แล้วตั้งแต่นั้นมาก็ติดงอมแงมเลยค่ะ

ซีรีส์เรื่องนี้ดำเนินมาแล้ว 2 ซีซั่น ซีซั่นละ 8 ตอน แต่จนตอนนี้ปมของเนื้อเรื่องยังคลี่คลายไม่หมด เห็นว่าซีซั่นที่ 3 จะเริ่มวันที่ 18 มีนาคม ตอนบทความนี้ลงให้อ่าน เราก็คงได้เริ่มดูไปบ้างแล้ว

ถ้าใครที่ผ่านตาซีรีส์ไต้หวันยุค 2000s มาบ้าง น่าจะคุ้นหน้านักแสดงนำของเรื่องนี้ หลิน ซินหรู หรือ Ruby Lin ที่เรื่องนี้เธอยังรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ด้วย เราเคยได้ยินมาบ้างว่าเธอเริ่มทำหน้าที่โปรดิวเซอร์ควบคู่ไปกับงานแสดงตั้งแต่หลายปีก่อน แต่ก็ไม่เคยติดตามผลงานจริงจัง และขอสารภาพว่าไม่ได้คิดเลยว่าผลงานของเธอจะออกมาดีขนาดนี้ นอกจากนี้ยังมี หยาง จิ่งหวา หยาง โย่วหนิง เฟิ่ง เสี่ยวเยว่ จาง เซวียนรุ่ย ที่เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในไต้หวันมารับบทนำร่วมด้วย

Light the Night หรือชื่อภาษาไทยว่า แสงราตรี เป็นซีรีส์แนวดราม่าสืบสวนสอบสวน โดยเรื่องราวทั้งหมดมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ไนต์คลับสไตล์ญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง เรื่องค่อยๆ ถูกเล่าผ่านความขัดแย้งของเหล่าหญิงสาวที่ทำงานเป็นสาวนั่งดริงก์ในร้าน ทั้งเรื่องธุรกิจ ความสัมพันธ์ ครอบครัว นำไปสู่ปมอาชญากรรมที่ดูจะใหญ่ขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านมาแล้ว 2 ซีซั่น คนดูอย่างเราที่คิดว่าเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ก็ยังจะคอยถูกตลบหลังด้วยเรื่องราวที่พลิกผันไปมาอยู่ไม่สิ้นสุด

จากตอนแรกที่คิดว่าเรื่องนี้คงเป็นแค่ซีรีส์แนวแก่งแย่งกันในที่ทำงานก็ต้องเซอร์ไพรส์กับเรื่องราวที่ซับซ้อน และดราม่ากว่าที่คิด และทำให้เราได้เห็นสังคมไต้หวันในอีกมุม ที่เป็นชีวิตของคนในย่านเริงรมย์และได้รับอิทธิพลจากญี่ปุ่นอย่างเห็นได้ชัด 

เราตั้งใจให้บทความนี้ไม่มีการสปอยล์เนื้อเรื่อง และคิดว่าถ้าใครสนใจซีรีส์เรื่องนี้และไปตามดูก็จะรู้ได้เลยว่าตรงไหนบ้างในเรื่องที่แสดงถึงมุมความเป็นญี่ปุ่นในไต้หวัน แต่อยากมาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับร้านที่มีสาวๆ เป็นเพื่อนกินดื่มลักษณะนี้ในไต้หวันกันค่ะ

ครั้งหนึ่งระหว่างที่เลือกบทความไปอ่านประกอบการรายงานในคลาสเรียนภาษาจีน เราเลือกหัวข้อประวัติศาสตร์คาเฟ่ในไต้หวัน เพราะเคยคุยกับเหล่าซือว่าสมัยก่อนอากงอาม่าเคยเปิดร้านกาแฟ ซึ่งร้านกาแฟในความหมายของเราก็คือร้านกาแฟโบราณในห้องแถวไม้แบบที่มีสภากาแฟ แต่เหล่าซือก็ดูจะตื่นเต้นมาก อาจเพราะไต้หวันไม่ได้มีร้านลักษณะนี้ในสมัยก่อน แต่เดี๋ยวนี้คาเฟ่ดีๆ ก็ดูจะมีอยู่ทั่วทุกมุมเมืองทั้งในไทเป และเมืองอื่นๆ แล้วคาเฟ่เหล่านี้มาจากไหนนะ 

อันที่จริงคาเฟ่ในไต้หวันมีมานานตั้งแต่สมัยอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น แต่เพราะคาเฟ่สมัยนั้นเป็นร้านสำหรับคนเฉพาะกลุ่มเท่านั้น เช่น คนในชนชั้นปกครอง ศิลปิน นักเขียน ไม่ใช่ร้านที่คนทั่วไปจะเข้าไปใช้บริการแบบร้านกาแฟโบราณตามห้องแถวที่คนไทยคุ้นเคยกับโอเลี้ยง โอยัวะ กันมาตั้งแต่รุ่นอากงอาม่า คาเฟ่ในยุคแรกๆ ของไต้หวันนั้นตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างดี ให้ความรู้สึกหรูหรา และอาจเสิร์ฟอาหารตะวันตกด้วย เช่น ร้าน Bolero ที่เปิดให้บริการ ณ ย่านต้าเต้าเฉิงตั้งแต่ปี 1934 มาจนปัจจุบัน เสิร์ฟเครื่องดื่มและอาหารฝรั่งเศส หรือร้าน Cafe Astoria ที่มีประวัติยาวนาน เคยเปิดร้านครั้งแรกที่เซี่ยงไฮ้ ก่อนจะย้ายมายังไทเปในปี 1949 ก็เสิร์ฟอาหารสูตรดั้งเดิมจากตำราอาหารรัสเซีย คาเฟ่ทั้งสองแห่งนี้เคยเป็นแหล่งรวมตัวของศิลปิน นักคิด นักเขียนชั้นนำของไต้หวัน ที่มาถกกันเรื่องแวดวงศิลปะและความเป็นไปของสังคม

ในยุคหนึ่ง คำว่า ‘คาเฟ่’ ในสังคมไทยชวนให้นึกถึงแหล่งเที่ยวกลางคืนที่มีการแสดงตลก ร้องเพลง แอลกอฮอล์ และเพื่อนนั่งดื่ม คาเฟ่ในไต้หวันเองก็เช่นกัน ในยุคหนึ่ง ช่วงประมาณทศวรรษที่ 1930s ถูกเรียกว่า​ ‘ยุคของพนักงานเสิร์ฟหญิง’ (女給時代) 

พนักงานเสิร์ฟหญิงที่ว่าเป็นพนักงานที่ทำหน้าที่บริการผู้มาใช้บริการในคาเฟ่ แต่งตัวในชุดกิโมโนและมีผ้ากันเปื้อนสีขาว ให้ความรู้สึกคล้าย ‘เมดคาเฟ่’ ในยุคปัจจุบัน พวกเธอจะไม่ได้รับค่าจ้างจากร้านแม้จะทำงานในร้านก็ตาม แต่รายได้ของพวกเธอคือทิปที่ได้รับจากลูกค้า เพราะฉะนั้นงานที่สำคัญกว่าการเสิร์ฟและทำความสะอาด คือต้องสื่อสารกับลูกค้าให้ได้ทั้งในภาษาไต้หวัน ภาษาจีนกลาง และภาษาญี่ปุ่น ต้องรอบรู้ในทุกหัวข้อบทสนทนา และหลายครั้งก็ต้องทำหน้าที่เป็นเหมือนแฟนสาวชั่วคราวเมื่อลูกค้าอยู่ในร้าน งานของพวกเธอแทบไม่ต่างจากงานของตัวละครนำในเรื่อง Light the Night 

ปัจจุบันคาเฟ่ที่มีพนักงานเสิร์ฟสาวในชุดกิโมโนไม่มีอีกต่อไป แต่ร้านคาเฟ่สไตล์วินเทจอย่าง Bolero และ Cafe Astoria ยังให้บริการอยู่สำหรับคนที่ต้องการย้อนไปสัมผัสบรรยากาศไทเปยุคเกือบร้อยปีก่อน เช่นกันกับย่านเถียวทง ใกล้สถานีจงซาน ที่เป็นฉากของเรื่อง Light the Night ยังมีบาร์ญี่ปุ่น ร้านอาหารแบบอิซากายะ ไคเซกิเปิดอยู่ทั่วไป

ข้อมูลสถานที่

Bolero

ร้านอาหารเก่าแก่ที่ผ่านมือเจ้าของมาแล้ว 3 เจเนอเรชั่น การตกแต่งให้อารมณ์แบบภัตตาคารย้อนยุค เสิร์ฟอาหารฝรั่งเศส และมีเมนูสเต็กเนื้อที่ขึ้นชื่อ
No. 308, Minsheng West Road, Datong District, Taipei City, 103

Cafe Astoria

คาเฟ่ที่มีการตกแต่งและเสิร์ฟอาหารสไตล์ยุโรป มีอาหารรัสเซียที่หาทานได้ยากในไต้หวันทั้งคาวและหวาน

No. 5, Section 1, Wuchang Street, Zhongzheng District, Taipei City, 100

ย่านเถียวทง (條通商圈)

ย่านช้อปปิ้งใกล้สถานีจงซาน เป็นย่านการค้าเก่าแก่ตั้งแต่สมัยการปกครองของญี่ปุ่น ทำให้ย่านนี้มีร้านค้า ร้านอาหาร และบาร์สไตล์ญี่ปุ่นมากมาย ตั้งอยู่ระหว่างสถานี Zhongshan ทางออก 2 และสถานี Songjiang Nanjing ทางออก 1 ถนน Zhongshan North ไปถึงถนน Xinsheng North

อ้างอิง

https://www.storm.mg/lifestyle/1749723?mode=whole

https://cafeworker.pixnet.net/blog/post/240271340

https://www.astoria.com.tw

https://bolero1934.com

The post สาวเสิร์ฟในชุดกิโมโนและผ้ากันเปื้อนในยุคหนึ่งของคาเฟ่ไต้หวัน appeared first on a day magazine.

ถ้านึกถึงวงการขับขี่ 2 ล้อในกรุงเทพฯ เรามักจะนึกถึงพี่วินมอเตอร์ไซค์ที่ทำหน้าที่เป็นระบบขนส่งในระยะทางสั้นๆ ถ้าเมื่อไรที่ต้องเดินเท้าเข้าตรอกซอกซอยคำนวณแล้วว่าไม่ต่ำกว่า 10 นาที พี่วินก็เป็นทางเลือกที่ทั้งประหยัดเวลาและซื้อความสะดวก แต่พอย้ายมาอยู่ไทเปซึ่งก็มีซอกซอยเล็กๆ ไม่ต่างจากกรุงเทพฯ ปีแรกของการเดินเท้า 10-20 นาทีแบบที่หันไปทางไหนก็ไม่มีวินมอเตอร์ไซค์เป็นอะไรที่ต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่เหมือนกัน จะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ขี่จักรยานไม่แข็ง จนเพื่อนไต้หวันไม่ยอมให้เราขี่จักรยานเด็ดขาดถ้าไปออกทริปด้วยกัน บริการ YouBike ที่หลายคนชื่นชมเลยไม่เคยได้เป็นหนึ่งในตัวเลือกการเดินทางของเรา ทั้งๆ ที่หันไปทางไหนก็เจอสถานียืม/คืนรถ YouBike อย่างที่ถ้าขี่จักรยานได้ชีวิตของเราก็คงจะสะดวกขึ้นมากๆ

โครงการ YouBike เริ่มเปิดให้ทดลองใช้งานในพื้นที่เขตซิ่นอี้ตั้งแต่ปี 2009 ภายใต้แนวคิดที่อยากให้ลดการใช้ยานพาหนะส่วนตัวที่ก่อให้เกิดมลพิษ และเป็นอีกหนึ่งทางเลือกการเดินทางเคลื่อนย้ายผู้คนรองจากระบบรถไฟฟ้าและรถเมล์ในไทเป สถิติในปี 2021 มีสถานี YouBike ในไทเปครบ 800 สถานี และมีการใช้งานเฉพาะในไทเปแล้วกว่าสองร้อยล้านครั้ง ไม่นับรวมการให้บริการในเมืองอื่นๆ เช่น นิวไทเป เถาหยวน ซินจู๋ และไถจง

นอกจากนี้ในปี 2021 ยังเป็นปีที่เปิดใช้งาน YouBike 2.0 อย่างเป็นทางการด้วย หลังจากที่เริ่มเปิดทดลองใช้เป็นครั้งแรกในย่านกงก่วนและรอบมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan University) ตั้งแต่ต้นปี 2020 โดยเวอร์ชั่นนี้แตกต่างจากเวอร์ชั่นก่อนหน้าตรงที่ใช้สถานีจอดที่กะทัดรัดขึ้น ทำให้ประหยัดพื้นที่มากกว่าเดิม ออกแบบให้จ่ายเงินง่ายด้วยการสแกนผ่านมือถือหรือใช้อีซี่การ์ดผ่านแผงควบคุมด้านหน้าของจักรยาน โดยการทำงานของระบบต่างๆ ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ผ่านแผงขนาดเล็กด้านหน้าของจักรยานเช่นกัน หลังใช้งานมาสิบกว่าปี ต่อจากนี้ YouBike 1.0 ก็จะค่อยๆ ถูกเปลี่ยนเป็น YouBike 2.0 ที่แน่นอนว่าใหม่กว่า สะดวกกว่า และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้นด้วย

ส่วน Gogoro เป็นแบรนด์สกูตเตอร์ไฟฟ้าที่เรารู้จักตั้งแต่ปีแรกที่มาถึงไต้หวัน รูปร่างหน้าตาน่ารักดูต่างจากสกูตเตอร์ทั่วไปที่เน้นดีไซน์โฉบเฉี่ยว รวมถึงเสียงของการขับเคลื่อนด้วยระบบไฟฟ้าที่เมื่อได้ยินครั้งแรกชวนให้ยานพาหนะในโลกอนาคตที่ตอนเด็กๆ เคยดูจากแอนิเมชั่นโดราเอมอน เรายังจำครั้งแรกที่เห็นคนขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าแบรนด์นี้ผ่านหน้าไปได้อยู่จนตอนนี้ และหลังจากนั้นเราก็ได้เห็นจำนวนสกูตเตอร์ไฟฟ้าแบรนด์นี้บนท้องถนนในไต้หวันมากขึ้นเรื่อยๆ 

นอกจากการเป็นผู้เล่นในตลาดสกูตเตอร์ไฟฟ้ารายแรกๆ แล้ว Gogoro ยังสร้างอีโคซิสเท็มของระบบการขับเคลื่อนสองล้อให้ฉลาดและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ทั่วไทเปจะเห็นสถานีเปลี่ยนแบตเตอรี่ของ Gogoro กระจายอยู่ตามตึกแถวริมถนน หรือลานจอดรถกลางแจ้ง มีทั้งที่ขนาดกะทัดรัดหรือขนาดใหญ่หน่อย ถ้าคอยเฝ้าดูอยู่จะเห็นเจ้าของสกูตเตอร์ไฟฟ้าขับสกูตเตอร์ของตัวเองเข้ามาเทียบ ยกแบตเตอรี่ในสกูตเตอร์ของตัวเองขึ้นมาเปลี่ยนกับแบตเตอรี่ที่ชาร์จไฟไว้จนเต็มจากสถานี แล้วก็ขับออกไปใหม่ได้ทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาไม่กี่วินาที เพราะระบบการเปลี่ยนแบตเตอรี่นี้ถูกออกแบบให้สามารถจ่ายเงินผ่านระบบบอกรับสมาชิก (Subscription) ที่ในปีนี้มียอดสมาชิกรายเดือนมากกว่า 400,000 คนแล้วเรียบร้อย

ในปี 2019 Gogoro ยังเปิดตัวเช่าสกูตเตอร์ไฟฟ้าชื่อ GoShare โดยให้ผู้เช่าสามารถลงทะเบียน อัพโหลดใบขับขี่ สั่งจ่ายเงิน และค้นหาสกูตเตอร์ที่สามารถเช่าได้ใกล้ตัวผ่านแอปพลิเคชัน ถ้าเกิดว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนแบตเตอรี่ก็สามารถใช้สถานีเปลี่ยนแบตเตอรี่ของ Gogoro ได้เหมือนกับเจ้าของสกูตเตอร์ไฟฟ้าคนอื่นๆ ซึ่งเป็นบริการนี้เองที่ทำให้เราตัดสินใจว่าจะต้องหัดใช้สกูตเตอร์เพื่อจะได้ลองใช้งานเจ้า GoShare นี้ดูบ้าง หลังจากหัดขี่ YouBike 2.0 คล่องแล้ว

ในเมื่อมีคนออกแบบระบบที่น่าสะดวกสบายออกมาขนาดนี้แล้ว น่าจะถึงเวลาที่เราจะลองใช้จริงๆ จังๆ ดูบ้างสักที หวังว่าครั้งหน้าที่เราพูดถึง YouBike และ Gogoro จะเป็นการแชร์ประสบการณ์ที่ไปลองขี่มาแล้วจริงๆ ส่วนคราวนี้น่าจะต้องขอตัวไปซ้อมขี่จักรยานต่อก่อนแล้วค่ะ

The post YouBike และ Gogoro สองผู้นำรันวงการสองล้อไต้หวัน appeared first on a day magazine.

Not Just Library คือพื้นที่แห่งนั้น จากโรงอาบน้ำเก่าแก่อายุกว่า 83 ปี อดีตเคยให้บริการแก่พนักงานหญิงในโรงงานได้ชำระล้างร่างกายหลังการทำงาน เมื่อโรงงานปิดตัวลง เรื่องราวของโรงอาบน้ำแห่งนี้ก็เลือนหายไปตามกาลเวลา 

แม้พื้นที่โรงงานยาสูบจะถูกเปิดใช้งานขึ้นอีกครั้งในรูปแบบของสวนศิลปวัฒนธรรมซงซาน แต่พื้นที่แห่งนี้ก็ถูกใช้เป็นเพียงโกดังเก็บของเท่านั้น จนกระทั่งที่ตั้งเดิมของ Not Just Library ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป โกดังเก็บของอดีตโรงอาบน้ำแห่งนี้จึงถูกเลือกขึ้นมาเป็นที่ตั้งแห่งใหม่ 

ด้วยลักษณะของพื้นที่ที่เป็นเอกลักษณ์ของโรงอาบน้ำ อีกทั้งยังติดข้อจำกัดของอาคารทางประวัติศาสตร์ที่ห้ามปรับเปลี่ยนโครงสร้าง หรือแม้แต่ขุด เจาะ ใดๆ ทั้งสิ้น เป็นโจทย์ใหญ่ของทีมดีไซน์ที่นำโดย คุณจอห์นนี่ ชิว จาก JC Architecture 

เพราะประสบการณ์ที่เคยอาศัยในหลายประเทศนอกจากไต้หวัน คือ สวีเดน ญี่ปุ่น อเมริกา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ เขาจึงนึกถึงความเป็นวัฒนธรรมห้องสมุดเพื่อการเรียนรู้ของตะวันตก ผสมกับวัฒนธรรมโรงอาบน้ำในเอเชีย 

“ผมเคยตื่นตาตื่นใจกับห้องสมุดเมืองสตอกโฮล์ม หรือห้องสมุดเมืองนิวยอร์กที่ยิ่งใหญ่และมีเพดานที่เปิดสูง แต่ผมอยากให้ที่นี่มีชีวิตชีวามากกว่านั้น เพราะมันยังมีความเป็นโรงอาบน้ำด้วย ผมเลยคิดถึงวิธีที่ผู้คนใช้ช่วงเวลาในโรงอาบน้ำ ภาพที่ทุกคนนั่งอาบน้ำด้วยกัน พูดคุยกัน หรือจะเป็นโรงอาบน้ำที่เปิดให้คนที่อาบน้ำอยู่สามารถมองเห็นวิวด้านนอกได้”

ไอเดียหลักในการออกแบบ Not Just Library คือการทำพื้นที่เล็กๆ นี้ให้ดูเปิดกว้าง เชื่อมต่อพื้นที่ภายในบริเวณห้องสมุดไปยังพื้นที่ภายนอกที่เป็นสวนอันร่มรื่น และให้ห้องสมุดแห่งนี้มีทั้งความสงบเงียบ ขณะเดียวกันก็สามารถจัดงานอีเวนต์ที่หลากหลายและสนุกสนานได้ เพราะความเชื่อที่ว่าความรู้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่เพราะการนั่งอ่านหนังสือ แต่ต้องถูกแลกเปลี่ยนและมีการปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน 

“เรามีพื้นที่โรงอาบน้ำในร่มกับพื้นที่สวนด้านนอก ด้วยข้อจำกัดด้านการอนุรักษ์ เราไม่สามารถปรับเปลี่ยนอะไรที่มีอยู่แล้วได้เลย และพื้นที่นี้ก็ไม่มีประตูออกไปที่สวนด้านนอกได้ ผมเลยคิดว่าถ้าอย่างนั้นเราก็เลือกหน้าต่างบานที่ใหญ่หน่อยและยกสูงขึ้นจากพื้นประมาณหนึ่ง สร้างแพลตฟอร์มขึ้นมาเพื่อให้คนเดินขึ้นไปใช้หน้าต่างนั้นแทนประตูออกไปยังสวนได้ เราไม่จำเป็นต้องทำลายหรือเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อที่จะให้มีประตูเลย”

“ส่วนพื้นที่ด้านในที่เคยเป็นโรงอาบน้ำก็เป็นพื้นที่ให้คนใช้บริการนั่งอ่านหนังสือโดยมีหนังสือล้อมรอบอยู่ได้ หรืออีกหนึ่งพื้นที่ไฮไลต์ที่เคยเป็นห้องอาบน้ำ ที่มีเคาน์เตอร์เก่าตั้งอยู่ตรงกลาง ก็จะมีพื้นที่ให้นั่งอ่านหนังสือริมหน้าต่าง ส่วนแสงไฟจากด้านบนก็ต้องออกแบบอย่างระมัดระวัง เพราะเราวางระบบไฟได้ด้วยการแขวนเท่านั้น”

อีกหนึ่งจุดที่หลายคนสังเกตเห็นเมื่อก้าวเข้าไปยังพื้นที่แห่งนี้คือ ร่องรอยของกระเบื้องชิ้นเล็กๆ ที่บ้างก็แตกและหลุดออกไปตามกาลเวลา แทนที่จะหากระเบื้องใหม่มาซ่อมพื้น ทีมงานเลือกที่จะทาสีเหลืองลงไปยังช่องที่ว่างไว้ เพื่อแสดงถึงการยอมรับว่าอดีตนั้นผ่านไปแล้ว และ ณ เวลานี้ พวกเราต้องเดินหน้าต่อ เพื่อให้พื้นที่แห่งนี้ได้มีเรื่องราวและพลังงานใหม่ๆ เข้ามา

“บริษัทเราพยายามมากที่จะคงของเก่าและผสมผสานของใหม่เข้าด้วยกัน เพื่อสร้างเรื่องราวใหม่ๆ จากสิ่งที่มีอยู่“

เรายังสัมผัสได้ถึงความชื่นชอบของจอห์นนี่ที่มีต่อการรีดีไซน์พื้นที่เก่าให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งด้วยบทบาทใหม่ระหว่างที่พูดคุยกัน ผลงานการรีดีไซน์พื้นที่อื่นๆ ที่โดดเด่นของเขา เช่น การออกแบบพื้นที่ทำงานของสำนักงานรัฐบาลเมืองนิวไทเป การออกแบบขบวนรถไฟเพื่อการท่องเที่ยวให้การรถไฟไต้หวัน ฯลฯ ที่ล้วนแต่เป็นสิ่งที่มีอยู่เดิม และปรับปรุงใหม่เพื่อตอบโจทย์การใช้งานที่แตกต่างจากอดีต

“ผมชอบเรื่องแบบนี้นะ ผมเรียนในยุโรปเลยเข้าใจคอนเซปต์การจัดการพวกของเก่าแก่ต่างๆ วิธีหนึ่งคือคงให้ทั้งหมดมันเหมือนเก่า เหมือนเมื่อหลายร้อยปีก่อน แต่ผมไม่ได้สนใจแบบนั้น ผมสนใจในอีกวิธี คือการคงของเก่าไว้แล้วเพิ่มเอเลเมนต์ใหม่เข้าไป เพราะถ้าเราทำให้เหมือนเก่าไปเลย ผมว่าค่าใช่จ่ายที่จะทำแบบนั้นทั้งแพงแล้วอาจจะไม่ได้เกิดผลจริงๆ ผมเลยชอบใส่ของใหม่เข้าไป หาวิธีใหม่ๆ ที่จะใช้งานพื้นที่ตรงนั้นหรือสิ่งเหล่านั้น แล้วบริษัทของพวกเราก็ค่อนข้างมีผลงานแบบนี้เยอะด้วย

ผมเชื่อว่าวัฒนธรรมไต้หวันมีความชั่วครั้งชั่วคราวเป็นส่วนประกอบ เพราะไต้หวันเปลี่ยนมือผู้ปกครองมากมาย มันทำให้ผู้คนที่นี่รู้สึกว่าถ้าเกิดต่อไปจะมีคนเข้ามาแล้วครอบครองบ้านของพวกเราอีกล่ะ ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ลงทุนกับมันให้มากดีกว่า 

คุณอาจบอกว่าตึกรามบ้านช่องของไต้หวันไม่สวย แต่ผมรักมันนะ มันคือสิ่งที่สะท้อนว่าเราเป็นใคร มันสะท้อนวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของเรา เราแค่ต้องทำงานกับมัน เอามันมาใช้ ทำงานกับวัฒนธรรมที่มีอยู่เพื่อที่จะสร้างสังคมที่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์”

The post Not Just Library โรงอาบน้ำเก่าที่ถูกแปลงโฉมให้เป็นมากกว่าห้องสมุด appeared first on a day magazine.

ถึงอย่างนั้นด้วยความร่วมมือของหลายภาคส่วน ไต้หวันก็ผลักดันจนเป็นประเทศแรกในเอเชียที่รับรองการแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกัน ให้มีสิทธิเหมือนที่คู่สมรสต่างเพศพึงมี

ข่าวคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญต่อประเด็นสมรสเท่าเทียมในไทย ทำให้เราอยากพูดถึงความเคลื่อนไหวในประเด็นนี้ของไต้หวันสักหน่อย เพราะเช่นเดียวกันกับในไทย กว่าที่ไต้หวันจะมาถึงจุดนี้ได้ก็มีการผลักดันจากหลายแวดวงที่ช่วยกันส่งเสียงเพื่อสนับสนุนสิทธิของ LGBTQ+

ไม่นานมานี้ ในคลาสเรียนภาษาจีนออนไลน์ของเรา เหล่าซือได้แนะนำเพลงจากศิลปินดังชาวไต้หวันมาประกอบการสอนภาษา มี 2-3 เพลงที่เราสังเกตว่ากำลังพูดถึงความสัมพันธ์ของคู่รัก LGBTQ+ บางเพลงเราเองก็เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ แต่ถ้าไม่ตั้งใจฟังเนื้อเพลงดีๆ หรือไม่ได้มาดูเอ็มวี ก็อาจจะไม่รู้เลยว่าศิลปินกำลังสื่อสารกับคนฟังทางอ้อมถึงการสนับสนุนตัวตนและการสมรสของชาว LGBTQ+

เราลองไปค้นดูเพิ่มเติมแล้วพบว่า แม้จะยังไม่นับวงการเพลงอินดี้ที่เราเองไม่ค่อยถนัด แต่ศิลปินเบอร์ใหญ่ของไต้หวันมีไม่น้อยเลยที่แสดงการสนับสนุนผู้มีความหลากหลายทางเพศผ่านผลงานเพลง และมีการตีความและนำเสนอได้น่าสนใจ อย่าง จางฮุ่ยเม่ย หรือ A-Mei ที่สื่อสารจุดยืนนี้อย่างชัดเจนมาตั้งแต่ปี 2004 ในเพลง Love Is The Only Way ที่มีฉากงานแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกันในเอ็มวี และเพลง Rainbow ในปี 2009 และเป็นเพลงที่คนไต้หวันรอบตัวเราหลายคนก็เห็นไปในทางเดียวกันว่าทั้งความหมายและทำนองของเพลงนี้มีพลังมากๆ

ในปีนี้มี Official Video ของเพลงนี้ออกมาเผยแพร่บน YouTube ภาพของเวทีที่รายล้อมไปด้วยธงสายรุ้งและบรรยากาศของการเฉลิมฉลอง เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ยิ่งทำให้เพลงนี้ดูทรงพลังขึ้นไปอีก ขนาดเราเคยได้ฟังเพลงนี้มาก่อนหลายครั้งแต่พอได้ดู Official Video เพื่อเขียนงานชิ้นนี้ก็อดขนลุกไม่ได้

อีกคนที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้ เพราะถ้าเทียบฐานะเธอที่ไต้หวันกับวิธีเรียกแบบไทยๆ เธอก็คือ ‘แม่’ ที่ถ้าเพลงขึ้นเมื่อไหร่ทุกคนเป็นต้องลุกขึ้นมาแย่งกันเต้นเมื่อนั้น ไช่อี้หลิน หรือที่หลายคนเคยได้ยินว่า โจลิน ไช่ ก็มีผลงานเพลง We’re All Different, Yet The Same ออกมาในปี 2014 สองปีหลังจากที่สังคมไต้หวันเริ่มคุยกันเรื่องการแต่งงานของคนเพศเดียวกันมากขึ้น

ที่จริงแล้ว โจลิน มีผลงานเพลงอีกหลายเพลงที่พูดถึงตัวตนของชาว LGBTQ+ แต่เพลงนี้ดูเหมือนจะเป็นเพลงสำหรับคู่รักเพศเดียวกันที่ชัดเจนที่สุด เพราะเปิดขึ้นมาด้วยท่อน “หญิงสาวสองคนตกหลุมรักกัน มันไม่ง่ายและก็ไม่แปลก” โดยเนื้อหาในเอ็มวีเป็นเรื่องที่ดัดแปลงมาจากเรื่องจริง เล่าเรื่องของคู่รักเพศเดียวกันที่ไม่สามารถช่วยเหลืออีกฝ่ายได้เมื่ออยู่ในภาวะคับขัน เพราะแม้จะอยู่ด้วยกันมานานแต่กลับไม่มีสถานะคู่สมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย

แม้ในปี 2019 คู่รักชาวไต้หวันทุกคู่จะไม่ได้ถูกจำกัดสิทธิการจดทะเบียนสมรสหรือจดทะเบียนคู่ชีวิตภายใต้กฎหมายแล้วก็ตาม แต่หากเป็นคู่รักไต้หวันกับชาวต่างชาติ ที่ประเทศของอีกฝ่ายยังไม่รองรับการแต่งงานของคนเพศเดียวกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย ก็ยังไม่สามารถจดทะเบียนภายใต้กฎหมายของไต้หวันได้เช่นกัน

เพลง SEA You Soon ของเหลียงจิ้งหรู หรือ Fish Leong และ อ้ายอี๋เหลียง หรือ Eve Ai เป็นอีกเพลงที่เนื้อหาในเอ็มวีสร้างมาจากเรื่องจริงของคู่รักชาวไต้หวันและญี่ปุ่นที่การบินข้ามประเทศไปพบอีกฝ่ายบ่อยๆ ด้วยสถานะเพื่อน ทำให้กลายเป็นคนต้องสงสัยของด่านตรวจคนเข้าเมือง

เพลงนี้เป็นเพลงที่ทำขึ้นเพื่อช่วยระดมทุนให้โครงการ SEA You Soon เพื่อช่วยเหลือคู่รักเพศเดียวกันที่มีปัญหาด้านกฎหมาย และมีเป้าหมายใหญ่คือผลักดันให้ไต้หวันเปิดกว้างให้การแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกันในไต้หวันอย่างเท่าเทียม

ปัจจุบันแม้ไต้หวันจะยังไม่ได้แก้ไขข้อกฎหมายที่เป็นปัญหานี้ แต่ในเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ศาลไต้หวันได้ตัดสินอนุญาตให้คู่รักเพศเดียวกันชาวไต้หวันและมาเลเซียสามารถจดทะเบียนกันได้ โดยอ้างจากกฎหมายมาตราหนึ่งว่าด้วยการเลือกใช้กฎหมายที่องค์ประกอบเกี่ยวข้องกับการต่างประเทศว่า ถ้ามีการใช้กฎหมายจากต่างประเทศแล้วการใช้กฎหมายนั้นสร้างความวุ่นวายในไต้หวัน ก็ให้ยกเลิกการใช้กฎหมายของต่างประเทศนั้นไป ทำให้เคสนี้กลายเป็นเคสตัวอย่างของคู่รักไต้หวันและชาวต่างชาติอีกหลายคู่ แต่เพราะกฎหมายที่เป็นต้นตอของปัญหายังไม่ได้ถูกแก้ไข หลายฝ่ายจึงยังเดินหน้าผลักดันกันต่อไป

ระหว่างทางที่เราค้นหาข้อมูลเพื่อเขียนบทความครั้งนี้ ยังเจอเพลงที่น่าสนใจอีกหลายเพลง มีทั้งที่พูดถึงความรักความสัมพันธ์ หรือการยอมรับตัวตนของชาว LGBTQ+ มีบางเพลงที่อยากแนะนำให้ลองฟังกันนอกเหนือจากเพลงด้านบนแล้ว คือเพลง WOMXNLY ของโจลิน ไช่ เพลง With You, With Love ของ Zy Co feat. Achau และเพลงจาก Mitchell ยูทูบเบอร์ดังชาวไต้หวัน ชื่อ I feel free when I’m saying truth

แม้จะไม่ใช่กำลังหลักในการขับเคลื่อนเพื่อการเปลี่ยนแปลง แต่การแสดงความสนับสนุนผ่านงานเพลงของศิลปินหลายๆ คนก็เป็นอีกหนึ่งแรงสำคัญที่ช่วยสร้างความเข้าใจในสังคม และเป็นแรงใจสำคัญให้กับชาว LGBTQ+ ในไต้หวัน เหมือนที่ภาพจากเพลง Rainbow แสดงให้เราเห็น

The post ชวนฟังเพลงจากศิลปินดังไต้หวันที่ช่วยขับเคลื่อนกฎหมายสมรสเพศเดียวกัน appeared first on a day magazine.

ชื่อของ ‘มาดามอลิซาเบธ’ เริ่มเป็นที่รู้จักตั้งแต่ต้นปี 2020 จากคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่พูดถึงผัดกะเพราในไต้หวันที่ใส่ใบโหระพากับมะเขือเทศ มันกลายเป็นไวรัลในหมู่คนไต้หวันที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ากะเพราเป็นชื่อของพืชที่ใช้ในเมนูอาหารนี้ ไม่ใช่แค่ชื่อเมนูอย่างเดียว

หลังจากนั้นในช่อง Alizabeth 娘娘 ก็มีคอนเทนต์วิดีโอตามมาอีกมากมาย จากเริ่มแรกที่ถ่ายในห้องของตัวเองจนถึงมีสตูดิโอถ่ายเป็นกิจจะลักษณะ จุดเด่นที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือความง่ายของคอนเทนต์ที่มีเพียงมาดามอลิซาเบธนั่งพูดถึงหัวข้อต่างๆ อยู่หน้ากล้อง เช่น อาหารไทยที่ไม่มีอยู่จริงในประเทศไทย ทดลองชิมอาหารไต้หวันประเภทต่างๆ ไปจนถึงรีวิวนิสัยแปลกๆ ของคนไต้หวันที่คนต่างชาติไม่เข้าใจ แม้น้ำเสียงเหมือนจะโมโหอยู่ตลอดเวลาแต่เพราะสลับกับเสียงหัวเราะคนดูเลยเข้าใจว่าเป็นการแสดงกึ่งจริงจังกึ่งล้อเล่น และเป็นอารมณ์ขันแบบไทยๆ ที่ขึ้นชื่อในหมู่คนไต้หวันที่สนใจในวัฒนธรรมไทยอยู่แล้ว

ในระยะเวลาแค่ปีกว่าๆ มาดามอลิซาเบธกลายเป็นหนึ่งในคอนเทนต์ครีเอเตอร์ชาวต่างชาติที่คนไต้หวันรู้จักและติดตาม ได้ร่วมงานกับแบรนด์ใหญ่ๆ ในไต้หวัน ออกพ็อกเก็ตบุ๊ก ไปจนถึงได้ถ่ายรูปร่วมเฟรมกับประธานาธิบดี ไช่ อิง-เหวิน

วันนี้เราเลยอยากชวนคนไทยมาทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น ในฐานะอดีตคนทำงานสื่อที่มีทักษะภาษาจีนเป็นอย่างดี สู่นักศึกษาปริญญาโท คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan Normal University) ผู้วางแผนอยากเรียนต่อปริญญาเอกและทำงานสายวิชาการ แต่กลับจับพลัดจับผลูมาเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์คนดังในต่างแดน

อะไรคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณเริ่มทำคลิปแรก

เราเรียนจบปริญญาโทช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ปี 2020 ใช้เวลาเรียนอยู่ 3 ปีครึ่ง ตอนแรกอยากเรียนต่อปริญญาเอก แต่ตอนที่เรียนจบมันเลยช่วงที่รับสมัครปริญญาเอกมาแล้วเลยคิดว่าจะกลับไทยก่อนเพื่อไปเป็นอาจารย์ แต่พอเดือนเมษายนปุ๊บ โควิด-19 ระบาดหนักมากจนกลับไทยไม่ได้ เงินก็จะหมด เราเลยคิดว่าต้องหางานที่ไต้หวัน

ตอนแรกก็ยื่นสมัครงานหมดเลยทั้งนักข่าว ผู้จัดการดารา ซึ่งเป็นงานที่เราเคยทำมาก่อนแต่ไม่มีใครรับเลย สุดท้ายอาจารย์ของเราบอกว่าเราเคยเป็นนักข่าว ตัดต่อเป็น จบงานเองได้หมด เขาเลยแนะนำว่าทำไมไม่ทำงานคอนเทนต์ด้วยตัวเองล่ะ มันก็เป็นอาชีพ ไม่ต้องเป็นลูกน้องใคร ไม่ได้ต้องกลับไปสู่วงจรอุตสาหกรรมสื่อที่ต้องผลิตไปเรื่อยๆ ตามสั่ง เราก็เลยเริ่มถ่ายคลิป

กระบวนการทำงานในแต่ละคลิปเป็นยังไงบ้าง

งานตอนนี้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือการทำแพลตฟอร์มของตัวเอง คือทำวิดีโอที่ลงในยูทูบ เฟซบุ๊ก และอินสตาแกรมของเรา เป็นงานที่ต้องทำตลอดเพื่อเพิ่มคนดู เพิ่มเอนเกจเมนต์ งานอีกส่วนจะเป็นงานนอกแพลตฟอร์ม คือการออกโทรทัศน์ ให้สัมภาษณ์ และไปอีเวนต์ต่างๆ 

ถ้าการอัดคลิปของเราเอง ต้องยอมรับว่างานของเราเป็นงานทุนต่ำ เพราะเราเชื่อว่าคนดูต้องการอะไรเร็วๆ คลิปเราก็จะตัดเร็วๆ ฉับๆๆๆ แล้วเอาฟุตเทจมาต่อๆ กัน สัปดาห์หนึ่งอาจจะถ่ายครั้งหนึ่ง ครั้งละประมาณ 3 คลิป 

ส่วนไอเดียการทำคลิปเราก็คิดเอง ยกเว้นบางคลิปเท่านั้นที่มีคนช่วย สิ่งที่สำคัญสำหรับเราคือคอนเทนต์ต้องเป็นสิ่งที่เราชอบ เราเป็นคนไม่ดูฟีดแบ็กคนดูเพราะไม่อยากให้มันมากระทบกับคอนเทนต์เรา เพราะฉะนั้นคอนเทนต์ที่เราจะทำต้องเป็นสิ่งที่เราชอบหรือสร้างคุณค่า สร้างโอกาสให้กับเรา 

คิดว่าอะไรเป็นปัจจัยที่ทำให้คนไต้หวันชอบดูคลิปของคุณ

ที่ไต้หวันมียูทูบเบอร์ชาวต่างชาติเยอะมากและทุกคนจะแสดงออกว่าเลิฟไต้หวัน แต่เราไม่เหมือนกัน คอนเทนต์เราจะออกแนววิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งไต้หวันดีอยู่อย่างหนึ่งตรงที่มี freedom of speech คนไต้หวันยอมรับข้อมูลได้ทุกด้าน หลายคนเขาก็รู้สึกโอเคกับการที่มีคนมาแซวในสิ่งที่คนไต้หวันเป็นจริงๆ น่าจะเป็นจุดนี้ที่ทำให้คนไต้หวันมาติดตามเรา

พูดตรงๆ แบบไม่โลกสวย คนไต้หวันก็เหมือนคนไทย ดีใจเวลาได้รับการยอมรับจากต่างชาติ ยิ่งถ้าเวลาคนในประเทศที่พัฒนากว่ามาชมก็ยิ่งดีใจ ถ้าประเทศที่เรารู้สึกว่าด้อยกว่ามาชมก็อาจจะเฉยๆ แต่เมื่อไหร่ที่ประเทศที่เรามองว่าด้อยกว่ามาวิจารณ์เราเนี่ย เราจะรู้สึกว่า เอ๊ะ เธอเป็นใคร?

ต้องยอมรับก่อนว่าภาพคนไทยของคนไต้หวันส่วนมากคือเป็นภาพแรงงานที่มาทำงานในประเทศเขา ถ้าเราชมคนไต้หวันเขาก็จะรู้สึกว่า ใช่ไง ไอดีกว่ายูอยู่แล้ว ไม่เหมือนเวลาคนญี่ปุ่น คนเกาหลี หรือคนอเมริกาชม เราคนไทยไปชมเขามันธรรมดามาก พอเราซึ่งเป็นคนไทยทำคอนเทนต์ที่วิพากษ์วิจารณ์ความเป็นไต้หวันเขาเลยรู้สึกว่าเราแตกต่าง

ในมุมมองของคุณ ความเป็นไต้หวันคืออะไร

ความเป็นไต้หวันคือความงงแต่ไม่งง อย่างคำว่าไทยมันมีภาพชัดเจน มีวัดพระแก้ว ต้มยำกุ้ง แต่ภาพไต้หวันจะมีความงงๆ ซึ่งไม่แปลกเลยที่จะงงเพราะเขามีความหลากหลายทางเชื้อชาติมาก ประวัติศาสตร์เขาหลากหลาย มีทั้งโปรตุเกส ญี่ปุ่น จีนแคะ หมิ่นหนาน แล้วก็ชนพื้นเมือง ไม่มีความเป็นกลุ่มก้อนชัดเจนที่เราสามารถอธิบายได้ว่าคืออะไร 

ไต้หวันอาจจะมีจุดที่เหมือนญี่ปุ่นแต่ก็มีความขงจื๊อ มีความเมืองโปรตุเกส บ้านเมืองใช้ภาษาจีนแต่ก็ดูเป็นญี่ปุ่นเหลือเกิน ตอบไม่ค่อยได้ว่าความเป็นไต้หวันคืออะไร มันเห็นเป็นก้อนกลมๆ แต่ไม่ชัดเจนว่าในนั้นมีอะไรอยู่บ้าง

ตอนนี้มีคนไทยอยากย้ายมาเรียนต่อหรือทำงานในไต้หวันเพิ่มขึ้นมาก รู้สึกยังไงกับเทรนด์นี้

มีสุภาษิตจีนหนึ่งพูดไว้ว่า “น้ำไหลลงข้างล่างแต่คนพยายามขึ้นข้างบน” มันบอกว่าโดยสัญชาตญาณแล้วไม่ว่ายังไงคนก็จะพยายามพาตัวเองไปสู่ที่ดีๆ เทรนด์นี้มันเลยเดาได้ว่าเกิดขึ้นเพราะคนไทยอยากย้ายไปสู่ที่ที่ดีกว่าเดิม ตัดเรื่องความรักชาติออกไปนะ

ทุกคนอยากมาเราก็เข้าใจ แต่ต้องมองความจริงด้วยว่ามันโหดร้ายกว่าที่เห็น ไม่ได้ง่ายแบบที่พูดกัน ถ้าตัดงานแบบที่เราทำออกไป พวกงานบริษัทมันก็มีโควตาอยู่ว่าในหนึ่งบริษัทจะต้องมีคนไต้หวันจำนวนเท่าไหร่ถึงจะรับคนต่างชาติได้ ต้องมีใบอนุญาตทำงาน มีการค้ำประกัน มีอะไรหลายอย่างมากกว่าแค่แพสชั่น โจทย์คือมีคนตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นเราที่บริษัทเลือกและยอมทำใบอนุญาตทำงานให้ มันไม่ง่ายเลย คนไทยในไต้หวันหางานยากจะตาย มันไม่ใช่แค่คุณเก่งอย่างเดียวหรือตรงสายงานอย่างเดียว แต่มีปัจจัยและรายละเอียดอีกหลายอย่างที่ต้องรู้

เราเองไม่สามารถพูดได้ว่า “คนไทยมาเลย หางานได้อยู่แล้ว” เพราะตัวเราก็ยังหางานไม่ได้เหมือนกันเลยมาทำคอนเทนต์อยู่แบบนี้ ยอมรับเลยว่าคนที่หางานได้คือคนที่เก่งมากๆ

หลายครั้งคอนเทนต์ในช่องของคุณพูดถึงประสบการณ์ไม่ดีในไต้หวัน ในความเป็นจริงแล้วคุณมีประสบการณ์ที่ดีหรือไม่ดีในไต้หวันมากกว่ากัน

จริงๆ ประสบการณ์ไม่ดีของเราไม่ได้เยอะขนาดนั้น ยอมรับว่าบางเรื่องที่เราเล่าไม่ได้เกิดกับเราโดยตรงแต่ได้ฟังมาอีกทีหนึ่ง ที่ประสบการณ์ไม่ดีของเราน้อยเพราะเราอยู่ในสังคมของคนมาเรียนต่อ จบมาทำงานวงการบันเทิง มันยากมากที่เราจะไปเจอคนที่ไม่สุภาพ จริงๆ สิ่งที่เราพูดในคลิปมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยนะแต่เราแอ็กชั่นให้มันดูใหญ่ (หัวเราะ)

ถ้าเรื่องที่ประทับใจที่สุดตั้งแต่มาอยู่คงเป็นเรื่องที่ทีมโซเชียลมีเดียของไช่-อิงเหวิน ชวนให้ไปถ่ายรูป หรือช่วงที่เขาลงรูปโปรโมตหนังสือให้เราในอินสตาแกรมของเขา เราดีใจเพราะเราเป็นผู้อพยพใหม่ เป็นคนต่างชาติ เป็น LGBTQ+ การที่เขามาหาเราแปลว่าเขามองเห็นคนกลุ่มนี้ ได้ยินเสียงของคนกลุ่มนี้ รู้สึกว่าเขาเป็นประธานาธิบดีที่มองเห็นคนทุกกลุ่มจริงๆ โอเค ส่วนหนึ่งมันอาจเป็นเรื่องของการเมืองเพราะฐานเสียงของเขาอาจจะตรงกับกลุ่มคนดูของเรา แต่นั่นก็แสดงว่าเขาอยากจะเข้าถึงกลุ่มพวกเรา พยายามสื่อสารว่าเขามองเห็นเรา มันเลยน่าประทับใจ

ส่วนที่ไม่ประทับใจที่สุดก็เป็นอาหารไทยแหละมั้ง (หัวเราะ) อาหารไทยที่ทำโดยคนไต้หวันเป็นอะไรที่ไม่ประทับใจอย่างแรง คอนเทนต์เกี่ยวกับอาหารไทยที่เราทำมันเป็นเรื่องที่คนไทยในไต้หวันคุยกันอยู่แล้วว่าทำไมกะเพราใส่มะเขือเทศ ใส่ใบโหระพา ทำไมต้มยำใส่ผักอะไรไม่รู้เยอะไปหมด แล้วไหนจะเจียวหมาจี (泰式椒麻雞 เมนูไก่ทอดราดน้ำยำที่คนไต้หวันเข้าใจว่าเป็นอาหารไทย) นี่คืออะไร ไม่ใช่อาหารไทยสักหน่อย เราคุยกันตลอดแต่มันแค่ไม่มีใครพูดออกมาเป็นภาษาจีนให้คนไต้หวันฟัง

ช่วงหลังๆ คุณหยิบเรื่องของกินมาพูดถึงบ่อย ทำไมถึงเลือกของกิน

คนจะคิดว่าเราทำคอนเทนต์เรื่องของกินเพราะอยากขายของกิน แต่จริงๆ ที่สำคัญเลยคือช่วงโควิด-19 คนออกไปไหนไม่ได้ คนที่ทำคอนเทนต์อย่างเรายิ่งต้องทำคอนเทนต์ให้มากที่สุด เพราะพอคนอยู่บ้านแล้วไม่มีอะไรทำเขาก็จะมาดูเรา แต่คอนเทนต์ที่ออกไปกินไปเที่ยวเราก็ทำไม่ได้ ฉะนั้นโจทย์คือเราต้องทำคอนเทนต์ออกมาให้เร็วที่สุดในขณะที่ตัวเราก็ออกไปข้างนอกไม่ได้เหมือนกัน ซึ่งคอนเทนต์ที่ตรงกับโจทย์นี้แล้วยังตัดต่อได้เร็วก็คือคอนเทนต์ของกิน

เกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างทาง กว่าจะมีผู้ติดตามหลักแสนในไต้หวัน

จริงๆ สถานการณ์ของเรามันงงๆ ตอนแรกเราเคยคิดว่าจะต้องจริงจังถึงขั้นซื้อกล้องใหม่เลยไหม แต่มาคิดว่าเราเป็นคนขี้เกียจ ก็ถ่ายโดยที่นั่งเฉยๆ อยู่ในห้องนั่นแหละ และด้วยความที่เราเรียนสื่อสารมวลชนมา เรารู้ว่าคนดูให้เวลาแค่ 3 วินาทีต่อคลิป เพราะฉะนั้นคลิปสวย ภาพสวย ไม่จำเป็น มันดึงคนดูไม่ทัน คลิปแรกๆ ของเราเลยมีแค่เราพูดๆๆๆ ยาวแค่ประมาณ 40 วินาทีแล้วตัดจบเลย

ตอนนั้นเราแค่อัดคลิปบ่นผัดกะเพราในไต้หวัน อยู่ๆ ก็มีนักข่าว มีสื่อโทรมาสัมภาษณ์เต็มไปหมด ยอดคนดูก็เพิ่มขึ้นมา อยู่ๆ มันก็เกิดขึ้นเอง จะบอกว่าไม่ยากมันก็อาจจะฟังดูน่าหมั่นไส้ แต่ทุกอย่างมันก็เป็นแบบนี้ด้วยตัวของมันเองเลย

เราไม่คิดเลยว่าจะมาถึงจุดนี้ เราถ่ายคลิปเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ แล้ววันหนึ่งก็มีทีมงานของไช่-อิงเหวิน มาติดต่อว่าประธานาธิบดีของเขาอยากเจอ อยากมาถ่ายรูปด้วย มี Marie Claire, Burger King, Pizza Hut มาร่วมงานจนงงไปหมด เราไม่รู้ว่าอะไรทำให้เรามาอยู่ตรงนี้

อนาคตมีแพลนปรับเปลี่ยนอะไรในด้านการงานอีกไหม

ถ้าเปลี่ยนเรายังไม่รู้ แต่เราอยากต่อยอด เพราะโลกสมัยนี้มันไวมาก คนไปไวมาไว เราต้องสร้างคุณค่าให้ตัวเองมากขึ้น เราไม่ได้หวังว่าจะไปสุดขอบฟ้าเป็นแบบหลินจื้อหลิง (นางแบบและนักแสดงชาวไต้หวัน) แต่เราก็อยากอยู่ตรงนี้นานๆ แล้วใช้โอกาสที่มีไปต่อยอดทำธุรกิจ ตอนนี้เราต้องสร้างยอดวิว สร้างฐานคนดูให้แน่นก่อนแล้วค่อยไปคิดขยายเพิ่มเติม

ตอนแรกเราไม่ค่อยเชื่อคำนี้แต่ตอนนี้เชื่อแล้วว่าอะไรที่เกิดขึ้นแล้วดีเสมอ คือเราไม่ได้ปลื้มกับการที่มีคนมาชอบ เพราะเรารู้ว่าเดี๋ยวมาเดี๋ยวไป แต่ที่เราแฮปปี้คือเงินเพราะมันเป็นกอบเป็นกำดี (หัวเราะ) พูดตรงๆ ว่าเราเคยเป็นหมาในระบอบทุนนิยมมาก่อน แต่งานนี้เงินมันเต็มเม็ดเต็มหน่วย ไปดูเงินอาจารย์ไทยได้ 30,000 ต้นๆ เราไม่ได้ดูหมิ่นเงินน้อยนะเพราะงานอาจารย์ก็เป็นงานที่เราอยากทำ แต่ตอนนี้งานของเราเงินมันเยอะกว่ามาก ก็รู้สึกว่าหาเงินในสังคมทุนนิยมก่อนก็ได้ (หัวเราะ)

ถ้าทำได้ตอนนี้ก็ยังมีแพลนกลับไปเรียนปริญญาเอกอยู่เพราะชอบเรียนหนังสือ ชอบวิจัย อยากทำควบคู่กันไปเลยระหว่างนักวิชาการกับงานคอนเทนต์

The post คุยกับ มาดามอลิซาเบธ ยูทูบเบอร์ไทยที่ดังในไต้หวันจากคลิป “ผัดกะเพราห้ามใส่ใบโหระพา!” appeared first on a day magazine.

คอลัมน์ Made in Taiwan ครั้งนี้เลยจะพามาดูกันว่าไต้หวันเขาทำอะไรไปแล้วบ้างในช่วงที่การควบคุมโรคระบาดเริ่มอยู่ตัวและสถานการณ์ภายในประเทศกลับเป็นปกติเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ก่อนหน้านี้ และเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้สถานการณ์ในไต้หวันพลิกผันจนต้องประกาศให้ใช้มาตรการควบคุมการระบาดระดับ 3 ทั่วทั้งเกาะ

ไต้หวัน-ปาเลา travel bubble เส้นทางแรกของเอเชีย

ต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา ไต้หวัน–ในฐานะประเทศที่แม้ไม่ได้เป็นสมาชิกองค์การอนามัยโลกแต่ก็รับมือกับการระบาดได้ดีลำดับต้นๆ ของโลกในช่วงก่อนหน้านี้–ร่วมมือกับปาเลา ประเทศหมู่เกาะเล็กๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ เปิด travel bubble เป็นเส้นทางแรกของเอเชียได้สำเร็จ โดยปาเลาเป็นประเทศที่ไม่เคยมีรายงานเคสผู้ป่วยโควิด-19 เลย และยังเป็นหนึ่งในประเทศที่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับไต้หวันอย่างเป็นทางการ

ไฟลต์แรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน โดยที่ผู้เข้าร่วมจะต้องตรวจโควิด-19 ทั้งก่อนและหลังไป ไม่ออกเที่ยวนอกเส้นทางเอง พักในโรงแรมและทานอาหารในร้านที่ทางทัวร์จัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น อีกทั้งหลังกลับมายังต้องสังเกตอาการ หลีกเลี่ยงพื้นที่สาธารณะ ซึ่งรวมไปถึงการไปทำงานหรือโรงเรียนภายใน 14 วันหลังกลับจากการท่องเที่ยวด้วย

เพราะกฎเกณฑ์ที่เคร่งครัดนี้เองที่ทำให้ความต้องการไปเที่ยวในเส้นทางนี้ไม่เยอะเท่าที่ควร จนไฟลต์เดินทางเที่ยววันที่ 17 เมษายนต้องถูกยกเลิกไปเพราะมีคนจองไปเที่ยวเพียง 2 คน ทำให้ศูนย์บัญชาการกลางป้องกันโรคระบาดหรือ CECC ของไต้หวันต้องออกมาให้สัญญาว่าจะดำเนินการพิจารณาแก้ไขกฎระเบียบให้สะดวกกับนักท่องเที่ยวที่เข้าร่วมโครงการมากขึ้น เพื่อช่วยสนับสนุนเส้นทางนี้

นอกจากนี้ยังมีรายงานข่าวด้วยว่าไต้หวันกำลังพิจารณาเปิด travel bubble เพิ่มเติมกับ เกาะกวมและสิงคโปร์เป็นลำดับถัดไป ซึ่งถ้าทำได้ความต้องการท่องเที่ยวต่างประเทศคงจะเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

ส่วนเส้นทางไต้หวัน-ไทย ในช่วงเดือนมีนาคม ก่อนที่จะเริ่มการบินเส้นทางไต้หวัน-ปาเลาครั้งแรก มีรายงานข่าวหลายชิ้นที่พูดถึงความเป็นไปได้ของเส้นทางนี้เหมือนกัน รายงานข่าวชิ้นหนึ่งโดยสำนักข่าว udn ของไต้หวันเมื่อวันที่ 23 มีนาคมบอกว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม Lin Chia-lung ได้กล่าวไว้ว่าเส้นทาง travel bubble ถัดไปจะพยายามให้เป็นเส้นทางใกล้ๆ ที่เดินทางไม่เกิน 5 ชั่วโมง และ “ประเทศไทยมีโอกาสสูงมาก” สอดคล้องกับข่าวที่รายงานว่าผู้แทนสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย ประจำกรุงไทเปได้เอ่ยถึงการเจรจากันระหว่างไต้หวันและไทยถึงความเป็นไปได้ที่อาจเริ่มได้ในช่วงปลายปีนี้หรือต้นปีหน้า หลังจากคนส่วนใหญ่ได้รับวัคซีนกันเรียบร้อยแล้ว 

แต่เพราะสถานการณ์โควิด-19 กลับมาระบาดในประเทศของพวกเราอีกครั้งเมื่อต้นเดือนเมษายน อย่างหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเดิม ทำให้กระแสข่าวค่อยๆ เฟดหายไป

รายงานข่าวล่าสุดเมื่อวันที่ 22 เมษายน การท่องเที่ยวไต้หวันประกาศออกมาอย่างเป็นทางการว่ากำลังเจรจาการเปิด travel bubble กับสิงคโปร์ มาเลเซีย เวียดนาม ฟิลิปปินส์ เกาะกวม และฮาวายเท่านั้น แต่ตอนนี้ด้วยสถานการณ์ภายในเอง โปรเจกต์นี้อาจจะต้องถูกพับเก็บไปชั่วคราว จนกว่าไต้หวันกลับมาปกติได้ดังเดิม

เกิดอะไรขึ้นกับไต้หวัน

เป็นที่รู้กันว่าไต้หวันควบคุมสถานการณ์โรคระบาดได้ดีมากมาโดยตลอดและไม่เคยต้องใช้มาตรการล็อกดาวน์เลย จนช่วงเดือนที่แล้วคนไต้หวันก็ยังสามารถใช้ชีวิตกันได้อย่างปกติ ทำให้หลายคนก็เลือกที่จะยังไม่ฉีดวัคซีนที่ถูกนำเข้ามาเมื่อเดือนมีนาคม เพราะไต้หวันได้มาเพียงวัคซีนของ AstraZeneca เท่านั้นหลายคนจึงมองว่าอยากรอตัวเลือกที่หลากหลายกว่านี้ก่อน

หลายเสียงพูดถึงอัตราการฉีดวัคซีนของไต้หวันที่ค่อนข้างช้าถ้าเทียบกับประเทศอื่นๆ ว่าวัคซีนที่ได้มาอาจหมดอายุก่อน เป็นการเสียของเปล่าๆ หรือที่แย่กว่านั้นคือถ้าเกิดการระบาดขึ้นในไต้หวันในช่วงที่ประเทศอื่นกำลังฟื้นฟูไต้หวันจะตกอยู่ในที่นั่งลำบากทันที

แล้วเรื่องที่หลายคนกังวลก็เกิดขึ้นจริงๆ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคมมีรายการการติดเชื้อในประเทศ เริ่มจากครอบครัวของนักบินที่ติดเชื้อมาจากต่างประเทศและคนขับรถชัตเติลบัสของโรงแรมที่ใช้กักตัวผู้ที่เพิ่งเดินทางเข้าไต้หวัน รวมทั้งสิ้น 3 คน วันต่อมาพบเคสในประเทศเพิ่ม 7 คน และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนแตะหลักร้อย ล่าสุดวันที่เรากำลังเขียนบทความนี้ วันที่ 21 พฤษภาคม มีรายงานเคสในประเทศ 312 คน

ทั่วทั้งเกาะจึงประกาศใช้มาตรการควบคุมระดับ 3 คือหลีกเลี่ยงการออกจากบ้านถ้าเป็นไปได้ ถ้าต้องออกไปข้างนอกต้องสวมหน้ากากอนามัยตลอดเวลา ปิดสถานประกอบการเพื่อความบันเทิง ศูนย์กีฬา ห้องสมุด พิพิธภัณฑ์ชั่วคราว งดการรวมตัวกันเกิน 5 คนภายในสถานที่ปิด หรือ 10 คนในที่กลางแจ้ง สถานศึกษาให้สอนทางออนไลน์ ส่วนบริษัทต่างๆ ส่วนใหญ่ประกาศเวิร์กฟรอมโฮม บางส่วนแบ่งพนักงานออกเป็นกลุ่มที่ยังต้องไปบริษัท และกลุ่มที่เวิร์กฟรอมโฮม

แต่สิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์ในไต้หวันน่าจะได้กลับมาเป็นปกติในอีกไม่นานคือภาครัฐมีการจัดการที่รวดเร็วและวางแผนโดยคิดถึงการใช้ชีวิตหลายด้าน ส่วนภาคเอกชนและประชาชนโดยมากก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รัฐบาลไม่ได้สั่งล็อกดาวน์จนถึงขั้นห้ามออกไปไหนมาไหน ร้านอาหาร ตลาด และซูเปอร์มาร์เก็ตยังเปิดได้ตามปกติ โดยให้มีมาตรการลงชื่อผู้ที่เข้าใช้บริการและต้องเว้นระยะห่างอย่างเคร่งครัด ทำให้ประชาชนยังคงสามารถออกไปไหนมาไหนได้บ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะอยู่บ้านนอกจากจะจำเป็นต้องทำธุระข้างนอกจริงๆ 

อ้างอิง

focustaiwan.tw

taiwannews.com.tw

tw.news.yahoo.com

The post เมื่อไหร่จะได้ไปไต้หวัน? โปรเจกต์ travel bubble ของไต้หวันไปถึงไหนแล้ว? appeared first on a day magazine.

ก่อนที่จะมีโควิด-19 เพื่อนของเราคนหนึ่งมาเที่ยวไต้หวันและตั้งข้อสังเกตกับอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในไทเปไว้ว่า น่าแปลกที่ประเทศประชาธิปไตยอย่างไต้หวันมีการสร้างรูปจำลองของอดีตผู้นำคนหนึ่งเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่ ถึงขนาดที่ต้องมีการแสดงทหารเปลี่ยนกะจนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมขนาดนี้

เมื่อปีที่แล้วเราเคยเขียนบทความเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวดอกลิลลี่ป่าที่เป็นจุดเริ่มต้นของประชาธิปไตยของไต้หวันในปัจจุบัน และได้พูดแตะถึงเรื่องผลกระทบจากการเคลื่อนไหวครั้งนั้น หนึ่งในสิ่งที่เกิดขึ้นคือการเปลี่ยนข้อความบนซุ้มประตูหลักหน้าอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก เป็นความเคลื่อนไหวในการชำระประวัติศาสตร์ไต้หวันที่เคยอยู่ภายใต้กฎอัยการศึกมายาวนาน และลบล้างยุคสมัยของลัทธิบูชาตัวบุคคล ยุคที่แทบทุกสถานที่สำคัญเต็มไปด้วยรูปปั้นสลักคำสรรเสริญเยินยอ

สร้างชาติยิ่งใหญ่ด้วยผู้นำเกรียงไกร

อนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก เป็นโครงการของรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งในปี 1976 (สร้างแล้วเสร็จในปี 1980) หลังการอสัญกรรมของอดีตผู้นำรัฐบาลชาตินิยมเพื่อสรรเสริญความยิ่งใหญ่ดีงามของเขา โดยก่อนหน้านี้นอกจากจะมีการจัดแสดงประวัติชีวิตและการทำงานของเจียง ไคเช็ก ควบคู่ไปกับประวัติศาสตร์ไต้หวันแล้ว ยังมีการขายของที่ระลึกที่เกี่ยวกับเจียง ไคเช็ก ด้วย

แต่คำถามคือสำหรับประชาชนไต้หวันแล้ว เจียง ไคเช็ก คือรัฐบุรุษ คือผู้นำที่ควรค่าสรรเสริญ หรือเป็นจอมเผด็จการผู้อยู่เบื้องหลังการทรมานและสังหารหมู่ผู้เห็นต่างอย่างไร้ปรานี?

หากจะพูดถึงความย้อนแย้งนี้ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่พูดถึงเหตุการณ์ 228 (228 Incident) ที่ยังคงทิ้งรอยแผลเป็นให้กับชาวไต้หวันหลายครอบครัวไม่ได้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ปี 1947 เมื่อกลุ่มผู้ต่อต้านรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งรวมตัวกันครั้งใหญ่และถูกปราบปรามด้วยความรุนแรง มีรายงานผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ทั่วเกาะไต้หวันหลายพันคน และมีการประเมินว่าอาจสูงถึง 20,000 คน

นอกจากนี้ยังมีห้วงแห่งความน่าสะพรึงกลัวสีขาว (White Terror) ระหว่างปี 1949-1987 ซึ่งเป็นช่วงครองอำนาจของพ่อลูกตระกูลเจียง–เจียง ไคเช็ก และเจียง จิงกว๋อ มีการประกาศใช้กฎอัยการศึกนานกว่า 38 ปี เนื่องจากพรรคก๊กมินตั๋งเป็นพรรครัฐบาลที่ครองอำนาจในสาธารณรัฐจีนมายาวนาน ห้วงเวลานั้นใครที่มีทีท่าว่าอาจเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐบาลสามารถถูกตัดสินว่าก่อการกบฏหรือฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ได้ง่ายๆ หรืออาจถูกลงโทษด้วยการสั่งจำคุกนักโทษการเมือง การกระทำเพียงเล็กน้อยที่ทำให้รัฐบาลจับตามองอาจส่งผลถึงชีวิต นั่นทำให้ชาวไต้หวันส่วนใหญ่ในช่วงนั้นไม่กล้าแม้แต่จะแสดงออกถึงความคิดเห็นของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา

คำสรรเสริญที่ถูกปลด

ปี 2000 พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ชนะเลือกตั้งเป็นครั้งแรก ประธานาธิบดีเฉิน สุ่ยเปียน ในขณะนั้นมุ่งมั่นจะชำระล้างประวัติศาสตร์เพื่อแสดงว่าไต้หวันไม่ได้ตกอยู่ภายใต้ระบอบเผด็จการหรือกฎอัยการศึกอันยาวนานอีกต่อไป เขาสั่งการให้หน่วยงานในสังกัดรัฐบาลทั่วประเทศสำรวจรูปปั้นจำลองสองผู้นำตระกูลเจียงที่ตั้งในสถานที่สำคัญ รวมถึงชื่อสถานที่ทางการที่ตั้งขึ้นเพื่อเชิดชูสองผู้นำเพื่อหาทางจัดการกับมรดกตกทอดของระบอบเผด็จการในอดีต

20 ปีผ่านไป สำนักข่าว Liberty Times Net รายงานว่ามีรูปปั้นจำลองมากกว่า 300 ชิ้นที่ถูกถอดและขนย้ายออกจากสถานที่สำคัญทางราชการเพื่อนำไปทำลาย บางส่วนก็รักษาไว้ที่สุสานฉือหู (Cihu Mausoleum) สุสานของอดีตผู้นำที่ตั้งอยู่ในเมืองเถาหยวนจนกลายเป็นภาพแปลกตาเมื่อในสวนแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยรูปปั้นเจียง ไคเช็ก และทายาท บ้างนั่ง บ้างขี่ม้า บ้างยืนมองหน้ากัน บ้างยืนล้อมกันเป็นวงกลม กินเนื้อที่ส่วนใหญ่ในสุสานนี้ รายงานบางชิ้นบอกว่าในสวนอาจมีรูปปั้นอดีตผู้นำรวมกันมากถึง 500 ชิ้น ถึงอย่างนั้นกระบวนการขนย้ายรูปปั้นเหล่านี้เฉพาะส่วนของภาครัฐก็เพิ่งจะดำเนินการได้เพียง 23 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น 

ส่วนหนึ่งของความล่าช้าเป็นเพราะผลงานแต่ละชิ้นต้องถูกตีความอย่างระมัดระวังว่ามีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หรือศิลปะหรือไม่ เราจึงยังสามารถเห็นรูปปั้นเหล่านี้ได้ในหลายสถานที่ของไต้หวัน โดยเฉพาะรูปปั้นเจียง ไคเช็ก ขนาดใหญ่ที่อนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก นั่นเอง

ส่วนของการเปลี่ยนชื่อสถานที่ ตัวอย่างหนึ่งคือซุ้มประตูด้านหน้าอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก จุดเช็กอินที่นักท่องเที่ยวชอบไปถ่ายรูปกัน ปัจจุบันบนซุ้มมีข้อความเขียนเป็นตัวอักษรจีนว่า 自由廣場 ตรงกับชื่อลานที่เรียกกันว่า Liberty Square หรือ Freedom Square ซึ่งเป็นสถานสำคัญที่ชาวไต้หวันมักจะนัดมารวมตัวกันเพื่อเรียกร้องหรือดำเนินกิจกรรมต่างๆ 

แต่ถ้าย้อนกลับไปในอดีต ข้อความเดิมบนซุ้มประตูนี้คือ 大中至正 หรือข้อความสรรเสริญความเที่ยงธรรมของอดีตผู้นำเจียง ไคเช็ก แน่นอนว่าการดำเนินการเปลี่ยนข้อความบริเวณนี้มีทั้งผู้ที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ผู้ที่ไม่เห็นด้วยส่วนใหญ่นั้นเห็นความสำคัญในการรักษาไว้ซึ่งประวัติศาสตร์ ส่วนฝั่งผู้ที่เห็นด้วยส่วนใหญ่คือครอบครัวของผู้ที่ได้รับผลกระทบจากช่วงความน่าสะพรึงกลัวสีขาว ถึงขั้นมีรายงานว่าวันที่มีการนำข้อความสรรเสริญลงเพื่อเปลี่ยนเป็นข้อความใหม่ มีคนไปดื่มไวน์เฉลิมฉลองกันบริเวณนั้นเลยทีเดียว 

เช่นกันกับตัวอนุสรณ์สถานเอง ที่รัฐบาลเฉิน สุ่ยเปียน เปลี่ยนชื่อเป็น National Taiwan Democracy Memorial Hall แต่ผลสุดท้ายเมื่อพรรคก๊กมินตั๋งชนะการเลือกตั้งอีกครั้ง ก็ได้เปลี่ยนชื่อสถานที่กลับไปเป็นอนุสรณ์สถานเจียง ไคเช็ก ตามเดิม

อีกตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือสนามบินนานาชาติเถาหยวนซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมในแผนการของสนามบิน ก่อนจะถูกเปลี่ยนเป็นสนามบินนานาชาติเจียง ไคเช็ก เพื่อรำลึกถึงอดีตผู้นำ กระทั่งในปี 2006 อดีตประธานาธิบดีเฉิน สุ่ยเปียน ก็เสนอแผนการเปลี่ยนชื่อสนามบินแห่งนี้กลับเป็นชื่อเมืองเถาหยวนเพื่อให้ชื่อของสนามบินสะท้อนถึงที่ตั้งที่ถูกต้อง แน่นอนว่าเกิดกระแสไม่เห็นด้วยมากมาย เช่น การเปลี่ยนชื่อไม่ได้ช่วยให้การจัดการการบินในสนามบินดีขึ้น หรือบ้างก็เสนอให้คงชื่อของอดีตผู้นำเอาไว้ควบคู่ไปกับชื่อเมือง แต่ผลสุดท้ายสนามบินก็ถูกเปลี่ยนชื่อกลับไปเป็นสนามบินนานาชาติเถาหยวนอย่างที่พวกเราคุ้นชื่อกัน

ตั้งแต่ที่เรามาเรียนต่อในไต้หวันจนทำงานแล้ว ทุกปีจะได้ยินข่าวคนไปปาสีใส่รูปปั้นเจียง ไคเช็ก บ้าง ทำลายรูปปั้นบ้าง ถ้าจำไม่ผิด ประมาณปี 2019 ในเขตมหาวิทยาลัยของเรามีคนแอบเข้าไปตัดขาม้าที่เป็นส่วนหนึ่งของรูปปั้นเจียง ไคเช็ก ในเขตมหาวิทยาลัย เป็นเหตุให้ในปัจจุบันหลายๆ สถานที่สร้างรั้วขึ้นมากั้นไม่ให้มีคนเข้าไปทำลายสิ่งของสาธารณะได้อีก

เมื่อเวลาเปลี่ยน การตีความสถานะของอดีตผู้นำที่เกรียงไกรก็เปลี่ยน รูปปั้นหลายร้อยชิ้นในที่สุสานฉือหูถูกทิ้งไว้โดยไร้การบูรณะ เหมือนจะให้เป็นประจักษ์พยานถึงการเปลี่ยนผ่านของเวลา ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนไต้หวันบางคนตั้งคำถามว่าควรหรือไม่ที่เมืองเถาหยวนจะประชาสัมพันธ์สถานที่แห่งนี้ในฐานะแหล่งท่องเที่ยว เพราะการนำชื่อหรือตัวแทนของอดีตผู้นำเผด็จการมาประชาสัมพันธ์ในฐานะแหล่งท่องเที่ยวก็ดูจะลักลั่นย้อนแย้งอยู่ไม่น้อย

อ้างอิง

fpri.org

news.ltn.com.tw

reuters.com

taipeitimes.com

taipeitimes.com

The post ผู้นำสร้างชาติหรือเผด็จการเหี้ยมโหด? ‘เจียง ไคเช็ก’ ผู้นำที่ชาวไต้หวันอยากลบคำเยินยอ appeared first on a day magazine.

เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยได้ยินเพลง Mei Hua (เหมยฮวา) ของเติ้ง ลี่จวิน ผ่านหูกันมาบ้าง แม้จะไม่รู้ว่ามันมีความหมายว่ายังไง แต่ได้ยินเพลงขึ้นเมื่อไหร่ก็ฮัม “เหมยฮวา เหมยฮวา หมานเทียนเซี่ย” คลอไปกับเสียงเพลงกันได้ตลอด

พอเข้าช่วงตรุษจีน ไต้หวันก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ทั่วเกาะมีดอกไม้แข่งกันผลิดอกเต็มไปหมด อย่างซากุระ (ภาษาจีนเรียกว่าอิงฮวา) ดอกสาลี่ (หลีฮวา) หรือดอกอาซาเลีย (ตู้เจวียนฮวา) รวมถึงดอกบ๊วยหรือ ‘เหมยฮวา’ ด้วยเช่นกัน

เหมยฮวานี่เองที่ดูจะเป็นดอกไม้ที่มีเครดิตสูงที่สุดในฐานะดอกไม้ประจำชาติของไต้หวัน (ดอกที่อยู่บนธงชาติไต้หวันนั่นก็ใช่) แม้คนไต้หวันหลายคนอาจจะยี้เพราะตราดอกเหมยนั้นมีที่มาจากตราสัญลักษณ์ของพรรคก๊กมินตั๋ง แต่ตราดอกเหมยในฐานะดอกไม้ประจำชาติก็ยังคงอยู่เรื่อยมา

ดอกเหมยนั้นเวลาบานพร้อมกันก็สวยไม่แพ้ดอกซากุระ แถมบางพันธุ์ยังส่งกลิ่นหอมอีก จนมีหลายครั้งที่เราสับสนระหว่างดอกไม้สองพันธุ์นี้ เพิ่งจะมาปีนี้เองที่ลองหาข้อมูลจริงจังแล้วพบว่าคนไต้หวันเองก็สับสนกับดอกไม้หน้าตาแบบนี้เหมือนกัน ที่สำคัญคือไม่ได้มีแค่สองพันธุ์ที่ชวนสับสน แต่ดอกบ๊วย (เหมยฮวา) ดอกซากุระ (อิงฮวา) ดอกสาลี่ (หลีฮวา) ดอกพลัม (หลี่ฮวา) และดอกพีช (เถาฮวา) 5 ดอกนี้หน้าตาคล้ายกันและชวนให้สับสนไปหมด

เมื่อเดือนที่ผ่านมา เราพร้อมกับพี่ๆ น้องๆ คนไทยที่มาเรียนต่อที่ไต้หวันหลายคนเช่ารถขับเพื่อออกไปตามหาดอกซากุระสีขาวกัน แต่หลังจากใช้เวลาขับรถอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง พอขึ้นเขาไปถึงจุดหมายกลับพบว่าคนเยอะเกินไปจนจอดรถไม่ได้ แต่ระหว่างทางพวกเราเจอคาเฟ่เอาต์ดอร์ร้านหนึ่งที่มีซากุระสีขาวเยอะไปหมดเหมือนกัน เลยตัดสินใจวนรถกลับไปคาเฟ่ร้านนั้นแทน อย่างน้อยก็ได้ชมซากุระสีขาวเหมือนกัน

ปรากฏว่าพอไปถึงที่ร้าน เจ้าของร้านก็บอกกับเราว่านี่ไม่ใช่ซากุระ แต่เป็นดอกสาลี่ต่างหาก ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครในทริปที่ผิดหวังเลย เพราะดูเผินๆ มันก็สวยเหมือนกันอยู่ดี

จบจากทริปนั้นเรายังมีโอกาสได้ไปสถานที่หนึ่งในภาคกลางของไต้หวันซึ่งพิเศษมากเพราะขณะที่จุดชมดอกไม้ส่วนใหญ่ของไต้หวันอาจมีดอกไม้หน้าตาคล้ายๆ กันแค่ 1-2 ชนิดหรืออย่างมากก็ 3 ชนิด ที่ ‘เฉ่าผิงโถว (草坪頭)’ หรืออดีตพื้นที่ปลูกชาในเมืองหนานโถว เราสามารถชมดอกไม้ 4 ชนิดได้ในที่เดียว คือ ดอกซากุระ ดอกเหมย ดอกสาลี่ และดอกพีช 

พอดอกไม้ทั้ง 4 มาอยู่ด้วยกัน อย่าว่าแต่เราที่เป็นคนไทย แม้แต่คนไต้หวันเองก็สับสนเหมือนกันว่าทางไหนเป็นดอกอะไร แต่จริงๆ แล้วก็พอจะมีวิธีแยกแยะอยู่บ้าง และเราก็ได้เรียนรู้มาจากทริปนี้เหมือนกัน ดังนั้นนอกจากจะเอาภาพดอกไม้มาฝากแล้ว เราเลยขอแถมวิธีแยกแยะดอกไม้สวยๆ เหล่านี้ด้วย

ถ้าใครได้มาไต้หวันรอบหน้า นอกจากจะได้ถ่ายรูปดอกไม้เพลินๆ แล้ว การได้สังเกตและแยกว่าต้นนี้เป็นต้นอะไรหรือเป็นดอกอะไรก็ทำให้เที่ยวได้สนุกขึ้นเยอะเลย

ดอกซากุระ

ดอกไม้ที่เชื่อว่าหลายคนน่าจะอยากมาเห็นด้วยตาตัวเอง ในไทเปมีจุดชมดอกซากุระอยู่หลายจุด เช่น เขาหยางหมิงซานหรือวัดอู๋จี๋เทียนเหยียน (無極天元宮) ใกล้ๆ เขตตั้นสุ่ย ดอกซากุระเป็นดอกไม้ที่สามารถแยกออกจากดอกไม้ประเภทอื่นๆ ที่เรากำลังพูดถึงในบทความนี้ได้ง่ายที่สุด เพราะปลายกลีบดอกจะมีหยักและมีก้านดอกยาว โดยหนึ่งช่อจะมีหลายดอก

ดอกเหมย

ส่วนตัวเราเวลาจะแยกดอกเหมย ถ้าไม่คิดถึงรูปทรงดอกไม้บนธงชาติไต้หวันก็จะนึกถึงโลโก้ดอกไม้บนซองลูกอมรสบ๊วยที่ชอบกินสมัยเด็กๆ ดอกเหมยจะมีความกลมๆ สมมาตรเหมือนกับโลโก้แบบนั้นเลย อีกอย่างที่ช่วยให้เราสามารถแยกดอกเหมยได้คือดูที่ก้านดอก ดอกเหมยจะไม่มีก้านชูขึ้นมาทำให้รู้สึกเหมือนดอกไม้ติดอยู่กับกิ่งไปเลย

ดอกพีช

ลักษณะคล้ายดอกเหมย แต่กลีบจะยาวรีกว่า มีก้านสั้นๆ ที่ต้องสังเกตให้ดี และถ้าโชคดีหน่อยก็จะเจอผลพีชที่เริ่มปูดขึ้นมาเป็นผลเล็กๆ ปนอยู่กับดอกพีชที่ยังร่วงไม่หมด บอกให้เรารู้ว่านี่แหละคือต้นพีช

ดอกสาลี่

แม้ตอนแรกเราจะสับสนระหว่างดอกสาลี่กับดอกซากุระสีขาว แต่พอได้เห็นดอกสาลี่เป็นครั้งที่สองก็เจอจุดที่แตกต่างจากดอกซากุระอย่างเห็นได้ชัด คือถ้ามองไกลๆ ดอกของต้นสาลี่จะขึ้นเรียงตัวไปตามกิ่ง ไม่ฟูฟ่องและแผ่ออกเหมือนซากุระ ดอกมีกลีบเรียวและเกสรยาวเป็นพิเศษ

แนะนำสถานที่ชมดอกไม้ไปง่ายรอบไทเป

Yangmingshan Flower Clock (陽明山花鐘)

Yangmingshan National Park, Hushan Road, Section 2, Beitou District, Taipei City

นั่งรถไฟฟ้าสายสีแดงลงที่สถานี Beitou ต่อรถเมล์สาย 129 หรือ S9 ลงที่ป้าย Hushan Rd. Sec. 2

Wuji Tianyuan Temple (淡水無極天元宮)

No. 36, Section 3, Beixin Road, Tamsui District, New Taipei City

นั่งรถไฟฟ้าสายสีแดงลงที่สถานีปลายทาง Tamsui ต่อรถเมล์สาย 875 จากท่ารถด้านนอกสถานีรถไฟฟ้า ลงที่ป้าย Tianyuan Temple

ดอกไม้ไต้หวัน

The post ออกไปดูดอกไม้ในไต้หวัน และคู่มือแยกแยะดอกไม้ยอดฮิตฉบับบีกินเนอร์ appeared first on a day magazine.

ปีแรกที่เรามาไต้หวันตรงกับปี 2017 ฤดูหนาวปีนั้นหนาวเป็นพิเศษ

เกริ่นมาเหมือนจะเป็นบทนำนิยาย จริงๆ ไม่ใช่หรอก ไม่รู้ว่าที่เรารู้สึกหนาวกว่าปกติในปีแรกส่วนหนึ่งเพราะยังไม่ชินกับอากาศหนาวของไต้หวันที่ทั้งหนาวทั้งชื้นหรือเปล่า อีกส่วนคือหอพักของเราตอนนั้นอยู่บนภูเขา จำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่อุณหภูมิประมาณ 6-8 องศาเซลเซียสติดกันหลายวัน แต่ความรู้สึกจริงจะอยู่ที่ 3-5 องศาฯ เพราะความชื้นจากฝนที่ตกแทบจะตลอดเวลา ชื้นจนเราเคยวางเสื้อผ้าแห้งที่เพิ่งออกจากเครื่องอบใหม่ๆ เตรียมไว้ใส่วันถัดไป พอตื่นเช้ามามันก็ชื้นนิดหน่อยแล้ว

พอถึงวันสิ้นปีที่ผ่านมา พยากรณ์อากาศประกาศล่วงหน้าว่าอยู่ๆ อากาศจะหนาวลงกะทันหันจากวันก่อนหน้าที่อุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ 10 กว่าองศาฯ ก็จะลดฮวบเหลือเป็นตัวเลขหลักเดียว เราเลยตัดสินใจว่าปีนี้จะไม่ออกไปดูพลุที่ไทเป 101 แต่ขอห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนโซฟาที่บ้านก็พอแล้ว

ตามปกติแม้ในเขตเมืองของไต้หวันจะไม่มีหิมะตก แต่ทุกฤดูหนาวก็จะมีรายงานข่าวหิมะตกตามเขตภูเขาสูง เช่น หยางหมิงซาน เหอหวนซาน อวี้ซาน ฯลฯ (จะมีก็ปี 2016 ที่ไทเปหนาวที่สุดในรอบ 44 ปี และมีคนเห็นหิมะตกผสมกับฝนปรอย เสียดายที่เรามาสายไปหนึ่งปีเลยไม่ทันเห็น) เราได้ยินและได้เห็นภาพหิมะบนเขาในข่าวมาทุกปีจนกระทั่งปีนี้ที่ตัดสินใจไปดูหิมะไต้หวันให้เห็นด้วยตาตัวเองสักที

ช่วงที่มีข่าวหิมะตกตรงกับสัปดาห์ที่ 2 ของเดือนมกราคม มีข่าวคนไต้หวันพากันขึ้นเขาไปชมหิมะตั้งแต่ประมาณวันศุกร์ เราเองก็เห็นเพื่อนรอบข้างไปดูหิมะที่อุทยานแห่งชาติหยางหมิงซานในไทเปบ้าง ป่าไท่ผิงซานในอี๋หลานบ้าง ทีแรกก็คิดว่าจะไปหยางหมิงซานเพราะอยู่ใกล้ๆ แต่สุดท้ายก็เลือกไปภูเขาเหอหวนซานที่ดูมีหิมะเยอะกว่า เพราะไหนๆ จะไปแล้วก็ขอดูให้หนำใจ

เราเดินทางออกจากไทเปช่วงเย็นของวันเสาร์ ถึงเมืองหนานโถวช่วงหัวค่ำ คืนนั้นต้องรีบนอนเพราะตามแผนคือต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 เพื่อออกเดินทางประมาณ 6 โมงเช้า เพราะถ้าออกสายสิ่งที่จะต้องเจอแน่ๆ คือรถติด และบนเขตยอดเขาก็จำกัดจำนวนคน ต้องรอให้คนข้างบนลงมาก่อนถึงจะปล่อยให้คนที่มาใหม่ขับขึ้นไปได้ อีกอย่างคือรถทุกคันที่จะขึ้นไปบนนั้นได้ต้องมีโซ่พันล้อรถเพื่อป้องกันอุบัติเหตุซึ่งในไต้หวันที่ไม่ได้มีหิมะตกในเมือง คนส่วนใหญ่ถ้าจะใช้ทีหนึ่งก็จะเช่าเอา ฉะนั้นก่อนจะขึ้นเขาไปได้เราก็ต้องไปต่อคิวเช่าโซ่นี้ก่อนด้วย

กว่าจะถึงร้านเช่าโซ่ก็เป็นเวลา 7 โมงเช้าพอดี โชคดีที่ตรงนั้นเป็นเหมือนจุดพักรถกลายๆ มีปั๊มน้ำมันและร้านสะดวกซื้อสาขาใหญ่ ระหว่างรอเราเลยสามารถหลบความหนาวเข้าไปนั่งดื่มอะไรร้อนๆ ในนั้นก่อน พอ 8 โมงกว่าๆ ก็ถึงคิวรับโซ่เลยได้เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

ก่อนจะถึงเขตหิมะของเหอหวนซาน เราขับผ่านสถานที่ท่องเที่ยวอันโด่งดังคือฟาร์มแกะชิงจิ้งที่ยังไม่เคยพาตัวเองไปสักทีจนกระทั่งวันนั้นเพราะคิดมาตลอดว่าตัวเองเคยไปฟาร์มแกะสวนผึ้งมาแล้ว เลยชิงจิ้งขึ้นไปหน่อยจะมีจุดแวะพักรถอีกที่ ถึงตรงนี้มีรถหลายคันที่จอดใส่โซ่กันแม้จะยังไม่เข้าเขตหิมะ เรากับเพื่อนร่วมเดินทางก็เลยเอาบ้างแลกกับการนั่งรถโยกเยกเพราะใส่โซ่แต่ก็ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เพราะพอพ้นตรงนี้ไปสักหน่อยจะมีเจ้าหน้าที่คอยตรวจว่าคันไหนยังไม่ใส่โซ่ก็ต้องจอดใส่ตรงนั้นเลย

ขับขึ้นไปอีกไม่นานทิวทัศน์รอบข้างก็เริ่มแปลกตา เราเริ่มเห็นน้ำแข็งเกาะตามจุดต่างๆ ก่อนจะเริ่มเห็นหิมะบนยอดไม้มากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งถึงจุดที่มีหิมะแล้วจริงๆ ก็ได้เป็นภาพแปลกตา ด้านหนึ่งของเราเต็มไปด้วยหิมะ แต่พอหันหน้ามองไปอีกด้านก็ยังเป็นไต้หวันที่เขียวขจีอยู่เหมือนอย่างทุกวัน

โชคดีที่เราออกเดินทางแต่เช้าทำให้แทบไม่เจอรถติดเลยจนกระทั่งใกล้จะถึงจุดสูงสุดที่สามารถขับรถขึ้นไปได้ ตรงนี้มีเจ้าหน้าที่คอยปล่อยรถอยู่อีกจุดเพื่อควบคุมไม่ให้มีจำนวนรถและคนขึ้นไปพร้อมกันมากเกินไป รออยู่ไม่ถึงชั่วโมงเราก็ได้ขึ้นไปสมใจ ส่วนขากลับลงมาตอนเที่ยงกว่าๆ ปรากฏว่ามีรถคันอื่นๆ มาเพิ่ม หางแถวยาวกว่าขาขึ้นของเราหลายเท่า ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องรอกันนานแค่ไหน

จุดที่เราและนักท่องเที่ยวอีกหลายคนขึ้นไปชมหิมะเรียกว่าอู๋หลิ่ง (武嶺) สูง 3,275 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามปกติก็เป็นจุดชมวิวสำคัญของเหอหวนซานอยู่แล้ว พอมีหิมะนักท่องเที่ยวก็ยิ่งเยอะขึ้นไปอีก เราโชคดีที่วันที่ขึ้นไปมีแดดและฟ้าเปิดทำให้เห็นวิวได้ถนัด เพราะถ้าเป็นหนึ่งวันก่อนหน้าหรือวันถัดมา ข่าวบอกว่าแม้จะมีหิมะแต่ก็มีหมอกลงจัดจนแทบมองไม่เห็นวิวได้ไกลๆ อย่างที่เราเห็น

ทีแรกเราก็นึกอยู่ว่าแปลกไหมนะ อยู่ไต้หวันมาตั้งหลายปีเพิ่งจะได้เห็นหิมะ แต่หลังจากลงรูปถ่ายบนโซเชียลฯ ของตัวเองแล้วก็มีเพื่อนชาวไต้หวันมาคอมเมนต์ว่า “เธอโชคดีจัง ขนาดคนไต้หวันหลายคนยังไม่เคยเห็นหิมะในไต้หวันเลยนะ” แสดงว่ามันก็ไม่แปลกหรอก หิมะไต้หวันคงไม่ใช่อะไรที่จะเห็นกันได้ง่ายๆ นั่นแหละ เพราะฉะนั้นเราเลยเก็บภาพมาฝากกันด้วย 

ขึ้นปีที่ 4 ที่เราอยู่ไต้หวันตรงกับปี 2021 ฤดูหนาวปีนี้เป็นฤดูหนาวในไต้หวันที่สนุกเป็นพิเศษ 

กว่าจะถึงร้านเช่าโซ่ก็เป็นเวลา 7 โมงเช้าพอดี โชคดีที่ตรงนั้นเป็นเหมือนจุดพักรถกลายๆ มีปั๊มน้ำมันและร้านสะดวกซื้อสาขาใหญ่ ระหว่างรอเราเลยสามารถหลบความหนาวเข้าไปนั่งดื่มอะไรร้อนๆ ในนั้นก่อน พอ 8 โมงกว่าๆ ก็ถึงคิวรับโซ่เลยได้เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

ก่อนจะถึงเขตหิมะของเหอหวนซาน เราขับผ่านสถานที่ท่องเที่ยวอันโด่งดังคือฟาร์มแกะชิงจิ้งที่เราก็ยังไม่เคยพาตัวเองไปสักทีจนกระทั่งวันนั้นเพราะคิดมาตลอดว่าตัวเองเคยไปฟาร์มแกะสวนผึ้งมาแล้ว เลยชิงจิ้งขึ้นไปหน่อยจะมีจุดแวะพักรถอีกที่ ถึงตรงนี้มีรถหลายคันที่จอดใส่โซ่กันแม้จะยังไม่เข้าเขตหิมะ เรากับเพื่อนร่วมเดินทางก็เลยเอาบ้างแลกกับการนั่งรถโยกเยกเพราะใส่โซ่แต่ก็ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เพราะพอพ้นตรงนี้ไปสักหน่อยจะมีเจ้าหน้าที่คอยตรวจว่าคันไหนยังไม่ใส่โซ่ก็ต้องจอดใส่ตรงนั้นเลย

ขับขึ้นไปอีกไม่นานทิวทัศน์รอบข้างก็เริ่มแปลกตา เราเริ่มเห็นน้ำแข็งเกาะตามจุดต่างๆ ก่อนจะเริ่มเห็นหิมะบนยอดไม้มากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งถึงจุดที่มีหิมะแล้วจริงๆ ก็ได้เป็นภาพแปลกตา ด้านหนึ่งของเราเต็มไปด้วยหิมะ แต่พอหันหน้ามองไปอีกด้านหนึ่งก็ยังเป็นไต้หวันที่เขียวขจีอยู่เหมือนอย่างทุกวัน

โชคดีที่เราออกเดินทางแต่เช้าทำให้แทบไม่เจอรถติดเลยจนกระทั่งใกล้จะถึงจุดสูงสุดที่จะสามารถขับรถขึ้นไปได้ ตรงนี้มีเจ้าหน้าที่คอยปล่อยรถอยู่อีกจุดเพื่อควบคุมไม่ให้มีจำนวนรถและคนขึ้นไปพร้อมกันมากเกินไป รออยู่ไม่ถึงชั่วโมงเราก็ได้ขึ้นไปสมใจ ส่วนขากลับลงมาตอนเที่ยงกว่าๆ ปรากฏว่ามีรถคันอื่นๆ มาเพิ่ม หางแถวยาวกว่าขาขึ้นของเราหลายเท่า ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องรอกันนานแค่ไหน

จุดที่เราและนักท่องเที่ยวอีกหลายคนขึ้นไปชมหิมะเรียกว่าอู๋หลิ่ง (武嶺) สูง 3275 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามปกติก็เป็นจุดชมวิวสำคัญของเหอหวนซานอยู่แล้ว พอมีหิมะนักท่องเที่ยวก็ยิ่งเยอะขึ้นไปด้วย เราโชคดีที่วันที่ขึ้นไปมีแดด ฟ้าเปิดทำให้เห็นวิวได้ถนัด เพราะถ้าเป็นหนึ่งวันก่อนหน้าหรือวันถัดมา ข่าวบอกว่าแม้จะมีหิมะ แต่ก็มีหมอกลงจัดจนแทบมองไม่เห็นวิวได้ไกลๆ อย่างที่เราเห็น

ทีแรกเราก็นึกอยู่ว่าแปลกไหมนะ อยู่ไต้หวันมาตั้งหลายปีเพิ่งจะได้เห็นหิมะแต่หลังจากลงรูปถ่ายบนโซเชียลของตัวเองแล้วก็มีเพื่อนชาวไต้หวันมาคอมเมนต์ว่า “เธอโชคดีจัง ขนาดคนไต้หวันหลายคนยังไม่เคยเห็นหิมะในไต้หวันเลยนะ” แสดงว่ามันก็ไม่แปลกหรอก หิมะไต้หวันคงไม่ใช่อะไรที่จะเห็นกันได้ง่ายๆ นั่นแหละเพราะฉะนั้นเราเลยเก็บภาพมาฝากกันด้วย 

ขึ้นปีที่ 4 ที่เราอยู่ไต้หวันตรงกับปี 2021 ฤดูหนาวปีนี้เป็นฤดูหนาวในไต้หวันที่สนุกเป็นพิเศษ

เกริ่นมาเหมือนจะเป็นบทนำนิยาย จริงๆ ไม่ใช่หรอก ไม่รู้ว่าที่เรารู้สึกหนาวกว่าปกติในปีแรกส่วนหนึ่งเพราะยังไม่ชินกับอากาศหนาวของไต้หวันที่ทั้งหนาวทั้งชื้นหรือเปล่า อีกส่วนคือหอพักของเราตอนนั้นอยู่บนภูเขา จำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่อุณหภูมิประมาณ 6-8 องศาเซลเซียสติดกันหลายวัน แต่ความรู้สึกจริงจะอยู่ที่ 3-5 องศาฯ เพราะความชื้นจากฝนที่ตกแทบจะตลอดเวลา ชื้นจนเราเคยวางเสื้อผ้าแห้งที่เพิ่งออกจากเครื่องอบใหม่ๆ เตรียมไว้ใส่วันถัดไป พอตื่นเช้ามามันก็ชื้นนิดหน่อยแล้ว

พอถึงวันสิ้นปีที่ผ่านมา พยากรณ์อากาศประกาศล่วงหน้าว่าอยู่ๆ อากาศจะหนาวลงกะทันหันจากวันก่อนหน้าที่อุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ 10 กว่าองศาฯ ก็จะลดฮวบเหลือเป็นตัวเลขหลักเดียว เราเลยตัดสินใจว่าปีนี้จะไม่ออกไปดูพลุที่ไทเป 101 แต่ขอห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนโซฟาที่บ้านก็พอแล้ว

ขับขึ้นไปอีกไม่นานทิวทัศน์รอบข้างก็เริ่มแปลกตา เราเริ่มเห็นน้ำแข็งเกาะตามจุดต่างๆ ก่อนจะเริ่มเห็นหิมะบนยอดไม้มากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งถึงจุดที่มีหิมะแล้วจริงๆ ก็ได้เป็นภาพแปลกตา ด้านหนึ่งของเราเต็มไปด้วยหิมะ แต่พอหันหน้ามองไปอีกด้านก็ยังเป็นไต้หวันที่เขียวขจีอยู่เหมือนอย่างทุกวัน

โชคดีที่เราออกเดินทางแต่เช้าทำให้แทบไม่เจอรถติดเลยจนกระทั่งใกล้จะถึงจุดสูงสุดที่สามารถขับรถขึ้นไปได้ ตรงนี้มีเจ้าหน้าที่คอยปล่อยรถอยู่อีกจุดเพื่อควบคุมไม่ให้มีจำนวนรถและคนขึ้นไปพร้อมกันมากเกินไป รออยู่ไม่ถึงชั่วโมงเราก็ได้ขึ้นไปสมใจ ส่วนขากลับลงมาตอนเที่ยงกว่าๆ ปรากฏว่ามีรถคันอื่นๆ มาเพิ่ม หางแถวยาวกว่าขาขึ้นของเราหลายเท่า ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องรอกันนานแค่ไหน

จุดที่เราและนักท่องเที่ยวอีกหลายคนขึ้นไปชมหิมะเรียกว่าอู๋หลิ่ง (武嶺) สูง 3,275 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามปกติก็เป็นจุดชมวิวสำคัญของเหอหวนซานอยู่แล้ว พอมีหิมะนักท่องเที่ยวก็ยิ่งเยอะขึ้นไปอีก เราโชคดีที่วันที่ขึ้นไปมีแดดและฟ้าเปิดทำให้เห็นวิวได้ถนัด เพราะถ้าเป็นหนึ่งวันก่อนหน้าหรือวันถัดมา ข่าวบอกว่าแม้จะมีหิมะแต่ก็มีหมอกลงจัดจนแทบมองไม่เห็นวิวได้ไกลๆ อย่างที่เราเห็น

The post ขึ้นเขาไปสูดอากาศหนาว ดู ‘หิมะไต้หวัน’ ของดีที่แม้แต่คนไต้หวันบางคนก็ยังไม่เคยดู appeared first on a day magazine.

]]> https://adaymagazine.com/aiyu-jelly/ Wed, 13 Jan 2021 18:41:59 +0000 https://adaymagazine.com/?p=119141 ‘โอ้เอ๋ว’ ศัพท์เสียงแปลก แปลกทั้งเสียงวรรณยุกต์ที่ชวนให้รู้สึกเหมือนเป็นคำอุทาน (ส่วนตัวเราตอนเห็นครั้งแรกนึกถึงคำว่า ‘โอ้เอ้’ ผสมกับ ‘โธ่เอ๋ย’) แปลกทั้งความหมายของคำที่ถ้าไปเปิดพจนานุกรมราชบัณฑิตฯ ก็คงหาไม่เจอ คำนี้กระจายอยู่ทั่วไทม์ไลน์อยู่ช่วงหนึ่ง คือช่วงที่ซีรีส์ แปลรักฉันด้วยใจเธอ ออกฉาย ตัวเอกในเรื่องชื่อโอ้เอ๋ว อาศัยอยู่ในจังหวัดภูเก็ตซึ่งมี ‘ขนมโอ้เอ๋ว’ เป็นของหวานขึ้นชื่ออย่างหนึ่งของจังหวัดเหมือนกัน จนถึงตอนนี้เราก็ยังเห็นคนพูดถึงโอ้เอ๋วผ่านหน้าไทม์ไลน์เป็นระยะ เรายังไม่ได้ดูซีรีส์เรื่องนี้เพราะหาดูในไต้หวันไม่ได้สักที (แต่คิดว่าตัวเองพอจะรู้เรื่องราวคร่าวๆ ประมาณ 60-70 เปอร์เซ็นต์จากการเห็นผ่านหน้าไทม์ไลน์) ส่วนโอ้เอ๋วของจริงที่ภูเก็ตก็ยังไม่เคยได้ไปชิมแต่เห็นผ่านไทม์ไลน์ของคนที่ไปตามรอยซีรีส์ที่ภูเก็ตเหมือนกัน ครั้งแรกที่เห็นภาพขนมโอ้เอ๋วของจริงเราอดเอ๊ะในใจไม่ได้ เพราะทั้งหน้าตาทั้งชื่อเรียกมันช่างคล้ายกับอะไรบางอย่างที่เห็นได้ทั่วไปในไต้หวัน โอ้เอ๋วของภูเก็ตหน้าตาเป็นวุ้นใสสีอ่อนโปะหน้าด้วยน้ำแข็งไส น้ำแดง และผลไม้ต่างๆ พูดแล้วก็อยากกินเอง ส่วนขนมของไต้หวันที่เราว่าคล้ายๆ กันคือ ‘อ้ายอวี้’ หรือที่คนไทยเรียกติดปากว่าน้ำวุ้นกบนั่นเอง พอเริ่มมีคำถาม เราก็เริ่มค้นที่มาของทั้งโอ้เอ๋วและอ้ายอวี้ว่าสรุปแล้วมันเหมือนหรือต่างกันยังไงบ้าง  แล้วก็ได้คำตอบว่า อ้าว! มันคือสิ่งเดียวกันนี่นา โอ้เอ๋ว มีชื่อภาษาจีนว่า 薁蕘 อ่านแบบจีนกลางได้ว่า อวี้หราว Yù ráo แต่ถ้าออกเสียงแบบภาษาฮกเกี้ยนอ้างอิงตามเว็บไซต์ itaigi—พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนออนไลน์ของไต้หวัน จะออกเสียงว่า เอ้อเกย๋อ ò-giô (เสียงควบ กย) ซึ่งใกล้เคียงกับโอ้เอ๋วที่เราเรียกกัน ส่วนอ้ายอวี้แบบไต้หวันเขียนด้วยตัวอักษร […]

The post ภูเก็ตมีโอ้เอ๋ว ไต้หวันมีอ้ายอวี้ ของหวานแฝดคนละฝาที่กินที่ไหนก็ชื่นใจเหมือนกัน appeared first on a day magazine.

]]> ‘โอ้เอ๋ว’ ศัพท์เสียงแปลก แปลกทั้งเสียงวรรณยุกต์ที่ชวนให้รู้สึกเหมือนเป็นคำอุทาน (ส่วนตัวเราตอนเห็นครั้งแรกนึกถึงคำว่า ‘โอ้เอ้’ ผสมกับ ‘โธ่เอ๋ย’) แปลกทั้งความหมายของคำที่ถ้าไปเปิดพจนานุกรมราชบัณฑิตฯ ก็คงหาไม่เจอ

คำนี้กระจายอยู่ทั่วไทม์ไลน์อยู่ช่วงหนึ่ง คือช่วงที่ซีรีส์ แปลรักฉันด้วยใจเธอ ออกฉาย ตัวเอกในเรื่องชื่อโอ้เอ๋ว อาศัยอยู่ในจังหวัดภูเก็ตซึ่งมี ‘ขนมโอ้เอ๋ว’ เป็นของหวานขึ้นชื่ออย่างหนึ่งของจังหวัดเหมือนกัน จนถึงตอนนี้เราก็ยังเห็นคนพูดถึงโอ้เอ๋วผ่านหน้าไทม์ไลน์เป็นระยะ เรายังไม่ได้ดูซีรีส์เรื่องนี้เพราะหาดูในไต้หวันไม่ได้สักที (แต่คิดว่าตัวเองพอจะรู้เรื่องราวคร่าวๆ ประมาณ 60-70 เปอร์เซ็นต์จากการเห็นผ่านหน้าไทม์ไลน์) ส่วนโอ้เอ๋วของจริงที่ภูเก็ตก็ยังไม่เคยได้ไปชิมแต่เห็นผ่านไทม์ไลน์ของคนที่ไปตามรอยซีรีส์ที่ภูเก็ตเหมือนกัน

ครั้งแรกที่เห็นภาพขนมโอ้เอ๋วของจริงเราอดเอ๊ะในใจไม่ได้ เพราะทั้งหน้าตาทั้งชื่อเรียกมันช่างคล้ายกับอะไรบางอย่างที่เห็นได้ทั่วไปในไต้หวัน โอ้เอ๋วของภูเก็ตหน้าตาเป็นวุ้นใสสีอ่อนโปะหน้าด้วยน้ำแข็งไส น้ำแดง และผลไม้ต่างๆ พูดแล้วก็อยากกินเอง ส่วนขนมของไต้หวันที่เราว่าคล้ายๆ กันคือ ‘อ้ายอวี้’ หรือที่คนไทยเรียกติดปากว่าน้ำวุ้นกบนั่นเอง

พอเริ่มมีคำถาม เราก็เริ่มค้นที่มาของทั้งโอ้เอ๋วและอ้ายอวี้ว่าสรุปแล้วมันเหมือนหรือต่างกันยังไงบ้าง 

แล้วก็ได้คำตอบว่า อ้าว! มันคือสิ่งเดียวกันนี่นา

โอ้เอ๋วของภูเก็ต | ภาพจาก phuketcity.go.th

อ้ายอวี้ของไต้หวัน | ภาพจาก test.pure-taiwan.info

โอ้เอ๋ว มีชื่อภาษาจีนว่า 薁蕘 อ่านแบบจีนกลางได้ว่า อวี้หราว Yù ráo แต่ถ้าออกเสียงแบบภาษาฮกเกี้ยนอ้างอิงตามเว็บไซต์ itaigi—พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนออนไลน์ของไต้หวัน จะออกเสียงว่า เอ้อเกย๋อ ò-giô (เสียงควบ กย) ซึ่งใกล้เคียงกับโอ้เอ๋วที่เราเรียกกัน ส่วนอ้ายอวี้แบบไต้หวันเขียนด้วยตัวอักษร 愛玉 ออกเสียงแบบจีนกลางว่า Ài yù แบบฮกเกี้ยนหรือภาษาไต้หวันว่า อ้ายหยก ài-gio̍k-

ส่วนตัวละครโอ้เอ๋วใน แปลรักฉันด้วยใจเธอ ดูเหมือนจะเขียนชื่อ 欧儿 (จีนตัวย่อ) หรือ 歐兒 (จีนตัวเต็ม) ออกเสียง โอวเอ่อ Ōu er ฉีกออกไป ถ้าเป็นคนดูที่อ่านซับไตเติลภาษาจีนก็อาจจะไม่ได้รับรู้ถึงความเชื่อมโยงของชื่อของตัวละครกับของหวานขึ้นชื่อชนิดนี้

วุ้นอ้ายอวี้หรือโอ้เอ๋วเป็นวุ้นที่ได้จากเมล็ดของผลมะเดื่อชนิดหนึ่ง สำหรับเมนูโอ้เอ๋วในภูเก็ต ว่ากันว่าเริ่มจากชาวจีนฮกเกี้ยนที่ได้รับอิทธิพลมาจากเกาะปีนัง ส่วนทางไต้หวันมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรที่ย้อนไปได้ไกลที่สุดคือหนังสือ ประวัติศาสตร์ทั่วไปของไต้หวัน (台灣通史) โดยเหลียนเหิง (連橫) ตีพิมพ์ปี 1921 บันทึกไว้ว่าวันหนึ่งในรัชสมัยฮ่องเต้เต้ากวังแห่งราชวงศ์ชิง (ปี 1820-1850) อากาศร้อนอบอ้าว พ่อค้าชาวเมืองไถหนานที่เดินทางมายังเขตภูเขาของเมืองเจียอี้เกิดกระหายน้ำขึ้นมาเลยแวะวักน้ำในลำธารดื่มระหว่างทาง เขาพบว่าน้ำในลำธารให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นกว่าที่ไหนๆ พอลองสังเกตดู จริงๆ แล้วความลับอยู่ที่เมล็ดของพืชที่ขึ้นอยู่บริเวณนั้นซึ่งตกลงมายังลำธารทำให้เกิดเป็นเนื้อวุ้นที่ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นต่างหาก

พ่อค้าผู้นั้นลองเก็บเมล็ดที่ว่านั้นกลับบ้านไปทดลองทำวุ้น แช่เย็น และลองเติมน้ำเชื่อมดูก็มีรสชาติดี สุดท้ายเขาก็เลยทำวุ้นชนิดนี้ให้ลูกสาวอายุ 15 ออกไปขาย ตัวลูกสาวเองชื่อ ‘อ้ายอวี้’ ด้วยความที่เป็นของใหม่ในสมัยนั้น คนยังไม่รู้จักว่าพืชชนิดนี้คืออะไรก็เลยเรียกชื่อวุ้นนี้ว่า ‘วุ้นอ้ายอวี้’ ตามชื่อสาวคนขายวุ้นไปด้วย 

ภาพจาก yangui.com.tw

ปัจจุบันชาวไต้หวันก็ยังนิยมกินวุ้นอ้ายอวี้อยู่ โดยส่วนมากจะอยู่ในฐานะเครื่องดื่มมากกว่าของหวาน โดยเสิร์ฟวุ้นใสมาในแก้วกับน้ำเลม่อนเย็นๆ หาซื้อได้ตามไนต์มาร์เก็ตหรือร้านเครื่องดื่มท้องถิ่น หรือเสิร์ฟกับน้ำเชื่อม น้ำแข็ง และผลไม้ แม้จะหายากกว่าแต่ก็พอมีบ้างเช่นกัน (เท่าที่เรารู้คือที่ร้านชิงสุ่ยถัง (清水堂) เมืองไถหนาน) ส่วนที่ไทยก็หาทานได้ที่ภูเก็ต ดูเหมือนส่วนมากจะใช้น้ำเชื่อมสีแดง ทำให้หน้าตาต่างจากที่ไต้หวันอยู่บ้าง 

ล่าสุดเราก็ได้ยินมาว่ามีร้านน้ำวุ้นกบแบบไต้หวันไปเปิดในกรุงเทพฯ แล้ว และเพราะโอ้เอ๋ว อ้ายอวี้ และวุ้นกบคือสิ่งเดียวกัน คนกรุงเทพฯ คนไหนอยากลองกินโอ้เอ๋ว ลองเริ่มจากการสั่งน้ำวุ้นกบมาดื่มก็ได้เหมือนกัน

---

อ้างอิง

itaigi.tw

kmweb.coa.gov.tw

The post ภูเก็ตมีโอ้เอ๋ว ไต้หวันมีอ้ายอวี้ ของหวานแฝดคนละฝาที่กินที่ไหนก็ชื่นใจเหมือนกัน appeared first on a day magazine.

]]>