เอกลักษณ์ในงานของเค้งหรือที่คนบนโลก NFT รู้จักในชื่อ Dooword คือความเป็นรู วง และเส้นสายหลายรูปทรงที่พันกันยุ่งเหยิง แต่นั่นกลับกลายเป็นเสน่ห์ในงานของเค้งทุกชิ้น ที่ทำให้หลายคนไม่อาจละสายตาจากงานของเขาได้เลย

นั่นคือเหตุผลที่เรานัดพบกับเขาในงาน BKK-เรนเจอร์ x ปิดเทอมสร้างสรรค์ อัศจรรย์วันว่าง ที่สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) สานพลังกับกรุงเทพฯ เปิดพื้นที่กิจกรรมสร้างสรรค์กลาง SIAM SQUARE BLOCK I เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กรุ่นใหม่ ใช้วันว่างของตัวเองให้เป็นประโยขน์ งานปีนี้เนรมิตบูทกิจกรรม 6 โซน ที่สร้างขึ้นเพื่อซัพพอร์ตความสนใจอันหลากหลายของเด็ก – เยาวชน เพื่อจุดประกายให้พวกเขาได้ทดลองทำในสิ่งที่ชอบ ทั้งดนตรี อาหาร หนังสือ ภาษาต่างประเทศ การเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ ไปจนถึงการทำงานพาร์ตไทม์ และการจุดประกายต่างๆ ที่มุ่งมั่นทำให้เด็ก-เยาวชน เดินตามความฝันของตัวเอง

“โซนเหล่านี้สอดคล้องกับความต้องการของเยาวชน (พวกเขา) สามารถศึกษา ค้นหา ลงมือทำสิ่งที่ชอบ พัฒนาสู่อาชีพในฝันได้จริง” ดร.สุปรีดา อดุลยานนท์ ผู้จัดการ สสส. กล่าวในงาน “น้องๆ สามารถหารายได้เสริม หาประสบการณ์ใหม่โดยใช้แค่ ‘วันว่าง’ ไม่ละทิ้งการเรียนหลักและลดเวลาเล่นมือถือ ซึ่ง สสส. จะใช้งานนี้เป็นต้นแบบดำเนินโครงการปิดเทอมสร้างสรรค์ กระจายสู่จังหวัดต่างๆ ต่อไป”

แน่นอนว่าการส่งเสริมให้วัยรุ่นได้ใช้วันว่างให้เป็นประโยชน์ ต้องการแบบอย่างที่ทำให้พวกเขาเห็นภาพจริง และเค้งก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ทาง สสส. ชวนมาทอล์กในงาน เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กเจนใหม่ๆ ต่อไป

และหลังจากที่เขาทอล์กบนเวทีจบ เราก็ไม่พลาดที่จะดึงเขามาสนทนาต่อถึงความหลงใหลในศิลปะ การต่อยอดความชอบมาหารายได้จาก NFT รวมถึงมุมมองต่อการศึกษาและสิ่งแวดล้อมที่จะส่งเสริมให้เด็กๆ ได้เติบโตในทางที่ฝันต่อไป

เค้งนิยามแนวทางของงานตัวเองว่าอย่างไร

แนวทางงานของผมเป็นได้ 2 แบบคือ doodle art กับ abstract ซึ่งจะมองยังไงก็ได้ ผมไม่อยากจำกัดรูปแบบหรือความหมายว่าต้องหมายความยังไง อยากให้คนที่ดูงานเขามองได้หมดเลย

แต่ถ้าถามว่าเอกลักษณ์ที่ทำให้ผมต่างจากศิลปินคนอื่นๆ คืออะไร ผมมองว่ามันคือเส้นครับ ผมจะไม่ค่อยใช้สีเท่าไหร่ แต่จะใช้รูปแบบของเส้นที่เยอะมากๆ เยอะจนลายตา หลายคนเคยถามว่าเวลาวาดผมเมาบ้างไหม ผมก็ตอบว่าไม่ครับ ผมชินกับอะไรพวกนี้อยู่แล้ว (ยิ้ม)

ทำไมถึงเน้นการใช้เส้นหลายแบบ

ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมมาทำศิลปะคือผมอยากระบายความเครียด ตั้งแต่ตอนเรียนอยู่อนุบาล 3 ผมชอบวาดอะไรที่ใช้เวลาเยอะๆ วาดนานๆ และมันมีความหมายกับเรา เลยเริ่มจากการวาดเส้นจนต่อยอดเป็นการสร้างโลกของตัวเองขึ้นมาบนกระดาษ จำได้ว่าสมัยนั้นพ่อผมจะซื้อกระดาษแผ่นใหญ่กว่าผมมาให้วาดหลายๆ แผ่น แล้วผมก็ใช้สีเทียนวาดฉากใหญ่ๆ เหมือนในหนัง มีคน ต้นไม้ ภูเขา เมือง แล้วเจาะรายละเอียดเข้าไปเยอะๆ บางทีโลกนั้นก็ดูน่ากลัว บางทีก็ดูน่ารัก

ผมใช้เส้นเยอะและติดมาตั้งแต่ตอนนั้น ก็คิดไม่ได้คิดว่าจะมีคนชอบหรอกเพราะมันลายตา แต่พอรู้ว่ามีคนชอบงานเส้นของเราก็เลยยึดเป็นแนวทางหลักไปเลย

สิ่งที่ทำให้เค้งหลงใหลในงานศิลปะคืออะไร

ผมชอบที่มันไม่มีผิดมีถูก เราไปทางไหนก็ได้ เป็นใครก็ได้บนโลกศิลปะ

แล้วเข้ามาในวงการ NFT ได้อย่างไร 

ช่วงประมาณปี 2021 โควิดเริ่มมีผลกระทบกับทุกคน โรงเรียนต้องปิดและยังไม่มีมาตรการในการเรียนออนไลน์ ผมที่ว่างมากตอนนั้นเลยคิดอยากเอาสิ่งที่เราทำประจำคือการวาดรูปมาทำประโยชน์ จนผมไปเจอกับงานของ Beeple ซึ่งเป็นศิลปิน NFT คนแรกๆ ที่โผล่ขึ้นมาในสื่อ งานเขาเจ๋งและขายได้หลัก 50 ล้าน เราเลยแบบ อุ๊ย NFT คืออะไร มีคนไทยทำหรือยัง ซึ่งตอนนั้นคนไทยก็ทำแต่ส่วนน้อยมาก ผมเลยลองศึกษาดู สุดท้ายก็ลงเงินเปิดบัญชีของ opensea (แพลตฟอร์มสำหรับซื้อขายงาน NFT) ขึ้นมาแล้วลองไปลงงานขายดูบ้าง

งาน NFT ชิ้นแรกที่ลงคืองานไหน

ผมวาด ethereum สัญลักษณ์ของสกุลเงินคริปโต เพราะรู้สึกว่าถ้าเราจะเข้ามาในโลก NFT ผมก็ต้องวาดอะไรที่เกี่ยวกับโลกใบนี้หน่อย ซึ่งปกติโลโก้ของ Ethereum จะเรียบง่าย แต่ผมให้มันมีไส้ของโลโก้ และปรับให้มันขยับได้ มีเสียง ปรากฏว่าขายได้คืนนั้นเลย

ปัจจัยที่ดึงดูดให้เข้ามาในโลกของ NFT คืออะไร คือรายได้ที่มาจากการขายงานหรือเปล่า

ยอมรับเลยว่า first impression คือรายได้ ในเมื่อการจะขายอะไรพวกนี้ได้ในไทยเคยเป็นเรื่องยาก ความจริงตอนนั้นผมขายงานชิ้นแรกยังไม่รู้เลยว่าอยากทำอาชีพอะไร รู้แค่เราอยากทำศิลปะ แล้วเราจะหารายได้ยังไง ต้องไปทำงานตามสั่งเท่านั้นเหรอ 

ผมเคยมองว่าศิลปะเป็นงานอดิเรก เป็นงานที่เราทำได้หลังจากเราทำงานหลักของเราแล้ว มันเป็นงานรอง ไม่เคยมองว่ามันเป็นงานหลักได้เลยจนกระทั่งมาเจอ NFT สิ่งที่เปลี่ยนความคิดผมได้คือประสบการณ์ในการทำงาน การได้เห็นว่ามันขายงานได้จริงๆ ได้เงินมาทำให้ชีวิตเราดีขึ้นจริงๆ หรือการได้เจอศิลปินรุ่นพี่รุ่นใหญ่ที่ทำ NFT จนซื้อบ้านได้

ในแง่นี้ NFT จึงดึงดูดผมมากเพราะมันเปิดให้เราทำงานศิลปะได้อย่างอิสระและขายได้ด้วย ไม่มีใครมาสั่งให้เราทำหรือบังคับเรา คนที่ซื้อก็เป็นคนที่ชอบงานเราจริงๆ

ในทางกลับกัน ปัจจัยที่ทำให้ลูกค้ากดซื้องานของศิลปินใน NFT คืออะไร 

ปัจจัยอย่างแรกคือความชอบ คือ first impression ที่เห็นปุ๊บ อุ๊ย สวย ปัจจัยต่อมาคือประโยชน์ที่จะได้จากมัน สมมติงานงานหนึ่งสามารถนำไปขายต่อได้ราคาดี เขาก็ยิ่งอยากซื้อเลย ปัจจัยสุดท้ายคือประโยชน์ทางอ้อม เช่นซื้อแล้วได้สิทธิพิเศษอย่างการเข้าร่วมกลุ่ม ได้ไปเจอสังคมใหม่ๆ อันนี้คือปัจจัยหลักๆ ในโลก NFT ครับ 

เค้งว่าความสนุกของการทำ NFT ที่ต่างจากงานศิลปะทั่วไปคืออะไร

รูปแบบครับที่เป็นไปได้หมด มีเสียงได้ ขยับได้ เป็น 3D ได้ อีกเรื่องคือเครือข่ายของคนที่มาเห็นงานของเรา ปกติเราวาดรูปก็จะมีแต่คนในครอบครัวหรือคนใกล้ตัวเห็น แต่ NFT คือการลงงานของเราให้คนทั้งโลกได้เห็น และเราจะได้รู้ว่าในโลกนี้มีคนชอบงานเรากี่คนบ้าง รู้ว่างานเราจะมีคนซื้อไหม มันเปิดกว้างกว่า

แล้วความท้าทายล่ะ

คิดว่าท้าทายกว่างานศิลปะทั่วไปเยอะเหมือนกัน เพราะถ้าเป็นศิลปะที่จัดแสดงในสถานที่หนึ่งเราอาจขายได้กับคนท้องถิ่นหรือคนไทยด้วยกัน แต่ในโลก NFT จะเหมือนโรงงานของศิลปินทั่วโลก พอเราลงงานไปแล้วก็จะมีงานของศิลปินอีกเป็นร้อยคนมาต่อเรา คนที่เข้ามาซื้อจะมีตัวเลือกเยอะมาก การแข่งขันสูง 

ถึงตอนนี้เค้งขายงาน NFT ไปได้กี่ชิ้นแล้ว 

ปีที่ผ่านมาผมขายได้ 26 ชิ้นครับ แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสว่าต้องทำงานแบบไหนถึงจะขายได้ หรือทำงานมหาศาลนะ ผมทำตอนที่อยากทำ เพราะมองว่าถ้าเราทำงานตอนที่อยากทำจริงๆ  จะได้งานที่ดีที่สุดออกมา

แปลว่าเราก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องการแข่งกับคนอื่น

ถ้าเราซีเรียสเรื่องการแข่งขันกับคนอื่น ผมคิดว่าเราจะเครียด การวาดรูปของเราจะไม่มีความสุข ในเมื่อจุดเริ่มต้นของการวาดรูปคือการระบายความเครียดของผมอยู่แล้ว ผมเลยอยากให้เป็นอย่างนั้นต่อไป ไม่อยากให้ศิลปะเป็นสิ่งที่ผมทำแล้วเครียดแทน

แล้วถ้างานเราขายไม่ออก เราจะเปลี่ยนแนวงานของตัวเองให้ขายง่ายขึ้นไหม

ผมไม่เปลี่ยนอยู่แล้วครับ (ตอบทันที) ก็คงจะลงต่อไปเรื่อยๆ เพราะยังไง opensea ก็ไม่เสียค่าลงงานอยู่แล้ว 

ผมมีแนวคิดหนึ่งที่เพื่อนพ่อเคยบอกและผมก็ยึดถือมาตลอด เขาบอกว่า ‘ถ้าเรารักอะไรสักอย่าง เราต้องทำมันเยอะๆ แล้วคนจะสนใจเอง สุดท้ายแล้วเขาจะสนใจเองว่าทำไมเราถึงรักสิ่งนั้นได้มากขนาดนั้น’ เหมือนศิลปินอย่างปีกัสโซ่ที่ทำเป็นหมื่นๆ ล้านๆ งาน สุดท้ายคนก็สนใจงานของเขาจนนิยามให้งานของเขาเป็นอีกแนวหนึ่งของศิลปะเลย

ผมเชื่อเรื่องแบบนั้นมาก เชื่อว่าถ้าเรารักอะไรจริงๆ มันจะมีความหมายขึ้นมาเอง ซึ่งอาจจะมีความหมายทั้งกับตัวเราและมีความหมายกับคนอื่นด้วย

ถ้าการขายได้ไม่ได้สำคัญที่สุด อะไรคือสิ่งสำคัญที่สุดของเค้ง

ผมมองว่าการพัฒนาตัวเองสำคัญกว่า ตั้งแต่ได้ทำ NFT มา มันทำให้ผมพัฒนารูปแบบงานให้หลากหลายมากขึ้น อย่างอนิเมชั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต แต่เพิ่งมาเริ่มฝึกทำตอนลง NFT

NFT ผลักดันให้เรามีไฟ ทำให้เราอยากทำงานศิลปะจริงๆ และมีเป้าหมายในชีวิตว่าอยากทำให้งานของเราไปอยู่ในมือของทุกคนบนโลกได้ มากกว่านั้นคือเป็นงานที่ blend in ไปกับสังคม อย่างไปเดินห้างแล้วเห็นว่ามีงานอยู่บนพื้น บนผนัง ไปอยู่ทุกที่ ผมอยากให้งานของผมเป็นอย่างนั้นสักวันหนึ่ง

หลายคนรู้จักเค้งในฐานะคนที่รู้ตัวเร็วว่าตัวเองชอบอะไร เค้งคิดว่าการรู้ว่าตัวเองชอบอะไรมันสำคัญกับเด็กรุ่นใหม่อย่างไร

ยิ่งเจอทางเราไวแค่ไหน เรายิ่งไปทางที่ถูกมากขึ้น อย่างผมเองรู้ว่าชอบศิลปะตั้งแต่ม.ต้น ผมก็เลือกเรียนสายนี้เลยทันทีเลย แต่บางคนอาจจะเรียนมัธยมไปจนถึงมหาวิทยาลัยโดยรู้สึกว่าเขาอยากลองไปเรื่อยๆ ถ้าเหนื่อยก็ออกมาเริ่มใหม่ แต่บางสายงานพอเข้าไปแล้วจะออกมายากมาก มันอาจจะเหนื่อยไปตลอด

ผมว่าการที่เราค้นพบตัวตนหรือความชอบของเราเจอแล้วลงมือทำเลย มันเป็นการลดความยุ่งยากลงไปได้เยอะ แต่ถามว่าจำเป็นไหมที่เราจะต้องเจอตัวเองได้ไวๆ ไม่จำเป็นหรอก เพราะเราค้นหาตัวเองได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่ประเด็นคือถ้าเราเจอ มันทำให้เราใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้นมากกว่า

สิ่งแวดล้อมแบบไหนที่จะส่งเสริมให้วัยรุ่นไทยได้เจอสิ่งที่ชอบ

สิ่งแวดล้อมที่ไม่มีกรอบ สิ่งแวดล้อมที่เปิดกว้างให้เราทำอะไรก็ได้ ผมโชคดีที่มีสิ่งแวดล้อมแบบนี้อยู่ที่บ้านเพราะพ่อสนับสนุนลูกทุกทาง เคยมีช่วงหนึ่งผมอยากเปิดช่องยูทูบทำแคสต์เกม ช่วงนั้นมุ่งไปทางการตัดต่อวิดีโอ ทำกราฟิก พ่อก็สนับสนุนเต็มที่ แต่พอเราทำจนสุดและไม่อยากทำแล้วพ่อก็ปล่อย เขาทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากลองทำอะไรเราก็ลองได้ทุกอย่าง มันรู้สึกดีนะ

แล้วการศึกษาล่ะ มีผลไหม การศึกษาด้านศิลปะในไทยส่งเสริมให้เด็กเจอตัวเองได้แค่ไหน

ถ้าพูดแบบในมุมที่เคยเห็นมา การศึกษาด้านศิลปะก็ส่งเสริมแต่ไม่ได้เปิดกว้างขนาดนั้นหลักสูตรบางอย่างอาจจะตีกรอบเกินไปและไม่สนับสนุนให้คนมาทดลองกับศิลปะ เช่นถ้าเราแกะสลักไม้ไม่ได้ แรเงาไม่สวย บางคนก็อาจจะมองว่าเราทำศิลปะไม่ได้แล้ว 

แต่สิ่งที่มันควรจะเป็นคือให้เด็กลองวาดดูก่อน ลองดูว่าเด็กศิลปะแนวไหนแล้วค่อยต่อยอดจากตรงนั้น ส่งไปเรียนทำให้เขาได้ฝึกทักษะในแนวทางที่เขาชอบให้ดีขึ้น แบบนั้นน่าจะเป็นการเรียนศิลปะที่มีความสุขที่สุด 

ความเปิดกว้างแบบนี้ดีต่อนักเรียนศิลปะอย่างไร

มันดีตรงที่ว่าถ้าเราคิดงานสักชิ้นขึ้นมา มันจะไม่มีคำว่าเอ๊ะ เอ๊ะมันไม่ดี เอ๊ะมันไม่ถูกนะ อะไรแบบนี้ ถ้าไม่มีคำว่าเอ๊ะพวกนี้เราจะเริ่มทำงานได้ทันทีเลย ผมมองว่าแบบนี้ดีกว่าเยอะ อย่างผมเองโดยปกติแล้วจะไม่ร่างก่อนวาดรูป อันนี้เคยโดนอาจารย์ด่าบ่อยมากว่าทำไมไม่ร่างก่อน (ยิ้ม) แต่ที่ผมไม่ร่างเพราะผมชอบจะให้เส้นในงานมันนำเราไปเอง ซึ่งไม่ผิดอะไรอยู่แล้วที่จะให้เส้นนำเราไป แต่ประเด็นคือนั่นแหละครับ ศิลปะไทยทำให้เรามองว่าการไม่ร่างงานก่อนวาดเป็นเรื่องผิด ผมเลยชอบความเปิดกว้างมากกว่า

วันๆ หนึ่งเด็กนักเรียนไทยมีสิ่งที่ต้องทำมากมาย แต่ถ้าเขาอยากตามหาสิ่งที่ตัวเองชอบเจอด้วย คำแนะนำที่คุณอยากมอบให้เขาคืออะไร 

แนะนำให้เปิดโลกผ่านอินเทอร์เน็ตเยอะๆ มันคือการใช้เวลาน้อยที่สุดในการค้นหาตัวเอง ดูอินเทอร์เน็ต อ่าน ฟัง ลองดูว่าเราชอบดูและสังเกตอะไรมากที่สุด ทำงานอยู่ก็เปิดเพลงเปิดพอดแคสต์ฟัง ผมว่ามันจะทำให้เรา ‘เอ๊ะ’ กับตัวเองได้เร็วขึ้น

แล้วถ้าเราเจอทางที่เป็นของเราและมันสามารถสร้างรายได้ด้วย การเรียนในรั้วโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยยังเป็นเรื่องสำคัญอยู่ไหม

สำคัญอยู่ครับ ผมมองว่านั่นคือชีวิตจริง พูดอย่างนี้ผมไม่ได้บอกว่าศิลปะไม่ใช่ชีวิตจริงนะ แต่ผมมองว่าสุดท้ายเราก็ต้องอยู่ในสังคม ซึ่งโรงเรียนและมหาวิทยาลัยก็คือสังคม 

เราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก ไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้อยู่แล้ว เราจะแคร์แต่ศิลปะแต่ไม่แคร์คนอื่นหรือโลกรอบตัวเราไม่ได้ ผมมองว่าการไปเรียนมหาวิทยาลัยทำให้เราได้รู้จักโลกมากขึ้น ได้รู้ว่าคนในสังคมเป็นยังไง ได้เห็นว่ายุคสมัยเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน และสุดท้ายมันก็จะกลับมาอินสไปร์ความคิดด้านศิลปะของเราอีกที ทำให้เรามีมุมองหลายแบบ มหาวิทยาลัยเป็นช่วงเวลาที่อาจทำให้เราได้เจอสิ่งเหล่านั้น

รู้สึกอย่างไรที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของงาน BKK-เรนเจอร์ x ปิดเทอมสร้างสรรค์ อัศจรรย์วันว่าง

การได้มาอยู่ตรงนี้ มาพูดให้คนฟังที่กลางสยามมันดีมากเลย ภูมิใจด้วย ภูมิใจมาก ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่พูดไปจะเป็นอินสไปร์ให้ใครได้ค้นพบตัวเองได้ไหม แต่ถ้ามันทำแบบนั้นได้มันก็ดีมาก มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ทำประโยชน์ให้คนอื่น

เค้งว่าการมีกิจกรรมแบบ BKK-เรนเจอร์ x ปิดเทอมสร้างสรรค์ อัศจรรย์วันว่าง ดีกับเด็กไทยอย่างไร

จากที่ผมสังเกตคนรอบตัว ผมว่าทุกวันนี้เด็กไทยบางคนยังค้นพบตัวเองไม่เจอ ผมมองว่าการมีงานแบบนี้ซึ่งมีหลายๆ บูททั้งดนตรี ศิลปะ และอื่นๆ มันทำให้เด็กเห็นความหลากหลายที่เขาสามารถเลือกได้ มันเป็นการเริ่มต้นสนับสนุนให้เขาหาตัวเองและเดินไปในทางที่เขาต้องการ เพราะบางทีเด็กบางคนเขาอาจจะไม่รู้จักตัวเองเลยไง เขาอาจจะคิดว่าเรียนๆ ไปให้จบก็พอ แต่การมีงานแบบนี้มันทำให้เขา ‘เอ๊ะ’ ว่าเขาชอบทางนี้หรือเปล่า เขาไปทางนั้นได้หรือเปล่า มันทำให้เขารู้ว่าเขาเป็นอะไรก็ได้ ซึ่งมันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีครับ

ถ้าให้คำแนะนำกับคนที่อยากทำงานศิลปะบน NFT แต่ยังไม่กล้าหรือไม่มีเวลาได้ลงมือทำ เค้งอยากแนะนำเขาว่าอะไร 

แนะนำว่าทำเถอะครับ ทำเถอะ ไม่ใช่แค่ทำ NFT นะ ทำในสิ่งที่ชอบเถอะ ทำไปจนมันสำเร็จ

The post เค้ง-ณภัทร ศิลปิน Doodle Art ที่เปลี่ยนเวลาว่าง สร้างงานศิลปะ NFT จนขายงานชิ้นแรกได้ตอนอายุ 17 appeared first on a day magazine.

alt.Eatery คือหนึ่งในร้านอาหาร plant-based เปิดใหม่ใจกลางเมือง ตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท 51 ไม่ไกลจาก BTS สถานีทองหล่อ ภายในร้านเสิร์ฟอาหาร plant-based หรือโปรตีนทางเลือก มีเมนูที่เราคุ้นเคยในชีวิตประจำวัน นอกจากอาหารแล้ว ยังเป็นร้านขนม คาเฟ่ ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ และพื้นที่ทำกิจกรรม เป็นอีกหนึ่ง community space สำหรับคนรักสุขภาพและสิ่งแวดล้อม 

แม้จะเป็นร้าน plant-based ซึ่งถูกมองว่าเป็นอาหารทางเลือกสำหรับวีแกน แต่ร้านเลือกใช้สีสันสดใสแทนสีเขียวของผักตั้งแต่ด้านนอกอาคาร ตัดกับแผ่นกระจกที่ทำให้มองเห็นภายในก็สามารถดึงดูดคนทั่วไปให้เข้าไปลิ้มลองอาหารได้ไม่ยาก

โปรเจกต์ร้าน alt.Eatery เกิดขึ้นด้วยความร่วมมือระหว่าง 2 บริษัทใหญ่ด้านอาหารและด้านอสังหาริมทรัพย์ อย่าง NRPT ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างบริษัท อินโนบิก (เอเซีย) จํากัด และบริษัท โนฟ ฟู้ดส์ จํากัด ผู้ผลิตและนำนวัตกรรมอาหารโปรตีนจากพืช ร่วมมือและก่อตั้งร้านขึ้นบนพื้นที่ของแสนสิริ เพื่อสร้างคอมมูนิตี้สำหรับคนรักสุขภาพและใส่ใจสิ่งแวดล้อม ผ่านอาหารโปรตีนทางเลือกที่ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการทำปศุสัตว์กระแสหลักถึง 30%

 ทุกจานเสิร์ฟด้วยวัตถุดิบที่ปราศจากเนื้อสัตว์ หรือแม้กระทั่งผลิตภัณฑ์ที่มาจากสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นนม ไข่ หรือน้ำผึ้ง แต่หากไม่สังเกตให้ดีก็คงไม่รู้ว่าอาหารเหล่านี้ไม่มีส่วนผสมดังกล่าว เพราะบางเมนูเรายังคงเห็นเนื้อสัตว์ (ที่ทำจากพืช) ประกอบอยู่บนจาน หรือหากหลับตาเราก็ยังคงสัมผัสรสชาติที่คล้ายกับเนื้อสัตว์อยู่ดี นี่จึงเป็นอีกหนึ่งร้าน plant-based ที่มีทั้งอาหาร ซูเปอร์มาร์เก็ตวีแกน และพื้นที่กิจกรรมสนุกๆ ที่อยากให้คุณได้มาลอง

alt. มาจาก Alternative Protein

alt. ย่อมาจาก Alternative นอกจากจะหมายถึง Alternative Protein หรือโปรตีนทางเลือกอย่างที่ร้านใช้เป็นวัตถุดิบหลักแล้ว อีกนัยหนึ่งคือทางเลือกที่ดีสำหรับอนาคตด้วย 

นอกจากนี้ alt. ที่เราคุ้นเคยกันบ่อยๆ คือปุ่มที่อยู่บนคีย์บอร์ด ภายในร้านเราจึงเห็นการตกแต่งด้วยปุ่มต่างๆ สีสันสดใส เช่น ปุ่ม Shift ปุ่ม Contrl หรือปุ่มอื่นๆ ที่ชวนให้ทุกคนเข้ามาสนุกกับการเลือกทานอาหารสุขภาพ

โปรตีนทางเลือก หรืออาหาร plant-based หากอธิบายอย่างง่ายๆ คืออาหารที่เลือกใช้โปรตีนทางเลือก ซึ่งได้มาจากพืช เช่น ถั่วหรือธัญพืชชนิดต่างๆ มาเข้าสู่กระบวนการทางเทคโนโลยีให้ได้รสชาติ กลิ่น สี สัมผัส และเสียง ใกล้เคียงกับเนื้อสัตว์มากที่สุด อาหารชนิดนี้แม้จะถูกเข้าใจว่าเป็นอาหารสำหรับคนกินมังสวิรัติหรือวีแกน (Vegan) แต่ด้วยนวัตกรรมทางอาหารจึงทำให้อาหาร plant-based ถูกทำให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้น เพราะยังคงเป็นเมนูอาหารที่มีรสชาติเนื้อสัตว์อย่างที่เราคุ้นเคย 

พลอย-พรรณนภิศ ฤทธิไพโรจน์ ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจและการตลาดของ NRPT เล่าจุดเริ่มต้นจากการเป็นร้านทดลองสูตรอาหาร ก่อนจะเห็นว่าอาหาร plant-based ไม่ใช่เพียงแค่อาหาร แต่ลึกลงไปในเนื้อจากพืชก้อนเล็กๆ นี้ ยังหลอมรวมไลฟ์สไตล์แห่งอนาคต ซึ่งเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ตามแบบ Food For Future

“ตอนแรกที่เราทำร้าน alt.Eatery เราไม่ได้จะทำแบบยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เราแค่จะทำเป็นร้านอาหารจุด touchpoint ที่ให้นักพัฒนา (R&D) ได้ทดลองอาหารสูตรใหม่ๆ  เพราะเรารู้สึกว่าลูกค้าไม่ค่อยรู้จักว่าสินค้า plant-based คืออะไร” พลอยเล่าถึงจุดเริ่มต้น 

“พอทำไปทำมาแล้วเรารู้สึกว่า plant-based ไม่ใช่แค่อาหาร แต่เป็นไลฟ์สไตล์ในการเลือกทานอาหาร แล้วเราก็ได้ไปเจอกับแสนสิริซึ่งมีแนวคิดเดียวกัน เป็นคนที่ให้พื้นที่นี้กับเรา สุดท้ายคอนเซปต์มันก็เลยเริ่มขยายวงจากแค่อาหาร plant-based เป็นไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตในรูปแบบใหม่ หรือที่เราตั้งชื่อว่า sustainability hub”

นอกจากอาหารจากโปรตีนทางเลือกจะเป็นอาหารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมแล้ว ส่วนผสมของ plant-based ซึ่งทำมาจากพืชยังดีต่อสุขภาพด้วย ขณะเดียวกันผลิตภัณฑ์ plant-based ยังช่วยส่งเสริมเกษตรกรในไทยผู้ปลูกธัญพืชหลากหลายชนิดที่สามารถนำมาสกัดเป็นโปรตีนก่อนไปผลิตเนื้อจากพืช ซึ่งสามารถสร้างมูลค่าเพิ่มถึง 25 เท่า ข้อดีทั้งต่อสิ่งแวดล้อม สุขภาพ และเกษตรกรในไทยจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ plant-based ถูกเลือกให้กลายเป็นอาหารแห่งอนาคตที่เหมาะกับคนในปัจจุบัน

ร้านอาหาร-ซูเปอร์มาร์เก็ต-ไลฟ์สไตล์ คอมมูนิตี้แห่งอนาคต

ภายในร้านเราจึงเห็นการจัดวางและออกแบบพื้นที่ให้เชื่อมต่อกับทุกกิจกรรมที่สร้างความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อมได้ตั้งแต่การตั้งสถานีชาร์จรถไฟฟ้า (EV) ด้านหลังร้าน จุดแยกขยะ ดาดฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ รวมถึงการก่อสร้างร้านที่เลือกใช้อาคารน็อกดาวน์ซึ่งถูกคำนวณวัสดุมาตั้งแต่โรงงานก่อนมาประกอบ จึงทำให้เป็นการก่อสร้างที่ไม่เกิดส่วนเหลือทิ้ง (waste) จากการก่อสร้าง

เมื่อเปิดประตูเข้ามาเราจะพบกับโซนอาหาร ที่มีพนักงานคอยต้อนรับอยู่ไม่ไกล แม้เราจะเชื่อว่าร้านนี้คือร้านอาหารสำหรับวีแกน แต่เมื่อกวาดสายตาดูเมนูอาหารจะพบว่าเมนูเหล่านี้ไม่แตกต่างจากร้านอาหารทั่วไป 

เริ่มต้นตั้งแต่ Appetizer ยอดนิยม เช่น ไก่ป๊อป นักเก็ต และเกี๊ยวซ่า อาหารจานหลักหลากหลายเชื้อชาติ รวมถึงเมนูเครื่องดื่มและขนมหวาน เมนูเหล่านี้ถูกหยิบขึ้นมาเพื่อนำเสนอรสชาติอาหารที่คนไทยคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“pain-point ของอาหาร plant-based คือ รสชาติยังไม่ถูกปาก และราคาแพงมาก เราเลยอยากโชว์ให้ลูกค้าเห็นว่า เราสามารถทานอาหาร plant-based ที่อร่อยและราคาเท่าทุนได้ ซึ่งก็เป็นที่มาของเมนูต่างๆ ในร้าน จะเห็นว่าอาหารเราไม่ได้แพงอย่างที่คิด เหมือนอาหารทั่วไปที่เราทานได้ทุกวัน แล้วรสชาติหรือแม้กระทั่งเมนูที่เราเลือก เราพยายามเลือกสิ่งที่เป็น comfort food สำหรับคนไทย” พลอยอธิบายถึงที่มาของแต่ละเมนู

เมนูที่น่าจะถูกปากคนไทยอย่าง ตำกระท้อน ถูกหยิบมานำเสนอในฤดูฝนนี้ ด้วยน้ำยำโฮมเมด ปรุงรสด้วยน้ำปลาวีแกน น้ำส้มมะขาม น้ำมะนาวคั้นสด และน้ำตาลช่อดอกมะพร้าว คลุกเคล้ากับกระท้อนจากสวนของร้าน โรยแคบหมูวีแกน เพิ่มความกรอบ เสิร์ฟคู่กับชิคป๊อป  (แน่นอนว่าไม่ได้ทำจากไก่และหมูจริงๆ) แม้จะเป็นเมนูตำแบบวีแกน แต่ยังคงให้รสชาติเปรี้ยว หวาน เผ็ด ได้ถึงเครื่องจริงๆ

อีกหนึ่งเมนูที่แม้ไม่ใช่อาหารไทย แต่หลายคนก็คุ้นเคยดีอย่างเบอร์เกอร์ หรือ alt. Beef UFO ซึ่งร้านออกแบบเป็นรูปทรงจานบิน ตัวขนมปังบริออช (Brioche) รสฟักทอง แม้ร้านจะเลือกใช้บริออชแทนขนมปังทั่วไป ซึ่งมีเนื้อนุ่มและหอมเนยมากกว่า แต่สูตรของร้านกลับไม่มีส่วนผสมของเนย-นม-ไข่ (dairy-free) สอดไส้ด้วยเนื้อเบอร์เกอร์ plant-based หอมคาราเมล ส่วนซอสเบอร์เกอร์ทำจากพริกหวานเผา มาเป็นเซ็ตทานคู่กับเฟรนช์ฟรายส์

นอกจากนี้ยังมีส่วนขนมหวานอย่าง โดนัทและคัฟเค้กรูปอุนจิ (Unji cake) สีสันสดใส หลากหลายรสชาติ ที่แน่นอนว่าไม่มีส่วนผสมของเนย นม ไข่ แต่ยังคงทำให้เนื้อเค้กมีความนุ่ม กลิ่นหอม รสชาติหวานอย่างที่ขนมหวานควรจะเป็นได้อย่างดี

ภายในร้านไม่ได้มีเพียงแค่โซนอาหารเท่านั้น ถัดไปอีกนิดคือโซนซูเปอร์มาร์เก็ตซึ่งวางขายผลิตภัณฑ์วีแกน จาก SME ทั่วประเทศไทย ที่ขอแค่เพียงเป็นผลิตภัณฑ์ plant-based และมีแนวคิดเพื่อสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืนเช่นเดียวกับร้าน ก็สามารถติดต่อนำมาวางขายได้โดยไม่มีค่าแรกเข้า เพื่อให้อุตสาหกรรม plant-based ในไทยเติบโตไปได้พร้อมๆ กัน ตามความตั้งใจแรกของร้าน

“หลายๆ คนจะเห็นว่ามีแบรนด์เล็กๆ น้อยๆ เข้ามาเต็มไปหมด มีลูกค้าเข้ามาเดินโซนนี้ค่อนข้างเยอะ ทำให้มีหลายเจ้าเริ่มติดต่อเข้ามา เราก็ยินดีที่จะให้คนมาวาง ใจจริงเราอยากทำให้ธุรกิจ plant-based โตขึ้นในไทย แต่ถ้าเราทำคนเดียวมันคงไม่โต เราเลยคิดว่ามันควรจะโตไปพร้อมกันทั้งอุตสาหกรรม ซึ่งปัญหาของ SME หรือ start-up ส่วนใหญ่เขาจะขายในออนไลน์เพราะไม่สามารถเข้าห้างใหญ่ได้ มันมีค่ายิบย่อยที่ห้างเขาเก็บ เราก็เลยคิดว่าไหนๆ ก็ได้พื้นที่นี้มาฟรี เราเลยให้พื้นที่ตรงนี้เป็นโชว์เคสสำหรับ SME ที่สามารถนำสินค้าเขามาวาง” พลอยอธิบาย

ถัดไปด้านนอกคือส่วน outdoor ที่ร้านเรียกว่าโซนไลฟ์สไตล์ เพราะนอกจากจะเป็นพื้นที่ให้ลูกค้าได้เลือกนั่งรับลมธรรมชาติเมื่อมาที่ร้านแล้ว ในทุกๆ เดือนยังมีการจัดกิจกรรมสอดแทรกความรู้นวัตกรรมอาหารและการดูแลสิ่งแวดล้อมด้วย

“โซน outdoor เราเรียกมันว่าเป็นโซนไลฟ์สไตล์ เราอยากให้มันเป็นคอมมูนิตี้ใจกลางเมือง ที่เราได้จัดกิจกรรมมากมาย เช่น เมื่อเดือนที่แล้วเราจัดปาร์ตี้บาร์บีคิว plant-based โดยให้ supplier ร้านเราไปเปิดบูทด้วย เพราะเราอยากช่วยโปรโมต supplier ในร้าน และอยากให้เป็นสถานที่ที่คนในย่านนี้สามารถ hang out ได้ในเสาร์-อาทิตย์” พลอยเสริม

plant-based ไม่ใช่อาหารวีแกน แต่คืออาหารของทุกคน

แม้ plant-based จะถูกมองว่าเป็นอาหารของวีแกนหรือมังสวิรัติ แต่เราจะเห็นความตั้งใจของร้านที่พยายามทำให้ร้านนี้เป็นร้านอาหารของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนรักโลก คนรักสุขภาพ หรือแม้แต่คนที่รักในการกิน ตาม #altforAll ของร้าน

“บางคนอาจจะคิดว่าถ้าฉันไม่ใช่วีแกนจะสามารถกินได้ไหม หรือว่ามันจะอร่อยไหม เราทำสิ่งนี้ขึ้นมาเพราะเราอยากทลายกำแพงตรงนี้” พลอยยืนยันความตั้งใจ “สิ่งที่เราอยากบอกคือ plant-base มันเป็น food technology ชนิดหนึ่ง ที่นำโปรตีนจากพืชมาผ่านนวัตกรรม เพื่อให้ได้ประสาทสัมผัสทั้ง 5 เหมือนเนื้อสัตว์ เพราะฉะนั้นถ้าถามว่า ถั่วหรือเห็ด เต้าหู้เป็น plant-base หรือเปล่า ถ้าเกิดว่าเรากัดแล้วยังรู้รสชาติ หรือมองด้วยตาแล้วยังบอกได้ว่านี่คือเต้าหู้หรือถั่ว แสดงว่ามันไม่ใช่ plant-based”

หลังจากการเปิดตัวร้านเมื่อเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา ร้าน alt.Eatery ถือว่าได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากลูกค้า สำหรับก้าวต่อไปร้านกำลังวางแผนขยายสาขา รวมถึงกิจกรรมสนุกๆ ที่รอให้ทุกคนเข้ามาร่วมเรียนรู้ พูดคุย เกี่ยวกับไลฟ์สไตล์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมที่ไม่ว่าใครก็สามารถทำได้ 

พลอยเล่าว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่เปิดร้านไม่เพียงแต่ทำให้คนเปิดใจกับอาหาร plant-based มากขึ้นและไม่จำกัดว่าเป็นอาหารของวีแกนหรือมังสวิรัติเท่านั้น ขณะเดียวกัน SME เจ้าของสินค้าในโซนซูเปอร์มาร์เก็ตหลายร้านก็มีโอกาสในการขยายธุรกิจบนห้างชั้นนำด้วย

จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ ของเนื้อ plant-based ทำให้ alt.Eatery ไม่ใช่เพียงแค่ร้านอาหารเฉพาะทางเท่านั้น แต่ด้วยการผสานไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตแห่งอนาคต ทั้งวิถีการกินและการใช้ชีวิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม พื้นที่แห่งนี้จึงเป็นคอมมูนิตี้สำหรับทุกคนที่อยากเลือกสิ่งที่ดีให้กับอนาคตไปด้วยกัน

alt.Eatery
Facebook : https://www.facebook.com/alt.Eatery/
Instagram : https://www.instagram.com/alt.eatery/
เวลาทำการ : ทุกวัน 8.00-21.00 น.
Location : https://goo.gl/maps/GZ8Z8jjoFfQgg9i49
941 ซ. สุขุมวิท 51 แขวง คลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110

The post alt.Eatery ร้านอาหาร plant-based ที่ชวนทุกคนมาใช้ชีวิตในอนาคตง่ายๆ ในแบบของตัวเอง appeared first on a day magazine.

อาจเป็นการได้ตื่นเช้ามาจิบกาแฟหอมกรุ่นร้อนๆ อาจเป็นการได้อ่านหนังสือวันละเล่มสองเล่ม อาจเป็นการออกไปรับไอแดดแล้วสรรหาสารพัดของจุกจิกมาไว้ในครอบครอง หรืออาจเป็นการทำหลายๆ อย่างพร้อมกันไปเลยก็ย่อมได้

ในยามที่สถานการณ์สังคมทำให้เราทุกข์ใจ เราจึงอยากชวนทุกคนออกไปสรรรหาสารพันของเพิ่มความสุขให้มากกว่าเก่าผ่าน 5 ร้านน่าช้อป ที่ไม่ว่าคุณจะมีไลฟ์สไตล์ไหนก็ห้ามพลาด ตั้งแต่ร้าน selected shop เสื้อผ้า ต้นไม้ แผ่นเสียง ไปจนถึงเครื่องเขียน แต่ละร้านล้วนคัดสรรของที่มีเอกลักษณ์มาเสิร์ฟให้คนมีของจากหลายไลฟ์สไตล์ทั้งนั้น 

พร้อมแล้ว ก็อยากชวนไปลุยกันเลย ร้านน่าช้อป

mediums 
ร้านเครื่องเขียน 24 ชั่วโมงที่อยากให้ศิลปะเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน

อาคารสีขาวตั้งเด่นเป็นสง่าตรงหน้าเราคือ mediums ร้านเครื่องเขียนปากซอยสุขุมวิท 42 ของ พีท–กษิดิศ ประสิทธิ์รัตนพร ชายหนุ่มวัย 16 ปีผู้ใช้แพสชั่นในงานศิลปะที่มีมาสร้างสรรค์พื้นที่ให้คนที่รัก (และอยากจะรัก) ศิลปะได้สนุกไปด้วยกัน ร้านน่าช้อป

“เราทำงานศิลปะตั้งแต่อายุ 11-12 ปี แต่เพิ่งมาเริ่มจริงจังและอยากเข้าเรียน Fine Art ช่วง 2-3 ปีมานี้เอง ปัญหาที่เจอคือคนรอบข้างตั้งคำถามกับสิ่งที่เราจะเรียนเพราะเขามองว่ามันทำเป็นอาชีพไม่ได้ มันเข้าถึงยาก และที่สำคัญคือเขามองว่าศิลปะเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่ไม่จำเป็นกับชีวิต

“ปัญหาที่ว่าจึงเป็นไอเดียตั้งต้นที่ทำให้เราอยากทำคอมมิวนิตี้ศิลปะเพื่อทำให้คนไทยเข้าใจว่าศิลปะไม่ได้เป็นสิ่งที่เข้าถึงยากขนาดนั้นและคนที่มีแพสชั่นด้านนี้ก็ประกอบอาชีพนี้ได้นะ เราตั้งเป้าว่าภายใน 5 ปีนี้ เราอยากให้ mediums เป็นสื่อกลางที่ทำให้ศิลปะกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตคน อยากได้ยินคนพูดว่าเสาร์-อาทิตย์นี้ไปคอมมิวนิตี้งานศิลปะกันไหม และอยากได้ยินคนบอกว่าเวลาว่างชอบวาดรูปเหมือนที่บอกว่าชอบฟังเพลงหรือดูหนัง” 

พีทจึงออกแบบ mediums ให้เหมือนแคนวาสผืนใหญ่ที่ช่วยเติมเต็มแรงบันดาลใจด้านศิลปะให้คนไทยผ่านทีเด็ด 3 ข้อ

ข้อแรก–ในสถานการณ์ปกติ mediums ตั้งใจเปิดร้านอุปกรณ์งานศิลป์ตลอด 24 ชั่วโมง เพราะเขาเข้าใจคนทำงานศิลป์ที่หัวแล่นและจำเป็นต้องปั่นงานส่งกลางดึก แต่อุปกรณ์ดันหมดจนต้องหยุดสร้างงานกะทันหัน

ข้อสอง–ความที่ประเทศไทยมองว่าศิลปะเป็นของฟุ่มเฟือย อุปกรณ์งานศิลป์ทั้งหลายจึงมีราคาสูงเกินกว่าที่ประชาชนทั่วไปจะเข้าถึงได้ เขาจึงตั้งใจขายอุปกรณ์ในร้านด้วยราคาที่ย่อมเยาและต่ำกว่าร้านอื่นๆ โดยที่ mediums ยังต้องอยู่ได้เช่นกัน

ต่อเนื่องจากข้อสองนั้นเอง เขายังพบว่าอุปกรณ์ศิลปะในไทยไม่หลากหลาย ไปร้านไหนก็เจอแต่แบรนด์เดิมๆ ที่ไม่ตอบโจทย์การสร้างสรรค์งานใหม่ๆ ทีเด็ดข้อที่สามของที่นี่จึงเป็นอุปกรณ์สำหรับงานศิลปะที่มีแบรนด์แปลกแตกต่างจากร้านอื่น เช่น กระดาษสีน้ำแบรนด์ BAOHONG ทำจากคอตตอนแท้ปราศจากสารเคมี และสีน้ำแบบแผ่นกระดาษแบรนด์ Viviva ที่เจอวิวสวยๆ ที่ไหนก็หยิบขึ้นมาละเลงได้ทันที 

นอกจากอุปกรณ์งานศิลปะที่ว่า พีทยังตั้งใจให้ภายในร้านมีนิทรรศการหมุนเวียนเพื่อสื่อสารว่าศิลปะนั้นเข้าถึงได้ เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ที่แวะไปเวียนมาอยากหยิบจับดินสอปากกามาทำงานศิลปะเล็กๆ ของตัวเอง ที่สำคัญไม่ต้องห่วงว่าจะเลือกซื้ออุปกรณ์ผิดประเภทไปเพราะพนักงานขายทุกคนจะต้องผ่านการปรับพื้นฐานด้านศิลปะกว่า 2 เดือนเพื่อให้แนะนำสินค้าและวิธีทำงานศิลปะขั้นพื้นฐานแก่ทุกคนได้

หรือถ้าใครต้องการผู้แนะนำวิธีการสร้างงานศิลปะที่ลึกซึ้งกว่านั้น ที่นี่ก็มีโซน make[space] คอยจัดเวิร์กช็อปสนุกๆ ให้คนได้ร่วมทำงานศิลปะตามใจอยาก ทั้งมี Nmbr สตูดิโอสำหรับลูกค้าที่อยากใช้พื้นที่ถ่ายทำโฆษณา จัดงานประชุม อีเวนต์ขนาดย่อม และนิทรรศการส่วนตัวให้บริการ แถมมีคาเฟ่เล็กๆ ชื่อ ‘เวลา’ ที่มีกาแฟรสชาติน่าสนใจอย่าง Dawn (รุ่งสาง) และ Dusk (พลบค่ำ) พร้อมเสิร์ฟตลอด 24 ชั่วโมงด้วย

Unfound Projects
ร้านแฟชั่นสตรีทที่รวบรวมแบรนด์ที่คนไทยทำมาให้
คนไทย (และเทศ) ใช้

ใจกลางกรุงเทพฯ อย่างสยามมีร้านรวงเปิดมากมาย แต่ละร้านล้วนมีเรื่องเล่าเฉพาะตัวที่เป็นเอกลักษณ์ หนึ่งในนั้นคือ Unfound Projects ร้านแฟชั่นมัลติแบรนด์อายุกว่า 6 ปีของ เดฟ–เดวิด สตีเวนสัน ชายหนุ่มผู้หลงรักวัฒนธรรมสตรีทจนสร้างแบรนด์และร้านของตัวเองเพื่อรวบรวมเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายจากสารพัดแบรนด์ไทยที่ใส่ได้ทุกเพศทุกวัย

แรกเริ่มเดิมที UNFOUND Projects เป็นเพียงแบรนด์เสื้อผ้ายูนิเซ็กซ์สายสตรีทที่เดฟตั้งใจปั้นขึ้นมา แต่เมื่อเก็บฐานแฟนคลับและเก็บเงินจากการทำแบรนด์ได้ส่วนหนึ่ง เดฟจึงตัดสินใจเปิดหน้าร้านเล็กๆ ที่โรงหนังสกาล่ากระทั่งหมดสัญญาจึงขยับขยายพื้นที่มายัง LIDO Connect เมื่อไม่นานมานี้

“พื้นที่ตรงนี้ใหญ่กว่าที่สกาล่ามาก เราจึงปรับแนวทางใหม่ทั้งหมด จากเดิมที่เน้นขายสินค้าอย่างเดียว ตอนนี้เรามีดิสเพลย์หน้าร้าน มีบาร์กาแฟ มีลิสต์เพลงไว้ให้ลูกค้าฟัง และมีหนังสือเกี่ยวกับวัฒนธรรมสตรีทให้เขาได้ศึกษา แถมยังจัด live session ในร้านได้ด้วย เพราะเราไม่ได้แค่อยากขายของแต่อยากสื่อสารว่าสตรีทคัลเจอร์มันคือทุกอย่าง ทั้งวิถีชีวิต บทเพลง การแต่งกาย และศิลปะ”

แต่แม้จะเปลี่ยนสถานที่ คอนเซปต์ของร้านก็ยังคงเดิมคือเน้นความโลคอลเป็นหลัก เสื้อผ้าในร้านที่เขาคัดสรรจึงมีแบรนด์ต่างชาติเพียง 2-3 แบรนด์ ส่วนอีก 80 เปอร์เซ็นต์ของร้านเป็นแบรนด์คนไทยทั้งหมด เช่น Madworks และ Homeward Bound หรืออย่างเสื้อสีแดงสกรีนลายสุดเท่แบรนด์ BLAQ LYTE ที่เราหยิบจับมามิกซ์แอนด์แมตช์กับหมวกและถุงเท้าของ UNFOUND ด้วย

“เราได้ไอเดียนี้จากการไปญี่ปุ่นและเห็นว่าคนที่นั่นเขาสนับสนุนแบรนด์ของประเทศตัวเองจนแบรนด์ไปได้ไกล เราก็อยากให้แบรนด์คนไทยไปได้ไกลกว่านี้เหมือนกันนะ เพราะเราเห็นศักยภาพ และที่สำคัญเราอยากให้คนต่างชาติมาซื้อแบรนด์ไทยกลับไปบ้าง”

ร้านแผ่นเสียง
ร้านขายแผ่นเสียงชื่อตรงตัวที่อยากให้เสียงเพลงเป็น
ส่วนหนึ่งของทุกคน

หากเดินเข้าซอยประดิพัทธ์ 19 ซึ่งเป็นย่านชุมชนคนอาศัย คงไม่คิดว่าจะเจอร้านแผ่นเสียงในบ้านทรงคลาสสิกอันเป็นร้านของ นก–พงศกร ดิถีเพ็ง ผู้เติบโตมากับเสียงเพลงและเป็นผู้ที่คนในวงการเพลงแทบทุกคนต้องรู้จัก

“เกิดมาก็เห็นแผ่นเสียงแล้ว แม่ให้ฟังเพลงทุกวัน วัยรุ่นหน่อยก็ไปซื้อแผ่นเสียงกับแม่ที่ร้าน แม่เขาฟังสุนทราภรณ์ ส่วนเราก็ซื้อดิอิมพอสซิเบิล แถมที่บ้านทำร้านอาหารก็เปิดเพลงทุกวัน เรียกว่าซึมซับการฟังเพลงไปโดยไม่รู้ตัวกระทั่งอายุ 30 กว่าๆ ถึงได้ค้นพบตัวเองว่าอาชีพของเราคืออาชีพคนขายแผ่นเสียงนี่แหละ”

จุดเริ่มต้นที่ว่าคือการที่เขาได้ไปเป็นพนักงานขายแผ่นเสียงที่ร้าน Bangkok Hifi ที่ห้างฟอร์จูน ด้วยสนิทกับเจ้าของร้านเป็นทุนเดิม จากวันนั้นกระทั่งวันนี้ เขาวนเวียนเวียนวนในอุตสาหกรรมแผ่นเสียงกว่า 25 ปี ก่อนเพิ่งมีร้านเป็นของตัวเองเมื่อ 10 ปีที่ผ่านมาในนาม ‘ร้านแผ่นเสียง’ ที่ขายสินค้าตรงตามชื่อที่รุ่นพี่ที่เคารพตั้งให้

“แรกเริ่มเราถนัดเพลงแนวป๊อป-ร็อกยุค 70s-80s ตอนเปิดร้านของตัวเองจึงเน้นขายเพลงแนวนี้และเป็นแผ่นมือสองหายาก แต่พออยู่ในวงการนี้มาเรื่อยๆ ค่ายเพลงไทยเริ่มหันมาทำแผ่นเสียง เราก็ต้องขยายความรู้ไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เรามีทุกแนวเพลงทั้งแผ่นใหม่และแผ่นเก่า เราจึงต้องย้อนกลับไปฟังเพลงยุค 60s และต้องฟังเพลงไทยยุคใหม่ๆ ตลอดเวลา ต้องรู้ว่าแสตมป์ อภิวัชร์เป็นใคร เพลงของเขียนไข อภิรมย์เป็นยังไง (หัวเราะ)”

ภายในบ้านสีขาว 2 ชั้นหลังนี้มีแผ่นเสียงมากกว่า 10,000 แผ่น ทั้งแผ่นเสียงเก่าเก็บหายาก และแผ่นเสียงใหม่ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นของวง Gorillaz ซึ่งทำเพลงแนวฮิปฮอป-อัลเทอร์เนทีฟร็อก หรือจะเป็นแผ่นของวง Metallica ที่มีแนวเพลงแบบเฮวี่เมทัลก็ตาม

นอกจากนี้ที่นี่ยังมีเครื่องเสียงให้เลือกฟังโดยเฉพาะ และในสถานการณ์ปกติ สนามหญ้าที่รายล้อมบ้านยังกลายเป็นพื้นที่จัดคอนเสิร์ตขนาดย่อมของวงดนตรีใหญ่และเล็กเกือบทุกสัปดาห์

Yarnnakarn + Ago 
อาคาร 3 ชั้นย่านนางลิ้นจี่ที่คัดสรรของจุกจิก
และเซรามิกมาไว้ในที่เดียวกัน

ถ้าใครเป็นสายของจุกจิกและของแต่งบ้านต้องไม่พลาด Yarnnakarn + Ago อาคาร 3 ชั้นย่านถนนนางลิ้นจี่ ที่เกิดจากความร่วมมือของ AGO Designed Selected Shop ของอู๋–ภฤศธร​ สกุลไทย และพี–รวมพร​  ถาวรอธิวาสน์​ และร้านเซรามิกเลื่องชื่ออย่าง Yarnnakarn​ ของ กริน–กรินทร์​ พิศลยบุตร​ และนก–พชรพรรณ​ ตั้งมติธรรม​ ที่ตั้งใจเป็นศูนย์รวมสารพัดสินค้า ทั้งจากสองแบรนด์เองและจากเพื่อนบ้านรอบข้างเพื่อมอบประสบการณ์พิเศษภายในอาคารเดียว

หากเริ่มต้นเดินทางจากด้านล่าง เราจะพบสวนเล็กๆ ด้านหน้าอาคารที่เชื่อมต่อกับ Yarnnakarn ร้านเซรามิกที่มีอายุกว่า 10 ปี ที่นี่ กรินปั้นงานขึ้นด้วยมือตนเองก่อนจะทำพิมพ์และหล่อเป็นเซรามิกหลากสไตล์ ทั้งจานชามใบงาม ตุ๊กตาน่ารักอย่างนก กวาง และรูปมืออันเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ กระทั่งเหยือกสีฟ้าใบสวย กระถางต้นไม้ลวดลายเก๋ และงานไม้อย่างเชิงเทียน นอกจากนั้นด้านหลังร้านยังมีโรงปั้นเซรามิกที่ในสถานการณ์ปกติจะเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมได้ด้วยนะ 

เมื่อเดินจากชั้นล่างขึ้นไปยังชั้นสอง ที่นี่คือพื้นที่ที่ทั้ง Ago และ Yarnnakarn ใช้ร่วมกันเพื่อจัดเป็นนิทรรศการทดลองความสนใจของผู้ก่อตั้งทุกคน อย่างนิทรรศการเชิงทดลองนาม  ‘คอนเทนเนอร์’ ที่จัดขึ้นก่อนหน้านี้ Yarnnakarn ตั้งคำถามต่อคุณค่าของงานศิลปะและงานฝีมือผ่านงานปั้นรูปทรงต่างๆ และเร็วๆ นี้ Ago กำลังจะจัดนิทรรศการเกี่ยวกับแสงที่อู๋กำลังสนใจเพื่อนำผลลัพธ์ต่อยอดเป็นชิ้นงานอื่นๆ ต่อไป 

“เราออกแบบว่าคนที่เข้ามาจะนั่งกินกาแฟตรงไหนก็ได้ในตึก จะเอาแก้ว Yarnnakarn มาซื้อกาแฟที่ชั้น 3 ของ Ago ก็ได้ หรือเอาขนมจาก Ago ไปนั่งกินชั้น 1 ก็ได้ เราออกแบบให้มันเป็นพื้นที่ที่ให้เราได้ทดลองอะไรใหม่ๆ และชวนทุกคนมาทดลองด้วยกันในทุกๆ ชั้นของอาคาร เพราะเราอยากมอบประสบการณ์โดยรวมของ Yarnnalarn + Ago ให้คนที่เข้ามาที่นี่” อู๋เล่าแนวคิดตั้งต้นของพื้นที่ทั้งสามชั้นให้เราฟัง

เมื่อเดินขึ้นมายังชั้น 3 ด้านขวาของชั้นคือ selected shop ของ Ago ที่นกและอู๋คัดเลือกของจุกจิกที่พวกเขาสนใจมานำเสนอ ทั้งงานดีไซน์ของศิลปินไทย ของเก่าเก็บของพีและอู๋ รวมถึงหากสถานการณ์โควิด-19 คลี่คลายจนเดินทางไปต่างประเทศได้ดังเดิม ทั้งคู่ก็ตั้งใจซื้อหาของวินเทจและของดีประจำพื้นที่นั้นๆ มานำเสนอ ทั้งหนังสือ แผ่นเสียง เสื้อผ้า และสารพัดของจุกจิก

“เวลาเดินทางแล้วเราเจอบางอย่างที่น่าประทับใจเราก็อยากเก็บกลับมาฝากทุกคน มาเล่าให้ฟังว่าเราเจออะไรบ้าง ที่นู่นมันเป็นยังไง เราอยากให้ร้านนี้เก็บบรรยากาศนั้นเอาไว้” พีแห่ง Ago เสริม

ส่วนคาเฟ่ขนาดย่อมในชั้นเดียวกัน ทั้งคู่ไม่เพียงเสิร์ฟขนมและเครื่องดื่มของร้าน แต่ยังรวมของอร่อยจากเพื่อนบ้านย่านนางลิ้นจี่มาเสิร์ฟด้วย นอกจากนั้นโซนดาดฟ้าของอาคาร Yarnnakarn + Ago ยังมีเวิร์กช็อปสนุกๆ หมุนเวียนให้ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาได้ร่วมแจมด้วย เช่น หากพวกเขากำลังสนใจเรื่องการทดลองรสชาติอาหารก็อาจจัดเป็นกิจกรรมเชฟเทเบิลเล็กๆ ให้ได้ลองชิมกัน

พลูโต Houseplant Studio
ร้านขายต้นไม้ลับๆ ที่อยากให้คนได้พลูต้นโตไปช่วย
ผ่อนคลายจิตใจ

ในย่านสาทรที่คนพลุกพล่านและเต็มไปด้วยตึกออฟฟิศ ลึกเข้าไปในนราธิวาสซอย 4 มีร้านต้นไม้ลับๆ อย่างกับสวนลับใน Alice In Wonderland ตั้งอยู่บนชั้น 3 ของอาคารเก่าที่นำมารีโนเวต 

ที่นี่คือร้านต้นไม้ของคนงานยุ่ง 2 คน อย่าง วริศ ลิขิตอนุสรณ์ และกิม–นิรัช ตรัยรงคอุบล ที่อยากให้ พลูโต Houseplant Studio เป็นพื้นที่หลบหนีและคลายเครียดจากโลกความเป็นจริง จากครั้งแรกที่ทั้งคู่อยากได้ต้นไม้ที่ไม่ต้องดูแลมากกลายเป็นความบ้าต้นไม้โดยเฉพาะต้นไม้ตระกูลพลูและสารพัดต้นไม้ในบ้านจนไม่มีที่เก็บ สู่การคิดทำร้านต้นไม้ฉบับลับๆ ที่ต้องนัดวันล่วงหน้าเข้ามาและมีบริการระหว่างขายและหลังขายที่น่าประทับใจ

ภายในห้องใต้หลังคาแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ที่พบเห็นได้ง่ายๆ แต่สวยสะพรั่งแบบที่เราต้องถามแล้วถามอีกว่าเลี้ยงยังไงให้งามขนาดนี้ อย่างพลูงาช้างที่เป็นพุ่มสวย ลิ้นมังกรด่างที่ด่างได้ใจ กระทั่งต้นพลูหัวใจแนบหรือ Scindapsus Exotica ที่จริงๆ แล้วไม่ใช่ต้นไม้ตระกูลพลูแต่คนไทยมักเรียกว่าพลูเพราะใบที่คล้ายกัน

“เวลาคนซื้อต้นไม้เขามักจะซื้อต้นไม้ราคาแพง หายาก แต่ซื้อไปแล้วมันอาจจะไม่ได้เลี้ยงง่ายขนาดนั้น เรากลับพบว่าต้นไม้ตระกูลพลูที่คนมองว่าเป็นต้นไม้ธรรมดาก็มีความน่าสนใจ มีความสวยแบบของมัน เราจึงอยากให้ที่นี่เป็นที่ที่ทำให้คนหันมาเลี้ยงพลูกันบ้าง” กิมเล่าถึงความตั้งใจแรกเริ่ม

“ร้านจึงขึ้นต้นว่า ‘พลู’ มีคำว่า ‘โต’ มาต่อท้ายเพื่อสื่อความถึงการเจริญเติบโตงอกงาม ขณะเดียวกันคำว่า ‘พลูโต’ ก็เหมือนกับดาวพลูโตที่อยู่ดีๆ คนก็ทิ้งให้มันออกจากการเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะจนดูเหมือนเป็นดาวที่มีอยู่แต่ก็เหมือนไม่มีอยู่ด้วย ซึ่งตรงกับที่อยู่ของร้านที่ค่อนข้างลับ เหมือนเป็นสถานที่ที่ทำให้เราได้หนีออกมาจากโลกการงานที่เครียดๆ”

ความหมายซ้อนสองชั้นในชื่อยังถูกเติมเต็มด้วยคำว่า Houseplant Studio เพื่อสื่อสารว่าต้นไม้จากที่นี่ไม่ได้ถูกซื้อมาและขายไป แต่ถูกบำรุงและทดสอบมาอย่างดีว่าควรปลูกในที่แบบไหน ได้รับแสงมากน้อยยังไง เรียกว่าถ้าเลี้ยงในห้องใต้หลังคาของทั้งสองได้รอด ก็ต้องอยู่กับลูกค้าผู้รักต้นไม้ได้รอดเช่นกัน

ความน่ารักและสร้างสรรค์อีกอย่างคือต้นไม้ทุกต้นจะมีแท็กประจำตัวระบุปริมาณน้ำและแสงที่ต้องการ แถมยังมีความท้าทายในการเลี้ยงตั้งแต่ 0-10 ให้พิจารณาก่อนซื้อด้วย เช่น “0/10 เลี้ยงไปเถอะไม่ตาย” หรือ “2/10 เลี้ยงง่ายมากๆ แต่แนะนำว่าไม่ต้องให้น้ำเยอะ” 

“เราคงเศร้าถ้ารู้ว่าต้นไม้ที่เขารับจากเราไปมันไม่รอดก็เลยอยากแนะนำเขาให้ได้มากที่สุด”

New Honda Lead 125
มอเตอร์ไซค์สำหรับคนมีของ

หลังเดินทางครบ 5 ร้านที่ทำให้เราได้สารพัดของเพิ่มความสุขหลายชิ้นจนกลายเป็นคนมีของมากขึ้นไปอีก เชื่อว่าการมีตัวช่วยอย่างมอเตอร์ไซค์คู่ใจอย่าง New Honda Lead 125 ใหม่ คงทำให้เหล่าคนมีของสนุกกับการสรรหาสารพันของเพิ่มความสุขได้ไม่น้อย

เพราะ New Honda Lead 125 ใหม่ มี U-BOX ใต้เบาะที่จุสัมภาระได้มากถึง 37 ลิตร จะใส่หมวกกันน็อก 2 ใบก็ไหว หรือใส่แจกัน เชิงเทียน กระดาษสีน้ำ จานใบงาม แผ่นเสียงหรือเสื้อผ้าที่เลือกสรรมาจากทั้ง 5 ร้านก็เหมาะเจาะสุดๆ ส่วนถังน้ำมันความจุ 6 ลิตรก็ย้ายมาไว้ด้านหน้าเพื่อให้คนมีของทุกคนเติมน้ำมันได้ง่ายและสะดวกกว่าเดิม 

แต่ถ้าของที่เลือกซื้อมานั้นมีมากเกินกว่าจะเก็บใต้เบาะก็ไม่ต้องห่วง เพราะมอเตอร์ไซค์คันนี้ออกแบบให้แร็กด้านหลังมีขนาดใหญ่กว่าเดิมเผื่อติด Top Box จุของจุกจิกหรือบิ๊กเบิ้มอย่างต้นไม้ก็ไหว

ส่วนพื้นที่ด้านหน้าก็ไม่ทิ้งให้เสียเปล่าเพราะมีที่แขวนที่พับเก็บก็ได้หรือจะกางไว้แขวนของเพิ่มเติมก็ดี แถมยังมี AC Socket ชาร์จมือถือระหว่างเดินทางและใส่ขวดน้ำขนาด 500 มล.ไว้แก้กระหายอีกด้วย

ภายในเก็บของได้มากแต่ภายนอกออกแบบให้คลาสสิกและมินิมอล หน้าจอแสดงผลครบทุกฟังก์ชั่นแถมไฟหน้าเป็นแบบ LED ส่วนเครื่องยนต์นั้นเป็นเครื่องยนต์ eSP 125 ซีซี ที่ประหยัดน้ำมันสูงสุดถึง 50 กม./ลิตร จะบิดไปสอบ ไปหาเพื่อน ไปออกเดต หรือไปซื้อของต่อก็ทันใจ 

เรียกว่าจะมีไลฟ์สไตล์แบบไหน ต้องแบกของอะไรก็เหมาะจริงๆ

The post ตะลุย 5 ร้านชวนผ่อนคลายที่ไลฟ์สไตล์แบบไหนก็ห้ามพลาด appeared first on a day magazine.

เพราะอย่างนี้ TMRW บริการธนาคารดิจิทัลเพื่อดิจิทัลเจเนอเรชั่นจากธนาคารยูโอบี จึงจัดโครงการ TMRW Creators Camp เพื่อสนับสนุนเป้าหมายทางการเงินและเป้าหมายชีวิตของคนรุ่นใหม่ โดยเชิญชวนเหล่าคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ไฟแรงมาร่วมเรียนรู้ทักษะการทำงานจริง และฟังเคล็ดลับจากคอนเทนต์ครีเตอร์รุ่นเก๋า ไม่ว่าจะเป็นบูม ธริศร จากช่อง BoomTharis, เคน นครินทร์ จาก THE STANDARD, โค้ดดี้ อรรถพล จาก Good Day, เอ็ดดี้ ญาณวุฒิ หรือพี่เอ็ด 7 วิ, อู๋ spin9, Softpomz, ซี ฉัตรปวีณ์ และช่อง Asayhi Channel

โอกาสนี้ a day ชวนคุยกับ นที ศรีรัศมี ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ Retail Digital ธนาคารยูโอบี ประเทศไทย และ ขจร เจียรนัยพานิชย์ หรือ Khajochi ผู้ก่อตั้ง MacThai, MangoZero และ RAiNMaker ว่าด้วยเรื่องคอนเทนต์ครีเอเตอร์ อาชีพที่ไม่ได้มีสอนในตำรา การสนับสนุนวงการคอนเทนต์ผ่าน TMRW Creators Camp แคมป์ฝึกทักษะครีเอเตอร์รุ่นใหม่สู่มืออาชีพ ไปจนถึงอนาคตของวงการสร้างสรรค์เนื้อหาที่มีโอกาสก้าวไปสู่ระดับโลก

มีโลกดิจิทัล จึงมีคอนเทนต์ครีเอเตอร์

ในฐานะบล็อกเกอร์รุ่นแรกๆ ของไทย ขจรเล่าให้ฟังว่าเขาเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ได้เพราะความประจวบเหมาะของเทคโนโลยีและแพสชั่น เมื่ออินเทอร์เน็ตแพร่หลายและการเขียน ‘บล็อก’ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคน เขาจึงได้ทำตามความฝันในการเป็นนักเล่าเรื่อง จรดแป้นพิมพ์ถ่ายทอดเรื่องราวใกล้ตัว เช่น ร้านอาหารที่ชอบ หนังที่ดู จนมีผู้ติดตามจำนวนมาก

ในตอนนั้นคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‘คอนเทนต์ครีเอเตอร์’ สามารถเป็นอาชีพได้ ขจรและคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุคเริ่มแรก เช่น โมเมพาเพลิน ล้วนเริ่มต้นจากความชอบ ก่อนจับพลัดจับผลูได้ทำเป็นอาชีพและประสบความสำเร็จ เป็นตัวอย่างให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นหลังเห็นว่าอาชีพนี้เป็นไปได้

พอมาถึงยุคนี้ที่เทคโนโลยีมีราคาถูกลง เข้าถึงง่ายขึ้น และมีคนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยที่เติบโตมาพร้อมกับเทคโนโลยีและโลกดิจิทัล จึงมีคนจำนวนมากเข้ามาประลองฝีมือในสนามคอนเทนต์ ขจรยกตัวอย่างถึงหลานผู้เป็นยูทูบเบอร์ในวัย 11 ปีที่สามารถถ่ายทำ ตัดต่อ ลงเสียง ใส่ซับไตเติลด้วยโทรศัพท์มือถือกับไอแพด ทำทุกอย่างได้ครบ จบในตัวเอง แสดงให้เห็นว่าความพร้อมทางเทคโนโลยีทุกวันนี้ทำให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่มีโอกาสเติบโตและประสบความสำเร็จสูงมาก 

“ด้วยเทคโนโลยีทุกวันนี้ เด็กอายุ 11 ขวบกับช่องแกรมมี่สามารถอัพฯ คลิปยูทูบด้วยความคมชัดเท่ากัน ลงแข่งในสนามเดียวกัน เพราะฉะนั้นมันเลยแข่งกันเรื่องคุณภาพกับความสามารถ เป็นโอกาสที่คนใหม่ๆ จะสามารถขึ้นมาชนะตัวใหญ่ๆ ได้ทันที”

โอกาสที่มาพร้อมกับโลกดิจิทัลที่พัฒนาขึ้น

แม้ขจรจะเห็นว่าสนามคอนเทนต์ที่เปิดกว้างเป็นข้อดีและโอกาส แต่เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ในเมื่อมีคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่เกิดขึ้นทุกวัน การแข่งขันที่สูงเช่นนี้จะทำให้แต่ละคนมีโอกาสเติบโตได้จริงหรือ

บล็อกเกอร์รุ่นใหญ่ให้คำตอบกับเราว่า “คนชอบพูดว่าตอนนี้คอนเทนต์ครีเอเตอร์มันเยอะแล้ว แต่ถ้าไปดูในเชิงตัวเลข เม็ดเงินโฆษณาดิจิทัลในอุตสาหกรรมสื่อออนไลน์โตขึ้นปีละ 25-30 เปอร์เซ็นต์ แปลว่าในแง่รายได้มันยังมีโอกาสให้เข้ามาแบ่งกันไปอีกมาก

“อีกอย่างคนไทยยังไม่ได้เข้าถึงสื่ออื่นๆ อีกเยอะเลย ตอนนี้คนไทยใช้เฟซบุ๊ก 50 กว่าล้านคน แต่พอไปดูแพลตฟอร์มอื่นอย่างยูทูบหรือ TikTok คนใช้แค่ 10 กว่าล้านคน แสดงว่าในแพลตฟอร์มพวกนี้คอนเทนต์ครีเอเตอร์มีโอกาสที่จะเข้าไปแสดงฝีมือและสร้างผู้ติดตามใหม่ๆ ได้อีก”

รวมกลุ่มไปด้วยกัน จะไปได้ไกลกว่า

แม้จะมีโอกาสในการเติบโตอีกมาก แต่จะเห็นว่าครีเอเตอร์บ้านเราส่วนใหญ่เกิดจากการลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง และพยายามพัฒนาตัวเองหรือแก้ไขปัญหาที่เจอแบบตัวใครตัวมัน เพราะอย่างนี้ขจรจึงมองว่าอีกหนึ่งสิ่งที่จะช่วยเพิ่มโอกาสให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์คือการรวมกลุ่มกันเพื่อขยับไปพร้อมกันทั้งวงการ 

ประโยชน์ของการรวมกลุ่มของคอนเทนต์ครีเอเตอร์ที่ขจรเล็งเห็นมีหลายข้อ ข้อแรกคือเมื่อรวมกลุ่มกัน คอนเทนต์ครีเอเตอร์จะมีเสียงและอำนาจต่อรองที่ดังขึ้น ดังนั้นทั้งภาครัฐและเอกชนก็จะให้ความสำคัญกับคอนเทนต์ครีเอเตอร์ เช่น ธนาคารจะออกผลิตภัณฑ์หรือบริการที่ตอบโจทย์คอนเทนต์ครีเอเตอร์มากขึ้น หรือรัฐก็จะมีกฎหมายแรงงานที่ช่วยปกป้องดูแลคอนเทนต์ครีเอเตอร์ เป็นต้น 

อีกข้อดีคือการรวมกลุ่มกันจะช่วยยกระดับคุณภาพของคอนเทนต์ ทำให้คอนเทนต์มีมาตรฐานสูงขึ้น รวมถึงช่วยสอดส่องกันและกันในแง่จริยธรรม ขจรยกตัวอย่างในสหรัฐอเมริกาที่มีกฎหมายกำกับว่า อินฟลูเอนเซอร์ต้องเปิดเผยว่าได้รับเงินโฆษณาหรือไม่ โดยแจ้งอย่างชัดเจนหรือใส่แฮชแท็กด้านล่าง ซึ่งก็เป็นสิ่งหนึ่งที่คอนเทนต์ครีเอเตอร์ไทยอาจหยิบมาปรับใช้ได้เช่นกัน

ที่สำคัญ การที่คอนเทนต์ครีเอเตอร์มาเจอกันจะทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แชร์ประสบการณ์ซึ่งกันและกัน ทำให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ไม่ต้องเสียเวลาลองผิดลองถูก แต่สามารถพัฒนาทักษะตัวเองและพัฒนาคุณภาพคอนเทนต์ต่อจากสิ่งที่คอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นเก๋าได้เคยทำมาแล้ว

“อย่างการที่ TMRW จัด TMRW Creators Camp ก็เป็นจุดเริ่มต้นหนึ่ง พอคอนเทนต์ครีเอเตอร์มารวมกันก็จะเริ่มคุยกันและผลักดันอะไรร่วมกันได้” ขจรกล่าว

สนามฝึกฝนและฝึกฝันของครีเอเตอร์รุ่นใหม่

เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ นทีในฐานะตัวแทนของ TMRW จึงร่วมแชร์มุมมอง 

“TMRW มุ่งมั่นที่จะเป็นแบรนด์ที่สนับสนุนดิจิทัลเจเนอเรชั่นให้ประสบความสำเร็จและบรรลุเป้าหมายในชีวิต ทั้งเป้าหมายทางการเงินและเป้าหมายส่วนบุคคล ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาเราทำรีเสิร์ช พูดคุยกับลูกค้าค่อนข้างเยอะ สิ่งหนึ่งที่เราเห็นคือคนรุ่นใหม่สมัยนี้มีเป้าหมายในชีวิตที่ต่างไป ปัจจุบันแทนที่จะทำงานประจำ หลายๆ คนอยากจะเริ่มกิจการของตัวเองหรือเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ 

“TMRW มองเห็นว่าเราน่าจะมาเติมเต็มได้ จึงเกิด TMRW Creators Camp ขึ้นมาเพื่อที่จะส่งเสริมให้ดิจิทัลเจเนอเรชั่นได้ทำตามความฝันของเขา ส่วนหนึ่งคือที่ผ่านมา TMRW ทำงานกับคอนเทนต์ครีเอเตอร์เยอะมาก จึงเป็นโอกาสที่จะสร้างคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ที่จะได้ร่วมงานกับ TMRW ด้วย” 

ในฐานะแบรนด์ที่ทำงานร่วมกับคอนเทนต์ครีเตอร์มามาก เราจึงถามมุมมองที่นทีมีต่อตลาดคอนเทนต์ในปัจจุบัน ซึ่งเขาบอกว่าตลาดคอนเทนต์มีแนวโน้มที่จะเติบโตได้อีก เพราะคนโหยหาคอนเทนต์ใหม่ๆ เสมอ

“สมัยก่อนคนอาจจะชอบดูหนัง ดูละคร ดูโฆษณาที่เป็นโฆษณา แต่สมัยนี้คนชอบคอนเทนต์อะไรที่มันเรียล มีความสดใหม่ เรามองว่าสิ่งนี้มีแต่จะเติบโต เพราะว่าคนไทยเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้มากขึ้น ช่องทางออนไลน์ก็เปิดกว้าง คนเริ่มยอมรับว่ามันเป็นอาชีพได้ คนดูเองก็ยังเอนจอยกับคอนเทนต์แบบนี้”

สำหรับ TMRW Creators Camp นั้นจะเน้นสื่อสารคอนเทนต์ในรูปแบบวิดีโอ เพราะเชื่อว่าแพลตฟอร์มในรูปแบบวิดีโอยังเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพที่สุด น่าจะตรงกับความสนใจของคนรุ่นใหม่ รวมทั้งต้องใช้ทักษะที่หลากหลาย แคมป์นี้จึงมุ่งเน้นในเรื่องความคิดสร้างสรรค์ (creativity) ทักษะการเล่าเรื่อง (storytelling) การทำวิดีโอ และการทำไลฟ์ ซึ่งจะช่วยสร้างรากฐานที่แข็งแรงให้กับคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ที่เข้าร่วม

“หลักๆ ที่พวกเราคาดหวังคืออยากเห็นน้องๆ ที่มีไฟอยากจะพัฒนาตัวเอง มีความฝันที่จะเป็นเหมือนพี่ๆ ครีเอเตอร์ที่ประสบความสำเร็จ ได้เข้ามาเรียนรู้และประสบความสำเร็จ รองจากนั้นเป็นเรื่องคอนเทนต์ในแง่ว่าเราเองก็จะได้โอกาสในการทำงานครีเอเตอร์ใหม่ๆ ได้ไอเดียใหม่ๆ ได้คอนเทนต์ใหม่ๆ มาสื่อสารกับลูกค้าของ TMRW ด้วยครับ” นทีทิ้งท้ายถึงความคาดหวังต่อแคมป์นี้

คอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ก้าวไกลระดับโลก 

พอฟังนทีและขจรแล้วเราเชื่อว่าหลังจบโครงการนี้จะมีคอนเทนต์ครีเอเตอร์มาประดับวงการเยอะขึ้น แต่ในอนาคตวงการจะเปลี่ยนไปในรูปแบบไหน ยังเป็นคำถามที่เราสงสัย

ขจรคาดการณ์ว่าคอนเทนต์ครีเอเตอร์จะมีความเฉพาะทางมากขึ้น เช่น ครีเอเตอร์ที่ดังเฉพาะใน TikTok แต่ไม่ได้รับความนิยมในช่องทางอื่น หรือครีเอเตอร์ที่เจาะกลุ่ม niche มากอย่างบิวตี้บล็อกเกอร์ที่รีวิวเฉพาะเครื่องสำอางออร์แกนิก 

นอกจากนี้การโด่งดังในระดับโลกก็เป็นอีกสิ่งที่ขจรเล็งเห็น เพราะมีครีเอเตอร์รุ่นพี่พิสูจน์ให้เห็นไปบ้างแล้ว เช่น เพจ Lowcostcosplay ที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์แปลงสิ่งใกล้ตัวเป็นคอสเพลย์ในราคาจับต้องได้จนมีผู้ติดตามจากทั่วโลก 5.5 ล้านคน หรือช่อง DEKSORKRAO ที่มีการเต้นคัฟเวอร์มิวสิกวิดีโอของวง BLACKPINK โดยหยิบจับสิ่งของรอบตัวมาเป็นพร็อพและฉากหลังจนได้รับคำชื่นชมจากต่างประเทศ

“ผมรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นไปได้ เหลือแค่ว่าเราต้องช่วยกันผลักดัน ยิ่งในช่วงหลังที่เริ่มมีคอนเทนต์ประเภทที่ภาษาไม่ใช่อุปสรรค เช่น คอนเทนต์ใน TikTok การคัฟเวอร์ การชาเลนจ์ที่มันสนุก หรือ ASMR ที่ทำเรื่องเสียงก็น่าสนใจ ผมอยากเห็นครีเอเตอร์ไทยได้รับการยอมรับในระดับโลกเหมือนกันนะ” 

คำแนะนำจากครีเอเตอร์รุ่นเก๋าถึงรุ่นใหม่

ก่อนจากกัน เราขอให้ขจรให้คำแนะนำกับคอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ เขาตอบอย่างเรียบง่ายว่าให้เป็นตัวของตัวเอง

“เพราะในวงการมีตัวอย่างให้ดูเยอะ ทั้งตัวอย่างที่ดีและไม่ดี จนเขาอาจจะสร้างคอนเทนต์ที่เป็นออริจินอลของตัวเองได้ไม่มากนัก สังเกตว่าทุกวันนี้คอนเทนต์จะค่อนข้างคล้ายกันไปหมดจนเราเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร”

ขจรบอกว่าการจะค้นหาเอกลักษณ์ตัวเองให้เจอนั้นมีทางเดียว คือต้องทดลองทำและฝึกฝนให้มาก ซึ่งในโลกดิจิทัลนั้นทำได้ง่ายและแทบไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ นอกจากต้องทุ่มเทเวลาและหัวใจ อีกทั้งอย่าลืมตั้งคำถามกับตัวเองว่าหากต้องใช้เวลานานกว่าจะสำเร็จ คุณจะยังยืนระยะทำต่อไปหรือไม่

“ผมใช้เวลาเกือบ 10 ปีนะกว่าจะมีคนรู้จัก เพราะงั้นต้องถามตัวเองว่าจะอดทนอย่างนั้นได้หรือเปล่า ชอบจริงก็ต้องรักจริง ต้องอดทนทำได้จริง และต้องมีความสุขในการได้สร้างคอนเทนต์ ไม่ใช่มีความสุขเฉพาะตอนได้เห็นผลตอบรับของมัน ถ้าแค่ได้สร้างคอนเทนต์ก็มีความสุขแล้ว เชื่อว่าในอนาคตจะมีทางไปต่อได้” ขจรทิ้งท้าย

สำหรับใครที่พลาดโอกาสสมัครเข้าร่วม TMRW Creators Camp ยังสามารถติดตามไฮไลต์รวมไปถึงกิจกรรมสนุกๆ ของแคมป์ได้ที่เพจ TMRW Thailand และ Rainmaker

The post TMRW Creators Camp : โอกาสและอนาคตในยุคดิจิทัลของคอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ไฟแรง appeared first on a day magazine.

ส่วนอีกงานหนึ่งที่เขาพยายามแวะเวียนเข้าไปทำเป็นประจำคือ การดูแลสุขภาพของนักโทษในเรือนจำ ทั้งการตรวจและรักษานักโทษทุกเดือน และเป็นสะพานเชื่อมระหว่างการช่วยเหลือจากโรงพยาบาลให้ถึงผู้คนหลังกรงขัง 

เหตุผลที่ทำให้เขาสนใจเรื่องนี้ เริ่มต้นเมื่อ 5 ปีที่แล้ว หมอมักได้รับการติดต่อเจ้าหน้าที่ให้เข้าไปเรือนจำเพื่อชันสูตรพลิกศพตามกฎหมาย แต่หลังจากเข้าไปช่วยทำงานในหลายๆ เคส จึงพบว่านักโทษบางคนอาจจะไม่เสียชีวิต ถ้าหากได้รับการรักษาโรคประจำตัวอย่างต่อเนื่อง และการดูแลสุขภาพของนักโทษไม่ควรจำกัดไปตามเสรีภาพที่พวกเขาต้องแบกรับหลังกรงขัง

ก่อนหน้านี้ หมอบอกว่าต้องเข้าไปทำงานในเรือนจำเฉพาะตอนชันสูตรศพ ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น

กฎหมายกำหนดว่าใครที่อยู่ในความควบคุมของเจ้าหน้าที่ ไม่ว่าจะตายในโรงพักหรือในคุกจะต้องมีหน่วยที่มาพร้อมๆ กันอย่างน้อย 5 หน่วย คือ หมอ ปลัดอำเภอ อัยการ พัศดี และญาติ และทุกคนต้องมาให้ครบถึงจะเริ่มชันสูตรได้ กระบวนการต้องโปร่งใสเพื่อยืนยันว่าคนตายไม่ได้โดนเจ้าหน้าที่ซ้อม 

สมมติว่าตายประมาณตี 2 เจ้าหน้าที่โทรมาเรียกผมออกไป หมอออกไปทำงานดึกๆ เป็นเรื่องปกตินะ แต่ว่าอัยการ ปลัดอำเภอ เขาไม่ทำงานกลางคืน บางทีรอตี 4 ตี 5 ถึงจะได้ทำงาน พอเจอเคสแบบนี้บ่อยๆ ผมรู้สึกไม่ไหว คือการเข้าไปชันสูตรศพไม่ยาก แต่พอรอให้คนมาพร้อมๆ กัน และคุกอยู่ห่าง 20 กว่ากิโลฯ ผมยอมรับว่าเริ่มรู้สึกขี้เกียจ แล้วบางรายที่ชันสูตรก็พบว่าไม่น่าตาย เลยเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมมีคนตายในคุก ลองไปดูว่าถ้าเกิดทำให้คนไม่ตายในคุกได้ จะต้องทำยังไง

‘ไม่น่าตาย’ ความหมายนี้หมายถึงอะไร

ยกตัวอย่างเช่น มีคนหนึ่งเป็นโรคเบาหวาน แล้วไม่ได้ยา สุดท้ายก็ตาย เพราะกระบวนการที่เอายาไปให้เขาไม่ง่าย ในเรือนจำ เจ้าหน้าที่จะตรวจทุกอย่าง เป็นยาอะไร มาจากไหน ใครให้มา มีอะไรซ่อนมาไหม ซึ่งก็เข้าใจได้เป็นเรื่องปกติที่เขาต้องตรวจสอบ 

สมมติว่าศาลพิพากษาวันนี้ให้จำคุก แล้วคนนั้นป่วย มีโรคประจำตัวอะไรสักอย่าง ตัดสินแล้วก็ไปเลย เขาไม่มีสิทธิจะกลับบ้านไปเอายา แล้วถ้าในคุกสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง เขาตกอกตกใจ ตื่นเต้น ลืม แล้วไม่ได้บอกว่าเขาต้องกินยาประจำ พอผ่านไปหลายๆ วันก็ขาดยา แล้วป่วยหนักออกมารักษาไม่ทันก็ตาย ฟังดูแล้วมันก็ไม่ควร ถ้าอยู่ข้างนอกไม่ตาย แต่อยู่ข้างในตาย ผมก็คิดว่ามันน่าจะพอทำอะไรได้บ้าง พอดีกับจังหวะที่มีทรัพยากรที่สามารถเข้ามาช่วยเหลือคนป่วยในเรือนจำได้ ผมเลยชวนพยาบาลไปทำงานด้วย

แต่จริงๆ ก่อนที่ผมจะเข้าไปทำก็มีทีมที่เขาทำงานกับเรือนจำเป็นประจำอยู่แล้ว เช่น จิตแพทย์ เพราะเขาต้องดูแลกลุ่มที่มีอาการทางจิต แล้วก็หมอฟัน เข้าไปบ้างปีละครั้งสองครั้งตามที่เจ้าหน้าที่เรือนจำติดต่อให้ไปช่วยดูแล แล้วผมก็คิดว่ามีหมอที่เข้าไปประจำในเรือนจำหลายที่ และน่าจะทำก่อนที่ตรังเยอะเหมือนกัน

พอตัดสินใจว่าจะเข้าทำงานในเรือนจำ เรื่องไหนที่หมอมองว่าต้องช่วยเป็นอันดับแรก

เรื่องคนที่ต้องกินยาประจำ ป่วยมาอยู่แล้วจากข้างนอก เพราะเจอคนที่ตายด้วยสาเหตุนี้เยอะ ตั้งเป้าให้คนกลุ่มนี้ได้ยาโดยที่ไม่ขาดก่อน 

พอไปตรวจเรื่อยๆ ก็เจอคนที่มาป่วยในเรือนจำ โรคที่เจอบ่อยๆ เช่น โรคผิวหนัง กลาก เกลื้อน หิด เพราะเขานอนติดกัน หรืออย่างโรคที่ติดต่อได้ง่าย เพราะเรือนจำแออัด เช่น ไข้หวัดใหญ่ หัด ซึ่งเราจะมีวัคซีนไปให้ในเรือนจำเยอะกว่าคนข้างนอกหน่อย แต่โรคที่น่าเป็นห่วงที่สุดในเรือนจำคือวัณโรค เพราะติดกันทางการหายใจง่ายมาก เราทำได้แค่พยายามเข้าไปเอ็กซเรย์ อย่างน้อยต้องทุกปี เพื่อดูว่าใครป่วยต้องรีบรักษา 

เวลาผมเข้าไปทำงานจะแบ่งผู้ป่วยเป็นกลุ่มๆ เพื่อให้ทำงานง่ายขึ้น และดูว่ากลุ่มไหนเขาทำอะไรบ้าง เช่น มีผู้ชายเท่าไหร่ ผู้หญิงเท่าไหร่ มีคนท้องไหม หรือแม่ลูกอ่อนหลังคลอด แล้วมีคนแก่เท่าไหร่ เพราะแต่ละกลุ่มก็จัดการไม่เหมือนกัน เราจะได้จัดการดูแลได้ทีละกลุ่ม อย่างคนท้อง ต้องมีการนัดตรวจครรภ์และฝากท้อง ถ้าพยาบาลหรือผู้คุมไม่พาไปจะถือว่ามีความผิด และตามข้อกำหนดแล้วคนท้องต้องคลอดที่โรงพยาบาลเท่านั้น เมื่อคลอดแล้วเด็กจะอยู่กับแม่ในเรือนจำได้ไม่เกิน 3 ปี แต่ส่วนใหญ่เราก็ไม่ให้อยู่ถึง 3 ปีหรอก เพราะเด็กโตแล้วจำความได้ อยู่ในที่ที่มีแต่ผู้หญิง พอไปข้างนอกเด็กจะไม่คุ้นชิน เราพยายามให้ญาติออกมารับหลัง 6 เดือนหรือหนึ่งปี  

ตั้งแต่ทำงานมา มีเคสไหนที่รู้สึกว่ารักษายากไหม

บอกตามความจริง ในเรือนจำรักษายากทั้งนั้นเลย ผมแบ่งความยากได้ 2 แบบ หนึ่งคือ โรคนั้นรักษายาก อย่างเช่น มะเร็ง และถ้าเจอข้อจำกัดของเรือนจำก็จะยากขึ้นอีก เช่น ผมอยู่ตรัง คนไข้คนนี้เคยรักษาที่หาดใหญ่มาก่อน ถ้าเป็นคนไข้ข้างนอก เราก็ส่งให้คนนี้ไปนอนโรงพยาบาลเลยใช่ไหม แต่พอเขามาอยู่เรือนจำกลาง จะส่งไปรักษาที่เดิมนั้นยากมาก ต้องขออนุญาตหลายขั้นตอน ต้องย้ายเขาไปอยู่เรือนจำสงขลาก่อนถึงจะไปนอนที่โรงพยาบาลในหาดใหญ่ได้  มันเป็นข้อจำกัดในเชิงกฎหมายเลยทำให้คนป่วยดูแลยากขึ้น เพราะอยู่นอกเหนือการจัดการของเรา 

ความยากข้อสองคือ คนไข้ที่จำเป็นต้องมีคนดูแล ซึ่งดีที่สุดคือเป็นญาติ แต่อยู่ในเรือนจำไม่มีญาติ เช่น คนแก่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ อัมพาต เดินไม่คล่องต้องมีคนดูแล บางคนหลงๆ ลืมๆ ต้องคอยป้อนข้าว อาบน้ำให้ มีคนคอยหยิบยาให้กิน แล้วถ้าไม่มีคนคอยจัดการให้ก็ไม่ได้ยา ดังนั้นต้องเทรนคนในเรือนจำให้ดูแล แต่ถ้าเกิดคนดูแลคนนี้พ้นโทษก็ต้องหาใหม่ 

อย่างนี้มีข้อจำกัดอื่นๆ อีกไหมที่ทำให้การรักษาผู้ป่วยในเรือนจำได้ยาก

อย่างเรื่องยา ปกติในเรือนจำจะมีเพียงยาสามัญประจำบ้าน ยาเฉพาะทางไม่ค่อยมี แล้วก็มีพยาบาลของเรือนจำที่ได้รับการอบรมมาแล้วเป็นคนจ่ายยาให้เท่าที่ความรู้พยาบาลจะมีกับโรคง่ายๆ ซึ่งหลายๆ ที่ก็ใช้วิธีนี้ 

พอมีทีมจากโรงพยาบาลเข้าไป เราปรับระบบใหม่เลย ไม่จำเป็นต้องจำกัดว่าต้องใช้ยาของเรือนจำแล้ว เอายาจากโรงพยาบาลมาให้ก็ได้ เราก็ประสานกับเรือนจำและโรงพยาบาลว่า เดี๋ยวเราไปตรวจ ถ้าต้องมีอะไรก็ไปเอายาจากโรงพยาบาลเข้ามา ก็ทำให้จัดการเรื่องยาได้ง่ายขึ้น 

อันที่สองคือ ข้อจำกัดการช่วยเหลือของพยาบาลในเรือนจำ หมายความว่า หมออาจชำนาญกว่าในเชิงการดูแล เพราะฉะนั้นถ้าเมื่อไหร่มีหมอเข้าไปจะช่วยรักษาได้มากขึ้น ผมพยายามจะเข้าไปให้ได้เดือนละครั้ง แต่วันไหนที่ไม่ได้เข้าไป พยาบาลก็สามารถโทรมาปรึกษาหรือสอบถามได้ตลอด หลายแห่งก็เข้าไปบ่อยกว่าผมนะ อย่างที่อยุธยาหมอน่าจะเข้าไปอาทิตย์ละครั้งเลย 

พอหมอเข้าไปช่วยดูแล พยาบาลเรือนจำเขาจะสบายใจมากขึ้น และจะมีเวลาไปจัดการเรื่องอื่นได้ อย่างก่อนหน้านี้พยาบาลเรือนจำไม่มีช่องทางจะทำให้ผู้ต้องขังที่ป่วยไตวายได้ฟอกไต แล้วคนที่เป็นโรคไตวายจะต้องไปฟอกไต ซึ่งมี 2 แบบ หนึ่ง ฟอกเลือด สอง ฟอกไตทางหน้าท้อง กระบวนการคือ ใส่น้ำยาฟอกไตเข้าไปทางช่องใส่สายที่เราเจาะไว้ให้ แล้วก็เอาน้ำยานั้นออก เทียบเท่ากับเอาของเสียออกจากร่างกาย ซึ่งจะต้องให้พยาบาลในโรงพยาบาลไปสอนกระบวนการนี้นิดหน่อย ถ้าทำได้คนในคุกที่ป่วยไตวายก็อยู่รอดได้อีกนานขึ้น  พอพยาบาลประสานกับโรงพยาบาลได้ เราก็จัดการส่งน้ำยา อุปกรณ์ทั้งหลายไปให้เลย  

ข้อจำกัดบางอย่างเราทำอะไรไม่ได้ อย่างเช่น ความแออัด เสื้อผ้า ที่นอน แต่ก็มีบางรายที่เราคุยได้ เช่น ผู้ต้องขังเป็นแผลกดทับ นอนที่นอนธรรมดาแผลไม่หายเด็ดขาด ก็จำเป็นต้องใช้ที่นอนนิ่มๆ ให้แผลหาย แต่หลังๆ มานี้กระทรวงสาธารณสุขกับกรมราชทัณฑ์ก็ร่วมมือกันบ่อยขึ้น ทำให้ข้อจำกัดลดลง เราก็ทำอะไรได้เยอะขึ้น

พอเจอข้อจำกัดหลายๆ ทาง บางทีก็อยู่เหนือการจัดการของเรา แล้วหมอทำงานยังไงให้คนไข้ได้รับการรักษาอย่างเต็มที่เหมือนคนข้างนอก

ต้องบาลานซ์เลย บางอันเราก็คุยกับเจ้าหน้าที่ได้ บางอันต้องยอมรับว่าตอนนี้ยังไม่ได้ ต้องยอมรับและค่อยๆ แก้ แต่ความจริงเรือนจำพยายามที่จะดูแลให้ดีนะ เขากลัวคนตายมากกว่าเราอีก เมื่อไหร่ก็ตามถ้ามีคนตายในเรือนจำ ทุกคนจะวุ่นวายและเดือดร้อนมาก เพราะเขาจะโดนตั้งคำถามว่าทำไมอยู่ในคุกแล้วตาย ญาติจะบอกว่าดูแลผู้ต้องขังไม่ดี ไปทำร้ายเขาหรือเปล่า 

เจ้าหน้าที่ก็ไม่อยากให้มีคนตาย เพียงแต่เขาไม่รู้ต้องทำยังไง เพราะฉะนั้นพอเราไปบอกว่า เคสนี้ต้องมีอุปกรณ์อันนี้นะ หรือต้องช่วยเหลือแบบนี้ หลายข้อมันก็ยืดหยุ่นได้ อย่างเรื่องเตียง กฎกำหนดว่าต้องมีที่นอนเท่านี้ แต่พอเราบอกว่าจำเป็นต้องมีเบาะลม เขาก็เอามาเลย หรืออย่างกฎเรื่องเวลาในชีวิตประจำวัน เขาจะกำหนดว่าต้องลงมากินข้าว อาบน้ำ ทำกิจกรรมนี้กี่โมง เราบอกว่าคนนี้เขากินข้าว อาบน้ำ ในเวลานี้ไม่ได้ เขาก็โอเค เจ้าหน้าที่ในเรือนจำก็ยินดีจะดูแลเรื่องสุขภาพ  

ถ้าพูดถึงกรณีที่ขอแล้วแต่ไม่ได้จริงๆ อย่างเช่น นักโทษป่วยเป็นโรคที่ไม่ฉุกเฉิน เป็นริดสีดวง ซึ่งอาจจะต้องผ่าตัด แต่ว่าต้องนอนโรงพยาบาล  3 วัน เจ้าหน้าที่จะถามก่อนเลยว่า จำเป็นต้องออกตอนนี้ไหม ถ้ารอสักปีจะเป็นอะไรไหม เพราะเขาจะพ้นโทษปีหน้า ถ้าเราบอกว่าไม่ได้ ทุกรายต้องไป เรือนจำจะมีข้อจำกัดเรื่องเจ้าหน้าที่ เพราะถ้ามีนักโทษหนึ่งคนออกไปโรงพยาบาลจะต้องมีคนคุม 2 คน ซึ่งอยู่ได้ 12 ชั่วโมงจะต้องเปลี่ยนอีก 2 คนมาเฝ้าต่อ แสดงว่าจะต้องใช้ผู้คุม 4 คนต่อวัน แล้วถ้าเกิดนักโทษมานอนโรงพยาบาลทีละ 5 คน วันหนึ่งต้องมีผู้คุมออกจากเรือนจำวันละ 10 คน อีก 12 ชั่วโมง ก็เปลี่ยนมาอีก 10 คน เรือนจำไม่มีคนเยอะขนาดนั้น เลยกลายเป็นข้อจำกัดว่าอะไรที่อาจจะรอได้ก็จะให้รอ แต่ถ้าอะไรที่รอไม่ได้ก็ต้องมาโรงพยาบาล

อีกกรณีหนึ่งที่ผมเพิ่งมารู้ตอนทำงานกับเรือนจำคือ ผู้ต้องขังที่คดียังไม่สิ้นสุด เรือนจำไม่มีอำนาจพาออกไปไหนได้เลย เพราะอำนาจนั้นอยู่กับศาล เขามาฝากขังไว้ก่อน สมมติว่าผู้ป่วยถูกฝากขังไว้ก่อน 2 เดือน ถ้าบังเอิญป่วยแบบฉุกเฉิน มันจะเสี่ยง เราต้องบอกให้เจ้าหน้าที่เรือนจำรีบขออนุญาตศาล แต่ถ้าบางเคสที่ฉุกเฉินถึงชีวิต ไม่ออกมาตอนนี้อาจจะตาย เขาก็ให้ออกมาได้เลย

พอได้ทำงานในเรือนจำแล้ว หมอได้เห็นอะไรจากการช่วยเหลือผู้ป่วยบ้าง  

การทำงานในเรือนจำมีสองพาร์ตที่เกิดขึ้นกับผม พาร์ตแรกก่อนจะได้เข้าร่วมคอร์สเรียนกับ ICRC (The International Committee of The Red Cross) ผมก็ดูแลคนป่วยในเรือนจำแบบที่ดูแลคนป่วยข้างนอก เพียงแต่มันจะมีความคิดหนึ่งในหัวอยู่ คือคนที่ทำผิด เราจะต้องดูแลเขาขนาดไหน โอเค บางคนอาจจะเป็นแพะ แต่ส่วนใหญ่ต้องทำอะไรผิดมาสักอย่าง ไม่งั้นเขาก็คงไม่เข้าคุก แต่ไม่ได้หมายความว่าผมรักษาแบบขอไปทีนะ รักษาก็คือรักษา เพียงแต่เข้าไปแล้วความคิดเราแคบ แรกๆ แอบเปิดดูด้วยว่าคนนี้โดนโทษอะไรมา ตอนทำงานก็รู้สึกว่าทำไมท่าทาง บุคลิก การพูดของเขาไม่เหมือนคนจะก่อคดีนี้เลย 

พอเข้าคอร์สเรียนด้านสุขภาพในเรือนจำที่ ICRC ทำร่วมกันกับธรรมศาสตร์ ทำให้ทัศนคติผมเปลี่ยนเลย มีอันหนึ่งน่าสนใจ จำไม่ได้แล้วว่าใครพูด เขาบอกว่า “ผู้ต้องขังคือคนที่ได้รับโทษให้จำกัดอิสรภาพเท่านั้น ส่วนอื่นจำกัดเขาไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสิทธิมนุษยชน การรักษาพยาบาล การศึกษา เรื่องอื่นๆ ทั้งหมด”

เพราะฉะนั้น เขาโดนทำโทษเรื่องนี้เท่านั้น เรื่องอื่นไม่เกี่ยว มันเป็นหน้าที่ที่เราจะต้องไปดูแล และอาจจะต้องดูแลเยอะกว่าข้างนอกอีกด้วย ถ้าเขาโดนจำกัดเสรีภาพอย่างเดียว แต่เรื่องอื่นซวยไปด้วยก็อาจจะไม่แฟร์ มันเปลี่ยนความคิดผมเลยว่าผู้ต้องขังเป็นคนเหมือนเรา แต่ในกระบวนการรักษา ก่อนและหลังเข้าคอร์ส ผมทำงานไม่ต่างกันเท่าไหร่ แม้มีข้อจำกัดการทำงานเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนหลังเราก็พยายามช่วยเหลือเขาเพิ่มขึ้น 

ถ้านับตั้งแต่ความตั้งใจแรกที่จะเข้ามาดูแลสุขภาพในเรือนจำเพื่อไม่ให้คนเสียชีวิตในคุกอีก ตอนนี้ถือว่าประสบความสำเร็จหรือยัง

ตั้งแต่เข้าไปผมไม่เคยต้องไปชันสูตรอีกเลย (หัวเราะ) กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ แต่มีคนที่มาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลนะ เช่น อาการป่วยหนักๆ แต่แทนที่จะให้เขารอป่วยตายในเรือนจำ พอมีช่องทางที่ทำให้เขาออกมาอยู่โรงพยาบาลได้ง่ายขึ้น มาดูแลที่โรงพยาบาลได้ สุดท้ายถ้าเขาจะต้องตายก็ตายที่โรงพยาบาล 

สุดท้ายแล้ว ถ้าถามความคิดเห็นของหมอ ทำไมเราทุกคนต้องเห็นความสำคัญกับสุขภาพของคนในเรือนจำ

ผมว่ามันเป็นเรื่องความมั่นคงชาติเลยนะ ข้างในเป็นกลุ่มที่เขาทำผิดอะไรมาสักอย่าง แล้วเราก็หวังว่าถ้าเข้าไปแล้ว เขาออกมาจะปรับตัวอยู่ในสังคมได้ ถ้าเราดูแลเขาไม่ดี เขาเหมือนโดนทำโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า และมีโอกาสที่เขาจะกลับมาทำผิดซ้ำอีก 

ผมเคยไปดูงานที่อยุธยา ถ้าเป็นไปได้อยากให้ทุกเรือนจำเป็นแบบนี้ เขาให้ฝึกอาชีพ เปิดร้านให้คนในเรือนจำเอาของที่ทำไปขายแล้วเปิดบัญชีส่วนตัว ส่วนต้นทุนเรือนจำเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายส่วนกลาง อีกส่วนเป็นของผู้ต้องขัง ออกมาก็มีอาชีพ เขาไม่มีทางทำผิดซ้ำ น่าจะลดได้เยอะ แต่ถ้าเขาป่วย กลับไปอยู่บ้าน ที่บ้านดูแลกันยาว ถ้าเกิดเราจัดการให้เขาไม่ป่วยได้ เขาก็ได้ออกมาทำมาหากิน

อีกอย่างคือผมยังมองว่าเรือนจำเป็นแหล่งแพร่เชื้อวัณโรคของประเทศเราอยู่ เพราะโรคนี้มันประหลาด สมมติผมได้รับเชื้อวันนี้ ผมอาจจะไม่เป็นอะไร แต่อาจป่วยอีก 3-5 ปีข้างหน้า ซึ่งถ้าหากเป็นนักโทษแล้วเขาพ้นโทษไปอาจนำเชื้อไปแพร่ต่อคนที่บ้านได้ เพราะฉะนั้นถ้าเราจัดการวัณโรคในเรือนจำได้ น่าจะลดวัณโรคข้างนอกได้มาก 

The post นพ.ไกรสร โตทับเที่ยง: “ทำไมหมอจะต้องเข้าไปเรือนจำเฉพาะเวลามีใครตายเท่านั้น” appeared first on a day magazine.

เอาแค่เรื่องใกล้ตัวอย่างเทคโนโลยีที่ใช้ในสมัยเด็กๆ ก็ได้ เราจะพบว่าอินเทอร์เน็ตโมเด็ม 56K กลายมาเป็นอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง โทรศัพท์มือถือกลายมาเป็นสมาร์ตโฟน หรือกระทั่งการบ้านที่ทำในสมุดก็กลายมาเป็นการบ้านที่ใช้คอมพิวเตอร์ทำเป็นส่วนใหญ่

ดูเหมือนว่ายิ่งโตความเปลี่ยนแปลงก็ยิ่งมาถึงเร็วและถี่ขึ้น เราต้องปรับตัวให้ทันเทคโนโลยีใหม่ๆ กันทุกปี ต้องอัพเดตสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอด จนน่าจะกล่าวได้ว่าคนตั้งแต่รุ่นมิลเลนเนียลลงไปจนถึงเจนฯ Z ที่กำลังเป็นวัยรุ่นนั้น ได้เติบโตท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา

แต่เรื่องที่น่าสนใจไม่แพ้ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นก็คือ คนรุ่นใหม่ๆ อย่างเรา หรือที่เรียกกันว่ามิลเลนเนียลและเจนฯ Z นั้น ได้รับอิทธิพลแบบไหนมาบ้างท่ามกลางโลกที่หมุนเร็วใบนี้ จากข้อมูลของ McKinsey บริษัทที่ปรึกษาด้านการบริหาร พบว่าคนรุ่นใหม่หรือเจนฯ Z มีลักษณะเฉพาะที่น่าสนใจอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจในความหลากหลาย ความกล้าที่จะแสดงออกตัวตนของตัวเอง และความสามารถในการสืบค้นหา ‘ความจริง’ จากข้อมูลอันมหาศาล

ตัวตนที่ไม่จำเป็นต้องมีนิยาม

‘เพราะชีวิตคืออิสระแห่งการเลือกที่จะเป็น’ คนเจนฯ ใหม่เข้าใจประโยคนี้ได้เป็นอย่างดี พวกเขาจึงไม่ชอบการนิยามตัวเองให้อยู่ภายใต้กรอบใดๆ ซึ่งแน่นอนว่าคนกลุ่มนี้ย่อมเกลียด ‘การเหมารวม’ เป็นที่สุด เพราะนั่นคือการกระทำที่ขาดความเคารพตัวตนของคนคนนั้นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องเพศ ศาสนา ความสนใจ หรือรสนิยม ก็ตาม

ในงานสำรวจของ McKinsey ที่มีกลุ่มตัวอย่างหลากหลายช่วงอายุจำนวน 2,321 คน พบว่าคนเจนฯ Z ถึง 24 เปอร์เซ็นต์เป็นกลุ่มคนที่ไม่ได้นับถือศาสนาใดเป็นพิเศษ ซึ่งมีสัดส่วนมากที่สุดเมื่อเทียบกับคนรุ่นก่อนๆ อย่างเจนฯ X ที่มีจำนวนคนไม่นับถือศาสนาเพียงแค่ 18 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น นอกจากนี้คนเจนฯ Z ยังเป็นรุ่นที่สนับสนุนการแต่งงานเพศเดียวกันมากที่สุด คือ 53 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่คนในเจเนอเรชั่นอื่นมีสัดส่วนการสนับสนุนในเรื่องนี้ไม่ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ ทั้งเจนฯ X และ Y

เมื่อไม่มีกรอบหรือนิยามที่บ่งชี้ตัวตน ชีวิตของคนรุ่นใหม่จึงมีอิสระมากขึ้นกว่าเดิม พวกเขากล้าที่จะทดลอง เรียนรู้ และค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวตนของตัวเองขึ้นมา แต่ขณะเดียวกันพวกเขาก็พร้อมเปลี่ยนความสนใจจากเรื่องเดิมๆ เหล่านั้น และหันไปเสาะหาตัวตนในรูปแบบใหม่ๆ อยู่เสมอ เพราะเขาตระหนักดีว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้นิยามใดๆ โดยเฉพาะนิยามที่คนรุ่นก่อนๆ ได้กำหนดขึ้น

ผสมผสานตัวตนจากหลากหลายกรอบความคิด

เมื่อภาพลักษณ์ของคนเจนฯ Z คือความแตกต่างที่ไร้นิยาม ต่างคนต่างมีชีวิตเพื่อเสาะหาความสนใจใหม่ๆ อยู่เสมอ แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นลักษณะพิเศษของคนเจเนอเรชั่นนี้คือพวกเขาชอบอยู่ร่วมกันเป็นชุมชนเพื่อเชื่อมต่อองค์ความรู้และแบ่งปันเรื่องราวระหว่างกัน

คำว่าชุมชนในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแค่ชุมชนหรือกลุ่มในโลกจริงๆ เท่านั้น แต่รวมถึงกลุ่มก้อนในพื้นที่ออนไลน์ด้วย ซึ่งคนรุ่นใหม่ให้ความสำคัญกับเพื่อนในโลกออนไลน์ไม่ต่างจากเพื่อนในโลกออฟไลน์ ซึ่งสิ่งนี้ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่ทำให้คนเจนฯ Z ได้พบเจอความหลากหลายมากกว่าคนรุ่นอื่นๆ เพราะโลกออนไลน์เป็นพื้นที่เสรีที่ไม่กีดกันความแตกต่าง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติ ศาสนา พื้นที่ อายุ เพศ หรือฐานะทางการเงิน ด้วยเหตุนี้เหล่าคนรุ่นใหม่ที่อยู่ในชุมชนออนไลน์ต่างๆ จึงมีโอกาสรับรู้ความเห็นความหลากหลายรูปแบบ

สิ่งที่คนเจนฯ Z เชื่อว่าเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดการรวมกลุ่มและเชื่อมต่อถึงกันนั้นคือ ‘ความสนใจร่วม’ ซึ่งหากลองมองไปในโซเชียลมีเดียทุกวันนี้แล้วคงจะเห็นได้จากกลุ่มชุมชนตามกรุ๊ปต่างๆ ในโซเชียลมีเดียที่แบ่งออกตามความสนใจของกลุ่มนั้นๆ ซึ่งหลายครั้งกลุ่มเหล่านี้ก็มีความเฉพาะ (niche) เป็นอย่างมากด้วย

แต่ใช่ว่าเจนฯ Z จะยึดตัวเองอยู่กับกลุ่มเดียวไปตลอด ด้วยพื้นฐานที่มีความสนใจอันหลากหลายทำให้พวกเขาชอบที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหลากหลายแบบ ซึ่งช่วยให้พวกเขาได้เรียนรู้วิธีคิดจากหลากวัฒนธรรม หลายกรอบความคิด จนค่อยๆ สร้างสรรค์ตัวตนของตัวเองขึ้นมาจากความชอบเหล่านั้น

เชื่อมความต่างอย่างประนีประนอม

แม้ว่าตัวตนและรสนิยมของคนเจนฯ Z จะมีความหลากหลายเป็นอย่างมาก แต่พวกเขากลับมองว่าความแตกต่างไม่ได้เป็นปัจจัยที่จะทำให้คนต้องหันมาทะเลาะเบาะแว้งกัน ซึ่งนับว่าเป็นทัศนคติที่ยิ่งส่งเสริมให้คนรุ่นเดียวกัน ‘กล้าที่จะแตกต่าง’ และกล้าที่เป็นตัวเองให้โลกได้รับรู้ ไม่ว่าจะเป็นการเลือกงานอดิเรก การแต่งกาย หรือรสนิยมการเลือกของใช้คู่ใจอย่างสีของโน้ตบุ๊กที่สะท้อนความเป็นตัวเอง

คนเจเนอเรชั่นนี้พร้อมที่จะเอาตัวเองเข้าไปทำความเข้าใจกับชุมชนใหม่ๆ ความชอบใหม่ๆ ที่พวกเขาไม่เข้าใจ หรือบางครั้งก็อยู่ในขั้วตรงข้ามกับความคิดพวกเขาด้วยซ้ำ

คนเจนฯ Z เชื่อในการพูดคุยและขุดคุ้ยเพื่อตามหาสาเหตุของความเชื่อ รสนิยม และความชอบ ของอีกฝ่าย เพื่อทำความเข้าใจตรรกะและเหตุผลเบื้องหลังวิธีคิดที่แตกต่างจากตัวเอง คนกลุ่มนี้จึงมีแนวโน้มที่จะชอบการประนีประนอมมากกว่าการแตกหัก ซึ่งสอดคล้องกับผลการสำรวจของ McKinsey ที่ได้ทำแบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างว่า ‘เห็นด้วยหรือไม่ว่าโลกของเราจะเปลี่ยนแปลงได้ ต่อเมื่อระบบเดิมๆ ถูกทำลายลง’ พวกเขาพบว่ากลุ่มคนเจนฯ Z ไม่ถึงครึ่งที่ตอบว่าเห็นด้วย ขณะที่คนเจนฯ ก่อนหน้าต่างเห็นด้วยกันเกินครึ่งทั้งหมด

สิ่งเหล่านี้สะท้อนว่าเมื่อคนเจนฯ Z ได้เติบโตขึ้นไปเป็นผู้ใหญ่ในวันหนึ่ง พวกเขาน่าจะสร้างโลกที่ทุกคนมีความเท่าเทียมกันมากขึ้นได้ จากหัวใจที่เปิดกว้างและเข้าอกเข้าใจคนอื่นมากกว่าคนในเจเนอเรชั่นก่อนๆ

มองโลกตามความเป็นจริง

เมื่อโลกเต็มไปด้วยความหลากหลายในแบบที่ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เราสามารถพบเจอความหลากหลายได้จริงๆ คนเจนฯ ใหม่จึงมีต้นทุนจำนวนมากในการคิดวิเคราะห์ พวกเขาได้รับรู้ทั้งเรื่องราวที่ดีและเลวร้ายในสังคม เห็นทั้งมุมที่ดีงามและเลวร้ายของบุคคลสาธารณะ เห็นการเปลี่ยนแปลงของเทรนด์อยู่ตลอดเวลา ซึ่งต้นทุนทางข้อมูลเหล่านี้คืออำนาจในการตามหา ‘ความจริง’ เพื่อใช้ในการตัดสินใจ ที่คนยุคสมัยนี้ได้เปรียบจากเครื่องมืออำนวยความสะดวกต่างๆ

เมื่อมีอำนาจนี้อยู่ในมือทำให้คนรุ่นใหม่กลุ่มนี้สามารถเห็นความจริงหลายๆ ชุดได้เพียงแค่ตวัดมือค้นหา พฤติกรรมเหล่านี้จึงติดสอยไปในทุกด้านของชีวิต ตั้งแต่การหาของกิน การซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน การเมือง การศึกษา การที่มีพื้นฐานเป็นการสืบค้นเพื่อตามหา ‘ความจริง’ จึงน่าจะทำให้คนเจนฯ นี้มีนิสัย ‘ฝันกลางวัน’ น้อยกว่าคนรุ่นก่อนๆ เพราะเขาจะยึดอยู่กับหลักฐานและสิ่งที่มองเห็นได้มากกว่าจินตนาการ

ในปัจจุบันคนเจนฯ Z คือกลุ่มที่มีจำนวนประชากรเยอะที่สุดในโลก เมื่อเทียบกับคนเจเนอเรชั่นอื่น โดยมีถึง 32 เปอร์เซ็นต์ หรือ 2.47 พันล้านคนทั่วโลก ทำให้เราน่าจะอนุมานได้ว่าเมื่อคนกลุ่มนี้เติบโตขึ้น (เจนฯ Z ที่โตที่สุดตอนนี้คือกลุ่มคนอายุ 25 ปี หรือเกิดในปี 1995) และได้กลายมาเป็นตัวแปรสำคัญในการกำหนดทิศทางของสังคม วันนั้นเราคงได้เห็นโลกที่มีรูปแบบการใช้ชีวิต ทัศนคติ และการให้คุณค่า แตกต่างจากปัจจุบัน ซึ่งหากอนุมานเอาจากลักษณะทั้ง 4 ข้อของคนเจนฯ Z ในข้างต้น เราน่าจะได้เห็นโลกที่สนุกสนานมากขึ้น เพราะมีผู้คนที่พร้อมเข้าใจในความแตกต่างของเพื่อนมนุษย์ เปิดทางให้ทุกคนกล้าที่จะสร้างสรรค์ และนำเสนอตัวตนโดยไม่ต้องกลัวการโดนตัดสิน

เครื่องมือที่จะช่วยให้คนรุ่นใหม่ใช้ชีวิตตามนิยามของตัวเอง

การจะก้าวไปสู่อนาคตอันน่าถวิลหาไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วคืน คนเจนฯ Z ยังต้องสั่งสมประสบการณ์ ความรู้ และความสร้างสรรค์อีกมากมาย เพื่อช่วยกันสร้างความน่าอยู่นั้นให้เกิดขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาต้องการอุปกรณ์คู่ใจที่สามารถตอบสนองความต้องการหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการเรียนรู้ การทำงาน และไลฟ์สไตล์ อย่างเช่น New Asus VivoBook series (D433/D533/D413) โน้ตบุ๊กซีรีส์ใหม่ล่าสุดจาก Asus ทั้ง 3 รุ่นนี้ ในราคาเริ่มต้น 19,990 บาท

New Asus VivoBook ซีรีส์ใหม่ มาพร้อมกับแท็กไลน์ที่ว่า ‘Dare to be different’ ซึ่งสอดคล้องกับทัศนคติของคนรุ่นใหม่อย่างลงตัว พร้อมให้ทุกคนได้เลือกที่จะแตกต่างในแบบของตัวเองด้วยสีสันถึง 6 สี คือ Gaia Green, Resolute Red, Dreamy White, Indie Black, Transparent Silver และ Hearty Gold นอกจากนี้ยังมีการใส่ลูกเล่นบนแป้น ‘Enter’ ด้วยการตัดขอบสีเหลืองสร้างความโดดเด่นและแตกต่างให้กับคีย์บอร์ดของคุณ อีกความพิเศษของโน้ตบุ๊กซีรีส์นี้คือ Asus จะแถมสติกเกอร์รูปแบบต่างๆ มาให้พร้อมกับตัวเครื่อง เพื่อให้คุณสามารถดีไซน์ความสวยงามของอุปกรณ์ได้ด้วยตัวเองอย่างเต็มที่

นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ความสามารถภายในอย่างฮาร์ดแวร์ต่างๆ ทาง Asus ก็ได้ใส่เข้ามาอย่างเต็มที่ โดยมีสเปกเบื้องต้นดังนี้ 1.CPU – ที่มีให้เลือกถึง 2 รุ่น คือ AMD Ryzen 5 และ Ryzen 7 ซึ่งเป็นซีพียูรุ่นใหม่ล่าสุดจากค่าย AMD ที่เปิดตัวคู่กับ VivoBook series เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ตามมาด้วย 2.RAM – 8GB DDR4 และ 3.Hard DisK – 512 GB PCle SSD ซึ่งฮาร์ดแวร์ทั้งสามตัวนี้คือหัวใจหลักที่จะช่วยให้การใช้งานลื่นไหลและลงตัวมากขึ้น

นอกจากนี้ยังมีฮาร์ดแวร์เสริมที่ช่วยตอบสนองประสบการณ์ด้านอื่นๆ เช่น ลำโพงจาก Harman/Kardon ที่ให้เสียงคุณภาพ ยกระดับความสุขด้านการฟังเพลงให้มากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ก็ยังมีหน้าจอ 2 รูปแบบให้ได้เลือก คือขนาด 14 นิ้ว (M433/M413) และ 15.6 นิ้ว (M533) โดยทั้งสองรุ่นจะมาพร้อมขอบหน้าจอที่บางเฉียบ ทำให้ใช้งานอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีอะไรมารบกวนสายตา เอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของ New Asus VivoBook series ก็คือสะดวกต่อการพกพาไปทุกที่ เพราะมีน้ำหนักเบาเพียงแค่ 1.4 กิโลกรัม ในรุ่น M433/M413 และ 1.8 กิโลกรัม สำหรับรุ่น M533

อีกหนึ่งความพิเศษสุดท้ายของโน้ตบุ๊กซีรีส์นี้คือ เป็นครั้งแรกที่ทาง Asus ได้ติดตั้งโปรแกรม Microsoft Office Home & Student มาให้พร้อมใช้งานทันที ทำให้โน้ตบุ๊กซีรีส์นี้เป็นตัวเลือกที่คุ้มค่าสำหรับคนเจนฯ Z ทั้งที่อยู่ในวัยนักเรียน นักศึกษา หรือกำลังก้าวเข้าสู่วัยทำงาน

อ้างอิง

campaignlive.co.uk

illumestories.com

mckinsey.com

nypost.com

The post กล้าสร้างสรรค์ เปิดรับความแตกต่าง และไม่เชื่ออะไรง่ายๆ อนาคตที่น่าสนุกขึ้นเมื่อ Gen Z ได้ครองโลก appeared first on a day magazine.

22-23 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา a day ร่วมกับ GC จัด a day experience : Gift from the Sea พาผู้ที่สนใจเรื่องการทานอาหารแบบยั่งยืนและการจัดการขยะอย่างถูกวิธีลงพื้นที่ไปสัมผัสประสบการณ์แบบเต็มอิ่ม ที่ อ.แกลง จังหวัดระยอง

เริ่มทริปด้วยการตามเชฟโจแห่งร้าน 80/20 ไปช้อปปิ้งวัตถุดิบสดๆ จากกลุ่มชาวประมงพื้นบ้านหาดสวนสน เรียนรู้เรื่องสถานการณ์ขยะทั้งไทยและทั่วโลกอย่างเต็มอิ่มจากวิทยากรจาก Refill Station กับ GC อีกทั้งได้ลงมือเก็บและแยกขยะอย่างถูกวิธี แล้วจบวันแรกด้วยดินเนอร์ chef’s table ที่มอบความอิ่มอร่อยและความรู้ว่ากินยังไงถึงจะเรียกได้ว่าเป็นการกินแบบยั่งยืนไปพร้อมกัน

ต้อนรับวันที่ 2 ด้วยการแวะเยี่ยมชมชุมชนเนินสำเหร่เพื่อคุยกับชาวบ้านผู้เปลี่ยนเส้นใยพลาสติกรีไซเคิลให้เป็นสินค้าที่สร้างเม็ดเงินหล่อเลี้ยงคนในชุมชน และปิดท้ายกิจกรรมด้วยการรับประทานอาหารที่ ‘ร้านใบชะมวง’ ศูนย์การเรียนรู้อาหารถิ่นระยองที่สนับสนุนโครงการ ‘เชฟชุมชน’ ให้เยาวชนรุ่นใหม่ได้ มองเห็นคุณค่าในวัตถุดิบท้องถิ่น และรังสรรค์อาหารแบบคนระยองให้เราได้ทาน

สำหรับใครที่พลาดความสนุกนี้ไป รอติดตาม a day experience ครั้งต่อไปกันนะ

อ่านบทความ : ตามรอย a day เล่ม World-Life Balance ใน Gift from the Sea ทริปที่ชวนให้กินและอยู่กับโลกอย่างสมดุล

The post Gift from the Sea เรียนรู้ที่จะอยู่กับท้องทะเลอย่างยั่งยืน | a day experience appeared first on a day magazine.

เพราะเห็นว่าระยองมีเสน่ห์ที่น่าเข้าไปค้นหาอยู่อีกเยอะ a day จึงจับมือกับ GC จัด a day experience: Gift from the Sea ทริปเที่ยวระยองแบบรักษ์โลกที่ได้แรงบันดาลใจจาก a day ฉบับ World-Life Balance ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา เราพาลูกทริปทั้ง 16 ชีวิตไปสำรวจแง่มุมใหม่ๆ ของระยองที่ทำให้นิยามการไปทะเลของเราเปลี่ยนไป 

จากปกติที่เคยเอาความรู้สึกหนักใจไปทิ้งทะเล คราวนี้เราจะตามไปเก็บ

แต่จะเก็บอะไรมาฝากบ้าง ตามไปดูกัน

ออกทะเลจะหาปลามาฝาก Gift from the Sea

เราออกเดินทางจากกรุงเทพฯ แต่เช้าตรู่ มุ่งสู่หาดสวนสนอันเป็นจุดหมายแรก ที่นั่นเราพบกับแผงขายอาหารทะเลของกลุ่มชุมชนประมงเรือเล็กที่ตั้งเป็นแนวยาวริมหาด นอกจากจะให้คนทั่วไปได้มาช้อปปิ้งของสดจากทะเลกันอย่างเต็มที่ ที่นี่ยังเน้นการทำประมงอย่างยั่งยืนด้วยการทำ ‘ธนาคารปู’ 

สมพร พันธุมาศ ประธานกลุ่มประมงพื้นบ้านชุมชนเขตแกลง 2 และผู้ทรงคุณวุฒิด้านการประมงชายฝั่งจังหวัดระยอง เล่าให้เราฟังว่า แนวคิดของธนาคารปูเริ่มจากการมองเห็นว่าจำนวนปูในระบบนิเวศนั้นมีน้อยลงจนน่าใจหาย ชาวบ้านจึงช่วยสร้างระบบเพาะพันธุ์ตัวอ่อนของลูกปูเพื่อปล่อยคืนสู่ทะเลและแบ่งปูบางส่วนมาขายด้วยเช่นกัน

นอกจากจะได้ศึกษาวิถีการทำกินของชาวบ้าน เรายังได้แอบตาม เชฟโจ–ณพล จันทรเกตุ แห่ง 80/20 ร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ที่เน้นการใช้วัตถุดิบท้องถิ่น ไปซื้อของทะเลสดๆ จากกลุ่มประมงเพื่อเตรียมทำมื้อเย็นด้วย

ออกทะเลจะเก็บขยะมาฝาก Gift from the Sea

หลังจากจับจ่ายวัตถุดิบกันเสร็จเรียบร้อยในช่วงเช้า เราเดินทางต่อมาที่ร้านบ้านบุญเพ็ชรเพื่อฝากท้องมื้อกลางวัน เราอิ่มอร่อยไปกับเมนูที่เน้นการใช้วัตถุดิบท้องถิ่นและไม่ใส่ผงชูรส อย่างกุ้งทอดซอสชะมวง, ลาบหอยนางรม, ผัดกระชับรัดมัจฉา, แกงส้มชะมวงแห้งกุ้งสด, ปลาอบสมุนไพร, หมึกนึ่งมะนาว, ตบท้ายด้วยของหวานอย่างบัวลอยเผือกและเซตผลไม้รวมหวานฉ่ำที่เข้ากับบรรยากาศชายฝั่งเป็นอย่างดี

อิ่มแล้วเราก็เดินทางไปเช็กอินที่โรงแรมอักษร ระยอง แล้วเปลี่ยนชุดทะมัดทะแมงเพื่อลุยกิจกรรม Crack+ คัด ในช่วงบ่าย เราพบกับ แอน–สุภัชญา เตชะชูเชิด หนึ่งในผู้ก่อตั้งร้าน Refill Station และคอลัมนิสต์ประจำคอลัมน์เพื่อสังคมศึกษาใน adaymagazine.com ที่ได้มาให้ความรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ขยะทั่วโลกและสอนการแยกขยะเบื้องต้น แอนเล่าให้ฟังว่าขยะในมือเราสามารถแบ่งเป็น 3 หมวดหมู่ใหญ่ๆ คือพลาสติก กระดาษ และอื่นๆ ซึ่งในแต่ละหมวดหมู่ก็จะแบ่งเป็นหมวดย่อย ซึ่งจะมีวิธีการจัดการและปลายทางที่ต้องส่งต่อแตกต่างกัน 

นอกจากนี้ เรายังได้พบ ต้น–อภิชาติ ต้นน้ำนิ่ง ตัวแทนจาก GC ที่บรรยายให้เราเห็นความสำคัญของการคัดแยกขยะ ต้นสรุปให้เราฟังว่าการใช้พลาสติกไม่ใช่สิ่งเลวร้าย แต่การไม่นำกลับมาใช้ซ้ำหรือรีไซเคิลต่อต่างหากที่เป็นผู้ร้ายตัวจริง

หลังจากอัดแน่นกับภาคทฤษฎี เราทุกคนก็ลงไปยังชายหาดเพื่อเก็บขยะและทดลองแยกจริงๆ ขั้นตอนนี้ที่จะทดสอบความเข้าใจของเราว่ามีมาก-น้อยแค่ไหน ภารกิจของเราคือการจับกลุ่มกันเพื่อเก็บขยะบนหาดในระยะ 100 เมตร โดยมีอาวุธคือถุงมือ ถุงเก็บขยะสีเหลืองสดใส และแอพพลิเคชั่น Clean Swell ช่วยนับและแยกจำนวนขยะที่เราเก็บได้ในตอนนี้

แน่นอนว่าการเป็นนักแยกขยะมือใหม่ทำให้เรารู้สึกสับสนงุนงงไม่น้อย แอนบอกเราว่าถ้าแยกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยที่สุดการแยกขยะออกมาแค่ 1 ประเภทจากกองขยะทั้งหมดก็สามารถช่วยโลกได้แล้ว 

“การแยกขยะมันซับซ้อนจริงๆ แหละ แม้กระทั่งเราที่เป็นคนศึกษาก็ไม่สามารถจะเข้าใจวัสดุได้ทุกตัวหรือแยกประเภทได้ถูกต้องทุกอย่าง” แอนสารภาพ “แต่สิ่งที่เราคิดว่าทุกคนเริ่มทำได้คือการลดใช้ เพราะการลดใช้มันคือทางออกที่ง่ายที่สุด เมื่อเราลดใช้ได้เราก็จะเหลือขยะจำนวนน้อยลง เราก็เอามาคัดแยกให้มันถูกต้องเพื่อส่งต่อ จะเห็นว่าทุกวันนี้มีหลายหน่วยงานที่เขารับไม้ต่อจากขยะที่เราแยกเอาไปทำให้เกิดประโยชน์ได้จริงๆ อย่าง GC ที่มากับเราวันนี้ก็เอาขยะจากทะเลที่คุณสมบัติอาจจะไม่ดีไปรีไซเคิลให้กลับมาเป็นพลังงานได้” 

“กิจกรรมในวันนี้คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ทุกคนเห็นว่าปัญหาเป็นยังไง เกิดอะไรขึ้นกับชายหาด” ต้นเล่าเสริม “ความจริงปัญหาเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากใครเลย แต่เกิดจากพวกเราที่สร้างขึ้นมา พอทุกคนเห็นแล้วได้ลงมือเก็บจริงๆ และคิดต่อว่าถ้าต่อไปไม่ทิ้งขยะหรือทิ้งในที่ที่เหมาะสม เราได้รวบรวม คัดแยก และนำไปจัดการ ขยะเหล่านี้ก็จะไม่ไหลลงสู่ทะเล”

หลังจากช่วยกันเก็บและแยกขยะอย่างแข็งขัน เรายังได้ลองร่อนทรายเพื่อหาเศษพลาสติกในพื้นที่ขนาด 50×50 เซนติเมตร แม้วิธีนี้จะทำให้เราเก็บขยะจากหาดได้แค่เพียงเล็กน้อย แต่ความจริงแล้วจุดประสงค์ของกิจกรรมนี้ไม่ใช่การทำความสะอาดชายหาด แต่เป็นการสำรวจการปนเปื้อนบนทรายเพื่อพัฒนาระบบนิเวศต่อไป

ออกทะเลจะเตรียมอาหารทะเลแบบยั่งยืนมาฝาก

“สิ่งที่ทำให้ sustainable seafood แตกต่างจากซีฟู้ดธรรมดาคือ การเลือกประยุกต์ใช้หลายส่วนจากวัตถุดิบแค่หนึ่งอย่างไปทำหลายเมนู แทนที่จะทำหลายเมนูจากวัตถุดิบหลายอย่าง”

เชฟโจเล่าให้เราฟังระหว่างจัดจาน ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ค่อยๆ หรี่ลงจนฟ้ามืดสนิท และเมื่อได้เวลาอันสมควรอาหารจานแรกในคอร์สก็ถูกเสิร์ฟ

หลังจากอาบน้ำและพักผ่อนช่วงสั้นๆ ทุกคนกลับมารวมตัวกันในกิจกรรม Chef + ชิม เพื่อร่วมประสบการณ์ chef’s table ของเชฟโจที่จะเสิร์ฟอาหารจำนวน 5 คอร์ส จุดเด่นคือทุกคอร์สทำจากวัตถุดิบท้องถิ่น (ที่ซื้อมาตอนเช้า) ร้อยเปอร์เซ็นต์ 

จานของว่างสลัดที่มีรสชาติซีฟู้ด แต่ไม่มีซีฟู้ด ซึ่งใช้เปลือกกุ้ง ปู ก้างปลา และเศษปลาหมึก มาเคี่ยวจนข้นเพื่อใช้เป็นน้ำสลัด เสิร์ฟพร้อมข้าวเม่ากับปลากระเบน 

คอร์สแรกคือยำกุ้งสดที่ใช้กุ้งลายเสือที่ถูกทำให้สุกด้วยน้ำมะนาว ปรุงด้วยสาหร่ายตุ๋นกับหอมแดง กระเทียม พริก เม็ดผักชีดอง เสริมด้วยตัวข้าวเกรียบกรุบกรอบ คอร์สที่สองคือซุปที่ได้ไอเดียมาจากแกงเหลืองและต้มส้ม ใส่หอยกระโจงโดงตุ๋น หอยตลับ (หรือหอยพู่กัน) และหอยแมลงภู่ เสิร์ฟคู่กับเห็ดเข็มทองและน้ำมันสมุนไพรที่ให้ความรู้สึกชุ่มชื่น

คอร์สที่สามคือปลาหมึกย่างและปูย่างทานพออิ่ม เรียกน้ำย่อยก่อนจะถึงเมนคอร์ส ซึ่งเป็นเซตอาหารที่ทำจากปลากะพงทั้งตัว แบ่งเป็นส่วนเนื้อปลาส่วนท้องในแกงคั่ว ได้รสเผ็ดจากเครื่องแกงใต้และรสหวานจากกะทิ, น้ำพริกที่ใช้กระดูกท้องปลานำไปย่าง ผสมกับส้มแขกและแมงดา, หางปลาทอดที่หมักกับขมิ้นและกระเทียมชุบแป้งทอด และต้มยำน้ำใสหัวปลา

ตบท้ายด้วยของหวานคือมูสช็อกโกแลตสูตรของเชฟซากิ หนึ่งในผู้ก่อตั้ง 80/20 ที่วันนี้ดัดแปลงให้เข้ากับบรรยากาศกินข้าวริมทะเลด้วยการใส่บิสกิตที่ให้เนื้อสัมผัสของมะพร้าว นอกจากนี้วัตถุดิบที่เหลือจากการทำอาหารมื้อนี้ยังถูกนำไปรังสรรค์ต่อในมื้อเช้า กลายเป็นเมนูข้าวต้มปลาหมึกกับกุ้ง เสิร์ฟคู่กับซอสเต้าเจี้ยวที่ใส่มิโซะและสาหร่ายลงไป นับว่าปิดคอร์ส sustainable seafood ได้อย่างสมบูรณ์

ออกทะเลจะหยิบของขวัญมาฝาก

หลังจากอิ่มอร่อยจากอาหารเช้า เราออกเดินทางต่อไปยังชุมชนเนินสำเหร่ 1 เพื่อเยี่ยมชมและพูดคุยกับกลุ่มคนผู้เปลี่ยนเส้นใยพลาสติกรีไซเคิลให้เป็นสินค้าแฟชั่น ซึ่งสร้างเม็ดเงินหล่อเลี้ยงคนในชุมชนได้อย่างยั่งยืน

ที่เนินสำเหร่ 1 เราได้เห็นและลองทอเส้นใยพลาสติกรีไซเคิลให้กลายเป็นผืนผ้าจริง ได้รับมอบกระเป๋าผ้า upcycling จากขยะพลาสติกฝีมือช่างชุมชนติดมือกลับไปกันคนละชิ้น (ความพิเศษคือทุกชิ้นจะมีลวดลายไม่เหมือนกันด้วยนะ) ก่อนจะเดินทางไปยังจุดหมายสุดท้ายคือ ร้านใบชะมวง ร้านอาหารที่ GC จับมือกับแผนกวิชาอาหารและโภชนาการ วิทยาลัยเทคนิคระยอง เพื่อเป็นกำลังสำคัญในการผลิตเชฟชุมชน อนุรักษ์อาหารท้องถิ่นและภาคตะวันออก และสร้างรายได้ให้กับจังหวัดระยอง

เราตื่นตาตื่นใจกับมื้ออาหารที่ชูวัตถุดิบและรสชาติแบบคนระยอง (ฮิ) ที่ยกทัพกันมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ เริ่มจาก welcome drink อย่างน้ำอัญชันมะนาวสุดเฟรช, แกงจืดลูกรอกที่ทำจากไส้ไก่, น้ำพริกไข่ปูกุ้งสะเออะรสเปรี้ยวเค็ม, หมึกแดดเดียวผัดพริกเกลือ 9 ชาติ, ผัดขี้เมาไก่บ้านใส่หน่อกระทือ, แกงหมูชะมวง ฯลฯ รวมไปถึงทีเด็ดอย่างขนมนิ่มนวล ขนมประจำจังหวัดระยอง ที่ทำมาจากแป้งข้าวเหนียวคั่วนวดกับน้ำเชื่อมสอดไส้มะพร้าวขูดสัมผัสนิ่ม เสิร์ฟพร้อมกับครองแครงกะทิมะพร้าวอ่อนหอมหวาน

เรากลับกรุงเทพฯ ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมทั้งกายและใจ คงไม่เกินจริงไปนักหากจะบอกว่าการเดินทางเพื่อกิน เที่ยว ผ่อนคลายจิตใจในทริปนี้ คือการให้ของขวัญตัวเองอย่างหนึ่ง และสำหรับเราสิ่งที่ทำให้ทริปนี้พิเศษมากขึ้นคือ ความพยายามดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมไปพร้อมกับความชิลล์ของเราตลอด 2 วัน 1 คืน

ในขณะที่ทะเลระยองให้ของขวัญเราเป็นความอิ่มท้องและอิ่มใจ เราก็อยากมอบของขวัญให้ทะเลด้วยการทำให้โลกใบนี้ดีขึ้นเหมือนกัน

ติดตาม a day experience ครั้งต่อไปได้ที่หน้าเพจ a day magazine นะ

The post ตามรอย a day เล่ม World-Life Balance ใน Gift from the Sea ทริปที่ชวนให้กินและอยู่กับโลกอย่างสมดุล appeared first on a day magazine.

เจ้าของแนะนำกับเราสั้นๆ ว่านี่คือ ‘ลักยิ้ม’

ย้อนกลับไป 2 ปีก่อน ลักยิ้มหรือยิ้มเกิดมาในไซต์ก่อสร้างย่านบางแคพร้อมพี่ๆ น้องๆ อีกหลายตัว แต่เพราะความไม่พร้อมของคนในพื้นที่ หมาเด็กในครอกจึงถูกทยอยแจกจ่ายสู่บ้านใหม่ ตัวแล้วตัวเล่า แต่เฝ้ารอยังไงก็ไม่ถึงคิวของหมาเด็กหน้าเหมือนอมยิ้มอย่างยิ้มสักที

ย้อนกลับไป 3 ปีก่อน โก้–ธีรพงศ์ สิทธิชัยลาภา คือทีมงานโปรดักชั่นผู้อยู่เบื้องหลังสื่อบันเทิงหลายเรื่องของเมืองไทย แต่ด้วยจังหวะดวงซวย การออกกำลังกายเบาๆ กลับทำให้หลังที่เคยผ่าตัดเมื่อหลายปีก่อนเกิดอักเสบขึ้นมา ลามไปยังอาการปวดก้นกบอย่างรุนแรงจนต้องพักงานมารักษาตัว ซึ่งเอาเข้าจริง อย่าว่าแต่ทำงานเลย แค่นั่งให้ไม่รู้สึกเจ็บเขายังทำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไป ความเจ็บป่วยกายที่รักษาไม่หาย (แถมยังลุกลาม) กลายเป็นความป่วยใจ และยารักษาที่ดีที่สุดในช่วงนั้นคือคลิปหมาแมวที่ยิ่งดูก็ยิ่งผ่อนคลาย พอผ่อนคลายไม่นานก็กลายเป็นหลงรัก รู้ตัวอีกทีเขาก็อยากดูแลหมาสักตัวเข้าเสียแล้ว

เมื่อเจอประกาศตามหาบ้านให้ยิ้ม หน้าทะเล้นของมันตกหัวใจคนทั้งครอบครัวโก้ได้อยู่หมัดจนพวกเขาตกลงรับมันมาเลี้ยงทันที โดยไม่ได้คาดคิว่านอกจากลักยิ้มจะช่วยให้โก้ยิ้มได้ มันยังกลายเป็นจุดเริ่มต้นของธุรกิจเล็กๆ ที่ผู้เป็นเจ้าของอยากทำมานาน

ยิ้มคิดยังไงไม่มีใครรู้ แต่เท่าที่รู้ การมีอยู่ของมันทำให้โก้รู้สึกขอบคุณทุกวัน

ตำแหน่งอาการเจ็บป่วย : หลัง

“ตอน ม.4 เราเล่นบาสแล้วพยายามดังก์แต่ตกลงมา ตอนนั้นยังไม่ได้เป็นอะไรมากจนเริ่มเจ็บหลังขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแถวๆ เอว พอทำ MRI ก็เลยรู้ว่าอาการหนักมาก หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท ยังไงก็ต้องผ่าตัด โชคดีที่ผ่าเสร็จอาการไม่ได้แย่เพราะตอนนั้นเรายังเด็ก ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ยังมีเวลาดูแลตัวเองและออกกำลังกาย ทำให้อาการที่หลังไม่ได้ผิดปกติมาก แค่จะเมื่อยง่ายกว่าคนอื่นหน่อย

“หลักการคือพอกระดูกมีปัญหา สิ่งที่จะทำให้มันแข็งแรงคือกล้ามเนื้อ ซึ่งการที่กล้ามเนื้อจะแข็งแรงได้เราก็ต้องออกกำลังกายแต่พอเรียนจบเราเริ่มทำงานที่โปรดักชั่นเฮาส์ทำให้เราไม่ค่อยมีเวลา การออกกำลังกาย การดูแลตัวเองก็หายไปเลย ทำงานได้ 2 ปีเราก็เริ่มรู้สึกว่าเราไม่ค่อยได้ออกกำลังกายก็เลยไปออกกำลังกาย แต่เหมือนเราทำท่ายืดเส้นผิดนิดหนึ่ง หลังเราก็เจ็บขึ้นมาเลย

“หลังจากนั้นเหมือนเป็นความซวยเพราะตอนปวดหลังช่วงแรกๆ จุดที่เราเจ็บคือจุดที่เคยผ่าตัด ช่วงนั้นเรากำลังจะเปลี่ยนงานพอดีเลยต้องกลายเป็นหยุดงานไปเลยเพื่อมารักษาตัว ตอนนั้นเรากลับไปทำงานไม่ได้แล้ว แค่นั่งเฉยๆ ก็เจ็บ แต่เราไม่สามารถอยู่เฉยๆ ไปวันๆ ได้เลยอดทนไปนั่งเรียนธุรกิจที่ญาติคนหนึ่งแนะนำ เราคิดว่าวันหนึ่งจะมีกิจการของตัวเองอยู่แล้วเลยไปลองเรียนดู 

“ตอนที่ไปเรียน วันหนึ่งเราก้มเก็บของแล้วเกิดเจ็บจี๊ดที่หลังขึ้นมา ไปหาหมอเขาก็บอกว่าคงอักเสบเฉยๆ เดี๋ยวก็หาย จนเวลาผ่านไปเราเดินลงบันไดผิดจังหวะแล้วรู้สึกเจ็บกลางหลังมากๆ เป็นจุดที่เราไม่เคยเจ็บมาก่อน เราถึงรู้ว่ามาผิดทางแล้วแน่ๆ ถัดจากหลังเราก็เริ่มเจ็บก้นกบ พอลงน้ำหนักปุ๊บเราจะเจ็บมากๆ เหมือนมีมีดมาแทง มันทรมานมาก

“ตั้งแต่เริ่มเจ็บตรงจุดที่เคยผ่าตัด เราไปหาหมอเยอะมากรวมๆ แล้ว 9-10 ที่ แต่ละที่ก็ไม่ได้ไปครั้งเดียว มีทั้งหมอโยคะ หมอศัลยกรรมกระดูก หมอฟื้นฟู  หมอกดจุดแผนจีน หมอแผนไทย หมอฝังเข็มแบบจีน หมอนวด หมอกายภาพ ไปทั้งโรงพยาบาลรัฐ เอกชน ไปคลินิก แต่เหมือนเราไม่เจอการวินิจฉัยที่ถูกต้องสักที 

“มองกลับไปตอนนั้นไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเรามีหวังได้ไหมแต่เรารู้ว่าเราอยู่เฉยๆ ไม่ได้ มีหมอคนหนึ่งเคยพูดกับเราว่าถ้าสุดท้ายไม่หายเราก็ต้องอยู่กับมัน แต่เราไม่เชื่อ เราไม่ได้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงสักหน่อย มันไม่ใช่ เราต้องทรมานแบบนี้เหรอวะ ก็เลยลุยต่อ”

ตำแหน่งอาการเจ็บป่วย : ช่องท้อง

“จังหวะที่เราเจ็บก้นกบ อยู่ๆ เราก็ปวดท้องขึ้นมาเหมือนคนเป็นโรคกรดไหลย้อนเลย ตอนนั้นหลังกินข้าวเราจะต้องนั่งรอให้อาหารย่อย แต่เราก็นั่งพิงไม่ได้ จะให้นั่งหลังตรงตลอดก็เมื่อย ดังนั้นท่าที่สบายหลังที่สุดคือการนอน แต่ถ้านอนเราก็ปวดท้องอีก เป็นอย่างนี้ซ้ำๆ ซ้ำๆ ทุกวัน เราต้องไปโรงพยาบาลบ่อยมาก เรื่องหลังก็เรื่องหนึ่งแล้วยังจะมีเรื่องกระเพาะเพิ่มขึ้นมาอีก เราใช้เงินเก็บไปเยอะมากเพราะไม่อยากรบกวนที่บ้าน จนถึงจุดหนึ่งที่เราลองไปหาหมอและใช้สิทธิ 30 บาทรักษาทุกโรค

“เราปวดท้องอยู่อย่างนั้นสามเดือนเต็มๆ ไม่ใช่ว่าหมอไม่ดีนะ แต่สมมติฐานของกรดไหลย้อนคือเขาคิดว่าเรามีพฤติกรรมการกินอาหารที่ไม่ดี เช่น กินแล้วนอน กินแล้วไปออกกำลังกาย วิธีรักษาคือต้องเริ่มจากการกินยาลดกรดและปรับพฤติกรรมโดยมีตัววัดว่าถ้าปรับพฤติกรรมสามเดือนแล้วไม่หายแปลว่าอาจมีสิ่งผิดปกติในกระเพาะอาหารทำให้ต้องส่องกล้อง เราก็ไปส่อง ปรากฏว่าเราติดเชื้อแบคทีเรียตัวที่ออกอาการเหมือนกรดไหลย้อนต้องรักษาด้วยยาฆ่าเชื้อไม่ใช่ยาลดกรด เท่ากับว่าเราทรมานไปแล้วสามเดือน

“ความซวยยังไม่จบ มีอยู่วันหนึ่งเราถ่ายแล้วมีเลือด หมอก็บอกว่าเป็นริดสีดวงและให้เรากินไฟเบอร์ กินข้าวโพด เวลาผ่านไปเราเริ่มท้องผูกง่ายมาก อุจจาระแล้วก็เจ็บเลยกลับไปหาหมอ หมอก็ยังบอกว่าเป็นริดสีดวงซ้ำๆ ให้กินกากใยเยอะๆ อีก สุดท้ายเราเลยลองย้ายโรงพยาบาลหมอถึงเจอว่าเราเป็นแผลที่ขอบทวารไม่ใช่ริดสีดวง แต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงท้องผูกง่ายมาก

“สุดท้ายเราทรมานไป 6 เดือน หมอทางเดินอาหารถึงวินิจฉัยว่าเราเป็นโรคลำไส้แปรปรวนซึ่งเป็นผลมาจากยาฆ่าเชื้อที่รักษากระเพาะ ตอนนั้นของที่ชอบกินๆ อย่างน้ำเต้าหู้ ชาไทย ช็อกโกแลต เรากินแล้วก็ถ่ายแข็งเลย ทำให้เจ็บแผลที่ขอบทวารซ้ำเรื่อยๆ สุดท้ายก็ได้ตารางมาว่าให้ลองงดอาหารที่ทำให้เกิดแก๊สในกระเพาะอาหาร ซึ่งมันเยอะมากและอยู่ในแทบทุกเมนู เช่น กระเทียม ต้นหอม หัวหอม แต่สุดท้ายก็ดีขึ้น”

ตำแหน่งอาการเจ็บป่วย : ใจ

“เรากลับมาเจ็บหลังในช่วงปลายปี 2560 ปี 2561 ทั้งปีคือช่วงรักษาตัว เป็นหนึ่งปีนิดๆ ที่เกิดบ้าอะไรขึ้นกับชีวิตเราก็ไม่รู้ หลังก็ปวดท้องก็ปวด บางคำวินิจฉัยก็ทำให้จิตตก เช่น มีหมอคนหนึ่งที่ดูฟิล์ม MRI ของเราแล้วบอกว่าไม่เคยเจอคนอายุเท่านี้ที่กระดูกแย่ขนาดนี้และชี้ว่าตรงกระดูกสันหลังมันมีจุดบางอย่างในเชิงว่าอาจเป็นมะเร็งกระดูก พอถือฟิล์มไปหาหมออีกคนเขาดันบอกว่าหลังเราแค่อักเสบ ไม่ต้องผ่าตัด ยิ่งหาหมอก็ยิ่งทำให้เราสับสนมากเพราะไม่เจอการรักษาที่เข้ากับเราสักที

“ตอนนั้นดูหนังก็ไม่สนุก จำได้เลยว่าเราไปดู La La Land ในโรง แต่นั่งดูแล้วต้องลุกไปยืนอยู่ตรงด้านหลังแทนประมาณ 3-4 รอบ เพราะไม่สามารถนั่งดูจนจบได้

“แต่ถ้าพูดถึงช่วงเวลาที่ทรมานโคตรๆ เลยคือการนั่งรถ เราไม่สามารถนั่งพิงเบาะได้เลยเพราะถ้าพิงเมื่อไหร่ก็จะเจ็บซึ่งเอาเข้าจริงการนั่งหลังตรงก็เป็นการเกร็งหลังประมาณหนึ่ง เราต้องมีจังหวะผ่อนซึ่งเราผ่อนด้วยการพิงไม่ได้ ต้องนั่งทรมานไปตลอดทาง

“ตอนไปหาหมอคนหนึ่งเรื่องอาการปวดท้อง เราพูดแค่ 2-3 ประโยคหมอก็ถามเราว่าลองกินยาคลายเครียดดีไหม เขารู้สึกว่าเราน่าจะปวดท้องเพราะเครียดมาก สุดท้ายแล้วหมอเจอว่าเราติดเชื้อแบคทีเรีย แต่เราว่าความเครียดคงมีส่วนเพราะช่วงนั้นเราเครียดมากจริงๆ จมอยู่กับตัวเอง หมกมุ่นอยู่กับปัญหาของตัวเอง คิดแค่เรื่องอยากหาย แต่ปัญหาคือไม่รู้ว่าเมื่อไหร่และใครจะเป็นคนทำให้เราหายได้

“อาจสรุปได้ว่าตลอดทั้งปีเราไม่ได้แค่ป่วยกายแต่ที่ป่วยยิ่งกว่าคือใจ”

ยารักษาโรคใจ : ลักยิ้ม

“ปกติเราไม่เคยกดไลก์เพจหมาแมวในเฟซบุ๊กเลยนะแต่จะดูเล่นๆ เวลามีคนแชร์ ช่วงที่เราไม่ได้ทำงานแล้วและเริ่มเครียดพอเข้าโซเชียลเราก็เริ่มดูคลิปหมาแมวมากขึ้นเพราะดูแล้วผ่อนคลาย จากดูเฉยๆ เราก็เริ่มไปกดไลก์ เริ่มเสพโดยที่ไม่ต้องรอให้ใครแชร์ ดูเสร็จก็เริ่มแท็กคนในบ้านจนเริ่มคุยกันว่าต้องเลี้ยงสัตว์สักตัวไหม เราก็ลองไปคาเฟ่หมาดูหลายๆ ที่ก็พบว่าผ่อนคลาย ไม่คิดว่ามันจะมีวันที่เราอุ้มสัตว์นอนบนตักเพราะเราไม่ใช่คนอย่างนั้นเลย

“เราตัดสินใจรับหมามาเลี้ยง เป็นหมาที่ถูกทิ้งไว้ที่ไซต์ก่อสร้าง เห็นครั้งแรกก็ถูกชะตาเลยเพราะมันน่ารักมาก ช่วงแรกๆ เราเป็นคนดูแลมันเป็นหลักเลย ช่วงนั้นหลังเรายังไม่หายดีและเอาจริงๆ ก็โคตรเครียดเพราะความที่มันซนมากและเราไม่เคยเลี้ยงสัตว์เลยเจอเห็บหมัดเต็มไปหมด ต้องมาหาทางกำจัดออกจากยิ้มและจากที่บ้าน ของทุกอย่างเราเป็นคนเลือกให้มัน อะไรที่ไม่เคยทำก็ต้องทำ ไม่เคยเข้าร้านขายของสัตว์เลี้ยงก็ต้องเข้า อาหารก็ต้องมานั่งดูส่วนผสม เลือกยี่ห้อที่ดีที่สุดให้มัน สังเกตพฤติกรรมมัน มันเข้ามาอ้อนก็รู้สึกดีว่ามันผูกพันกับเรา

“ถึงจะมีเรื่องเครียดบ้างอย่างเรื่องเห็บหมัดหรือความไม่รู้ของเรา แต่รวมๆ เราว่าพอเลี้ยงยิ้มแล้วสภาพจิตใจเราดีขึ้น บางทีพอเจอปัญหาแล้วเราเครียด คิด หมกมุ่น จมอยู่กับตัวเอง แต่พอมีหมาแล้ว การต้องดูแลอีกชีวิตทำให้เราไม่ได้อยู่แต่กับปัญหาของตัวเอง

“ช่วงนั้นยิ้มเริ่มไม่มีเห็บหมัดแต่กลายเป็นว่ากลิ่นตัวมันเริ่มแรงแทน (หัวเราะ) ลองใช้แชมพูกี่ยี่ห้อก็ไม่หายสักทีจนวันหนึ่งเราเจอพี่ชายที่เป็นสัตวแพทย์ เป็นญาติที่ไม่ได้เจอกันนานมากตอนไปทำบุญที่ต่างจังหวัดก็เลยคุยกันว่าเรารับหมามาเลี้ยง ตัวเหม็นมาก มีตุ่มคันอะไรเต็มไปหมด เขาก็บอกว่า เฮ้ย เขามีแชมพูสูตรที่เขาผลิตร่วมกับอาจารย์ที่จุฬาฯ ใช้ในโรงพยาบาลสัตว์ เราเอามาลองใช้ได้นะ ปรากฏหายเลย ผิดหูผิดตา เรารู้สึกว่ามันใช้ดีก็อยากให้คนอื่นได้ลองใช้บ้างนอกจากในโรงพยาบาล สุดท้ายเลยปรับสูตรกันว่าเราจะทำแชมพูสัตว์จากวัตถุดิบธรรมชาติ ไม่ผสมยา กลายเป็นแบรนด์ที่เราทำอยู่ทุกวันนี้ชื่อ Beloved

“จากที่เคยคิดว่าอยากมีธุรกิจของตัวเอง พอมียิ้ม ได้เจอเฮีย บทจะทำเราก็ทำขึ้นมาเลยจริงๆ กลายเป็นว่างานนี้ก็ช่วยผ่อนคลายความเครียดให้เราเหมือนกันในแง่ที่เรามีอะไรให้คิดนอกเหนือจากปัญหาของตัวเอง แพ้กเกจจิ้งเราก็เลือก ฉลากก็ทำเอง แปะเอง ติดต่อกับร้านขายของสัตว์เพื่อเอาไปวางขายด้วยตัวเอง

“เหมือนยิ้มเข้ามาทำให้เราเจอสิ่งใหม่อย่างอื่น ก่อนหน้านี้เราเอาแชมพูไปวางขายในร้านใกล้ๆ บ้าน ผ่านไปไม่กี่เดือนเขากลับมาบอกว่าเราขายดีสุดในร้านเลยนะ ซึ่งลูกค้าที่ใช้แล้วชอบเขาก็จะกลับมาใช้อีกเรื่อยๆ เกือบๆ จะเป็น passive income เลย เราแค่ต้องหาลูกค้าใหม่เพิ่ม วันหนึ่งร้านที่เราฝากขายบอกว่าจะไม่ให้เราขายแชมพูที่ร้านของเขาแล้ว แต่จะให้เราเซ็นสัญญา OEM ผลิตแชมพูสำหรับแบรนด์ของร้านแทน ซึ่งออร์เดอร์เขาเยอะจนครอบคลุมค่ารักษาหลังของเราที่ผ่านมาหมดเลย เกินด้วยซ้ำ ซึ่งถ้าไม่มียิ้มเราคงไม่ได้เริ่มอะไรแบบนี้แน่ๆ

“ยิ้มให้แรงบันดาลใจเรา ทำให้เราคิดว่าไหนดูสิ มีสัตว์เลี้ยงแล้วต้องทำอะไรบ้าง มันพาเราไปเจอนั่นเจอนี่ มีเรื่องคุยกับพี่ชายก็เพราะยิ้ม เริ่มทำแชมพูก็เพราะยิ้ม หายเครียดก็เพราะยิ้ม เกิดรายได้เพราะยิ้ม ทุกอย่างมันขมวดกันจนกลายเป็นความสบายใจ”

หลังจากหาหมอนับสิบมานานนับปี โก้ถึงเจอหมอที่เข้าใจและอธิบายว่าอาการเจ็บก้นกบเป็นผลมาจากความตึงของเส้นเอ็นที่หลัง ซึ่งหลังจากนวดรักษาอยู่เรื่อยๆ ทุกวันนี้โก้สามารถใช้ชีวิตเป็นปกติได้แล้ว เขากลับไปทำงานโปรดักชั่น และยังทำแชมพู Beloved ขายอยู่เรื่อยๆ ด้วยความขอบคุณยิ้มที่ทำให้ชีวิตเขายิ้มกว้างๆ ได้สักที

a day

The post ‘ลักยิ้ม’ หมาหน้ายิ้มที่ทำให้เจ้าของหายเครียดและยิ้มได้อีกครั้ง appeared first on a day magazine.

ถ้าวาเลนไทน์นี้คุณกำลังมองหาดอกไม้สักช่อเพื่อบอกความในใจกับคนรัก หรือส่งต่อความห่วงใยและความปรารถนาดีให้คนพิเศษในชีวิต แต่ไม่อยากได้ช่อดอกไม้ทรงเรขาคณิตแสนจำเจ หรือช่อที่พันห่อด้วยเทปกาวและพลาสติกหลายๆ ชั้น เราขอแนะนำให้ลองไปดูดอกไม้แทนใจที่ Emporium Department Store เพราะวาเลนไทน์ปีนี้มาในธีม ‘Flower Talk’ ที่เอ็มโพเรียมขนขบวนดอกไม้นานาชนิดมาช่วยสื่อความนัยและส่งความรักรูปแบบต่างๆ ส่วนการจัดดอกไม้ในปีนี้ก็ไม่ธรรมดา เพราะไม่ใช้กระดาษหรือพลาสติกใดๆ ห่อหุ้ม แต่เป็นการจัดดอกไม้ลงกระเป๋าผ้าเพื่อให้นำกลับมาใช้ใหม่ได้ และหิ้วได้สะดวกไม่ต่างจากถุงช้อปปิ้ง

ที่พิเศษคือปีนี้เอ็มโพเรียมตั้งใจเนรมิตชั้น G ของห้างให้กลายเป็นพื้นที่แห่งความปรารถนาดีที่มีดอกไม้สวยๆ ผลิบานให้ความสดชื่นไปทั่ว แน่นอนว่าดอกไม้แต่ละชนิดมีความหมายและสื่ออารมณ์แตกต่างกันออกไป เอ็มโพเรียมจึงร่วมกับศิลปินนักจัดดอกไม้คัดเลือกดอกไม้ 7 ชนิดที่เป็นตัวแทนของความสัมพันธ์ต่างๆ มาให้ลูกค้าจับคู่และเลือกจัดช่อได้ตามต้องการ ไม่ว่าจะมอบให้คู่รัก ญาติผู้ใหญ่ที่รักเคารพ พี่น้อง เพื่อน หรือมอบให้ตัวเองก็ได้ทั้งนั้น ดอกไม้แต่ละชนิดที่คัดสรรมาล้วนมีความหมายดีๆ ที่ช่วยสื่อความในใจได้หลากหลาย เพราะเอ็มโพเรียมเชื่อว่าความรักไม่ได้จำกัดอยู่แค่คู่รักเท่านั้น ซึ่งดอกไม้นี่แหละที่เป็นเหมือนตัวแทนช่วยสื่อสารภาษารักในหลายๆ รูปแบบ โดยที่คุณแทบไม่ต้องเอื้อนเอ่ยอะไรมากมาย เพราะ My heart feels, my flower says. เรียบร้อยแล้ว

ตามไปดูกันว่านอกจากการพื้นที่พิเศษที่เกริ่นมา เอ็มโพเรียมเขามีเซอร์ไพรส์พิเศษอะไรรออยู่

ความรักบานสะพรั่งทั่วทั้ง Flower Bar

เอ็มโพเรียมจัดบาร์ดอกไม้ทั้งทีคงไม่ได้มีแค่ดอกไม้เรียงกันในตู้กระจกธรรมดาๆ แน่นอน เพราะปีนี้ Flower Bar มาในรูปแบบของรถเข็นดอกไม้ที่ให้บรรยากาศเหมือนร้านดอกไม้ในต่างประเทศ บนรถเข็นมีดอกไม้ 7 ชนิดที่บานแข่งกันแบบไม่มีใครยอมใคร ทั้งกุหลาบสีแดงเข้ม ทิวลิปสีม่วง คาร์เนชั่นหลากสี ทานตะวันเหลืองสดใส ดอกมัมขาว เยอร์บีร่าสีชมพูน่ารัก รวมถึงดอกไลซิแอนทัสสีแดงและม่วง ราวกับยกสวนดอกไม้ขนาดย่อมมาไว้ใจกลางห้างสรรพสินค้า

ตัวรถเข็นออกแบบให้เป็นสีโอลด์โรสเพื่อให้ดูไม่หวานเลี่ยนเกินหรือเข้มขรึมไป และตั้งใจไม่ใช้สีชมพูที่คนทั่วไปมักจะเห็นในช่วงวาเลนไทน์ เพราะต้องการจะสื่อว่าสีของความรักไม่ควรจำกัดอยู่แค่สีใดสีหนึ่ง หรือเป็นของเพศใดเพศหนึ่งเท่านั้น แต่ความรักจะเป็นสีอะไรก็ได้ จะใช้ดอกไม้สีอะไรก็ได้ สายพันธุ์ใดก็ได้ ตามแต่คุณจะเลือกมาสื่อสารความในใจ

นอกจากนี้ฟังก์ชั่นของรถเข็นยังใช้เป็นโต๊ะสำหรับจัดดอกไม้และวางแจกันดอกไม้สำหรับเตรียมจัดเข้าช่อ ส่วนเรื่องการออกแบบมีการใส่ดีเทลหลังคาเล็กๆ ตรงกลางรถเข็นเพื่อเลียนแบบรถเข็นดอกไม้จริงๆ และใส่ล้อด้านล่างเพื่อความสมจริง คล้ายจะสื่อว่า Flower Bar แห่งนี้พร้อมเคลื่อนไปหาคุณเพื่อจัดส่งความรักและความสุขให้คนที่คุณรักในช่วงวาเลนไทน์นี้

ส่วนศิลปินสาวนักจัดดอกไม้ที่เอ็มโพเรียมชักชวนมาร่วมในงานนี้คือ เจ้าของร้าน 6188 Flowers bar ผู้โดดเด่นในการจัดดอกไม้แบบฟรีฟอร์ม ที่ใช้รูปแบบการผลิบานของดอกไม้ตามธรรมชาติมาเป็นแรงบันดาลใจ ในขณะเดียวกันก็มีการเสริมความโมเดิร์นและความเป็นสังคมเมืองเข้าไปเพื่อให้เข้ากับคาแร็กเตอร์ของเอ็มโพเรียม ดอกไม้ที่จัดจึงไม่ใช่ช่อกลมๆ แบบงานเลี้ยง แต่เป็นลักษณะของดอกไม้ที่ผลิบานอย่างอิสรเสรี แทรกแซมด้วยใบไม้เขียวและดอกไม้ใหญ่น้อยหลากขนาด หลายสีสัน สื่อถึงชีวิตคนเมืองที่สนุกสนาน สร้างสรรค์ และไม่จำเจติดกรอบ

ส่วนดอกไม้ทั้ง 7 ชนิดที่คัดเลือกมา ศิลปินตั้งใจใช้ดอกไม้ที่ปลูกโดยเกษตรกรไทยเป็นหลัก เพราะดอกไม้จะคงความสดได้ยาวนาน เนื่องจากเกษตรกรตัดมาขายวันต่อวัน ในขณะเดียวกันก็ได้ลดการนำเข้าดอกไม้จากต่างประเทศที่มักจะผ่านการแช่สารเคมีปริมาณมากก่อนส่งมายังประเทศไทย

นอกจากความใส่ใจในการคิดคอนเซปต์และความพิถีพิถันในการเลือกดอกไม้ เอ็มโพเรียมยังตั้งใจใช้ถุงผ้ามาเป็นช่อดอกไม้แทนการห่อด้วยพลาสติกหรือกระดาษ เพราะต้องการให้ผู้รับนำถุงผ้ากลับไปใช้ต่อได้เรื่อยๆ และการจัดดอกไม้รูปแบบนี้ยังได้กลิ่นอายของบรรยากาศสังคมเมือง เพราะคุณสามารถหอบหิ้วช่อดอกไม้ได้อย่างไม่เคอะเขิน ไม่ต่างจากถุงช้อปปิ้งอีกถุงหนึ่ง

นอกจากการจัดดอกไม้ที่เป็นไฮไลต์ เอ็มโพเรียมยังจับมือกับ Sorravis P. ศิลปิน calligraphy ที่จะมาช่วยออกแบบตัวอักษรสวยๆ สำหรับข้อความแทนใจและชื่อผู้รับในสไตล์ตัวอักษรสุดเท่ พร้อมทั้งเพนต์ลงบนกระเป๋าหรือการ์ดแท็ก เพื่อสร้างความรู้สึกพิเศษและความประทับใจไม่รู้ลืมแก่ผู้รับ นอกจากนี้ยังรีเควสต์ศิลปินให้วาดดอกไม้สุดโปรดลงบนกระเป๋าได้อีกด้วย

สื่อรักภาษาดอกไม้

ใน Flower Bar มีเมนูดอกไม้แทนใจให้คุณเลือกสั่งจัดช่อได้ตามความต้องการสำหรับความรักหลากหลายรูปแบบ

สำหรับคู่รักเราขอแนะนำช่อ ‘You are my special one’ ที่โดดเด่นด้วยดอกกุหลาบสีแดงเข้ม รายล้อมด้วยดอกคาร์เนชั่นขาว ให้ฟีลโรแมนติกของคู่รักที่เต็มไปด้วยเสน่หาร้อนแรงและความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนม

สำหรับใครที่อยากมอบดอกไม้ให้เพื่อนรัก คนที่แอบปิ๊ง หรือแม้แต่ให้ตัวเอง เราขอแนะนำช่อ ‘You are my breath of fresh air’ ประกอบด้วยดอกเยอร์บีร่าสีชมพูน่ารักที่สื่อถึงความรักบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา แซมด้วยดอกคาร์เนชั่นขาวที่สื่อถึงความหลงใหล อยากใกล้ชิด รับรองว่าช่อนี้น่าจะช่วยกระชับความสัมพันธ์อันสดใสให้คุณและผู้รับได้ดีเชียวล่ะ

ส่วนคนที่อยากมอบดอกไม้ให้ญาติผู้ใหญ่ที่เคารพหรือครอบครัวที่รัก เราแนะนำเป็นช่อ ‘You are the one I call HOME’ ที่สื่อถึงการให้เกียรติ ความสัตย์ซื่อ และความรักโดยไร้เงื่อนไข ช่อนี้ประกอบด้วยดอกทิวลิปซึ่งสื่อถึงรักที่สมบูรณ์แบบ ล้อมรอบด้วยดอกมัมที่สื่อถึงความเชื่อใจและความผ่อนคลาย แทรกด้วยดอกไลซิแอนทัสที่สื่อถึงความซาบซึ้งและความทรงจำที่ดีร่วมกัน ช่อดอกไม้นี้จึงสื่อถึงรักยิ่งใหญ่และไร้เงื่อนไข เหมาะที่สุดสำหรับมอบให้ผู้ใหญ่ที่เคารพรัก

ขอส่งท้ายความร่าเริงเบิกบานด้วยช่อ ‘You are my bright side’ ที่ประกอบด้วยดอกทานตะวันสีเหลืองสดใสที่สื่อถึงความรักชื่นชมและอบอวลไปด้วยความสุข ล้อมรอบด้วยดอกมัมและคาร์เนชั่นเพิ่มความอ่อนหวาน ช่อนี้เหมาะจะมอบให้เจ้านาย เพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนสนิท น่าจะช่วยเติมความสดใสให้วันทำงานได้ดีไม่น้อย

หากใครได้รับช่อดอกไม้ไปแล้วและอยากถนอมไว้ชื่นชมนานๆ ศิลปินนักจัดดอกไม้ฝากข้อแนะนำในการดูแลง่ายๆ โดยเริ่มจากการดึงดอกไม้ทั้งหมดออกจากโอเอซิส แล้วตัดปลายเฉียง จากนั้นปักใส่แจกันที่ใส่น้ำพอให้ท่วมปลายก้าน ถ้าอยากให้ดอกไม้ดูสดได้นานขึ้นไปอีก ก็แค่ต้องตัดก้านสม่ำเสมอเพื่อเปิดทางท่อน้ำให้ดอกไม้ได้รับน้ำเรื่อยๆ ส่วนใครที่อยากเก็บฟอร์มการจัดดอกไม้แบบดั้งเดิมของศิลปินไว้ก็แค่ตั้งไว้ให้กลายเป็นดอกไม้แห้ง เพราะไม่ว่าจะเป็นความสดชื่นของดอกไม้สดหรือความโรยราของดอกไม้แห้งก็ล้วนมีความสวยงามในตัวเอง ยิ่งเป็นดอกไม้แห้งก็ยิ่งได้เก็บความทรงจำไว้ในช่อดอกไม้นานแสนนาน

Blooming Surprise ดอกไม้ให้คุณในวันวาเลนไทน์

ใครที่อยากได้ช่อดอกไม้สุดพิเศษจากเอ็มโพเรียมไปมอบให้คนที่รักในช่วงวาเลนไทน์ เพียงแค่คุณซื้อสินค้าใดๆ ก็ได้ใน Emporium Department Store ครบ 8,000 บาท ในวันที่ 13-15 กุมภาพันธ์ 2563 สามารถนำใบเสร็จมาแลกรับช่อดอกไม้ได้ฟรี จำกัด 65 ช่อต่อวัน สำหรับ 1 คน/สิทธิ/วัน สำหรับ 1 คน/สิทธิ์/วัน และรับ Voucher มูลค่า 500 บาท จำกัด 1 คน/สิทธิ์/วัน หรือเมื่อซื้อสินค้าครบ 2,000 บาท สามารถนำใบเสร็จมาแลกรับ voucher มูลค่า 500 บาท จำกัด 1 คน/สิทธิ/วัน

ส่วน 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์นี้ เอ็มโพเรียมก็แอบกระซิบว่าจะมีเซอร์ไพรส์สำหรับลูกค้าทุกคนที่เข้ามาเดินใน Emporium Department Store ให้คุณได้มอบให้ตัวเองและคนพิเศษในวันแห่งความรักอีกด้วย

The post ‘My heart feels, my flower says.’ ให้ดอกไม้เอื้อนเอ่ยวาจาภาษารักในเทศกาลวาเลนไทน์กับแคมเปญ Flower Talk appeared first on a day magazine.