ต่างจากนักเรียนศิลปะส่วนใหญ่ที่เข็ดขยาดกับวิชาดรอว์อิ้ง ศิลปินสาวอย่าง JCCHR หรือ แนน–จิดาภา จันทร์สิริสถาพร คือคนที่ชื่นชอบการสเกตช์และร่างเส้นด้วยดินสอมาก จนมักจะเก็บลายเส้นต้นฉบับนั้นไว้ในงานเสมอ แม้ว่าเธอจะนำภาพนั้นไปลงสีด้วยเทคนิคดิจิทัลเพนต์ก็ตาม 

“เทคนิคงานที่เราใช้จะค่อนข้างหลากหลาย เราชอบทั้งงานดิจิทัลและ traditional เพราะส่วนตัวคิดว่าแต่ละเทคนิคมีเสน่ห์และวิธีการที่ยาก-ง่ายต่างกัน เวลาได้โจทย์ในการทำงานเราก็จะเลือกเทคนิคที่ดูเหมาะกับงานได้หลากหลายขึ้น ตามความยาก-ง่ายหรือระยะเวลา ซึ่งเป็นความสนุกในการทำงานด้วย”

ย้อนกลับไปสมัยเรียน แนนเริ่มต้นทำงานภาพประกอบลงเว็บไซต์ส่วนตัวมาตั้งแต่ตอนเรียนปี 3 ที่คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ทำให้มีคนรู้จักและติดต่อเธอทำงานภาพวาดอยู่เรื่อยๆ ทำให้เจ้าตัวได้ฝึกหัดลายเส้นอยู่เสมอ

จุดเปลี่ยนหนึ่งบนเส้นทางการวาดของแนนคือตอนที่เธอตัดสินใจเดินทางไปเรียนภาษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่น ที่นั่นทำให้เธอได้มีโอกาสทำงานให้กับ Samsung Japan เมื่อปี 2017 

“โปรเจกต์นี้ทำให้ต้องคิดว่าคาแร็กเตอร์จริงๆ ของงานเราเป็นยังไง และเราอยากจะสื่อสารความเป็นตัวเองออกไปแบบไหนในเวลาที่จำกัด ตอนนั้นคิดว่ามี object, โทนสี หรือเส้นโค้งที่เราถนัดวาดอยู่ เพราะเราหมกมุ่นที่จะวาดมันมาตั้งแต่สมัยเรียน เลยอยากจับมาพัฒนา เพราะถึงแม้ว่าเราจะเป็นคนชอบงานที่สีสันสดใสกับลายเส้น แต่พอทำงานที่สีสันเยอะๆ ทำให้บทบาทของลายเส้นมันดร็อปลง เลยลองพยายามหาจุดบาลานซ์ ไม่ให้ทั้งสองอย่างแย่งซีนกัน” 

“ด้วยความที่พื้นฐานเราเป็นคนชอบดรอว์อิ้งมาก รู้สึกว่าเส้นที่วาดเข้ากับน้ำหนักมือตัวเองที่สุด แต่ละครั้งที่วาดเราจะจริงจังกับโครงสร้างมาก ทุกอย่างสัดส่วนต้องเป๊ะเท่าที่จะทำได้ (หัวเราะ) ทำให้ก่อนหน้านี้ลายเส้นของเราจะออกไปทางเรียลลิสติกมาก ช่วงหลังเราลองลดทอนความจริงจังของเส้นลง ทำให้โครงสร้างที่เราวาดผ่อนคลายขึ้น และทำให้เราวาดสนุกขึ้นด้วยค่ะ

นอกเหนือไปจากการเรียนรู้ในเชิงเทคนิค คอนเซปต์ไอเดียในการวาดก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้ภาพวาดของแนนสะดุดตา เธอเล่าว่าวัตถุดิบสำคัญโดยมากจะมาจากสิ่งรอบตัวที่เธอเสพอย่างสม่ำเสมอ 

“เราชอบจับบรรยากาศหรือมวลอารมณ์ของสิ่งเหล่านั้นมาตีความในเชิงนามธรรม และถ่ายทอดออกมาให้คนเห็นเป็นวิชวลเซอร์เรียลเพื่อเปิดโอกาสให้คนดูได้ตีความเองอีกทีหนึ่ง”

ใครอยากเห็นภาพแนวคิดการทำงานของ JCCHR ให้มากขึ้น ลองตามไปดูผลงานทั้ง 5 ชิ้นที่แนนคัดมาให้ดู พร้อมบอกเล่าวิธีคิดและเทคนิคการสร้างสรรค์ผลงานแต่ละชิ้นอย่างละเอียด

Kekkonshiki

“ความหมายของชื่อภาพแปลว่าพิธีแต่งงาน แรงบันดาลใจของภาพนี้เกิดจากการที่เราชอบไปเปิดดูรูปฟิล์มที่ถ่ายพิธีการต่างๆ ซึ่งที่บ้านมีเก็บเอาไว้เยอะมาก เพราะพ่อกับแม่เราชอบถ่ายฟิล์มทั้งคู่ แล้วเราชอบมู้ดการถ่ายรูปพรีเวดดิ้งสมัยก่อนที่จะมีการจัดท่าทางออกมาเป็นทางการๆ เลยเอาค่านิยมตรงนั้นมาใช้กับภาพนี้

“แต่การตีความการแต่งงานสำหรับเราคือ ทั้งสองฝ่ายสามารถยอมรับตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเอาไว้ได้อย่างจริงใจ ไม่ว่าจะเป็นด้านที่สวยงามหรือไม่ โดยที่แต่ละฝ่ายก็สามารถรักษาความเป็นตัวเองเอาไว้ได้ด้วย”

You Are So Lucky To Be Yourself

“คอนเซปต์ของภาพนี้เกิดจากความคิดของเราว่าการที่คนเราได้เป็นตัวของตัวเองโดยไม่ต้องสนใจเสียงจากภายนอกเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุด เราแทนตัวคนด้วยน้องแมว (ที่ได้โมเดลเป็นแมวของเราเอง) มองเข้าไปในกระจกแล้วสะท้อนเป็นแมวกวักที่มีความหมายสื่อถึงความโชคดี ส่วนเหรียญที่ห้อยคอนั้นเป็นคำว่า ‘ตัวเอง’

“พลุที่กระจายอยู่รอบๆ เหมือนเป็นประกายที่ส่องสว่างสื่อถึงคุณค่าภายในตัวตนของทุกคน เพราะเราอยากสื่อสารว่าทุกคนล้วนมีคุณค่าในตัวเองที่แตกต่างและไม่มีใครมาบิดเบือนมันได้ ถ้าทุกครั้งที่ส่องเข้าไปในกระจกคุณเห็นคุณค่าในตัวเอง”

Tiger Lily

“ภาพนี้เกิดขึ้นช่วงที่เรากลับไปดูเรื่องปีเตอร์แพน ปี 1953 ของ Disney ไทเกอร์ ลิลลี่ เป็นตัวละครที่เราชอบที่สุด เพราะเป็นเด็กผู้หญิงที่พูดและแสดงออกแค่เท่าที่จำเป็น มีความทะนงตัวแบบชาวอินเดียนแดง แต่อีกด้านหนึ่งก็ร่าเริงสดใสแบบเด็กผู้หญิง เราเลยตีความออกมาตามชื่อเลย ในภาพจึงเป็นเสือที่มีลายบนตัวเป็นดอกไทเกอร์ลิลลี่ 

“อันที่จริงสีของดอกไม้จะต้องเป็นสีส้ม แต่เราอยากให้มันดูเซอร์เรียลขึ้นอีกนิดเลยเปลี่ยนเป็นสีชมพูที่เราชอบ ส่วนตัวเสือเป็นสีฟ้า มาจากสีขนของแมวที่เราเลี้ยง มันจะเป็นสีเทาออกฟ้าหม่นๆ แต่ชื่อโค้ดสีที่คนเรียกกันคือบลู เราก็คิดว่าถ้าขนเป็นสีฟ้าชัดๆ แล้วเอามาใส่ในภาพเลยคงจะสนุก” 

Kimi to Watashi

“ไอเดียของภาพนี้มาจากเพลง FUSHIGI ของ Gen Hoshino เป็นเพลงที่ฟังแล้วเราเข้าถึงความรู้สึกต่างๆ ทั้งความชอบ ความคิดถึง และการมีระยะห่างที่พอดีต่อกันในความสัมพันธ์ เลยอยากให้ภาพนี้สื่อออกมาถึงความรู้สึกสงบ ผ่อนคลาย เหมือนคนสองคนที่ชมจันทร์ด้วยกันในคืนหน้าร้อน”

Us

“ภาพนี้มาจากประโยคหนึ่งในเนื้อเพลง Umi no Yuurei ของ Yonezu Kenshi ที่ว่า 大切なことは 言葉にならない หมายถึง ‘สิ่งสำคัญไม่อาจสื่อออกมาได้ด้วยถ้อยคำ’ ซึ่งมันเป็นประโยคที่อิมแพกต์กับเรามาก ประกอบกับทำนองเพลงที่เหมือนคลื่นทะเลซัดเข้ามาแล้วกลืนเราเข้าไปตลอดทั้งเพลง ทำให้เราประทับใจและวาดภาพนี้ออกมา

“สิ่งที่เราอยากสื่อสารออกมาคือ การกระทำนั้นสำคัญกว่าคำพูดเสมอ เด็กผู้ชายที่ภายนอกสีหน้าเรียบเฉยแต่ประคองใบหน้าของเด็กผู้หญิงอย่างอ่อนโยน เราเห็นบรรยากาศภาพนี้ในงานเทศกาล ท่ามกลางสายรุ้งที่ห้อยหล่นลงมา เราเอาตรงนั้นมาใส่บนหัวคนเป็นการบอกใบ้ความรู้สึกที่อยู่ภายใน และถ้ามองภาพไกลๆ จะเห็นว่าภาพคนออกมาเป็นรูปหัวใจด้วย”

The post JCCHR ศิลปินที่ผสมผสานงานวาดมือกับดิจิทัลเพนต์เพื่อสร้างลายเส้นและสีสันสุดเซอร์เรียล appeared first on a day magazine.

ด้วยเอกลักษณ์ผลงานที่ประกอบด้วยผู้หญิง สายตาของตัวละคร และความเหนือจริงที่ถ่ายทอดผ่านสไตล์การวาดที่มีกลิ่นอายของศิลปะเอเชียแบบดั้งเดิม ทำให้เราจดจำชื่อของนักวาดสาวคนนี้ได้ไม่ยาก แต่ถ้าหากย้อนกลับไปดูผลงานช่วงแรกๆ ของเธอ คุณอาจประหลาดใจ เพราะภาพวาดส่วนใหญ่เป็นแนวการ์ตูนตาหวานราวกับคนละคน

“จุดเปลี่ยนคงเริ่มมาจากความชอบที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลานี่แหละ พอเราได้เติบโต ลองผิดถูกมาเรื่อยๆ ก็ได้รู้ว่าอะไรที่เข้ากับเรามากที่สุด สุดท้ายมันก็ตกผลึกมาเป็นลายเส้นเราในทุกวันนี้” บิวเล่า

ก่อนจะมาเป็นนักเรียนศิลปะอย่างเต็มตัว ในวัยเด็กบิวคือเด็กหญิงที่อ้อนแม่ให้ซื้อการ์ตูนมือสองจากแผงร้านหนังสือเวลาไปเดินตลาดนัดทุกครั้ง จากความชอบนี้เองทำให้เธอฝึกวาดภาพจนเพื่อนที่โรงเรียนชื่นชมผลงาน ผลักดันให้เธอเริ่มจริงจังกับการวาดภาพมากขึ้น

“ตั้งแต่จำความได้เราก็เติบโตโดยมีมังงะญี่ปุ่นอยู่ด้วยแทบทุกช่วงของชีวิต และจากความคลั่งไคล้ในลายเส้นของฝั่งเอเชียนี่แหละที่ค่อนข้างส่งผลกับภาพวาดเราอยู่พอสมควร ผลงานส่วนมากของเราเลยมีกลิ่นอายความเป็นเอเชียซะส่วนใหญ่ แต่เราก็ไม่กล้าบอกว่างานเราดูมีความญี่ปุ่นเท่าไหร่หรอก เรียกว่าเป็นแบบผสมผสานน่าจะดีกว่า”

ส่วนเหตุผลเบื้องหลังที่ส่งผลให้ผลงานของบิวมีเอเลเมนต์ที่สื่อถึงความเหนือจริงชวนหลอน ดูแล้วแอบขนลุกก็มาจากรสนิยมการเสพสื่อของเธอเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะผลงานของ Suehiro Maruo นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่นที่เป็นที่รู้จักในกลุ่มศิลปะแนว Ero Guro (งานแนวโป๊เปลือยที่มีความพิสดาร) ที่เธอยกให้เป็นไอดอลคนสำคัญ

“เราชอบเสพผลงานแนวนี้มาก ก็เลยติดการวาดรูปแนวหลอนๆ มาเลย เราคิดว่างานแนวนี้มันสะท้อนให้เห็นถึงความลึกซึ้งในตัวของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี พอดูๆ ไปมันก็ทั้งสวยงามแต่บางทีก็น่ากลัวในเวลาเดียวกัน

“เรียกว่าเราได้รับอิทธิพลภาพแนวนี้จากผลงานของคุณมารุโอะเลยก็ว่าได้ เราชอบในความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะในงานของเขามาก ทั้งลายเส้น ทั้งการสะท้อนให้เห็นถึงความบิดเบี้ยวลึกๆ ในตัวของมนุษย์ผ่านผลงานออกมาได้อย่างสวยงาม”

แต่นอกเหนือจากเรื่องของสไตล์ที่ชัดเจนแล้ว ไอเดียและคอนเซปต์ที่ซุกซ่อนอยู่ในแต่ละภาพคือสิ่งที่บิวได้แรงบันดาลใจจากการมองสิ่งต่างๆ รอบตัว แล้วจับมาผสมผสานกันจนเกิดเป็นภาพที่นำเสนอความเซอร์เรียลระหว่างมนุษย์กับอะไรบางอย่าง ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจนักเมื่อนักวาดสาวเปิดเผยว่าเธอมักเริ่มต้นสร้างผลงานจากการมีอารมณ์ร่วมก่อนปัจจัยอื่นใด

“มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเค้นออกมาได้ ต้องรอจังหวะและสถานการณ์จริงๆ อาจจะฟังดูเรียบง่ายไปหน่อย แต่เพราะผลงานส่วนใหญ่ของเรามักไม่ได้เกิดจากการวางแผนที่ซับซ้อนเท่าไรนัก หลายภาพเกิดจากการจินตนาการเล่นๆ ในช่วงเวลากับจังหวะที่เหมาะสม แล้วจึงถ่ายทอดภาพในหัวออกมาในรูปแบบของภาพวาดเท่านั้นเอง”

ปัจจุบันบิวกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ โดยที่ผ่านมาเธอเคยมีผลงานวาดภาพประกอบให้กับ a day 242 ฉบับ Hair และเพื่อเป็นการทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น เราขอพาทุกคนไปชม 5 ผลงานพร้อมคำอธิบายถึงไอเดียการสร้างสรรค์ผลงานทั้งหมดของ Onthe_Paper กัน

Just the Two of Us

เทคนิค : ดิจิทัล

“เป้าหมายของผลงานนี้คือเราอยากถ่ายทอดความยึดติดในตัวของมนุษย์ โดยสื่อสารออกมาผ่านสายตาของตัวละครทั้งสอง โดยมีดอกฮิกันบานะประกอบอยู่ ซึ่งสีแดงของดอกฮิกันบานะนั้นถึงจะดูยั่วเย้าชวนให้หลงในความสวยงาม แต่มันก็มีความอันตรายแฝงอยู่ลึกๆ เช่นเดียวกัน”

Eavesdropping

เทคนิค : ดิจิทัล

“นี่คือหนึ่งในผลงานที่เราได้ไอเดียมาจากความคิดชั่ววูบ จู่ๆ เราก็มีความคิดขึ้นมาในหัวว่าบางทีเราอาจกำลังโดนแอบฟังหรือโดนจับตาดูการกระทำโดยที่เราไม่รู้สึกตัวอยู่ก็ได้ ก็เลยวาดภาพดวงตาที่ออกมาจากหู เหมือนกับการแอบสอดส่อง ฟัง หรือจับตาดูการกระทำของเราอยู่”

Harajuku Girl

เทคนิค : ดิจิทัล

“ภาพนี้ไม่ได้มีคอนเซปต์อะไรเป็นพิเศษ เราแค่ชอบเสพแฟชั่นการแต่งตัวแนวเดคอร่าที่เน้นความฉูดฉาด ด้วยเอกลักษณ์และความฉูดฉาดของแฟชั่นสไตล์นี้นี่แหละที่ทำให้เราคิดว่าถ้าได้ลองวาดออกมาคงน่าจะสนุกดี”

Eyes

เทคนิค : ดิจิทัล

“ภาพนี้เกิดขึ้นได้เพราะเราอยากลองเล่นกับสายตาของมนุษย์และสัตว์ดู แม้ภาพนี้จะไม่ได้มีคอนเซปต์ที่พิเศษเช่นเดียวกัน แต่ก็เป็นอีกหนึ่งในภาพที่เราชอบ เพราะนอกจากการเล่นกับสายตา เราก็เล่นกับสีด้วย โดยเรากำหนดให้สีบนใบหน้าของผู้หญิงในภาพมีความคล้ายคลึงกับตัวของนกกระยางมากที่สุด”

Mirror

เทคนิค : ดิจิทัล

“อาจจะตรงตัวและเรียบง่ายไปหน่อย แต่แรงบันดาลใจของภาพนี้เป็นตอนที่เรากำลังมองตัวเองผ่านกระจกในห้องน้ำอยู่ เท่าที่จำได้คิดว่าเราจ้องอยู่นานพอสมควรเลย ซึ่งพอจ้องนานๆ เข้าในหัวเราก็เริ่มมีความคิดอยากวาดภาพนี้ออกมา”

The post Onthe_Paper นักวาดที่เปลี่ยนความคลั่งไคล้ในมังงะ ให้เป็นงานที่ว่าด้วยผู้หญิงและความหลอน appeared first on a day magazine.

“ตอนเด็กๆ เราหมกมุ่นเรื่องเกมมาก แต่ที่บ้านก็ไม่ได้รวยพอที่จะซื้อเครื่องเกมได้ พ่อแม่ก็ไม่ปล่อยไปร้านเกมเลย เราเลยทำได้แค่เก็บเงินค่าขนมไปซื้อหนังสือเกมมาดูแล้วก็นั่งวาดตาม จำได้ว่าซื้อมาเป็นร้อยเล่ม อ่านซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นแหละ พวกนี้มันเลยกลายเป็นสิ่งที่ฝังลึกในตัว

“กระทั่งเรามาสังเกตวิธีการจัดวางกราฟิกของเรา จึงได้เห็นว่าการวางฟอนต์แบบนี้ องค์ประกอบภาพแบบนี้ จุดนำสายตาแบบนี้ มันมีอิทธิพลมาจากเกมทั้งหมด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเราไม่ได้เรียนเรื่องการออกแบบมาโดยตรงด้วย”

แม้มีใจรักในเกมและการออกแบบแค่ไหน แต่ปืนในวัย ม.ปลายกลับตัดสินใจเข้าเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกันมากนัก หากแต่ในระหว่างที่เรียนนั้นเขาก็ค่อยๆ ศึกษาและฝึกฝนการออกแบบ 3D พร้อมเปิดเพจเฟซบุ๊กเพื่อลงผลงานของตัวเองควบคู่ไปด้วย stw.wts

“หลังเรียนจบเราก็กระโดดมาทำงานกราฟิกดีไซน์ เพราะถ้าพูดกันตรงๆ อาชีพศิลปินหรือคาแร็กเตอร์ดีไซเนอร์มันหางานยากมากนะ โดยเฉพาะในยุคก่อนหน้านี้ เราจึงผันตัวมาทำกราฟิกดีไซน์ ค่อยๆ ฝึกด้วยตัวเองก่อนจะเบนสายมาเรื่อยๆ อย่างทุกวันนี้”

จากประสบการณ์ในฐานะนักออกแบบภาพประกอบของปืนตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพัฒนาแนวทางการสร้างสรรค์ผลงานมาหลายครั้ง จากคาแร็กเตอร์ดีไซน์แนว low poly สู่รูปทรงสามมิติที่มีความโค้งมน นิ่มนวล ถ่ายทอดประเด็นสุขภาพจิต ซึ่งคอลเลกชั่นนี้เองที่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญและทำให้เขาได้รับเชิญเข้าสู่แวดวง NFT ในช่วงต้นปี 2564

“เราตัดสินใจลงขายงานชุด mental health เป็นชุดแรกใน NFT แต่ปรากฏว่าขายไม่ออกเลยเกือบ 3 เดือน เราเฟลมาก แต่มันก็ทำให้เราจับจุดอะไรบางอย่างได้ นั่นคือธรรมชาติของ NFT ที่จะต้องกระตุ้นด้วยความตื่นเต้นและเข้าใจได้ไม่ยากเกินไปนัก เพราะทุกวันนี้มีศิลปิน NFT เยอะมาก เราจึงต้องหาวิธีให้งานเราฉายแววออกมาจากผลงานชิ้นอื่นๆ ให้ได้ ซึ่งงานชุด mental health ของเรามันต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจค่อนข้างมาก”

ไม่ใช่ว่าปืนไม่รักผลงานชุดเก่า เขามองเห็นความงามในผลงานแต่ละชิ้นได้อย่างชัดเจน หากภายใต้เงื่อนไขของแพลตฟอร์มใหม่อย่าง NFT ปืนจึงจำเป็นที่จะต้องปรับเปลี่ยนแนวทางบางอย่าง

“เราตัดสินใจเปลี่ยนมาเป็นสไตล์ปัจจุบัน ซึ่งจะเป็นคาแร็กเตอร์สามมิติที่มีพื้นผิวเงาๆ ดูแล้วรู้สึกสนุก เห็นแล้วอยากลุกไปเล่นเกม แค่นั้นเลย เพราะความตั้งใจของเราคืออยากให้มันทำงานเหมือนเราเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา แม้ว่ามันจะไม่ใช่เกมเดียวกันกับที่เขาเคยเห็นในตอนเด็กๆ เพราะเราไม่ได้ลอกมา แต่มันเป็นผลงานยุคใหม่ที่ทำให้เขาหวนคิดถึงวัยเด็กและสร้างความรู้สึก nostalgia ที่แรงมากๆ” 

สำหรับปืน NFT ช่วยทลายข้อจำกัดเดิมๆ ของอาชีพนักวาดภาพประกอบในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นั่นคือการสร้างฐานผู้ติดตามในโซเชียลมีเดีย ซึ่งเป็นตัวแปรสำคัญที่มีผลต่อโอกาสในการถูกว่าจ้าง หรือการได้สร้างผลงานคอลแล็บกับแบรนด์ใหญ่ๆ I woke up and think sould I start writing morning pages or not? Could you please give me some advice?

“เราคิดว่ายอดฟอลโลเวอร์ในโลก NFT ไม่สำคัญมากเท่ากับโซเชียลมีเดียอื่นๆ เพราะสิ่งที่เราต้องแคร์มากกว่าคือผู้ติดตามของเรามีโอกาสที่จะซื้อผลงานเรามากน้อยแค่ไหน ดังนั้นตัวเลขฟอลโลเวอร์ของเราไม่จำเป็นต้องเยอะมากก็ได้ สิ่งที่สำคัญคือต้องอยู่ให้ถูกที่ ถูกคอมมิวนิตี้มากกว่า

“ที่สำคัญคือ NFT ก็ไม่ใช่เรื่องของดิจิทัลอาร์ตเฉยๆ แต่มันยังเป็นเรื่อง tokenomics (เศรษฐศาสตร์สกุลเงินดิจิทัล) เพราะการที่เราจะทำให้ตัวเองมีดีมานด์ที่สูงมันก็มีตัวแปรหลายอย่าง ดังนั้นในตลาดนี้เราจึงต้องใช้ความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ มาร์เก็ตติ้ง และแบรนด์ดิ้งด้วย

“และด้วยความที่สังคมใน NFT ทำให้เราเห็นผลงานของเพื่อนๆ ที่ปล่อยออกมาใหม่อยู่ตลอด ทำให้เราได้รับ motivation ไปโดยปริยาย มันเหมือนเราได้กลับไปอยู่ในยุค exteen หรือเว็บบอร์ดสมัยที่งานดิจิทัลอาร์ตเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ ในไทย ทุกคนขยันและมีไฟมากๆ”

ด้วยเหตุผลนี้เองที่ทำให้ปืนขยายบทบาทของตัวเองจากศิลปิน NFT ไปสู่การเป็นนักสะสม โดยปัจจุบันเขามีผลงานของศิลปินอื่นๆ อยู่ในมือมากถึง 40-50 ชิ้น

“เรารู้ว่าศิลปินบางคนอาจจะกำลังปรับตัวและเรียนรู้ ช่วงแรกเขาอาจจะยังขายไม่ค่อยได้ แต่ถ้างานมันสวยเราก็อยากเป็นคนแรกที่ซื้องานเขา ไม่ใช่ซื้อเพื่อเก็งกำไรด้วยนะ แต่เป็นเพราะเรารู้ว่าเขาจะมีความสุขสุดๆ ตอนที่เห็นอีเมลเด้งขึ้นมา” ปืนทิ้งท้าย

MONSTΞRS

“เราท้าทายตัวเองด้วยการออกแบบคาแร็กเตอร์ออกมาให้เยอะที่สุดภายในเวลา 100 วัน ได้มอนสเตอร์ออกมาประมาณ 50 ตัวทั้งสเกตช์และปั้นสามมิติ โดยให้ฟอลโลเวอร์ในเพจช่วยกันตั้งชื่อ ดังนั้นทุกตัวจึงมีชื่อด้วย ชิ้นนี้เป็นชิ้นแรกที่เราขายได้ใน NFT

“คอนเซปต์ของงานชิ้นนี้เราครอบด้วยวิธีการทำเป็นหลัก คือการท้าทายตัวเองตลอด 100 วัน ดึงศักยภาพตัวเองออกมาให้ได้มากที่สุด และพยายามที่จะสร้างเอนเกจเมนต์กับผู้คนด้วย”

Thank you, Slimes.

“ชิ้นนี้ผมชอบมาก ถ้าดูก็จะรู้เลยว่ามันได้แรงบันดาลใจมาจากเกมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เราอยากจะบิดเนื้อเรื่องเกม ปกติถ้าใครเคยเล่นพวกเกมผจญภัย ตัวละครหลักของเราคือนักรบที่จะต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดเพื่อสะสมค่าประสบการณ์ให้เก่งขึ้นถูกไหม แต่คราวนี้เราอยากทวิสต์ให้น่าสนใจมากขึ้น คือการพูดถึง empathy ที่เกมไม่ค่อยหยิบยกมาพูดถึงเท่าไหร่

“สมมติว่าเราเล่นเกมจนเก่งประมาณหนึ่งแล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องฆ่ามอนสเตอร์ห่วยๆ ที่เราเคยตีเพื่อเก็บเลเวลหรือเปล่า ดังนั้นเราจึงนำเสนอผลงานนี้ออกมาในลักษณะของการขอบคุณมอนสเตอร์เล็กๆ เหล่านั้น ซึ่งก็อาจจะเป็นมุมมองที่แปลกประหลาดว่าทำไมนักรบคนนี้ถึงมีมุมมองที่อ่อนโยนขนาดนี้”

Ethereum Eternity

“ชิ้นนี้เป็นการทดลองเรื่องเทคนิคล้วนๆ เลย เราอยากนำเทคนิคในปัจจุบันไปประยุกต์ให้เหมือนอยู่ในยุคเก่า เพราะคอมโพสของภาพนี้จะเหมือนกับคอมโพสของโปสเตอร์ยุคเก่าเชยๆ แต่เรานำมาจับคู่กับโมชั่นกราฟิกเพื่อให้มันหวือหวามากขึ้น เป็น NFT ชิ้นแรกของเราที่เป็นภาพเคลื่อนไหว

“อีกอย่างคือการตั้งชื่อและทำโลโก้ที่เราตั้งใจพ้องเสียงด้วยตัวอักษรนำเดียวกัน เหมือนวิธีการตั้งชื่อเกม หรือชื่อตัวละครในสมัยก่อน อย่าง Dungeons & Dragons และ Final Fantasy

“ผลตอบรับของชิ้นนี้ดีมาก หลายคนตื่นเต้นมากๆ เพราะเราโปรโมตค่อนข้างหนัก ตั้งแต่การปล่อยโลโก้ล่วงหน้าหลายวัน และด้วยความที่โลโก้หน้าตาเกมมากๆ ทุกคนก็เลยยิ่งเห็นสไตล์งานของเราชัดยิ่งขึ้นไปอีก”

ตามไปชมภาพ Ethereum Eternity แบบเคลื่อนไหวพร้อมซาวนด์ประกอบได้ที่ foundation.app/@stwwts/ethereum-eternity-56932

Trash Data

“ในภาพนี้มีเนื้อเรื่องอยู่ว่า มอนสเตอร์แต่ละตัวคือสิ่งที่อาศัยอยู่ใน Recycle Bin หรือถังขยะของคอมพิวเตอร์เราเอง เป็นสิ่งที่เราทิ้งไว้สักพักโดยที่ไม่ได้ไปยุ่งกับมันจนเหล่ามอนสเตอร์กลายร่างขึ้นมา หรืออาจจะกลายเป็นไวรัสในคอมพิวเตอร์ของเราอีกทีหนึ่ง

“ในแง่วิธีการพรีเซนต์ เราตั้งใจทำออกมา 2 เวอร์ชั่นเป็นขาวกับดำ (​​ΣIGMA Ver. และ ZΞTA Ver.) คล้ายกับเกมสมัยก่อนที่มักจะออกมา 2 เวอร์ชั่นเสมอ อย่างโปเกมอนที่จะมีเวอร์ชั่นน้ำเงินกับแดง เงินกับทอง หรือเขียวกับฟ้า เป็นมาร์เก็ตติ้งแบบโบราณที่เรานำมาประยุกต์ใช้กับ NFT ซึ่งคนที่ติดตามเราเขาก็สนุกมากว่าเขาจะเลือกแบบขาวหรือดำดี

“แต่งานนี้เราไม่ได้ทำเป็นโมชั่นเพราะว่าทำไม่ไหวจริงๆ ทั้งสองภาพมีมอนสเตอร์รวมกันเป็นร้อยตัว ใช้เวลาทำอยู่เป็นเดือนเพราะนอกจากสเกตช์แล้วก็ต้องแต่งเรื่องด้วย ทุกตัวที่เห็นอยู่ในนี้มีเรื่องราวของตัวเองทั้งหมด ถึงแม้ว่างานเราจะดูเหมือน doodle แต่เบื้องหลังเราจะวางโลกของมันเอาไว้เสมอ เพื่อให้ภาพที่ออกมาไม่สะเปะสะปะหรือหลุดจากกรอบ

“ปกติเวลาทำงานแอนิเมชั่นหรืองาน 3D เขาจะต้องมีหลายฝ่ายใช่ไหม ทั้งคนปั้น คนออกแบบ คนลงสี คนแอนิเมต ต้องแยกฝ่ายกันเพื่อที่จะทำได้เร็ว แต่สำหรับเราที่จบงานคนเดียวจึงต้องใช้เวลานานและต้องกำหนดสโคปเอาไว้ก่อนด้วย”

Super Tiny World

“โปรเจกต์นี้น่าจะเป็นโปรเจกต์ที่ใหญ่และครบเครื่องที่สุดสำหรับเรา

“เป็นคาแร็กเตอร์ดีไซน์ที่เราวางเนื้อเรื่องเอาไว้ด้วย คือปกติเกมส่วนใหญ่จะจบลงที่มอนสเตอร์ตัวบอสถูกฆ่าตายใช่ไหม แต่คราวนี้เราอยากลองคิดเนื้อเรื่องหลังจากนั้น ถ้าหัวหน้าตายแล้วลูกน้องยังอยู่ล่ะ พวกมันจะทำยังไงดี ดังนั้นมอนสเตอร์จิ๋วๆ พวกนี้จึงเป็นลูกน้องตัวร้ายที่ยังเหลือรอดและมารวมตัวกัน

“เราทำขายแยกตัวกันเป็น 1:1 collectible และทุกตัวก็มีเนื้อเรื่องของตัวเอง ถ้าเข้าไปดูจะเห็นว่าคอลเลกชั่นนี้มีเว็บไซต์แยกออกมาเป็นของตัวเองด้วย มันเป็นเหมือนโครงสร้างของโปรเจกต์นี้ สามารถเข้าไปดูคอลเลกชั่นได้ มี Discord เอาไว้คุยกันและมีเพลงของเกมนี้ให้ฟังด้วย เป็นเพลงที่เราทำเองทั้งหมด อาศัยประสบการณ์จากที่เคยทำเพลง bedroom indy มาก่อน”

เยี่ยมชมเว็บไซต์ของเหล่ามอนสเตอร์ตัวจิ๋ว Super Tiny World ได้ที่ www.stwwts.net

Illus Station : NFT Edition คือซีรีส์บทสัมภาษณ์ศิลปินและนักวาดภาพประกอบชาวไทยที่ทำผลงานโดดเด่นและน่าสนใจในสนาม NFT แพลตฟอร์มการทำงานในรูปแบบดิจิทัลที่ทำงานด้วยเทคโนโลยีบล็อกเชน เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินทั่วโลกได้ซื้อ-ขายผลงานและแลกเปลี่ยนแรงบันดาลใจแบบไร้พรมแดน

The post stw.wts ศิลปินที่เปลี่ยนความบ้าเกมในวัยเด็ก เป็นงานออกแบบ 3D ที่อัดแน่นด้วยกลิ่นอาย nostalgia appeared first on a day magazine.

“ศิลปินไทยทุกวันนี้เก่งมากเลยนะ ซึ่งเรามองว่า NFT นี่แหละทำให้นักสะสมทั่วโลกเห็นว่า มีศิลปินตัวท็อปๆ เยอะมาก และตระหนักว่าชุมชนของนักวาดภาพชาวไทยมันกำลังร้อนแรงจริงๆ”

ไม่ต่างอะไรกับศิลปินหลายคนที่หลงใหลการวาดรูปตั้งแต่เด็กๆ ตุ๊เล่าว่า ตั้งแต่ที่เริ่มจำความได้เขาก็สนุกกับการหยิบปากกามาขีดๆ เขียนๆ กำแพงบ้านอยู่ตลอดเวลาแล้ว

“ตอนเด็กๆ เรามีความฝันอยากเป็นศิลปินนะ เพียงแต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโตไปเราจะเป็นศิลปินแบบไหน เพราะสมัยก่อนเราก็เห็นภาพของอาจารย์เฉลิมชัยที่วาดรูปได้เป็นล้านๆ ซึ่งมันไกลตัวมากๆ เพียงแต่เราก็พยายามฝึกฝนทักษะการวาดรูปอยู่เรื่อยๆ”

กระทั่งช่วง ม.ปลายตุ๊ก็ได้รู้จักกับผลงานของ ‘PUCK’ (หมู–ไตรภัค สุภวัฒนา) นักวาดการ์ตูนชาวไทยที่กลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญให้ตุ๊พัฒนาลายเส้นของตัวเองเรื่อยมาจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

“เราชอบสไตล์ของพี่หมู ไตรภัคมากๆ แต่ถ้าเทียบกันแล้วสไตล์ของพี่หมูจะมีความดิบเถื่อนอยู่หน่อยๆ ในขณะที่เราจะชอบความสว่างสดใส และความสะอาดตามากกว่า เราเลยใช้จุดนี้เพื่อทำให้ลายเส้นของตัวเองแตกต่างไปจากเขา โดยที่อีกแรงบันดาลใจหนึ่งของเราคือ การ์ตูนอเมริกันอย่าง Rick and Morty”

เมื่อเวลาผ่านไป ลายเส้นของตุ๊เองก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ สิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นในผลงานของตัวเองก็คือ ‘ความเป็นเด็ก’ ซึ่งกลายมาเป็นคอนเซปต์สำคัญในผลงานแทบทุกชิ้น ไม่ว่าเนื้อหาในภาพจะจริงจังแค่ไหน แต่ตุ๊ก็มักจะถ่ายทอดและนำเสนอมันออกมาอย่างสนุกและสดใสอยู่เสมอ

เมื่อมองเผินๆ งานของตุ๊อาจดูเหมือนภาพประกอบนิ่งๆ ทั่วไป แต่ในความเป็นจริงแล้วกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของงานที่ตุ๊สร้างสรรค์นั้นเต็มไปด้วยมูฟเมนต์เล็กๆ สอดแทรกอยู่ในนั้น ซึ่งตุ๊เองนิยามงานสไตล์นี้ว่า ‘ภาพประกอบที่ขยับได้’

“เราชอบการขยับ เพราะเรารู้สึกว่าการขยับสามารถเล่าเรื่องได้ดี มันช่วยปรุงแต่งวิชวลเพิ่มเติมและช่วยไกด์ความรู้สึกให้กับคนดูสามารถจินตนาการต่อได้ง่ายขึ้น”

ด้วยความที่คุ้นเคยกับการผลิตผลงานศิลปะที่มีลูกเล่นอยู่ก่อนแล้ว นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ตุ๊ได้รับการเชิญชวนจากนักสะสมคนหนึ่งให้มาลงขายผลงานของตัวเองใน NFT ดู 

“ชิ้นแรกที่เราลงไปก็ยังไม่ได้รับความสนใจมากนัก แต่พอเราลงผลงานชิ้นที่สองนั่นแหละที่ทำให้มีคนสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นพอถึงจุดหนึ่งที่เราสามารถพาผลงานของตัวเองให้ไปแตะหลักแสนได้ เราก็เลยมองว่า NFT น่าจะกลายเป็นเส้นทางหนึ่งที่จะช่วยสร้างความมั่นคงให้กับเราในฐานะศิลปินได้แล้ว”

“เราดีใจที่ได้เห็นศิลปินไทยหลายๆ คนขายผลงานได้มากขึ้นผ่าน NFT นะ แล้วมันก็ทำให้นักสะสมชาวต่างชาติตระหนักว่า ประเทศไทยยังมีศิลปินเจ๋งๆ อยู่อีกเยอะมากที่ยังไม่เคยถูกมองเห็น เพียงแต่ในขณะที่ NFT มันเปิดโอกาสให้กับศิลปินจำนวนมากก็จริง แต่เราก็ไม่อยากให้มองว่า NFT คือคำตอบของชีวิตศิลปินหลังจากนี้

“แน่นอนว่าตอนนี้มันสร้างรายได้ให้กับศิลปินได้จริงๆ แต่ถึงจุดหนึ่งแพลตฟอร์มมันก็อาจเปลี่ยนแปลงไป อย่างตอนนี้แม้ว่าเราจะขายงานได้หลายชิ้นจาก NFT แต่เราก็ยังทำงานอื่นอยู่เรื่อยๆ เพราะเราไม่อยากให้มองว่า NFT คือคำตอบสุดท้าย”

ผลงานภาพประกอบที่เคลื่อนไหวได้และพร้อมจะปล่อยพลังงานอันแสนคึกคักอยู่ตลอดเวลาคือหัวใจสำคัญในงานศิลปะของ TU!! ที่เราสัมผัสได้ ซึ่งเราก็เชื่อว่าความสนุกสนานในผลงานชิ้นต่างๆ จะส่งให้การเดินทางในฐานะศิลปินของ TU!! ยังไปได้อีกไกล ไม่ว่าจะใน NFT หรือแพลตฟอร์มใดๆ ที่อาจเกิดขึ้นมาหลังจากนี้ 

นี่คือ 5 ผลงานของ TU!! ที่จะช่วยให้รู้จักตัวตนและวิธีคิดของเขามากขึ้น

‘ OLD BELIEF / NEW BELIEF ’

“งานนี้ไม่ใช่งานชิ้นแรกที่เราลงขายใน NFT แต่เป็นงานชิ้นแรกที่พาเราไปแตะ 1ETH เราชอบงานนี้ในแง่ของไอเดีย เพราะเราพยายามจะเล่นกับความเชื่อ ค่านิยม และวัฒนธรรมของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยๆ ศาสนาก็เหมือนกัน อย่างในตอนนี้มันกลายเป็นว่า มนุษย์สามารถนับถืออะไรก็ได้แล้ว บางคนอาจจะนับถือตัวเองก็ได้ นับถือจิตวิญญาณก็ได้ หรือกระทั่งศาสนาเบคอนยังมี เราชอบงานนี้เพราะมันมี storytelling อยู่ในงาน”

NEW WORLD (TU!! X Safeplanet)

“งานนี้ Safeplanet มาชวนเพราะเห็นผลงานเราใน NFT ซึ่งตอนนั้นเขากำลังจะปล่อยเพลงใหม่พอดี ด้วยความที่เราชอบทำงานที่เป็นปกเพลงอยู่แล้วก็เลยยิ่งเข้าทางเขาพอดี โจทย์ของ Safeplanet คือ อยากได้งานที่มีความเป็นญี่ปุ่น city pop หน่อยๆ ผสมผสานกับไอเดียของเราที่พอได้ฟังเพลงนี้ (โลกใบใหม่) ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความเสี่ยงที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรักเราไหม มันคือการเดิมพันน่ะ เราก็เลยนึกถึงการพนัน เอเลเมนต์หลายๆ อย่างในภาพมันเลยจะมีความเกี่ยวข้องกับการพนัน ไม่ว่าจะเป็นลูกเต๋า รูเลตต์ และสล็อตแมชชีน ซึ่งทางวง Safeplanet ก็ชอบไอเดียมากๆ เป็นงานที่ส่งดราฟต์เดียวผ่านเลย”

ADVENTURE OF MY HEAD

“เราชอบงานนี้เพราะเราอะแดปต์มันเข้ากับสเกตบอร์ด จะเห็นว่ารูปทรงของภาพมันจะเป็นทรงของแผ่นสเกตบอร์ด ความพิเศษคืองานนี้เราขายเป็น bundle คือถ้าใครชนะประมูลงานชิ้นนี้ก็จะได้แผ่นสเกตบอร์ดจริงๆ ไปด้วย ซึ่งคนที่ชนะก็เป็นนักสะสมจากอเมริกา 

“แนวคิดของงานนี้ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก คือการที่เราสะท้อนภาพที่อยู่ในหัวของเราออกมา เช่น เรื่องความมั่นคง เรื่องความฝันที่เราอยากจะไปพ่นกำแพง เรื่องสาวๆ (หัวเราะ)”

WELCOME TO CAPITALISM

“งานนี้เล่นกับประเด็นทุนนิยมผูกขาด โดยที่แมวกวักคือสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งที่ยิ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับค่อยๆ ทำลายคนตัวเล็กตัวน้อย ร้านชำเล็กๆ ที่ถูกแมวกวักตัวใหญ่บดขยี้ และกอบโกยถุงเงินถุงทองไปเรื่อยๆ ส่วนปืนที่แมวถืออยู่ก็สื่อว่า ท้ายที่สุดแล้วแมวกวักตัวนี้มันกำลังปล้นอะไรจากใครไปหรือเปล่า”

PYRAMID PARTY

“ชิ้นนี้เป็นงานที่เรากำลังจะปล่อยขายเร็วๆ นี้ ก็เลยตัดสินใจเลือกมาโปรโมตให้ดูเลย โดยไอเดียของงานชิ้นนี้คือการเล่นกับเพลง EDM สไตล์อียิปต์ เราก็เลยเลือกหยิบเอเลเมนต์ต่างๆ ที่เกี่ยวกับอียิปต์มาวาดเป็นงานชิ้นนี้

“อีกอย่างคือเรายังไปชวนศิลปินคนหนึ่งมาแต่งเพลงให้กับภาพนี้ด้วย สำหรับใครที่ประมูลงานนี้ไปจึงไม่เพียงจะได้ภาพนี้อย่างเดียว แต่ยังจะได้เพลงประกอบที่แต่งขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับภาพนี้ไปด้วย”

#aday #IllusStation #NFT

_________________

‘Illus Station: NFT Edition’ คือซีรีส์บทสัมภาษณ์ศิลปินและนักวาดภาพประกอบชาวไทยที่ทำผลงานโดดเด่นและน่าสนใจในสนาม NFT แพลตฟอร์มการทำงานในรูปแบบดิจิทัลที่ทำงานด้วยเทคโนโลยีบล็อกเชน เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินทั่วโลกได้ซื้อ-ขายผลงานและแลกเปลี่ยนแรงบันดาลใจแบบไร้พรมแดน  

The post TU!! ศิลปินที่สนุกกับภาพประกอบขยับได้ และเชื่อว่า NFT ช่วยให้ศิลปินไทยเป็นที่รู้จักมากขึ้น appeared first on a day magazine.

เจ้าคาแร็กเตอร์สุดน่ารักที่มีทั้งมะเขือเทศ แมว ดอกไม้ ไปจนถึงคุณลุงจับผีเสื้อด้วยความสดใสสส (เน้นเสียง) คือผลงานที่สร้างสรรค์ขึ้นด้วยเทคนิค digital paint และอะนิเมตแบบเฟรมต่อเฟรมทุกชิ้น โดยศิลปิน NFT หน้าใหม่อย่างฟ้า–พัชชา ชัยมงคลทรัพย์

ย้อนไปในวัยเด็ก ฟ้าชื่นชอบการวาดรูปมาตั้งแต่จำความได้ แต่กว่าจะมาเป็นลายเส้นน่ารักเรียบง่ายอย่างทุกวันนี้ ก็ผ่านการทดลองและค้นหาสไตล์ใหม่ๆ อยู่นานหลายปี จากที่เคยวาดภาพโดยเน้นดีเทลเป็นหลัก ลายเส้นปัจจุบันของฟ้ากลับถูกลดทอนให้เรียบง่ายกว่าเดิมหลายเท่า โดยหนึ่งในปัจจัยที่มีผลต่อสไตล์งานของเธอก็คือหน้าที่การงาน

ปัจจุบันฟ้าทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์อยู่ที่ iLaw ซึ่งด้วยเนื้องานก็ทำให้เธอจำเป็นต้องคลุกคลีกับคอนเทนต์หนักๆ อย่างเรื่องกฎหมาย การเมือง หรือการรณรงค์ แต่ในแง่ของการนำเสนอ ฟ้าตั้งใจอยากให้คนทั่วไปสามารถเข้าใจข้อมูลยากๆ เหล่านั้นได้ง่ายขึ้น จึงมักออกแบบภาพวาดให้ดูเป็นมิตร และสื่อสารด้วยโทนที่สดใสเป็นหลัก 

“ช่วงนี้สไตล์งานของเราเลยมักจะคล้ายกันกับที่วาดในงานประจำ ต่อให้เป็นงานที่วาดเล่นแต่ก็ยังใช้สีสดๆ น่ารักๆ เหมือนกัน”

ฟ้าเปิดตัวเข้าสู่โลก NFT ด้วยคาแร็กเตอร์ที่ชื่อว่า ‘Running Against Sadness’ เธอบอกว่าด้วยบรรยากาศบ้านเมือง การบริหารของรัฐที่ชวนให้เครียดและซึมเซา เธอจึงคิดหาอะไรทำแก้คิดมาก เพราะอยากวาดอะไรที่นำมาอะนิเมตได้ เธอจึงนึกถึงท่าวิ่งของอาราเล่ หรือการวิ่งแบบโลกสวยในทุ่งลาเวนเดอร์ 

“ไอเดียคือในเมื่อบ้านเมืองมันซึมเซานัก งั้นก็วาดคาแร็กเตอร์ให้ออกมาวิ่งต้านเศร้ากันไปเลย ช่วงที่วาดตัวแรกๆ เรายังไม่ได้คิดอะไรมากนัก เน้นด้นสดเป็นส่วนใหญ่ ชอบแมว ชอบดอกไม้ ชอบมะเขือเทศ ก็วาดให้มันวิ่งไป”

กระทั่งเริ่มจับทิศทางการอะนิเมตได้ ฟ้าจึงเริ่มใส่กิมมิกเป็นพร็อพที่ทำให้คาแร็กเตอร์แต่ละตัววิ่งแล้วดูเด้งดึ๋ง น่ารักยิ่งขึ้นไปอีก! ยกตัวอย่างเช่น จังหวะการวิ่งแล้วหมวกลอย วิ่งแล้วหน้าซูชิกระเด็น วิ่งแล้วเดาะแอปเปิลไปด้วย ซึ่งก็เป็นลูกเล่นที่ใครผ่านมาเห็นเป็นต้องเอ็นดู เพราะดูแล้วอารมณ์ดีจนอยากบิดราคาใน NFT เพื่อที่จะได้น้องๆ มาครอบครอง 

แต่แน่นอนว่าบิดแรกของเธอก็ไม่ได้มาง่ายๆ ทำเอาฟ้าเกือบถอดใจเลิกทำไปหลายครั้งเหมือนกัน

“ช่วงแรกที่เริ่มเข้าวงการ NFT เราไม่เข้าใจตลาดเลยว่าเขาเล่นกันยังไง จนกระทั่งวาดขายไปได้สักพักถึงเข้าใจว่า NFT มันเป็นการสะสมจริงๆ คล้ายกับการซื้อพระเครื่อง มีการซื้อมาขายไป เก็งราคากัน” 

เพื่อให้ตอบโจทย์ความต้องการของเหล่านักสะสม งานของฟ้าส่วนใหญ่จึงมักทำออกมาเป็นคอลเลกชั่น เธอว่ายิ่งคอลเลกชั่นเป็นที่นิยมมากขึ้นเท่าไหร่ มูลค่าของคอลเลกชั่นนั้นก็จะสูงขึ้นตาม งานออกแบบชิ้นถัดๆ ไปก็จะมีความต้องการมากขึ้น ทำให้สามารถคิดไอเดียสนุกๆ ในการขายได้มากขึ้นด้วย

“ที่สำคัญคือ NFT ทำให้เราได้วาดรูปเล่น ถ้าไม่นับการวาดรูปที่เป็นงานประจำ นี่เป็นช่วงที่เราได้วาดรูปเยอะที่สุดในรอบหลายปีเลย” ด้วยเหตุนี้ฟ้าจึงยังขะมักเขม้นสร้างสรรค์งานคอลเลกชั่นอื่นๆ ออกมาอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าการลงขายงานใน NFT จะไม่มีสูตรสำเร็จที่ตายตัว และไม่สามารถคาดการณ์ผลลัพธ์ของแต่ละภาพได้เลยก็ตาม

KK. the People

“นี่คือตัวที่เราชอบที่สุดในคอลเลกชั่น Running Against Sadness ชื่อว่า KK. the People เป็นชาวม็อบเป็ดที่ออกไปลุยกับรถจีโน่สาดสี ถ้าดูแบบขยับร่มมันจะอ้าๆ หุบๆ ได้ด้วย ยิ่งมีชาวต่างชาติหลายคนมาถามเราว่างานนี้คืออะไร เราเลยได้อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยให้เขาฟังไปได้ต่อ”

Skull Spirit

“ชิ้นนี้ชื่อ Skull Spirit เป็นงานที่ลงในเว็บ Foundation ชิ้นเดียวที่ไม่ได้ทำแบบคอลเลกชั่น มันเป็นภาพที่เราฟุ้งๆ ถึงโลกหลังความตายของสัตว์โบราณที่วิญญาณจะวนเวียนอยู่ในกระดูก แต่ในโลกนี้จะมีทูตคอยปลูกต้นไม้เพื่อหล่อเลี้ยงพลังอยู่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าตอนนั้นอยากวาดต้นไม้เขียวๆ เป็นการส่วนตัว (หัวเราะ)

“งานนี้ทำให้เราได้สัมผัสบรรยากาศการถูกประมูลงานเป็นครั้งแรก ตื่นเต้นมาก และมันก็ทำให้เรามั่นใจขึ้น จากเดิมที่ไม่ค่อยมั่นใจในงานตัวเองเท่าไหร่ เวลาคนชมว่างานสวยเราก็ไม่รู้เขาชมว่าสวยแค่ไหน แต่พอมีคนยอมจ่ายเงินเพื่อซื้องานเราแสดงว่ามันก็ต้องดีในระดับหนึ่งแหละมั้ง เหมือนเพิ่มความมั่นใจขึ้นมานิดหนึ่ง”

DOT EYES

“DOT EYES เป็นคาแร็กเตอร์ตาจุด ที่มีทั้งคน หมา แมวและสิ่งมีชีวิตแบบอื่นๆ เป็นอีกคอลเลกชั่นที่ตอนนี้เรากำลังสนุกกับการทำมาก ตอนนี้ทำมา 64 ตัวแล้ว แต่เราวางแผนไว้ว่าจะทำให้ถึง 100 ตัว

“ตอนแรกที่ทำเราคิดว่าจะเน้นขายแบบราคาเบาๆ ชิ้นแรกเราเลยขายในราคา 0.002 ETH (ประมาณ 150 บาท) พอทำมาถึงตัวที่ 49 จังหวะขายก็เริ่มนิ่งๆ แต่พอดีมีคอลเลกเตอร์ต่างชาติเขาชอบและซื้อไป จากนั้นเลยทำให้มีคนตามมาซื้อกันเยอะเลย ตอนนี้ตัวที่ขาย second sell ได้ราคาสูงสุดอยู่ที่ 0.1 ETH (ประมาณ 7,500 บาท) ถึงเราจะไม่ได้เงินในส่วนนี้ แต่พอเห็นเพื่อนๆ ที่ช่วยซื้อเก็บตั้งแต่ตัวแรกๆ เอาไปตั้งขายใหม่แล้วเขาขายได้ก็ดีใจมาก

Ketchupan

“บางทีเวลาวาดเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากจริงๆ วาดเอามันซะเยอะ อย่างตัวนี้ก็ชอบเพราะชอบสีแดง (หัวเราะ)

“ตัวนี้เป็นตัวที่สามในคอลเลกชั่นที่เริ่มทำ ที่เราทำออกมาเป็นคาแร็กเตอร์แบบนี้ได้ส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นเพราะเราชอบงานแนวคาแร็กเตอร์ดีไซน์อยู่แล้ว เราสนุกเวลาได้หยิบจับคอนเซปต์ที่หลากหลายแล้วนำมาสร้างเป็นคาแร็กเตอร์ใหม่ๆ ซึ่งส่วนหนึ่งอาจจะได้อิทธิพลมาจากงานสไตล์ Cartoon Network ที่มีรูปทรงชัดเจน มองแล้วทำให้รู้สึกได้ว่าตัวการ์ตูนแต่ละตัวมีนิสัยหรือความชอบอะไร”

Kentaro

“เราเคยทำการแจก NFT หนึ่งชิ้น โดยมีเงื่อนไขว่าให้เสนอไอเดียของคอลเลกชั่นต่อไป อันไหนที่ได้รับเลือกเราจะแจก แต่ให้สิทธิเฉพาะคนที่เป็นเจ้าของคอลเลกชั่นเท่านั้น
“การแจกครั้งนั้นมันทำให้คอลเลกชั่น Running Agaist Sadness ขาย second sell ได้เป็นครั้งแรก ซึ่งก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร อาจเป็นเพราะคอลเลกเตอร์เริ่มเห็นว่าการเป็นเจ้าของคอลเลกชั่นจะทำให้เขาได้สิทธิพิเศษในการเข้าถึงกิจกรรมต่างๆ ของเรามากขึ้น หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะว่าคนเห็นคาแร็กเตอร์ตัวที่แถมแล้วชอบก็เลยตามไปซื้อตัวเก่าๆ ก็ได้
“ซึ่งตัวที่แถมก็คือลุง Kentaro นี่แหละ ถ้าดูแบบเคลื่อนไหวจะเห็นว่าปลาดิบบนซูชิมันลอยได้ เหมือนลุงกำลังปั้นซูชิอยู่”

The post PHAR ศิลปินที่จับความซึมเซาของบ้านเมืองมาสร้างความสดใสในนามของ ‘Running Against Sadness’ appeared first on a day magazine.

ย้อนกลับไปสมัยเด็ก วินเองก็ไม่ต่างจากนักวาดส่วนใหญ่ที่เริ่มวาดรูปเล่นตั้งแต่ก่อนจะอ่านหนังสือออก และหนังสือเล่มแรกที่เขาหัดอ่านก็หนีไม่พ้นการ์ตูนwawawawin

“ความฝันวัยเด็กคืออยากเป็นนักวาดการ์ตูน แต่สุดท้ายก็ได้มาเป็นนักวาดภาพประกอบแทน” เมื่อโตขึ้นวินค้นพบว่านักวาดการ์ตูนเป็นอาชีพที่ต้องใช้พลังมหาศาลในการวาด ขณะที่ตัวเขาเองสนุกกับการพาผลงานของตัวเองไปแทรกซึมอยู่ตามพื้นที่ใหม่ๆ ที่อยู่นอกเหนือจากนิยามคำว่า ‘พื้นที่สำหรับงานศิลปะ’

“เราจะเห็นได้ว่าภาพประกอบอยู่แทบทุกที่ไม่ว่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ยันกิจกรรมของชุมชน หรือแม้กระทั่งกิจกรรมทางการเมือง ซึ่งทั้งหมดที่ว่ามานี้ก็ไม่จำเป็นต้องยึดโยงกับความนิยมในกระแสหลักอย่างเดียว”

สำหรับวิน การวาดรูปนั้นเปรียบเสมือนการเก็บเลเวลในเกมที่เขาจะค่อยๆ หยิบสิ่งรอบตัวที่น่าสนใจมาใช้เป็นวัตถุดิบในการสร้างสรรค์ พร้อมกับพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเชื่อที่ว่าศิลปินเองก็จำเป็นต้องเติบโตไปพร้อมกับผลงาน ส่วนเรื่องสไตล์นั้นเป็นเพียงแค่เทคนิคการสื่อสารที่เขาเลือกใช้ wawawawin

“สิ่งสำคัญที่หล่อหลอมเราคือป๊อปคัลเจอร์ต่างๆ ทั้งดนตรี ภาพยนตร์ วิดีโอเกม การ์ตูน หนังสือ เมื่อมาผสมกับเรื่องที่เราเจอ ความรู้สึกนึกคิด และมุมมองของเรา มันก็ออกมาเป็นผลงานแต่ละชิ้น” มากกว่าความชอบที่ส่งผลต่อการทำงาน วินยังนิยามตัวเองว่าเป็นเนิร์ดคนหนึ่งที่ชอบอะไรก็อยากค้นคว้าในสิ่งที่ตัวเองสนใจให้มากที่สุด อย่างสมัยที่เขาชอบเกม Nintendo ยุคซูเปอร์แฟมิคอม จนพาตัวเองย้อนไปศึกษาประวัติศาสตร์ของเกมอย่างลงลึก

“การที่เราได้เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้คนพวกนี้ทำงานแบบนี้ออกมาเราว่ามันสนุกดีนะ เหมือนกับได้ถอดรหัสว่าสิ่งที่เราชอบมันประกอบขึ้นจากอะไรและได้เห็นว่าตัวเราชอบอะไรในสิ่งนั้นๆ”

เมื่อ NFT และเทคโนโลยีบล็อกเชนเริ่มเป็นที่แพร่หลายในหมู่ศิลปิน วินเองก็เป็นคนหนึ่งที่สนใจและตื่นตัว โดยเฉพาะในแง่มุมของแพลตฟอร์มที่ช่วยกระจายอำนาจและโอกาสให้แก่ศิลปินตัวเล็กๆ แต่เขาเองก็ยอมรับว่ายังมีอุปสรรคและความยากหลายข้อสำหรับศิลปินรุ่นใหม่ในสนาม NFT

“คิดว่าหลายคนน่าจะมีประสบการณ์คล้ายกัน คือในฐานะคนทำงานศิลปะคนหนึ่งเราก็ไม่ได้รู้เรื่องการตลาดหรือวิธีการโปรโมตงานของตัวเองเท่าไหร่ แต่ NFT ทำให้เราต้องสนใจตรงนี้มากขึ้น เพราะผลงานที่อยู่บนแพลตฟอร์มนั้นมีเยอะมากๆ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องรีแอกต์กับผู้คนในนั้นเพื่อให้เขาหันมาเห็นผลงานของเรา

“ในแง่ดีคือมันก็ทำให้เราได้เห็นงานแปลกๆ เจ๋งๆ ที่ไม่เห็นในแวดวงศิลปะกระแสหลักของบ้านเรา มันทำให้รู้เลยว่าพื้นที่สำหรับงานสร้างสรรค์ของบ้านเรามันกดทับคนทำงานขนาดไหน รวมถึงทำให้เราได้รู้จักเพื่อนใหม่ทั้งคนไทยและต่างประเทศ เพราะมันมีวาระให้มาเจอและสนับสนุนกันในแบบที่แวดวงศิลปะแบบเดิมๆ อาจจะไม่มี แม้เราจะทำงานวาดแต่ทุกวันนี้ก็ได้เป็นเพื่อนกับคนทำภาพ 3D ช่างภาพ และนักสะสมจากทั่วโลก”

ผลงานที่เชื่อมโยงทั้งกับตัวตนของศิลปินและผู้คนในสังคมได้ คือหัวใจของการสร้างสรรค์ผลงานในแบบของวิน ไม่ว่าจะเป็นแพลตฟอร์ม NFT หรือรูปแบบอื่นๆ

ปัจจุบันถือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเส้นทาง NFT ของวินเท่านั้น และเรามั่นใจว่ายังมีความเป็นไปได้อีกมากมายที่รอเขาอยู่ในอนาคต

PULP FICT.

“เป็นหนึ่งในภาพประกอบ zine เกี่ยวกับภาพยนตร์และวงดนตรีอินดี้ยุค 90s โดยชิ้นนี้เราวาดขึ้นเพื่อ tribute ให้หนังคลาสสิกเรื่อง Pulp Fiction (1994) ใช้เทคนิคสีน้ำและหมึกบนกระดาษซึ่งเป็นหนึ่งในเทคนิคที่ค่อนข้างเข้ามือ อีกอย่างคือพอเป็นงานวาดมือแล้วก็รู้สึกว่าสามารถถ่ายทอดความรู้สึกดิบๆ ของยุคนั้นได้ดี”

H 3 F–Family Product

“ปีที่แล้วเราได้มีโอกาสทำอาร์ตเวิร์กให้กับไวนิลอัลบั้ม Family Product ของวง H 3 F โดยภาพต้นฉบับของภาพนี้เป็นการคอลลาจภาพถ่ายหลายภาพ โดยทางวงอยากให้รีโปรดักต์เป็นลายเส้นในแบบของเราอีกที สาเหตุที่เลือกภาพนี้มาเล่าคือมันเป็นการวาดภาพคอลลาจกิจกรรมต่างๆ ของวงที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้เดินทางไปพร้อมกับวง เป็นประสบการณ์บางอย่างที่ซ้อนทับกันอยู่ สนุกดี”

a night

“ภาพนี้เป็นภาพที่เคยลงในนิตยสาร a day ฉบับ a night  ซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงที่เราเพิ่งเรียนจบมาใหม่ๆ กำลังรู้สึกงงๆ สับสนกับชีวิตพอสมควร จึงเก็บอารมณ์ความรู้สึกกับความทรงจำมาประกอบเป็นภาพนี้”

Mute & Enjoy

“ภาพนี้ได้ร่วมแสดงในนิทรรศการ Human Rights in ASEAN: The Cartoonist Perspective ซึ่งมีหัวข้อคือ ‘Human Rights in my Country’

“เราวาดรูปนี้ขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2564 ช่วงที่มีเหตุการณ์เจ้าหน้าที่รัฐรุมทำร้ายทีมแพทย์อาสาในการชุมนุม ‘นับหนึ่งถึงล้าน คืนอำนาจให้ประชาชน’ ที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ซึ่งหลังจากวันนั้นก็ยังมีเหตุการณ์รายวันอีกนับไม่ถ้วนที่รัฐบาลและผู้มีอำนาจใช้ความรุนแรงกับประชาชนอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนใจหลักการสากลใดๆ ไม่สนใจแม้กระทั่งเสียงวิจารณ์ก่นด่าของผู้คน ขณะที่ประชาชนยังคงโดนซ้ำเติมด้วยมาตรการจัดการโรคระบาดที่ล้มเหลว”Text is going to be longer because of this sentence then you need to type more. By the way we have to type more and more because of you bitch. Text is going to be longer because of this sentence then you need to type more.

THE INCREDIBLE DOGE

“ผลงาน NFT ชิ้นล่าสุดที่ขายไป เป็นแอนิเมชั่นลูปสั้นๆ ประกอบเพลงความยาว 1 นาที โดยชิ้นนี้เรารวมหลายๆ อย่างที่เราสนใจคือ ป๊อปคัลเจอร์ (หนังสือการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่) วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต (มีม) และ cryptocurrency (Dogecoin) แล้วก็นำทั้งหมดมาประกอบเข้าด้วยกันในแบบของเรา และมีพวก easter egg ต่างๆ ซ่อนไว้

“สุดท้ายปิดประมูลไปที่ 3.88 ETH (ประมาณ 9,662 ดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งสาเหตุที่ภาพนี้มีราคาประมูลสูงกว่าภาพอื่นๆ ที่เคยลง เราคิดว่า NFT collector หลายคนน่าจะมีความสนใจคล้ายเรา คือโตมากับป๊อปคัลเจอร์และอินเทอร์เน็ต และโชคดีที่มีคนสนใจผลงานนี้ของเรามากกว่าหนึ่งคน มันจึงกลายเป็นประมูลแข่งกัน ซึ่งเมื่อผลออกมาเราก็ทั้งดีใจและตกใจไปพร้อมกัน”

‘Illus Station: NFT Edition’ คือซีรีส์บทสัมภาษณ์ศิลปินและนักวาดภาพประกอบชาวไทยที่ทำผลงานโดดเด่นและน่าสนใจในสนาม NFT แพลตฟอร์มการทำงานในรูปแบบดิจิทัลที่ทำงานด้วยเทคโนโลยีบล็อกเชน เพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินทั่วโลกได้ซื้อ-ขายผลงานและแลกเปลี่ยนแรงบันดาลใจแบบไร้พรมแดนText is going to be longer because of this sentence then you need to type more. By the way we have to type more and more because of you bitch. Text is going to be longer because of this sentence then you need to type more.

The post Wawawawin ศิลปินที่นิยามตัวเองเป็นเนิร์ดสายป๊อปคัลเจอร์ และพัฒนาตัวเองจนเจอทางที่ใช่ใน NFT appeared first on a day magazine.

เราไม่แปลกใจเมื่อเปาโลเล่าว่า แรงบันดาลใจในการวาดรูปของเขาคือแอนิเมชั่นตะวันตกอย่าง Looney Tunes และการ์ตูนในช่อง Nickelodeon แตกต่างจากนักวาดไทยส่วนใหญ่ที่มักเริ่มต้นจากความหลงใหลในอนิเมะญี่ปุ่น

“เราชอบลายเส้นการ์ตูนสมัยก่อนมากๆ ดูเยอะมากจนมันค่อยๆ ฝังซึมลงไปในสมองของเรา นอกจากนี้เรายังชอบลายกราฟิกบนเสื้อยืดเก่าๆ ด้วย ชอบคาแร็กเตอร์ที่ปรากฏอยู่บนเสื้อยืดเหล่านั้น เวลาเราคิดงานเลยชอบจินตนาการถึงการออกแบบคาแร็กเตอร์บนเสื้อยืดเก่าๆ”

ส่วนนามปากกา A KID FROM YESTERDAY นั้น เปาโลอธิบายว่ามาจากชื่อเพลง The Kids From Yesterday ของ My Chemical Romance วงดนตรีในดวงใจของเขา เพียงแต่แทนที่จะใช้ ‘the’ เหมือนกับต้นฉบับ เขากลับเปลี่ยนไปใช้ ‘a’ เพราะมองว่าการใช้ the จะทำให้ตัวตนของเขาดูมีความสำคัญจนเกินไป

“เราไม่ได้อยากเป็นคนสำคัญขนาดนั้น ก็เลยเรียกตัวเองว่าเป็น a kid แทนที่จะเป็น the kid อีกอย่างคือเราชอบความหมายของชื่อนี้มากๆ เพราะมันหมายถึง ‘เด็กเมื่อวานซืน’ เรามองตัวเองว่าเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งที่ชอบวาดรูป กำลังเรียนรู้ไปเรื่อยๆ ไม่ได้เก่งกาจอะไร”

แม้ว่าเปาโลจะไม่ได้มองว่างานของเขามีจุดเด่นอะไรที่แตกต่างไปจากศิลปินคนอื่นๆ นัก แต่เขาก็พยายามที่จะให้ผลงานทุกๆ ชิ้นของเขาสื่อสารความรู้สึกบางอย่างออกไป นั่นทำให้เขาต้องใช้เวลาเพื่อตกผลึกความคิด ความรู้สึก และประสบการณ์ชีวิต ณ ช่วงเวลานั้นว่าเป็นยังไง และเขาอยากสื่อสารประเด็นอะไรออกไปในภาพที่เขากำลังจะวาดขึ้นมา

“แต่มันก็เป็นดาบสองคมเหมือนกันนะ เพราะบางครั้งเราก็ต้องคอยมานั่งเค้นว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ ไม่ใช่ทุกครั้งที่เราจะคิดออกได้ทันทีว่าเราอยากสื่อสารอะไรออกไป”

สำหรับเปาโล การวาดรูปคือสื่อกลางชนิดหนึ่ง ซึ่งช่วยให้เขาระบายความรู้สึกภายในออกมา เขาเปรียบมันเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยปลดปล่อยความเครียดและความกดดันต่างๆ ผ่านการสนทนากับตัวเองเพื่อเยียวยาจิตใจ

“เราสนุกกับการวาดรูปนะ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็น illustrator หรอก เพราะเรายังต้องพัฒนาฝีมืออีกมาก แต่ถึงอย่างนั้นการวาดรูปมันก็เป็นเหมือนคอมฟอร์ตโซนสำหรับเราไปแล้ว เป็นพื้นที่ปลอดภัยที่เราจะสามารถสนทนากับตัวเองได้ อย่างทุกวันนี้ถ้าเราอยากระบายอะไรออกมาก็คงเลือกที่จะวาดรูปมากกว่าโพสต์ลงเฟซบุ๊ก”

ปัจจุบันเปาโลยังคงถ่ายทอดความรู้สึกของเขาผ่านภาพวาดและแสดงผลงานอยู่เรื่อยๆ ในอินสตาแกรมของเขา โดยที่ชื่อของ A KID FROM YESTERDAY ก็เริ่มจะเป็นที่รู้จักมากขึ้นหลังจากเข้าร่วมงาน Bangkok Illustration Fair 2021 เพื่อทำความรู้จักกับตัวตนและผลงานของเขามากขึ้น เราเลยถือโอกาสชวนเด็กเมื่อวานซืนผู้ชื่นชอบการวาดรูปคนนี้มาบอกเล่า 5 ผลงานที่ชื่นชอบว่าอะไรคือวิธีคิดที่อยู่เบื้องหลังภาพวาดเหล่านี้

Each, Other 

“นี่เป็นงานที่เราชอบที่สุด เพราะมันเกิดจากอารมณ์ของเราล้วนๆ เราวาดภาพนี้ในเดือนที่สูญเสียหมากับแม่ไป มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเขาจะไม่มีวันกลับมาที่บ้านอีก เราเลยหยิบความรู้สึกนี้มาถ่ายทอดเป็นภาพของหมาที่กำลังรอแม่กลับมาบ้าน แต่ในความเป็นจริงแล้วแม่ไม่เคยกลับมาเลย

“ประโยคในรูปที่เขียนว่า ‘waiting for you to come back home is like forever, or never…’ มันเลยสะท้อนว่า ไม่ใช่ทุกการรอคอยจะหมายความว่าเราจะได้เจอกันอีก เราวาดรูปนี้แค่ชั่วโมงเดียว เป็นงานที่เร็วที่สุดที่เราเคยวาดเพราะทุกอย่างมันพรั่งพรูออกมา เมสเซจมันชัดเจนสุดๆ”

Birth

“ตอนที่วาดงานนี้เราคิดว่า ‘กูแม่ง เหมือนทะลุถุงยางมาเกิดเลยว่ะ’ มันเป็นความรู้สึกว่าบนโลกนี้ไม่มีใครอยากให้เราเกิดมาเลย

“งานนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เราได้วาดภาพที่มีองค์ประกอบเยอะขึ้น เพราะปกติภาพวาดของเราจะไม่ค่อยมี object เท่าไหร่ แต่งานนี้เราลองท้าทายตัวเองโดยการลองอะไรที่มันแตกต่างไปบ้าง

“อีกอย่างคืองานนี้เราลอง explore พวกเทกซ์เจอร์ของกระดาษใหม่ๆ ดูบ้าง ด้วยความที่เรามักจะเก็บกระดาษเก่าๆ สีเหลืองๆ พอมีโอกาสในงานนี้เราเลยลองหยิบกระดาษมาสแกนแล้ววาดรูปลงไป เพราะเราไม่ค่อยชอบแคนวาสสีขาวๆ เรียบๆ เท่าไหร่ ส่วนรอยพับที่เราใส่ไปเพราะเราชอบกระดาษที่มีรอยพับ สำหรับเราการมีรอยพับมันช่วยให้ผลงานศิลปะดูจับต้องได้มากขึ้น”

Death

“งานนี้เป็นอีกงานหนึ่งที่เราวาดค่อนข้างเร็ว เริ่มจากที่ตอนนั้นกำลังรู้สึกดาวน์ๆ ก็เลยวาดรูปนี้ออกมา ควันในรูปสะท้อนถึงตัวเราที่เป็นคนคิดเยอะ คิดอยู่ตลอดเวลา ส่วนต้นไม้ใบหญ้าต่างๆ ก็แสดงให้เห็นว่า แม้ในบางครั้งเราจะอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ แต่มันก็มีความร้อนรนอยู่ข้างในตัวเราเอง

“กระจกใสในภาพที่ครอบอยู่ก็เหมือนการที่เราอยู่ตัวคนเดียว อยู่กับความคิดของตัวเอง จริงๆ ตอนที่วาดรูปนี้ก็เป็นช่วงที่เพิ่งจะมีโควิดด้วย ในอีกมุมหนึ่งมันจึงสะท้อนถึงการที่เราต้องกักตัวอย่างโดดเดี่ยวด้วยเช่นกัน”

Nerds nowaday

“เราชอบดูหนังอเมริกันไฮสกูล ซึ่งมันก็จะมีพวกอเมริกันกล้ามโตที่ชอบบูลลี่คนอื่น แต่เรารู้สึกว่าพอมาดูหนังสมัยนี้ วัฒนธรรมพวกนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็นว่าพวกคนที่บูลลี่ส่วนมากกลับกลายเป็นเด็กเนิร์ดที่เรียนเก่งกว่าหรือคนที่หาเงินได้มากกว่า ซึ่งกลายเป็นฝ่ายที่มาข่มคนอื่นแทน เราชอบอะไรที่มันกลับขั้วกันแบบนี้ อย่างในรูปก็จะเห็นว่าแกะซึ่งครั้งหนึ่งเคยโดนทารุณจากหมาป่ากลายเป็นฝ่ายที่ดุร้ายกว่าแทน ในขณะที่หมาป่ากลับเป็นเด็กเสิร์ฟที่ดูเรียบร้อย”

BEST BUDS with GREAT CRIME

“โปรเจกต์นี้เป็นรูปที่เราวาดกับเพื่อน เราชอบเพราะเป็นงานหนึ่งที่ได้มีโอกาสร่วมงานกับคนอื่นและได้เรียนรู้วิธีการทำงานของเขา อย่างภาพนี้จะเห็นว่าเรากับเพื่อนต่างก็มีลายเส้นที่แตกต่างกันไป แต่พอมารวมกันในรูปนี้ก็มีความเป็นเอกภาพบางอย่างที่สามารถอยู่ร่วมกันได้

“ความจริงแล้วรูปนี้ก็ไม่ได้มีคอนเซปต์อะไรมากมายนะ กระบวนการทำงานก็แปลกๆ อยู่สักหน่อย คือมันเริ่มจากเพื่อนเราวาดรูปก่อน แล้วส่งต่อมาให้เราวาดต่อ แล้วก็ส่งกลับไปให้เพื่อนอีกที ต่างคนต่างแนะนำกันไปมาจนเกิดเป็น coordination บางอย่างจนออกมาเป็นรูปนี้”

The post A KID FROM YESTERDAY เด็กเมื่อวานซืนผู้หลงใหลในลายเส้นโอลด์สกูลสไตล์ตะวันตก appeared first on a day magazine.

ผู้คน วัตถุสิ่งของ ไปจนถึงสิ่งที่ดูเป็นนามธรรม เมื่อผ่านมุมมองและการตีความจากเธอออกมาเป็นภาพที่มีเส้นสีแสงเงาแล้ว กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เหมือนเป็นโลกอีกมิติยังไงยังงั้น

ตั้งแต่เด็ก นีน่าชอบขีดๆ เขียนๆ และมีสมุดสเกตช์ภาพหลายเล่มเป็นของคู่ใจ กระทั่งได้ขยับมาจับคอมพิวเตอร์และฝึกใช้โปรแกรม Photoshop ก่อนค้นพบว่าเธอเอนจอยกับสิ่งนี้มาก โดยเฉพาะการได้ลองทำธีมใน hi5 และภาพแบนเนอร์ในเว็บบอร์ดต่างๆ ที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนั้น ก่อนที่จะกลับมาจริงจังกับการวาดรูปยิ่งขึ้นในช่วงมัธยมปลายที่เริ่มติวศิลปะสำหรับสอบเข้ามหาวิทยาลัย

“เราตั้งใจอยากเข้าคณะมัณฑนศิลป์ ตัดสินใจกับตัวเองได้ว่าอยากเรียนนิเทศศิลป์ เพราะรู้ตัวว่าเราชอบทำงานภาพประกอบ ออกแบบโปสเตอร์ เรียกได้ว่าเดินตรงมาทางสายกราฟิกเลย”

“การทำงานของเราจะเน้นการทดลองกับเทคนิคเป็นหลัก อย่างช่วงนี้เราสนใจเทคนิคที่ใช้ในงานแนว 80s airbrush และ retro sci-fi illustration เป็นพิเศษ เพราะงั้นแล้วในงานส่วนตัวก็จะไม่ค่อยมีเรื่องราวอะไรมากไปกว่าการวาดรูปเล่น เพื่อพัฒนาสไตล์งานให้ถูกใจตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ จนมาเป็นสไตล์ภาพประกอบของเราเองจนถึงทุกวันนี้”

เวลาเริ่มทำงานสักชิ้น นีน่ามักจะมีภาพเสร็จในหัวชัดเจนแล้วประมาณหนึ่งก่อนลงมือวาด หลายครั้งเธอมักวาดลงสมุดสเกตช์ ก่อนดราฟต์มาปรับลายเส้นต่อในคอมพิวเตอร์ แต่ก็มีไม่น้อยที่ในระหว่างทางงานอาจมีการปรับเปลี่ยนไปจากการลอง explore สีใหม่ๆ ของเธอ และถึงแม้งานที่เสร็จออกมาจะไม่ตรงกับที่คิดไว้ตอนแรก แต่สุดท้ายถ้าผลลัพธ์ออกมาน่าพอใจ เธอก็ชอบมันไม่ต่างกัน

“เราเริ่มจากการทดลองตัดทอนรูปทรงและสนุกกับการใช้สีในงานมาเรื่อยๆ ซึ่งน่าจะเป็นเพราะเรียนกราฟิกมาด้วย พอวาดไปเรื่อยๆ แล้วรู้สึกเข้ามือมากกว่า เหมือนเจอจังหวะของลายเส้นที่ถูกต้อง และส่วนตัวก็สนุกกับตอนที่ได้ไล่สีทำกราเดียนต์ มันเลยทำให้งานของเราส่วนใหญ่มีแต่สีสดๆ อีกอย่างเมื่อก่อนเราวาดและใช้บรัชเยอะมาก เป็นแนวปาดๆ สีโดยที่ไม่คิดเรื่องหลักแสงเงาเท่าไหร่ ทำให้รู้สึกว่างานสมัยก่อนไม่ค่อยมีมิติ ค่อนข้างแบน ก็เลยกลับไปรื้อวิชาดรอว์อิ้งเพื่อฝึกการสร้างน้ำหนักและแสงเงาเพิ่ม”

ที่ผ่านมานีน่าเคยมีโอกาสออกแบบคีย์วิชวลงาน LIT Fest 2020 และ Bangkok Illustration Fair 2021 ตอนทำงานประจำเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ รวมถึงทำภาพประกอบอีเวนต์ต่างๆ ออกแบบโปสเตอร์ให้ Mutual Bar และปกเพลงให้ Offline Disco Club ด้วย

เพื่อให้ทุกคนเห็นสไตล์ของนีน่าอย่างชัดเจนขึ้น เราจึงชวนเธอเลือก 5 ผลงานที่ชอบที่สุดมาให้ทุกคนดูกัน พร้อมกับคำอธิบายถึงเบื้องหลังการสร้างสรรรค์ผลงานเหล่านี้

Femme

“ชิ้นนี้เป็นงานที่เรา explore รูปทรงด้วยโจทย์ของความเป็นผู้หญิง ซึ่งเป็นความสนใจส่วนตัว รู้สึกว่าอยากลองวาดสัดส่วนผู้หญิงที่มีส่วนเว้าโค้งชัด เลยเริ่มวาดจากการดูรูปจริงของพวกนางแบบที่โพสท่าต่างๆ ก่อนตัดทอนออกมาเป็นฟอร์มเรขาคณิต

“งานนี้ได้ทำออกมาเป็น zine ภาพประกอบ 20 หน้า พิมพ์ด้วยเทคนิค Risograph เราเลยกำหนดสีที่ใช้ไว้ 2 สี โดยวางขายในงาน Bangkok Art Book Fair 2019”

Obj.of my affections

“เล่มนี้ก็เป็นการทำ zine เล่นเหมือนกัน เริ่มจากตอนที่สังเกตว่าเราชอบวาดแจกันดอกไม้ในสมุดอยู่บ่อยๆ หลังจากนั้นก็เลยลองวาดรูปทรงสิ่งของอื่นๆ ตามมา เช่น โต๊ะ เก้าอี้ นาฬิกา หรือวัตถุที่เห็นแล้วอยากให้มีอยู่แล้วใช้ได้จริง”

ห้องรับแขก

“ได้วาดชิ้นนี้ในคอลัมน์ภาพประกอบของ a day ฉบับคนไทยเชื้อสายอินเดีย เราต้องการตั้งคำถามผ่านการเล่นกับคำว่า ‘แขก’ ว่าทำไมเราถึงโดนเรียกว่าแขก (คนแปลกหน้า) ทั้งที่จริงๆ แล้วเราอยู่ในบ้านตัวเอง (ประเทศไทย)”

Dream dwellers

“ชิ้นนี้วาดตอนช่วงโควิด-19 ที่ต้องอยู่บ้าน เริ่มจากที่เราอยากทำงานปรินต์ติดห้องตัวเอง เนื้อหาเลยออกมาตามภาพเลย นั่นคือ ผู้หญิงอยู่ในห้อง แต่ที่สนุกและมีกิมมิกคือเราลองทำให้สองด้านของชิ้นงานมันเชื่อมกัน ดังนั้นถ้าเอามาต่อกันมันจะลูปภาพต่อไปได้เรื่อยๆ”

Untitled

“ส่วนชิ้นนี้เป็นงานช่วงที่ลองวาดล่าสุด ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ พยายามจะวาดรูปทรงที่ดูเป็น figurative และเข้าใกล้ความเป็นเรียลลิสติกมากขึ้น อยากลองทำอะไรใหม่ๆ และเป็นการสำรวจตัวเองด้วย”

ช่องทางติดตามผลงาน Nina Sach

The post Nina Sach นักวาดที่สนุกกับการทดลองเทคนิคใหม่ๆ แล้วถ่ายทอดผ่านรูปทรงและสีสัน appeared first on a day magazine.

ไม่แปลกที่คุณอาจจะยังไม่เคยผ่านตาผลงานของศิลปินคนนี้มากนัก เพราะเธอเพิ่งผันตัวเข้าสู่แวดวงนักวาดภาพประกอบได้เพียงหนึ่งปีเศษๆ เท่านั้นเอง

ปรางค์เล่าว่าเธอคือคนหนึ่งที่หลงใหลในงานศิลปะตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงแค่การวาดรูป แต่ยังรวมไปถึงการถ่ายภาพและงานคราฟต์ เมื่อถึงเวลาต้องตัดสินใจเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ตัวเลือกอันดับต้นๆ จึงหนีไม่พ้นคณะด้านการออกแบบ ที่ที่เธอคาดหวังว่าจะได้ประยุกต์ความชอบทั้งหมดเข้าด้วยกัน แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ปรางค์ได้จากรั้วมหาวิทยาลัยกลับมีมากกว่าที่คิด 

“ย้อนกลับไปก่อนเข้ามหา’ลัย พอร์ตโฟลิโอของเรามีแต่ภาพวาดบนกระดาษและงานคราฟต์ต่างๆ เพราะเราแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับโปรแกรมกราฟิกเลย แต่การเรียนในคณะ Communication Design จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก็ทำให้เราได้รู้จักเครื่องมือใหม่ๆ ในการผลิตชิ้นงานมากขึ้น อย่างเวิร์กช็อปงานไม้ การตัดต่อวิดีโอ รวมถึงโปรแกรมกราฟิกต่างๆ ที่จำเป็นในสายงานออกแบบ

“การเปลี่ยนจากงานวาดมือมาทำงานในคอมฯ สร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ หลายอย่าง หนึ่ง คือเราแก้ไขได้ตลอดเวลา สอง คือถ้าเราสามารถหาวิธีใช้ที่เข้ากับเราได้มันก็จะยิ่งดี ส่วนตัวเราสนุกกับการจัดระบบเลเยอร์ในโปรแกรม เพราะมันช่วยให้เราเห็นมิติของภาพมากขึ้น”

หลังเรียนจบ ปรางค์เริ่มทำงานทันทีในฐานะฟรีแลนซ์กราฟิกดีไซเนอร์ รับงานอย่างการออกแบบโลโก้ อัตลักษณ์องค์กร รวมถึงออกแบบสิ่งพิมพ์ชนิดต่างๆ กระทั่งพบกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในขวบปีที่ 3 ของการทำงาน นั่นคือโควิด–19 ซึ่งทำให้งานกราฟิกที่เคยไหลเข้ามาอย่างสม่ำเสมอหยุดชะงัก

“เมื่องานต่างๆ หยุดชะงักไปเราเลยเริ่มหยิบสิ่งที่ตัวเองชอบมาพัฒนาต่อ นั่นคือจุดเริ่มต้นของซีรีส์ Virtual Garden ซึ่งเราตั้งโจทย์ให้ตัวเองวาดภาพทุกวัน วันละหนึ่งรูป ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือน โดยมีธีมหลักคือสวนจำลอง นอกจากจะเป็นการพักเบรกจากงานกราฟิกดีไซน์แล้ว นี่ยังเป็นการค้นหาตัวเองและ explore โปรแกรมให้มากกว่าฟังก์ชันทั่วไปที่เราเคยใช้”

จากชุดภาพถ่ายตึกและต้นไม้ดอกไม้ที่ชื่นชอบและถ่ายเก็บสะสมไว้ ปรางค์ค่อยๆ เลือกหยิบรูปเหล่านั้นขึ้นมาใช้เป็นแมตทีเรียลในการทำงาน ผสมและต่อเติมจนกลายเป็นโครงสร้างที่มีเอกลักษณ์ในแบบของตัวเอง

ปัจจุบันปรางค์ทำงานกราฟิกดีไซน์ควบคู่ไปกับงานภาพประกอบซึ่งแม้จะเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นานแต่เธอก็เริ่มเป็นที่รู้จักหลังจากเข้าร่วม Bangkok Illustration Fair 2021 และเพื่อทำความรู้จักกับปรางค์มากยิ่งขึ้น เราจึงชวนเธอมาบอกเล่าถึง 5 ผลงานที่ชื่นชอบ พร้อมบอกเล่าไอเดียเบื้องหลังการสร้างสรรค์ผลงานแต่ละชิ้น

Virtual Garden No.13 

“เอาจริงๆ สาเหตุที่เราเริ่มโปรเจกต์นี้ขึ้นมาส่วนหนึ่งเพราะความเครียดในช่วงกักตัว การได้ตั้งโจทย์และทำงานเซตนี้จึงเป็นตัวช่วยบรรเทาความเครียดของตัวเองผ่านการสร้างผลงาน ซึ่งส่วนมากเราก็จะหยิบ reference มาจากเซตภาพถ่ายที่เราชื่นชอบอย่างต้นไม้ใบหญ้าต่างๆ

“คอนเซปต์ของภาพ Virtual Garden No.13 คือการลองหยิบการทำสวนมารวมกับเครื่องมือต่างๆ ในโปรแกรม Adobe Illustrator และแทนค่า tool bar เป็นขั้นตอนการสร้างสวนจริงๆ ด้านขวาก็จะเป็นตัวอย่างของสวนจริงๆ ที่เกิดจากเครื่องมือต่างๆ เหล่านั้น​ นับเป็นหนึ่งในผลงานจากซีรีส์นี้ที่เราสนุกไปกับการออกแบบและตีความ”

Virtual Gardent No.16

“ไอเดียของงานนี้ค่อนข้างคล้ายกับเบอร์ 13 แต่เราตีความออกมาเป็นภาพที่ต่างกัน สำหรับรูปนี้เราหยิบการทำสวนมารวมกับแผงหุ่นยนต์ของเล่น องค์ประกอบจึงเน้นไปที่แผงพลาสติกซึ่งจะสามารถแยกออกมาได้เป็นชิ้นๆ เชื่อมโยงกับความชอบส่วนตัวที่เราชอบงานประดิษฐ์อะไรพวกนี้อยู่แล้ว ส่วนด้านหลังเป็นตัวอย่างของพืชที่นำมาต่อกันเสร็จสมบูรณ์แล้วPrang Vipaluk

“การทำซีรีส์ Virtual Garden ทำให้เราเห็นภาพชัดขึ้นว่าสไตล์งานประมาณนี้คือสิ่งที่เราทำแล้วรู้สึกสนุกกับมัน เราสังเกตเห็นว่าตัวเองชอบงานที่มีโครงสร้างชัดเจน มีกล่อง มีเชปและฟอร์มที่สามารถแยกชิ้นส่วนและประกอบเข้าด้วยกันได้ และมีการจัดเก็บหรือลำเลียงข้อมูลบางอย่าง เราจึงหยิบองค์ประกอบเหล่านี้มาพัฒนาต่อในโปรเจกต์อื่นๆ ด้วยการขยายขนาด เพิ่มรายละเอียด พร้อมกับพัฒนาสกิลของตัวเอง”

Plantarium

“นี่เป็นผลงานที่ตามมาหลังจบโปรเจกต์ Virtual Garden ซึ่งเราขยายไซส์แคนวาสให้ใหญ่ขึ้นและจินตนาการถึง Plantarium ซึ่งเป็นเนิร์สเซอรีของพืช ทำหน้าที่บ่มเพาะต้นไม้พืชพรรณต่างๆ เราจึงหยิบมาต่อยอดเป็นภาพสวนขนาดใหญ่ที่มีระบบการลำเลียงสารอาหารจากพื้นดินขึ้นมาสู่ใบ ยอด ดอก เพื่อเจริญเติบโตต่อไปเรื่อยๆ

“สังเกตว่าโครงสร้างที่อยู่ในผลงานก็จะใหญ่ขึ้น สารภาพว่าตอนที่เราวาดเราแอบนึกถึงสถานีอวกาศ (หัวเราะ) ที่ลอยแบบโดดเดี่ยวอยู่ในอวกาศและมีการลำเลียง นำส่งสารอาหารบางอย่างไปตามจุดต่างๆ ของโครงสร้าง”Text LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText Length

Plant Archive

“เราเริ่มต้นออกแบบงานนี้ด้วยการจินตนาการเรื่องโครงสร้างของดอกไม้ขนาดใหญ่ เหมือนกับเวลาที่มองดูต้นไม้หรือดอกไม้สักดอก เรามักจะสนใจเชป ฟอร์ม และการลำเลียงสารอาหารขึ้นไปหล่อเลี้ยงยอดหรือดอกด้านบน เราจึงลองจินตนาการต่อ ตีความในสไตล์ที่เราชอบ โดยให้ส่วนล่างเป็นลิ้นชักที่รวบรวมองค์ประกอบต่างๆ ของพืชต้นนี้ และทำหน้าที่ส่งถ่ายไปเป็นการเติบโตในส่วนบน 

“แต่สิ่งที่เราจินตนาการออกมาก็จะมีความเป็นสวนอยู่ คือทั้งโครงสร้างนี้เปรียบเสมือนภาพแทนของสวนสวนหนึ่ง ซึ่งรวมกันเป็นโครงสร้างดอกไม้ขนาดใหญ่ ที่ด้านในอาจจะมีองค์ประกอบเล็กๆ มากมายเต็มไปหมด”Prang Vipaluk

a day 247
creative entrepreneur

“งานนี้จัดว่าเป็นผลงาน commission ภาพประกอบชิ้นแรกๆ ของเรา จากที่ปกติเราจะยึดฟอร์มเรขาคณิตและต้นไม้ดอกไม้เป็นหลัก งานนี้เราต้องวาดล้อไปกับโปรดักต์ของ 30 แบรนด์ในเล่มด้วย แทนที่จะวาดแต่เรขาคณิต เราจึงต้องพัฒนารายละเอียดของสินค้าแต่ละชนิดขึ้นมาด้วย

“เราเริ่มจากลิสต์สินค้าของแต่ละแบรนด์ที่จะนำมานำเสนอบนปก สังเกตดูจุดเด่นและองค์ประกอบ จากนั้นถึงเริ่มสเกตช์ภาพรวม บางชิ้นอาจถูกย่อให้เล็ก ในขณะที่บางชิ้นควรขยายให้กลายเป็นจุดนำสายตาของภาพ เนื่องจาก 30 แบรนด์มันเป็นจำนวนค่อนข้างเยอะความยากเลยอยู่ที่ขั้นตอนการสเกตช์เป็นหลัก”Text LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText LengthText Length

The post Prang Vipaluk กราฟิกดีไซเนอร์ผู้หยิบรูปทรงเรขาคณิตมาต่อเติมเป็นโครงสร้างสารพัดนึก appeared first on a day magazine.

แต่หากใครเคยแวะไปเยี่ยมชมผลงานในหน้าฟีดอินสตาแกรมของเจ้าตัว แล้วเพลิดเพลินกับการไถฟีดลงไปเรื่อยๆ อาจพบว่าก่อนหน้าจะเป็นฟีดภาพสีสันสดสไตล์ชัดนี้ ภาพส่วนใหญ่ในอดีตของเธอกลับเป็นงานสเกตช์รายละเอียดยิบด้วยปากกาเสียมากกว่า

ดูโพสต์นี้บน Instagram

โพสต์ที่แชร์โดย Lili Tae (@lili.tae)

และการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด จากหน้ากระดาษขาวสู่แคนวาสดิจิทัลนี้ ล้วนเกิดขึ้นพร้อมกับตัวตนของลิลี่ที่เติบโตและเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เช่นกัน

ไม่ต่างจากเรื่องราวการเป็นศิลปินของใครหลายๆ คน ลิลี่เองก็ชอบวาดรูปมาตั้งแต่ยังจำความได้ และด้วยความที่ทุกเย็นเด็กหญิงลิลี่จะต้องไปรอคุณป้าซึ่งเป็นผู้จัดการแบรนด์เสื้อแบรนด์หนึ่งที่บริษัทเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน เธอจึงมีโอกาสได้เห็นงานออกแบบประเภทต่างๆ ทั้งงานดีไซน์ตัดเย็บ งานคอลเล็กชั่นบุ๊ก ซึ่งแตกต่างไปจากการวาดรูปเฉยๆ อย่างที่เธอคุ้นเคย และนั่นทำให้เธอได้รู้ว่าแท้จริงแล้วโลกของศิลปะนั้นกว้างขวางมากแค่ไหน

ประจวบเหมาะกับที่คณะ Communication Design ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเพิ่งจะเปิดได้ไม่นาน ลิลี่จึงไม่ลังเลที่จะเลือกเรียนในด้านนี้ เพราะเธอเชื่อว่าหลักสูตรที่เปิดกว้างของคณะจะทำให้เธอได้ทดลองทำอะไรใหม่ๆ ในแบบที่เธอไม่เคยทำมาก่อน

“เราเริ่มมาวาดรูปจริงจังตอนเรียนมหาวิทยาลัย ยิ่งมาเรียนด้านดีไซน์ เราก็อยากตั้งใจกับการวาดรูปมากขึ้น พอตั้งเป้าว่าอยากทำงานแบบตั้งใจ เราเลยลองวาดรูปแบบเส้นละเอียดๆ เพราะเรามองว่ามันเป็นการฝึกตัวเองแบบหนึ่ง ที่นี้พอเรียนจบไม่นาน เราก็ทำงานเลย ไม่ได้มีเวลามาค้นหาตัวเองหรอกว่าเราทำอะไรได้อีกบ้าง พอทำงานไปได้ปีหนึ่ง เลยตัดสินใจออกจากงานไปเรียนต่อ 

“ระหว่างนั้นเราได้มีโอกาสไปร่วมงาน Unknown Asia ที่โอซาก้า เราก็ทำงานลายเส้นไปแสดงนี่แหละ แต่พอไปถึงที่นั่น เราเห็นคนเอางานมาวางหลากหลายเต็มไปหมดเลย มันทำให้เราเริ่มรู้สึกว่างานของเราไม่ได้เป็นตัวเราขนาดนั้น เพราะจริงๆ เราชอบสีสันมาก แต่บางทีมันก็ติดว่าเราเพนต์ไม่เก่ง เลยไม่กล้าลองอะไรจริงจังเสียที”

ดูโพสต์นี้บน Instagram

โพสต์ที่แชร์โดย Lili Tae (@lili.tae)

การตัดสินใจไปเรียนต่อในด้าน Sequential Design/Illustration ที่ University of Brighton จึงถือเป็นจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ของลิลี่ ที่นั่นเธอได้พบกับผู้คนหลากหลายวัฒนธรรม หลายช่วงอายุ และได้เห็นตัวอย่างงานดีๆ จากศิลปินท้องถิ่นมากมาย

บทเรียนในห้องทำให้ลิลี่เริ่มหันมาจับงานดิจิทัลแบบจริงจัง จนพบว่าการแก้ไขได้แม้จะพลาดสักกี่ครั้ง ทำให้เธอกล้าลองใช้สี กล้าประยุกต์เทคนิคต่างๆ เข้ากับงาน และทำให้เธอได้ให้โอกาสตัวเองมากขึ้น จากภาพลายเส้นละเอียดในตอนนั้นจึงค่อยๆ พัฒนามาเป็นภาพวาดประยุกต์ ที่หยิบเอาความเป็นญี่ปุ่น มาผสมกับความแฟนตาซี ซึ่งเป็นสไตล์ที่เธอออกปากว่าเป็นตัวเองมากที่สุด

“เราเริ่มเอาสิ่งที่เราชอบเสพมาใช้กับงานของเรา อย่างงานภาพพิมพ์จีนที่ครูชอบเปิดให้เราวาดสมัยเรียนภาษาจีนตอนเด็กๆ งานภาพพิมพ์เก่าๆ ที่ติดในบ้าน แล้วก็พวกเรื่องผีญี่ปุ่นที่มีความแปลก มีความอธิบายไม่ได้ ซึ่งเราชอบมากจนหยิบมาเป็นแรงบันดาลใจในการทำงาน

“พอหันมาทำงานที่มีสีสันสดใส เป็นตัวเองมากขึ้น มันทำให้เรารู้สึกเลยว่าเรามีความสุขกับการทำงานจริงๆ เราสามารถทำงานไปได้เรื่อยๆ โดยไม่ต้องฝืนทำงานให้เสร็จ แล้วสิ่งนี้ก็น่าจะออกมาจากภาพของเราด้วย มันทำให้คนที่มาเห็นงานเรามีความสุขตามไปด้วยเหมือนกัน”

ความสุขและเอกลักษณ์ที่ฉายชัดออกมาจากงาน ทำให้ผู้คนเริ่มชักชวนลิลี่ไปทำงานที่หลากหลายมากขึ้น ทั้งการไปร่วมสกรีนเสื้อกับศิลปินท้องถิ่นที่ไบรตัน แบรนด์ Moress ที่หยิบเอาภาพวาดสองมิติของเธอไปขึ้นเป็นงานลูกปัดขนาดจิ๋ว หรือ The Archivist สตูดิโอสกรีนปรินต์ที่มักจะชักชวนเธอไปทำงานสกรีนอยู่เรื่อยๆ  

เราเลยขอชวนลิลี่มาแนะนำ 5 ผลงานที่เธอชื่นชอบมากที่สุด และน่าจะบอกความเป็นลิลี่ได้ชัดเจนที่สุดด้วยเช่นกัน

Bombsai 

เทคนิค : สกรีนปรินต์

“ตรงตามชื่อภาพเลย ภาพนี้เป็นภาพระเบิดนิวเคลียร์ผสมกับต้นไม้ มันเป็นงานที่เราวาดเพราะอยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าระเบิดมันก็เหมือนต้นไม้อยู่นะ แต่ความจริงระเบิดกับต้นไม้ก็แตกต่างกันมากเช่นกัน เป็นเรื่องที่คิดแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจดี 

“ตอนนั้นเราเองก็ชอบทำงานสกรีนเป็นภาพพิมพ์อยู่แล้ว เลยมักจะเอางานไปสกรีนที่ The Archivist บ่อยๆ พอพี่ๆ ที่นั่นมาเห็นภาพนี้ของเราด้วย เขาก็ชวนเราเอาภาพนี้ไปสกรีนเพิ่ม งานนี้เลยน่าจะเป็นงานที่สีแปร๋นที่สุดเท่าที่เราเคยทำมาแล้วมั้ง”

Cat Person

เทคนิค : สกรีนปรินต์

“ภาพนี้ก็เป็นภาพที่เราทำแล้วไปสแกนที่ The Archivist เหมือนกัน มันไม่ได้มีคอนเซปต์อะไรพิเศษเลย แค่แมวกับลูกแก้ว คือสมัยก่อนมันจะมีลูกแก้วที่เราเล่นตอนเด็กๆ เรียกว่า cat eye marble ซึ่งมันทำให้เรานึกถึงตาแมวจริงๆ เลยลองเอาแมวกับลูกแก้วตาแมวมาผสมกัน ถึงภาพนี้จะไม่มีอะไรพิเศษ แต่ก็เป็นภาพที่เราชอบมาก เราชอบฟอร์ม ชอบภาพรวม ชอบการใช้สี เราเลือกใช้สีขาวทำให้ลูกแก้วสะท้อน และทำให้ขนแมวดูฟู”

Koisen

เทคนิค : ดิจิทัล

“เราชอบบรรยากาศของการขึ้นรถไฟมาก ไม่ว่าจะเป็นรถไฟอะไรก็ตาม ตอนเรากลับมาจากอังกฤษก็กะว่าจะไปเที่ยวญี่ปุ่นต่อด้วย แต่ดันมาเจอโควิดเสียก่อน พอไม่ได้ไปเลยนึกถึงญี่ปุ่นขึ้นมา แล้วพอพูดถึงญี่ปุ่น สิ่งแรกๆ ที่เรานึกถึงก็คือรถไฟ เราเลยหยิบรถไฟมาทวิสต์ด้วยไอเดียของเรา ภาพนี้เลยเป็นการผสมกันระหว่างปลากับรถไฟ

“ถ้าสังเกตดูจะเห็นว่าเราชอบวาดรูปสัตว์ เพราะเรารู้สึกว่าสัตว์มีฟอร์มที่น่าสนใจ แล้วเราก็ชอบธรรมชาติอยู่แล้ว เลยอยากหยิบพวกปลา แมลง ต้นไม้มาใส่ไว้ในงานด้วย”

Swiggle 02

เทคนิค : ดิจิทัล

“จริงๆ งานชุดนี้มีสองภาพ แต่เราชอบภาพนี้มากกว่า ซึ่งเราได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่เราเล่นเลเซอร์กับแมวที่บ้าน แล้วอยู่ๆ ก็คิดขึ้นมาว่าถ้าเราเอาเลเซอร์ไปติดไว้กับแมวแล้วปล่อยให้มันวิ่งไปเรื่อยๆ มันคงได้ภาพของเส้นที่วุ่นวายดีเหมือนกันนะ พอนึกได้แบบนั้นก็เลยวาดภาพนี้ออกมาเลย”

Skydiving

เทคนิค : ดิจิทัล

“ภาพนี้เป็นภาพที่เราทำสมัยเรียนอยู่ที่อังกฤษ เป็นงานที่เราลองทำการ์ตูนแบบหน้าเดียวจบ เป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่กระโดดลงน้ำ แล้วว่ายน้ำลึกลงไปเรื่อยๆ แต่ว่ายไปว่ายมาดันมาโผล่บนฟ้าอีกที งานชิ้นนี้เป็นงานทดลองที่เราชอบมาก แล้วในอนาคตก็อยากจะลองทำงานแนวนี้อีกเยอะๆ เหมือนกัน”

ติดตามผลงานของ lili.tae ได้ที่อินสตาแกรม

The post lili.tae นักวาดผู้แปลงความหลงใหลในภาพพิมพ์เอเชียให้เป็นภาพแฟนตาซีสีสดบนแคนวาสดิจิทัล appeared first on a day magazine.