกิจในชีวิตประจำวันนับไม่ถ้วน

“จริงๆ แล้วฉันไม่ได้กำหนดว่าต้องอัพรูปยังไง ถี่แค่ไหน แต่ฉันก็ตั้งใจจะอัพทุกวัน เพราะเวลาคนที่ติดตามหรือคนที่มาดูรูปเขียนคอมเมนต์ทิ้งไว้ให้มันทำให้ฉันมีกำลังใจค่ะ”

ดังนั้นเราคงต้องขอบคุณคอมเมนต์นับร้อยในแต่ละวันที่ทำให้ทุกคนยังได้ติดตามครอบครัวนี้ต่อไปเรื่อยๆ

“หลังจากนี้ฉันก็คงจะอัพรูปแนวนี้ต่อไป ขอบคุณทุกคนจริงๆ ค่ะที่รักน้องฉลาม”

The post รู้จักแก๊งฉลามแห่ง tsuntsuku2 ไอจีของคุณแม่ญี่ปุ่นที่ใช้ตุ๊กตาเล่าเรื่องพิเศษของวันธรรมดา appeared first on a day magazine.

ความอึดอัดคับแค้นต่อหนังสือเล่มที่ว่าจึงทำให้เขาก่นด่าลงเฟซบุ๊กส่วนตัว 3 วัน 7 วัน จนเกิดไอเดียว่าถ้าจะบ่นขนาดนี้ไปเปิดเพจเลยจะดีกว่าไหม จากความคิดวันนั้น เพียงเปิดเพจได้แค่ 4 วันยอดผู้ติดตามก็ขึ้นแตะเลข 9,000 และภายใน 1 ปีก็เกิน 40,000 คนไปแล้ว 

หนึ่งในสิ่งที่ทำให้คนติดตามเพจมากขนาดนั้นอาจเพราะแทนที่นักรีวิวหนังสือคนนี้จะให้คะแนน 0/5 เมื่อเกลียดหนังสือเข้าไส้ อัฑฒ์เลือกให้คะแนน 5/5 สำหรับความน่า ‘รองขาโต๊ะ’ ซึ่งไม่เคยมีเพจรีวิวหนังสือเพจไหนเคยทำ เสมือนหนอนนักอ่านทุกเพศทุกวัยได้เพื่อนสนิทที่คอยบอกว่าควรซื้อ (หรืออย่าไปซื้อ) หนังสือเล่มนี้แบบตรงๆ

ฤกษ์งามยามดี หลังอัฑฒ์รีวิวหนังสือมาหลายสิบเล่ม เราจึงขอรีวิวเพจรองขาโต๊ะของเขากันบ้าง

ชื่อเพจ :

รองขาโต๊ะ

ชื่อแอดมิน :

อัฑฒ์-ปฐม ภู่ระหงษ์

ประเภท :

เพจรีวิวหนังสือ

เรื่องย่อ :

รองขาโต๊ะคือเพจรีวิวหนังสือที่มีแบบฉบับการรีวิวคล้ายเพจรีวิวทั่วไป ตั้งแต่ความน่าสนใจของหนังสือ เนื้อเรื่องฉบับรวบรัด และความเห็นหลังการอ่าน แต่สิ่งที่ทำให้รองขาโต๊ะแตกต่างคือการให้คะแนนหนังสือตามความน่ารองขาโต๊ะซึ่งเป็นกิมมิกที่โดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด และชวนติดตามจนทำให้ใครหลายคนอยากกลับมาอ่านหนังสืออีกครั้ง

นอกจากการรีวิวหนังสือ รองขาโต๊ะยังพูดถึงประเด็นการเมืองและสังคมทั้งที่มีและไม่มีสาระสลับไปมา เพื่อคงความสนุกน่าติดตามและเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องตะบี้ตะบันอ่านหนังสือมากไปด้วย แถมยังเพิ่มโอกาสการเปิดบทสนทนาร่วมกับผู้ติดตามอีกต่างหาก

ความเห็นหลังอ่าน :

หลายคนบอกว่าการรีวิวหนังสือนั้นง่ายแสนง่ายเพียงแค่อ่านแล้วสรุปมาเล่าให้ฟัง แต่เพราะอัฑฒ์อยากให้คนอ่านได้อะไรจากการรีวิวของเขาจริงๆ การรีวิวแต่ละครั้งจึงต้องอาศัยเวลาในการคิดวิเคราะห์พอสมควร หากมองในแง่รายได้ที่เป็นศูนย์จากการทำรีวิวก็อาจไม่คุ้มเสียกับแรงและเวลาที่ลงไป แต่เพราะเชื่อในพลังของหนังสือ อัฑฒ์จึงอยากรีวิวหนังสือให้ผู้ติดตามทุกคน เผื่อว่าหนังสือที่เขารีวิวจะจุดประกายให้คนอื่นบ้าง

“ก่อนหน้านี้ผมเป็นคนไม่อ่านหนังสือเลย ตอนเพิ่งจบมัธยมผมเป็นเด็กเกเรที่ไปพัวพันกับการติดยาและทำอะไรที่ไร้สาระมากๆ จนช่วงหนึ่งก็คิดว่าผมจะเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ เหรอ แล้วอยู่ๆ ก็หยิบหนังสือมาอ่าน

“ตอนแรกอ่าน เพชรพระอุมา วันละ 2 เล่มเพราะมันสนุกมากๆ หลังจากนั้นเลยได้อ่านหนังสือมาเรื่อยๆ จนช่วงม็อบ กปปส.ผมก็สงสัยว่าทำไมการเมืองไทยเป็นอย่างนี้เลยตามหาหนังสือการเมือง ประวัติศาสตร์ ปรัชญาต่างๆ มาอ่านจนเข้าใจเรื่องสิทธิเสรีภาพมากขึ้น และทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้นจากแต่ก่อนที่เดินไปไหนคนก็รังเกียจ

“เพราะอย่างนี้ผมเลยอยากผลักดันให้คนได้หาความรู้เพิ่มเติมเรื่อยๆ บางคนอาจเป็นการฟังพ็อดแคสต์ บางคนอาจดูยูทูบ แต่สำหรับผมและอีกหลายคนมันคือการอ่านหนังสือ”

ถ้าดูเพียงองค์ประกอบการรีวิวอย่างคร่าวๆ รองขาโต๊ะอาจเหมือนเพจรีวิวหนังสือทั่วไป แต่ถ้ามองลึกลงไปถึงแนวคิดเบื้องหลังการทำเพจ เราจะพบเหตุผลที่ทำให้คนติดตามเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

รีวิวหนังสือที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง

หนังสือที่รองขาโต๊ะมักหยิบมารีวิวแบ่งออกเป็น 2 ประเภท 

หนึ่ง–คือหนังสือการเมือง สังคม และปรัชญาที่อัฑฒ์สนใจแต่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง เพราะอาจเข้าใจยากหรือกระทบต่อความปลอดภัยของแต่ละคน เขาจึงอุดช่องโหว่ด้วยการย่อยหนังสือเหล่านี้ให้เข้าใจง่ายจนได้ยอดแชร์และยอดไลก์จำนวนมาก 

ตัวอย่างหนึ่งคือหนังสือ ขุนศึก ศักดินา และพญาอินทรี ของณัฐพล ใจจริง ที่มีคนพูดถึงอยู่บ้างแต่ไม่เคยมีใครรีวิวอย่างละเอียด เขาก็นำหนังสือเล่มนั้นมารีวิวโดยไม่เพียงเล่าเรื่องย่อแต่จับประเด็นสำคัญที่เห็นว่าควรค่าแก่การอ่านมาเล่าให้ฟัง เช่น การเข้ามามีบทบาทของสหรัฐอเมริกาและการแย่งชิงอำนาจของกลุ่มต่างๆ ซึ่งทำให้หนังสือเล่มที่หลายคนอาจมองว่าหนาเกินจะอ่านน่าสนใจขึ้น จนโพสต์นั้นได้ยอดแชร์กว่า 766 แชร์และยอดไลก์กว่า 2,100 ไลก์ 

“ที่คนสนใจเพจรองขาโต๊ะอาจเพราะหนังสือส่วนใหญ่ที่รีวิวค่อนข้างสวนทางกับเพจอื่น คือพวกหนังสือการเมือง ปรัชญา และสังคมที่คนอื่นอาจจะรู้สึกไม่กล้าพูดเพราะดูไม่ค่อยปลอดภัยกับชีวิตเขาเท่าไหร่ พอผมโพสต์สิ่งนี้ลงไปมันก็ทำให้คอนเทนต์ผมต่างจากเพจอื่นแล้ว อีกอย่างคือคนอยากพูดถึงเรื่องเหล่านี้กันแต่ไม่กล้าพูดเอง เขาก็แชร์เพื่อให้โพสต์ผมบอกแทน”

ส่วนหนังสืออีกประเภทที่เขาจะอ่านคือหนังสือฮาวทูหรือไลฟ์โค้ชซึ่งส่วนตัวเขาไม่ชอบเอามากๆ แต่กลับได้ยอดไลก์ถล่มทลายกว่า อัฑฒ์จึงบาลานซ์คอนเทนต์หนังสือ 2 ประเภทนี้เพื่อให้เพจดำเนินต่อไปได้

“เมื่อก่อนผมไม่อ่านพวกฮาวทูเลย แต่คนก็อยากให้อ่านและรอรีวิวเพราะเขาคาดหวังให้ผมด่าหนังสือ แต่กลายเป็นว่าหนังสือบางเล่มของหมวดนี้มันก็มีประโยชน์จริงๆ ส่วนบางเล่มก็ยังไม่ชอบเหมือนเดิม (หัวเราะ) แต่ก็ต้องพยายามหามาผสมกับหนังสือที่ผมสนใจด้วย”

รีวิวหนังสืออย่างละเอียดและรีวิวให้เห็นข้อเสียบ้าง

รองขาโต๊ะไม่เพียงรีวิวว่าหนังสือเล่มหนึ่งมีข้อดียังไง แต่ยังพูดถึงข้อเสียของหนังสือตรงๆ พร้อมเหตุผล เพราะอัฑฒ์คิดว่าการบอกข้อเสียจะช่วยประกอบการตัดสินใจซื้อหนังสือเล่มหนึ่งๆ ของผู้อ่านได้ดี 

ส่วนเหตุผลที่ชอบหรือไม่ชอบนั้นช่วยให้เพจน่าเชื่อถือ ไม่ดูหลักลอย ซึ่งเป็นผลดีต่อผู้ติดตามที่ต้องการเลือกซื้อหนังสือเล่มหนึ่งจริงๆ อีกทั้งยังทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในหมู่หนอนหนังสือในเพจด้วย

“คนอาจคาดหวังให้ผมด่าหนังสือเยอะๆ รีวิวหนังสือที่ดูไม่ค่อยมีประโยชน์ เพราะเขามองว่าผมด่าอร่อยกว่าคนอื่น แต่พอทำเพจไปเรื่อยๆ และได้รู้ข้อจำกัดของคนที่ติดตามเพจบางคน เช่น ลูกเพจหลายคนอินบอกซ์มาบอกผมว่าช่วยซื้อหนังสือเล่มนี้ๆ มารีวิวให้หน่อยได้ไหม เพราะเขาไม่มีรายได้เพียงพอที่จะซื้อทุกเล่มมาอ่าน ผมเลยอยากรีวิวหนังสือให้ดีขึ้นกว่าการมานั่งด่าเฉยๆ แล้วก่อนหน้านี้ก็คิดอยากทำห้องสมุดฟรีเพื่อให้คนที่ไม่มีรายได้มากนักได้มาอ่าน แต่เพราะเพจยังไม่มีรายได้เลยต้องพับโครงการไปก่อน (หัวเราะ)”

รีวิวด้วยภาษาเป็นกันเองและแทรกมุกกวนประสาท

จุดเด่นที่เห็นได้ชัดอีกอย่างของเพจคือการใช้ภาษาเป็นกันเองสุดๆ อย่างการใช้คำหยาบคาย มุกตลก หรือการใส่อารมณ์ของอัฑฒ์ลงไปในการบรรยายถึงหนังสือ เพราะนี่คือตัวตนที่แท้จริงของเขาและลูกเพจที่ติดตามส่วนใหญ่

“สิ่งสำคัญคือผมมองว่าการใช้คำเหล่านี้หรือเล่าให้มันตลกๆ ไปเลยทำให้หนังสือไม่ใช่สิ่งที่เข้าถึงยาก ไม่ใช่สิ่งที่คนฉลาดหรือมีเงินเท่านั้นที่จะมาอ่านหนังสือที่มีประโยชน์ได้ มันทำให้คนเห็นว่าคนห่ามๆ อย่างผมยังสนุกกับการอ่านหนังสือเหล่านี้ได้ พวกเขาก็น่าจะสนุกกับมันได้หมือนกัน”

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาใช้ภาษาระดับนี้ผสมด้วยอารมณ์ส่วนตัวเพื่อทำให้การรีวิวมีรสชาติและความเป็นมนุษย์ ซึ่งจับใจและเข้าถึงผู้อ่านได้ง่ายกว่าการใช้คำสุภาพเนิบๆ ทั่วไป

รีวิวหนังสือด้วยการให้คะแนนตามความน่ารองขาโต๊ะ

แน่นอนว่าเอกลักษณ์หลักที่ทำให้รองขาโต๊ะแตกต่างจากเพจอื่นคือการให้คะแนนหนังสือด้วย ‘ความน่ารองขาโต๊ะ’ ซึ่งได้ไอเดียมาจากรุ่นพี่ของอัฑฒ์ที่แนะนำให้เอาหนังสือที่เขาก่นด่าไป ‘รองขาตู้’ แต่เพราะจำผิดเป็น ‘รองขาโต๊ะ’ เขาจึงนำไปตั้งเป็นชื่อเพจ และปิ๊งไอเดียว่าถ้าให้คะแนนตามความน่ารองขาโต๊ะก็น่าจะเข้าท่า

“ผมไม่มีมาตรฐานการให้คะแนนมากนักและจริงๆ ก็ไม่ได้ชอบการให้คะแนนเท่าไหร่ ไม่ว่าจะหนังสือ หนัง หรือเพลง เพราะคิดว่าการใส่คะแนนเข้าไปจะทำให้คนบางกลุ่มติดภาพจำว่าหนังสือเรื่องนี้มันห่วยหรือดีมากทั้งที่มันก็ขึ้นอยู่กับความชอบและรสนิยมของแต่ละคน

“แต่ด้วยครั้งแรกที่เปิดเพจผมให้คะแนนจนเป็นสิ่งสำคัญของเพจไปแล้วจึงต้องให้คะแนนมาเรื่อยๆ ที่สำคัญคือการคอยย้ำว่าความชอบของผมอาจแตกต่างจากคนอื่นได้ คนติดตามไม่ควรเอาคะแนนของผมไปกำหนดความอยากอ่านของเขาเอง”

อัฑฒ์จะให้คะแนนติดลบกับหนังสือที่อ่านแล้วสนุกหรือนำเสนอข้อคิดใหม่ๆ ให้สังคม แต่จะให้คะแนนบวกกับหนังสือที่เขาคาดหวังว่าควรให้ข้อมูลเชิงลึกกว่านี้แต่กลับให้ข้อมูลพื้นฐานที่หาอ่านตามอินเทอร์เน็ตก็ได้ หรือเป็นหนังสือที่เอาทฤษฎีมายึดโยงให้ดูน่าเชื่อถือแต่ไม่เกี่ยวกัน

ดังนั้นถ้าเล่มไหนที่ชอบหรือไม่ชอบมากๆ เขาก็ใส่คะแนนเว่อร์ๆ เช่น -10/5 หรือ 999,999/5 ไปเลย เพราะนอกจากจะเป็นความคิดเห็นส่วนตัว ตัวเลขนี้ยังดึงยอดไลก์ยอดแชร์ได้ดีแท้เพราะดูตลกและน่าสนใจ

ความน่ารองขาโต๊ะ :

_/5 (ลองให้คะแนนกันเอง)

The post รองขาโต๊ะ เพจรีวิวหนังสือที่คะแนน -10/5 แปลว่าน่าอ่าน แต่ 5/5 คือเอาไปรองขาโต๊ะเถอะ appeared first on a day magazine.

ไดโนเศร้า

ไม่ว่าคุณจะกำลังเศร้าเพราะเธอไม่ตอบแชต, เธอตอบแล้วแต่ตอบว่า “555” หรือเธอบอกว่า “ไปอาบน้ำก่อนนะ” แล้วหายไปตลอดกาล มีอยู่คนหนึ่งที่พร้อมเศร้าเป็นเพื่อนคุณ

และเผลอๆ อาจจะเศร้ากว่าคุณเสียอีก!

ไดโนเศร้า เพจไดโนเสาร์คลั่งรักคือคนนั้น ยืนยันได้จากสเตตัสเพ้อๆ ที่พูดถึง ‘เธอ’ ตลอดวันตลอดคืนพร้อมอินไซต์ตรงใจคนแอบรักยุคดิจิทัล ทั้งปัญหาคลาสสิกอย่างแชตหนักขวา 100%, กลยุทธ์ลงสตอรีหมาแมวให้เธอมาทัก (แต่เธอไม่ทักอะ), เลข 5555 อันเย็นชา ไปจนถึงการหยุดมุ้ปอรชั่วคราวตอนอยู่ๆ เธอก็ทักมา

เศร้าไปเศร้ามาไดโนเศร้าก็มีฟอลโลว์เวอร์ถึง 1 ล้านคน ทำเอาเราต้องทักแชตไปขอคุยกับแอดมินผู้อยู่เบื้องหลังการแปลงน้ำตาเป็นเพจที่ประสบความสำเร็จในระยะเวลาแค่ไม่ถึงปี

โชคดีที่แอดมินไม่ปล่อยให้แชตหนักขวาเหมือนคนนั้น บทสนทนากับแอดมินตัวจริงจึงเกิดขึ้น

ไดโนเศร้าเป็นใคร มีชีวิตรักแบบไหน และต้องปลอบยังไงไดโนฯ ถึงจะหายเศร้า แชตกับแอดมินด้านล่างมีคำตอบ

ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่าใครคือผู้ให้กำเนิดไดโนเศร้า
ตัวจริงเศร้าแค่ไหน 

เรามีแอดมิน 3 คน แอดมินคนที่ 1 เป็นคนสร้างไดโนเศร้าขึ้นมา ตัวจริงไม่ได้เศร้าขนาดนั้นนะครับ แต่ก็มีบ้าง 5555

เพจไดโนเศร้าเกิดขึ้นได้ยังไง 

มันเกิดขึ้นมาเพราะเราอยากทำเพจเอาไว้โพสต์สเตตัสแซวเฉยๆ ครับ ในช่วงแรกๆ ก็จะมีแต่เพื่อนๆ ที่รู้จักกัน แซวกันเองสนุกๆ แล้วก็โพสต์อะไรเพ้อๆ ลงไป

ทำไมต้องเป็น ‘ไดโน’ 

เราอยากให้มีสัตว์เป็นโลโก้ประจำเพจแล้วก็คิดว่าอยากโพสต์อะไรขำๆ เศร้าๆ หักมุมหน่อยๆ พอคิดคำว่าเศร้าได้ คำว่าไดโนเศร้าก็เข้ามาในหัวทันทีในตอนนั้นเลยครับ แล้วเราก็ชอบมากๆ ด้วย 5555

เพจส่วนใหญ่มักจะทำคอนเทนต์เป็นภาพ เป็นวิดีโอ
ทำไมไดโนเศร้ามาเป็นสเตตัสเพียวๆ เลย

เรารู้สึกว่าสเตตัสมันคือการโพสต์สิ่งที่เราอยากพูด ณ ตอนนั้นจริงๆ คือคิดอะไร รู้สึกอะไรก็โพสต์เลย แล้วคนก็ชอบกัน แบบโพสต์อะไรทั้งวันเนี่ยเพจนี้ ก็เพราะมันเรียบง่ายเนี่ยแหละครับ

คาแร็กเตอร์แบบไดโนเศร้ามีจริงไหม
เอามาจากใครในชีวิตจริงหรือเปล่า 

ชีวิตของแอดมินนี่แหละครับ 555555 บอกเลยว่าตรงๆ เต็มๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ คนรอบตัวก็รู้

เรื่องราว 80 เปอร์เซ็นต์ในเพจ based on true story ของแอดมินหรือคนรอบข้าง เราเคยผ่านเรื่องแบบนี้กันมา ไปจีบเขาแล้วไม่สมหวัง ในระหว่างทางของการจีบแต่ละครั้งมันจะมีเรื่องราวที่เราเก็บเอาไว้เป็นวัตถุดิบในสมองและเอามาเรียบเรียงใหม่ลงเพจ พอได้มาถ่ายทอดก็เลยรู้ว่าจริงๆ แล้วมีคนโดนแบบเราเยอะมากๆ รูปแบบการโดนปฏิเสธที่เราเคยเจอมาก็ไม่ได้เจอคนเดียว แต่คนส่วนมากก็เจอเหตุการณ์คล้ายๆ กัน ตรงนี้มันคงไปโดนใจเขา 

การจีบกันแบบยุคนี้ที่เป็นเอกลักษณ์มีอะไรบ้าง
จากที่เห็นในเพจมีการจีบแบบไหน
ที่น่าประทับใจเป็นพิเศษไหม

การติดต่อกันยุคนี้แค่แชตหากันก็ถึงแล้ว ดังนั้นผมว่าเอกลักษณ์คือการคุยกันยังไงให้เขาชอบ 55 คือจะคุยยังไงให้เขาชอบและสนุกในการตอบแชตเรา ส่วนวิธีจีบที่ผมประทับใจคือคุยกันสักพักก็เข้าล็อก เล่นดนตรีให้ฟัง โอ๊ยยยย หวั่นไหวทุกราย ผมก็ทำ!

ไดโนเศร้าช่างสังเกตพฤติกรรมคนยุคนี้มาก
คิดว่าอะไรคือเอกลักษณ์ของความสัมพันธ์ที่เฉพาะตัว
ไม่เหมือนยุคที่ผ่านๆ มา

เราคิดว่าในยุคปัจจุบันทุกคนคอนเนกต์กันง่าย ช่องทางการติดต่อมันง่ายและเยอะกว่าเดิม การจะมีความสัมพันธ์เลยง่ายขึ้น รวดเร็วมากขึ้น คุยกันสักพักก็คลิกกัน อยากถามอะไรก็ถามได้เลยในแชตเหมือนเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา พอมันมีฝ่ายไหนที่แปลกไป เปลี่ยนไป เราก็รับรู้ได้ไม่ยาก ทุกอย่างมันไวไปหมดเลย สาย slow life, old school อย่างเราก็อาจจะแห้วบ่อยหน่อย (ฮ่า) 

มีไหมสเตตัสแบบที่โพสต์แล้วคนอินแน่นอน
ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย

ที่เราชอบคือแนวคลั่งรัก เช่น อยากมีใครสักคนถ่ายรูปให้วันละ 45,000 รูป คือมันเซอร์เรียลแต่ในใจลึกๆ ทุกคนก็แบบ เอ้อ มีก็ได้นะ (ใช่เรอะ!!)

อีกแนวคือแนวเพื่อนเชียร์ให้จีบคนนั้นคนนี้แต่สุดท้ายแห้ว ผมเคยไล่เช็กคอมเมนต์ปรากฏว่า โห เขาเป็นกันทั้งบ้านทั้งเมืองนี่ ไอ้พวกเพื่อนๆ ที่หลับหูหลับตาเชียร์ เป็นไงล่ะเพื่อนนนน รับผิดชอบด้วย

จำได้ว่ามีโพสต์หนึ่งที่คนมาคอมเมนต์แบบ “โอ๊ย เห็นโพสต์นี้แล้วน้ำตาซึมจริงๆ” รู้สึกผิดมากๆ

สเตตัสไหนที่ภูมิใจที่สุดที่คิดได้!

โห ภูมิใจเยอะมากๆ เลยครับ บางอันโพสต์ตอนตีสอง มีคนไลก์เกินร้อยก็ภูมิใจแล้ว 555 ถ้าอันเน้นๆ ของแอดมินคนแรกเป็นมุกแนวเพื่อนเชียร์แล้วไม่ได้คบ คือมันแบบไม่ค่อยมีใครนึกถึง แต่พอมาคิดถึงชีวิตจริงแล้ว เอ้อ เราก็มีแต่เพื่อนที่เชียร์มั่วซั่วนี่หว่า! 5555

ส่วนแอดมินคนที่สองจะภูมิใจกับมุกแบบไร้เหตุผล เช่น มุกเพลง เราแปลงเนื้อเพลงนิดหน่อยแล้วคนชอบก็ดีใจ ขอบคุณเจ้าของเพลงทุกท่านด้วยครับ

ตอนเริ่มต้นเพจ คิดไหมว่าเพจจะป๊อปแบบนี้
คิดยังไงกับการที่มีไดโนอื่นๆ ตามมาอีกเพียบ 

ไม่คิดแน่นอน ตอนแรกเราทำเพจเอาสนุกล้วนๆ เลย ส่วนการมีไดโนอื่นๆ มาก็สนุกดีครับ เป็นสีสันของวงการ แต่อาจจะไม่ปลื้มเวลามีบางไดโนรับงานพนันแล้วคนเข้าใจผิดว่า เอ๊ะ เจ้าของเดียวกันกับไดโนเศร้าหรือเปล่า ผมไม่เกี่ยวค้าบ

จากโพสต์สเตตัสตอนนี้ไดโนเศร้ามีการ์ตูนและตุ๊กตาขาย
จากนี้ไดโนเศร้าจะทำอะไรอีกช่วยเล่าให้ฟังได้ไหม 

อาจจะต่อยอดไปทีละนิด ค่อยๆ ไป คิดไว้ว่าถ้าเป็นสินค้าอาจจะมีพวกเสื้อ สติ๊กเกอร์ไลน์ แต่ถ้าเป็นคอนเทนต์ก็อยากจะเพิ่มความแปลกใหม่เข้ามาเรื่อยๆ ให้ลูกเพจติดตามกันต่อไปครับ

คิดว่าจะมีวันไหนที่ไดโนหายเศร้าไหม 

ไดโนจะหายเศร้าไม่ได้ครับ ต้องเศร้าเป็นเพื่อนคนเหงาคนเศร้าต่อไปเรื่อยๆ เพราะยังไงเธอก็คงจะยังไม่ตอบแชตเร็วๆ นี้แน่ๆ ค้าบ

The post คุยกับ ‘ไดโนเศร้า’ เพจไดโนเสาร์ที่เข้าใจไอต้าวคลั่งรัก (แต่เขาไม่รัก) ทุกคนค้าบ appeared first on a day magazine.

เจ้าเมียร์แคตตัวจิ๋วปากคาบไปป์พร้อมหนังสือพิมพ์ในมือตบไหล่เรียกเราเข้าสู่วงสนทนามันๆ ในวงเหล้าว่าด้วยเรื่องสุดเนิร์ดอย่างสังคม การเมือง และสิ่งที่เกิดขึ้นรอบโลก

หัวข้อคุยสนุกในวงเหล้าคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้กลุ่มเมียร์แคต (เราขอเรียกพวกเขาด้วยชื่อนี้) ซึ่งเป็นเพื่อนกันมายาวนาน ตั้งแต่ในรั้วคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตัดสินใจจับมือกันเปิดเพจ THE MEERKAT เพจสำนักข่าวก็ไม่ใช่ อินโฟกราฟิกก็ไม่เชิง ที่คอยอัพเดตเรื่องราวรายตามใจฉันผ่านรูปภาพและวิดีโอดีไซน์ดี เล่าเนื้อหาครบในประเด็นที่พวกเขาสนใจ วันหนึ่งคุณอาจจะเปิดเข้าไปเจอเทคโนโลยีการปลูกพืชบนดาวอังคาร แต่อีกวันอาจจะเป็นเรื่องสวนรอบอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย หรือยาวไปจนถึงเหตุการณ์ 6 ตุลาฯ เลยก็ได้

ไม่ง่ายที่เราจะรวบรวมเหล่าเมียร์แคตให้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันได้ ด้วยต่างคนต่างก็มีงานประจำต้องรับผิดชอบ แต่ในเมื่อมีโอกาสพอเหมาะ เราเลยขอชวนเมียร์แคต DAVID ผู้ดูแลภาพรวมของเพจ, เมียร์แคต SORA พี่ใหญ่ผู้เป็นที่ปรึกษาประจำกลุ่ม และเมียร์แคต TIZood นักตัดต่อวิดีโอ หนึ่งในกลุ่มผู้ก่อตั้งเพจ THE MEERKAT มาสนทนาเรื่องเพจนอกวงเหล้ากันบ้าง

คนทำตึกสู่คนทำสื่อ

“สิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้เป็นเรื่องที่เราสนใจอยู่แล้ว เหมือนเป็นสาระที่บางทีเราชวนกันคุยในวงเหล้า อาจเพราะเราอ่านหนังสือกันเยอะ แล้วทุกคนก็พอทำกราฟิกกันได้ เราเลยมาคุยกับเพื่อนๆ ว่าลองรวมสองสิ่งที่พวกเราถนัดเข้าด้วยกันแล้วทำเพจเลยดีไหม” SORA เล่าให้ฟังถึงจุดกำเนิดเพจที่เริ่มขึ้นอย่างง่ายๆ แต่ปัจจุบันด้วยอายุเพียงขวบนิดๆ THE MEERKAT กลับมีผู้ติดตามเหยียบหลักหมื่นแล้ว

เมื่อแวะเข้าไปในเพจ เราจะพบอินโฟกราฟิกขนาดใหญ่ มีตัวอักษรบรรยายเนื้อหาแต่ละส่วนละเอียดยิบ พร้อมกราฟิกและภาพประกอบล้ำๆ แบบที่เราไม่ค่อยจะเห็นในเพจเล่าข่าวไหน SORA บอกว่าไอเดียการนำเสนอแบบนี้เป็นสกิลที่ติดตัวมาจากการเรียนสถาปัตยกรรมที่ทำให้มองอะไรๆ เป็นภาพ หรือตอนสอบพวกเขาก็ชอบนำเนื้อหาทั้งหมดมาสรุปให้เห็นภาพรวมในหน้าเดียว 

ด้วยวิธีการแบบนี้ พวกเขาพบว่าเพื่อนๆ อีกหลายคณะก็ทำเหมือนกันจนอาจตีความได้ว่าคนส่วนใหญ่ให้ความสนใจกับภาพมากกว่าข้อความยาวเป็นพรืด

แล้วทำไมถึงเลือกเมียร์แคตมาเป็นตัวแทนของเพจนี้ล่ะ–เราถามต่อ

หลายคนอาจจะคิดว่าเพราะเจ้าเมียร์แคตเป็นสัตว์ตัวเล็กน่ารักที่ช่วยทำให้เนื้อหาหนักๆ ในเพจดูซอฟต์ลง แต่นั่นเป็นเพียงเหตุผลเล็กๆ จากเบื้องหลังสุดล้ำลึกเท่านั้น

“เมียร์แคตเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในโพรงแต่มันชอบยืดหัวขึ้นมาเตือนคนนู้นคนนี้ คล้ายๆ กับสังคมไทยที่ผู้คนมักจะอยู่แต่ในรู ถ้ามีโอกาสเราก็อยากเป็นเมียร์แคตที่ชะโงกหัวขึ้นมาบอกคนอื่นว่าตอนนี้รอบโลกมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“แต่หลักๆ เราเลือกเมียร์แคตเพราะมันเป็นสัตว์สังคม และเป็นสัตว์ที่มีประชาธิปไตยมาก ถ้าดูตามสารคดี พวกมันจะไปไหนมาไหนกันเป็นกลุ่ม เวลาต้องเลือกเดินไปทางซ้ายหรือขวามันจะส่งเสียงโหวตกัน เสียงด้านไหนเยอะกว่าก็ไปทางนั้น เราเลยมองว่ามันเป็นตัวแทนของประชาธิปไตยรูปแบบหนึ่ง” DAVID อธิบาย

เนิร์ดให้สุดในสิ่งที่สนใจ

DAVID ออกตัวกับเราว่าแม้เพจ THE MEERKAT จะเป็นการอัพเดตสิ่งที่เกิดขึ้นรอบโลก แต่พวกเขาไม่สามารถนิยามได้เต็มปากว่านี่คือสำนักสื่อ โดยเฉพาะในยุคนี้ที่คนคาดหวังให้สื่อรายงานแบบนาทีต่อนาที เพราะอยู่ๆ ทุกคนในทีมก็อาจยุ่งจนเพจขาดการอัพเดตไปเป็นเดือนเลยก็ได้

“ถ้าให้นิยามตัวเอง เราขอเรียกว่าเป็นเพจที่เล่าประเด็นที่อิมแพกต์กับสังคม เพราะแม้เราจะเน้นไปที่ประเด็นที่เราสนใจก่อนแต่สิ่งนั้นก็ต้องเป็นประโยชน์กับสังคมด้วย

“เราพยายามให้แต่ละโพสต์มีเนื้อหาต่างกัน อย่างโพสต์แรกเราเล่าเรื่องสตาร์ลิงก์หรือเทคโนโลยีปลูกต้นไม้ที่ดาวอังคาร แต่เดี๋ยวก็อาจมีเรื่องสังคม เรื่องผู้คน ต่อไปเรายังจะทำเรื่องสนามซ้อมใหม่ของลิเวอร์พูลเลย แค่ที่ผ่านมาประเด็นสังคมในบ้านเรามันเยอะ ก็เลยอาจจะเห็นเรื่องพวกนี้ในเพจเยอะหน่อย

“หรือประเด็นกษัตริย์ Juan Carlos ที่เพิ่งลงในเพจไปก็ไม่ได้เป็นข่าวขนาดนั้น แถมเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นประมาณ 1-2 ปีแล้วด้วยซ้ำ แต่เราเห็นว่ามันน่าสนใจดี เป็นการพูดถึงกษัตริย์ในอีกรูปแบบหนึ่งเราเลยเลือกเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง”

DAVID ขยายความต่อว่าเนื้อหาในเพจแบ่งเป็น 5 ประเภทหลักๆ นั่นคือ people–เล่าเรื่องราวของคนที่น่าสนใจ, global update–เรื่องราวใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นบนโลก, analysis–วิเคราะห์ที่มาที่ไปของประเด็นทางสังคมในโลก, idea–สิ่งที่พวกเขาคิดขึ้นมาแล้วอยากนำเสนอให้ลูกเพจได้ดู และสุดท้าย what if–หรือเรื่องราวที่เป็นไปไม่ได้แต่เป็นสิ่งที่พวกเขาตั้งคำถาม หรือจำลองขึ้นมาโดยตั้งต้นจากประเด็นที่พวกเขาสนใจ

ประเด็นทั้งหมดนี้จะถูกดัดแปลงออกมาเป็นงานภาพในรูปแบบต่างๆ ทั้งภาพกราฟิกและวิดีโอ โดยมีทีมงานเมียร์แคตทั้งหมดช่วยกันประกอบร่างเนื้อหาต่างๆ (หรือที่พวกเขาบอกเราว่าร่วมกันตะลุมบอน) ออกมาจนเป็นชิ้นเป็นอันแบบที่เราเห็นกันในเพจ

visual journalism ครบ จบ เข้าใจในแผ่นเดียว

“จริงๆ แล้วงานของเราไม่ได้โฟกัสไปที่อินโฟกราฟิกนะ เพราะถ้าเป็นงานอินโฟกราฟิกที่ดีไซเนอร์เขาทำกันจริงๆ มันต้องถอดความจากเรื่องราวเยอะๆ ให้กลายเป็นกราฟิกเสพง่ายที่สุด หรือที่เรียกว่า information visualization

“แต่สิ่งที่เราทำเรียกว่าเป็นส่วนหนึ่งของ visual journalism แล้วกัน คือการเอาภาพหลายๆ ภาพมาประกอบกันเป็นหนึ่งเรื่องเพื่อให้คนเห็นภาพรวมแบบครบถ้วน เสร็จแล้วค่อยไปอ่านคอนเทนต์ต่อ มันจึงเป็น visual anatomy มากกว่าอินโฟกราฟิก” SORA ชวนเราแยกความแตกต่างระหว่างอินโฟกราฟิกที่เราคุ้นเคยกับคอนเทนต์ในเพจ THE MEERKAT ให้ฟัง

ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้แต่ยังไม่มีโอกาสแวะเข้าไปดูงานในเพจอย่างจริงจัง คงเผลอคิดไปไกลว่างานแต่ละชิ้นจะต้องลึกลับซับซ้อนจนอ่านยังไงก็ไม่รู้เรื่อง เราจึงขอออกตัวให้ก่อนว่าไม่ใช่เลยสักนิด! เพราะข้อมูลทั้งหมดที่ทีมงานทุกคนตั้งใจทำกันขึ้นมา แม้จะมาจากการสืบค้นละเอียดยิบจากสำนักข่าวหลายสิบแห่ง เปิดอ่านเปเปอร์อีกหลายสิบเล่ม แต่พวกเขาจะยึดมั่นคติหนึ่งอยู่เสมอไม่ว่าข้อมูลจะเยอะแค่ไหนก็ตาม เนื้อหาทั้งหมดจะต้องไม่มากเกินไป และทุกอย่างจะต้องถูกจัดเรียงให้สื่อสารออกมาเข้าใจง่าย ครบ จบในภาพเดียว

“อีกสิ่งที่ทำให้เราไม่เหมือนสื่ออื่นๆ คือภาพบางภาพที่เราทำจะมีความเซอร์เรียล เอาเข้าจริงเราคงไม่สามารถไปถ่ายภาพอะไรแบบนี้ในชีวิตจริงได้อยู่แล้ว มันเลยทำให้เราไม่สามารถนิยามตัวเองว่าเป็นสำนักข่าวได้ เพราะถ้าทำข่าวจริงจังนักข่าวจะต้องไปเก็บฟุตเทจที่สถานที่จริง แต่ทุกอย่างในเพจนี้เราสร้างมันขึ้นมาเอง

“ตอนเราทำเรื่องสิ่งของจำเป็นสำหรับพระสงฆ์ เราก็ขึ้นไปสัมภาษณ์พระที่เชียงใหม่จริงๆ แต่กลับมาเราก็เอารูปมาแต่งให้มันไม่เหมือนจริงอยู่ดี เพราะเราอยากให้คนเห็นภาพในสิ่งที่เราเล่าชัดๆ แล้วเราก็อยากให้มันสนุกกว่าข่าวทั่วไปด้วย” DAVID กล่าว

SORA เสริมต่อขึ้นมาทันทีว่า เพราะพวกเขาไม่ได้อยากเป็นนักข่าวยังไงล่ะ

“เราแค่อยากเอาประเด็นที่สนใจมาชวนคนคุยต่อมากกว่า เราจะออกตัวเสมอว่าเรามีไอเดียแบบนี้ เราเลยอยากสื่อมันด้วยวิธีนี้ คุณจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ได้”

“มาดูเพจเราก็เหมือนได้ดูรายการมดดำผสมรายการ คุยกับหมอบ้าน ประมาณนั้น” DAVID เสริมพร้อมเสียงหัวเราะ

จุดประเด็น แล้วรอคนมาต่อเส้นให้เป็นรูปเป็นร่าง

ถามว่าทั้งอ่านเปเปอร์ ตามเก็บรีเสิร์ช กว่าจะได้ข้อมูลมาเขียนสักบรรทัดนั้นเหนื่อยไหม เหล่าเมียร์แคตตอบเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า “มาก”

“เราทำงานกันนานมากนะ กว่าจะเป็นวิดีโอแต่ละชิ้นเราอ่านหนังสือกันเป็นวันๆ อย่างตอนทำเรื่อง 6 ตุลาฯ พูดได้เลยว่าอ่านหนังสือจนแทบอ้วก” DAVID อธิบายจนเราเห็นภาพ

“ล่าสุดเรากำลังจะอ่าน medical journal กันแล้วเพราะจะทำเรื่องวัคซีนโควิด-19” TIZood สมทบ

แต่เมื่อถามว่ายากไหม พวกเขาก็ตอบเราได้ทันทีอีกเช่นกันว่า ‘ไม่’ แถมยังบอกอีกว่านี่เป็นเรื่องที่สนุกมากๆ ด้วยซ้ำ

“อาจเพราะเรื่องราวในเพจเป็นเรื่องที่เราชอบอยู่แล้ว แค่เรื่องที่เราชอบมันอาจจะเนิร์ดหน่อย เป็นเรื่องสังคม การเมือง และเทคโนโลยีเท่านั้นเอง ซึ่งเราว่าด้วยเนเจอร์ของเด็กสถาปัตย์ เรามักจะสนใจเรื่องคนและสังคมกันอยู่แล้วเพราะต้องสังเกตคนเวลาออกแบบบ้าน สิ่งนี้ก็เหมือนกัน แค่เปลี่ยนจากการสนใจคนในมุมตึกรามบ้านช่องมาเป็นคนในมุมสังคมจริงๆ แทน

“ถ้าสังเกตดูจะพบว่าประเด็นที่เราสนใจอาจจะไม่ใช่ประเด็นที่อยู่ในกระแสหลักร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่างเรื่องการเมืองเราก็หยิบเรื่องบ้านสี่เสาเทเวศร์มาเล่า หรือพูดเรื่องนายก 40 คนแทนที่จะเล่าเรื่องการเมืองตรงๆ ไปเลย” SORA อธิบาย

นี่คือสิ่งที่ทีมเมียร์แคตเรียกว่าการสร้างจุดเชื่อม เพราะพวกเขาหวังว่าจากข้อมูลหนึ่งชุดที่พวกเขาสร้างขึ้นจะทำให้คนอ่านเกิดความสงสัยใคร่รู้เรื่องราวอื่นๆ ที่เกี่ยวโยงกันในจักรวาลนั้น จนเริ่มต้นออกไปหาข้อมูลด้วยตัวเอง และสามารถนำข้อมูลชุดอื่นๆ ของเรื่องมาปะติดปะต่อจนเกิดเป็นภาพใหญ่ที่ชัดเจนยิ่งขึ้นได้

“เราทำหน้าที่เป็นคนสร้างจุดเริ่มต้นให้ แต่การลากเส้นต่อจุดเรื่องราวต้องเป็นหน้าที่ของผู้อ่าน ดังนั้นเราจะดีใจมากเลยถ้าคนอ่านไปหาข้อมูลเรื่องนี้เพิ่มเติมกันต่อเอง หรือพออ่านเสร็จ หาข้อมูลแล้วจะกลับมาแลกเปลี่ยนในเพจของเราก็ได้ เพราะบางทีเราคุยกันเองก็เบื่อเหมือนกัน

“เราพบว่ามีเรื่องอีกเยอะมากที่น่าสนใจในไทย แต่สังคมตอนนี้เรายังต้องมานั่งเถียงกันเรื่องสิทธิมนุษยชนอยู่เลย ต้องกังวลว่าทำยังไงถึงจะเอาตัวรอดในประเทศนี้ได้ เราเลยไม่สามารถถกกันเรื่องบทกวี เรื่องควอนตัมฟิสิกส์อะไรได้เลย ทั้งๆ ที่เมืองนอกเขาคุยเรื่องนี้กันเป็นปกติแล้ว เราเลยคิดว่าอย่างน้อยเราก็อยากสร้างสังคมแห่งการแลกเปลี่ยนและการถกเถียงแบบนั้นขึ้นมาในเพจของเราบ้าง” DAVID ออกความเห็น

เป็นเมียร์แคตก็สร้างการเปลี่ยนแปลงได้

เพื่อจะไปถึงจุดนั้นทีมเมียร์แคตเลยไม่เคยอยู่เฉย แม้จะมีงานประจำรัดตัวกันขนาดไหน พวกเขาก็ยังยืนยันกับเราว่า ในอนาคตจากแค่งานวิชวลกราฟิกและวิดีโอสั้นๆ พวกเขาก็ฝันอยากจะต่อยอดเพจไปทำคอนเทนต์ที่หลากหลายขึ้นไม่ว่าจะเป็นงานแอนิเมชั่น อัลบั้มภาพ หรืออะไรก็ตามที่อยู่ภายใต้คำจำกัดความของคำว่า visual journalism (กระซิบด้วยว่าพวกเขายินดีมากๆ ถ้าจะมีใครชวนไปร่วมสร้างสรรค์ผลงานเจ๋งๆ ด้วยกัน)

และในปีนี้ก็เตรียมจับตามองโปรเจกต์ใหญ่ยักษ์ระดับนานาชาติของพวกเขาเอาไว้ให้ดี

“เรากำลังสร้างโปรเจกต์เกี่ยวกับการเมืองร่วมกับกลุ่มศิลปิน ชื่อโปรเจกต์ว่า Lost and Found เพื่อเล่าเรื่องราวของผู้สูญหายและสูญเสียในประเด็นทางการเมืองตลอดระยะเวลา 1-2 ปีที่ผ่านมา งานนี้จะเป็น online exhibition จัดแสดงผลงานของศิลปินกว่าร้อยชีวิต โดยเราจะใช้สกิลกราฟิกที่มีสร้างสถานที่จัดนิทรรศการขึ้นมาใหม่ในเว็บ อาจจะเป็นบ้านสี่เสาเทเวศร์หรืออนุสาวรีย์ประชาธิปไตยที่เราจำลองขึ้นมา หรือที่ไหนก็ได้ โดยหวังว่าโปรเจกต์นี้จะทำให้เรื่องของผู้สูญหายไปได้ไกลในระดับประเทศ

“ที่เลือกเรื่องนี้มาทำกันเป็นโปรเจกต์ยิ่งใหญ่เพราะเราคิดว่าประเด็นนี้เป็นเรื่องชายขอบของสังคมมากเลยนะ เอาเข้าจริงคนในประเทศไม่ได้สนใจเรื่องการสูญหายเลย คนจะคิดว่าหายก็หาย มึงซวยนี่ ทำบุญมาน้อย ดังนั้นถ้าเราช่วยสร้างความเข้าใจเรื่องนี้ได้บ้างก็ดีเหมือนกัน บางทีเรายังแอบคิดเลยนะว่าพะยูนยังมีคนสงสารเยอะกว่าคนเหล่านี้อีก

“เป็นความโชคดีของเราที่พอไปชวนศิลปินหลายคนคุยแล้วเขาก็สนใจ เราเลยวางแผนว่าจะจัดแสดงงานแล้วก็ขายผลงานเพื่อระดมทุนให้กับมูลนิธิผสานวัฒนธรรมที่เป็นแบ็กอัพให้กับ ศูนย์ทนายความเพื่อสิทธิมนุษยชน อีกที” DAVID อธิบาย

แม้พวกเขาจะออกตัวอยู่ตลอดระหว่างที่คุยกันว่าพวกเขาไม่ใช่เซียนกราฟิกที่ไหน แค่มีฝีมือพอใช้ได้ตามพื้นฐานที่นักเรียนสถาปัตย์พึงมี แต่พวกเขาต่างก็เชื่อว่าสกิลในระดับพอไปวัดไปวา (ตามที่พวกเขาบอก) จะช่วยสร้างการเปลี่ยนแปลงในสังคมได้ไม่มากก็น้อย

“เราคิดว่าถ้าเรานั่งด่าเฉยๆ อย่างเดียวมันคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก เราเลยอยากทำอะไรที่สร้างการขับเคลื่อนจริงๆ บ้าง” SORA กล่าว

“เราไม่ได้เป็นเหมือนเพนกวินหรือรุ้ง ฉะนั้นเราทำอะไรได้หรือถนัดตรงไหนเราก็อยากช่วย เอาเข้าจริงยังมีคนที่เสียสละมากกว่าเราอีกเยอะแยะเลย เราทำได้แค่นี้เราก็อยากทำให้มันดีที่สุด” DAVID สมทบ

งานประจำก็มี ทำไมถึงต้องมาจริงจังกับการทำอะไรพวกนี้ด้วย–เราสงสัย

“คงเพราะอยากให้มันจบในรุ่นเรามั้งครับ” DAVID ตอบพร้อมรอยยิ้ม

The post THE MEERKAT สำนักสื่อที่เล่าประเด็นสังคมได้ครบ จบในอินโฟกราฟิกภาพเดียว appeared first on a day magazine.