ประโยคเรียบง่ายจากเด็กสาววัย 15 ที่เชื่อมั่นในความฝันเอ่ยขึ้นอย่างฉะฉาน หลังจากที่เธอกับเพื่อนๆ ได้ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตกับนักดนตรีร็อกระดับประเทศสดๆ ร้อนๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นเพียงนักเรียนมัธยมที่หลงใหลในเสียงดนตรีเท่านั้น

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้คงต้องย้อนกลับไปที่ THE POWER BAND เวทีการประกวดวงดนตรีสากลระดับประเทศ โดยคิง เพาเวอร์ ไทย เพาเวอร์ พลังคนไทย และวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล จัดขึ้นเพื่อค้นหาสุดยอดวงดนตรีรุ่นใหม่ ตั้งแต่นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป จากทั่วประเทศ ภายใต้คอนเซ็ปต์ “THE POWER OF POSSIBILITIES ชีวิตไม่หยุดค้นหาความเป็นไปได้”   

เวทีนี้จึงเต็มไปด้วยความฝันและความหวังของเยาวชนรุ่นใหม่ และ ฟิล์ม-ปณิชา มณีวรรณ นักร้องนำวง The PicLic Band วงดนตรีมัธยมหญิงล้วน 5 คนจากเชียงใหม่ก็เป็นหนึ่งในนั้น และได้เข้าร่วมการประกวด THE POWER BAND Season 2 จนกลายเป็นวงดนตรีที่แม้ไม่ชนะเลิศแต่มีแววความสามารถมากอีกวงหนึ่ง

ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่วง The PicLic Band ก็แสดงให้เห็นว่าทำได้ โดยพวกเธอเป็นหนึ่งในวงดนตรีซึ่งถูกคัดเลือกให้ขึ้นมาร่วมแสดงคอนเสิร์ตร่วมกับ ‘ตูน บอดี้สแลม’ (อาทิวราห์ คงมาลัย) ในคอนเสิร์ตครั้งพิเศษ BODYSLAM “พูดในใจ” THE B SIDE CONCERT พร้อมเสียงปรบมือและเสียงเชียร์จากผู้คนทั่วทั้งฮอลล์ สานต่อพลังความเป็นไปได้

หากวงดนตรีมัธยมที่เต็มไปด้วยความฝัน ความหวัง มิตรภาพ มักเป็นส่วนผสมของหนังวัยรุ่นชั้นดี เรื่องราวของฟิล์ม จากวง The PicLic Band วงดนตรีที่หมายถึงเด็กตัวเล็กๆ ในภาษาเหนือ ก็คงเป็นอีกหนึ่งเรื่องราวที่มีองค์ประกอบเหล่านั้นอย่างครบถ้วน 

เช้าวันหนึ่งหลังเหตุการณ์ที่น่าจดจำไปตลอดชีวิต ฟิล์มจะมาบอกเล่าเรื่องราวที่เปี่ยมไปด้วยความฝัน ความหวัง และต่อให้ต้องพบกับความยากลำบากอีกกี่ครั้งก็ไม่ยอมแพ้แน่นอน

รู้สึกยังไงบ้างที่ได้ขึ้นแสดงบนเวทีกับนักร้องมืออาชีพ กับตูน BODYSLAM

ตื่นเต้นมากเลยค่ะ เพราะเป็นประสบการณ์แรกเลย ไม่เคยขึ้นแสดงบนเวทีกับศิลปินมาก่อน ตื่นเต้นแล้วก็ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ แต่ก็ต้องทำอย่างมืออาชีพเพราะหนูอยากเป็นเหมือนพี่เขา ก็ต้องเรียนรู้ในการทำงานของพี่เขาด้วย ตอนตื่นเต้นก็ลนไม่หยุดเลยค่ะ ไม่รู้จะทำยังไงดี หนูต้องสงบสติอารมณ์

ถ้าตื่นเต้นแล้วตอนที่แสดงคิดอะไรอยู่เพื่อที่จะทำการแสดงออกมาให้ได้ดี

หนูก็คิดถึงเนื้อเพลงเลยค่ะ เพราะหนูกลัวจำเนื้อไม่ได้ ทำโชว์ได้ไม่ดีพอ หนูก็จะทำให้ได้ดีที่สุด ทำให้คนดูเอ็นจอย

ภาพที่เห็นคนดูเอ็นจอยอย่างที่หวังไว้ไหม

คนดูเอ็นจอยมากเลยค่ะ (เสียงตื่นเต้น) เกินคาดหมายเยอะมากๆ เลยค่ะ เพราะว่าเขากรี๊ดทั้งฮอลล์เลยค่ะ หนูรู้สึกภูมิใจมาก ณ จุดๆ นั้น

การได้แสดงบนคอนเสิร์ตใหญ่กับศิลปินต้องฝึกซ้อมขนาดไหน

มันก็ไม่แตกต่างจากการซ้อมปกติเท่าไหร่ค่ะ แต่พอได้ขึ้นคอนเสิร์ตใหญ่ต้องซ้อมให้มันเป๊ะ หนูต้องทำให้มันถูกต้องและผิดพลาดน้อยที่สุด ต้องซ้อมเก็บรายละเอียดเหมือนกัน แล้วก็ทำให้มันดีเหมือนกัน แต่แค่เวทีนี้เป็นเวทีที่ต้องใช้ความจำเยอะ แล้วก็ต้องใช้ความเป็นมืออาชีพเยอะกว่า หนูก็จะดูพี่เขาตั้งแต่ตอนซ้อม เป็นมืออาชีพมากเลยค่ะ เพราะพี่เขาแทบจะไม่ได้คุยเล่นอะไรกันเยอะ เขาก็จะปรับนั่นปรับนี่ ให้โชว์มันดีที่สุด ให้เสียงมันชัด ให้ทุกคนเอ็นจอย

ถ้าให้แนะนำวง The PicLic Band ให้กับคนที่ไม่รู้จักจะแนะนำว่าอะไร

เป็นวงหญิงล้วน แต่ละคนก็มีหลายสไตล์ มี 5 คน กีตาร์ ร้อง เบส กลอง คีย์บอร์ดค่ะ ที่เป็นหญิงล้วนเพราะครูเห็นวงดนตรีทั่วไปจะมีแต่หญิงชาย หรือชายมากกว่า เลยอยากเป็นวงดนตรีหญิงล้วนที่เริ่มเล่นดนตรีประมาณ ป.2-ป.3 ก็จะเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เล่นดนตรีค่ะ ตอนนี้แต่ละคนก็ประมาณมัธยมต้นและมัธยมปลายค่ะ

คิดยังไงกับการที่เป็นเด็กผู้หญิงแล้วมาเล่นดนตรีที่ปกติไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่

หนูคิดว่ามันจะเป็นอะไรที่ว้าวมาก ยิ่งเป็นเด็กๆ จะไม่ค่อยเห็นค่ะ เพราะหนูเริ่มเล่นตั้งแต่ตอนเด็กๆ มีแต่คนถามว่า ‘เล่นได้ไง เป็นเด็กก็เล่นเก่งนะเนี่ย’ ตอนแรกทุกคนเล่นอูคูเลเล่กันหมดเลยค่ะ หนูก็เริ่มเล่นตอนอายุประมาณ 6-7 ขวบ ครูจะเอามาซ้อม และมารวมตัวกันได้เพราะครูอยากทำวงเลยได้เป็น The PicLic Band ปัจจุบัน ตอนแรกหนูเล่นกีตาร์และร้องเพลงไปด้วยแต่ไม่ได้เป็นนักร้องของวง จนมีสมาชิกวงที่ออกไป หนูก็เลยกลายเป็นนักร้อง

แล้วฝึกร้องเพลงจากที่ไหน

หนูร้องเพลงมาก่อนค่ะ ตามงานแข่ง งานประกวด ทั้งเพลงลูกทุ่ง สตริง สากล ที่เลือกร้องเพลงเพราะหนูรู้สึกว่าเมื่อก่อน – พ่อหนูเป็นนักดนตรี แล้วหนูก็ไปห้องซ้อมกับพ่อบ่อย เห็นเขาร้องเพลงก็เลยอยากร้องเพลงบ้าง พ่อก็ให้กำลังใจตลอดว่าร้องเพลงไม่แย่นะ หนูก็เลยฝึกร้องตั้งแต่ตอนนั้นเลยค่ะ พ่อหนูอยากให้เป็นนักร้อง รู้สึกว่าเสียงหนูก็ไม่ได้แย่ขนาดที่คนอื่นจะฟังไม่ได้ ก็เลยลองฝึกเรื่อยๆ แล้วก็ไปเรียน ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากเวทีมา

อะไรทำให้ตัดสินใจยื่นสมัครเข้ามาในเวที THE POWER BAND

ตอนนั้นพี่มือกีตาร์ของเรา พี่กิ๊ฟ (กิ๊ฟซี่-สุทธิดา พันธ์ศรี มือกีตาร์ของวง The PicLic Band) บอกว่าไปเลื่อนเจอในเพจ King Power มันมีการประกวด THE POWER BAND นะ ก็เลยส่งมาในกลุ่มไลน์ของ The PicLic Band ว่าจะไปกันไหม ก็เลยตกลงว่าไปค่ะ (เสียงมั่นใจ) เพราะเป็นเวทีใหญ่และอยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ด้วย ตอนแรกหนูก็กังวลเพราะมันมีหลายภาคค่ะ แล้วก็มีแต่คนเก่งๆ ทั้งนั้นเลย แต่เราก็คิดว่าเราก็ต้องทำได้ค่ะ เวทีนี้ทำให้ได้ประสบการณ์ดีๆ และอะไรหลายอย่างมากเลยค่ะ

ประสบการณ์ที่ดีจากการประกวดสำคัญกับตัวเองยังไง

หนูอยากไปประกวดเรื่อยๆ ค่ะ ประกวดให้มันดี อยากได้คำแนะนำจากกรรมการ เพราะตอนนั้นหนูยังไม่รู้สไตล์ตัวเองว่ามันเป็นยังไง ร้องแบบไหนได้บ้าง ตอนนั้นก็กังวล กลัวร้องได้ไม่ดีพอ แต่เห็นกรรมการคอมเมนต์ว่าหนูควรจะเติมตรงนี้ หนูก็โอเคค่ะ ยินดี แล้วก็นำไปปรับค่ะ

การผ่านเวทีการประกวด การฝึกซ้อมมาตั้งหลายครั้งมันทำให้เรารู้สึกท้อแท้บ้างไหม

มันมีอยู่แล้วค่ะ ความผิดหวัง เพราะว่ามันไม่ได้เป็นไปตามความคาดหมาย สมมุติว่าหนูอยากร้องแบบนี้ได้ มันร้องไม่ได้สักที หนูก็ผิดหวังเหมือนกัน เพราะหนูอยากทำให้โชว์มันดีที่สุด นักดนตรีหรือทุกคนก็ทุ่มเทกับการแข่งนี้หนูก็ต้องทำให้ดีที่สุด ถ้าหนูทำไม่ดีมันก็ผิดหวัง

ถ้ารู้สึกผิดหวังแล้วอะไรที่ทำให้ยังร้องเพลงต่อ

คิดถึงประสบการณ์ที่ผ่านมาค่ะ เพราะว่าหนูผ่านอะไรมาเยอะกับ The PicLic Band 7-8 ปีนี้ หนูพยายามมาตลอด ถ้าหยุดตอนนี้มัน.. มันก็ไม่เชิงเสียงดายเวลาที่ผ่านมา เพราะพยายามทำตามความฝันมาตลอด แต่ถ้าหยุดความฝันไปแล้วมันจะไม่มีโอกาสนี้เข้ามาอีก ก็เลยไม่คิดที่จะเลิก อยากให้พ่อแม่ภูมิใจด้วยค่ะ เมื่อก่อนหนูร้องเพลงสากลแทบไม่ได้เลยค่ะ พยายามร้อง แต่ก็จะโดนเขาบอกว่าสำเนียงมันไม่ได้ ก็เลยตัดสินใจไปเรียนกับครูที่ร้องเพลงสากล ร้องเพลงสตริงโดยเฉพาะ เลยพัฒนาและได้รับคำชมมากขึ้น แต่ก็รู้สึกว่าได้รับคำชมแล้วก็ต้องมีคำติของบางคนที่บอกว่ายังไม่ดีพอ หนูก็เลยพยายามเรื่อยๆ เลยค่ะ เอาคำติชมมาพัฒนาทุกอย่าง

แล้วจะบอกตัวเองยังไงเวลาต้องเจอความผิดหวัง

พอกลับมาบ้านหนูก็จะบอกว่าเริ่มใหม่ตลอด หนูรู้สึกว่าไม่ต้องเครียด หนูจะไม่เอาเรื่องอื่นมาคิด หนูจะฝึกซ้อม จะไม่รีบเลยว่าจะต้องต้องเป๊ะ ต้องเป๊ะเท่านั้น หนูจะค่อยๆ ไป มันจะได้ของมันเอง หนูชอบพูดว่าไม่ได้ๆ สุดท้ายมันก็ได้ แต่ว่าต้องตั้งใจนิดนึง ไม่ต้องเครียดไปกับมันมาก เพราะดนตรีไม่ได้ให้ความเครียด มันคือความสบาย ตอนที่ร้องเพลงบนเวทีมีความสุขมากเลยค่ะ รู้สึกว่าสิ่งที่ฝันตั้งแต่เด็กมันเป็นความจริงระดับหนึ่งแล้ว รู้สึกว่าความฝันที่ตั้งใจว่าอยากเป็นศิลปินมันสำเร็จมาแล้วค่ะ

จากวันแรกจนถึงตอนนี้รู้สึกยังไงกับตัวเองบ้าง

รู้สึกว่าเมื่อก่อนมีคนติเยอะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าก็มีคนชมแล้ว หนูรู้สึกภูมิใจมากที่ทำได้ ก้าวข้ามอุปสรรคตัวเองได้ เวลาร้องเพลงสากล หรือร้องเพลงสตริงก็ยากอยู่เหมือนกัน เพราะมันต้องใช้เทคนิค แล้วก็สำเนียงด้วย คำนั้นมันต้องเป๊ะ มันก็ต้องมันต้องเป็นสำเนียงของเขาเลย

ได้อะไรกลับไปบ้างจากการเข้ามาบนเวที THE POWER BAND

เวที THE POWER BAND เป็นเวทีประกวดดนตรีที่มีคุณภาพมากๆ ให้ประสบการณ์หลายๆ อย่างเลยค่ะ เพราะว่าได้พัฒนาในสิ่งที่ยังไม่เคยได้ร้อง เหมือนกับปีที่แล้วได้ร้องเป็นลูกทุ่ง ได้ลองอะไรใหม่ๆ แล้วก็ได้เรียนรู้ดนตรีมากขึ้น แล้วก็ได้รับคอมเมนต์จากกรรมการด้วย กรรมการก็บอกว่าร้องโอเคแล้ว เพราะสำเนียงหนูเป็นลูกทุ่ง เขาก็เลยบอกว่าหนูน่าจะร้องสไตล์นี้ได้ หนูก็ลองปรับดู

ในฐานะที่ฟิล์มเป็นคนที่พยายามกับความฝันของตัวเองมากๆ อยากจะบอกอะไรกับคนอื่นๆ ที่มีฝันแต่ยังไม่ลงมือทำเพราะกลัวผิดหวังบ้างไหม

หนูอยากจะบอกว่าไม่มีวันนี้เป็นครั้งที่สองนะคะ ก็พยายามไปเลยค่ะ สิ่งที่เราอยากทำ ที่เราฝัน หนูว่าทำไปเลยค่ะ มันดีนะคะถ้าเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ มันจะได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง เริ่มจากตอนนี้จะได้ประสบการณ์เยอะ สำหรับเวที THE POWER BAND 2023 Season 3 ก็อยากให้สู้ๆ ทุกคน ทำให้เต็มที่ แล้วก็ทำตามความฝันของทุกคนให้สุดๆ เลยนะคะ

สุดท้ายนี้อยากขอบคุณใครบ้างไหมที่ทำให้มาถึงตรงนี้

ขอบคุณนะคะที่จัดเวทีนี้ให้หนูได้มามีประสบการณ์ หลายๆ อย่าง ทำให้หนูมีความมั่นใจมากขึ้น และทำให้หนูได้รับคำติชมจากคณะกรรมการ ขอบคุณนะคะที่สร้างเวทีนี้ขึ้นมาให้หลายๆ ภาคได้โชว์ศักยภาพดนตรีของแต่ละภาค จะได้เห็นความหลากหลายของดนตรี

The post The PicLic Band วงดนตรีมัธยมหญิงล้วนจากเชียงใหม่ กับการตามหาความฝันบนเวที THE POWER BAND appeared first on a day magazine.

พลิกยังไงก็เห็นว่า ภูมิจิตคือวงดนตรีที่ล้มเหลว 

แต่ถ้ามองนอกจอ ไปดูเขาเล่นคอนเสิร์ตสดๆ สักครั้ง จะเห็นว่าภูมิจิตเป็นหนึ่งในวงที่มีแฟนเพลงเหนียวแน่นที่สุด บางคนฟังตั้งแต่วัยรุ่นยันมีลูก แม้แต่คนรุ่นใหม่ก็ตามมาฟังเขา เพราะเนื้อหาของเพลงที่ว่าด้วยปัญหาชีวิตช่วงวัยรุ่น การเติบโตเป็นผู้ใหญ่อันยากลำบาก และปัญหาของวัย First Jobber โดนใจคนวัยกึ่งเด็กกึ่งผู้ใหญ่ไปเต็มๆ 

สี่สมาชิกวงไม่ใช่คนหนุ่มอีกแล้ว พุฒิ-พุฒิยศ ผลชีวิน กานต์-เกษม จรรยาวรวงศ์ บอม-ธิตินันท์ จันทร์แต่งผล และ แม็ก-อาสนัย อาตม์สกุล มีครอบครัวและความรับผิดชอบกันทุกคน พวกเขาใช้อายุที่มากขึ้นให้มีประโยชน์ ส่งผลให้บทเพลงกลมกล่อมและคมคายยิ่งขึ้น

ปีนี้ภูมิจิตทยอยปล่อยเพลงใหม่ หลังจากห่างหายไปนาน ที่เราได้ยินกันบ่อยๆ คือ ขอโทษวัยหนุ่ม ไข่ดาวน์ และ จอมโจรคิด ที่ผ่านมาเราเจอกันหลายครั้ง แต่ไม่ค่อยได้นั่งคุยเรื่องเพลง อัพเดตชีวิตกันและกัน เมื่อมีโอกาส เราเลยขอนั่งคุยยาวๆ คล้ายเป็นการทบทวนชีวิตช่วงส่งท้ายปี

เพลงของภูมิจิตเด่นที่เนื้อเพลง ส่วนใหญ่เป็นฝีมือการแต่งของพุฒิ ถ้าจะถามถึงเบื้องหลังสิ่งนี้ ก็ต้องไถ่ถามถึงชีวิตส่วนตัวของเขาและเพื่อนด้วย 

เพราะเพลงกับชีวิตของสมาชิกภูมิจิตแยกจากกันไม่ออก กลมกลืนเป็นหนึ่ง มีความหมาย สั่นสะเทือนหัวใจพวกเขาทุกเพลง

ไม่ว่ามันจะมียอดวิวเท่าไหร่ก็ตาม

ฉันขอโทษตัวเองในวัยหนุ่ม ที่ฉันไม่เป็นดั่งฝัน

^G ปีนี้ พุฒิลางานมาเล่นคอนเสิร์ต 4-5 ครั้ง^C 

^G อาชีพปกติของเขาคือ^{C G}วิศวกรในบริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์^C ว่ากันว่าถ้างานเขามีปัญหา รถรุ่นใหม่บางแบรนด์อาจไม่ได้ออกตรงตามกำหนด พุฒิเป็นคนจริงจัง ทำงานหนัก ในฐานะหัวหน้าครอบครัวเขาจึงวางงานเลี้ยงชีพและครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ 

^G สมการนี้แทบจะตรงกันข้ามในวัยหนุ่ม พุฒิยศยุคนั้นคือนักดนตรีไฟแรง พร้อมฝ่าทุกอุปสรรคเพื่อเป็นวงดนตรีที่ยิ่งใหญ่ ทุ่มเททำเพลงและเล่นคอนเสิร์ตแบบเอาตายไปข้าง^C 

^Gช่วงที่ดูเหมือนจะใกล้ภาพความสำเร็จนั้นมากที่สุด คือการทำงานในอัลบั้มชื่อว่า Midlife พุฒิ กานต์ บอม แม็ค ได้เข้าไปทำงานกับค่ายเพลงในฝันอย่าง GMM Grammy ในเครือสนามหลวงมิวสิก แม้ว่าโดยหลักการ สนามหลวงจะช่วยดูแลด้านลิขสิทธิ์ ไม่ได้ทำงานในระดับศิลปินเข้าค่าย แต่พวกเขาก็ตั้งใจ คิดว่านี่คือก้าวสำคัญสำหรับวงอย่างแท้จริง^C

^Amพวกเขาตั้งใจ แต่อาจจะมากไป ส่งผลให้ความเครียดและกดดันตกมาที่พุฒิเต็มๆ^C

“ช่วงมิดไลฟ์เราทะเยอทะยานมาก คิดว่าจะใช้ทรัพยากรและความรู้ทั้งหมด เพื่อจะผลักดันตัวเองให้สำเร็จ แต่เรารู้สึกว่ามันล้มเหลวไปหมดทุกทาง ยิ่งทำยิ่งล้มเหลว ยิ่งเชื่อมั่นในความรู้ยิ่งล้มเหลว เราเสียเพื่อน เสียครอบครัว เสียงานด้วย เสียหมดทุกอย่างเลย” เขาเผยอย่างหมดเปลือก

^Gพุฒิเล่าขยายว่า เขาทำงานหลายด้านจนคนรอบตัวคิดว่าเขาเป็นประหนึ่งผู้จัดการของวง เป็นความหวังในการผลักดันวงไปข้างหน้า นั่นทำให้พุฒิรู้สึกว่าเขาโดดเดี่ยว จิตวิญญาณความเป็นวงหายไปอย่างรวดเร็ว^C 

“ความจริงอัลบั้มมิดไลฟ์เสร็จนานมากแล้ว แต่มันถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ สุดท้ายเราใช้เวลาทำมัน 8 ปี แล้วเหมือนเราต้องเป็นคนนิสัยไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ 

“เอาจริงๆ ต้องบอกว่ามิดไลฟ์มันมีปัญหาเยอะมาก เราเปลี่ยนทีมงานไปห้าครั้งก่อนจะมาถึงสนามหลวง เราเคยเจอโปรดิวเซอร์ที่จะไล่มือกีตาร์ อีกที่นึงไม่โอเคกับวิธีทำงานแบบภูมิจิต คือมันโดนเปลี่ยนไปเยอะมาก เราพยายามจะแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด เครียดมาก สถานการณ์ในวงไม่ค่อยดีเท่าไหร่” 

^Gยอดขายและการถูกพูดถึงของมิดไลฟ์อยู่ระดับปานกลาง ไม่ได้รางวัลอะไรมากนัก ช่วงเวลาที่น่าท้อใจที่สุดคือตอนเล่นคอนเสิร์ต Big Mountain ครั้งที่ 10 ภูมิจิตขึ้นเล่นช่วงดึก มีคนดูบางตาประมาณ 30 คน เล่นเสร็จตอนเที่ยงคืน พุฒิมีเวลานอน 2 ชั่วโมง ก่อนจะตื่นมาขับรถไปทำงานที่โรงงานวันอาทิตย์^C

^Amนักร้องนำเขียนท่อนแรกของเพลง ขอโทษวัยหนุ่ม หลังเล่นคอนเสิร์ตจบ^C

“เราคิดว่าทำเพลงมา 20 ปี มาได้แค่นี้เองเหรอ วันนั้นขับรถกลับ รู้สึกกับตัวเองว่า กูขอโทษมึงว่ะ มาได้แค่นี้จริงๆ ตอนมิดไลฟ์เราทุ่มเททรัพยากรทุกอย่างเท่าที่เราทำได้ไปหมดแล้ว”

“ไอ้สัตว์ ขนาดทุ่มเท ยังได้แค่นี้เอง”

ตอนนี้ฉันเป็นตาแก่คนหนึ่ง ที่ปวดหลัง ที่เจ็บช้ำ นอนไม่หลับ บนโลกที่ไม่เป็นดั่งฝัน

^Gพุฒิแต่งครึ่งหลังของเพลง ขอโทษวัยหนุ่ม จบเมื่อเขาต้องอยู่บ้านเพราะติดโควิด^C

^Gโรคร้ายไม่เพียงทำให้วงไม่มีงาน ยังทำให้สมาชิกทุกคนได้ทบทวน สำหรับพุฒิ แม้ไม่อยากทำเพลงอีกแล้ว เขียนอะไรมาก็รู้สึกว่าห่วย แต่เขารู้ดีว่าถ้าจะทำให้ภูมิจิตกลับมา ต้องดึงจิตวิญญาณวงกลับมาก่อน^C

^Gเมื่อทำเองคนเดียวมันตีบตัน เขานึกถึงการใช้สายตาคนนอกเข้าช่วย โชคชะตาทำให้เขาได้รู้จักแฟนเพลงคนหนึ่งชื่อว่า กันดิษฐ์ เด็กหนุ่มเข้ามาช่วยเรื่องการสื่อสารกับแฟนเพลงทาง facebook page เมื่อพูดคุยกับคนฟังมากขึ้น ยอดก็ดีขึ้น วงก็เริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง^C

^Gเมื่อเพลง ขอโทษวัยหนุ่ม เสร็จ ดูเหมือนวงจะเริ่มกลับมาอีกครั้ง ทุกคนกระตือรือร้น สำหรับพุฒิเอง ความเศร้าโศกที่อยู่ในบทเพลง เป็นเหมือนการสะท้อนมุมมองต่อความสำเร็จที่ต่างไปจากเดิม^C

^Amไม่เป็นดั่งฝันก็ได้ แค่รู้ว่าเราใช้ชีวิตอยู่เพื่อใครดีกว่า^C

“เหมือนเราตั้งคำถามใหม่ว่า จะมีชีวิตไปทำไม ถ้าไม่สำเร็จแล้วทำไมเราถึงยังควรมีชีวิตอยู่ เมื่อก่อนเรารู้สึกว่า เรามีชีวิตเพื่อไปให้ถึงความสำเร็จ แต่ถ้าไม่สำเร็จแล้ว ชีวิตเราจะทำอย่างไรต่อ

“คนขี้แพ้อย่างเราอาจจะมีเยอะกว่าที่คิดนะ คนที่ไปถึงสิ่งที่ตัวเองตั้งหวังไว้อาจจะไม่เยอะมาก ดังนั้นโจทย์ใหม่คือ จะใช้ชีวิตที่ไม่สำเร็จอย่างไรให้มีความสุข เราว่ามันอาจจะเป็นโจทย์สำคัญสำหรับคนที่โตมาในยุคเรา ยุคที่ เต็มไปด้วยคำว่า ทำตามแพสชั่นและความฝัน ถ้าตามไม่ได้ แล้วเราต้องทำยังไงกับมัน” 

^Gการมีคนช่วยมากขึ้น พุฒิเองก็ปล่อยวางมากขึ้น ทำให้วงกลายเป็นวงช้าๆ วิธีการทำงานก็เปลี่ยนไป เน้นการทำงานด้วยกันพร้อมหน้ามากขึ้น กลับไปเข้าห้องซ้อมเล่นเพลงแบบดั้งเดิม เหมือนที่เขาเคยทำช่วงวัยรุ่น^C

“เราคิดว่าถ้าภูมิจิตเป็นอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงจิตวิญญาณของชายชราสี่คน แล้วจิตวิญญาณนี้สามารถแผ่ไปหาคนรอบๆ ได้ เราถือว่ามันโอเคนะ ดีกว่าเป็นชายชราสี่คนที่มาเล่นดนตรีด้วยความไร้วิญญาณ แต่ต้องพยายามแผ่วิญญาณไปให้คนรอบๆ เราว่าส่วนหนึ่งที่เราไม่สำเร็จในช่วงมิดไลฟ์อาจจะเป็นเพราะว่า เราอาจจะขาดวิญญาณพวกนี้ไปในช่วงเวลานั้น”

ฉันถามตัวเอง จะอยู่ทำไมบนโลกใบนี้ คำตอบเดียวคือเธอเท่านั้น

“พบคำตอบชัดเจนหรือยังว่าใช้ชีวิตอย่างไรให้มีความสุข”

“พบแล้ว ถ้าภรรยามีความสุข ชีวิตมันจะโอเค” พุฒิตอบ 

​”คำตอบธรรมดามาก”

“บางคำถามเราไม่เข้าใจมันหรอก จนกระทั่งเราจะเจอมันด้วยตัวเอง ถึงจะรู้ว่าเรื่องไหนสำคัญเรื่องไหนไม่สำคัญ เรื่องไหนจำเป็นไม่จำเป็น”

^Gใช่ว่าภูมิจิตจะไม่สำคัญ พุฒิใช้คำว่า Take this moment, we are on the way ไม่ตั้งความหวังที่เหนื่อยเกินไป ทำไปเรื่อยๆ ให้ชีวิตและความสุขเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

“มันมีคำในยุคสมัยเราที่บอกว่า ตีลูกให้ถึงดวงจันทร์ ถึงพลาด  ก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาว เมื่อก่อนเราว่าข้อความนี้มีปัญหา คือถ้านายอยู่ท่ามกลางดวงดาว แต่ไม่ได้ไปดวงจันทร์ ก็ไม่มีความสุขอยู่ดี ตอนนี้คือ จะอยู่ดวงดาวก็ดวงดาว จะอยู่ดวงจันทร์ก็ดวงจันทร์ ก็เราอยู่ตรงนี้ ค่อยๆ หาทางไป ยุคสมัยหนึ่งเราพยายามจะมองแต่ดวงจันทร์ จนไม่ได้มองว่าดวงดาวก็โอเคนี่” พุฒิเล่า

^Gในความรู้สึกส่วนตัวของพุฒิ ภูมิจิตเปลี่ยนจากความฝันกลายเป็นคำว่า ครอบครัว ความสำคัญของภูมิจิตคือการสื่อสารกับผู้คนตรงหน้า ระหว่างเล่นคอนเสิร์ต ไม่ใช่การใส่ใจตัวเลขในแพลตฟอร์มจนเกินงาม

^Gภูมิจิตวันนี้สมควรเป็นวงที่ทุกคนภูมิใจ มีเพลงที่เชื่อมโยงคนฟังยุคอินดี้ที่มีครอบครัวแล้ว และคนรุ่นใหม่ที่กำลังเจอปัญหาชีวิต พบว่าเพลงของพวกเขาช่วยปลอบประโลมจิตใจ^C

^Amผู้คนในโลกหลากหลาย ^Cมีเส้นทางชีวิตต่างกันไป ^Cการมีความสุข รู้ว่าเราอยู่เพื่อใคร ^Cคือพลังที่จะทำให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไป 
^Amนี่คือวาบความคิดที่เราได้เมื่อฟังเพลงของภูมิจิตยุคนี้จบ ^Cแม้เป็นปรัชญาเชยช้า ที่ได้จากความชรา^G แต่ก็ยังมีพลังเสมอ^C

The post เปลี่ยนความล้มเหลวให้เป็นความหวังผ่านบทเพลงของ ภูมิจิต appeared first on a day magazine.

แบบแรก ผมขอเกริ่นถึงค่ายเพลงเล็กๆ ชื่อ No More Belts ของ หนึ่ง-เกรียงไกร วงษ์วานิช (หรือ หนึ่ง Friday หรือศิลปินเดี่ยวที่ใช้ชื่อว่า Sleeper 1) ซึ่งก่อตั้งมาตั้งแต่ยุคแฟต เรดิโอ โน่นเลย เป็นค่ายเพลงที่มีผลงานเพลงออกมาเรื่อยๆ จนถึงวันนี้ นอกจาก Sleeper 1 แล้วก็มีศิลปินที่เติบโตมาในค่ายอย่างเช่น Portrait, Soundlanding, Morningsurfers, Moon, นรเทพ มาแสง และยังมีเพื่อนๆ พี่น้องศิลปินอีกจำนวนมาก (ใช้คำว่ามหาศาลก็ได้) ที่เคยแวะเวียนมาออกอัลบั้ม อีพี หรือทำเพลงแค่เพลงเดียวร่วมกับค่ายนี้

…ซึ่งจริงๆ ผมเคยเขียนถึงงานเพลงที่ No More Belts มีส่วนเกี่ยวข้องไปบ้างแล้วในคอลัมน์นี้ หากใครสนใจก็ลองย้อนกลับไปอ่านในตอนที่เขียนถึงอัลบั้มของ Friday และ Morningsurfers กันได้นะครับ

No More Belts ออกอัลบั้มมาเรื่อยๆ จนถึงวันนี้ก็ถือว่ามีงานเยอะเลยทีเดียว ในปีแรกๆ พวกเขาออกปีละหลายชุด ส่วนในปีหลังๆ นี่ก็ยังออกงานมาเฉลี่ยปีละอัลบั้ม ที่น่าสนใจคือ ค่ายเพลงนี้ยังคงยึดมั่นกับการออกงานเพลงเป็นแผ่นซีดี และในไม่กี่ปีมานี่พวกเขาเริ่มเอาเพลงชุดเด่นๆ ของตัวเองกลับมาทำเป็นแผ่นเสียงเสียด้วย ยกตัวอย่างก็เช่นอัลบั้มของ Portrait, Soundlanding และ Morningsurfers

แต่สำหรับแผ่นเสียงอัลบั้ม Belter5 : Belter Love Song (พ.ศ. 2561) นี่เป็นอัลบั้มที่พิเศษมากๆ อยู่สักหน่อย อัลบั้มนี้เป็นการรวมเพลงเด่นๆ ของค่าย No More Belts มาอยู่ในชุดเดียวกัน เป็นเหมือนกับการแนะนำงานชิ้นโบแดงของค่ายเพลงแห่งนี้ หลายๆ เพลงเคยขึ้นอันดับสูงลิ่วหรือกระทั่งอันดับ 1 ในคลื่นแฟต เรดิโอ แต่ในขณะเดียวกัน หลายเพลงก็เป็นเหมือนแรร์ไอเท็มที่นักฟังเพลงอาจไม่เคยฟัง แต่ถ้าฟังก็จะได้ค้นพบกับเพลงดีๆ ที่มาจากฝีมือของคนทำเพลงกลุ่มนี้ และยังไม่หมด ยังมีอีกหนึ่งแทร็กที่เป็นเพลงแบบ previously unreleased หรือไม่เคยปล่อยให้ฟังที่ไหนมาก่อนอีกด้วย

สรุปก็คือเป็นการรวมเพลงไฮไลต์ในพอร์ตฟอลิโอของค่าย ที่มีทั้งเพลงฮิต เพลงดีแต่ไม่ฮิต และเพลงที่หาฟังที่ไหนไม่ได้!

คำว่า ‘Belter’ เป็นชื่ออัลบั้มรวมเพลงของค่ายเพลงค่ายนี้ครับ และมักจะมีเลขเวอร์ชั่นต่อท้ายเสมอ ดังนั้นอัลบั้มชุดนี้จึงเป็นการรวมเพลงในลำดับที่ 5 ของค่ายก็ว่าได้ เพลงทั้ง 11 แทร็กในแผ่นเสียงชุดนี้ถูกเลือกและไล่เรียงโดย หนึ่ง-เกรียงไกร วงษ์วานิช ซึ่งก็คือคนที่อยู่กับค่าย No More Belts อยู่ทุกขณะจิต และมองเห็นการก่อกำเนิดของทุกบทเพลงมาแล้ว หนึ่งเลือกเปิดแทร็กแรกหน้าเอด้วย ‘ความทรงจำ’ ของศิลปินชื่อแปลก Grupre Lover เพลงอะคูสติกเพราะๆ กับเรื่องราวของการแอบรัก เป็นการเริ่มต้นแบบสบายๆ เศร้าๆ เหงาๆ พองาม เพลงนี้เคยเป็นเพลงเปิดอัลบั้ม Belter 1.0 (พ.ศ. 2547) ที่เป็นงานรวมเพลงชุดแรกของค่ายด้วย

ต่อด้วยแทร็กที่สอง ‘กลางวันตื่น กลางคืนฝัน’ ของวงสาธร เป็นเพลงที่วงสาธรเคยแต่งให้กับนิตยสาร a day และถูกเอามาทำใหม่โดยฝีมือของชาว No More Belts โดยได้ บอย-ตรัย ภูมิรัตน มาเป็นคนร้อง และยังได้สมาชิกวง Friday มาช่วยเล่นดนตรี รวมทั้งได้ Portrait มาร้องประสานให้ด้วย เพลงนี้เคยเป็นแทร็กสุดท้ายซึ่งเป็น Hidden Track ของอัลบั้ม Belter 2.0 Man Standing (พ.ศ. 2548) ซึ่งเป็นงานรวมเพลงชุดที่สองของค่าย

แทร็กที่สามหน้าเอ คือเพลงพิเศษที่ไม่เคยปล่อยให้ฟังที่ไหนมาก่อน ‘หนาวนี้’ เพลงเก่าของ Friday ที่คัฟเวอร์โดย Siam Belts Club วงเฉพาะกิจที่เล่นเพลงอะคูสติกได้เป็นธรรมชาติมากๆ แล้วก็ต่อด้วยเพลงดังของค่ายอีกเพลงคือ ‘I Wanna Be With You’ ของ Road Movie ซึ่งเป็นเพลงภาษาอังกฤษซึ่งดนตรีมีกลิ่นไทยๆ และหลอมรวมกันได้ลงตัวมากๆ ถ้าจำไม่ผิดเพลงนี้เคยขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตเพลงของแฟต เรดิโอ มาแล้ว ตามด้วย ‘ขอดาว’ เพลงที่แจ้งเกิดให้กับ Portrait หรือ ปอย-ตวัน ชวลิตธำรง ศิลปินที่ยังคงทำเพลงใหม่ๆ มาจนถึงวันนี้ (เชื่อว่าเพลงนี้ใครๆ ก็รู้จัก) และปิดท้ายหน้าเอด้วย ‘ฟัง’ ของ Sleeper 1 ที่ร้องโดยปอยอีกเพลง แต่เป็นผลงานในนามของหนึ่ง Sleeper 1 ที่ถือว่าแจ้งเกิดให้กับศิลปินชื่อ Sleeper 1 เช่นกัน

กลับแผ่นเสียง พลิกไปหน้าบีบ้าง หน้าที่สองของอัลบั้มเริ่มด้วย ‘เช้า’ เพลงเด่นสุดครบเครื่องของ Morningsurfers และต่อด้วย ‘I Miss U2′ ของศิลปินสาวในตำนานอย่าง 60C ผู้เคยมีเพลง ‘I Miss You’ เป็นเพลงดังในหมู่เด็กแนวมาก่อน และเธอก็มาทำเพลงชื่อ ‘I Miss U2’ ที่เป็นเหมือนภาคต่อของ ‘I Miss You’ กับค่าย No More Belts ซึ่งทั้งสองเพลงเป็นเพลงอิเล็กทรอนิกป๊อปที่เพราะเอามากๆ ฟังแล้วละลายได้เลยทีเดียว ซาวนด์ดนตรีเท่ขนาดที่ฟังตอนนี้ยังไม่เชยเลย มีกลิ่นอาร์แอนด์บีพองาม เสียงของนักร้องสาวมีเสน่ห์ร้ายกาจ

ต่อด้วย ‘เพราะฉันพบเธอ’ ที่เป็นเพลงของ Jerry แต่ได้ วิน ศิริวงศ์ แห่ง Sqweeze Animal มาขับร้อง เป็นเพลงที่เท่จับใจอีกเพลง สมกับที่ Jerry คือผู้อยู่เบื้องหลังวงรวมดาวอย่าง 2 Days Ago Kids เลยทีเดียว

สองแทร็กสุดท้ายคือ ‘จะมีไหม’ ของวง Moon เพลงป๊อปร็อกเพราะๆ ที่นักร้องนำโชว์พลังเสียงได้ชัดเจนและเต็มอิ่มมาก กับเพลง ‘คำตอบ’ ของ Soundlanding วงสไตล์บริตร็อกในตำนานอีกวงที่นานๆ จะกลับมาเล่นดนตรีร่วมกัน นี่คือเพลงเด่นเพลงหนึ่งของพวกเขา

บทเพลงทั้ง 11 ในอัลบั้มคือเพลงแบบ ‘หัวกะทิ’ จากค่ายนี้ มีทั้งอะคูสติกป๊อป บริตป๊อป บริตร็อก ป๊อปร็อก อิเล็กทรอนิกป๊อป ฯลฯ เรียกว่าโชว์ความหลากหลายทางดนตรีแต่ฟังติดหูทุกเพลง ดีกรีความคุ้มค่าน่าสะสมถือว่าสูงลิ่ว ทั้งสำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับ No More Belts และแฟนๆ ประจำของค่ายนี้ก็ตาม

ที่น่าสนใจอีกอย่างคือ อย่างที่เขาตั้งชื่อไว้ว่าเป็น Belter Love Song คือมันยังเป็นงานรวมเพลงรักที่มีอารมณ์หลากหลาย ทั้งออดอ้อน อบอุ่น คิดถึง เศร้าใจมาก เสียใจนิดหน่อย ไปจนถึงแค่อารมณ์เหงาๆ เบาๆ ถือเป็นการเดินทางผ่านห้วงอารมณ์ของหัวใจในหลายสถานภาพ

เรียกได้ว่าเป็นอัลบั้มที่ครบถ้วนทั้งความรู้สึกและคุณค่า

ส่วนการเขียนถึงอัลบั้มนี้ในอีกแบบ ผมอยากเล่าเรื่องส่วนตัวครับ

ผมเคยทำวงดนตรีเล็กๆ ร่วมกับพี่ๆ เพื่อนๆ ชื่อวงสาธร วงดนตรีวงนี้มีอัลบั้มที่ไม่ดังอะไรอยู่แค่ชุดเดียว เป็นการออกอัลบั้มแบบเทปคาสเสตต์ด้วยซ้ำ แต่ก็ถูกนิตยสาร a day ชวนให้ไปทำเพลงในอัลบั้มพิเศษที่แถมพร้อมนิตยสารด้วย ผมแต่งเพลงชื่อ ‘กลางวันตื่น กลางคืนฝัน’ ให้กับโปรเจกต์นั้น มีคนชื่นชอบเพลงนี้อยู่พอสมควร หลายคนมาบอกกับผมต่อหน้าว่าชอบเพลงนี้มาก และเคยมีนักเขียนท่านหนึ่งเอาเนื้อเพลงนี้ไปลงในคอลัมน์ของเขาด้วย

หลังจากนั้นผมก็ได้รู้จักกับหนึ่งด้วยความที่เป็นเพื่อนของเพื่อน และเป็นคนที่หมกมุ่นเรื่องดนตรีเหมือนๆ กัน รู้จักคุ้นเคยกันพักใหญ่ พอหนึ่งรู้ว่าผมแต่งเพลงได้ ก็เอ่ยปากชวนให้ผมมาทำเพลงรวมไว้ในอัลบั้ม Belter 2.0 ด้วย ซึ่งผมก็รับปากด้วยความดีใจ ตอนนี้ผมก็ชวนพี่ๆ เพื่อนๆ วงสาธรกลับมาทำเพลงด้วยกันอีก โดยมีหนึ่งและปอยช่วยเหลือเรื่องดนตรี ผมเอา ‘กลางวันตื่น กลางคืนฝัน’ มาทำใหม่ แล้วก็ชวน บอย ตรัย มาขับร้องตอนนี้เอง

ดูเหมือนว่าหนึ่งจะชอบเพลงนี้อยู่เหมือนกัน เพราะมันกลายเป็นเพลงที่ค่าย No More Belts ตัดสินใจลงทุนทำมิวสิกวิดีโอด้วย เพลงนี้ได้ จั๊กจั่น-อคัมย์สิริ สุวรรณศุข มาเล่นให้ (เป็นการแสดงที่น่าทึ่งมาก ลองไปหาดูในยูทูบกันนะครับ) ตอนนั้นเป็นจังหวะชีวิตช่วงที่ผมเริ่มหันมาทำหนังสืออย่างจริงจังแล้ว มีโอกาสในการทำงานดนตรีน้อยลงเรื่อยๆ แต่ผมก็ยังคิดว่าเพลง ‘กลางวันตื่น กลางคืนฝัน’ เป็นงานแต่งเพลงชิ้นโบแดงของตัวเองครับ จนตอนหลังผมยังเอาชื่อเพลงนี้มาตั้งเป็นชื่อพ็อกเก็ตบุ๊กของตัวเองด้วย แถมยังใช้เพลงนี้เป็นเพลงวอล์กอินในงานแต่งงานของตัวเองอีก

ตอนที่เริ่มสนิทกับหนึ่งใหม่ๆ หนึ่งเป็นคนแนะนำให้ผมลองฟังแผ่นเสียงตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มีคนรุ่นใหม่สนใจเล่นแผ่นเสียงเลย ผมจำโมเมนต์ต้องมนตร์ตอนที่หนึ่งเปิดแผ่นเสียงให้ผมฟังเป็นครั้งแรกได้ มันเป็นประสบการณ์การฟังเพลงในอีกมิติหนึ่งเลยทีเดียว หลายปีต่อมา เมื่อผมเริ่มเล่นแผ่นเสียงบ้าง ผมแอบคิดในใจว่าคงจะดีไม่น้อย ถ้าเพลง ‘กลางวันตื่น กลางคืนฝัน’ ถูกเอามาทำเป็นแผ่นเสียงบ้าง

จนเมื่อมันถูกหนึ่งเลือกเอามารวมในอัลบั้มนี้ในรูปแบบแผ่นไวนิล อัลบั้ม Belter5: Belter Love Song จึงเหมือนกับฝันที่กลายเป็นจริงของผม

อัลบั้มชุดนี้ผลิตออกมาแค่ 350 แผ่นเท่านั้น มันไม่ได้ถูกโปรโมตเท่าไหร่นัก แต่เข้าใจว่าปัจจุบันก็มีเหลือไม่มากแล้ว

ผมอยากแนะนำในฐานะคนที่ชอบเขียนถึงเรื่องดนตรี และในฐานะคนที่เคยแต่งเพลงจนมีผลงานเพลงกับเขาด้วย ว่าแผ่นเสียงชุดนี้เป็นอัลบั้มที่ดีงามจริงๆ นะครับ

แผ่นเสียง Belter5: Belter Love Song ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้

The post Belter5: Belter Love Song รวมเพลงที่ดีที่สุดของค่ายไร้เข็มขัด appeared first on a day magazine.

แต่ Hayd ศิลปินจากสหรัฐอเมริกา ไม่ได้คิดเช่นนั้น กลับกันเขาเชื่อว่าเพลงเศร้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดที่คอยอยู่เคียงข้างในวันที่โลกไม่ได้ใจดีกับเรา จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามุ่งมั่นแต่งเพลงที่มาจากอารมณ์เศร้าข้างในตัวเขา เพื่อเยียวยาไม่ให้ผู้คนรู้สึกโดดเดี่ยวเกินไป

Hayd หรือ Hayden Hubers นักร้อง-นักแต่งเพลง เจ้าของเพลงฮิต Head in the Clouds ที่พูดถึงการจากลาของเพื่อนสนิทในวัยเด็ก ไม่ต่างจากเพลงส่วนใหญ่ของเขาที่มักเต็มไปด้วยอารมณ์หม่นๆ แต่ความสำเร็จจากยอดสตรีมมิ่งบนแพลตฟอร์มต่างๆ ทั้ง Spotify Tiktok หรือ Instagram นับล้านครั้ง ก็เป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าเพลงของเขาเข้าไปอยู่ในใจของคนได้ แม้ไม่ได้มีดนตรีที่หวือหวา หากแต่ใช้เพลงเสียงร้องและเครื่องดนตรีไม่กี่ชิ้น

ในเวลาเพียง 3 ปี เขากลายเป็นที่รู้จักเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา เขาเพิ่งบินมาทัวร์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเริ่มต้นที่เวียดนาม สิงคโปร์ ก่อนแวะมาที่ไทยเมื่อเดือนตุลาคม เพื่อแสดง Showcase Acoustic “Lost In Bangkok: Where Music Meets Art” เราจึงไม่พลาดที่จะทำความรู้จักเขาให้มากขึ้น เพื่อพูดคุยกับเขาถึงเส้นทางที่ผ่านมา และเบื้องหลังการทำเพลงเศร้าที่เป็นตัวแทนความรู้สึกของใครหลายคนนับล้าน 

บ่ายวันหนึ่ง บนตึกสูงย่านสวนหลวง Hayd มาพบเราด้วยเสื้อสีแดงสดตัดกับกางเกงทรงบอลลูนสีฟ้า ขับเน้นความรู้สึกสดใสมากในบ่ายวันนั้น จนเราเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาจะเป็นคนเต็มไปด้วยอารมณ์เศร้าเหมือนอย่างเพลงหรือเปล่า 

ทันทีที่เครื่องอัดเสียงทำงาน ทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเรื่องราวและรอยยิ้มที่เขาตั้งใจเล่าให้เราฟัง 

อกหักครั้งแรกและการแต่งเพลงในห้องนอน

ย้อนกลับไปก่อนที่ Hayd เด็กหนุ่มวัย 21 จะเริ่มเดินทางในสายดนตรี เขาเติบโตในรัฐมิชิแกน เมืองเล็กๆ ในภูมิภาค Midwest มีเปียโน หนังสือ และการเขียนบทกวี เป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็ก ชีวิตดำเนินไปอย่างเรียบง่ายในเมืองนี้

การเล่นเปียโน และการแต่งบทกวีสามารถทำให้เขากลายเป็นนักดนตรีได้ เพียงแต่ทั้งสองสิ่งนี้ไม่เคยได้มาบรรจบกัน จนกระทั่งเรื่องราวคลาสสิกอย่างการอกหักครั้งแรก กลายเป็นแรงผลักดันให้เขาลุกขึ้นมาแต่งเพลงเพื่อระบายความเศร้าในช่วงเวลานั้น 

“ประมาณอายุ 16 ผมอกหักแล้วทุกอย่างก็มารวมกันอยู่ในห้องนอน ตอนนั้นผมก็เริ่มเขียนเพลง ในเพลงนั้นมีอารมณ์ที่ออกมาจากข้างใน มันรู้สึกสบายใจที่ได้พูดออกมาและนั่งใคร่ครวญเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วใส่ทุกอย่างลงไปในเพลง” 

หลังจากนั้นเขาเริ่มแต่งเพลงมากขึ้นในห้องนอน และฝึกฝนเรียนดนตรีจาก YouTube แล้วอัปโหลดลงบนยูทูบ ไม่นานเพลงของเขาก็ถูกนำไปใส่เพลย์ลิสต์ในช่องที่มีคนติดตามนับล้านคน นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ทำให้เขาเริ่มเป็นที่รู้จัก และ Hayd ทำสิ่งที่ทำให้มีคนรู้จักเขามากขึ้นนั่นคือการส่งอีเมลไปหาชาแนลต่างๆ บนยูทูบเพื่อแนะนำตัว

“ผมรีเสิร์ชอีเมล จากนั้นก็อีเมลไปหาพวกเขาเกี่ยวกับเพลงของผม แบบ copy-paste อีเมล แค่เปลี่ยนชื่อ เขียนไปว่า ‘เฮ้ ผม Hayd นะ ชอบชาแนลของคุณมากเลย เพลงใหม่ของผมเกี่ยวกับแบบนี้’ แล้วผมก็ทำแบบนั้นทุกครั้งที่ผมปล่อยเพลงใหม่ เริ่มสานสัมพันธ์กับชาแนลเหล่านี้เพื่อที่ว่าพวกเขาจะได้รู้จักผม แล้วใส่เพลงของผมเข้าไปด้วย นั่นทำให้ผมเริ่มมีชื่อเสียงในตอนแรก” 

แล้วความพยายามของเขาก็ได้ผล เขาได้ปล่อยซิงเกิลแรกในปี 2019 เพลง Vacant Eyes, Superhero, I Fall Apart และ October Snow แล้วจากนั้นมันก็ถูกแปลงไปลง Spotify และได้ยอดสตรีมจำนวนมากจาก TikTok ในต้นปี 2020 

ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันเขาแต่งเพลง Changes, Closure และ Head in the Clouds ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากจากยอดสตรีมมิ่ง เขากลายเป็นนักร้องที่น่าจับตามองภายใน 2 ปี จนเริ่มมีค่ายเพลงเข้ามาติดต่อ 

จากจุดเริ่มต้นที่เขาอกหักและทำเพลงเศร้าอัปลงยูทูบ แล้ว TikTok ที่ทำให้ไปได้ไกลขึ้น แล้วตอนนี้เขาก็ทำเพลงมาได้ 3 ปีแล้ว

ชีวิตที่เปลี่ยนไปในลอสแอนเจลิส

ทันทีที่เพลงของเขากลายเป็นที่รู้จัก ชีวิตเรียบง่ายของเขาในมิชิแกนก็เปลี่ยนไปและผลักดันให้เขาต้องมุ่งหน้าสู่ลอสแอนเจลิสเพื่อทำงานในฐานะนักดนตรีแบบเต็มตัว เขาเล่าถึงความแตกต่างระหว่างเมืองมิชิแกนที่เขาเติบโตมา กับลอสแอนเจลิสที่ทำให้เขาต้องปรับตัวขนานใหญ่ จนถึงปล่อยเพลง Lost ออกมา เพื่อระบายความโดดเดี่ยวในเมืองที่ไม่คุ้นเคย

“ที่มิดเวสต์และลอสแอนเจลิส วัฒนธรรมแตกต่างกันมากๆ น่าจะคล้ายๆ ภาคเหนือกับภาคใต้ของไทย เพราะว่ามีวิถีชีวิตที่ไม่เหมือนกัน ที่มิดเวสต์จะค่อนข้างเน้นความเป็นครอบครัว มันเป็นแถบชานเมืองไม่ใช่เมืองใหญ่ ก็เลยมีแต่ครอบครัวและความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน ผมเติบโตมาแบบนั้น ทุกคนจะพูดคุยกันแบบไนซ์สุดๆ เฟรนด์ลี่มากๆ ผู้คนมักจะไปทักทายเพื่อนบ้าน เอาของไปให้ในวันปีใหม่ เพื่อที่จะรู้จักกันมากขึ้น ชอบที่จะได้ผูกมิตรกับคนอื่น

“ส่วนแอลเอค่อนข้างเป็นส่วนตัว คุณจะโฟกัสแค่ตัวคุณเอง แต่อย่าเข้าใจผมผิดนะมันก็แค่ความแตกต่างของวัฒนธรรม ที่แอลเอคุณแค่โฟกัสไปที่หน้าที่การงาน อย่าง นักดนตรี นักแสดง เขาย้ายมาเพื่อทำงาน ดังนั้นก็เลยค่อนข้างตัวใครตัวมัน สิ่งที่ผมไม่ค่อยได้เจอในมิดเวสต์ผู้คนที่นั่นจะผลักดันผมมากๆ รูมเมทผมก็เป็นนักดนตรี เขาค่อนข้างช่วยให้ผมท้าทายสิ่งต่างๆ ไปในทางที่ผมไม่เคยได้ทำมาก่อน 

“ที่แอลเอผมชอบที่ได้อยู่กับรูมเมทที่ทำเพลง เพราะงั้นเราเลยได้ทำเพลงกันตลอด ตอนที่อยู่มิชิแกน เหมือนทั้งเมืองมีแค่ผมคนเดียวที่ทำเพลง แต่พอมาอยู่แอลเอทุกคนทำเพลงกัน ตอนนี้ผมเลยมีเครือข่ายไปไกลทั้งเมือง ได้ร่วมงานกับคนเยอะขึ้น ช่วยให้ผมทำเพลงได้ดีขึ้นมาก

“เป็นครั้งที่แรกที่ได้อยู่คนเดียว อาจจะเพราะไปอยู่ในมหาวิทยาลัย ได้ไปซื้อของเอง ได้เรียนรู้วิธีทำอาหาร ทั้งที่ผมไม่เคยทำมาก่อนจากที่แม่คอยทำอาหารให้ตลอด ตอนนี้ต้องมาทำให้ตัวเองกินบ้างแล้ว รู้สึกเหมือนกำลังเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ถึงจะดีแต่ก็ไม่เหมือนที่มิชิแกน”

 ปล่อยอารมณ์ไปกับเพลงเศร้า

เพลงส่วนใหญ่ของ Hayd มักเป็นเพลงเศร้า เกี่ยวกับอารมณ์ความรู้สึกในห้วงของการจากลาและความโดดเดี่ยว จากเรื่องราวส่วนตัว ในจังหวะช้า สบายๆ นั่นจึงทำให้เขาเป็นที่รู้จักของแฟนๆ ว่าเขาสามารถพูดแทนใจของพวกเขาได้อย่างดี

บรรดาเพลงเศร้าทั้งหลายไม่ได้เกิดจากบุคลิกเคร่งขรึมของเจ้าของเพลง กลับกันชายหนุ่มตรงหน้าเราคือคนที่ร่าเริงกว่าที่คิด และเหตุผลเบื้องหลังของเพลงเหล่านั้นคือการปลอบโยนคนฟังว่ายังมีคนที่เข้าใจพวกเขาอยู่ตรงนี้อีกคน

“ทุกครั้งที่ให้สัมภาษณ์พวกเขามักจากเซอร์ไพรส์เพราะปกติแล้วเขาจะเห็นผมเป็นคนร่าเริงและดูมีความสุขมาก แต่พอเป็นเรื่องเพลงกลับเศร้า 

“หลายคนมักเข้าใจผิดว่าถ้าคุณเศร้า แล้วจะไปฟังเพลงเศร้าอีกทำไม มันไม่ช่วยอะไร แต่ผมคิดว่าเพลงเศร้ามันมีพลังมากกว่านั้น เวลาที่พวกเขาดิ่ง หงุดหงิด ก็อยากจะรีเลตกับอะไรสักอย่างหนึ่ง” เขาแก้ข้อสงสัย ก่อนพูดต่อไปว่า “มันช่วยได้เยอะมากถ้าเราได้คุยกับใครสักคน หรือได้ยินเพลงที่รู้สึกว่าเหมือนกับสิ่งที่ฉันเจอเลย ฟังดูแปลกนะ แต่มันก็ช่วยได้จริงๆ ผมคิดว่าเวลาได้ยินเพลงเศร้าหรือเพลง emotional ตอนที่รู้สึกเศร้า มันทำให้รู้สึกดีขึ้น อย่างตอนที่ผมฟังเพลงเศร้าผมไม่ได้รู้สึกเศร้า แต่กลับรู้สึกสบายใจกว่าเดิมเหมือนได้กอดอุ่นๆ แบบ ‘ว้าว คนนี้รู้สึกเหมือนฉันเลย’ ผมจะรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว”

การทำเพลงของเขาส่วนใหญ่จึงเริ่มต้นด้วยการค้นหาอารมณ์เพลงที่ใช่ (ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นอารมณ์เศร้า) ตามด้วยเมโลดี้ แล้วจึงใส่เนื้อเพลงเข้าไปทีหลัง เราพบว่าเขาเป็นคนที่รู้จักอารมณ์ของตัวเองอย่างลึกซึ้ง และพยายามถ่ายทอดมันออกมาเพื่อเชื่อมโยงกับคนอื่น

“เวลาทำเพลงผมจะโฟกัสไปที่อารมณ์ความรู้สึก” Hayd เล่าถึงวิธีการทำเพลงในแบบของตัวเอง “ปกติแล้วก็จะลองเล่นสนุกๆ กับเครื่องดนตรี อย่าง เปียโน กีตาร์ อูคูเลเล่ จนกระทั่งเจอซาวนด์ที่รู้สึกว่าใช่ ตอนนั้นผมจะเริ่มโฟกัสไปที่อารมณ์ความรู้สึก จะถามตัวเองว่าถ้าเกิดมันเป็นหนังสักเรื่อง จะเป็นซีนอะไร ซีนแบบไหนที่เพลงนี้จะไปอยู่ในฉากนั้นได้”

เขาบอกกับเราเรื่องที่มักแต่งเพลงจากอารมณ์เศร้ามากกว่าเพลงรักในความสัมพันธ์ทั่วไปว่า ช่วงที่พ่อขับรถไปส่งเขาที่โรงเรียน เขาจะได้ฟังเพลงจากวิทยุที่มักจะเป็นเพลงอกหักหรือเพลงรัก แต่ไม่มีเพลงไหนเลยที่ตรงกับความรู้สึกเขาตอนนั้น ทำให้เขาสัญญากับตัวเองว่าหากได้เป็นศิลปิน เขาจะทำเพลงที่เข้าใจผู้คน เช่นเดียวกับวง Coldplay ศิลปินวงโปรดของเขา

“ผมอยากหาศิลปินที่เชื่อมโยงกับผมได้จริงๆ ที่ไม่ใช่เพลงรักหรือเพลงอกหัก เพราะมันมีอีกหลายความรู้สึก มีหลายอารมณ์ที่ผมมี ผมบอกกับตัวเองตั้งแต่เด็กว่า ถ้าวันหนึ่งได้ทำเพลง มันจะต้องเป็นเพลงที่เกิดขึ้นจริง ต้องไม่ใช่แค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ มันต้องเป็นสิ่งที่ลึกลงไปกว่านั้น เพราะผมคิดว่าคนต้องการอะไรแบบนี้แหละ ผมต้องการแบบนั้นมากๆ แต่ยังไม่มี”

เพลงที่เขียนขึ้นเพื่อปลอบโยนตัวเองและแม่

การจากบ้านมาสู่เมืองใหญ่ไม่เพียงแต่ทำให้ Hayd รู้สึกโดดเดี่ยวจนแต่งเพลง Lost ออกมาเท่านั้น แต่ยังทำให้แม่ของเขารู้สึกเศร้าไปด้วย เขาเล่าให้ฟังว่าตั้งแต่ที่เขาย้ายมาในสัปดาห์แรก แม่เขาก็เศร้ามากจนถึงขั้นกินอะไรไม่ลง

“ผมรักพ่อแม่ผมและสนิทกันมาก แต่เพื่อทำงานเพลงผมเลยย้ายมาแอลเอ มันเป็นการย้ายที่ดีนะ และผมดีใจด้วยซ้ำที่ตัวเองเลือกย้ายมา แต่สัปดาห์แรกพ่อก็โทรมาหาประมาณว่า ‘เฮ้ เฮเดน เราคิดถึงลูกนะ อยากจะบอกว่าแม่ร้องไห้ทุกวันเลยตั้งแต่ที่ลูกไป ไม่กินอะไรเลย’ ผมถึงได้รู้ว่าแม่กำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก ผมรู้สึกขอบคุณแม่มากจริงๆ 

“ก่อนที่จะย้ายแม่บอกผมว่า ‘อยู่กับเราเถอะ อยู่ถึงอายุ 30-40 เลยก็ไม่เป็นไร’ ผมก็แบบ ‘ผมทำไม่ได้แม่’” พอพูดจบเขาก็หัวเราะออกมา “พ่อเป็นคนที่เชียร์ให้ผมย้ายออกมา แบบ เฮเดน พ่อว่าลูกควรย้ายออกมา เพราะลูกยังเด็ก ออกไปลอง ถ้ามันไม่เวิร์กลูกกลับมาได้เสมอ แต่ถ้าไม่ออกไป ลูกจะเสียใจทีหลังที่ไม่พยายามทำอะไรเลย”

หลังจากนั้นเพลง Blindsided ก็ถูกเขียนขึ้นในมุมมองของแม่ที่มีต่อลูก เพื่อปลอบแม่ของเขาในช่วงเวลาที่ต้องห่างกัน เขาบอกว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่ยังไม่ถูกปล่อยอย่างเป็นทางการและนำมาเล่นครั้งแรกในโชว์เคสที่ประเทศไทย ทั้งยังได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่นจากแฟนๆ โดยมีท่อนคอรัสว่า 

“I didn’t think it hurt like this, like this, like this. 

I didn’t know the answer so quick. 

I’m in blindsided cause I didn’t think it hurt like this” 

เพลงส่วนใหญ่ของ Hayd ไม่ใช่เพลงที่พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์อย่างการตกหลุมรัก อกหัก อย่างที่เพลงป๊อปกระแสหลักมักหยิบมาพูดถึง แต่กลับเป็นเรื่องราวส่วนตัวที่มาจากตัวเองและคนรอบข้าง นอกจากเพลง Blindsided แล้ว ก่อนหน้านี้ยังมีเพลง Don’t go, Don’t leave ที่พูดถึงเพื่อนของเขาที่จากไปด้วยโรคมะเร็ง 

แม้แต่เพลงฮิตอย่าง Head in the Clouds ฟังแล้วดูเหมือนจะพูดถึงเรื่องราวของคนรักที่เลิกรากันไป แต่เบื้องหลังเขาเล่าว่าเป็นเพลงของความรักที่บริสุทธิ์ของเพื่อนสนิทในวัยเด็กการค่อยๆ แยกย้ายกันไปเติบโต

“Head in the clouds เป็นสำนวนในอเมริกา หมายความว่าคุณไร้เดียงสาแต่คิดว่ารู้ทุกอย่าง ทั้งที่ในความเป็นจริงคุณไม่รู้อะไรเลย ดังนั้นตอนเด็กๆ เราเลยมักจะพูดกันว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ผมว่าเจตนามันก็บริสุทธิ์แหละ แต่เราไม่เข้าใจว่าชีวิตมันจะเป็นยังไง บางทีช่วงชีวิตก็ทำให้เราต้องแยกกัน เป็นเรื่องธรรมดา บางครั้งในชีวิตก็จะมีเพื่อนที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านไป คุณจะมีคนที่อยู่กับคุณในช่วงหนึ่งที่อยู่เป็นเพื่อนคุณจริงๆ แต่เขาก็จะไป มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

“ผมเลยเขียนเพลง Head in the Clouds หลังจากมัธยมที่ผมไม่ได้เจอเพื่อนมาเป็นปีเลยรู้สึกเศร้ามาก ผมเขียนเพลงนี้เพื่อนึกถึงวันที่พวกเรายังไร้เดียงสา แต่หลังจากนั้นเราก็แยกกันไปช้าๆ มันเศร้าแต่มันก็โอเค

“แต่สิ่งที่เจ๋งมากเลยก็คือก่อนที่ผมมาทัวร์เอเชีย ผมก็คืนดีกับเพื่อน ได้เจอกันครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้เจอกันเป็นปี เราก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบและออกไปเที่ยวด้วยกัน ก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง เราได้คืนดีกัน” Hayd เล่า

Hayd บอกว่าสำหรับเขาแล้ว เพลงนี้ความหมายและเกี่ยวกับเรื่องราวส่วนตัวมากๆ ที่เขียนขึ้นในห้องนอนของตัวเอง แต่ตอนนี้เพลงนี้ได้ออกไปอยู่ในใจของใครอีกหลายคนที่อยู่ไกลออกไปนับพันไมล์ นั่นทำให้เขารู้สึกมีความสุขมาก

ท้าทายจังหวะใหม่ๆ ด้วยเพลงที่สนุกมากขึ้น

นับตั้งแต่เพลงแรกจนถึงตอนนี้ ดนตรีส่วนใหญ่ในเพลงของ Hayd ไม่ได้มีจังหวะที่แปลกใหม่มากนัก เขาบอกกับเราว่าการทำเพลงคนเดียวด้วยกีตาร์โปร่ง หรือเปียโนก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เพลงของเขามักมีจังหวะสบายๆ เหมาะกับการฟังก่อนนอน มากกว่าจังหวะสนุกๆ เร้าอารมณ์คนฟัง 

ที่ผ่านมาเขาเชื่อว่าเพลงที่ดีคือเพลงที่สามารถฟังแล้วเพราะได้ด้วยตัวเอง แม้ว่าจะมีเครื่องดนตรีไม่กี่ชิ้นและเสียงร้อง จึงเป็นความท้าทายสำหรับ Hayd ที่ต้องพยายามแต่งเพลงออกมาให้ดีโดยไม่มีโปรดักชั่นซับซ้อนเข้ามาช่วยในเพลง

“สิ่งที่ท้าทายผมมากกว่า คือการทำเพลงแบบเรียบง่ายที่ไม่สามารถซ่อนจังหวะกลองแบบรัวๆ หรือซ่อนเพลงไว้หลังโปรดักชั่นได้ ทำให้ผมมีแต่ต้องเขียนเพลงที่ดีเท่านั้น ไม่งั้นเพลงมันก็จะออกมาไม่ดีเลย มันก็เลยเป็นเหตุผลให้ทำเพลงแบบ mellow chill หรือเพลงที่เล่นด้วยเปียโน” 

หลังจากที่ย้ายมาแอลเอ ทำให้เขาได้มาอยู่ท่ามกลางผู้คนทำให้ได้รับอิทธิพลจากศิลปินและนักดนตรีมากขึ้น ดังนั้นอัลบั้มใหม่ที่ออกมาก็จะเป็นเพลงเร็วแบบที่เขายังไม่เคยลองทำมาก่อน แม้อาจส่งผลให้ดนตรีเขาเปลี่ยนไป แต่เขาก็รู้สึกสนุกที่จะได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ

“ตั้งแต่ที่ย้ายมาแอลเอ ผมก็ได้ฟังเพลงโฟล์กหลายเพลง ก่อนหน้านี้ผมฟังเพลงป๊อป แต่พอย้ายมาแอลเอผมก็ฟัง The Lumineers ได้ศิลปินที่หลากหลายที่ใช้กีตาร์ เบส มากขึ้น

“สิ่งที่ผมเพิ่งได้เรียนรู้ คือเพลงจังหวะเร็วๆ สนุกกว่าเพลงเปียโนนี่นา อย่างตอนที่ผมเล่นอูคูเลเล่ผู้คนก็กระโดดขึ้นลง ซึ่งสนุกมาก ผมก็เลยเหมือนวิวัฒนาการไปอีกขั้นว่าแบบ โอเค ฉันต้องทำเพลงที่จังหวะเร็วมากอีกหน่อย เพื่อที่เวลาเล่นในโชว์คนฟังจะได้มีส่วนร่วมมากขึ้น”

อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญนอกเหนือไปจากจังหวะดนตรี Hayd มองว่าเพลงที่ดีคือเพลงที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจของคนได้มากกว่า นั่นจึงทำให้เขาพยายามแต่งเพลงจากอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงต่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจผู้คน 

“พูดตรงๆ สำหรับผมมันยากที่จะเขียนเพลงที่มีความสุข ผมพบว่ามันฟังดูเลี่ยนๆ แบบท้องฟ้าสีฟ้าจัง หญ้าสีเขียวสด ชีวิตดี๊ดี มันดูเท่กว่าที่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับอารมณ์ที่อยู่ก้นบึ้ง อย่างเพลงเศร้า เวลาที่ผมเขียนเพลงเร็ว จริงๆ แล้วผมก็ยังเศร้าอยู่

“ผมรู้ว่าทุกคนผ่านเรื่องราวยากลำบาก ในโลกที่แตกสลาย ผู้คนพยายามค้นที่ที่พวกเขาสบายใจ ผมเติบโตมากับการเห็นผู้คนมากมายเจ็บปวด ในมุมมองผมเพลงไม่ควรเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเงิน ชื่อเสียง หรือความสำเร็จ ท้ายที่สุดเพลงก็ควรเป็นเพลงเพื่อผู้คน ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ทำให้เพลงประสบความสำเร็จในระยะยาว 

“มันคืองานของผมในฐานะของคนเขียนเพลงที่จะนึกให้ออกว่าผู้คนรู้สึกยังไง ความรู้สึกเป็นสิ่งที่สำคัญกับผมมากในการเขียนเพลงเพื่อคนที่เจ็บปวดและยังโหยหาสิ่งนี้อยู่” Hayd กล่าวทิ้งท้าย 

The post Hayd เจ้าของเพลง ‘Head in the Clouds’ ผู้แต่งเพลงเศร้าจากเรื่องส่วนตัวเพื่อเยียวยาไม่ให้คนรู้สึกโดดเดี่ยว appeared first on a day magazine.

แม้ว่าเรามีโอกาสได้ฟังเพลงหลากหลายมากขึ้น แต่งานเพลงที่รวบรวมศิลปินหลากหลายประเทศ หลากหลายภาษายังมีไม่บ่อยนัก และด้วยความเชื่อว่าดนตรีเป็นภาษาสากลจึงทำให้งาน Music is Universal เกิดขึ้นได้

งานนี้จัดขึ้นเมื่อปลายเดือนกันยายนที่ผ่านมา ที่ประเทศสิงคโปร์ โดย Universal Music ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ ที่ตอกย้ำความเชื่อว่าศิลปินใน South East Asia ก็มีศักยภาพมากพอไปอินเตอร์ได้ งานนี้ไม่ได้มีเพียงศิลปินเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เท่านั้น ยังมีศิลปินจากฝั่งอังกฤษและอเมริกามาร่วมแสดงในงานนี้ด้วย

ความพิเศษของโชว์เคสนี้คือไลน์อัพเป็นศิลปินรุ่นใหม่มาแรง โดยมีเฮดไลน์หลักอย่าง Yungblud ศิลปินร็อกจากอังกฤษ พร้อมด้วยศิลปินอีก 4 ประเทศ ไม่ว่าจะเป็น Hayd จากสหรัฐอเมริกา วี-วิโอเลต วอเทียร์ จากไทย Lullaboy จากสิงคโปร์ และ Zack Tabudlo จากฟิลิปปินส์

นอกจากบรรยากาศภายในงาน พร้อมทั้งไปรู้จักศิลปินจากภูมิภาคนี้กันให้มากขึ้นแล้ว ยังมีสัมภาษณ์พิเศษกับ วี-วิโอเลต วอเทียร์ สาวไทยหนึ่งเดียวบนเวทีนี้ และ Zack Tabudlo นักร้อง-นักแต่งเพลงจากฟิลิปปินส์ที่สามารถเข้าถึงคนฟังเกือบทั้งภูมิภาคด้วยภาษาบ้านเกิดของตัวเอง

ครั้งแรกของโชว์เคสจาก 5 ศิลปินคลื่นลูกใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ศิลปินที่ถูกเลือกมาในโชว์เคสครั้งนี้ คือตัวแทนศิลปินคลื่นลูกใหม่แต่ละประเทศที่การันตีความนิยมจากยอดสตรีมมิ่งบนแพลตฟอร์มต่างๆ ได้อย่างดี

โชว์เคสครั้งนี้เป็นครั้งแรกของศิลปินที่ได้มาแสดงอย่างเป็นทางการที่สิงคโปร์ โดยศิลปินทั้ง 5 จะได้มาเจอกันที่ Capitol Theatre โรงละครเก่าแก่ หนึ่งในแลนด์มาร์กที่สำคัญในสิงคโปร์ การเลือกประเทศสิงคโปร์เป็นสถานที่จัดงานยังเป็นตัวแทนของความหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สมกับธีมงาน 

ด้วยความหลากหลายของศิลปินจากหลายประเทศ งานนี้จึงมีเซอร์ไพรส์สำหรับแฟนๆ คือการฟังเพลงจากภาษาที่ไม่คุ้นเคยกันแบบสดๆ 

โชว์เคสนี้เริ่มต้นด้วย Hayd ศิลปินจากมิชิแกน สหรัฐอเมริกา เขาคือศิลปินที่เริ่มต้นการทำเพลงจากในห้องนอน ด้วยเนื้อร้องที่เขียนเองจากความรู้สึก บวกกับเครื่องดนตรีที่เขาถนัดที่สุดอย่างเปียโน จึงทำให้ได้เพลงเบาๆ สบายๆ ทั้งอบอุ่นขณะเดียวกันก็เจือไปด้วยความเหงาปนเศร้า

เขาที่เปิดตัวมาพร้อมกับเพลงฮิตอย่าง Head in the Cloud เรียกเสียงฮือจากทุกคนได้อย่างดี ก่อนเล่นเพลงถัดมาอย่าง Don’t Go, Don’t Leave, Changes ที่เซอร์ไพร์สแฟนๆ ด้วยการเล่นกีตาร์โปร่ง ก่อนจบด้วย What Did I Do? ชวนให้ทุกคนโบกมือไปตามจังหวะพร้อมเปิดแฟลชจากมือถือ เป็นการอุ่นเครื่องและต้อนรับศิลปินจากอีกซีกโลกได้อย่างน่าประทับใจ

จากนั้นบรรยากาศทั้งฮอลล์เริ่มเพิ่มจังหวะขึ้นด้วย Lullaboy ศิลปินลูกครึ่งสิงคโปร์-อินโดนีเซีย เขาโดดเด่นในแนวดนตรีป๊อปและอาร์แอนด์บี และเนื้อเพลงที่ให้ความรู้สึกของชายหนุ่มที่กำลังมองหาความรักและความหมายของชีวิต ด้วยเสน่ห์ที่มีอย่างเป็นธรรมชาติจึงทำให้เขาเป็นศิลปินที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคนหนึ่งในสิงคโปร์

Lullaboy เปิดตัวพร้อมเรียกเสียงกรี๊ดจากแฟนๆ ได้ด้วยเพลง Dejavu แฟนๆ โยกตามจังหวะไปกับเครื่องดนตรีเต็มวง ทั้งกลอง กีตาร์ไฟฟ้า และเบส ตามด้วย Shortcut to Heaven เพลงที่นำมาเล่นสดเป็นครั้งแรก และเพิ่งถูกปล่อยไม่นานนี้ ก่อนเพิ่มจังหวะร็อกด้วยเพลง Vangoh เพลงที่ยังไม่ถูกปล่อยออกมาอย่างเป็นทางการที่ไหนมาก่อน ดนตรีจังหวะหนักยังคงเล่นอย่างต่อเนื่องกับเพลง Honest เพลงที่เขาได้ฟีเจอริ่งกับ GhostDragon โปรดิวเซอร์เพลงจากสิงคโปร์ ก่อนปิดโชว์ด้วยดนตรีจังหวะฟังสบายกับเพลง Someone Like You ที่สะท้อนมุมมองด้านความรักของเขาได้อย่างดี

ไม่ปล่อยให้แฟนๆ ได้พักนาน ก็มาถึงคิวของสาวไทย อย่าง วี-วิโอเลต วอเทียร์ มาพร้อมเสียงร้องนุ่มลึก พาทุกคนไปดื่มด่ำบรรยากาศราวกับอยู่ในความฝัน ชวนแฟนๆ สิงคโปร์โยกตัวตามจังหวะ ปล่อยจอยไปกับเสียงดนตรีแม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้มาโชว์เคสที่นี่ก็ตาม

ทันทีที่ดนตรีของเพลง Smoke ขึ้น ทั้งเสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกและบรรยากาศที่มืดสลัวยิ่งพาให้ทุกคนอินไปกับเพลง ก่อนเปลี่ยนมู้ดเป็นจังหวะสนุกๆ ด้วย Cool, Brassac จากอัลบั้ม Glitter and Smoke และเซอร์ไพรส์ผู้ชมด้วยเพลง จินตนาการ ซิงเกิลภาษาไทยล่าสุดที่เพิ่งปล่อยออกมา ต่อด้วย I’d Do It Again เพลงที่มักถูกเปิดบ่อยๆ ในสิงคโปร์จนแฟนๆ โยกตามได้ ก่อนปิดท้ายด้วย ถ้าเธอ เพลงประกอบภาพยนตร์ ‘One for the Road วันสุดท้าย..ก่อนบายเธอ’ บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แฟนๆ สิงคโปร์ได้เจอกับวีหลังจากฟังเพลงและรับชมภาพยนตร์เรื่องนี้ที่เธอแสดงด้วย

มาถึง Zack Tabudlo หนุ่มวัย 20 จากฟิลิปปินส์ ที่โดดเด่นทางด้านดนตรีและการเขียนเพลงจากมุมมองความรักอย่างเปิดเผยตามแบบฉบับของเด็กวัยรุ่น พร้อมดนตรีฟังง่ายติดหู จึงทำให้เขากลายเป็นศิลปินที่มียอดสตรีมถล่มทลาย ทั้งเพลงภาษาอังกฤษและภาษาฟิลิปปินส์

ทันทีเพลงจังหวะสนุกๆ อย่าง Elizabeth ดังขึ้นก็เรียกเสียงกรี๊ดจากแฟนๆ ได้ทั้งฮอลล์ แม้จะมีเพียงกีตาร์ไฟฟ้าตัวเดียว ก่อนเซอร์ไพรส์แฟนๆ กลางเวทีด้วยเพลงใหม่ Take Me Back และ Yonnyboii แร็ปเปอร์จากมาเลเซียมาร่วมร้องด้วย ตามด้วยจังหวะเพลงช้าอย่าง First and Last, Binibini และ Forever Young เพลงที่ได้ฟีเจอริ่งกับศิลปินไทยอย่าง บิวกิ้น-พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล ก่อนเร่งจังหวะด้วยเพลงร็อกอย่าง High เพื่อส่งไม้ต่อความร้อนแรงบนเวทีให้กับโชว์ของศิลปินคนสุดท้ายที่แฟนๆ ตั้งตารอคอย

เวทีจะเริ่มร้อนถึงขีดสุดเมื่อ Yungblud กระโดดขึ้นมาบนเวทีด้วยเอเนอจี้ล้นเหลือ เขาคือศิลปินร็อกสตาร์เจนใหม่จากอังกฤษที่น่าจับตามอง ด้วยการนำเอาดนตรีแบบพังก์-ร็อก เข้ามาผสมกับฮิปฮอปและป๊อป จนได้แนวดนตรีจังหวะแปลกใหม่ ทั้งสนุกและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน มาพร้อมกับสไตล์ที่จัดจ้านทำให้เวทีลุกเป็นไฟได้ทันทีที่เขาเริ่มแสดง

เปิดตัวด้วยเพลงในอัลบั้มล่าสุดในชื่อของตัวเขาเองอย่าง ‘YUNGBLUD’ ด้วยเพลง The Funeral, Parent ตามด้วยเพลงดังอย่าง Tissues, Mad, I Cry 2, Don’t Go Sex Not Violence, Fleabag ชวนแฟนๆ มากระโดดด้วยกันอย่างสุดเหวี่ยง พร้อมชวนมาตะโกนร้องท่อนคอรัสอย่างต่อเนื่องตลอด 45 นาทีบนโชว์ของเขา ก่อนปล่อยพลังทั้งหมดไปกับเพลงสุดท้าย อย่าง Strawberry Lipstick มันถึงขีดสุด ปิดโชว์เคสที่น่าจดจำอีกคืนหนึ่งของแฟนๆ ที่มารวมตัวกันในค่ำคืนนี้

สัมภาษณ์พิเศษ วี-วิโอเลต วอเทียร์: การเดินทางจาก Glitter and Smoke ถึงอัลบั้มใหม่ฉบับภาษาไทย

ก่อนขึ้นแสดงโชว์เคสเราชวน วี-วิโอเลต สาวไทยเพียงหนึ่งเดียวบนเวทีนี้ มาพูดคุยถึงความรู้สึกและความคาดหวังต่อการแสดงโชว์เคสอย่างเป็นทางการครั้งแรกในสิงคโปร์ พร้อมอัพเดตเกี่ยวอัลบั้มใหม่ล่าสุดที่เพิ่งปล่อยออกมาเร็วๆ นี้ กันแบบสั้นๆ 

วีเล่าย้อนกลับไปถึงการทำอัลบั้มภาษาอังกฤษอย่าง Glitter and Smoke ว่าแม้จะเป็นอัลบั้มที่เธอภูมิใจ เพราะเพลงทั้งหมดเต็มไปด้วยเรื่องราวและตัวตนในช่วงเวลาหนึ่ง ซึ่งช่วยปลดล็อกความรู้สึกของเธอออกมา แต่น่าเสียดายที่เกิดสถานการณ์โควิดจึงทำให้ไม่ได้มีโอกาสโปรโมตเท่าที่ควร จนเวลาล่วงเลยมาถึง 2 ปี เธอจึงตัดสินใจกลับมาทำอัลบั้มใหม่อีกครั้ง ซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายแตกต่างไปจากอัลบั้มที่แล้ว พร้อมทั้งตัดสินใจเขียนเพลงด้วยภาษาไทยแบบที่เธอไม่เคยลองทำมาก่อน

“วีรู้สึกว่าวีมีอิสระในการเขียนเพลงภาษาอังกฤษมากกว่าภาษาไทย แบบภาษาไทยมันเป็นขอบเขตใหม่ของเราเหมือนกันที่ต้องเรียนรู้ เราหันกลับมามองว่า ที่ผ่านมาเราได้ทำอะไรตามใจเรามากๆ ไปแล้ว อย่างเพลงภาษาอังกฤษอย่างไม่มี compromise กับใครเลย แล้วถ้าเกิดเรามาหันมาสนใจเพลงไทยบ้างล่ะ เพราะเรารู้สึกว่า หลายๆ คนที่ร้องได้ แต่หลายๆ คนก็ไม่ได้ร้องได้ขนาดนั้น เราก็เลยรู้สึกว่าถึงเวลาที่เราจะ reconnect กับแฟนๆ ชาวไทยเหมือนกัน ก็เลยทำเป็นภาษาไทยขึ้นมา

พอเราทำมาก็สนุกเหมือนกันนะ มันแปลกดี คอนเซปต์ที่เราวางไว้ โจทย์ต่างๆ ที่เราวางไว้ให้ตัวเอง ก็ทำให้เราได้สำรวจ ได้ฝึกทำอะไรใหม่ๆ เราก็รู้สึกว่าพอเราเป็นลูกครึ่งถ้าจะสลับภาษาไปมาก็ไม่ผิดมั้ง คือเราไม่รู้ว่าคนจะมองยังไง แต่สุดท้ายแล้วเราทำที่เรามีความสุขแล้วกัน ก็เป็นเพลงไทยแล้วก็ไปทำเพลงอังกฤษต่อ สับไปสับมาเป็นลูกครึ่งเต็มตัว”

แม้ก่อนหน้านี้เธอจะเคยกังวลว่าเพลงภาษาอังกฤษจากอัลบั้ม Glitter and Smoke อาจทำให้ไปถึงแฟนๆ ชาวไทยได้น้อยลง แต่ในอีกด้านความเป็นภาษาสากลก็ช่วยทำให้เพลงของเธอถูกเปิดไปได้ไกลกว่าที่คิด หนึ่งในนั้นคือสิงคโปร์ที่มักถูกเปิดซ้ำๆ ในคลื่นวิทยุจนทำให้เธออดตื่นเต้นไม่ได้ การมาครั้งนี้จึงเหมือนเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้มาทำความรู้จักแฟนๆ ชาวสิงคโปร์ให้มากขึ้นอีกนิด 

“รู้สึกดีใจ แล้วก็รู้สึกเสียใจในเวลาเดียวกัน เพราะเรารู้สึกว่าทำไมเราไม่มีโอกาสได้บินมาโปรโมตนะ เพราะด้วยโควิดทำให้เรา push ยากนิดนึง ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจริงๆ แล้วตลาดที่นี่เป็นยังไงกันแน่ โอเคเรารู้ว่าบนคลื่นวิทยุมันถูกเล่นเยอะมากๆ มีคนบอกว่าแท็กซี่ร้องได้แน่นอน แต่ว่าท้ายที่สุดเราก็ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ครั้งนี้เป็นครั้งที่ได้มาแสดงหลังจากอัลบั้ม Glitter and Smoke ก็เลยตื่นเต้นมากๆ เหมือนกันที่อัลบั้มนี้มันยังมีชีวิตอยู่ ก็รู้สึกดีเหมือนกันที่ได้เอาหน้ามาใส่กับเพลง คนอาจจะรู้จักเพลงแต่ไม่รู้จักหน้าเรา” วีเล่า

ก่อนหน้านี้เราอาจจะเห็นวีในหลากหลายบทบาท ไม่ว่าจะเป็นนักร้อง นักแสดง หรือแม้แต่นางแบบบนนิตยสาร แต่ครั้งนี้เธอยืนยันว่าสิ่งที่กำลังโฟกัสอยู่ตอนนี้คือการทำงานในเส้นทางดนตรี และยังรอคอยให้แฟนๆ ติดตามผลงานเพลงในด้านใหม่ๆ ของเธอต่อไป

“ตอนนี้วีชัดเจนมากว่าจะเลือกงานดนตรีเป็นหลัก และงานแสดงเป็นรอง เพราะฉะนั้นวีจะรู้สึกว่างานแสดงไหนที่วีจะเล่น บทต้องใช่และซื้อใจเราได้ ถ้าเกิดว่าเราจะต้องเอาเวลาหลายเดือนของเราไปอยู่ในกองที่เราไปทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลย เราต้อง make sure ว่าเราจะชอบงานนั้นจริงๆ แต่เวลาส่วนใหญ่ของเราตอนนี้ก็จะไปอยู่กับดนตรี เล่นคอนเสิร์ต ทำเพลง และเข้าสตูดิโอมากกว่า”

ขณะเดียวกันโชว์เคสครั้งนี้ยังเป็นโอกาสให้เธอได้ร่วมแสดงกับศิลปินอีก 4 ประเทศ จึงทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น และพยายามสนุกเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์นี้ไปให้มากที่สุด

“การแสดงวันนี้เราก็ทำเต็มที่ของเรา เอนจอยไปกับมัน หลักๆ วีรู้สึกว่าเราไม่ได้มีโอกาสแบบนี้บ่อยๆ เพราะฉะนั้นเราจะไปสนุกกับ experience นี้ ถ้าเรามัวแต่ไปทุกข์ กดดันมันอาจจะไม่ได้เข้าไปอยู่ในโมเมนต์ดีๆ ของเรา ก็เลยถือว่ามาเล่นๆ สนุกกันกับเพื่อนๆ” วีทิ้งท้าย

สัมภาษณ์พิเศษ Zack Tabudlo: ศิลปินเจนใหม่จากฟิลิปปินส์ที่เปี่ยมไปด้วยแพสชั่นเสียงดนตรี

ครั้งแรกที่เราได้ฟังเพลง Binibini หนึ่งในเพลงที่ประสบความสำเร็จของแซค ทาบุโดโล (Zack Tabudlo) แทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือเพลงจากเด็กวัย 20 ปี ด้วยดนตรีที่ติดหู และเสียงร้องที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจึงไม่แปลกที่จะได้รับความนิยมไปทั่วเกือบทั้งภูมิภาคนี้

จากนั้นก็ลองฟังเพลงอื่นๆ อีก 2-3 เพลง ไม่ว่าจะเป็น Pero, Asan Ka Na Ba, Nangangamba ก็พบว่าเรากลายเป็นแฟนเพลงของแซคไปเรียบร้อย แม้ว่าเพลงเหล่านั้นจะเป็นภาษาฟิลิปปินส์ก็ตาม

แซค ทาบุโดโล คือศิลปินที่อยู่ในสายตาของชาวฟิลิปปินโน่ ตั้งแต่อายุ 12 จากการประกวดในรายการ The Voice Kids Philippines และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็กลายเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงด้านการแต่งเพลงและทำเพลงเองที่คนในวงการหลายคนจับตามอง ล่าสุดเขาเริ่มเป็นที่รู้จักในไทยจากการร่วมงานเพลงกับ บิวกิ้น-พุฒิพงศ์ อัสสรัตนกุล ในเพลง ‘Give Me Your Forever’ เมื่อเดือนมกราคม ต้นปีที่ผ่านมา

เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่ขึ้นมาแสดงในงาน Music is Universal เราจึงไม่พลาดที่จะชวนเขามาพูดคุยถึงเบื้องหลังการทำเพลงและการเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงในวัยนี้กัน

แซค เล่าให้เราฟังถึงเบื้องหลังการแต่งเพลงที่ทำให้โดนใจใครหลายคนว่า “เรื่องที่ผมอยากเล่าส่วนใหญ่ในเพลง พูดตรงๆ ก็ขึ้นอยู่กับคนฟังด้วยเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่ก็จะแต่งจากความรู้สึก และประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ไปเจอสิ่งต่างๆ ในชีวิต ผมก็เขียนมันลงไป ทำเพลงจากสิ่งเหล่านั้น แทนที่จะระเบิดอารมณ์หรือร้องไห้กับมัน ผมมักจะเขียนสิ่งเหล่านั้นลงไป เป็นวิธีที่ผมดีลกับอารมณ์พวกนี้

“ผมไม่ได้มีมุมมองที่โตขึ้นเท่าไหร่พอเป็นเรื่องของความรัก (หัวเราะ) ผมเป็นคนรักประเภทโรแมนติก และมักจะมองข้ามเรื่องอื่นๆ ไปเลย จริงๆ ก็ไม่ค่อยชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เท่าไหร่ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมเป็นผมทุกวันนี้ ตราบใดที่ยังชอบตัวเองอยู่มันก็โอเคแล้ว แต่ผมก็โตพอที่จะไม่ตกหลุมรักใครง่ายๆ เหมือนที่ผ่านมา มันก็เป็นกระบวนการหนึ่งแหละ ก็แค่เอนจอยไปกับมัน”

เขาเล่าถึงประสบการณ์การเป็นศิลปินในวัย 20 ว่าแม้จะมีตารางงานที่แน่นตลอดทั้งวัน หรือการต้องคอยรักษาภาพลักษณ์ สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาต้องพยายามจัดการและบาลานซ์ชีวิตส่วนตัว แต่เพราะการได้ทำเพลงที่เขารักจึงเป็นสิ่งที่เขารู้สึกขอบคุณโอกาสนี้มากกว่า ขณะเดียวกันก็พยายามทำเพลงด้วยความรู้สึกใหม่ๆ เพื่อแฟนๆ ที่ติดตามเขามาตลอดด้วย

“ผมรู้สึกแปลกๆ ที่จะบอกว่าตัวเองมีชื่อเสียงเหมือนกัน แต่สำหรับผมที่เป็นคนทำเพลงด้วยตัวเองแล้ว ส่วนที่ยากที่สุดในการเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงวัยนี้และต้องหาวิธีรับมือกับมันคือ การสัมภาษณ์ การไปถ่ายมิวสิกวิดีโอข้างนอก และการทำงานในตารางที่แน่นในทุกๆ วัน แต่ในขณะเดียวกันคุณก็ยังสามารถเอนจอยไปกับมันได้ พอได้ทำสิ่งเดิมๆ ทุกวัน มันจะทำให้เกิดโฟลว์ขึ้นมาเอง ผมรู้สึกขอบคุณทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ ผมไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าจะได้มาแสดงโชว์เคสแบบนี้ที่สิงคโปร์

“มีสิ่งที่ผมอยากลองทำที่อยู่ระหว่างการทำอัลบั้มตอนนี้ มันจะเป็น big surprise ไม่ใช่สิ่งที่ใครหลายคนคาดหวัง ไม่แน่ใจว่าคนจะสนใจกับดนตรีแนวนี้มั้ย แต่มันค่อนข้างแตกต่างจากสิ่งที่ผมทำอยู่ หลักๆ เลยมันจะพูดถึงความคิดที่อยู่ในหัวตัวเอง นั่นเป็นสิ่งที่ผมอยากทำ เพราะผมโตมากับดนตรีที่หลากหลายมาก มันจะเป็นแซคที่แตกต่างไปจากเดิม และรู้สึกว่าคนอื่นๆ น่าจะเซอร์ไพรส์ น่ากลัวนิดนึง แต่ก็ตื่นเต้นกับรีแอ็กชั่นเหมือนกัน” แซคกล่าว

หากจะมีศิลปินคนไหนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่อยากแนะนำให้คุณรู้จัก แซค ทาบุโดโล น่าจะเป็นชื่อแรกๆ ที่นึกถึง ในการเป็นศิลปินที่สามารถทลายกำแพงภาษาและชวนให้ทุกคนสนุกไปกับดนตรีได้อย่างแท้จริง

The post Music is Universal 2022 โชว์เคสจากศิลปิน 5 ประเทศในสิงคโปร์ ที่เชื่อว่าภาษาไม่ใช่กำแพงของการฟังดนตรี appeared first on a day magazine.

และในเดือนพฤศจิกายนนี้ก็ถึงคิวของโซนเอเชีย กับทัวร์ของ LANY ที่มีชื่อว่า A November to Remember ซึ่งรวมถึงคอนเสิร์ต 2 รอบที่ประเทศไทยด้วย คือในวันที่ 3, 4 พฤศจิกายน 2022 ณ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี โดยผู้จัด Live Nation Tero สาเหตุที่มี 2 รอบนั้นก็เพราะบัตร sold out อย่างรวดเร็วจนต้องเพิ่มรอบตามคำเรียกร้อง 

LANY มาเยือนเมืองไทยเป็นครั้งที่ 4 แล้ว และคราวนี้เป็นคอนเสิร์ตที่ใหญ่ที่สุด บ่งบอกได้ถึงความป๊อปปูลาร์ของ LANY ที่มีต่อแฟนๆ ชาวไทยได้เป็นอย่างดี ซึ่งก่อนวันงาน a day ก็ได้มีโอกาสสัมภาษณ์ พอล ไคลน์ นักร้องนำของวงทางออนไลน์อีกครั้ง เพื่ออัพเดตเรื่องอัลบั้มใหม่ การทัวร์ และความเปลี่ยนแปลงของชีวิต 

ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกคุณเริ่มทำอัลบั้มใหม่กันแล้ว พอจะบอกอะไรเราได้บ้าง

ครับ จริงๆ เรายังไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไปเท่าไหร่ เพราะเราเพิ่งจะเริ่มๆ เอง แต่ก็คือเราดีใจมากที่ได้กลับมาร่วมงานกับ Mike Crossey อีกครั้ง เขาเป็นโปรดิวเซอร์ที่เก่ง และเคยโปรดิวซ์ให้เราในอัลบั้ม Malibu Nights (2018) แต่ว่ากระบวนการทำงานครั้งนี้ค่อนข้างจะแตกต่างออกไป เพราะว่าเราต้องเข้าสตูดิโอสลับกับออกไปทัวร์ ไปๆ มาๆ แบบนี้ ซึ่งจะว่าไปก็ทำให้เรามีเวลาตกตะกอนความคิดกับเพลงใหม่ที่เราจะทำเหมือนกัน แต่ก็อย่างที่บอกครับ ยังไม่รู้จะเล่าอะไรมากเพราะเพิ่งเริ่มทำ ยังไม่รู้ว่าอัลบั้มจะชื่อว่าอะไร แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นมากที่จะได้ทำอัลบั้มอีกครั้ง 

พวกคุณทำได้ยังไง ออกไปทัวร์สลับกับกลับมาเข้าสตูดิโอ ดูเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก

ก็เพราะว่านี่เป็นฟูลไทม์จ๊อบ เป็นงานประจำของพวกเรา ณ ตอนนี้เราเป็นนักดนตรี ไม่ได้มีงานแสดงหรืออะไร ฉะนั้นนี่ก็คือสิ่งเดียวที่เราทำ และมันก็เป็นสิ่งที่เรารักด้วย เลยไม่ค่อยเหมือนการทำงานสักเท่าไหร่ มันคือสิ่งที่เรามีแพสชั่นกับมันมากๆ เลย

หลังจากที่เลส (Les Priest) ออกจากวงไป ตอนนี้ LANY เหลือแค่คุณกับเจค (Jake Goss) กระบวนการทำงานแตกต่างออกไปจากก่อนหน้านี้ที่มีเลสอยู่ด้วยมั้ย

หลังจากที่เลสออกจากวงไป การเปลี่ยนแปลงต่างๆ มันเกิดขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไปครับ ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดี เรารักเลสมาก ขอบคุณช่วงเวลาดีๆ ที่เรามีด้วยกัน

เลสมีส่วนในการสร้างวง LANY ที่เราภูมิใจนี้ขึ้นมา ผมไม่แปลกใจเลยตอนที่เลสมาบอกผมว่าเขาจะออกจากวง ลึกๆ ผมรู้อยู่แล้วว่าวันนั้นจะต้องมาถึง และได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจของเลสเอง เราก็อวยพรให้เขาโชคดีที่จะออกไปเป็นแฟมิลี่แมน ใช้เวลากับครอบครัว และโฟกัสกับอาชีพนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ และเลสเองก็รู้ดีว่าการที่เขาจะออกจาก LANY ไปอยู่บ้านนั้น ไม่ได้จะทำให้เรายุบวง ตอนนี้เรามีแฟนเพลงที่น่ารักของเราอยู่ทั่วโลก ซึ่งเรารู้สึกซาบซึ้งใจมากๆ และยังรู้สึกมีพลังที่จะสร้างผลงานเพื่อพวกเขาต่อไป

ส่วนกระบวนการทำงานนั้นเปลี่ยนแปลงมาเรื่อยๆ ในหลายปีที่ผ่านมาตั้งแต่ตอนที่เลสยังอยู่ในวงแล้ว ทุกๆ ซีซั่นผมก็จะเปลี่ยนมันนิดหน่อย ปกติผมจะเขียนเพลงแล้วเอามาให้เจคกับเลสฟัง ว่าพวกเขาชอบเพลงไหนบ้าง จากนั้นเราก็จะเข้าสตูดิโอกับโครงเพลงเหล่านั้นเพื่อไปเติมเนื้อหนังให้มันสมบูรณ์ 

ส่วนปัจจุบันปีนี้ก่อนที่เราจะออกทัวร์ ผมมีเวลา 2-3 เดือนก่อนไป ผมเลยเขียนเพลงไว้ 27 เพลง แล้วก็เอา 27 เพลงนั้นไปให้เจคฟัง เรานั่งฟังด้วยกันทุกเพลง รวมทั้งกับไมค์ ครอสซีย์ โปรดิวเซอร์ของเราด้วย ช่วยกันตัดสินใจว่าเพลงไหนจะได้ไปต่อ ซึ่งก็อาจจะเหลือสัก 17 เพลง แต่ก็ยังไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจะเหลือกี่เพลงที่ได้อยู่ในอัลบั้มใหม่

คุณแต่งเพลงไว้ 27 เพลงเลยเหรอ เพลงเหล่านี้มาจากไหน มันออกแบบเป็นธรรมชาติทุกๆ วันเลยมั้ย

(หัวเราะ) ผมเชื่อในการที่จะเขียนเพลงทุกวันครับ มักไม่ค่อยมีช่วงเวลาไหนที่ผมคิดว่าจะไม่เขียนเพลง ถ้าเริ่มเขียนเพลงตอนบ่าย ผมก็คาดหวังว่าถึงตอน 6 โมงเย็น ผมก็จะต้องได้เพลงสักเพลง ผมพยายามที่จะเตรียมพร้อมและหาไอเดียตลอดเวลา จนในที่สุดบ่อน้ำก็จะเหือดแห้ง ถึงตอนนั้นก็คือเป็นเวลาที่จะมานั่งฟังเพลงทั้งหมดที่เขียนออกมา ว่าเพลงไหนที่ใช่ แต่ตอนนี้ผมคิดว่าจะเขียนเพลงเพิ่มเพื่อหาเพลงที่ดีกว่านี้อีกสักหน่อย แล้วค่อยดูว่าจะเป็นยังไงต่อไป 

เราคิดว่าคนส่วนใหญ่ฟังเพลง LANY แล้วได้ความรู้สึก nostalgia คุณคิดว่าเป็นเพราะอะไร

เอ… ไม่รู้สิครับ ผมไม่คิดว่าอย่างนั้น ผมรู้สึกแบบนั้นเวลาฟังเพลง LANY ที่เราทำเมื่อสัก 5 ปีก่อน แต่ nostalgia อาจจะเป็นความรู้สึกที่ดีซึ่งคนชอบที่จะรู้สึกแบบนั้น ผมคิดว่ามันก็โอเคนะ เราไม่สามารถคอนโทรลความรู้สึกของคนฟังได้ ผมกับเจคแค่ทำเพลงที่เราชอบและเชื่อ คนจะชอบหรือไม่ชอบ จะ nostalgia หรือตื่นเต้น เราไปบอกเขาไม่ได้ 

ถ้าอย่างนั้นประสบการณ์แบบไหนที่คุณตั้งใจมอบให้คนฟัง 

เพลงที่ผมชอบตอนโตขึ้นมาจะเป็นเพลงที่ผมฟังแล้วเข้าใจได้เลยว่าศิลปินกำลังพูดถึงอะไรหรือผ่านอะไรมา และผมว่าคนเรามีความสามารถอันน่าทึ่งที่จะบอกได้ว่า คนคนนั้นกำลังหมายความตามที่พูดอยู่หรือเปล่า คุณจะร้องเกี่ยวกับอะไรก็ได้ ตราบใดที่ผมรู้สึกว่าคุณจริงใจกับมัน ผมก็จะรู้สึกเข้าถึงมันได้ แต่ถึงที่สุด เราทำเพลง เราออกสินค้าต่างๆ เสื้อยืด หรืออัลบั้มอาร์ต เราสร้างโมเมนต์ ความทรงจำ และหวังว่าจะทำให้ชีวิตของผู้ฟังดีขึ้นได้สัก 1 เปอร์เซ็นต์ นั่นคือทั้งหมดเท่าที่คุณคาดหวังได้ในฐานะศิลปิน 

การทำเพลงให้แฟนเพลงก็เหมือนการให้ของขวัญหรือเขียนจดหมายถึงคนที่คุณรัก คุณอยากให้พวกเขารู้ว่าคุณตั้งใจทำสิ่งนั้นมามอบให้ คุณอยากให้พวกเขาชอบ รับรู้ถึงความรักที่เรามีให้ การทำอัลบั้มเหมือนกัน คุณอยากให้คนรู้สึกว่า พอลกับเจคนึกถึงเรานะ และก็หวังว่าพวกเขาฟังแล้วจะชอบ 

คุณมีเพลงที่ collab กับศิลปินอื่นๆ หลายเพลงเลย มีวิธีคิดอะไรเบื้องหลังการทำสิ่งนี้หรือเปล่า

ส่วนใหญ่เป็นโอกาสที่เราได้รับมากกว่าครับ อย่าง Lauv ที่ติดต่อมาหาผม บอกว่ามีเพลงชื่อ Mean It อยากให้ผมมาช่วยแต่งให้จบและร้องด้วยกันได้มั้ย Kelsea Ballerini เธออยากแต่งเพลงด้วยกันกับผมที่แนชวิลล์ เราก็แต่งเพลงชื่อ I Quit Drinking ขึ้นมา แล้วเธอบอกว่าอยากปล่อยแบบเพลงคู่ ก็เลยทำให้เราได้ร้องเพลงนี้ด้วยกัน หรือแม้แต่เพลงล่าสุดอย่าง dlma กับ Bazzi เราได้มาสนิทกัน แล้วเขาบอกว่าเขามีเพลงนี้อยู่ มาร้องมาเล่นด้วยกัน และช่วยเขาแต่งเถอะ ก็คือส่วนใหญ่เป็นโอกาสที่เข้ามาหาเรา และเราก็คิดว่าเป็นเพลงที่ใช่สำหรับเราด้วย 

การทัวร์ของ LANY ในปัจจุบันคุณมีนักดนตรีแบ็กอัพเพิ่มมาอีก 2 คน มันทำให้โชว์แตกต่างไปจากเมื่อก่อนมั้ย

แตกต่างนิดหน่อยครับ เพราะว่าผมก็มีแค่สองมือ เล่นๆ อยู่ก็ต้องวิ่งไปรอบเวทีเพื่อเอนเตอร์เทนคนดู การมีนักดนตรีเพิ่มขึ้นอีกสองคนเพื่อช่วยเล่นพาร์ตกีตาร์ ซินธิไซเซอร์ หรือเบส ก็ช่วยทำให้ซาวนด์ของเราเวลาเล่นสดแตกต่างออกไป ดังขึ้น อลังการขึ้น ซึ่งสนุก คือผมไม่ได้อยากขึ้นเวทีแล้วอยากให้ซาวนด์มันเหมือนแค่กดปุ่มเพลย์แบ็กกิ้งแทร็ก แต่อยากให้มันออกมาเป็นการแสดงดนตรีสดจริงๆ 

พวกเขา 2 คนดูเป็นคนสนุกดี

(หัวเราะ) ใช่ๆ คิม (Kim Vi) กับ พัฟ (Eric ‘Puff’ Scarborough) พวกเขาเป็นคนสนุกสนานมาก ตอนนี้เราสนิทกันมาก ทั้งสองคนมีความสำคัญกับเรามากทั้งในฐานะนักดนตรีและเพื่อนเลย

คุณมีกฎอะไรระหว่างการทัวร์มั้ย เพื่อจะทำให้คุณรู้สึกมีพลังอยู่ตลอดเวลา เช่น ไม่ดื่มเยอะเกินไป อะไรทำนองนี้ 

ใช่เลยครับ เราพยายามที่จะทัวร์อย่างมีสติ (หัวเราะ) คือเวลาทัวร์มันง่ายมากที่จะทำให้เรานอนดึกเกินไป แต่เราต้องบอกตัวเองว่าเรามีงานต้องทำ ไม่มีอะไรวิเศษไปกว่าการขึ้นเวทีไปทำการแสดงที่ยอดเยี่ยมเพื่อคนดู ด้วยสภาพร่างกายที่พร้อม ซึ่งการที่จะทำอย่างนั้นได้ก็คือ คุณต้องพักผ่อนให้เพียงพอ นั่นคือสิ่งที่สำคัญอันดับหนึ่งเลย และอย่าดื่มเยอะเกินไป ดูแลตัวเองให้ดี นี่คือสิ่งที่เราเรียนรู้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ปกติแล้วพวกคุณปาร์ตี้กันหนักมั้ยเวลาทัวร์

เอาจริงๆ ไม่เลยครับ ผมว่าเราเป็นวงที่ปาร์ตี้กันน้อยมากวงหนึ่งในโลกนี้เลย แย่จัง ผมอยากปาร์ตี้มากกว่านี้สักนิดนะ แต่ก็ไม่ได้ทำ (หัวเราะ) 

มองย้อนกลับไปในชีวิตสัก 2-3 ปีที่ผ่านมา คุณคิดยังไงกับมัน

ผมภูมิใจที่ได้มาอยู่ในจุดนี้และเป็นตัวเองในแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่เคยมีใครเขียนคู่มือการทำวงดนตรีและบอกวิธีรับมือกับทุกสิ่งทุกอย่างหรอกนะ แต่ผมก็ภูมิใจในตัวเอง ภูมิใจในวงของเรา และก็พยายามทำงานหนักขึ้น จริงๆ ก็ยังไม่หนักพอด้วยซ้ำ แค่คาดหวังว่าจะเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกๆ วัน ทั้งในฐานะนักดนตรีด้วย ในฐานะเพื่อน พี่น้อง ลูก ผมรู้สึกโชคดีมากและมีความสุขกับชีวิต มีความสุขที่ได้อยู่ในวง LANY และอยากให้เป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งการเดินทางและเรียนรู้นั้นไม่สิ้นสุด เรายังเป็นคนที่เติบโตและพัฒนาได้อีก 

LANY มาเมืองไทยหลายครั้งแล้ว พูดอะไรถึงแฟนเพลงชาวไทยหน่อย

ผมรักประเทศไทยครับ ไทยเป็นหนึ่งในประเทศโปรดของผมในเอเชียเลย ด้วยหลายๆ เหตุผล คนไทยน่ารักและเสียงดังมาก (หัวเราะ) เราสนุกทุกครั้งที่ได้เล่นโชว์ที่นี่ ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะได้กลับมาเล่นโชว์ขนาด 20,000 คนที่กรุงเทพฯ มันเหมือนความฝัน ตอนที่เราเริ่มทำ LANY ผมแค่หวังว่าจะมีสัก 20 คนที่ฟังงานเรา แต่ตอนนี้เรามีคนดู 20,000 คน เรารู้สึกซาบซึ้งใจมาก LANY ไม่ได้กลับมาเล่นที่เมืองไทย 2-3 ปีแล้ว เราจะเล่นชดเชยให้กับช่วงเวลาที่หายไปอย่างเต็มที่เลยครับ

>ภาพบางส่วนจาก Instagram @thisislany

The post สัมภาษณ์พิเศษ Paul Klein วง LANY อัพเดตเรื่องอัลบั้มใหม่ การทัวร์ และความเปลี่ยนแปลงของชีวิต appeared first on a day magazine.

ผมคิดว่า โบ-สุนิตา ลีติกุล เป็นนักร้องหญิงหนึ่งในไม่กี่คนที่โดดเด่นในทุกๆ ด้าน

จากคนเด็กสาวที่ทำงานร้องเพลงเบื้องหลังให้กับนักร้องหลายๆ รายตั้งแต่วัยยังไม่เต็ม 20 เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากเพลง อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ที่เป็นเพลงประกอบละคร พริกขี้หนูกับหมูแฮม ในปี 2538 ก่อนที่จะมีอัลบั้มเต็มชุดแรกของตัวเองออกมาในปีถัดมา

อัลบั้มแรกของเธอตั้งชื่อง่ายๆ ว่า Beau ออกมาภายใต้สังกัด แกรมมี่ แกรนด์ กลายเป็นอัลบั้มที่มีเพลงฮิตทั้งชุด ด้วยน้ำเสียงทรงพลังแบบสาวร็อก หน้าตาเป็นกันเอง ภาพลักษณ์ดูจริงใจ มากับเพลงป๊อปร็อกที่มีฮุกแข็งแรกชวนร้องตามแทบทั้งชุด ทั้งเพลงช้าและเพลงเร็ว (เพลงเร็วนั้นค่อนข้างจะ ‘ร็อก’ กันหนักใช้ได้เลยล่ะครับ) มีตั้งแต่เพลงที่สนุกสุดๆ อย่าง ไม่อยากรัก (คนที่ไม่อยากรักเรา), เพลงช้าบาดใจอย่าง เธอไม่เคยถาม, เพลงร็อกจังหวะชวนโยกตามอย่าง เธอต้องชดใช้, เพลงที่ค่อยๆ ไล่ฟีลจากเรียบเรื่อยไปสู่การบีบระบายอารมณ์อย่าง อยู่คนเดียว หรือ ฉันรู้ และปิดท้ายอัลบั้มด้วยเพลง อธิษฐาน ที่เหงาและไพเราะจับใจ ทำให้การฟังอัลบั้มชุดนี้ต่อเนื่องกันเป็นการร้อยเรียงอารมณ์ที่หลากหลายและฟังซ้ำได้ไม่รู้เบื่อ ซึ่งส่วนหนึ่งต้องชื่นชม ธนา ลวสุต โปรดิวเซอร์ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวงดูโอป๊อปร็อกในตำนานอย่างวงไฮดร้า (Hydra) ที่มีสมาชิกอีกคนคือ ป้าง-นครินทร์ กิ่งศักดิ์ นั่นเอง

อัลบั้ม Beau ขายได้ถึงยอดล้านตลับ (สมัยนั้นยังเป็นเทปคาสเสตต์ครับ) ในเวลาไม่นาน จนต้องมีการทำอัลบั้มปกใหม่เวอร์ชั่นฉลองครบล้านตลับและแถมเพลงใหม่ที่ชื่อ ขอเป็นคนของเธอ เพิ่มมาอีก รวมๆ แล้วเทปอัลบั้มชุดแรกทั้งสองเวอร์ชั่นของเธอขายไปได้เกือบ 3 ล้านตลับ! …นักร้องที่ประสบความสำเร็จระดับนี้ในเมืองไทยมีไม่กี่คนเลยจริงๆ

โบ สุนิตา ยังคงมีงานเพลงต่อเนื่องออกมาอีกหลายชุด มีเพลงดังอีกหลายต่อหลายเพลง ช่วงหลังเธอหันไปทำเพลงแนวบลูส์ โซล และอาร์แอนด์บีบ้าง มีเพลงประกอบละครอีกเป็นระยะๆ และไม่ได้มีงานถี่ๆ เหมือนช่วงแรกๆ อีกแล้ว แต่เชื่อว่าเพลงของเธอก็ยังคงอยู่ในใจของนักฟังเพลงไทยหลายๆ คน

ข้อพิสูจน์หนึ่งก็คือ เมื่อมาถึงวันที่แผ่นเสียงกลับมาฮิต ก็เริ่มมีการมีการทำแผ่นเสียงอัลบั้มเพลงไทยเก่าๆ ของจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ออกมาจำหน่ายหลายชุดแล้ว ราวเดือนเมษายนปี 2564 ก็มีการผลิตอัลบั้มชุดแรกของโบออกมาจำหน่ายใหม่อีกครั้งในรูปแบบแผ่นเสียงด้วย ปรากฎว่านักฟังเพลงชาวไทยแห่กันจองแผ่นเสียงแผ่นนี้จนหมดเกลี้ยงในเวลารวดเร็ว!

…ขนาดที่ผมเองซึ่งก็อยู่ในแวดวงที่ได้รับข่าวสารเรื่องแผ่นเสียงใหม่ๆ อยู่บ้างก็ยังสั่งจองไม่ทัน! ต้องกลับไปนั่งเปิดฟังเทปคาสเสตต์และซีดีอัลบั้ม Beau ที่บ้านอยู่หลายรอบด้วยความคิดถึงวันเวลาที่บทเพลงจากอัลบั้มนั้นโลดแล่นอยู่ในชีวิตช่วงหนึ่ง

และหลังจากนั้นอีกเกือบหนึ่งปี ก็มีการผลิตอัลบั้มรวมเพลงของ โบ สุนิตา ออกมาในรูปแบบแผ่นเสียงครับ เรียกว่าเป็นอัลบั้มรวมเพลงฮิตก็ได้ โดยตั้งชื่อชุดว่า Best of Beau

อัลบั้มชุดแรกของโบถือว่าเป็นอัลบั้มป๊อปร็อกที่ลงตัวมากๆ และถือว่าปรากฎการณ์หนึ่งในวงการดนตรีไทยก็จริง แต่เชื่อว่านักฟังเพลงไทยหลายคนก็รักเพลงอย่าง ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม, พรุ่งนี้เธอจะรักฉันไหม หรือ หนึ่งในไม่กี่คน ที่เป็นเพลงในอัลบั้มต่อๆ มาของเธอเช่นกัน และอัลบั้มรวมฮิตที่ผลิตเป็นแผ่นเสียงชุดนี้ก็พยายามรวมเพลงเด่นๆ ของโบมาทั้งหมด 12 เพลงเอาไว้

ลองมาดูชื่อเพลงตามลำดับแทร็กกันสักหน่อย – (Side A) ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม, หนึ่งในไม่กี่คน, อยากให้เธออยู่ตรงนี้ (Light), รักแท้หรือแค่เหงา, ไม่มีอีกแล้ว, เห็นน้ำตาฉันไหม, (Side B), ไม่อยากรัก (คนที่ไม่อยากรักเรา), อธิษฐาน, ขอเป็นคนของเธอ, เสียใจ, เจ้าหญิงในนิยาย และ พรุ่งนี้จะรักฉันไหม

จะเห็นกว่าการรวมเพลงครั้งนี้รวมมาได้ค่อนข้างครบถ้วนทั้งเพลงยุคแรกที่ค่อนข้างเป็นร็อก และยุคหลังที่เป็นปรับเปลี่ยนแนวทางไปบ้าง และรวมเพลงเด่นๆ ของเธอมาได้แบบชนิดที่เรียกว่าจบในชุดเดียว ขนาดที่ฟังแล้วก็ร้องตามได้ไปตลอดทั้งชุด มีลีลาในการเลือกเพลงพอสมควรเพราะอย่างเพลงสุดฮิตอย่าง อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ก็เลือกเวอร์ชั่นในอัลบั้ม Beau Light (2540) ที่แตกต่างและฟังง่ายกว่าเวอร์ชั่นดั้งเดิมอยู่บ้าง

(แน่นอนว่ายังมีเพลงดีๆ ของเธออีกหลายเพลงที่ไม่ได้ถูกนำมารวมไว้ ซึ่งผมขอบันทึกชื่อเพลงเอาไว้สักหน่อย อาทิ จะไม่กลับมาอีกแล้ว, ฉันจะจำเธอแบบนี้, เทน้ำบนกองทราย และ กีรติ)

สำหรับแฟนๆ ของ โบ สุนิตา ที่สนใจสะสมงานของเธอเป็นแผ่นเสียง การมีอัลบั้ม Beau ก็ถือว่าเป็นเรื่อง ‘ของมันต้องมี’ แต่การมีอัลบั้มชุดนี้ด้วย แม้จะมีเพลงซ้ำกัน ก็ยังยากที่จะห้ามใจไม่ให้จับจองเป็นเจ้าของอยู่ดี

ส่วนตัวผมแล้ว ผมคิดว่าเพลง ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม เป็นเพลงรักที่ดีที่สุดเพลงหนึ่งของวงการเพลงไทยครับ ลงตัวทั้งเนื้อหา ท่วงทำนอง และการเรียบเรียงดนตรี (รวมไปถึงมิวสิกวีดีโอเลยทีเดียว) ในขณะที่อีกเพลงของ โบ สุนิตา ที่ผมชอบมากๆ ก็คือเพลง อธิษฐาน ที่ถ่ายทอดอารมณ์ของคนที่เฝ้ารอคนรักให้คืนกลับมาหาได้อย่างบาดลึก ที่สำคัญคือคำร้องที่ประพันธ์โดย สุรักษ์ สุขเสวี นั้นมีความเป็นกวีแบบพองาม คือสามารถใส่วลีสวยๆ อย่าง ‘ในกระแสของวันเวลา’ ลงไปในเนื้อเพลงได้ด้วย

และคงเป็นด้วยการเปลี่ยนแปลงตาม ‘กระแสของวันเวลา’ หรือความแปรเปลี่ยนของวงการเพลงก็ตาม ช่วงหลังๆ เราก็ได้ฟังงานใหม่ๆ จาก โบ-สุนิตา ลีติกุล (ปัจจุบันคือ สุนิตา จรรยาธนากร) น้อยลง ทีมทำเพลงของเธอก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามจังหวะและโอกาส ช่วงหลังๆ เพลงของเธอจะเป็นเพลงละครเป็นส่วนใหญ่ การออกอัลบั้มใหม่ๆ ดูไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับศิลปินทุกคนอีกต่อไปแล้ว

แต่เชื่อว่าสำหรับนักฟังเพลงไทยหลายคน โบ สุนิตา ยังเป็น ‘หนึ่งในไม่กี่คน’ ที่แฟนเพลงยังตื่นเต้นเสมอเมื่อได้ฟังเพลงใหม่ๆ

และรวมถึงการหยิบเพลงเก่าๆ ของเธอมาฟังเป็นระยะๆ ด้วยเช่นกัน

แผ่นเสียง Best of Beau ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้

The post Best of Beau : ดีที่สุดของสุนิตา appeared first on a day magazine.

เพลงแนวฟิวชั่นที่ผสมผสานดนตรีกลิ่นไทยๆ เข้ากับดนตรีเวิร์ล แจ๊ส ป๊อป จนคนฟังนึกภาพตามไม่ออก ต้องฟังอย่างเดียว นั่นก็เหตุผลหนึ่ง หรือการมีทั้งเครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างซอ พิณ แคน ขับประสานไปพร้อมกับเครื่องดนตรีสากลอย่างแซ็กโซโฟน กลองชุด กีต้าร์ เบส บวกกับเสียงนักร้องสายโอเปร่ามาอยู่ในวงเดียวกัน นั่นก็เหตุผลอีกข้อ

นับตั้งแต่ได้รู้จักกันที่คณะดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ออย-อมรภัทร เสริมทรัพย์ (ร้องนำ), โยเย-นริศรา ศักดิ์ปัญจโชติ (ซอ), โอม-กฤตเมธ กิตติบุญญาทิวากร (แซกโซโฟน), สุนทร-สุนทร ด้วงแดง (กีตาร์), บูม-ปรีดา เกศดี (คีย์บอร์ด), ดิว-ภูวิช ทวาสินชนเดช (เบส), โน้ต-ฐิติรัฐ ดิลกหัตถการ (กลองชุด) และ ต้น-ต้นตระกูล แก้วหย่อง (เครื่องดนตรีอีสาน) ผู้ชักชวนมาอยู่ด้วยกันแบบเต็มวงแบบนี้มา 7 ปี เป้าหมายแรกคืออยากผลักดันดนตรีไทยไปสู่เขตแดนใหม่ๆ ที่คนในอุตสาหกรรมเพลงอาจไม่เคยไปถึง จนได้เดบิวต์บนเวที Thailand International Jazz Conference ในปี 2016 และต่อยอดให้พวกเขาไปโลดแล่นบนเวทีมิวสิกเฟสติวัลต่างแดน ทั้งในอินเดีย นอร์เวย์ เกาหลี และอีกหลายประเทศ

ในปี 2019 Asia 7 มีอัลบั้มแรกชื่อ ‘EIGHT’ ที่มีซิงเกิลอย่าง ‘สั่งสาว’ และ ‘ขวัญเจ้าเอย’ ซึ่งว่าตามตรงอาจจะไม่ได้แมสในไทยสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครนี่แหละ มันก็ไปสะดุดหูของ โอม-ปัณฑพล ประสารราชกิจ นักร้องนำวง Cocktail และผู้บริหารค่าย Gene Lab เข้า

กระพริบตาแป๊บเดียว Asia 7 ก็กลายมาเป็นศิลปินเจนใหม่ฯ ของค่าย และกำลังจะออกอัลบั้มใหม่แนว Asian Pop ที่พิจารณาจากเนื้อหาและทำนองแล้วดูเอาใจตลาดมากขึ้น แต่ยังไม่ทิ้งลายเซ็นที่พวกเขามีตั้งแต่ Day 1 นั่นคือเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใครในเครื่องดนตรีที่ตัวเองถนัด

พวกเขาคาดหวังอะไรจากการเดินทางครั้งใหม่ภายใต้ร่มเงาของค่ายใหญ่ บ่ายวันหนึ่งบนตึกสูงย่านอโศก Asia 7 ทั้ง 8 คนรอเราอยู่ตรงนั้นพร้อมคำตอบ

Asia 7 ก้าวเข้าสู่ปีที่ 7 ของการทำเพลงด้วยกันแล้ว อะไรทำให้วงเดินทางมาได้ไกลขนาดนี้

โยเย: น่าจะเป็นเพราะ Asia 7 เป็นพื้นที่ที่ให้เราได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ ได้ออกไอเดีย มันเลยทำให้วงยังอยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ ต้องเท้าความว่าแต่ละคนในวง Asia 7 มีงานประจำของตัวเอง บางคนเป็นอาจารย์ หลายคนเป็นศิลปินแบ็กอัพให้ศิลปินคนอื่น เช่น อะตอม (ชนกันต์), นิว-จิ๋ว, วัชราวลี, Three Man Down แต่ Asia 7 เป็นจุดที่ให้ทุกคนได้มาปลดปล่อยความเป็นตัวเอง เป็นที่ระบายอารมณ์ของเรา 

ต้น: เหมือนคนประหลาดมาเจอกัน เราเป็นพี่น้องที่มหิดลก็จริง แต่ความหลากหลายของวงเรามีทั้งฝั่งดนตรีสากล กลอง เบส กีตาร์ คีย์บอร์ด แซ็กโซโฟน ทำงานดนตรีแจ๊สและป๊อปในทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังของวงการ แต่ผมกับโยเยเราเรียนจบดนตรีไทย ดนตรีพื้นบ้าน ส่วนออยเรียนจบขับร้องคลาสสิก โอเปร่า ความหลากหลายตรงนี้ทำให้แต่ละคนเนิร์ดในเรื่องของตัวเอง พอเรามาอยู่รวมกันเราก็หยิบความเนิร์ดของแต่ละคนมาเบลนด์เข้าด้วยกัน เช่น วิธีการร้องแบบนี้มันอาจถูกใช้ในเพลงคลาสสิก แต่เราใช้เมโลดี้ป๊อปแบบไทยๆ ซึ่งคนที่เรียนป๊อปมาอาจร้องแบบออยไม่ได้ หรือการเล่นดนตรีไทยให้ได้สำเนียงโมเดิร์นมากขึ้น มันเลยทำให้รู้สึกว่าวงนี้มันเป็นเหมือนที่ปล่อยของ เป็นห้องทดลอง เป็นแล็บที่เราได้ทำงานร่วมกัน

ความตั้งใจในการทำเพลงของวันแรกกับวันนี้เปลี่ยนไปบ้างไหม

ต้น: เปลี่ยนอยู่แล้วครับ มันเหมือนแฟชั่น วันนั้นเราชอบกินหวาน วันนี้เราชอบกินเปรี้ยว อีกวันหนึ่งเราอยากกินเผ็ด ก็เปลี่ยนไปตามวัยวุฒิของพวกเรา

โยเย: เปลี่ยนไปตามสิ่งที่เราเจอ ประสบการณ์ การเดินทางที่ผ่านมาทำให้เราอัพเดตความคิดใหม่ๆ ไอเดียใหม่ๆ พบเจออะไรแล้วก็รู้สึกว่ามันน่าลองแบบนี้นะ มันดูน่าสนุก แล้วเราเองก็ชอบกันทั้งหมด เราไม่ได้บังคับใครว่าต้องทำแบบนี้นะ มันคือการตกลงร่วมกัน 

สุนทร: เราไม่ได้มีแนวทางตายตัวว่าเราเป็นแนวไหน แต่เรามีความถนัดในเครื่องดนตรีที่เล่นเป็นพื้นฐาน สมมติช่วงหนึ่งเราสนใจเพลงแนวหนึ่ง เราก็ลองทำเพลงแบบนั้นโดยใช้องค์ประกอบของเครื่องดนตรีที่ถนัดใส่ลงไป 

ออย: อย่างเพลงล่าสุดคือเพลง ‘ลืม’ จะมีท่อนที่เป็นกึ่งๆ แรปและมีกลิ่นความเป็นร็อกหน่อยๆ เพราะช่วงนี้เทรนด์แรป ฮิปฮอปกำลังมาแรง และเรารู้สึกว่าดนตรีร็อกกำลังกลับมา 

ก่อนหน้านี้คุณไปเข้าร่วมเฟสติวัลมาแล้วหลายประเทศ การไปเล่นบนเวทีที่ต่างแดนสอนอะไรคุณบ้าง

ออย: ทุกประเทศที่เราไปเล่นไม่มีใครตัดสินดนตรีจากภาษาเลย ทุกคนไม่สนใจเลยว่าเราจะร้องเพลงภาษาอะไร เขาแค่มีความสุขกับดนตรีที่เราไปเล่น  ตื่นตาตื่นใจกับโชว์ที่เราทำ ทุกที่เอนจอยกับโชว์ของเรามาก ซึ่งออยรู้สึกว่าจริงๆ ในไทยน่าจะมีแบบนี้บ้าง บางทีคนจะคาดหวังว่างานแบบนี้ต้องเล่นควรจะเล่นโชว์แบบนี้ ลิสต์เพลงควรจะเป็นแบบนี้ แต่เรารู้สึกว่าจริงๆ ดนตรีมันคือศิลปะ คือภาษาสากล 

ต้น: ด้วยความเป็น Asia 7 เรามั่นใจในตัวเองอยู่แล้ว ยิ่งไปเล่นต่างถิ่นเราคือของแปลก มันจะรู้สึกว่าต้องโชว์ ต้องเต็มที่ มันเลยเป็นจุดที่ทำให้เราได้เรียนรู้ว่าภาษามันไม่ใช่กำแพงทางดนตรีอีกต่อไป

หลังจากนั้นเราก็ตกตะกอนว่าเราอยากมั่นใจกับการทำเพลงไทยนี่แหละ อยากทำไอ้สิ่งที่เราทำได้ดีอยู่แล้วให้มันถึง แค่มันถึง มันก็ขายได้ อันนี้คือสิ่งที่เราได้เรียนรู้จากการไปต่างประเทศ 

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ออกอัลบั้มเองได้ ไปเล่นคอนเสิร์ตที่ต่างประเทศมาแล้ว อะไรทำให้พวกคุณเลือกมาอยู่ในสังกัดของ Gene Lab

ต้น: ตอนเราปล่อย ‘ขวัญเจ้าเอย’ ซิงเกิลแรกๆ ราว 6-7 ปีที่แล้ว พี่โอมก็ตามตั้งแต่ซิงเกิลนั้น จนเราได้ออกอัลบั้ม พี่โอมก็ได้ทำค่าย Gene Lab และกำลังกำลังหาศิลปินเจน 2 ของค่าย เขาก็ทักมาก็เป็นจังหวะพอดีกัน วงเราไปทัวร์มาเยอะ มีซิงเกิ้ลมาก แต่เรารู้สึกว่าเรายังตันในตลาดบ้านเรา เพราะถ้าเราไม่ได้ไปเล่นงานเฟสติวัลคนฟังจะไม่ได้เห็น Asia 7 เลย อุตสาหกรรมเพลงป๊อปมันก็เป็นจุดที่เราต้องการไปเหมือนกัน

โยเย: จริงๆ ก่อนหน้านี้ก็มีหลายค่ายติดต่อเข้ามา แต่ด้วยไดเรกชั่นที่เขาวางไว้มันก็ไม่ตรงกับเรา แต่พอมาเป็น Gene Lab ด้วยความที่เป็นพี่โอมด้วย และเราเห็นว่าศิลปินในค่ายมีความหลากหลาย Tilly Birds เป็นแนวหนึ่ง Three Man Down เป็นแนวหนึ่ง The Darkest Romance เป็นอีกแนว เราก็คิดว่าถ้า Asia 7 ไปเป็นส่วนหนึ่งตรงนั้นมันก็ดูไม่ประหลาด มันดูมีแสงสว่างที่เราจะไปต่อได้ เราก็เลยคิดว่าเฮ้ย Gene Lab ก็ดูเป็นบ้านที่เหมาะกับเรา

ต้น: อีกย่างคือร่องของ Asia 7 ยังไม่มีคนใน Gene Lab ทำ และพี่โอมก็มองเห็นว่ามันจะเป็นยังไง  การเข้าค่ายมาคือเขาไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนแปลง Asia 7 ไปในทิศทางที่ไม่ใช่ Asia 7 

ความท้าทายของการทำเพลงในวันนี้คืออะไร

ต้น: พอมาอยู่ค่าย จากวงที่เคยอยากทำอะไรก็ทำ เรามีเป้าหมายมากขึ้น เพลงก็ต้องเข้าถึงคนทำมากขึ้น เอาใจตลาดมากขึ้น ไม่ใช่ทำเพลงเป็นศิลปะเพียวๆ เลย นี่ก็เป็นความท้าทายสำหรับวงเรา 

แต่ความเป็น Asia 7 มันยากตรงที่เรามีเครื่องดนตรีที่มันอาจจะดูประหลาดอยู่ด้วย บางทีเราก็มีกำแพงกับตัวเองว่ามันจะเวิร์กปะวะ มันดูเชยไหม มันจะไปอยู่ในซีนไหน ไปอยู่ในซีนป๊อปเขาก็รู้สึกว่าวงนี้มันประหลาด จะไปอยู่ในซีนพื้นบ้านไอ้วงนี้มันก็ดูโมเดิร์นไป ไปอยู่งานไหนมันก็เหมือนจะเป็นส่วนเกินของเขา มันเลยเป็นความท้าทายของเราที่จะทำให้ดนตรีแบบนี้เข้าไปสู่ในอุตสาหกรรมเพลง 

วันที่เราทำกันเอง เราไม่ได้คาดหวังนะครับว่าเราจะโด่งดัง แค่เราชอบมันและน่าจะมีคนชอบกับเรานะ แต่พอมันเปลี่ยนมาอยู่ในค่าย ความคาดหวังของคนรอบข้างเยอะมากขึ้น ความคาดหวังในตัวเอง ในวงเราก็เปลี่ยนไปมากขึ้น ความยากคือมันไม่เคยมีฟอร์แมตแบบนี้มาก่อน เราอาจจะเคยเห็นมือกีต้าร์ มือคีย์บอร์ด เป็นศิลปินในวงป๊อปทั่วไป แต่เรายังไม่เคยเห็นคนเล่นพิณหรือซอที่เป็นศิลปินในค่ายเพลงใหญ่ มันก็ท้าทายมากขึ้น

พวกคุณหาสมดุลระหว่างตัวตนของ Asia 7 และการทำเพลงเอาใจตลาดได้อย่างไร

ต้น: สำหรับผม มันไม่มีอะไรที่เป็น Asia 7 จริงๆ และมันก็ไม่มีอะไรที่เป็นตลาดจริงๆ หรอก ผมมองว่ามันแค่อัตตาของเรา เรายึดมั่นถือมั่นเรื่องนั้นไหม

ตอนนี้ Asia 7 กำลังจะปล่อยอัลบั้มเต็มอีกไม่กี่วัน ผมว่าอัตตานั้นมันลดลงและเปลี่ยนไปเยอะแล้ว เราทำเพลงที่เราทั้ง 8 คนชอบและลงมติว่ามันจะเป็นเพลงที่มีน้ำหนัก ความซับซ้อน และสีสันประมาณนี้ เราบาลานซ์แค่ตรงนั้นเองครับ ยังไงสุดท้ายถึงเราเล่นสิ่งที่มันแมสโคตรๆ แต่ให้คนอื่นมาตีกลองให้มีสำเนียงแบบพี่โน้ต (มือกลองของวง) มันก็ไม่ได้ 

ดิว: ไม่ว่าขั้นตอนการทำเพลงมันจะประกอบไปด้วยอะไรก็แล้วแต่ ผมว่าการทำศิลปะออกมาในรูปแบบดนตรีที่ทำให้คนฟังรู้สึกอิน มันสนุกกว่าการที่ทำแล้วเต็มไปด้วยอัตตา มันเหมือนเราสร้างงานศิลปะที่เราแคร์คนรับสาร เราจะไม่แยกว่าเพลงของเราคือศิลปะ ไม่แคร์เรื่องธุรกิจเลย จริงๆ พอเข้ามาอยู่กับค่าย เราได้มันสมองของค่ายด้วยซ้ำ พอเขามาช่วยเราคิดเราก็จะได้วัตถุดิบใหม่ๆ มาลองด้วย ผมว่ามันสนุกกว่าที่จะทำให้ศิลปะกับ business ไปด้วยกันได้

ความแตกต่างของอัลบั้มใหม่กับอัลบั้มแรกของพวกคุณคืออะไร

ออย: เราได้ลองทุกอย่างเท่าที่จะลองได้ อัลบั้มใหม่นี้ชื่อ ‘นักแสวงโชค’ หรือ The Seeker ซึ่งก็เหมือนพวกเราทั้ง 8 คนที่เป็นนักแสวงโชคที่กำลังแสวงหาอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะในชีวิตหรือวงการดนตรีเองก็ตาม การเล่นดนตรีของพวกเรามันเหมือนการทดลองไปเรื่อยๆ เพื่อค้นหาบางสิ่ง และจริงๆ ก็เปรียบเหมือนคนฟังทุกคนด้วย เพราะพวกเราต่างเป็นนักแสวงโชคในการใช้ชีวิต ทุกคนเกิดมาแล้วดับไป แต่ระหว่างทางนั้นก็เจออะไรมากมาย 

เพลงในอัลบั้มนี้มันจะไม่เหมือนกันสักเพลงเลย จะมีทั้งเพลงที่ทุกคนเคยได้ยินมาอยู่บ้างและมีเพลงที่ยังไม่ได้ปล่อย มีทั้งเพลงที่สื่อถึงความเป็น Asia 7 สุดๆ และเพลงที่ย่อยง่าย เพราะฉะนั้นอัลบั้มนี้เป็นอะไรที่คาดเดาไม่ค่อยได้เท่าไหร่ 

ดิว: เสริมออยเรื่องคำว่านักแสวงโชค สำหรับผม วิถีชีวิตของวง Asia 7 ที่เติบโตขึ้นมากับการค้นหาแนวดนตรีของเราก็เหมือนนักแสวงโชคเหมือนกัน เพราะทางที่พวกเราจะไปไม่ค่อยมีใครถางไว้ให้เดินทางเท่าไหร่ ไม่ใช่ไม่เคยมีใครทำดนตรีผสมผสานนะ มี มีเยอะด้วย แต่ที่มีเครื่องดนตรีหลายๆ ประเภทที่แตกต่างกันมารวมกันแบบนี้เราไม่ค่อยเห็น เราไม่มีต้นแบบชัดเจนว่าเราอยากเหมือนใคร การเดินทางของเราจึงเหมือนการถางทางใหม่ไปตลอดเวลา

การถางทางใหม่มันทำให้พวกคุณกังวลบ้างไหม

ต้น: จะเหลือเหรอครับ

ดิว: ทั้งกลัวและกังวลเลยครับ แต่บางครั้งที่เราไปเล่นคอนเสิร์ต มันจะมีความรู้สึกว่ากูไม่มีอะไรจะเสียเหมือนกัน คนดูเขาไม่ชอบก็ไม่แปลกใจ แต่ถ้าเขาชอบก็ดีไป อะไรแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้น สุดท้ายเราก็ทำเต็มที่ของเราที่สุด

ต้น: เหมือนล่าสุดไปเล่นที่ Gene Lab Concert ก็เป็นสิ่งที่ท้าทายมากๆ เพราะว่าเราไม่เคยเล่นคอนเสิร์ตที่มีคนเยอะขนาดนั้นในไทยเลย แล้วสล็อตของเราข้างหน้าคือ Three Man Down ข้างหลังคือไททศมิตร มันก็ยิ่งทำให้เรารู้สึกท้าทาย รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

ดิว: แต่พอมาอยู่ค่าย จะพูดว่าไม่มีอะไรเสียก็ไม่ได้ มันก็จะมีอะไรเสียแหละ เพราะมีคนคาดหวังกับเรา เราก็ต้องทำงานอยู่บนไทม์ไลน์และเงื่อนไขต่างๆ หรือความคาดหวังบางอย่างมากขึ้น 

ในขั้นตอนการทำเพลงเป็นอย่างไร มีวิธีทำเพลงยังไงให้ทั้ง 8 คนเห็นตรงกันว่าเป็นเพลงที่ ‘ใช่’

ออย: เราใช้วิธีการต่างคนต่างทำ (หัวเราะ) 

โยเย: ด้วยความที่คนเยอะ และพอเราอยู่ค่ายเราเริ่มมีไทม์ไลน์การทำงานเข้ามาเอี่ยว เพราะฉะนั้นเราจะใช้วิธีว่าใครมีไอเดียแล้วทำเลย จากนั้นเราเอาไอเดียนั้นมาใส่ตะกร้าตรงกลาง แล้วก็มาช่วยกันดูว่า อันไหนจะหยิบมายำกันต่อ ไอเดียตั้งต้นอาจจะเกิดขึ้นที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วเพลงมันจะถูกมายำด้วยมันสมองของคนแปดคน กลายเป็นเพลงหนึ่งเพลง

ต้น: แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าเพลงนั้นมันต้องการไปทิศทางไหนด้วย เพราะทุกคนใส่ไอเดียมามันก็จะฟุ้งอยู่แล้ว ซึ่งโชคดีเรามีคนในวงและโปรดิวเซอร์ช่วย ‘ตัดขอบ’ เพลงนั้น หมายถึงว่าทำให้มันมีความพอดีระหว่างการร้อง อารมณ์ เครื่องดนตรี ไม่งั้นมันจะล้นแน่นอน 

เพราะพอเราเป็นนักเรียนดนตรีมันก็จะมีความเนิร์ด เราจะคุยเรื่องเทคนิคซะส่วนใหญ่ แต่ความกลมมันไม่ใช่เรื่องเทคนิค มันคือเรื่องความรู้สึกด้วยว่าเพลงแบบนี้ป้าที่เขาขายก๋วยเตี๋ยวข้างล่างเขาจะอินกับเราหรือเปล่า หรือลุงขายลูกชิ้นหน้ามอเขาจะฟังถึงท่อนฮุกไหม หรือไปอยู่ในร้านเหล้ามันจะเขินไหม หรืออยู่ในแจ๊สเฟสมันจะอยู่ได้ไหมถ้าเพลงแมสขนาดนี้ 

แต่ก็ไม่ได้เอาตรงนั้นมาเป็นหลักนะ สุดท้ายคือความชอบและประสบการณ์ของ 8 คนแหละที่ทำให้มันกลมขึ้น

อยู่ด้วยกันมาหลายปี สิ่งสำคัญของการเป็นทีมเวิร์กที่ดีคืออะไร

ออย: คุยค่ะ การสื่อสารเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเราอยู่ด้วยกันหลายคน มันไม่ตีกันเลยมันเป็นไปไม่ได้ จริงๆ เราเคยมีประชุมครั้งใหญ่ที่คุยกันเรื่องอนาคตของวงเหมือนกัน จนสุดท้ายทุกคนก็เห็นพ้องต้องใจว่าทุกคนจะยึดสิ่งนี้เป็นหลัก ไม่ใช่อาชีพหลักนะ แต่เหมือนว่านี่คือบ้านสุดท้ายของเรา

8 คน 8 สมอง 8 ไอเดีย ทุกคนมีวิธีการเดินที่ไม่เหมือนกัน ทุกคนมีเป้าหมายที่ไม่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราจึงมานั่งคุยกันว่าเราจะมีทิศทางที่ชัดเจนที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่านี่คือสิ่งที่ทุกคนโอเคและอยากทำมันด้วยกัน นั่นคือการที่ Asia 7 เป็นที่รู้จักในประเทศ ให้เพลงของเราไปถึงคนฟังให้มากที่สุด ช่วยกันหาวิธีว่าจะทำยังไงที่จะทำให้สิ่งที่เรามีเป็นที่รู้จัก แต่ยังเป็นเราอยู่ 

รู้มาว่าอีกเป้าหมายหนึ่งของวงคือการผลักดันดนตรีไทยให้คนต่างชาติรู้จัก คุณมีวิธีการเบลนด์ดนตรีไทยลงไปในเพลงยังไงให้คนฟังไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียด

ต้น: เราไม่ตีกรอบตัวเอง คือก่อนหน้านี้เราหาคำตอบอยู่เหมือนกันว่าอะไรคือไทย อะไรคืออีสาน เพราะคนฟังบางคนยังงงอยู่เลยว่า Asia 7 เป็นวงอีสานร่วมสมัยเพราะมันมีพิณ อาจเพราะก่อนหน้านี้มันไม่เคยมีฟอร์แมตวงที่มีพินกับซอมาอยู่ด้วยกัน การทำวงของเราคือการทำลายฟอร์แมตที่มันเคยเกิดขึ้นมา 

การทำลายกรอบตรงนี้ลงทำให้เราไม่ต้องยึดติดว่าอะไรคือไทย หรืออะไรไม่ใช่ไทย สิ่งที่พวกเราทำขึ้นมามันเกิดจากความชอบของเราที่ถ่ายทอดผ่านเครื่องมือที่พวกเราถนัดเท่านั้นเอง ผมอาจจะชอบฟังเพลงที่ใช้กีต้าร์ ฟังเพลงร้อง แต่ผมใช้พิณเป็นเครื่องดนตรีที่ถ่ายทอดได้ดีที่สุด ผมเลยใช้มันถ่ายทอดออกมา 

ดิว: ผมรู้สึกว่าผลงานจะออกมายังไง มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเพลย์ลิสต์ของแต่ละคนฟังอะไรด้วย เพราะฉะนั้นทุกอย่างที่เป็น Asia 7 มันกลั่นกรองมาจากประสบการณ์การฟังเพลงหรือเทสของคน 8 คนมารวมกัน คำว่ารวมกันไม่ใช่ว่าเอามาใส่ขวดแล้วเขย่าออกมา แต่ผลผลิตของ Asia 7 คือสิ่งที่ตกผลึกออกมาจากระบบขององค์กรองค์กรหนึ่งเหมือนกันที่มีการคุยกัน เป็นองค์กรที่ไม่ได้มี hierarchy (ลำดับขั้น) ว่าใครเป็นเฮด แต่ถ้าใครมีเหตุผลว่าเพลงนี้ต้องมีจังหวะแบบนี้ ต้องช้า ต้องเร็วเท่านี้ ใครที่เห็นภาพชัดเจนพอที่จะจูงใจเพื่อนๆ มันก็จะทำให้ไอเดียนั้นกลั่นกรองออกมาเป็นเพลงได้

สุนทร: อีกปัจจัยหนึ่งคือประสบการณ์ในการทำเพลงของพวกเรานี่แหละที่ทำให้ดูไม่ยัดเยียด แน่นอนว่าตอนแรกๆ มันก็เริ่มต้นจากวิธีการที่คล้ายๆ ยัดเยียด รู้สึกว่าเครื่องดนตรีไทยน่าจะใส่ตรงนี้ได้ ลองผิดลองถูก แต่พอเล่นมาเรื่อยๆ เราก็จะรู้ว่าเล่นให้มันสมูทต้องทำยังไง

ดิว: อีกวิธีหนึ่งคือเรากล้าเปลี่ยนฟังก์ชั่นของสิ่งที่เครื่องดนตรีนั้นเคยเป็นเพื่อครีเอตบางสิ่งขึ้น ปกติเครื่องดีด สี ตี เป่า บางชิ้นจะเล่นท่อนโซโล่ บางชิ้นเล่นเป็นแบ็กกราวนด์ แต่เรากล้าเปลี่ยนฟังก์ชั่นมัน ทดลองให้มันออกมาไม่ซ้ำซ้อนกับสิ่งที่เป็นฟอร์แมต ก็จะทำให้เกิดมิติใหม่ขึ้น แต่ยังไงก็ตามเพื่อนในวงก็ต้องช่วยกันฟังว่ามันจะล้นหรือเปล่าด้วย

แล้ววินาทีนี้ สิ่งที่เราต้องการจากการเล่นดนตรีคืออะไร

ออย: มีหลายอย่าง ถ้าให้ตอบจริงๆ มันก็อาจจะเป็นเงิน เพราะมันเป็นอาชีพของพวกเราทุกคน แต่นอกเหนือจากนั้น การมาเล่นให้ Asia 7 คือเรามาด้วยแพสชั่นล้วนๆ เลย มาเพื่อปลดปล่อย 

สำหรับออย ออยรู้สึกว่าเราอยากได้ความสุขจากคนดู การที่เราได้ฟีดแบ็กว่าโห วงนี้เจ๋งจัง มีความสุขมากที่ได้มาดูวงนี้ ออยว่านี่คือความสุขที่สุดในฐานะศิลปินคนหนึ่ง เพราะว่าดนตรีมันคือสิ่งบันเทิงถูกไหมคะ ถ้าเล่นไปแล้วมันไม่บันเทิงมันก็ยังไงอยู่ การที่ทุกคนเต้น ร้องเพลง อินกับสิ่งที่เราพยายามจะสื่อ นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

โอม: น่าจะอยากให้เพลงเป็นที่รู้จัก เพลงไหนก็ได้ แต่ขอให้เป็นวงเรา ผมไม่รู้ว่าทุกคนจะรู้สึกเหมือนผมไหม คือต่อให้ผมไปเล่นแบ็กอัพให้วงดังเยอะแค่ไหน คนดูเยอะแค่ไหน แต่สุดท้ายการที่เราไปเล่นให้เขาเราก็ไม่ได้เล่นเพลงเราไง เราไม่ได้อยู่กับเขาใน Day 1 เหมือนทุกคนในวงนี้ แต่ในขณะเดียวกันถ้าวงเราคนดูไม่ถึงหลักพันก็ได้ แต่ถ้าเราได้ฟีดแบ็กกลับมาจากเพลงเราจริงๆ คนฟังร้องได้ รู้จักเรา แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว

พวกคุณมองทางเดินข้างหน้าไว้ยังไง

บูม: จริงๆ ตั้งแต่ตั้งวงมา ผมไม่ได้มองอนาคตของวงขนาดนั้น แค่รู้สึกว่าได้เล่นด้วยกันมันก็สนุกแล้ว มันจะไปไกลขนาดไหนเราก็พร้อมไปด้วยกัน (ทุกคนปรบมือ)

สุนทร: อนาคตไม่ใช่สถานที่ แต่คือผู้คน (ทุกคน: นี่ คมกริ๊บ)

ต้น: ใช่ เราไม่ได้มองว่ามันต้องไปไกลขนาดไหน แค่ไปด้วยกัน และจริงๆ เป้าหมายของเราก็เปลี่ยนไปตามเวลา วันนี้เราอยากทำคอนเสิร์ตให้ดี วันถัดมาเราอยากทำเพลงแมส วันต่อมาก็คิดว่าจะไปต่างประเทศต้องทำเพลงยังไง มันมีสิ่งเหล่านี้มาหล่อเลี้ยงทำให้วงไปต่อ ทำให้เรามีไฟตลอดเวลา ถามว่าจะไปในทิศทางไหนผมยังไม่แน่ใจ แต่เป้าหมายของเราเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ใจหนึ่งผมยังอยากไปเล่นงานกาชาดเลย 

ออย: เรายังอยากเล่นงานแบบงานบวช

ต้น: ใช่ๆ คนอาจจะมองว่า Asia 7 คือวงที่เพลงยิ่งใหญ่อลังการ ต้องเล่นเฟสติวัลเท่านั้น แต่เพลงเหยดโด้เราก็เล่นนะ ออยร้องได้หมด พี่สุนทรเอนเตอร์เทนได้หมด มันไปได้ แต่เรายังไม่เคยเห็นมุมนั้นของ Asia 7 เท่านั้นเอง เราเองก็อยากทำสิ่งที่สนุก 

สุดท้ายแล้วมันคือการที่เราได้เล่นดนตรีด้วยกัน จะแนวไหนก็ได้ทั้งนั้น

The post การเดินทางในปีที่ 7 ของ Asia 7 วงดนตรีฟิวชั่นที่อยากผลักดันดนตรีไทยให้ป๊อปมากขึ้น appeared first on a day magazine.

หนึ่งในนั้นคือ ณัฐ-ณัฐวัฒน์ แสงวิจิตร มือกีต้าร์วง Klear วงดนตรี 4 สมาชิกซึ่งอยู่ในวงการมาเกือบ 20 ปีแล้ว ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา เขารับหน้าที่โปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินหลายคน และเริ่มมีลายเซ็นที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ 

EARGASM BY PAT BOONSINSUKH EP.53 นอกจากเรื่องของวง Klear ณัฐจะมาเล่าให้ฟังถึงเส้นทางการเป็นโปรดิวเซอร์ซึ่งน่าสนใจไม่แพ้งานนักดนตรีเลย

The post ณัฐ-ณัฐวัฒน์ แสงวิจิตร มือกีต้าร์วง Klear กับเส้นทางการเป็นโปรดิวเซอร์ | EARGASM BY PAT BOONSINSUKH EP.53 appeared first on a day magazine.

ปกติแผ่นเสียงที่เราคุ้นเคยคือขนาด 12 นิ้ว เป็นแผ่นที่บรรจุอัลบั้มเพลงที่เรียกว่า LP – Long Play ความยาวของดนตรีที่บรรจุได้ในแต่ละด้านของแผ่นเสียงคือราวๆ 23 นาที (เป็นเหตุผลที่ในยุครุ่งเรืองของแผ่นเสียง อัลบั้มทั่วไปมักมีความยาวราวๆ 40 นาที) ส่วนแผ่นเสียง 7 นิ้วนั้นมักจะเป็นแผ่นซิงเกิ้ล – Single ที่บรรจุดนตรีได้น้อยกว่า เน้นขายเป็นเพลงเดียว และมีแถมเพลงหน้า B อีกเพลง หรือบางทีรวมสองด้านของแผ่นก็มักบรรจุได้มากสุดราว 4 เพลง กลายเป็น EP – Extended Play ขนาดย่อมๆ ก็ได้ (แต่ก็ยังมีแผ่นเสียงอีกขนาดที่ทำเป็น EP ได้สะใจกว่า คือขนาด 10 นิ้ว ซึ่งบรรจุเพลงได้มากกว่าแผ่น 7 นิ้ว แต่น้อยกว่าแผ่น 12 นิ้ว)

ว่ากันที่แผ่นซิงเกิ้ลขนาด 7 นิ้ว มันต่างจากขนาด 12×12 นิ้วของอัลบั้มแผ่นเสียงที่คนคุ้นเคยพอสมควร แต่ก็เป็นขนาดที่กำลังน่ารัก ถือสบายๆ ได้ด้วยมือข้างเดียว เป็นขนาดที่ยังใหญ่กว่าขนาดของปกซีดีหรือเทปคาสเสตต์ ทำให้มีพื้นที่สำหรับอาร์ตเวิร์กบนปกอยู่พอสมควร ก็เลยมีคนที่ชอบเล่นแผ่นเสียง 7 นิ้วกันอยู่ไม่น้อย ลองคิดดูว่านี่คือวัตถุที่บรรจุบทเพลงหนึ่งหรือสองเพลงที่เราชื่นชอบ มีอาร์ตเวิร์กที่กำลังพอดิบพอดี คิดแบบนี้ก็น่าสะสมเอาไว้ หรือไม่ก็น่าซื้อเป็นของขวัญให้กับคนรักดนตรีเลยล่ะ

ในวันที่แผ่นเสียงกลับมากลายเป็นกระแสในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีอัลบั้มเพลงไทยที่ถูกผลิตเป็นแผ่น 12 นิ้วจำนวนมหาศาล มากันหมดทั้งเพลงเก่าๆ หลายยุคสมัย และอัลบั้มของศิลปินรุ่นใหม่ที่เพิ่งออกสดๆ ร้อนๆ แต่งานเพลงที่ถูกผลิตในรูปแบบแผ่นซิงเกิ้ลหรือแผ่น 7 นิ้วกลับมีน้อยมาก … ทั้งๆ ที่คนที่มีเครื่องเล่นแผ่นเสียงแล้วก็สามารถเล่นแผ่นเสียงได้ทุกขนาดนั่นแหละ

ปลายปี 2563 ค่ายเพลง What The Duck เกิดไอเดียน่ารักๆ ที่เอาผลงานเพลงของศิลปินในค่ายมาผลิตเป็นแผ่นเสียงขนาด 7 นิ้ว โดยมีศิลปินอย่าง Morvasu, Plastic Plastic, Landokmai, BOWKYLION และ Loserpop เอาเพลงมาคนละ 2 เพลง กลายเป็นแผ่นซิงเกิ้ลแบบที่เรียกว่า Double A Side คือให้ความสำคัญกับทั้งสองเพลงในสองด้านของแผ่นเท่าๆ กัน และปกของแผ่นเสียง 7 นิ้วเซ็ตนี้ส่วนหนึ่งก็ดีไซน์เหมือนมีปก 2 หน้า 2 ด้านเลยทีเดียว

แผ่นเสียง 7 นิ้วเซ็ตนี้ได้รับการตอบรับดีพอสมควร แผ่นของ BOWKYLION นั้นขายหมดไปแล้ว ส่วนของศิลปินรายอื่นๆ ก็เหลือน้อยมากแล้ว

ส่วนตัวแล้วผมคิดว่าการเลือกเพลง 2 เพลงมาทำเป็นแผ่น 7 นิ้วนั้นยากพอสมควรนะครับ ถือเป็นการ ‘จับคู่’ เพลงที่ต้องส่งเสริมกัน หรือไม่ก็แตกต่างแต่บางสิ่งบางอย่างเชื่อมโยงกัน สำหรับศิลปินบางรายเพิ่งปล่อยเพลงมาไม่มากก็อาจจะมีตัวเลือกอยู่ไม่มาก ก็เลือกยากอยู่ บางรายอย่าง Morvasu และ Loserpop นั้นแทบถือว่าเป็นการออกงานใหม่ในรูปแบบแผ่นเสียง 7 นิ้วก่อนฟอร์แมตที่จับต้องได้แบบอื่นๆ เลยทีเดียว แต่สำหรับวง Plastic Plastic ที่ถึงจะเป็นศิลปินรุ่นใหม่แต่ก็มีอัลบั้มมาแล้ว 2 ชุด กับอีพีอีก 1 ชุด ผมคิดว่าการเลือกเพลงมาแค่ 2 เพลงนั้นยิ่งยากไปอีกแบบ

Plastic Plastic เป็นวงของสองพี่น้อง ป้อง-ปกป้อง จิตดี และ เพลง-ต้องตา จิตดี ที่แต่งเพลงและทำดนตรีกันเอง เพลงของพวกเขาเป็นเพลงป๊อปก็จริง แต่ก็มีรายละเอียดลูกเล่นและครีเอทีฟทางดนตรีอยู่ไม่น้อย เพลงของ Plastic Plastic มีทั้งเพลงที่ร้องภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และร้องทั้งสองภาษา มีเพลงที่ชื่อแปลกๆ และดนตรีสนุกๆ อย่าง ‘หยิบแฮมเป็นแผ่นที่หก’, ‘We’re Dancing Like Crazy!’ หรือ ‘Summer Hibernation’ ไปจนถึงเพลงป๊อปที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาอย่าง ‘วันก่อน’ และ ‘This Year’

และ 2 เพลงของ Plastic Plastic ที่ถูกเลือกมาบรรจุเป็นแผ่นเสียง 7 นิ้วก็คือ ‘Merry Go Round’ กับ ‘With Me’ …พวกเขาตั้งชื่อแผ่นเสียง 7 นิ้วชุดนี้ด้วยการเอาชื่อเพลง 2 เพลงมารวมกันว่า Go Round With Me 

สำหรับการจับคู่แล้ว ผมคิดว่าเป็นการเลือกคู่เพลงที่น่าสนใจเอามากๆ

‘Merry Go Round’ นั้นเป็นเพลงเปิดอัลบั้มชุดที่ 2 ของวงที่ชื่อ Anything Goes! (พ.ศ. 2561) ซึ่งเป็นอัลบั้มที่สองพี่น้องจิตดีทดลองทางสุ้มซาวนด์สนุกๆ หลายๆ อย่าง พอเป็นเพลงเปิดอัลบั้มทั้งตั้งใจจะสนุก ก็เลยต้องฉูดฉาดเป็นพิเศษ ทำให้ ‘Merry Go Round’ เป็นเพลงที่มีสีสันทางดนตรีเยอะมาก เนื้อหาในท่อนเวิร์สนั้นก็บรรจุประสบการณ์แปลกๆ สนุกๆ น่ารักๆ อย่างเช่นการบินไปเที่ยวอลาสก้า การไปดาวอังคารกับซูเปอร์สตาร์ หรือการทานไอศครีมเชอร์เบทอร่อยๆ พอถึงท่อนฮุกก็บอกว่าแต่ในฤดูร้อนนี้ ฉันมีเธอแล้ว ก็เพียงพอแล้วล่ะ ไม่ต้องการประสบการณ์แบบการไปนั่งบนม้าหมุนอะไรแบบนั้นอีกแล้ว เสียงดนตรีกรุ๊งกริ๊งและกระฉึกกระฉัก เสียงร้องของต้องตาเบิกบานชวนให้จินตนาการว่าเธอกำลังยิ้มสว่างไสวหรือกำลังหัวเราะอยู่ (มิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ตลกและน่ารักมาก ลองไปหาดูกันนะครับ)

กลับกันกับเพลง ‘With Me’ ซึ่งเป็นแทร็กที่ 6 จากอัลบั้มแรกของวง ชุด Stay at Home (พ.ศ. 2559) เพลงนี้กลับเป็นป๊อปที่เรียบง่าย จังหวะแสนสบาย เนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษเหมือนกัน แต่เป็นเนื้อความที่พูดตรงๆ กับคนที่เราให้ความสำคัญ อยากสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกัน เป็นคนที่อยู่ใกล้กันทั้งในยามสุขและทุกข์ เนื้อเพลงเพลงนี้เพียงย้ำเตือนถึงการไม่ปล่อยมือทิ้งกันไป และบอกกล่าวถึงความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันอยู่เสมอ เพลงนี้จัดวางเสียงดนตรีอย่างไม่ฉูดฉาด แต่โปร่งโล่ง ฟังง่าย เสียงร้องของต้องตาเหมือนเธอกำลังยิ้มบางๆ ไปพร้อมกับการสบตากับเราตรงๆ

ด้วยเพลง 2 เพลงนี้ กลายเป็นว่าวง Plastic Plastic พูดกับเราเรื่องการ ‘อยู่ด้วยกัน’ กับคนที่เรารักในแบบที่ครอบคลุมทั้งในยามที่กำลังสุขสนุกสนาน ยามที่มีปัญหา หรือยามที่นั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ จ้องมองดวงอาทิตย์ที่กำลังอำลาขอบฟ้าไปด้วยกัน

Go Round With Me เลยกลายเป็นแผ่นเสียงแผ่นเล็กๆ ที่บรรจุเพลง 2 เพลงที่เปิดฟังได้เรื่อยๆ แม้ในยามรื่นเริงหรือในยามนิ่งสงบ เป็นแผ่นเสียง 7 นิ้วที่คนรักสามารถฟังไปด้วยกันได้ หรือใช้มอบให้เป็นของขวัญเปี่ยมความหมายสำหรับคนที่เรารักก็ย่อมได้

และในแง่ของขวัญที่เอาไว้ชื่นชมแล้ว ปกอัลบั้มที่เป็นรูปถ่ายจากฝีมือของเพลง-ต้องตา จิตดี ก็ดูเป็นงานศิลปะสีสวยที่ปนๆ ทั้งความหวาน ความหม่น ความสุข ความสนุก ความเศร้า เหมือนๆ กับเป็นตัวแทนส่วนผสมของความรักได้เหมือนกัน

ว่าแต่ว่า คุณรู้จักความรักกันไหมครับ?

ในความเห็นของผม แผ่นเสียงแผ่นเล็กๆ ที่บรรจุผลงานแค่ 2 บทเพลงจากวง Plastic Plastic แผ่นนี้ พอจะเป็นตัวแทนของเพลงรักและความรักได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ

——-แผ่นเสียง Go Round With Me และแผ่นเสียงบางแผ่นของ What The Duck ที่ออกมาพร้อมกัน ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้ https://happeningandfriends.com/product-detail/4203?lang=th

The post Plastic Plastic : Go Round With Me แผ่นเสียงที่เล่าเรื่องความรักในสองบทเพลง appeared first on a day magazine.