เป็นที่รู้จักในนามของนางแบบสาวไทยโกอินเตอร์ 

เป็นที่รู้จักในนามของหนึ่งในผู้เข้ารอบ 30 คนสุดท้าย เวทีมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ ปี 2020 

เป็นที่รู้จักในนามของหญิงสาวผู้กล้าหาญที่แหกขนบการตอบคำถามของเวทีการประกวดนางงามไทย 

และเป็นที่รู้จักในนามของหญิงสาวผู้ตกเป็นประเด็นร้อนทั้งเรื่องความสัมพันธ์และการประกวด

แน่นอน จากการแสดงออกของเธอ ไม่ว่าจะเป็นตัวตนที่มั่นใจ ไหวพริบในการตอบคำถาม จุดยืนทางการเมือง ทั้งหมดล้วนแล้วชัดเจนพอที่จะทำให้คนชอบเธอจนอยากยกให้เป็นไอดอลหรือชังจนไม่อยากได้ยินชื่อ

หลังจากช่วงเวลานั้นจนถึงตอนนี้ เป็นเวลาครบ 1 ปีพอดีที่คนไทยรู้จักชื่อของเฌอเอม ตอนนี้บางคนอาจลืมเลือนเธอไปแล้ว บางคนอาจยังจดจำเธอได้ บางคนอาจจะจดจำเธอในบทบาทใหม่ แต่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า เมื่อพูดถึงปรากฏการณ์ในวงการนางงามครั้งใด ชื่อของเฌอเอมก็พร้อมหวนกลับมาอยู่ในวงสนทนาแทบทุกครั้ง

เพราะหลังจากเหตุการณ์การประกวดครั้งนั้น เธอได้ใช้ชื่อเสียงที่ได้รับออกมาสนับสนุนประชาธิปไตยอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของรัฐบาล การไปร่วมงานเสวนาต่างๆ การไปร่วมชุมนุมทางการเมือง การเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญสำคัญทางการเมือง หรือจนกระทั่งขึ้นเวทีปราศรัย พร้อมแสดงอารยะขัดขืนด้วยการนั่งและนอนบนพื้นเมื่อเพลงชาติไทยดังขึ้น จนกลายเป็นประเด็นร้อนในอินเทอร์เน็ต

ปีนี้เป็นปีที่เธออายุครบ 27 ปี เหลือสัญญางานนางแบบเป็นปีสุดท้าย และทำงานเป็นแอ็กทิวิสต์เรื่องนักโทษการเมืองและกลุ่มชาติพันธุ์ค่อนข้างเต็มตัว

ใช่ เธอเป็นที่รู้จักในหลากหลายบทบาท 

แต่ตัวเฌอเอมเองล่ะ เธอรู้จักตัวเองยังไงบ้าง 

เราขอใช้โอกาสนี้ไปทำความรู้จักกับเฌอเอมในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตกัน

“วัยเด็กคือการเร่ร่อนในโลกใบใหญ่อย่างโดดเดี่ยว”

เฌอเอมเป็นลูกหลงที่อายุห่างจากพี่สาวและพี่ชายมากกว่าสิบปี เติบโตมาในบ้านครอบครัวไทยๆ ที่มีปู่เป็นทหาร ดังนั้นครอบครัวเธอเป็นสายอนุรักษนิยมและมีความเข้มงวดมาก ไม่ว่าจะคำถามเรื่องใดก็มักถูกต่อว่าและทำโทษด้วยการตีมาตลอด

ตอนเด็กๆ คุณเป็นเด็กแบบไหน

ไม่แน่ใจว่าจะนิยามตัวเองยังไงดี แค่รู้สึกว่าคนอื่นน่าจะมองเราเป็นเด็กที่แปลกแยกจากสังคม แต่เรากลับไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองแปลกอะไร เพราะไม่เข้าใจว่าโลกมันเป็นไปยังไงหรือสังคมคิดอะไรอยู่ มันเลยทำให้เรารู้สึกไม่อยากคอนเนกต์กับคนอื่น เพราะหลายๆ ทีที่เข้าไปแล้วมักโดนหัวเราะเยาะ เราเลยเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว อยู่กับตัวละครกับสังคมสมมติในหนังสือการ์ตูนมากกว่า

มันคือความรู้สึกว่าวัยเด็กของเราผิดที่จุดไหนไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีก็ผิดไปแล้ว

วัยเด็กของเราจึงเป็นการเร่ร่อนในโลกใบใหญ่และอยู่อย่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน เคยมีความรู้สึกว่าบางทีเราควรจะใจเย็นกว่านี้ นอบน้อมกว่านี้ ควรเอาใจคนเก่งกว่านี้ แต่อีกใจก็คิดว่าทำไมต้องอยู่ใต้ระบบล่ะ ในเมื่อเราเข้าใจระบบนั้นไม่ได้และไม่มีใครพยายามทำให้เราเข้าใจได้อย่างแท้จริง 

ถ้าเป็นภาษาคนไทยคืออยู่ไม่เป็นนั่นแหละ เราเป็นอย่างนี้ซะทุกเรื่อง สุดท้ายมันเลยกลายเป็นเหมือนปมในใจ เราไม่สามารถรอมชอมกับสถานการณ์ได้

แล้วอะไรคือที่ยึดเหนี่ยวที่ทำให้คุณเติบโตมาได้

เราโตมากับหนังสือ ด้วยความที่พี่สาวอ่านการ์ตูนผู้หญิง พี่ชายอ่านนิยายกำลังภายใน และผู้ใหญ่ในบ้านมีหนังสืออมตะอย่าง เปลวเทียน ทวิภพ สี่แผ่นดิน แต่พอเลือกหนังสือได้เองก็อ่านการ์ตูนมาตลอด เพราะมันสนุกกว่า

หนังสือส่งผลกับเรามาก ที่สำคัญเลยคือการมีตัวอย่างให้เรียนรู้ เพราะเราไม่มีตรงนั้น เราเลยเรียนรู้จากสื่อบันเทิง แต่พอเอาสิ่งที่ไม่มีจริงไปทำกับคนจริงๆ แล้วไม่ได้รีแอ็กชั่นที่เป็นไปตามหนังสือ นั่นทำให้เราเลือกถอยออกมาอยู่ดี ไม่คิดกระโดดเข้าไปเรียนรู้อีก กลายเป็นว่าสุดท้ายเราอยู่กับการ์ตูนมากกว่าความเป็นจริง และรับเอาแนวคิดจากการ์ตูนมาตลอด

เช่นแนวคิดอะไรบ้าง

คงเป็นความขบถในการ์ตูนผู้ชายหรือโชเน็น พวกเรื่องการต่อสู้ มิตรภาพลูกผู้ชาย การบุกบ่าฝ่าฟันเพื่อให้ได้เป็นที่หนึ่งหรือเหนือกว่าอะไรสักอย่าง ซึ่งทำให้เราต้องแหวกแนว อยากเด่น จนเป็นที่มาของคำว่าจูนิเบียว เพราะเราอยากเท่เหมือนในการ์ตูน ไม่ใช่คำว่าเบียวที่ถูกสังคม appropriate ไปใช้จนผิดเพี้ยนเหมือนในปัจจุบัน

ส่งผลให้โลกของเราที่มีพื้นที่อิสระทางความคิดและจิตใจมันอยู่ในหนังสือไปแล้ว เราเลยใช้ชีวิตให้เป็นไปตามความคาดหวังของสังคมในการ์ตูนมากกว่าสังคมจริงๆ เสียอีก

ถ้าให้ทบทวน การเติบโตมาในโลกของการ์ตูนส่งผลดีหรือผลเสียต่อคุณมากกว่ากัน

เอาเป็นว่าถ้าไม่มีการ์ตูน เราอาจจะกลายเป็นคนที่ไม่ใช่เราตอนนี้แล้วก็ได้ เพราะในตอนนั้นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตทั้งหมดของเราอยู่ในการ์ตูนหมดเลย เพราะเราไม่เข้าใจบรรทัดฐานการใช้ชีวิตของสังคมภายนอกว่าอะไรดี-ไม่ดี ทำไมเราถึงผิดอยู่เสมอ ทำไมไม่มีใครเห็นความสำคัญในสิ่งที่เราพูด

แต่ในโลกของการ์ตูน เรากลับรู้สึกว่ามีตัวละครที่คิดหรือใช้ชีวิตคล้ายเรา ซึ่งมันทำให้เราฟังเขามากกว่า เพราะฉะนั้นเราจะอยากเห็นเขาตลอดเวลา ถึงขนาดพรินต์ภาพตัวละครใส่กระดาษ A4 แล้วแปะไว้บนเพดาน ตื่นมาปุ๊บจะได้เห็น แล้วที่ลายมือเราสวยแบบทุกวันนี้ เพราะตอนนั้นมีความรู้สึกว่าตัวละครที่เราชอบน่าจะชอบคนลายมือสวย ก็เลยไปนั่งคัดลายมือ 

นี่คือสิ่งที่เชปเรา ความโดดเดี่ยวของสังคมผลักไสเราไปสู่สิ่งนี้

มีการ์ตูนเรื่องไหนที่คุณชอบเป็นพิเศษไหม

หลายเรื่องเลย แต่จะประทับใจเรื่องที่ตัวละครพูดประโยคที่ทำหน้าที่เหมือนปลอบใจเรา ยกตัวอย่างเรื่อง Magi: The Labyrinth of Magic มีตัวละครหนึ่งที่มีปมหนักมาก ชีวิตบัดซบ ตามขนบโชเน็นคือตัวร้ายแน่ๆ ซึ่งพอมาเจอกับพระเอกที่มุ่งทำแต่ความถูกต้อง พระเอกก็เสนอความช่วยเหลือ ทำนองว่าจะช่วยทุกอย่าง เพราะในโลกนี้ ถ้าจิตใจนายตกลงสู่ความดำมืด นายจะถูกพลังชั่วร้ายกัดกิน จนสุดท้ายพอทำลายความชั่วร้ายหมดจากโลกแล้ว ตัวละครที่เราชอบก็ถามพระเอกกลับว่า ถ้าในโลกนี้ไม่มีการร่วงหล่นไปสู่การเป็นปิศาจ ถ้าเราเป็นแค่มนุษย์เศร้าๆ คนหนึ่งจะได้ไหม การที่นายคิดว่าอะไรสักอย่างมันดี แล้วเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่นโดยที่เขาไม่ได้ขอ เข้ามาแตะเรื่องที่บอบบางที่สุดของคนอื่น เพราะนายคิดว่ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง มันทำให้ฉันเกลียดนายมากกว่านายไม่พูดอะไรซะอีก ประมาณนี้น่ะ

ตอนได้ยินครั้งแรก เราคิดเลยว่านี่จะเป็นประโยคที่เราไม่มีทางได้ยินในชีวิตจริง มันปลอบประโลมมาก เพราะเราไม่เคยต้องการให้ใครมาบอกว่าเราจะมีชีวิตที่ดีได้ยังไง ไม่ได้ต้องการให้ใครมาขยี้ส่วนที่เปราะบางและสำคัญที่สุดของเราเพียงเพราะเขาคิดว่ามันดีสำหรับเรา โดยที่เขาไม่มองที่ความเจ็บปวดของเรา เราแค่ต้องการคนที่ซัพพอร์ตให้หาความหมายของชีวิต เราต้องการสร้างทัศนะของสิ่งนี้ขึ้นมา

“เราไม่สามารถสมบูรณ์ได้สักที”

เพราะความหลงใหลในการ์ตูน เฌอเอมจึงฝึกวาดรูปและเข้าเรียนมัธยมปลายในสายแอนิเมชั่น เพื่อที่จะสอบเข้าคณะด้านศิลปะ และทำอาชีพนักวาดการ์ตูนตามความฝันที่อยากเห็นโลกในจินตนาการของตัวเอง

ในตอนนั้นเธอเป็นคนเก่งของรุ่นก็ว่าได้ เพื่อนๆ ชื่นชม อาจารย์ก็ยอมรับในฝีมือ ดังนั้นเมื่อสอบติดสาขาวิชาจิตรกรรม คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เธอจึงไม่แปลกใจมากนัก

แต่จากภาพฝันที่วาดหวังไว้ว่าตัวเองจะได้รับการยอมรับในสังคมเสียที เพราะผ่านการการันตีมาแล้ว ก็กลับพังทลายลงเมื่อได้เข้าไปเรียนที่นี่

คุณสอบเข้าคณะที่หวังไว้ได้ แต่เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

อยากบอกก่อนว่าสำหรับเรา สังคมไทยเป็นสังคมที่ยอมแพ้ไม่ได้ ถ้าคุณยอมแพ้จะเสียทุกอย่าง เพราะไม่มีพื้นที่ให้คนที่อยากทดลองและยอมรับความล้มเหลว ถ้าล้มเหลวคือตราบาป เราเลยรู้สึกว่าตัวเองพลาดไม่ได้ ถึงก่อนหน้านั้นจะมีหลายครั้งรู้สึกว่าตัวเองพลาด แต่เราก็ไม่เคยออกมาจากสิ่งนั้น อย่างตอนประถมชีวิตเราไม่ดีก็ไม่ยอมย้ายโรงเรียน เพราะไม่เห็นทางใหม่ๆ

แต่มหาวิทยาลัยเป็นที่แรกที่ทำให้รู้สึกว่า ถ้าเป็นหน้าผาเราก็จะกระโดดลงไป เราจะออกจากที่นี่ไม่ว่ายังไงก็ตาม 

มันแย่มากจริงๆ อย่างตอนรับน้องช่วงปี 1 ก็ทำให้เราเริ่มเจอทางตันของการใช้ตรรกะคิดแล้ว เริ่มตั้งคำถามว่าทำไมเราอยู่ตรงนี้ ซึ่งตอนนั้นเราก็หลอกตัวเองว่ามันคืออุปสรรคที่ต้องผ่านไป อย่าใช้ความคิดและเหตุผล แล้วเราผ่านไปได้ด้วยนะ เวิร์กมาก แต่นี่แหละเป็นสิ่งที่โซตัสต้องการ 

เพราะกลายเป็นว่าพอขึ้นปี 2 เราเป็นแบบรุ่นพี่ที่เคยไม่ชอบเลย เพราะรู้สึกว่านี่คือครรลองที่ควรเป็น เรากลายเป็นรุ่นพี่ที่ดุๆ กร่างๆ สำหรับรุ่นน้อง ขณะเดียวกันก็ยังเป็นคนที่ถูกมหาวิทยาลัยทำร้ายด้วย เป็นนักศึกษาที่อาจารย์ไม่ชอบเพราะเป็นนางแบบ อยู่ในบทบาทที่ขัดแย้งกัน

ความขัดแย้งตรงนั้นส่งผลต่อคุณยังไง

เราเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวตนเราที่นี่มันคืออะไรกันแน่ เหมือนถึงจุดหนึ่ง เราก็เสียความคิดไปแล้ว จะกลับมาคิดต่อยอดใช้ตรรกะก็ไม่ได้ เพราะพอตรรกะถูกทำลายไปช่วงหนึ่งมันทำให้เราเสียจุดยืน แล้วความสูญเสียตอนนั้นคือการที่เราไม่มีที่ทาง มีแต่ความเจ็บปวด และการเข้ามาเป็นนางแบบในตอนนั้นก็หดหู่มาก ทำให้สุดท้ายเราไม่อยากอยู่ที่นี่ เราอยากชัตดาวน์ เราเลยลาออก

หลังจากนั้นมันติดในสัญชาตญาณของเราเลยนะ ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดภาวะถูกจู่โจม เราจะออกทันที ไม่มีปัญหากับการถอย กลายเป็นพวกเอะอะก็ลาออก ใช้ชีวิตไม่เคยเต็มร้อย ใช้ชีวิตในความล้มเหลวมาตลอด จนถึงจุดที่คนมองว่าเราประสบความสำเร็จ เราก็ยังมองว่าตัวเองไม่เคยประสบความสำเร็จ

ทำไม

เพราะเรานึกออกแต่ความว่างเปล่า เราไม่เคยรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่ได้มีชีวิตที่มั่นคงเป็นของตัวเอง ทำให้ต้องมองหาแบบอย่างเพื่อทำตามตลอด 

ตอนเด็กๆ เราพยายามเป็นเด็กประถมมัธยมที่ดีและเพื่อนที่น่ารัก หรือพยายามจะเป็นตัวการ์ตูนที่ชอบ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ ตอนมัธยมปลายพยายามเป็นเด็กสยาม เปลี่ยนลุคชั่วข้ามคืนแบบที่เปิดเทอมมาเพื่อนช็อกกันหมด พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ทำตัวชิคๆ คูลๆ แบบเด็กศิลปากร พอเป็นนางแบบก็กลับมาแต่งตัวดีๆ เพราะอยากเป็นนางแบบที่ดี แต่ขณะเดียวกันเราก็ไม่เข้าใจนางแบบคนอื่นๆ เลยไม่สามารถเป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบได้สักที

เพราะข้างในเราไม่มีอะไรเลย

“ถ้าได้อยู่ในที่ที่ดีแล้ว หรือเป็นเราเองที่เพ้อฝัน”

ด้วยรูปร่างที่สูงเข้าเกณฑ์มาตรฐานนางแบบ เฌอเอมจึงถูกชวนเข้าวงการนางแบบตั้งแต่เด็ก แต่ติดตรงที่ครอบครัวไม่ยอม จนถึงช่วงมัธยมปลายที่ได้ลองเข้าวงการบันเทิงครั้งแรกและไม่ประสบความสำเร็จ แต่ตัวเธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจหรือคาดหวังกับมันมากนัก เพียงแค่ไหลไปตามความตื่นเต้นของเพื่อนๆ ที่ถือว่ามีอิทธิพลกับชีวิตวัยรุ่นในตอนนั้นมาก ก่อนจะได้มีโอกาสเข้าไปทำงานในฐานะนางแบบตอนเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งช่วงนั้นเองที่ทำให้ชื่อ ‘เฌอเอม’ ถือกำเนิดขึ้น

พอฟังมาแบบนี้ แปลกใจนะที่คุณเลือกเข้าวงการนางแบบ

เราคงอยากได้รับการยอมรับมั้ง แต่กลายเป็นว่าช่วงฝึกเราก็ซัฟเฟอร์ทุกวันจนไม่สามารถให้คุณค่าหรือทำให้เต็มที่ได้อยู่ดี เหมือนโลกเป็นศัตรูกับเราไปแล้ว ยิ่งเราถูกสวมทับด้วยสังคมนางแบบ สังคมมหาวิทยาลัย และสังคมที่บ้านที่ขัดแย้งกันทั้งหมด เราเลยถูกครอบงำด้วยระบบอำนาจนิยมที่ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองผิด แต่หลายครั้งก็รู้สึกว่าแล้วทำไมความผิดของคนอื่นถึงไม่ผิดล่ะ นั่นยิ่งทำให้เราขบถ ความจริงแล้วการคิดเรื่องผิดหรือถูกนั่นแหละที่มันกัดกร่อนเรา หลายๆ อย่างมันก็ปะทะกันด้วยธรรมชาติของตัวเอง แต่ตอนนั้นเราไม่รู้จักการรับแรงกระแทก

รู้สึกเหมือนเป็นหนูแฮมสเตอร์ที่วิ่งบนกงจักรในทุกๆ สังคมเลยนะ ไม่ว่าจะเดินแบบเพิ่มขึ้นกี่งาน ได้รับเชิญไปที่ไหน แต่ในด้านตัวตนและชีวิต เราไม่เคยไปไกลกว่าจุดเดิม ต่อให้มีเงินมากขึ้น ได้ซื้อของแพงๆ พยายามเป็นนางแบบไฮโซ ใช้ชีวิตโดยการทำงาน ดื่ม กิน อยู่กับป๊อปคัลเจอร์ แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่เราคิดว่าสำคัญอยู่ดี จนบางทีก็รู้สึกว่าถ้าได้อยู่ในที่ที่ดีแล้ว มันเป็นเราเองหรือเปล่าที่เพ้อฝัน เป็นเราเองที่ไม่เห็นคุณค่า

แล้วคุณจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงถึงทำงานด้านนี้ต่อได้

ครั้งหนึ่งเราไปเกี่ยวพันกับเรื่องความขัดแย้งในวงการ มีหลายฝั่งเลย มีนางแบบด้วยกันด้วย ซึ่งปกติเวลาเกิดดราม่า คนในวงการจะเงียบ ไม่ว่าจะแฟร์หรือไม่ก็ตาม เพราะเขาเชื่อว่ามันทำให้บรรยากาศการทำงานเสีย ผลปรากฏว่าตอนนั้นเราก็คิดแบบนั้น ก็เรามีชีวิตที่ดีแล้วนี่ จะคิดถึงเรื่องแย่ๆ คิดเรื่องความไม่เท่าเทียมเหมือนที่เคยคิดไปทำไม คนที่ป้ายสีเราคงไม่ตั้งใจหรอก แต่พอเวลาผ่านไป เหตุการณ์นั้นทำให้เราตื่นรู้เลยว่า ตราบใดที่คนอื่นปิดตา ทำเป็นไม่เห็น ใครจะทำอะไรก็ได้เลยใช่ไหม นี่คือสังคม คือวิถีที่เราต้องอยู่จริงเหรอ 

มันส่งผลกระทบต่อเรามาก เหมือนเรายอมแพ้แล้ว และใช้ชีวิตเหมือนนางแบบคนอื่นๆ ไปเลย 

สรุปคุณอยู่ในวงการนางงามมากี่ปีแล้ว

เกือบสิบปีมั้ง แต่มีช่วงที่จะอำลาวงการหลายรอบ ทั้งจากการโดนแบนโดยการเมืองและตอนประกวด เหมือนภาพลักษณ์เราดูเป็นคนหัวรุนแรงไปแล้ว ซึ่งเมื่อก่อนมันก็คงใช่แหละ จนมีคนชวนประกวดนางงามนั่นแหละ ทั้งที่รู้ว่าไม่ค่อยตรงกับเรา แต่เราก็ตอบตกลง เพราะเชื่อมั่นในตัวคนที่ชวนมากๆ คิดว่าถ้าเขาอยู่กับเรา ทุกอย่างต้องโอเค แต่สุดท้ายก็มีเรื่องที่ทำให้ต้องแยกจากกัน อารมณ์เหมือนแฟนเก่าที่รักมาก แต่ก็เจ็บมากด้วย มันรู้สึกแย่ที่เราถูกปฏิบัติแบบนั้น แต่กระแสการประกวดมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็โดนคำวิจารณ์ไปเยอะแล้ว จะถอยก็มีทิฐิ จะเดินหน้าก็ทรมานใจ แต่ก็ตัดสินใจที่จะเดินหน้าดีกว่า นั่นเลยทำให้เราสิ้นหวังและซัฟเฟอร์ตั้งแต่ตอนนั้น เพียงแค่ไม่มีใครรู้เท่านั้นเอง

“จะมีชื่อเสียงไปเพื่ออะไร”

จากการตอบคำถามที่ฉะฉาน ตรงไปตรงมา ชนิดที่เรียกว่าแหกขนบนางงามไทย ทำให้เฌอเอมกลายเป็นหนึ่งในผู้เข้ารอบ 30 คนสุดท้ายของเวทีมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ ปี 2020 และเป็นที่รู้จักในกลุ่มแฟนคลับนางงามและคนในสังคมอย่างรวดเร็ว

เกือบทุกคลิปการตอบคำถามของเธอกลายเป็นไวรัลในโซเชียลมีเดีย แม้แต่คนที่ไม่ติดตามวงการนางงามก็ยังหันมาสนใจเธอจากคำตอบที่แสดงถึงทัศนคติทางสังคมและการเมืองอย่างคนรุ่นใหม่ เรียกได้ว่าเฌอเอมคือคนหนึ่งที่สร้างภาพจำใหม่ในหน้าประวัติศาสตร์เวทีนางงามไทยก็คงไม่เกินจริงไปนัก

ถ้าคนที่ผลักดันให้คุณประกวดนางงามไม่อยู่แล้ว อะไรที่ทำให้คุณยังสู้ต่อ

ฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเราไม่ใช่เรื่องที่คนดูถูกเรา บอกว่าเราไม่มีความสามารถ เป็นนางแบบไม่มีงานแล้วไปสมัครนางงาม เราไม่ได้ใส่ใจเสียงพวกนั้น แต่มันเป็นเพราะเราก็สงสัยในตัวเองมาทั้งชีวิตว่าเราเก่งไหม เนื่องจากที่ผ่านมาไม่มีใครฟังเราเลย แต่วันที่มีคนฟังเราก็ได้รู้แล้วว่าตัวเองเก่ง มีค่า เราต้องการเวลา 1 เดือนในการเข้าไปในการประกวดเพื่อที่จะได้เป็นตัวเองแล้วจบ ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังว่าหลังประกวดแล้วจะเป็นยังไง เราอาจจะมีแผน แต่เราไม่ได้คิดถึงมันจริงๆ ประกวดจบ ตื่นมาวันรุ่งขึ้นก็แค่กลับไปทำงาน

มีเหตุการณ์ไหนอีกไหมที่ทำให้คุณรู้สึกว่า นี่คือผลลัพธ์ของการตัดสินใจมาประกวดในครั้งนี้

ตอนที่เพื่อนเราติดคุก มันเลยเกิดความรู้สึกที่ว่าเรามีพลังในการทำอะไรกับเรื่องนี้ได้บ้าง ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เฌอเอม จะมีคนรู้ไหมว่าเพื่อนเราติดคุกอย่างไม่เป็นธรรม ซึ่งเพื่อนเราคนนี้อยากให้เราเป็นดารา เพราะเขาเสียดายโอกาสที่เราควรได้มาหรือไขว่คว้าเอาไว้

พูดง่ายๆ ว่าเพื่อนคนนี้ทำให้คุณกลับมาทบทวนชีวิตอีกครั้ง

(พยักหน้า) เพื่อนเราชื่อ ฟ้า พรหมศร ได้รับหมายคดี ม.112 และถูกคุมขัง (ปัจจุบันได้รับการประกันตัวแล้ว) เขาไม่ได้เป็นเพื่อนเรามาก่อน แต่เป็นแฟนนางงามของเรา เราถึงได้คิดตลอดว่าผู้คนที่เจอในชีวิต วันหนึ่งเขาอาจให้อะไรกับเราก็ได้ และแม้ต่อให้เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด ก็จะมีบางสิ่งที่เราได้กลับมาเสมอ

จากเหตุการณ์ที่เพื่อนต้องเข้าคุกนี่แหละทำให้เราตระหนักได้ว่า เรามีชื่อเสียงไปเพื่ออะไร มันไม่ใช่แค่การคอลเอาต์หรือแสดงความคิดเห็นแบบที่เราทำเป็นประจำในฐานะประชาชน แต่ตอนที่เพื่อนเราเข้าคุก เราหวังอยากให้คนเห็น ให้คนมาสนใจ มันเลยทำให้เรารู้สึกว่าการตั้งใจทำอะไรสักอย่างแล้วมีชื่อเสียง ยอมแลกชีวิตส่วนตัว ความไม่สบายใจ หรือความทรมาน มันมีประเด็นอยู่ 

การเจอความสำคัญในสิ่งที่ตัวเองทำเปลี่ยนความคิดคุณขนาดไหน

ตอนที่ประกวดเรามองว่า การประกวดทำให้ได้ทำความเข้าใจตัวเองมากขึ้นและยอมรับความสามารถของตัวเอง แต่ตอนนี้ถ้ามองย้อนกลับไป เราคิดว่ามันคือ the right time ที่ลิขิตมาแล้ว เพื่อทำให้เราได้มาอยู่ตรงนี้และรู้จักพี่ฟ้า การที่เขาถูกจำคุกคือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เราเลือกกำหนดชีวิตหลังจากที่อยู่ในวงการบันเทิงเพราะอิทธิพลจากคนนอกมาตลอด

มันเป็นความรู้สึกที่ขึ้นอยู่กับเราแล้วว่าจะเลือกใช้สิ่งที่ยังมีอยู่ยังไง สู้ให้เต็มที่กับโอกาสที่เหลือ ดาราบางคนอาจคิดได้ตั้งนานแล้ว แต่เราต้องผ่านหลายๆ เรื่องจนมาถึงจุดนี้เป็นเวลากว่า 7-8 ปี ถึงได้เห็นค่าของโอกาสในปีสุดท้ายที่ยังทำงานเป็นนางแบบได้ นี่คือเส้นสายสุดท้ายแล้วที่เราจะเห็นค่า เอนจอย โฟกัส และทำทุกอย่างด้วยความรู้สึกที่เป็นอิสระ ไร้ซึ่งเงื่อนไข เป็นครั้งแรกเลยที่เรารู้สึกว่านางแบบคือการงานของชีวิต

ครบรอบการประกวดหนึ่งปีพอดี อยากรู้ว่าทัศนคติต่อการประกวดนางงามของคุณตอนนี้เป็นยังไงบ้าง

เราเข้าใจว่าในยุคนี้สังคมมองว่าการประกวดนางงามคือการส่งเสริมแนวคิด beauty standard (มาตรฐานความงาม) ซึ่งเรายอมรับว่าเรายังคิดไม่ตกกับเรื่องนี้ แต่ก็รู้สึกว่ายอมรับได้ เพราะอย่างน้อยตราบใดที่ประเทศไทยยังไม่สามารถทำให้ทุกคนตะเกียกตะกายหาโอกาสในชีวิตได้อย่างอิสระ เท่าเทียม รวมถึงยังไม่สามารถซัพพอร์ตคนให้มีชีวิตที่ดี ทำตามความฝัน มันต้องเปิดโอกาสและพื้นที่ให้คนขึ้นไปไล่คว้าความฝัน มันคือโอกาสเดียวที่คนจะได้ขึ้นไปพูดในสิ่งที่คิดท่ามกลางสปอตไลต์

อย่าได้ถามว่าบางคนมาประกวดทำไมถ้าไม่เห็นด้วยกับแนวทางทั้งหมดของวงการหรือเวที ถ้าสปอตไลต์ยังอยู่ในกำมือของคนกลุ่มเล็กๆ หรือแนวคิดที่ไม่เปิดรับคนนอกให้เข้ามาขับเคลื่อน เปลี่ยนแปลงค่านิยม การถามแบบนั้นกับคนที่ไม่มีทางเลือกก็เหมือนถ่มน้ำลายลงมาจากหอคอยงาช้าง มันคือการพยายามยึดอำนาจการเป็นเครื่องชี้นำสังคมไว้กับกลุ่มอิทธิพลและบีบให้คนที่มีอภิสิทธิ์น้อยกว่าต้องเข้ามาพึ่งพา โอนอ่อนเอาเอง มันไม่ใช่การพัฒนาไปด้วยกัน หนำซ้ำยังวิจารณ์โครงสร้างและแนวคิดพวกนี้ตรงๆ ไม่ได้

และที่มันมีเรื่องบุคลิกหน้าตาเข้ามาเกี่ยวข้องก็เพราะการประกวดนางงามคือการหาไอคอน มันต้องหาคนที่มีแรงดึงดูดมานำสังคม อย่างน้อยตอนพูดตอนเดินในคนเป็นร้อยเป็นพันคนนั้นต้องโดดเด่นขึ้นมา ซึ่งยากมากที่รูปลักษณ์ภายนอกจะไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้

แต่เราเชื่อว่าถ้าสังคมไทยพัฒนาแล้ว บริบทของเวทีนางงามจะเปลี่ยนไป ถามว่าต้องยุบเลยไหม เราคิดว่าไม่ต้อง เพราะเรารู้สึกว่า ถ้าพื้นที่ตรงนี้เปิดกว้างมากพอให้ใครมาพูดอะไรก็ได้ มันจะเป็น open space ที่ดี เหมือนกับการเลือกตั้งนักการเมืองที่คุณเลือกจะเชียร์ใครสักคนเพราะไอเดียและการนำเสนอ แล้วเขาจะเป็นกระบอกเสียงให้คนอีกมากมายที่มีปัญหาแบบคุณ รวมถึงเป็นแนวร่วมในการพัฒนาสังคมที่คุณอยากเห็น

เราเลยไม่ต่อต้านเรื่องนางงาม ขอแค่มันไม่มีขนบที่ปิดกั้น คร่ำครึ หรืออคติมากเกินไป ควรเป็นที่ที่ผู้หญิงได้ไปยืนพูดความคิดของคุณเอง เพราะมันคือเสรีภาพที่คุณใช้ได้ในสังคมที่จะไม่มีใครหัวเราะเยาะ 

“ใครจะมองว่าเราดีหรือฉลาดไม่พอก็ไม่เป็นไร”

หลังจากจบการประกวดนางงาม เฌอเอมที่เป็นที่รู้จักในวงกว้างแล้ว ก็เริ่มใช้ชื่อเสียงของตัวเองในการออกมาแสดงจุดยืนและเรียกร้องทางการเมืองอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งยังลงมาทำกิจกรรมทางการเมืองอย่างจริงจัง โดยเฉพาะปัญหาเรื่องชาติพันธุ์ โดยเธอได้กลายเป็นหนึ่งในคณะทำงานทางด้านนี้ รวมถึงร่วมงานกับหน่วยงานฝั่งประชาธิปไตยอยู่เสมอ

คุณพอจำได้ไหมว่ามีความเข้าใจทางการเมืองตั้งแต่เมื่อไหร่

มันเป็นการสั่งสมความสงสัยหลายๆ ด้านมากกว่า เพราะการเมืองไทยมันเชื่อมต่อกัน อย่างเรื่องความอาวุโส ระบบอุปถัมภ์ การเมือง ศาสนา หรือสิทธิเสรีภาพ ก็อยู่ในโครงเดียวกัน เมื่อก่อนเรามองไม่เห็นหรอก แต่พอโดนทุบไปเรื่อยๆ พื้นความเชื่อเราปริแตกไปเอง ทุกอย่างเชื่อมกันโดยอัตโนมัติแบบที่เราไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

ยกตัวอย่างช่วงที่เราใช้ชีวิตเองมากขึ้นเพราะโตแล้วกับทำงานเป็นนางแบบ ไปๆ มาๆ ระหว่างต่างประเทศกับไทย เราได้เห็นการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างและความคิดคนค่อนข้างเยอะ ตอนอยู่ฮ่องกงเราไปไหนก็สบายมาก มีอิสระและเวลาในแบบที่ไม่เคยมีในไทยมาก่อน มันทำให้เราเกิดความคิดแบบพลเมืองโลก แต่พอกลับมาอยู่ไทยเราต้องเผชิญกับรถติด ความเหลื่อมล้ำแบบที่แค่ขับรถเข้าเมืองก็สัมผัสได้ นอกจากนั้นยังเจอฝุ่น PM2.5 ที่ไม่ว่าใครก็ประสบปัญหาเดียวกันหมด ขณะเดียวกันเราก็เจอปัญหาส่วนตัวอีก จนเริ่มมีอาการแพนิก นอนไม่หลับ ซึ่งแจ้งตำรวจไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น

เราเลยรู้สึกว่าการเกิดมาในประเทศนี้ช่างขาดเสรีภาพมากมายเหลือเกิน จากที่เคยเชื่อว่าสังคมควรมีชนชั้น เราเกิดเป็นไพร่ต้องลำบากถูกแล้ว เราเริ่มรู้แล้วว่าทุกคนเกิดมาโชคดีไม่เท่ากัน เพราะฉะนั้นมันเลยต้องมีระบบที่รองรับและกลับไปทำงานให้คนที่ไม่มีโอกาสสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้เหมือนคนอื่นๆ ซึ่งนี่น่าจะเป็นจุดที่เราเริ่มมองเห็นสังคมในมิติทางการเมือง แล้วเกิดความเข้าใจต่อโครงสร้างมากขึ้น

ทำไมคุณถึงออกมาเรียกร้องประเด็นชาติพันธุ์ทั้งที่เกิดและโตในเมือง

มันไกลตัว แต่ว่าตอนที่ฟังพวกเขาเล่า เรากลับเห็นภาพ

พวกเขาคือคนที่ถูกผลักออกเพราะรัฐบาลหรือสังคมเราดำรงด้วยระบบรวมศูนย์ ตอนเด็กๆ เราก็รู้สึกคล้ายแบบนั้น ถึงเราเป็นชนชั้นกลางที่มีชีวิตดีระดับหนึ่ง แต่ในสังคมเราก็โดนผลักและทารุณจิตใจจนหลังชนขอบมาตลอด เราเลยค่อนข้างคอนเนกต์กับชาวกะเหรี่ยงมาก

เพราะฉะนั้นเมื่อมีโอกาส เราก็เลยไม่ลังเลที่จะขึ้นไปพูดเป็นปากเป็นเสียงให้เขา โดยเราก็ศึกษาข้อมูลมาแล้วและเชื่อมโยงได้ว่า เรากับชาวกะเหรี่ยงโดนขนบ ระบบอนุรักษนิยม ความเป็นชาติไทย ประเพณีเดี่ยว และอำนาจนิยม กดทับมาตลอด มันเลยไม่ใช่ปัญหาแค่ของกลุ่มชาติพันธุ์ แต่เป็นปัญหาที่เราไม่พอใจด้วย

พอได้รับความสนใจเยอะๆ คุณมีความรู้สึกกลัวบ้างไหมกับบทบาทที่เลือก

มีนะ แต่ที่ทำต่อได้ก็เพราะทนไม่ไหวและไม่เห็นว่าอนาคตจะดีกว่านี้ เราเลยขอสู้มากกว่าที่จะถอย ดีกว่ามารอให้ภัยเหล่านี้หายไป เป็นแนวคิดที่สู้เพื่อวันนี้ ปกป้องตัวเองดีกว่าจนตรอกแล้วค่อยมาทำ เพียงแต่การต่อสู้ของเราจะไม่ไปตามดูว่าคนอื่นเขาคิดอะไรยังไงบ้าง

ทำไมถึงไม่ตาม

เพราะทุกวันนี้เราละอายใจที่ทำไม่เท่าคนอื่นแต่มีคนมาเรียกเราว่า นางฟ้าประชาธิปไตย มันเป็นการตีคุณค่าที่เราไม่ชอบ เราทำน้อยกว่าคนอื่นมาก และเราก็ไม่ได้มาตรงนี้เพื่อให้ใครชอบ ถ้าเราเป็นกระบอกเสียงหรือซัพพอร์ตใครได้ก็ยินดี แต่ความจริงแล้วเราไม่ได้ทำอะไรมากเป็นพิเศษ แต่น่าจะเป็นเพราะคนให้ความสำคัญกับเราต่างหากเลยทำให้คิดว่าเราทำเยอะ แสงส่องลงมามากมายเต็มไปหมด ปัจจุบันเราเลยไม่อยากใส่ใจกับตรงนี้มาก คิดว่าทำเท่าที่สบายใจและจะอยู่ในเฉดประชาธิปไตยของเราต่อไป ไม่ต้องใช้ชีวิตให้เป็นไปตามความคาดหวังของคนอื่น ใครจะมองว่าเราดีหรือฉลาดไม่พอก็ไม่เป็นไร

แต่ยังยืนยันว่าจะทำงานตรงนี้ต่อไป

ใช่ ไม่เลิกเด็ดขาด ต่อให้วันหนึ่งเหตุการณ์มันจะรุนแรงกว่านี้ก็ตาม

“เกิดมาเป็นคนแล้วต้องไปให้ไกลที่สุด”

ปัจจุบันเฌอเอมได้บินข้ามน้ำข้ามทะเลไปทำงานเป็นนางแบบที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี เรียกว่าเป็นการมาทำงานและใช้ชีวิตได้อย่างเป็นชิ้นเป็นอันอีกครั้ง หลังจากชีวิตหยุดชะงักไปในช่วงโควิด-19 ที่เมืองไทยแทบทำอะไรไม่ได้เลย 

ที่นั่นทำให้เธอได้กลับมาสัมผัสการใช้ชีวิตจริงๆ อีกครั้งและกลายเป็นเฌอเอมที่ไม่ยอมอยู่ในพันธนาการของใคร หรือค่านิยมใด หรือกระทั่งความเป็นคนไทยก็ตาม

จากที่รู้สึกหลงทาง ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงกับตัวเองบ้าง

รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันสงบ เราเป็นคนที่ถ้าไม่ได้สัมผัสโลกภายนอกก็จะไม่รู้สึกถึงคลื่นลมในชีวิต พออยู่คนเดียวแล้วนาฬิกาก็ไม่เดิน ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้เลยไม่ได้มีความรู้สึกชอบ-ไม่ชอบกับตัวเอง เหมือนปล่อยเวลาผ่านไป แต่ในอีกมุมก็รู้สึกว่า พอเป็นแบบนี้ตัวเองก็ไม่ได้เติบโตหรือทำอะไรเท่าที่ควร new normal เลยยังไม่ค่อยลงตัวกับเราสักเท่าไหร่

เหมือนพอห่างจากไทยมากๆ เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยประกวดนางงามมาก่อน เหมือนเราไม่เคยมีปีที่แล้ว เพราะตื่นมาก็เปิดหน้าต่าง ชงกาแฟ อ่านหนังสือ รอทำงาน อากาศดี ฟ้าสวย ไม่มีอะไรให้นึกถึงนอกจากทำหน้าที่ในหนึ่งวันให้ดีที่สุด มองแค่เป้าหมายระยะสั้นว่าจะเป็นนางแบบที่ดี ไม่ต้องดังแต่มีงาน มีเงิน ไม่ต้องให้ครอบครัวลำบากก็พอ เรากลับมาจัดการภายในมากขึ้น ไม่ใช่แค่กิจกรรมในชีวิต แต่เป็นการจัดเรียงความคิดและความเห็นที่เรามีกับสิ่งต่างๆ และเราก็เลือกที่จะหยุดคิดบางเรื่อง เรียกว่ามาครั้งนี้ไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากมาพักสมอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่ได้ทำมานานมากแล้ว 

เราพอเข้าใจได้ว่า ทำไมคนไทยที่มาใช้ชีวิตในต่างประเทศถึงไม่หวนกลับไปมองรายละเอียดในไทยมากนัก เราเคยเดินอยู่ริมถนน ดูตึกสวยๆ แล้วหัวเราะออกมาว่า อ๋อ การหลุดพ้นมันเป็นแบบนี้นี่เอง แต่คงมีแค่การหลับตา แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเท่านั้นแหละที่จะช่วยให้คิดว่าปัญหาที่ไม่อยู่ตรงหน้าคือปัญหาที่ไม่คงอยู่จริง เพราะมันมีอยู่ไง ในประเทศที่เวลาเดินเร็วกว่าเรา 5 ชั่วโมง

มีความคิดอยากย้ายประเทศถาวรไหม

เคยมีความรู้สึกนั้นนะ โดยเฉพาะช่วงที่เหนื่อยมากหรือท้อใจ แต่สิ่งที่ทำให้ยังอยากอยู่ที่ไทยมันก็มี เพราะนี่คือที่ที่เราเกิด ครอบครัวเรา ความทรงจำดี-ไม่ดีก็อยู่ที่นี่ และที่สำคัญเลยคือเราว่ามันดีกว่านี้ได้ ดังนั้นทำไมเราต้องเป็นฝ่ายย้ายออกล่ะ ความอยากในการเปลี่ยนแปลงประเทศนี้มันก็เป็นสิทธิของเรา เป็นคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ เราเลยตัดสินใจว่าถ้าอยู่ก็ขออยู่ให้เต็มที่ 

แต่กลับกันถ้ามีโอกาสในการทำงาน เราพร้อมไปนะ เรารักประเทศเกิดแต่ก็เป็นพลเมืองโลกด้วย ถ้าโลกให้โอกาสในการเรียนรู้ ให้ประสบการณ์ที่กว้างขึ้น เราก็ไปทำ เพราะแค่คุณเกิดมาก็มีความหมายแล้ว ดังนั้นถ้าคุณจะไปสร้างผลผลิตให้โลก ไม่ว่าจะบนผืนดินแห่งไหน มันก็เป็นการที่คุณได้ใช้ศักยภาพที่มีในการสร้างสรรค์ 

เกิดมาเป็นคนแล้วต้องไปให้ไกลที่สุด อย่าให้แผ่นดินเกิดมาเป็นโซ่ตรวน

สุดท้ายนี้ คุณยังมีหวังกับประเทศไทยแค่ไหน

ตอบยาก แต่เราแอบทำใจไว้ว่ามันจะไม่จบในรุ่นเราแบบที่หลายคนบอกไว้หรอก ดังนั้นเราขอเป็นแค่ก้อนอิฐก้อนหนึ่งที่ปูทางไปแล้วกัน เพราะเราเชื่อว่าความเปลี่ยนแปลงต้องสะสมตามกาลเวลา 

ที่บ้านเมืองเป็นแบบนี้เพราะโดนตัดตอนรัฐประหาร เส้นทางของเราเลยไม่ค่อยสม่ำเสมอ หน้าที่ของคนรุ่นเราจึงอาจไม่ใช่หน้าที่ที่จะชนะ แต่เป็นหน้าที่ที่จะปกป้องอิฐในรุ่น ปูทางให้เรียบ อย่างเรื่องของ #saveบางกลอย เราก็ต้องรีบทำ เพราะมันเป็นการกลืนหายทางวัฒนธรรม เราอยากให้วันหนึ่ง ไม่ว่าไทยจะเป็นประชาธิปไตยหรือไม่ คนสามารถสู้เรื่องชาติพันธุ์ได้สบายและง่ายกว่านี้

(นิ่งคิด) ดังนั้นถามว่ามีหวังกับประเทศไทยไหม มีนะ แต่เป็นหวังกับอนาคต 

ซึ่งอาจเป็นอนาคตอันไกลโพ้นก็ได้

The post 27 ปีของเฌอเอม ชญาธนุส จากเด็กจูนิเบียวสู่นางงาม และตอนต่อไปในฐานะแอ็กทิวิสต์ appeared first on a day magazine.

“ตั้งแต่ตอน 7-8 ขวบ ผมชอบเด็ดใบไม้กิ่งไม้มา คนเลี้ยงมด : Ant Keeping Thailand สร้างรังให้มด ทำเหมือนมันเป็นเมืองจำลองของเรา ไม่รู้หรอกว่าใต้ดินลงไปมันเป็นอาณาจักรที่มีนางพญามด มีมดงาน มีไข่มด มีตัวอ่อนมด เป็นเมืองจริงๆ เลย”

‘กานต์ รมยาสัย’ คือเจ้าของเพจ ‘คนเลี้ยงมด’ ที่ฝักใฝ่ในเรื่องมดมาตั้งแต่อายุเพียงเลขหลักหน่วย จากที่นั่งหยิบจับใบไม้กิ่งไม้มาสร้างเป็นอาณาจักรให้มดตามข้างทาง ความฝันที่จะมีมดเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาเป็นจริงขึ้นมาได้เมื่อเขาบินไปเรียนต่อไกลถึงอเมริกา

หลายปีที่ผ่านมาเพจแชร์ประสบการณ์การเลี้ยงมดของเขาเล่าทุกเรื่องเกี่ยวกับมดแบบลงลึก จนสามารถสร้างธุรกิจเกี่ยวกับมดได้จริงๆ

ประสบการณ์การออกตามล่าหามดสุดแรร์จะพีคแค่ไหน และทำไมคนหนึ่งคนถึงได้เนิร์ดเรื่องมดขนาดนี้? ชวนขุดลึกเรื่องมดกับกานต์ ในรายการ Nerd Eye View รายการที่จะพาทุกคนไปตะลุยจักรวาลความชอบของคนหลากวงการ

The post ขุดลึกเรื่องมดกับเพจ ‘คนเลี้ยงมด’ | Nerd Eye View EP.1 appeared first on a day magazine.

พวกเขาเข้าไปให้ความช่วยเหลือทั้งอาหารและสิ่งของ ผ่านการเป็นตัวกลางประสานความต้องการคู่ระหว่างผู้บริจาคและกลุ่มคนงานแคมป์ก่อสร้าง โดยนำเอาเทคโนโลยีเข้ามาช่วยระบุตำแหน่งของแคมป์คนงานก่อสร้างทั่วกรุงเทพฯ และปริมณฑล เพื่อให้อาสาสมัครและผู้บริจาคในแต่ละพื้นที่ได้ลงสำรวจสภาพและตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของแต่ละแคมป์

แม้จะเป็นอาสาสมัครที่ทำงานช่วยดูแลประชาชนด้วยกันเอง แต่ในแถลงการณ์ฉบับแรกของกลุ่มคนดูแลกันเองย้ำจุดยืนชัดเจนว่า ถึงเวลาแล้วที่รัฐบาลจะต้องทำงานให้กับประชาชนด้วยความจริงใจ แต่หลังจากผ่านการจัดตั้งมาหนึ่งเดือน กลุ่มคนดูแลกันเองกลับต้องจริงจังกับการประสานงานให้ความช่วยเหลือเรื่องการแยกกักตัวผู้ป่วยในแคมป์คนงาน (worker camp isolation) และการแยกกักตัวที่บ้าน (home isolation) ที่ขยายหน้างานจากขอบเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑลไปในต่างจังหวัด

เกิดอะไรขึ้นกับวันที่ประชาชนต้องดูแลกันเอง นี่คือคำถามสำคัญที่พาเราไปคุยกับ อิง–ไชยวัฒน์ วรรณโคตร และ ไนล์–เกศนคร พจนวรพงษ์ สองอาสาสมัครจากกลุ่มคนดูแลกันเองถึงสถานการณ์โควิดในช่วงที่ผ่านมา และความหวังข้างหน้าที่รัฐต้องกลับมาทำงานของตัวเอง

‘กลุ่มคนดูแลกันเอง’ เกิดขึ้นได้ยังไง

อิง : เราเกิดขึ้นจากกลุ่มเพื่อนๆ ที่เห็นปัญหาการปิดแคมป์คนงานโดยที่รัฐบาลไม่ได้ดำเนินตามนโยบายที่ตัวเองพูดไว้ พวกเราจึงเริ่มเอาข้าวของไปบริจาคให้กับแคมป์คนงาน แต่พอไปลงหน้างานจริง เราก็เห็นปัญหาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเลยชวนเพื่อนๆ ตั้งกลุ่มคนดูแลกันเองขึ้นมา

สาเหตุหลักๆ คือพอเราเข้าถึงข้อมูลบางอย่างได้ เช่น ข้อมูลแผนที่ของแคมป์คนงานก่อสร้างจากกรมแผนที่ทหาร แต่พอปักหมุดไปได้สักพัก เราพบว่ายังมีหลายแคมป์ที่ยังไม่รู้และไม่เจอ เลยไปหาข้อมูลเพิ่มจากทางสำนักงานเขตต่างๆ ที่เหลือก็คือมีผู้แจ้งมาทาง open chat แจ้งมาเราก็เอามาปักหมุดใหม่ พอทำแบบนี้ได้ เราเลยเริ่มจับคู่คนบริจาคกับคนรับบริจาคตั้งแต่ตอนนั้น

ทำไมถึงต้องทำหน้าที่จับคู่ของและคนบริจาค

ไนล์ : เพราะว่าถ้าแปะข้อมูลแคมป์ลงไปในเพจเดี่ยวๆ คนที่เห็นแคมป์นั้นเขาก็จะเฮไปบริจาคให้แคมป์เดียว แล้วการที่แคมป์ได้ของบริจาคเกิน โดยเฉพาะที่เป็นอาหารกล่องที่เก็บไว้ไม่ได้นานก็จะเน่าเสีย ในขณะที่มันยังมีแคมป์อีกหลายที่ที่เขายังไม่ได้รับการช่วยเหลือ เราเลยใช้เป็นระบบให้อาสาของเราเป็นคนจับคู่ โดยคนมาเฝ้ามอนิเตอร์ว่าแคมป์ไหนต้องการอะไร และมีผู้บริจาคแบบไหนคอยจับให้แมตช์กัน 

แต่หลังจากนั้นก็พบว่ามันต้องใช้แรงงานคน แล้วเราไม่ได้มีคนเยอะมากขนาดนั้น เราเลยเปลี่ยนระบบมาเป็นเว็บแอพพลิเคชั่นที่ลงข้อมูลของแต่ละแคมป์ที่ต้องการความช่วยเหลือได้ คนที่ต้องการบริจาคของก็จะมาดูข้อมูลได้ว่าแต่ละแคมป์ต้องการอะไรและเลือกบริจาคได้เอง กระบวนการนี้ทำให้ทุ่นแรงคนได้เยอะมาก และทำให้ระบบเสถียรขึ้นจากการใช้เทคโนโลยีลดความผิดพลาดของมนุษย์ (human error)

การลงพื้นที่ของกลุ่มคนดูแลกันเองทำให้เห็นถึงปัญหาของแรงงานในอุตสาหกรรมก่อสร้างยังไงบ้าง

อิง : ชัดเจนว่ารูปแบบการรับค่าแรงแบบวันต่อวันเป็นรูปแบบที่ทำให้คุณภาพชีวิตไม่ดีและไม่พร้อมที่จะรับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตเลย พอคนงานก่อสร้างรับค่าแรงวันต่อวัน ปุ๊บปั๊บรัฐบาลมาสั่งปิดหนึ่งเดือน นั่นหมายความว่าเขาจะไม่ได้รับค่าแรงเดือนหนึ่งเต็มๆ แล้วที่ผ่านมาเขาหาเช้ากินค่ำ พอเขาหาเช้าไม่ได้ ค่ำเขาก็ไม่มีอะไรกิน ไม่ว่าจะสร้างคอนโดห้องละ 20-30 ล้าน หรือจะสร้างห้องแถว ค่าแรงคนงานก่อสร้างก็เท่ากัน ชีวิตก็ไม่ได้ดีกว่ากัน

การเกิดวิกฤตแบบนี้มันยิ่งเปิดแผลว่า ที่ผ่านมานโยบายค่าแรงที่มันต่ำจนเกินกว่ามาตรฐานการใช้ชีวิต กฎหมายแรงงานที่ไม่ได้กำหนดรูปแบบการรับค่าจ้างให้เป็นรายเดือนทั้งหมดแบบที่อารยประเทศเขาทำกัน มันทำให้ชีวิตเขาไปต่อไม่ได้ อย่าว่าแต่โรคระบาดเลย อยู่เฉยๆ เขายังทำไม่ได้ เพราะว่าเขาไม่มีรายได้ แถมบางคนมีหนี้มีสินหรือภาระครอบครัว ส่วนใหญ่คนงานในแคมป์ก็จะอยู่กันเป็นครอบครัว หนึ่งคนต้องเลี้ยงพ่อ แม่ และลูกในแคมป์

ส่วนแรงงานข้ามชาติ เราก็เห็นว่ามีการยกเลิกการตรวจแรงงานข้ามชาติ ตรวจเฉพาะแรงงานไทย เป็นคำสั่งของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม หลังสั่งปิดแคมป์แค่ 7 วันเอง ทั้งๆ ที่ก่อนปิดเขามีนโยบายว่าต้องตรวจแบบปูพรม ต้องปิดและทำ Bubble and Seal นี่ก็สะท้อนหลายอย่างนะ

ส่วนหนึ่งสะท้อนให้เห็นการเหยียดเชื้อชาติและความชาตินิยม อย่างการใช้ชื่อ ‘ไทยชนะ’

ไนล์ : ชัดเจนมาก มันคือการเลือกปฏิบัติระหว่างคนไทยกับแรงงานข้ามชาติ สาธารณสุขไทยไม่เข้าใจการรับมือโรคระบาด มันไม่ใช่ว่าโควิด-19 จะติดแค่คนไทย ประเทศไทยไม่ได้มีแค่คนไทย เรามีแรงงานต่างชาติอีกมากมายที่เข้ามาทำงานในประเทศและเป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้ก้าวไปข้างหน้า เขาไม่เข้าใจว่าจะไม่มีใครปลอดภัยนอกจากทุกคนจะปลอดภัย 

คิดดูสิ ในขณะที่เราอยู่ ค.ศ. 2021 แล้ว ยังมีคนบางกลุ่มที่มีมายด์เซตแบบพม่าเผากรุงศรีฯ เหยียดแรงงานต่างชาติอยู่เลย เราไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกันที่จำเป็นต้องได้รับวัคซีนและการตรวจ

แล้วนโยบายภาครัฐในมาตรการปิดแคมป์ ส่งผลกระทบต่อนายจ้างในอุตสาหกรรมก่อสร้างบ้างไหม

อิง : ตามที่นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกมาให้ข่าวว่า คนไม่หนีกลับบ้านหรอก เพราะเราเลี้ยงข้าว 3 มื้อ เรามีชดเชย แต่นี่คือการโยนหน้าที่ไปให้นายจ้าง โดยที่ในความเป็นจริงระบบอุตสาหกรรมก่อสร้างมีทั้งเจ้าใหญ่และเจ้าเล็ก ซึ่งเจ้าใหญ่ผมพูดตรงๆ ว่าการให้เขาเลี้ยงข้าว 3 มื้อให้กับพนักงานในหนึ่งเดือนมันง่ายมาก เพราะเขากินส่วนต่างค่าแรงของแรงงานมานาน ดังนั้นการที่รัฐบาลให้เขาทำแบบนี้มันก็ช่วยได้ แต่สำหรับบริษัทเล็กๆ ที่สายป่านไม่ยาวเท่า ปัญหาจะเกิดขึ้นกับเขาแน่นอน

และเจ้าเล็กๆ มีเยอะมากนะครับ เป็นพันๆ แคมป์รอบกรุงเทพฯ บางเจ้าก็รวย แต่บางเจ้าก็แค่มารับเหมาเฉยๆ ทำให้ช่วยข้าว 3 มื้อให้กับพนักงานได้แค่อาทิตย์เดียว หรือที่เจอแย่กว่านั้นคือให้ได้แค่ 2 วันก็มี หลังจากนั้นก็วันละมื้อ มื้อที่เหลือก็หากินเอาเอง

อย่างแย่ที่สุดที่เจอคือคนงานต้องนอนอยู่ในแคมป์เพื่อเอาแรง ยอมกินข้าวแค่มื้อเดียว สองมื้อที่เหลือก็ให้เด็กและผู้หญิง

ซึ่งกลุ่มคนดูแลกันเองช่วยเหลือครอบครัวของคนงานในแคมป์ด้วย

อิง : ใช่ครับ โดยสิ่งที่แพงมากที่สุดคือนมผง เราต้องหาทั้งนมผง ผ้าอนามัย ไปจนถึงยาคุมกำเนิดและถุงยาง หรือหลายแคมป์ที่มีผู้หญิงท้อง บางคนจะคลอดลูกเราก็ต้องติดต่อส่งตัวไปยังโรงพยาบาลให้

แต่พอเป็นแรงงานข้ามชาติก็ไม่ค่อยมีโรงพยาบาลไหนรับคลอด พอไปที่โรงพยาบาลก็โดนไล่ ดังนั้นมันก็พูดยาก

ไนล์ : ช่วงหลังเราเลยทำระบบให้คุณหมอมาให้คำปรึกษาในกรณีที่มีแรงงานข้ามชาติด้วย เพราะเคสที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือเคสผู้หญิงท้องที่มีจำนวนมากและส่วนใหญ่ก็ติดโควิด-19 ซึ่งมันอันตรายกว่าทั่วไป ยาที่ใช้ก็ต้องเป็นอีกตัว ความลำบากจึงเกิดขึ้นในการดูแลส่วนนี้มากเข้าไปอีก

แล้วเรื่องการแยกกักตัวผู้ป่วยในแคมป์คนงานล่ะ กลุ่มคนดูแลกันเองช่วยจัดการตรงนี้ไหม

อิง : เราพยายาม แต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของแคมป์คนงาน มันแทบเป็นไปไม่ได้ ทีมแพทย์ที่มาก็ช่วยกันวางแผนและแนะนำว่า ถ้ายังงั้นคุณตีให้ติดโควิด-19 ทั้งหมด และดูแลเขาให้เหมือนทุกคนติดโควิด-19 ดีกว่า

อย่างกรณีแคมป์ที่มีการตรวจ สำหรับคนที่ตรวจเจอเราก็จะแยกออกมาพอเป็นพิธี แต่คนที่ยังไม่ได้ตรวจเราจะคาดการณ์ไปเลยว่าเขาติดแน่ๆ และใช้วิธีการเฝ้าระวัง แต่สำหรับบางแคมป์ที่ไม่ได้ตรวจสักคนแต่คนในแคมป์เป็นไข้อ่อนๆ เราก็จะใช้วิธีสันนิษฐานตามอาการและสุ่มส่งชุดตรวจเข้าไปให้ ถ้าเจอเราก็จะตีความไปเลยว่าทั้งแคมป์นั้นติดโควิด-19 และให้ความช่วยเหลือต่อไป

กลุ่มคนดูแลกันเองมีระบบให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ยังไง

อิง : เราทำงานผ่านแพลตฟอร์มที่ค่อนข้างเป็นระบบ มีห้อง Discord ของคนดูแลกันเองที่เริ่มต้นโดยทีมแอดมิน ไนล์จะคอยดูแลตรงส่วนนี้และทำหน้าที่เหมือนเป็นโรงพยาบาลออนไลน์ ในนั้นจะมีห้องย่อยของเคสต่างๆ ที่จะจับหมอไปคู่กับคนไข้ในแต่ละเคส หน้าที่ของหมอคือโทรไปฟอลโลว์คนไข้ทุกๆ วันว่าอาการเป็นยังไงและสั่งยา หลังจากนั้นจะมีทีมเก็บข้อมูลยาและออกใบสั่งยา หรือในกรณีเคสหนักๆ เช่น ต้องการถังออกซิเจนที่หมอต้องสั่งพิเศษ เราก็จะมีทีมเข้าพื้นที่หน้างานที่ใส่ชุด PPE ลงไปติดตั้งเครื่องออกซิเจนให้กับคนไข้เลย แต่สำหรับกรณีที่เกิดเหตุด่วน เราก็จะมีห้องที่คุยกันเรียลไทม์เหมือนห้องฉุกเฉินขึ้น ตรงนั้นจะมีพยาบาลที่ทำเรื่องส่งตัวเก่งๆ ประจำการอยู่

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเราก็ต้องถามคนไข้ก่อนการรักษาเสมอว่าเขายินดีที่จะให้เรารักษาแบบนี้ไหม ยินดีที่จะเอาตัวรอดไปกับเราหรือเปล่า เพราะว่าเราไม่ใช่โรงพยาบาลและไม่ใช่รัฐ เราทำได้แค่ในขีดความสามารถของอาสาสมัคร แต่เราจะทำให้ดีที่สุด

มีกรณีไหนไหมที่คุณรู้สึกสะท้อนใจและเห็นถึงปัญหาสาธารณสุขในไทยได้แจ่มชัด

ไนล์ : มีเคสแยกกักตัวที่บ้านคนไทยเคสหนึ่ง เขาเป็นครอบครัวกงสีใหญ่ที่อยู่ด้วยกันหลายคน และทั้งบ้านติดโควิด-19 หมด แต่ทีนี้คุณปู่อาการหนักมาก เราเลยเอาเครื่องออกซิเจนไปติดตั้งให้เพื่อพยุงอาการ อยู่มาวันหนึ่งเราก็พบว่าคุณปู่คนนี้เสียชีวิตแล้ว เพราะคนในบ้านแย่งเครื่องออกซิเจนเขาไปใช้ โดยคนที่แย่งก็ไม่ใช่คนที่อาการหนักสุดด้วย

เราว่าบ้านหลังนี้คือสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงสภาวะที่เกิดขึ้นในประเทศได้แจ่มชัด ทุกคนต่างอยากเอาชีวิตรอด ซึ่งเรามองว่าไม่ใช่ความผิดของเขาเลยที่แย่งแบบนั้น เพราะว่ารัฐต่างหากที่ทำให้เราตกอยู่ในสภาพนี้ สภาพที่เหมือนล่มสลายแล้ว ไม่มีใครช่วยเหลือเราได้นอกจากตัวเราที่ต้องหาทางเอาชีวิตรอดเอง

สุดท้ายบ้านหลังนั้นเป็นยังไงบ้าง

อิง : เขาถอนการรักษาจากเรา เหมือนเขามองว่าขีดความสามารถเราไม่พอ

แสดงว่าการช่วยเหลือก็อาจจะไม่ได้สำเร็จไปในทุกกรณี

อิง : มีหลายเคสที่ขอถอนการรักษาครับ เช่น ติดต่อไม่ได้ ซึ่งเราจะสันนิษฐานว่าเขาไม่อยากรักษาต่อหรือได้โรงพยาบาลแล้วลืมแจ้งเรา หรือเคสที่ขอถอนเองเพราะคิดว่าขีดความสามารถในการซัพพอร์ตของเราไม่พอก็มี แม้กระทั่งเคสที่ขอถอนเพราะกระทบกระเทือนทางจิตใจ อยู่ในบ้านร่วมกันแล้วมีคนตาย จนรู้สึกว่าอยากตายให้มันจบๆ ไป ไม่อยากยุ่ง ไม่อยากรักษา มันก็มีเกิดขึ้นเหมือนกัน

การทำงานอาสาที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายเช่นนี้ พวกคุณเองมีวิธีการรักษาสภาพจิตใจยังไง

ไนล์ : เราป็นคนที่ทำอยู่หลังบ้าน ไม่ได้เจอหน้างานจริง แต่เราก็ต้องนั่งอ่านรายงานของคุณหมอในแต่ละวัน พร้อมกับทำเรื่องตัวเลขว่าบ้านไหนมีคนติดเชื้อเท่าไหร่ และเมื่อบ้านหลังนั้นมีคนเสียชีวิตก็ต้องปรับตัวเลขให้ลดลง เราเลยจะเห็นตัวเลขตลอดว่าวันนี้มีคนตายหรือมีคนป่วยมากขึ้น วันนี้เคสของคนนี้เปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นสีแดง ซึ่งก็สลับกันไปกับที่คนนี้หายแล้ว คนนั้นตายต่อ หรือคนนี้เคสเข้ามาใหม่ มันวนอยู่เรื่อยๆ ดังนั้นก็พอพูดได้ว่าเราอยู่ในจุดที่เห็นคนตายเป็นเรื่องปกติ ทั้งๆ ที่ไม่ควรเป็นเรื่องปกติ ซึ่งแน่นอนว่ามันส่งผลกระทบต่อเราทั้งทีม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคุณหมอที่เป็นเจ้าของเคสแล้วต้องโทรไปอัพเดตอาการคนไข้ทุกวัน เขาจะเป็นคนที่ใกล้ชิดคนไข้มากที่สุด

ล่าสุดเราเลยเตรียมรับจิตแพทย์เข้ามาในทีมแล้ว เพื่อให้ทั้งเรา คนไข้ และคนที่มีคนในครอบครัวเสียชีวิตได้โทรคุยกับจิตแพทย์เพื่อเยียวยาจิตใจ เพราะว่าใจกับกายมันต้องไปด้วยกัน 

ในมุมกลับกัน อะไรคือแรงที่ทำให้ทำต่อ

ไนล์ : สิ่งที่ช่วยซัพพอร์ตใจพวกเรามากที่สุดคือทุกครั้งที่เห็นว่าเคสปิดได้ คนไข้ถูกส่งไปรักษาต่อหรือว่าได้รับการช่วยเหลือ หรือเราดูแลเขาจนผลโควิด-19 กลายเป็นลบ ทั้งหมดนี้ทำให้เรารู้ว่าการที่เราเอาสภาพจิตใจของตัวเองมาทำลายด้วยการเป็นอาสาสมัคร มันเป็นการย้ำจุดยืนนั่นแหละว่าตอนนี้เราทำอะไรอยู่

เราไม่ได้ทำความดีเพื่อให้รู้สึกสบายใจ รู้สึกว่าเป็นคนดี รู้สึกสวย หรือรู้สึกว่าเป็นจิตอาสา แต่เราทำเพราะมันสะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวของรัฐที่ต้องให้คนแบบเรามาทำหน้าที่ตรงนี้ มันทนไม่ไหวแล้วที่จะต้องเห็นคนที่เขามีหน้าที่แต่กลับไม่ทำอะไร ดังนั้นทุกครั้งที่เราช่วยเหลือคนได้มากเท่าไหร่ ยิ่งจำนวนของจิตอาสาในประเทศเรามีมากขึ้นเรื่อยๆ มันก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในประเทศนี้มันผิดปกติ

สรุปคือจิตใจของอาสาสมัครที่อยู่ได้ทุกวันนี้ก็มาจากความโกรธล้วนๆ มันเป็นแรงขับเคลื่อนให้เราทำอยู่ทุกวันนี้ได้

ตั้งแต่การเปิดกลุ่มคนดูแลกันเองมาเป็นระยะเวลาเดือนกว่า สิ่งที่กลุ่มคนดูแลกันเองย้ำคือการปิดโครงการให้เร็วที่สุด แต่ทำไมล่าสุดถึงมีการขยายขอบเขตไปในต่างจังหวัด

อิง : เพราะในตอนแรกเราทำเพราะอยากกลับไปใช้ชีวิตปกติ ทุกคนไม่อยากทำงานตรงนี้ แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะเราต้องปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเพื่อนมนุษย์ แต่ในสภาวะที่รัฐล้มเหลวและไม่ยอมมาทำงานของตัวเองสักที เราเลยต้องขยายงานตามหน้างานไป

อย่างตอนนี้เราก็มีเครือข่ายในการรักษาที่ใช้หมอเดียวกันกับกรุงเทพฯ และปริมณฑล คือที่อยุธยา รวมถึงขอนแก่น ศรีสะเกษ และปราจีนบุรีที่กำลังติดต่อกันอยู่เหมือนกัน เพราะพวกเขาก็เจอปัญหาคล้ายๆ กรุงเทพฯ คือการแยกกักตัวที่บ้านปลอม คือลงทะเบียนไปแต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นการที่ อสม.เดินเอาฟ้าทะลายโจรและเครื่องวัดออกซิเจนมาให้ ไม่ได้มีการติดตามอาการอะไร หลายๆ ที่เป็นแบบนี้นะ เราเลยพยายามขยายหน้างานเพื่อดูแลคนที่ไม่ได้รับการดูแลจากรัฐให้มากขึ้น

ถ้าให้สรุป ตอนนี้เป้าหมายของกลุ่มคนดูแลกันเองคืออะไร

อิง : ยังคงเหมือนเดิม คือเราต้องการปิดโครงการให้เร็วที่สุด และเงื่อนไขที่เราจะปิดโครงการคือรัฐต้องมาทำหน้าที่ปิดช่องว่างของการรักษาหลังลงทะเบียนให้ได้

ถ้าผู้ป่วยโควิด-19 นับหนึ่ง คุณควรให้หมอโทรหาและให้ยาเขาได้แล้วตั้งแต่วันนั้น ตรวจปุ๊บจ่ายยาปั๊บ ทำงานให้รวดเร็ว นี่คือสิ่งที่จะจัดการปัญหาโควิด-19 ณ ปัจจุบันได้เบื้องต้น และอันที่ 2 คือเรื่องวัคซีน mRNA เอาเข้ามาสักทีเถอะครับ

ไนล์ : เราเหมือนกับอิงที่อยากให้พรุ่งนี้ทุกคนสามารถนอนและนั่งดูเน็ตฟลิกซ์ทั้งวัน อยากเลิกทำงานอาสาตรงนี้แล้ว แต่ทุกอย่างมันไม่เอื้อให้เราหยุดเลย ดังนั้นย้ำอีกทีว่ายิ่งมีอาสาสมัครมากขึ้นเท่าไหร่ รัฐก็ยิ่งล้มเหลวมากขึ้นเท่านั้น

รัฐต้องทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว ไม่ใช่ให้ประชาชนทำแทนแบบนี้

The post คุยกับ ‘กลุ่มคนดูแลกันเอง’ กลุ่มอาสาสมัครช่วงโควิด-19 ที่อยากปิดโครงการให้เร็วที่สุด appeared first on a day magazine.

การไปแคมป์ปิ้งช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะ มันเป็นหน้าฝนที่ฝนตกไม่ขาด แถมแดดยังเจ็บจัดจ้าน อีกทั้งคนไม่ค่อยไปไหนมาไหนกัน เมืองเงียบ คนเหงา บรรยากาศอุดอู้อย่างต่อเนื่อง คนอยู่ไม่ติดที่อย่างเราอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมติดต่อกันเป็นเวลานานจนเริ่มทะลุจุดอิ่มตัว แต่เอาเถอะ มันต้องมีแหละ บรรยากาศธรรมชาติสักที่ที่จะตอบโจทย์และเป็นที่พักใจให้ได้บ้าง

ด้วยความที่อะไรๆ ไม่ค่อยเอื้ออำนวย การเดินทางข้ามจังหวัดมีข้อจำกัดในหลายพื้นที่ เราจึงมองหาที่หย่อนใจภายในกรุงเทพฯ แบบไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไปจนมาลงเอยที่ Bangkok Backyard จุดกลางเต็นท์ที่มีบึงไมตรีจิตโอบล้อม

ต่อให้ที่นี่จะยังอยู่ในเขตแดนของเมืองหลวง คลองสามวาก็นับว่าห่างไกลจากรัศมีความคุ้นเคยของเราพอสมควร แต่พอได้ New CT125 สีใหม่ Safari Green รถมอเตอร์ไซค์ที่เกิดมาสำหรับคนรักกิจกรรมเอาต์ดอร์ ที่พร้อมลุยทั้งฟังก์ชั่นและหน้าตาพาเราไปยังปลายทางเราก็อุ่นใจ แถมยังมีแร็กท้ายขนาดใหญ่จุใจใส่ของที่เตรียมไว้ได้อย่างสบาย 

เรามุ่งหน้าไปทางลำลูกกาผ่านบรรยากาศหลากหลาย เจอรถไฟฟ้าสายสีเขียวที่เพิ่งเปิดใช้ได้ไม่นาน ลัดเลาะไปบนสะพานยกสูงข้ามลำคลอง ขนาบข้างมีท้องนา ขี่ผ่านถนนขรุขระเป็นหลุมบ่อที่คาดว่าเกิดจากรถใหญ่วิ่งผ่านมาก อีกทั้งบางจุดก็มีการก่อสร้าง แต่ตลอดเส้นทางเพราะท่อที่ยกสูงและมี Crash Bar โครงเหล็กกันกระแทก รถคันนี้เลยพาเราไปได้อย่างไร้กังวล

ใกล้ครบชั่วโมงป้ายเข้าเขตคลองสามวาก็ปรากฏตัว บริเวณโดยรอบเป็นชุมชนมุสลิม จีพีเอสบอกว่าเราเข้าใกล้จุดหมายแม้จะยังไม่เห็นวี่แวว หากไม่ใช่เพราะเห็นรูปมาก่อนบ้างเราคงจินตนาการไม่ออกว่า Bangkok Backyard จะมีหน้าตายังไง และถ้าไม่ใช่ว่าตั้งใจมาคงเดาไม่ได้มีลานกางเต็นท์ซ่อนตัวอยู่ในบริเวณนี้

เราจองจุดกางเต็นท์ไว้ล่วงหน้า พอไปถึงเจ้าหน้าที่ก็ออกมาต้อนรับ ทักทายกันเสร็จได้ใจความว่าในค่ำคืนนี้มีเพียงเราและแคมเปอร์อีกกลุ่มเท่านั้นจึงเลียบเคียงดูว่าเป็นไปได้ไหมหากอยากเลือกจุดกางเต็นท์ใหม่อีกครั้งเมื่อเห็นของจริง เจ้าหน้าที่ก็ไฟเขียวให้ไร้ปัญหา ลานกางเต็นท์ที่นี่เป็นลานหญ้าเรียบ แซมด้วยต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ระหว่างการเติบโต เข้าใจว่าที่แห่งนี้ออกแบบมาเพื่อกิจกรรมนี้โดยเฉพาะจึงค่อนข้างวางใจได้ว่าสภาพพื้นดินจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการตั้งเต็นท์และการนอน 

จุดกางเต็นท์ที่นี่แทบทุกจุดสามารถดื่มด่ำพระอาทิตย์ตกได้ทั้งนั้นแต่จะมีความแตกต่างกันอยู่บ้างตรงที่ฝั่งหนึ่งจะเห็นคุ้งน้ำกว้างกว่า ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่งบางจุดมีระเบียงให้นั่งชิลและใกล้ห้องน้ำมากกว่า แต่ก็ไกลพอที่จะไม่รบกวนความเป็นส่วนตัว จุดกางเต็นท์ของเราอยู่ในโซนหลัง เมื่อเลือกจุดได้แล้วเราเร่งขนของออกจากแร็กและลงมือกางเต็นท์ทันที ตั้งใจว่าจะใช้เวลาดื่มด่ำช่วงเย็นและพลบค่ำให้เต็มที่ ท้องฟ้า พระอาทิตย์ตก และลมดีๆ คือไฮไลต์ที่จินตนาการไว้ว่าจะมารอสัมผัส จะว่าไปพอมี New CT125 สีใหม่ Safari Green มาจอดใกล้ๆ นอกจากจะพาเราลุยมาถึงนี่ได้อย่างสนุกและปลอดภัยแล้วก็ยังเป็นอีกหนึ่งพร็อพที่เข้ากับบรรยากาศได้อย่างสุดกลมกลืน

และแล้วก็ไม่มีอะไรผิดความคาดหวังแถมยังเหนือความคาดหมาย ถึงตอนกางเต็นท์จะต้องสู้รบปรบมือกับลมพัดตึงอยู่บ้างแต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เมื่อที่นอนพร้อม เราก็จัดมุมวางโต๊ะเก้าอี้ หยิบหนังสือที่ดองไว้มาอ่านต่อได้ราวบทกว่าๆ สลับกับการเหม่อมองดูผู้คนเล่นกีฬาทางน้ำอยู่ไกลๆ ที่บึงมิตรไมตรีมีจุดให้บริการทั้งเรือคายัก ซัปบอร์ด และมารู้ภายหลังว่ามี Lift eFoil หรือเซิร์ฟบอร์ดไฟฟ้าด้วย เสียดายถ้ารู้ก่อนคงอยากลองเล่นดูสักครั้ง

รู้ตัวอีกทีท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี จากที่ฟ้าเป็นฟ้าก็เริ่มมีเหลืองมีชมพูเข้ามาแต้มแต่ง ความสวยของท้องฟ้าไม่ได้จำกัดอยู่แค่บนท้องฟ้าแต่ยังแผ่กระจายสีชวนฝันสะท้อนสู่ผิวน้ำด้วย ส่วนท้องเราก็เริ่มร้องทักจึงลุกไปเตรียมอาหารเย็น เพราะเรื่องกินเรื่องใหญ่เราวางแผนเรื่องนี้มาจริงจังจึงพกเตาแก๊สพกพากับชุดกระทะสนาม และมีเตาย่างติดมาด้วย ด้านวัตถุดิบเรามาพร้อมกับเนื้อหมัก ผัก เนื้อน่องลายสไลด์บาง ส่วนข้าวเราเตรียมแบบที่หุงสำเร็จมาจากบ้าน ไม่แน่ใจว่าอาหารในแคมป์ของคนอื่นเป็นแบบไหน มีสูตรสำเร็จกันไหม แต่มื้อค่ำของเรามาในธีมเคลียร์ตู้เย็นจึงออกมาเป็นกับข้าวสองจาน ได้แก่เนื้อย่างเสิร์ฟคู่กับกะหล่ำปลีผัดน้ำปลา ส่วนอีกจานเป็นลาบเนื้อน่องลายที่นึกขึ้นได้ว่าลืมหยิบพริกมา จึงแวะอุดหนุนร้านค้าในชุมชนระหว่างทาง

ทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยเรากลับมานั่งผ่อนคลายอีกครั้ง กินอาหารเย็น เปิดเพลย์ลิสต์โปรดคลอโดยมีแสงสุดท้ายอยู่เป็นเพื่อนจนจบมื้อ จริงๆ แล้วการทำอาหารทุลักทุเลอยู่หน่อยตรงที่เราพกเตาแก๊สมา แต่ลมดันพัดแรงอย่างต่อเนื่องจนต้องหาอะไรมาบัง ทั้งที่จริงไฟฟ้าที่นี่มีพร้อม เพียงแค่เตาไฟฟ้าเครื่องเดียวอะไรๆ คงง่ายกว่านี้

ความสะดวกสบายแต่ก็ยังรักษาบรรยากาศการพักผ่อนในธรรมชาตินี่แหละที่เป็นจุดเด่นของการตั้งแคมป์ที่นี่ นอกจากจะมีจุดจ่ายไฟฟ้ารองรับทุกจุดกางเต็นท์แล้ว น้ำแข็งก็มีเตรียมไว้ให้ อ่างล้างจานจัดสรรเป็นสัดเป็นส่วน หากหิวหรือมองหากับแกล้มกลางดึกก็จัดการได้เพราะมีตู้ขนมหยอดเหรียญตั้งอยู่ เรื่องห้องน้ำก็อยู่ในสภาพที่ปลดทุกข์ได้จริงแบบไม่เป็นอุปสรรคต่อการพักผ่อนแต่อย่างใด ส่วนเครื่องอาบน้ำก็มีให้ครบทั้งสบู่ แชมพู และเครื่องทำน้ำอุ่น ไม่ต้องพกอะไรมาให้มากมาย

หลังจากล้างจานและอาบน้ำเสร็จ กลุ่มดาวก็ออกมาทักทายจนแทบลืมไปเลยว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้แหงนมองฟ้าตอนกลางคืน แสงดาวที่นี่เฉิดฉายคงเพราะไม่มีแสงไฟให้แข่งมากเหมือนกับในเมือง ไม่ผิดหวังเลยสักนิดที่มาในวันฟ้าโปร่ง 

แต่เมื่อเข้าเต็นท์เท่านั้นแหละถึงนึกขึ้นได้ว่าความสดใสสวยงามของท้องฟ้ามีราคาที่ต้องแลก คืนนั้นอากาศค่อนข้างร้อนและนิ่ง ไม่แน่ใจว่าลมเมื่อหัวค่ำสงบลงแล้วหรือเพียงแค่ไม่อยากแวะเวียนผ่านเข้ามาทักทายกันในเต็นท์ โชคดีที่ได้ลมจากพัดลมที่ทาง Bangkok Backyard จัดเตรียมไว้ให้ เรากล่อมตัวเองจนผล็อยหลับพร้อมกับการจินตนาการถึงการนอนเต็นท์ในวันฝนโปรย มันน่าจะเย็นสบายไปอีกแบบ ว่าแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้ที่ตอนวางแผนมาดูพยากรณ์อากาศเป็นที่เรียบร้อย ตั้งใจเลือกวันปลอดฝน แต่เอาเข้าจริงๆ กลับคิดถึงฝนซะอย่างงั้น 

ยังไม่ทันเจ็ดโมงดีรู้ตัวอีกทีก็ลืมตาตื่นแล้ว ใช้เวลาอีกเล็กน้อยในการต่อสู้กับที่นอนก่อนจะพาตัวเองไปรับอากาศบริสุทธิ์ได้สำเร็จ เย็นวานมัวแต่ง่วนกับการกางเต็นท์และจัดเตรียมข้าวของ เราจึงถือฤกษ์งามยามดีที่ตื่นเช้าเดินสำรวจพื้นที่จริงจังสักยกก่อนจะกลับมาพักที่จุดกางเต็นท์ของตัวเองอีกครั้ง นั่งมองริ้วน้ำที่สรรค์สร้างโดยสายลม จ้องนกสีดำหางเหมือนปลาที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้กลางน้ำหรือ ‘นกแซงแซวหางปลา’ ตามที่กูเกิลบอก อ๋อใช่ ลืมบอกไปว่าที่นี่คือแคมป์ที่มี WiFi ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ ถ้างานกับทริปพักผ่อนแยกออกจากกันไม่ได้จริงๆ การมาเวิร์กฟรอมแคมป์ก็ไม่ใช่ไอเดียที่แย่เลย

แสงแดดเริ่มทักทาย ร่างกายเริ่มเรียกหาคาเฟอีน เราตั้งเตาอีกครั้ง (และต่อสู้กับลมอีกครั้ง) เพื่อต้มกาแฟ Moka Pot นานๆ ทีจะหยิบเครื่องต้มกาแฟเครื่องนี้ขึ้นมาใช้สักครั้ง มันสะดวกสำหรับวันแบบนี้ตรงที่พกมาเครื่องเดียวจบไม่ต้องหยิบอุปกรณ์มามากชิ้นเหมือนการดริป สำหรับเรา Moka Pot คือเครื่องทำกาแฟสโลว์บาร์ที่ต้องอาศัยความอดทนพอสมควรเพราะกว่าแรงดันไอน้ำจะได้ที่จนสกัดออกมาเป็นกาแฟนั้นใช้เวลา เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านใน ได้แต่แง้มดูเป็นพักๆ และรอคอยฟังเสียงฟู่ที่เป็นสัญญาณว่ากาแฟพร้อมแล้ว ยิ่งไฟไม่เสถียรยิ่งต้องใช้เวลามากขึ้นไปอีก คนใจร้อนอย่างเราจะลุ้นทุกที แต่พออยู่ในบรรยากาศที่ไม่ได้รีบร้อนอะไร นั่งมองนกตัวเดิมที่อยู่นิ่งกับที่ ดูใบไม้พริ้วไหว ผ่านไปแป๊บๆ ก็ได้ที่ 

เราใช้เวลาช่วงสุดท้ายของทริปนี้ไปกับการนั่งจิบกาแฟหอมๆ ริมน้ำจนตื่นเต็มตา พอดีกับที่แสงแดดเร่งความเข้มข้นจึงได้เวลาถอนสมอ หากใครอยากใช้เวลาอยู่ที่นี่นานกว่านี้ หรืออยากอยู่ที่นี่ทั้งวันแนะนำให้เลือกจุดกางเต็นท์พื้นที่ 02 จุดนี้มีต้นฉำฉาใหญ่ทำหน้าที่ให้ร่มเงาตลอดทั้งวันโดยไม่ต้องอาศัยอุปกรณ์บังแดดใดๆ เพิ่มเติม จะมีก็แต่หากฝนตกอาจต้องระวังกิ่งไม้อยู่บ้าง หากเราได้ออกเที่ยวกับ New CT125 ครั้งหน้าและกลับมาที่นี่อีก จุดกางเต็นท์ใต้ร่มฉำฉานี้จะเป็นจุดที่เราไม่ยอมพลาด

เคลียร์พื้นที่เสร็จสิ้น เราเก็บของแพ็กกลับท้ายรถ ทิ้งไว้เพียงความเหนื่อยล้า การได้ออกมาจากห้องสี่เหลี่ยมแม้เพียงสั้นๆ แต่พอได้พักผ่อน ได้ลุย ได้ใช้ชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติต่างส่งแรงพลังให้เราไปต่อได้อีก

ขากลับเราตั้งใจขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจไปเรื่อยๆ แบบไม่เปิดจีพีเอส พอจำทางจับทิศได้อยู่บ้างและไม่ได้รีบร้อนอะไร ถือโอกาสสำรวจเมืองไปในตัว เจออะไรน่าสนใจก็แวะ และใช่ เราจำทางได้ไม่เป๊ะหรอก แต่ต่อให้ออกนอกเส้นทางบ้างจะเป็นไรไป ถือเป็นกำไรของนักเดินทาง

The post ดื่มด่ำธรรมชาติที่ Bangkok Backyard จุดกางเต็นท์ริมขอบกรุงเทพฯ ที่สะดวกไม่แพ้สวนหลังบ้าน appeared first on a day magazine.

น้ำพริกแคบหมูยายน้อยอร่อย = เฟคนิวส์

น้ำพริกแคบหมูยายน้อย ดีต่อใจ บรรลัยต่อฟัน

นี่เป็นเพียงตัวอย่างสโลแกนแสบๆ คันๆ เข็ดฟันยิ่งกว่ามันหมูของ น้ำพริกแคบหมูยายน้อย แบรนด์น้ำพริกโฮมเมดที่คิดค้นและปรุงโดยอดีตแม่ค้าอาหารตามสั่ง ยายน้อย–กนกรักษ์ เพียรทำดี และลูกชาย เบียร์–ศรัญญู เพียรทำดี หนึ่งในคอนเทนต์ครีเอเตอร์จากเพจ Buffalo Gags 

และด้วยลีลาการขายที่ไม่ธรรมดา พร้อมอารมณ์ขันรสจัดจ้านของเบียร์นี่เองที่ทำให้ยอดขายน้ำพริกแคบหมูยายน้อยพุ่งจากหลักร้อยสู่หลักแสนในเวลาเพียง 3 ปี!

ในแง่หนึ่ง ยอดซื้อน้ำพริกแคบหมูยายน้อยนั้นมาจากคุณภาพที่สมกับผลตอบรับ แต่ในอีกแง่ ต้องยอมรับว่าการตลาดแบบบูลลี่ตัวเองนี่เองที่ทำให้ใครหลายคนติดอกติดใจจนยอดขายปังขนาดนี้ และในประเด็นหลังนี้เองที่เราติดต่อเบียร์ไปเพื่อสอบถามถึงแนวคิดทางการตลาดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอารมณ์ขันและการนำเสนอที่แปลกแหวกแนวไม่เหมือนใคร

และหลังจากลับฝีปากเตรียมฟาดฟันคารมกับพ่อค้าอยู่นาน ในที่สุดเราก็พร้อมแล้วที่จะชวนเบียร์มาคุยถึง ‘น้ำพริกแคบหมูยายน้อย’  

น้ำพริกที่เป็นมาทุกอย่างแล้ว ยกเว้น ‘อาหาร’

จุดกำเนิดที่โลก (โซเชียลฯ) ต้องจารึก

เพราะการนำเสนอที่เน้น ‘ขายขำ’ จนแทบจะไม่ได้ ‘ขายของ’ ทำให้เราสงสัยเหลือเกินว่าจุดกำเนิดของน้ำพริกแคบหมูยายน้อยเริ่มต้นจากไหน? ยายน้อยเป็นใคร? และเมนูขวัญใจคนไทยนี้ถูกคิดค้นมาเพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่ 

เรื่องนี้เบียร์ให้คำตอบกับเราไว้ด้วยน้ำเสียงชวนขำดังนี้

“น้ำพริกแคบหมูยายน้อยเริ่มต้นในช่วงปี 2561 เป็นช่วงที่ ‘ยายน้อย’ หรือคุณแม่ของผมวางมือจากการขายอาหารตามสั่งและกลับมาพักอยู่ที่บ้าน ด้วยความว่างเขาเลยตัดสินใจหาอะไรเล็กๆ มาขายในหมู่บ้านเพื่อแก้เหงา

“พอดีช่วงนั้นคุณแม่อินกับการดูสูตรอาหารในยูทูบ เขาเลยได้พบสูตรทำน้ำพริกแคบหมูและลองทำ หลังจากลองผิดลองถูกและพัฒนาสูตรอยู่นาน ในที่สุดก็ได้ ‘น้ำพริกแคบหมูยายน้อย’ ออกมาขายสมใจ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ทำอย่างจริงจังนะ คุณแม่เบื่อทีก็ทำออกมาขายที สัปดาห์ละครั้งบ้าง เดือนละครั้งบ้าง เราเองก็ช่วยโพสต์ขายด้วยอีกแรง

“แต่พอเราเอาน้ำพริกของแม่มาโพสต์ขายจริงจังในเฟซบุ๊กส่วนตัว กลายเป็นว่าโพสต์แรกก็มีเพื่อนๆ เข้ามาแซวกันว่ากินแล้วฟันจะแตกไหม? หรือเอาไปปาได้ไหมเพราะมันแข็ง จุดเริ่มต้นเลยมาจากตรงนี้เอง” 

แต่จากคอมเมนต์แซวขำๆ ในกลุ่มเพื่อนวันนั้น ดันกลายเป็นว่าโพสต์ดังกล่าวกลับไปไวรัลในเพจ Buffalo Gags จนใครๆ ก็อยากเข้ามาร่วมวงตบมุกด้วย ช่วยกันคิดคอนเซปต์ล้อแคบหมูยายน้อยกันยกใหญ่ 

สุดท้ายเบียร์จึงตัดสินใจเปิดเพจ น้ำพริกแคบหมูยายน้อย ขึ้นจนได้ โดยได้แรงบันดาลใจจากครั้งนั้นและตั้งใจเน้น ‘ขายขำ’ โดยเฉพาะ

เน้น ‘ขายขำ’ แต่ก็ไม่มองข้าม ‘ความอร่อย’ 

“ในขณะที่น้ำพริกเจ้าอื่นแข่งขันกันที่รสชาติและความน่ากิน แต่เพจเรานำเสนอความตลก ความสนุกสนาน และการจิกกัดสินค้าตัวเองอย่างออกรส นี่คือสิ่งที่ทำให้น้ำพริกแคบหมูเราแตกต่างจากคนอื่น 

“80-90 เปอร์เซ็นต์ของลูกค้าที่ทักมามักเริ่มต้นด้วยการถามว่า “กินแล้วฟันแตกจริงไหม?” คือความไม่รู้มันกระตุ้นให้เขาสนใจและอยากลอง ถ้าเราบอกว่ามันไม่อร่อย พอเขาได้ลองแล้วรู้สึกไม่ถูกปากมันก็เท่าทุน ถ้าลองแล้วชอบก็จะรู้สึกว่าเป็นกำไร แต่เอาจริงๆ ก็อยากให้คนกินบอกว่าอร่อยนะ” 

เบียร์พูดพลางหัวเราะ เพราะถึงจะตั้งใจล้อเลียนสินค้าตัวเองขนาดนี้ แต่สุดท้ายด้วยความเป็นอาหาร เขาก็ใส่ใจเรื่องคุณภาพมากเช่นกัน

“จากประสบการณ์การทำร้านอาหารตามสั่งที่ผ่านมาของแม่ ทำให้เข้าใจว่าลิ้นคนมันชอบไม่เหมือนกัน น้ำพริกยายน้อยเลยตั้งใจทำรสชาติให้ไม่จัดมาก คนไม่กินเผ็ดก็กินได้ แต่ก็จะมีบ้างที่ลูกค้าฟีดแบ็กกลับมาว่าไม่อร่อย จืดไป ถ้าเป็นความคิดเห็นส่วนน้อยก็จะรับฟังไว้แล้วอธิบายให้เขาเข้าใจ เพราะการต้องปรับรสให้ถูกปากทุกคนคงทำไม่ไหว แต่ก็มีเยอะเหมือนกันที่บอกว่าโม้หรือเปล่า สั่งมาลองแล้วก็อร่อย

“เราดีใจนะ แต่ก็จะตอบไปตามสไตล์ว่า “ถ้าอร่อยเป็นของปลอม ทิ้งไป!” 

การตลาดแบบตบมุกช่วยให้ขายของได้จริงหรือ?

ถ้าลองมองดูอาหารที่ใช้ช่องทางออนไลน์ในการขาย แอดมินเพจร้านค้าอื่นอาจต้องถ่ายรูปนำเสนอสินค้าให้ดูอร่อย น่าสนใจ แต่เบียร์กลับคิดต่าง ปัจจุบันเขายังคงทำตามแผนเดิมคือผลิตคอนเทนต์ส่งเสริมการขายล้อเลียนสินค้าตัวเองทุกวัน และตอบข้อความหยอกล้อลูกเพจไปด้วย

แต่ถ้าถามถึงจุดเปลี่ยนที่ทำให้น้ำพริกแคบหมูยายน้อยดังขึ้นไปอีก เบียร์ก็อธิบายเรื่องนี้ให้เราฟังเหมือนกัน

“ช่วงเดือนตุลาคม ปี 2563 เราตัดสินใจว่าจะเอาน้ำพริกแคบหมูยายน้อยไปออกบูท ซึ่งมันจำเป็นต้องทำป้ายไวนิล เราเลยอยากได้สโลแกนปังๆ มาใส่เพื่อให้คนจำน้ำพริกของเราได้

“ตอนนั้นคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ก่อนนอนเลยตัดสินใจลงภาพแล้วเว้นที่สำหรับใส่สโลแกนไว้ จากนั้นโพสต์ลงไปในเพจพร้อมข้อความว่า “มาช่วยคิดสโลแกนให้หน่อยจะออกบูท” ซึ่งตอนนั้นคือถามจริงจังนะ ไม่ได้ตั้งใจขายขำเลย” 

แต่แล้วผลลัพธ์ที่ได้กลับดีเกินคาด เพราะนอกจากจะมีคนมาช่วยคิดสโลแกนกันเป็นหมื่นคอมเมนต์แล้ว ทุกสโลแกนยังแกงสินค้าได้ทั้งแสบ ทั้งมัน จัดจ้านออกรสไม่แพ้น้ำพริกจนมียอดแชร์สูงถึงหลักหมื่น และกลายเป็นไวรัลในเวลาแค่ชั่วข้ามคืน

สุดท้ายเบียร์ก็เอาสโลแกนที่ชาวเน็ตช่วยกันคิดมาใช้จริง ไม่ได้ใช้แค่อันเดียวนะ แต่เลือกมากว่า 40 สโลแกน พิมพ์ลงในไวนิล 2 แผ่นใหญ่ แผ่นละ 20 สโลแกน! 

“เมื่อน้ำพริกแคบหมูยายน้อยกลายเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากเหตุการณ์นั้น หลายคนเลยสนใจวิธีขายที่ไม่เหมือนใครของเรา ก็มีมาถามว่าการตลาดแบบนี้คืออะไร เราเลยพยายามหาคำจำกัดความที่ช่วยอธิบายการตลาดแบบตัวเองได้ชัดเจนที่สุด ตอนนั้นเองที่เริ่มใช้คำว่า bully marketing ในทุกการสัมภาษณ์

“การขายของเราเกิดจากการที่เราออกตัวบูลลี่สินค้าของตัวเองเพื่อให้ลูกเพจเข้ามามีส่วนร่วม พูดคุย และตบมุกกันเต็มที่แบบไม่ต้องกลัวร้านโกรธ วิธีนี้ช่วยลดช่องว่างระหว่างเพจกับลูกค้า ทำให้เขากล้าพูด กล้าตำหนิ และกล้าคุยเล่นกับเราเหมือนเป็นเพื่อนกันจริงๆ บางทีไม่ใช่แค่เขาคุยกับเราแต่เขาคุยเล่นกันเองด้วย กลายเป็นคอมมิวนิตี้ที่ทุกคนเข้ามาเล่นสนุกกัน”

แต่เป็นธรรมดาที่ความสนุกจะพาคำพูดคนให้เลยเถิด ไม่ใช่ทุกครั้งที่ทุกมุกจะประสบความสำเร็จ มีบ้างที่การตบมุกชงมุกของลูกเพจทำให้เบียร์ถึงกับเกิดอาการขำไม่ออกอยู่เหมือนกัน

มุกไม่ฮาพาเพื่อนเครียด

“บางครั้งการหยอกล้อของเขาไปไกลเกินกว่าที่เราคาดไว้ เช่น ใช้คำหยาบคาย หรือพาดพิงถึงคุณแม่ ซึ่งเราไม่โอเค เราใช้วิธีแคปข้อความแบบเบลอชื่อและหน้าผู้ส่ง แล้วโพสต์บอกบนเพจไปเลยว่าแบบนี้ไม่น่ารัก เราเลยมองว่าทุกอย่างเป็นเหมือนดาบสองคม เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราต้องระวังก็คือการล้ำเส้น ไม่ใช่แค่ลูกเพจนะ บางครั้งตัวเราเองก็เคยเผลอล้ำเส้นไปเหมือนกัน” เบียร์เล่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อย่างมีช่วงหนึ่งที่เราชอบเล่นมุกแคบหมูเป็นแคบหมา แล้วช่วงนั้นมีรูปภาพรถบรรทุกหมาเป็นประเด็นในโซเชียลฯ เราเลยหยิบเอามาเล่นในเพจ ซึ่งจังหวะที่จะโพสต์ก็รู้สึกลังเลเหมือนกัน เพราะไม่มั่นใจว่าเล่นเรื่องนี้แล้วคนจะขำไหม แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจโพสต์ลงไปเหมือนเป็นการลองเชิง แต่เรานั่งรอดูฟีดแบ็กอยู่ตลอด พอเริ่มมีคนคอมเมนต์ในทำนองว่ารู้สึกไม่โอเค เราก็ตัดสินใจลบโพสต์ทิ้งทันที”

“หลังจากเหตุการณ์นั้นทุกครั้งก่อนที่จะเล่นประเด็นอะไรในโซเชียลฯ เราจะหาอ่านข้อมูลจากหลายๆ แหล่ง เช็กให้ชัวร์ก่อนว่าลงไปแล้วจะไม่หน้าแตก เรื่องไหนที่สุ่มเสี่ยงหรือคนมีความคิดเห็นแตกต่างกันมากๆ ก็จะเลี่ยง แต่เรื่องที่คนส่วนใหญ่คิดเหมือนกันก็จะหยิบมาแซว เช่น ประเด็นเฟคนิวส์ หลังจากโพสต์เราเลยจะรอดูฟีดแบ็กทุกครั้ง เพราะการสร้างจุดยืนและขอบเขตที่ชัดเจนของเราจะทำให้ลูกเพจเล่นอยู่ในขอบเขตเดียวกันด้วย เป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้และทำความเข้าใจนานพอสมควรเหมือนกัน”

และเพราะด้วยความขายขำ นอกจากขอบเขตของความขำ เบียร์ยังได้เรียนรู้อีกหลายเรื่อง เพื่อให้เสียงหัวเราะที่ออกมาอยู่ในเกณฑ์ที่พอดี เช่น เรื่องของความสม่ำเสมอ เบียร์ก็เล่าให้เราฟังว่ามันมีผลเช่นกัน

“สำหรับการทำเพจขายของ หลักคือเราห้ามหายไปจากฟีดของลูกค้าเด็ดขาด เพราะความสม่ำเสมอนี้จะช่วยให้ลูกค้ามองเห็นสินค้าของเราอยู่ตลอด ยิ่งเป็นคอนเทนต์ที่เปิดโอกาสให้คนเข้ามาเล่นมาพูดคุยกันยิ่งทำให้ยอดเอนเกจสูงและมีโอกาสเป็นไวรัลมากขึ้น มีหลายครั้งเหมือนกันที่ลูกค้าทักเข้ามาสั่งน้ำพริกเพราะเห็นโพสต์ของเราบ่อยจนเขารู้สึกว่า เออ ลองสั่งสักหน่อยซิ

“แต่การดูแลเพจคนเดียวบางครั้งก็รู้สึกเหนื่อย บ้างทีข้อความเข้าเยอะมากจนตอบไม่ไหว เลยตอบไปแบบธรรมดาจริงจัง คือไม่มีแรงเล่นมุกแล้ว แต่กลายเป็นลูกค้าผิดหวังว่าทำไมไม่เล่นด้วยเลย ตอนนี้เลยพยายามตอบสลับๆ เล่นบ้างจริงจังบ้าง แต่จะไม่เมินข้อความของคนที่ทักมาเด็ดขาด ไม่มีการสั่งของแล้วเงียบหาย บางทีทักมาคุยเล่นไม่สั่งของเราก็ตอบเหมือนกัน” 

‘น้ำพริกแคบหมูยายน้อย’ เป็นได้ทุกอย่าง ยกเว้นอาหาร

สโลแกนนี้เป็นหนึ่งในหลายหมื่นสโลแกนที่ไม่ได้ถูกใช้เพื่อขายขำเท่านั้น แต่ปัจจุบันน้ำพริกแคบหมูยายน้อยเป็นมากกว่าแค่อาหารธรรมดาแล้วจริงๆ เพราะมันกลายเป็นของเล่นที่ลูกค้าอยากสั่งไปอวดเพื่อน เป็นสังคมที่ผู้คนผ่านเข้ามาเพื่อคลายเครียด และเป็นเพจรับงานโปรโมตสินค้า 

ใครจะคิดล่ะว่าเพจที่เป็นร้านค้าจะขายของให้คนอื่นได้ด้วย!

“เรามองว่าสินค้าเรามันเลยจุดของการเป็นอาหารไปแล้ว บางคนซื้อไปแล้วต้องคิดต่อว่าจะเล่นกับสินค้าเรายังไง มันกลายเป็นของที่เขาซื้อแล้วไปถ่ายรูปอวดกัน ซึ่งมันกลายเป็นการโฆษณาที่เราไม่ต้องเสียเงินยิงแอดเลย ช่วงหลังนอกจากจะลงคอนเทนต์บูลลี่สินค้าตัวเองแล้ว เราเลยรับลงโฆษณาบูลลี่สินค้าคนอื่นด้วย อาศัยว่าตัวเราเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์อยู่แล้วเลยขายงานได้ ทำให้เพจเรามีรายได้ 2 ทาง”

และจากความสัมพันธ์ทั้งหมดที่เบียร์สร้างนี่เอง ทำให้เจ้าของแบรนด์และลูกเพจเกิดการเชื่อมโยงกันทางใจไม่ใช่แค่ตัวเลข อย่างที่บอกว่าน้ำพริกแคบหมูยายน้อยเป็นได้ทุกอย่าง ปัจจุบันมันเลยเป็นแรงดึงดูดที่ทำให้พวกเขาอยากรู้จัก พบปะ และพูดคุยกันในโลกความเป็นจริงด้วย

“เคยมีลูกค้าทักมาบอกว่าคอนเทนต์ของเราช่วยให้เขาผ่านเรื่องเครียดๆ มาได้ มันทำให้เราดีใจ อย่างช่วงปีที่แล้วเราไปออกบูทประมาณ 4-5 ครั้ง ในแต่ละครั้งจะมีลูกเพจมาหา มาพูดคุยกันแบบตัวเป็นๆ มาขอถ่ายรูปกับคุณพ่อคุณแม่ด้วย” 

“เหมือนแฟนมีต” เราถาม 

เบียร์หัวเราะออกมาแล้วตอบแบบสบายๆ “ประมาณนั้น เพราะโมเมนต์นั้นแหละที่ทำให้เราตัดสินใจว่าจะไปออกบูทให้ได้อย่างน้อยเดือนละครั้ง

“ไม่ใช่เพราะอยากไปตั้งร้านขายเอากำไรนะ แต่เราอยากเจอลูกเพจแบบตัวเป็นๆ มากกว่า” 

ใช่ น้ำพริกแคบหมูยายน้อยเป็นได้ทุกอย่าง ยกเว้น ‘อาหาร’

เพราะหลังจากฟังเบียร์เล่าเสร็จ เราคิดว่านี่ยังเป็นความสุขของเขาในเวลานี้ด้วย

The post น้ำพริกแคบหมูยายน้อย แบรนด์น้ำพริกโฮมเมดที่บูลลี่ตัวเองจนมีผู้ติดตามกว่าแสนคน appeared first on a day magazine.

สำหรับใครที่ยังไม่คุ้นชื่อ PDM คือแบรนด์เฟอร์นิเจอร์ของแต่งบ้านสัญชาติไทย ซึ่งเป็นที่รู้จักจากการหยิบเอาของพื้นบ้านอย่างเสื่อมารีดีไซน์ใหม่ให้มีฟังก์ชั่นคล้ายพรม จนเกิดเป็นเสื่อกราฟิกลายสวยที่มีคุณสมบัติทนแดด ทนฝน ไม่อมฝุ่น ดูแลรักษาง่าย ขวัญใจของเหล่าแม่บ้าน พ่อบ้าน และอินทีเรียร์ดีไซเนอร์แทบทั้งวงการ

โจทย์ล่าสุดของ PDM คือการถ่ายทอดกลิ่นอายของจังหวัดน่านผ่านโปรดักต์สุดเก๋อย่างเสื่อพับรุ่น ‘NIK-NIK’ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามไอเทมจากโปรเจกต์ ‘โชว์เหนือ’ ที่ a day ร่วมมือกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ซึ่ง ดิว–ดุลยพล ศรีจันทร์ ดีไซเนอร์และผู้ก่อตั้ง PDM ก็ได้ชวน โน๊ต–ขนิษฐา นวลตรณี นักออกแบบสิ่งทอประจำมูลนิธิแม่ฟ้าหลวงฯ และเจ้าของสตูดิโออย่าง Kaniit.Textile มารับหน้าที่ในการออกแบบ 

ผลลัพธ์ของโจทย์ดังกล่าวออกมาเป็น NANN เสื่อพับลายสวยที่โน๊ตตั้งใจยกภูเขาออกจากน่านมาไว้บนเสื่อ แถมเธอยังใช้รอยพับของเสื่อ NIK-NIK ให้เป็นประโยชน์ จากที่ดูเหมือนจะเป็นข้อเสียเมื่อเทียบกับเสื่อผืนใหญ่ที่โชว์ลวดลายได้แบบเต็มๆ เมื่อโน๊ตตั้งใจออกแบบลายให้ล้อไปกับรอยพับจึงเกิดเป็นลวดลายที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

เบื้องหลังวิธีคิดและการทำงานเหล่านี้เองที่ถักทอรวมกันจนกลายเป็นเสื่อ NANN NIK-NIK พวกเขาทำได้ยังไง ปูเสื่อนั่งฟังโน๊ตและดิวเล่าได้เลย

PDM x Kaniit.Textile 

โดยปกติแล้ว ลายเสื่อส่วนใหญ่ของ PDM จะมีหัวเรือด้านการออกแบบและวางทิศทางหลักๆ คือ Sini Henttonen ดีไซเนอร์ชาวฟินแลนด์ เพื่อนของดิว ผู้จุดประกายให้ดิวสนใจนำเสื่อมาออกแบบให้เป็นของตกแต่งในบ้านและเริ่มต้นทำแบรนด์ PDM 

แต่ด้วยเป้าหมายของดิวเองที่อยากให้สินค้าของ PDM ผ่านการคิดจากดีไซเนอร์หลากหลายสาขา เขาจึงชวนนักออกแบบที่น่าสนใจมาทำงานด้วยกัน ซึ่งโน๊ตเป็นหนึ่งในดีไซเนอร์ที่เคยร่วมโปรเจกต์กับ PDM มาแล้วในการออกแบบเสื่อรุ่น AAMU 

“ในมุมผมการทำงานดีไซน์ของโน๊ตแตกต่างจากดีไซเนอร์คนอื่นๆ เพราะเขาไม่ได้เริ่มต้นจากการออกแบบลายก่อน แต่เริ่มจากศึกษาเทคนิคที่จะทำงานนั้นขึ้นมาแล้วค่อยออกแบบลายตามเทคนิคนั้นๆ อย่างการดีไซน์ AAMU ที่เคยทำก็เกิดจากการไปดูว่าวิธีการทำงานของเครื่องจักรเป็นยังไง แล้วโน๊ตก็เกิดไอเดียว่าอยากออกแบบลายที่ค่อยๆ วางเส้นที่จะสานเป็นเสื่อทีละเส้น ซึ่งมันเป็นวิธีการแบบนักออกแบบสิ่งทอเลย” ดิวเล่าถึงความประทับใจที่เขามีต่อดีไซเนอร์ผ้าทอ

“ทีนี้พอคอนเซปต์ของเราคือการท่องเที่ยวและภาคเหนือ เมื่อได้รับโจทย์มาปุ๊บ โน๊ตเป็นคนเดียวที่เรานึกถึง” ดิวเกริ่น ก่อนจะอธิบายต่อ

“ถ้าไปดูเส้นทางการทำงานของโน๊ต เขาผูกพันกับภาคเหนือมาตลอดแม้ว่าจะไม่ใช่คนเหนือ ก่อนหน้านี้เขาเคยฝึกงานที่ดอยตุง ตอนนี้ทำงานอยู่มูลนิธิแม่ฟ้าหลวงฯ แล้วก็มีความเข้าใจเรื่องพื้นถิ่นแถวนี้ รวมถึงการทอผ้าที่เขาเชี่ยวชาญเป็นอย่างดี พอรวมส่วนผสมในตัวของโน๊ตแล้วผมคิดว่าเขาตรงโจทย์ที่สุด เรานึกคนอื่นไม่ออกเลย”

ยกภูเขาออกจากน่าน (มาไว้บนเสื่อ)

แม้จะคุ้นเคยกับภาคเหนือมากแค่ไหน แต่โจทย์นี้ก็ไม่ใช่งานง่ายสำหรับโน๊ตอยู่ดี เธอจึงใช้เวลาไปไม่น้อยเพื่อตามหาคอนเซปต์ที่ใช่และลายที่เหมาะสม โดยเริ่มต้นจากการถามตัวเองง่ายๆ ก่อนว่าอะไรคือสิ่งที่เราจะนึกถึงเมื่อต้องเดินทางไปจังหวัดน่าน Longer text and then longer and longer and longer text. In conclusion we need longer text

“ส่วนตัวเรานึกถึงภูเขา โดยเฉพาะเวลาที่ขึ้นไปอยู่ตรงยอดเขาจะเห็นลักษณะภูเขาเรียงซ้อนกันไปมา ซึ่งไม่ใช่แค่สำหรับน่านเท่านั้น เพราะความจริงแล้วเวลาพูดถึงภาคเหนือ เกือบทุกคนก็จะนึกถึงวิวภูเขาซ้อนต่อกันแบบนี้” หลังจากได้คอนเซปต์หลักแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการรีเสิร์ชข้อมูลและทำแบบร่าง

“เราหาข้อมูลด้วยการไปถามเพื่อนที่ชอบเดินป่า เดินเขา ซึ่งก็ได้ข้อมูลว่า หนึ่ง–ภูมิศาสตร์ของน่านกว่า 85 เปอร์เซ็นต์เป็นป่าและภูเขา สอง–มีสภาพอากาศแบบชื้น บรรยากาศเย็นๆ ครึ้มๆ หมอกเยอะ แต่ก็มีทั้งป่าทึบผสมกับพื้นที่เกษตรกรรม และสาม–ถ้าเดินลึกเข้าไปอีกจะได้บรรยากาศเหมือนป่าในเทพนิยายซึ่งมีเสน่ห์มากๆ ทั้ง 3 ข้อที่ว่าคือการตีความภูเขาของจังหวัดน่านในแบบของเรา” 

โน๊ตออกตัวว่าเธอเป็นคนที่มักจะสลับโหมดการทำงานไปมาระหว่างการออกแบบลายในคอมพิวเตอร์และการสเกตช์ด้วยมือ แต่หนึ่งในภาพร่างที่เตะตาเป็นพิเศษก็คือรูปทรงภูเขาสีดำมากมายบนกระดาษ

“เราพยายามจะหา motif หรือแม่ลายภูเขาที่ไม่แข็งจนเกินไป คือถ้าให้เราวาดมันก็อาจจะดูไม่ค่อยธรรมชาติเท่าไหร่ เราเลยใช้การฉีกกระดาษเพื่อให้ได้เส้นที่ดูเป็นธรรมชาติจริงๆ ฉีกไปเรื่อยๆ เหมือนกับที่ครูฝรั่งชอบบอกเราว่า ‘ลองเลย ไม่ต้องไปคิดหรือกะเกณฑ์อะไรมาก’ ซึ่งก็มีหลายอันที่น่าสนใจ เราจึงนำไปสแกนเข้าคอมพิวเตอร์เพื่อทำงานต่อ” 

เปลี่ยนข้อจำกัดของเสื่อพับเป็นเอกลักษณ์ของ NANN

ในบรรดาเสื่อหลากรุ่นหลายไซส์ของ PDM สิ่งที่ดิวเลือกมาให้โน๊ตออกแบบคือ NIK-NIK เสื่อพับได้พกพาสะดวกที่เปิดพรีออร์เดอร์กี่รอบก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

“เรารู้สึกว่ามันเหมาะกับพฤติกรรมคนไทยที่ชอบเอาเสื่อติดรถหรือหิ้วไปไหนก็ได้ ยิ่งโปรเจกต์นี้ตั้งใจพูดถึงการท่องเที่ยวมันก็ยิ่งตอบโจทย์สำหรับใครที่ชอบเอาเสื่อไว้หลังรถ” ดิวบอกกับเรา

มาถึงตรงนี้ ใช่ว่าโน๊ตจะนำคอนเซปต์เรื่องป่าเขาที่ได้จากการรีเสิร์ชไปออกแบบลายในทันที เพราะเธอเลือกที่จะย้อนกลับไปศึกษาโครงสร้างและการใช้งานเสื่อรุ่น NIK-NIK อย่างลงลึก เพื่อให้การออกแบบลายเป็นไปอย่างราบรื่นและลงตัวที่สุด

“เราพยายามศึกษาว่าแพตเทิร์นของ NIK-NIK เป็นยังไง อธิบายง่ายๆ คือมันเป็นเสื่อที่จะมีรอยพับ 3 ทบตามแนวยาว ซึ่งจะมีผลต่อการออกแบบของเรา เพราะเราคิดว่าถ้าดีไซน์เป็นลายใหญ่เลยแล้วตอนใช้จะต้องมาพับอาจจะไม่เหมาะเท่าไหร่” โน๊ตอธิบายถึงข้อจำกัดก่อนที่ดิวจะเสริมต่อ Longer text and then longer and longer and longer text. In conclusion we need longer text

“NIK-NIK ถือว่าเป็นเสื่อที่มีความซับซ้อนในระดับหนึ่ง ต้องยอมรับว่าช่วงแรกที่เราพัฒนาดีไซน์เสื่อให้ใช้งานแทนพรมมันสวยจริง แต่พอจะต้องพับไปใช้ที่อื่นแล้วมันไม่ได้เลย ต้องดีไซน์ใหม่ตลอด” 

โชคดีที่โน๊ตจัดการกับอุปสรรคข้อนี้ได้อย่างชาญฉลาด Longer text and then longer and longer and longer text. In conclusion we need longer text

“เราคิดว่าอยากใช้รอยพับให้เป็นข้อดี โดยใช้การออกแบบลายที่คล้ายกับ patchwork หรือศิลปะการเย็บปะติดปะต่อผ้า” โน๊ตเล่า และดิวเองก็เห็นด้วยที่เธอตัดสินใจใช้รอยพับเป็นหนึ่งในการดีไซน์ ไม่ใช่แค่วิธีการเก็บเสื่อ

แต่การจะทำให้คอนเซปต์ที่คิดไว้กลายมาเป็นลายบนเสื่อก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งการต้องแยกออกมาเป็นภาพปะติดปะต่อเพื่อเล่นกับรอยพับแล้วดูจะเป็นสิ่งที่ท้าทายอยู่ไม่น้อย 

“ความยากของมันคือเราคิดไม่ออกเลย” โน๊ตยอมรับพลางหัวเราะ “พอเราอยากทำให้มันเป็น patchwork เราต้องแบ่งลายกราฟิกที่ออกแบบเป็นช่อง แล้วแบ่งช่องแบบไหนถึงจะดูสวย นอกจากนี้มันยังมีเรื่องเชิงเทคนิคด้วย อันไหนทำไม่ได้เราก็ต้องค่อยๆ ลดทอนลงมา”

จากตอนแรกโน๊ตตั้งใจจะออกแบบลายให้เห็นภูเขาทั้ง 3 ระดับ แต่การออกแบบเสื่อทำให้เธอต้องคำนึงถึงโครงสร้างการทอระหว่างออกแบบด้วย ซึ่งเทคนิคการทอแบบ jacquard ของ PDM ก็ทำให้บางอย่างที่โน๊ตออกแบบไว้ต้องลดทอนไปตามสเกลของเครื่องจักร 

สีเขียวของป่าเขาที่ไม่ได้มีแค่เฉดเดียว

นอกจากลวดลายแล้ว เครื่องจักรและเทคนิคการทอแบบ jacquard ยังสร้างข้อจำกัดอีกอย่างหนึ่งให้กับนักออกแบบนั่นคือ ‘สี’ ซึ่งโน๊ตสามารถเลือกใช้ได้เพียง 4 สี แล้วจึงค่อยวางแผนให้ลายออกมาได้ตามภาพที่วางไว้

เรียกได้ว่าเป็นงานออกแบบที่ยากราวกับแก้สมการเลยทีเดียว

“โครงสร้างพื้นฐานของการทอเสื่อคือเราจะดูว่าอยากให้ลายมันมาจากการเรียงตัวกันเป็นเส้นเดียวหรือจะให้มีสองสีสลับกัน” โน๊ตอธิบายวิธีการทำงานพร้อมโชว์ภาพประกอบจากแฟ้มของเธอ

“ในเมื่อเรากำลังจะพูดถึงป่าและภูเขา สีแรกที่เราเลือกจึงเป็นสีเขียว แต่เราอยากได้เฉดสีที่เพิ่มขึ้น ก็ต้องเลือกว่าสีไหนที่ผสมออกมาแล้วได้เฉดเพิ่ม เช่น สีเขียวผสมกับสีดำจะได้เขียวเข้มหรือเขียวหัวเป็ด แต่ถ้าผสมกับสีขาวจะได้เขียวอ่อน 

“ส่วนสีสุดท้ายที่เราเลือกคือสีที่จะเป็นตัวโดดเด่นขึ้นมา นั่นคือสีน้ำเงิน” ความจริงแล้วสีน้ำเงินไม่ใช่สีที่เธอนึกถึงเป็นลำดับแรกๆ แต่หลังจากลองผิดลองถูกอยู่สักพักจึงได้พบว่า สีน้ำเงินซึ่งดูจะไม่เกี่ยวข้องกับป่าเขานั้นกลับให้ความรู้สึกมืดครึ้มและเชื่อมภูเขาเข้ากับท้องฟ้าได้อย่างน่าสนใจ แถมยังให้ความรู้สึกที่ร่วมสมัยและป๊อปกว่าที่คาดไว้มากทีเดียว

ผลงานที่ออกมาจึงเป็นภาพภูเขาและป่าไม้ของจังหวัดน่านที่โน๊ตยกมาไว้บนเสื่อด้วยเทคนิค patchwork ซึ่งนอกจากจะน่าใช้แล้ว เมื่อมองนานๆ ก็ยังชวนให้เราอยากพับเสื่อใส่ท้ายรถ เพื่อออกเดินทางไปสัมผัสธรรมชาติเหมือนกับบรรยากาศที่เห็นบนเสื่ออีกต่างหาก 

“ผมว่าทิศทางงานของโน๊ตมันทำให้เรื่องธรรมดาๆ กลายเป็นสิ่งที่น่าสนใจด้วยเทคนิค คือใครๆ ก็เอาภูเขา ต้นหญ้า หรือใบไม้มาทำเป็นดีไซน์ได้ทั้งนั้น แต่การที่โน๊ตเข้าใจในการผลิตและเทคนิคมันช่วยทำให้งานนี้พิเศษ ผมคิดว่างานของโน๊ตแต่ละชิ้นเป็นงานศิลปะเลย

“เรื่องพวกนี้มันมาจากประสบการณ์ที่เขาเคยเจอในชีวิตด้วย เคยไปอยู่กับชาวบ้าน ดูวิธีการผลิตผ้า อยู่ต่างประเทศ เดินทาง และสังเกตเห็นธรรมชาติในหลากหลายมิติ ทั้งหมดนี้ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนข้อจำกัดมาเป็นข้อดีได้ตลอดเวลา” ดิวกล่าวทิ้งท้าย

สั่งซื้อเสื่อรุ่น NANN NIK-NIK ได้แล้ววันนี้ที่ godaypoets.com/product/shownuea-pdm และสำหรับใครมีแผนจะเดินทางไปแอ่วเหนือหลังหมดโควิด-19 สามารถแลกรับส่วนลดทันที 20 เปอร์เซ็นต์เมื่อจองที่พักกับ Agoda ผ่านทาง bit.ly/3zybPmb ภายใน 30 กันยายน 2564 และมีกำหนดการเดินทางภายใน 31 มีนาคม 2565 (เฉพาะโรงแรมที่มีป้าย ‘promo eligible’ หรือ ‘ร่วมโปรโมชั่น’)

The post เบื้องหลัง ‘NANN NIK-NIK’ กับการยกภูเขาออกจากน่านมาไว้บนเสื่อพับรุ่นฮิตของ PDM appeared first on a day magazine.

ด้วยใจรั้นอยากจะเลี้ยง ความคิดที่จะเลี้ยงมดจึงยังไม่เคยล้มเลิกไป จนกระทั่งเขาย้ายไปใช้ชีวิตที่อเมริกา และได้เจอกับกลุ่มคนที่เลี้ยงมดมาก่อนหน้า ความฝันที่จะเลี้ยงมดจึงเป็นจริงขึ้นมา

นอกจากจะอินขั้นสุดแบบใช้หน้าเฟซบุ๊กตัวเองถ่ายทอดเรื่องราวความเนิร์ด เขายังสร้างเพจเฟซบุ๊กในชื่อ ‘คนเลี้ยงมด : Ant Keeping Thailand’ มาจดบันทึกเรื่องราวของมดที่ตัวเองเลี้ยง ถ่ายทอดประสบการณ์ ไปจนถึงแบ่งปันข้อมูลความรู้เกี่ยวกับมดหลากหลายชนิดที่น้อยคนนักจะเคยได้ยิน

ก่อนที่ความชอบของเขาจะต่อยอดกลายเป็นคอมมิวนิตี้ที่ค่อยๆ ขยับขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นธุรกิจที่เขาใช้เลี้ยงชีพในปัจจุบัน

ในฐานะที่เขาเป็นเสมือนตัวอย่างของครีเอเตอร์ที่สามารถหยิบจับเอาเรื่องที่ตัวเองรักมาต่อยอดเป็นการงาน เราจึงขอย่อตัวให้เล็กเป็นมดงาน เดินลาดตระเวนหาว่าเขามีวิธีการเล่าเรื่องมดยังไงให้น่าสนใจและดูมีเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่มากกว่าขนาดตัว

วิธีทำเพจเล่าเรื่องสุด niche แบบคนเลี้ยงมด

“ขอแค่อินกับสิ่งที่ทำ เดี๋ยวมันจะมีทางไป”

ในวันที่กานต์เริ่มต้นเลี้ยงมด ประเทศไทยยังไม่คุ้นชินกับกิจกรรมนี้เท่าไหร่นัก ด้วยเหตุนั้นเขาจึงสร้างเพจขึ้นมาเพื่อเก็บบันทึกเรื่องราวของมดที่เลี้ยงไว้เพื่อไม่ให้เพื่อนๆ ในเฟซบุ๊กส่วนตัวรำคาญ โดยมีจุดประสงค์เพื่อเป็นไดอารีที่เขาจะสามารถโม้ โอ้อวดเกี่ยวกับมดที่ตัวเองเลี้ยงไว้ได้อย่างเต็มที่ ไม่ได้สนใจว่าจะต้องมีใครมาติดตามหรืออ่านในสิ่งที่เขาเขียน

แต่เมื่อเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ และพฤติกรรมของมดที่เลี้ยงไว้ไปเรื่อยๆ เขากลับค้นพบว่าเรื่องของมดก็มีคนให้ความสนใจมากกว่าที่คิด เป็นเหตุให้เขาต้องเพิ่มวิธีการสื่อสารความชอบแสน niche ลงไปในกระบวนการ

และนี่คือกระบวนการทั้งหมดที่เขาใช้ในการตั้งต้นทำเพจคนเลี้ยงมด

1. มีความรู้ในด้านที่สนใจอย่างแท้จริง คนเลี้ยงมด

กานต์บอกว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีความรู้เกี่ยวกับมดในประเด็นไหนบ้าง แต่เพราะสิ่งที่เขาเขียนล้วนมาจากประสบการณ์จริง เป็นสิ่งที่เห็นและรู้มาอยู่แล้ว เขาเลยสามารถเขียนออกมาได้เรื่อยๆ โดยที่ไม่ต้องหาข้อมูลอะไรเพิ่มเติม บางโพสต์ที่เห็นยาวๆ จริงๆ เขาใช้เวลาแค่ 5-10 นาทีก็เขียนออกมาให้คนอ่านกันได้แล้ว

“สิ่งสำคัญที่ทำให้คนติดตามเพจของผมอาจเป็นเพราะผมเลี้ยงและศึกษาพฤติกรรมของมดด้วยตัวเองอย่างจริงจัง จนมีความรู้มากพอที่จะบอกเล่าให้คนรับรู้ได้ เวลาที่คนสงสัยในประเด็นไหนผมเลยสามารถเขียนอธิบายให้ข้อมูลเขาได้ 

“ไม่เพียงข้อมูลของการนำมดมาเป็นสัตว์เลี้ยง แต่ผมพยายามสื่อสารถึงมดที่มีพิษด้วย ทำให้คนรู้จักรูปร่างหน้าตาของมัน จะได้หลีกเลี่ยงได้ เพราะหากแพ้อาจส่งผลถึงชีวิต”

2. เลือกประเด็นที่คนมักสงสัย

อาจเพราะเรื่องการเลี้ยงมดเป็นเรื่องใหม่ในประเทศไทย ไม่ว่าเขาจะเขียนเรื่องอะไรก็สันนิษฐานได้เลยว่านี่เป็นเรื่องที่น้อยคนนักจะรู้ ฉะนั้นทุกเรื่องที่เขาเขียนจึงรับประกันได้ว่าจะสามารถดึงดูดความสนใจของคนที่สนใจเรื่องมดได้เป็นอย่างดี 

“โพสต์บางโพสต์ที่ผมไม่คิดว่าจะเป็นโพสต์ที่น่าสนใจก็มีคนแชร์เยอะ เช่น โพสต์เรื่องมดขาหงิกงอที่ผมปักหมุดเอาไว้ในเพจ โพสต์นี้ผมแค่เขียนเล่าเฉยๆ ว่าขามันหงิกงอ ขยับขาไปไหนไม่ได้ แต่มันน่าตกใจมากที่เราเห็นมดตัวนี้อยู่รอดมาได้เป็นเดือน เพราะมันมีมดตัวอื่นคอยเลี้ยงดูแม้เขาจะพิการ

“ผมมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ เพราะคลุกคลีอยู่กับมดตลอดเวลา แต่คนทั่วๆ ไปเขากลับมองว่า ‘ถึงมดจะพิการแต่มันก็ไม่ทิ้งกันเนอะ’ มันยังมาเลี้ยงดู คอยให้อาหาร คอยพาไปไหนมาไหน ดูแลกันตลอดเวลา คนส่วนใหญ่มักตื่นเต้นตกใจว่ามันเกิดสิ่งนี้ขึ้นในโลกของมดได้ด้วยเหรอ ซึ่งเป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าใต้ดินของมดเป็นยังไง เขาเลยไม่คิดว่ามดจะมีความคิดที่ซับซ้อน หรือสามารถทำอะไรแบบนี้ได้ด้วย”

นอกจากเรื่องมดขาหงิกงอที่มาจากการสังเกตของเขาแล้ว ยังมีพฤติกรรมน่าสนใจของมดอีกหลายข้อที่กานต์หยิบยกมาเล่า อย่างมดคันไฟที่ทุกคนมองว่าเป็นมดทั่วไป แต่พอเลี้ยงไปเรื่อยๆ ก็ทำให้พบว่ามันเป็นมดที่มีความซับซ้อน เช่น เมื่อสร้างรังใหม่ ในหนึ่งรังจะมีนางพญาหลายตัวช่วยกันดูแลเลี้ยงดูตัวอ่อน จนเมื่อเริ่มมีมดงานประมาณ 40-50 ตัว นางพญาเหล่านั้นก็จะเริ่มฆ่ากันเพื่อชิงอำนาจ

“บางทีประเด็นที่หยิบมาเล่าในเพจก็เกิดจากข้อสงสัยของลูกเพจเองด้วย เช่น ทำไมมดถึงกัด มดผสมพันธุ์ยังไง หามดได้จากที่ไหน ผมก็จะรวบรวมคำถามเหล่านี้ออกมาเขียนตอบเป็นคอนเทนต์ให้คนได้อ่านกัน”

3. ถ่ายทอดให้คนสนใจ โดยเล่าเป็นสตอรี

กานต์บอกว่าเรื่องที่หยิบเอามาเล่านั้นไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องที่ฟังดูว้าวตั้งแต่แรกก็ได้ เพราะเขาเชื่อว่ามดแต่ละตัวล้วนมีเรื่องราวเป็นของตัวเองไม่ต่างจากคน เขาจึงไม่ได้มีหลักการตายตัวว่าต้องเขียนเรื่องแบบไหนถึงจะสำเร็จ เขียนแบบไหนคนถึงจะเข้ามาอ่านเยอะ 

“แน่นอนว่าการมีหัวข้อที่ดีก็จะทำให้คนสนใจเรื่องที่เราเล่ามากขึ้น เวลาจะโพสต์อะไรผมจึงพยายามเขียนให้ฮุกคนให้ได้ตั้งแต่ 3 บรรทัดแรก เพราะทุกครั้งที่เราเลื่อนหน้าฟีดมันมีเวลาไม่กี่วินาทีเองที่คนจะเลือกอ่านต่อ และบางทีถึงเนื้อหาจะน่าสนใจแค่ไหน แต่ถ้ารูปที่โพสต์ไม่น่าสนใจคนก็อาจจะเลื่อนผ่านไปเลย หัวข้อจึงเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ ส่วนตัวผมเองก็เพิ่งมาเรียนรู้เรื่องนี้ในช่วงหลังๆ เหมือนกัน 

“วิธีการที่ผมใช้บ่อยๆ คือการเล่าเรื่องให้เป็นสตอรี ทำให้คนติดตามอ่านตอนต่อไป สังเกตคือเรื่องที่เล่าในเพจส่วนใหญ่จะเป็นเหตุการณ์จริงหมดเลย เวลาที่ผมเจอว่ามดมีพฤติกรรมที่น่าสนใจก็ถ่ายรูปมาเล่าต่อ เพราะถ้าไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองและไม่มีรูปภาพประกอบ มันก็ทำให้ผมคิดเรื่องราวที่จะนำมาเล่าในเพจได้ยากเหมือนกัน” นี่จึงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้คอนเทนต์ของเพจคนเลี้ยงมดมีความถี่น้อยกว่าเพจส่วนใหญ่

“นอกจากจะต้องรอเรื่องและภาพแล้ว บางครั้งก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของผมด้วย ถ้าไม่มีอารมณ์เขียนก็ไม่เขียน เพราะผมมองว่าเราไม่ได้ทำเป็นเชิงธุรกิจ เราทำเพราะเราอยากทำเฉยๆ แต่บังเอิญว่าสิ่งที่เราทำมันต่อยอดเป็นธุรกิจได้เท่านั้นเอง”

4. สร้างก๊วน ตั้งกลุ่ม เพื่อสื่อสารให้แนบแน่นขึ้นกว่าเก่า

เคล็ดลับของการสื่อสารที่สำคัญอีกอย่างคือการสร้างกลุ่ม เพจคนเลี้ยงมดจึงมีคอมมิวนิตี้สำหรับคนเลี้ยงมดโดยเฉพาะด้วย

กานต์เล่าว่าสาเหตุของการสร้างกลุ่มมาจากที่พอเริ่มมีคนสนใจการเลี้ยงมดมากขึ้น ทำให้เขาต้องตอบคำถามเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา และบางคำถามก็อาจไม่ได้กระจายไปให้คนรู้ในวงกว้าง เขาจึงสร้างกลุ่มขึ้นมาเพื่อให้เหล่าคนเลี้ยงมดได้มาพูดคุยกัน

“เมื่อมีกลุ่มแล้วนอกจากจะแชร์ความรู้ได้ในครั้งเดียว ยังทำให้เกิดการตอบคำถามแทน รวมถึงเพิ่มโอกาสให้เราได้สื่อสารกับกลุ่มคนที่สนใจอยากเลี้ยงมดจริงๆ ทำให้สังคมของการเลี้ยงมดนั้นแข็งแรงและกว้างขวางมากขึ้นด้วย” 

นอกเหนือไปจากแก่นการทำคอนเทนต์ด้านบนที่ว่ามาทั้งหมด แพสชั่นและความทุ่มเทก็เป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน

“การทำคอนเทนต์ต้องมีความรู้แล้วก็มีความรัก อย่างการเลี้ยงมดก็เป็นสิ่งที่ผมรัก ถึงจะไม่มีใครมาตามอ่านผมก็คงทำของผมอยู่ดี เพราะผมรักมัน”

ฉะนั้นหากใครมีความชอบที่ตัวเองสนใจเป็นพิเศษ แม้จะเป็นเรื่องที่คนในสังคมมองว่าจะทำไปเพื่ออะไร กานต์ก็มองว่าไม่จำเป็นต้องแคร์เสียงคนรอบข้างที่พร้อมจะมองลบขนาดนั้น เพราะยังไงความชอบของคนเราก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

ติดตามคอนเทนต์ของคนเลี้ยงมดต่อได้ที่ เพจคนเลี้ยงมด

The post คนเลี้ยงมด เพจสุดเนิร์ดที่เล่าเรื่องมดตัวเล็กให้ใหญ่จนกลายเป็นธุรกิจจริงจัง appeared first on a day magazine.

แม้ในวันนี้ที่ยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน เว็บบอร์ดห้อง ‘ก้นครัว’ ใน Pantip อาจไม่คึกคักอย่างเก่า แต่ด้วยใจรักในการกิน ลุงอ้วนจึงยังขยันคัดสรรร้านอร่อยมารีวิวบนแพลตฟอร์มใหม่อย่างเพจเฟซบุ๊กและแชนแนลยูทูบไม่มีหยุด เช่นกันกับเหล่าผู้ติดตามที่ยังคงติดตามกันอย่างเหนียวแน่นแม้ต้องโยกย้ายแพลตฟอร์ม

ในยุคแห่งโซเชียลมีเดียที่มีเพจรีวิวอาหารเกิดใหม่เป็นจำนวนมาก อะไรคือสูตรลับที่นักรีวิวระดับตำนานอย่างลุงอ้วนแอบเหยาะลงในคอนเทนต์จนคนติดใจ และตามติดดูรีวิวของลุงอ้วน กินกะเที่ยว มาทุกยุค

ยูทูบเบอร์รุ่นใหญ่อย่างเขาพร้อมแล้วที่จะเปิดสูตรลับที่ว่านั้นให้เรารู้กัน

ย้อนกลับไปกว่า 20 ปีที่แล้ว ลุงอ้วนเริ่มต้นเข้าสู่โลก Pantip ทั้งๆ ที่ไม่มีความรู้ด้านออนไลน์หรืออินเทอร์เน็ตมากนัก เขามักเข้าไปสอดส่องและโต้ตอบกับพลพรรคนักกิน ชี้เป้าว่าอาหารร้านนั้นอร่อย ร้านไหนน่ากิน แบ่งปันรสชาติและประสบการณ์กันไป นานเข้าหนุ่มวัยใกล้เกษียณอย่างเขาก็เริ่มคิดอยากสร้างกระทู้แบ่งปันร้านอาหารที่ตัวเองกินบ้าง

“สมัยนั้นผมใช้กล้องคอมแพกต์เล็กๆ ถ่ายรูป ภาพก็ออกมาหยาบๆ เสียบสายต่อจากกล้องเมื่อไหร่ไวรัสก็เข้าคอมฯ จนวุ่นไปหมด แต่ก็ศึกษาการใช้ไปเรื่อยๆ” บล็อกเกอร์วัยเกษียณเล่าเคล้าเสียงหัวเราะ

“ช่วงนั้นมีไฟ ผมลงรีวิว 3 มื้อเลย เช้ากินอะไรก็ลง เที่ยงกินอะไรก็ลง เย็นกินอะไรก็ลง ลงเยอะจนตอนนั้นไม่ว่าใครอยู่ใน Pantip ก็ต้องรู้จักเรา”

ด้วยความเป็นคนช่างกิน แต่ละร้านที่เขาคัดสรรมาลงจึงเชื่อถือได้ไม่ยากว่าอร่อยแน่แถมราคายังเอื้อมถึง ชื่อของลุงอ้วน กินกะเที่ยว จึงกระฉ่อนไปทั่วเว็บบอร์ด 

ไม่แปลกที่เมื่อมีแพลตฟอร์มใหม่อย่างเฟซบุ๊กเข้ามา เพียงลุงอ้วนเปิดเพจแค่วันเดียวคนก็มากดไลก์เกือบหมื่นแทบทันที และถ้าเหล่าครีเอเตอร์สายอาหารรุ่นใหม่สงสัยว่าลุงอ้วนมีเคล็ดลับในการสร้างสรรค์ผลงานยังไง ต่อไปนี้คือสิ่งที่ลุงอ้วนบอกเราไว้

สูตรสำคัญของลุงอ้วน กินกะเที่ยว : ค้นหาความแตกต่างในกิจวัตรประจำวัน แล้วนำมาทำเป็นจุดแข็ง

1. ร้านดังของคนวัยเก๋า คือร้านลับของคนรุ่นใหม่

“ด้วยความเป็นคนชอบกิน ชอบเที่ยว สมัยก่อนตอนที่ไม่มีสื่อออนไลน์อย่างทุกวันนี้ ผมจะอ่านคอลัมน์แนะนำร้านอาหารในหนังสือพิมพ์รายวันแล้วไปตะลุยกินตาม อย่างถ้าร้านอาหารที่แม่ช้อย นางรำ (นามปากกาของสันติ เศวตวิมล คอลัมน์นิสต์ผู้มีชื่อเสียงในวงการอาหาร) เขียนถึงอยู่ใกล้บ้านก็จะขับรถไปกินเลยในวันเดียวกัน หรือหากไปเที่ยวตามต่างจังหวัด ผมก็จะมีทริกว่าให้สอบถามหาร้านอาหารอร่อยกับพวกเถ้าแก่ร้านขายอะไหล่ เพราะโดยมากคนเหล่านั้นจะเป็นคนช่างกินเหมือนกัน 

“ผมมีวัตถุดิบเยอะมาก ร้านที่เอามาแนะนำในเพจหรือในยูทูบส่วนมากจะเป็นร้านเก่าแก่ที่ผมกินมาหลายสิบปี เด็กรุ่นใหม่จึงอาจจะไม่ค่อยรู้จัก เพราะร้านเขากระจายอยู่ตามตรอกซอกซอย กลายเป็นว่าเนื้อหาเราเลยไม่ค่อยซ้ำใคร เด็กรุ่นใหม่ที่ติดตามจึงพากันตื่นเต้นว่ามีด้วยเหรอร้านแบบนี้ ส่วนกลุ่มผู้ติดตามรุ่นใหญ่ที่มีสไตล์การกินคล้ายกันก็ยังติดตามเราอยู่ตั้งแต่ Pantip มาจนทุกวันนี้”

2. ไม่ยึดติดกับกระแส เอาความอยากกินเป็นที่ตั้ง

“เวลาจะรีวิวร้านอาหารสักร้าน ผมไม่ได้วางแผนว่าจะปล่อยร้านอาหารประเภทนี้ตอนนี้เพราะกระแสกำลังมา แต่ผมจะยึดตามตัวเราเป็นหลัก เช่น วันนี้อยากกินหมูสะเต๊ะผมก็ไปกิน เราคิดตามคนดูไม่ได้หรอก เพราะเราไม่รู้ว่าผู้ติดตามเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร แต่เรารู้แน่นอนว่าตัวเราชอบอะไร ก็ทำไปแบบนั้น 

“เวลาเลือกร้านมารีวิว นอกจากหาร้านที่อร่อย ราคาเหมาะสมแล้ว โดยมากผมจะยึดจากหลักคิดของตัวเองซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ประเภท หนึ่ง–คือร้านอาหารประจำถิ่น บอกให้คนรู้ว่าร้านนี้อร่อยนะ ใครอยู่แถวนั้นก็มากินได้ และสอง–คือร้านดัง ใครกินก็ว้าว แม้จะอยู่ไกลถึงเชียงใหม่ก็ต้องมากินให้ได้”

3. ไม่ค่อยไปร้านดัง แต่ถ้าจะทำก็ต้องหามุมที่ต่างให้เจอ

“ปกติถ้าร้านไหนดังมากๆ ผมมักจะไม่ค่อยไปรีวิว หรือหากรีวิวผมก็จะหาจุดเด่นของร้านนั้นที่ต่างไปจากคนอื่นเขา เช่น ก๋วยเตี๋ยวเป็ดร้านลิ้มซ้งฮวด ใครๆ ก็รู้กันอยู่แล้วว่าเนื้อเป็ดเขาดี ผมเลยเลือกนำเสนอเกี่ยวกับน้ำจิ้มร้านเขา ซึ่งเป็นอีกจุดหนึ่งที่ผมชอบ พร้อมกับบอกวิธีการกินในสไตล์ของผมด้วย

“หรือหากร้านไหนเรารู้ว่าเขามีกรรมวิธีการทำที่ยุ่งยาก กว่าจะได้กินต้องจองกันนาน ผมก็จะชูในจุดนั้นแทน ตรงนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เพราะประสบการณ์จริงๆ ด้วยความที่ผมกินจริงและกินมานานจนสนิทกับเถ้าแก่เจ้าของร้าน ร้านส่วนมากจึงอนุญาตให้เราถ่ายทำในส่วนที่คนนอกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป”

4. รีวิวเนื้อๆ เน้นๆ ให้คนรู้ข้อดีและตามมากินได้ง่าย

“ผมถือว่าผมเป็นแค่นักกินคนหนึ่ง เวลารีวิวจึงจะไม่มีการให้คะแนนหรือตัดสินว่าร้านอาหารนี้อร่อยหรือไม่ เพราะอาหารนั้นขึ้นอยู่กับความชอบของคน ผมจะบอกเพียงว่าร้านนี้ตรงกับความชอบของผม แล้วเน้นไปที่การให้ข้อมูลมากกว่า เพื่อให้ผู้ติดตามสามารถตามมากินได้ทันที ส่วนสำคัญคือต้องบอกเขาว่าร้านอยู่ย่านไหน เดินออกมาจะเจอกับอะไรบ้าง และเบอร์โทรศัพท์อะไร 

“ส่วนภาพรวมของคอนเทนต์ผมจะเน้นความกระชับ ถ้าเป็นวิดีโอก็ต้องไม่ยาว แค่ประมาณ 7-8 นาทีก็พอ หรือหากเป็นรูปภาพก็จะบอกแต่เรื่องที่จำเป็น ไม่บรรยายเยอะเกินไป ใช้คำพูดที่ทุกคนเข้าใจได้ และหลีกเลี่ยงพวกคำศัพท์ยากๆ”

5. ทำอะไรทำด้วยความรัก นั่นแหละดี

“สิ่งสำคัญที่ทำให้คนยังติดตามมาจนถึงทุกวันนี้ นอกจากข้อมูลร้านอาหารที่เชื่อถือได้ อาจเป็นเพราะความเป็นตัวเองด้วย ส่วนมากคนจะบอกว่าท่าทีผมดูใจดี เหมือนดูพ่อพาไปกินอาหารตามร้านต่างๆ อาจจะเพราะสิ่งที่ผมทำมันคือกิจวัตรปกติของผมอยู่แล้วด้วย คือผมชอบหาของอร่อยกิน เวลารีวิวก็ไม่ได้ทำไปด้วยความอยากดัง ไม่ได้แอ็กติ้งขึ้นมา อันไหนกินแล้วอร่อยสีหน้าของผมมันก็เป็นไปอย่างนั้นเอง คอนเทนต์ที่ทำแทบจะไม่ได้วางแผนอะไรก็จริง แต่เราก็ต้องคงคุณภาพของมันให้ดี เช็ดจานให้ดูสวย หามุมถ่ายให้มันออกมาดูน่ากินมากที่สุด มันคือการทำผลงานออกมาด้วยใจรัก”

นอกเหนือไปจากเคล็ดลับด้านบน สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการเป็นครีเอเตอร์สายอาหารไม่ว่าจะในแพลตฟอร์มไหนๆ ลุงอ้วนสรุปซ้ำไว้ว่า “ต้องจริงใจ อย่าโกหก ไม่หลอกคนดู” เขามองว่าการเป็นธรรมชาติ อร่อยบอกอร่อยนี่แหละสำคัญ

“คนจะเข้าใจว่าการเป็นนักกิน รีวิวของกินจะต้องมีความรู้ด้านอาหารแบบลึกซึ้ง แต่ผมมองว่าแค่มีหัวใจที่ชอบกินจริงๆ ก็สามารถทำคอนเทนต์ออกมาได้ เพียงแต่ต้องมีจรรยาบรรณด้วย ไม่พูดอะไรที่มันเกินไปจากความจริง”

ไม่ว่าจะตอนเป็นลุงอ้วน กินกะเที่ยวใน Pantip หรือตอนนี้ที่เป็น ลุงอ้วน กินกะเที่ยว ในยูทูบ ความตั้งใจของเขาจึงมีเพียงอย่างเดียวคือการแนะนำร้านอาหารที่เมื่อคนไปกินตามแล้วจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง

The post สูตรปรุงคอนเทนต์ของ ‘ลุงอ้วน กินกะเที่ยว’ นักกินวัยเก๋าที่อยู่มาทุกยุค ทุกแพลตฟอร์ม appeared first on a day magazine.

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ชายชาวเบลเยียมผู้นี้ตัดสินใจเดินทางมาเป็นอาจารย์ประจำหลักสูตรนานาชาติ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเลือกใช้ความรักในหนังสือการ์ตูนมาต่อยอดเป็นงานวิจัยของตนเอง

4 ปีให้หลัง งานวิจัยชิ้นนั้นกลายเป็นหนังสือเล่มโตตรงหน้าเรา บนหน้าปกระบุชื่อไว้ว่า การ์ตูนไทย ศิลปะ และประวัติศาสตร์ หรือ The Art of Thai Comics ซึ่งรวบรวมเรื่องราวในวงการการ์ตูนไทยไว้อัดแน่นกว่า 100 ปี ชนิดที่คนอ่านการ์ตูนส่วนใหญ่ก็คงไม่เคยเห็นข้อมูลเหล่านี้มาก่อน!

บางคนอาจถอดใจเมื่อได้ยินว่านี่คืองานวิจัยระดับอาจารย์ แต่เชื่อเถอะว่าหนังสือเล่มนี้อ่านง่ายและเป็นมิตรมากกว่าที่คุณคิด เพราะเนื้อหาทั้งหมดถูกพัฒนาอย่างดีจากนิโคลาสและทีมงานคุณภาพที่ช่วยกันบรรณาธิกรจนอ่านได้อย่างลื่นไหล แถมยังได้ พี–พีรพัฒน์ กิตติสุวัฒน์ นักวาดการ์ตูนและดีไซเนอร์ฝีมือเยี่ยมมาช่วยออกแบบรูปเล่มให้หนังสือน่าอ่านเข้าไปอีก

ก่อนที่จะไปย้อนประวัติศาสตร์การ์ตูนไทยในหนังสือ ชวนไปย้อนฟังเส้นทางการปลุกปั้นหนังสือเล่มนี้ ซึ่งมีทั้งอุปสรรคและเรื่องสนุกตลอดเวลา 5 ปี แอบสปอยล์ให้ฟังก่อนเลยก็ได้ว่าเบื้องหลังงานนี้เข้มข้นและสนุกไม่แพ้หนังสือการ์ตูนบางเล่มเลยทีเดียว!

CHAPTER 1 : พื้นที่ที่เราจะสื่อสารอะไรก็ได้

นิโคลาสในวัยเด็กเริ่มอ่านหนังสือการ์ตูนตั้งแต่ยังไม่คล่องแกรมมาร์ภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ เขาอาศัยเพียงรูปภาพและช่องที่เรียงต่อกันในการปะติดปะต่อเรื่องราว กระทั่งเติบโตขึ้นถึงวัยที่ใครหลายคนเริ่มแพ็กหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดเก็บใส่กล่องหรือห้องเก็บของ นิโคลาสผู้เรียนจบปริญญาโทมาหมาดๆ ตัดสินใจทำงานต่อในร้านหนังสือที่บรัสเซลส์ ที่ทำให้เขาได้เข้าถึงหนังสือที่รักตลอดเวลา

และช่วงวัยที่การ์ตูนอาจกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำ นิโคลาสตัดสินใจออกจากงานที่ร้านหนังสือเพื่อย้ายรกรากมาอยู่เมืองไทยและทำงานเป็นอาจารย์ประจำคณะนิเทศศาสตร์ การมาอยู่เมืองไทยทำให้เข้าได้ขยายความสนใจออกไปรู้จักการ์ตูนและนักวาดชาวไทยอีกมากมาย จนเขาตัดสินใจเลือกทำงานวิจัยหัวข้อ Thai Comics in the Twenty-First Century: Identity and Diversity of a New Generation of Thai Cartoonists เพื่อศึกษาเกี่ยวกับการ์ตูนไทยอย่างจริงจัง

“หลายคนมองว่าการ์ตูนเป็นสื่อที่ไร้สาระ แต่ความจริงในการ์ตูนมีเรื่องราวซ่อนอยู่มากมาย ผมเคยเห็นหนังสือกราฟิกเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงอิหร่านในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 การ์ตูนเกี่ยวกับผู้ป่วยโรคมะเร็ง การ์ตูนที่ผู้เขียนพยายามถ่ายทอดความเป็นตัวเอง เล่าเรื่องการ come out ของเพศที่หลากหลาย ดังนั้นการ์ตูนจึงเป็นพื้นที่ที่เราจะสื่อสารอะไรก็ได้”

อาจเพราะช่วงปี 1950 ในยุคที่งานศิลปะฝั่งตะวันตกยังมีการแบ่งชนชั้น งานศิลปะที่แท้จริงถูกจำกัดไว้ว่าต้องเป็นงานที่มีแต่ภาพเท่านั้น ส่งผลให้งานที่ผสมระหว่างคำพูดและภาพไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นงานศิลปะแท้จริง จนเกิดภาพจำว่าการ์ตูนคือสื่อที่ไม่มีประโยชน์และไร้แก่นสาร

แต่ในอีกฟากของโลกพบว่าการผสมกันของภาพและคำพูดกลับทำให้เกิดวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่อย่าง ‘มังงะ’ หรือหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ซึ่งทำให้ภาพของวงการการ์ตูนค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป

“การ์ตูนเกิดขึ้นบนโลกได้เกือบ 2 ศตวรรษแล้ว แม้ว่าที่ผ่านมาจะยังไม่ค่อยมีใครสนใจศึกษาอย่างจริงจัง แต่ผมมองว่าทุกวันนี้แนวคิดของผู้คนต่อการ์ตูนกำลังเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

“ลูกศิษย์ของผมหลายคนบอกว่าพวกเขาดีใจที่ได้เห็นคอมิกอย่าง Batman และ Superman จากช่วงปลายยุค 40s ซึ่งถือเป็นยุคทองของวงการการ์ตูน แต่ผมว่ายุคทองคือตอนนี้ต่างหาก ทุกวันนี้เรามีนักเขียนการ์ตูนหญิงเกิดขึ้นมากมาย ทั้งที่แต่ก่อนพื้นที่นี้มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น และเรายังมีการ์ตูนหลายรูปแบบ มีงาน experimental ให้เข้าถึงได้ง่ายๆ แม้แต่มหาวิทยาลัยหลายแห่งก็เริ่มเปิดสอนเกี่ยวกับการ์ตูนมากขึ้น เพราะสุดท้ายพวกเขาก็พบว่าการ์ตูนคือรูปแบบการสื่อสารอย่างหนึ่งนั่นแหละ”

CHAPTER 2 : เรื่องของการ์ตูนไทย ที่คนไทยอาจไม่รู้

“สิ่งที่ผมพบจากการทำวิจัยมีเยอะมาก ผมเล่าได้เป็นชั่วโมงเลย” นิโคลาสออกปาก แต่มากไปกว่านั้นคือเรื่องราวเกี่ยวกับการ์ตูนไทยที่เขาเล่าแต่ละข้อกลับเป็นสิ่งที่คนไทยอย่างเราไม่เคยรู้แทบทั้งสิ้น! ทั้งหมดคือผลจากการฝังตัวในแหล่งข้อมูลเพื่อทำวิจัยถึง 1 ปีเต็ม 

“สิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับผมคือการเห็นการ์ตูนไทยหยิบยืมเอกลักษณ์จากการ์ตูนของหลายๆ ประเทศมาใช้ เช่น สไตล์การวาดแบบอเมริกัน การเล่าเรื่องแบบมังงะ เรามีกระทั่งตัวการ์ตูนอย่าง ‘ลิงกี้’ ของวิตตมิน ที่เป็นการผสมกันของ Popeye และ Mickey Mouse 

“ในช่วงปี 1930 การ์ตูนเป็นสื่อที่แพร่กระจายได้เร็วที่สุด เพราะการ์ตูนไม่เหมือนภาพยนตร์หรือหนังสือที่คุณต้องรอให้มีการแปลก่อนถึงจะเข้าใจ เด็กไทยจึงสามารถอ่านการ์ตูนไทยที่มีการเอาความเป็นลิเกเข้ามาผสมของ ‘ประยูร จรรยาวงษ์’ นักเขียนชื่อดังในยุคนั้น และอ่านป๊อปอายกับมิกกี้เมาส์ในหนังสือพิมพ์อเมริกันไปด้วย

“อีกสิ่งหนึ่งที่ผมว่าน่าสนใจมากคืองานของ ‘เตรียม ชาชุมพร’ ผมเคยเห็นงานในปี 1980 ของเขา ผมทึ่งมากที่เขาเลือกเล่าประเด็นทางสังคมเกี่ยวกับผู้คนในภาคอีสาน ซึ่งผมว่ามันสร้างสรรค์มาก เขาทำในสิ่งที่แม้แต่นักวาดการ์ตูนของอเมริกาและญี่ปุ่นก็ยังไม่เคยทำด้วยซ้ำ”

CHAPTER 3 : ตามหาประวัติศาสตร์ที่หายไป

การตามหาข้อมูลเกี่ยวกับการ์ตูนเก่าๆ เมื่อหลายสิบปีก่อนเพื่อทำวิจัยนั้นฟังดูไม่ใช่เรื่องง่าย ชนิดที่ต่อให้เป็นคนไทยที่คุ้นเคยกับภาษาและแหล่งข้อมูลในไทยเองก็อาจต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือหลายปี เราจินตนาการภาพไม่ออกเลยว่านิโคลาสทำทั้งหมดนี้ได้ยังไง ทั้งที่เขามีทักษะภาษาไทยในระดับที่ ‘พออ่านออก’ เท่านั้น

คำตอบก็คือทีมงานคนสำคัญที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของหนังสือเล่มนี้อย่าง เบิร์ด–ธันย์ชนก รื่นถวิล ผู้ช่วยทำวิจัยที่คอยเช็กและแนะนำข้อมูลที่น่าสนใจให้เขา และ นุช–ชนิดา อรวัฒนานนท์ นักแปลผู้คอยเปลี่ยนข้อมูลภาษาไทยยากๆ ให้กลายเป็นภาษาอังกฤษเข้าใจง่าย (และเธอยังเป็นคนแปลหนังสือฉบับภาษาไทยด้วย)

แม้จะมีผู้ช่วยคอยรับหน้าที่แปลและค้นคว้า แต่นิโคลาสเองก็ยังให้ความสำคัญกับการเข้าหาแหล่งข้อมูลที่มากไปกว่าอินเทอร์เน็ตและห้องสมุด

“ผมออกตามหาข้อมูลทั้งจากร้านหนังสือเก่า เข้าไปสอบถามจากกลุ่มคนสะสมหนังสือการ์ตูน ตลาดออนไลน์ และได้ทำความรู้จักกับผู้เชี่ยวชาญในวงการนี้มากมาย แต่ก็น่าเสียดายที่ยังมีข้อมูลอีกหลายส่วนที่ไม่สามารถหาได้ อย่างช่วงปี 1950-1960 เป็นช่วงที่ผมหาผลงานต่างๆ ได้ยากมาก” เมื่อลองคำนวณปี พ.ศ.แล้วนึกเทียบเคียงกับประวัติศาสตร์การเมืองไทยดู ก็พอจะคาดเดาสิ่งที่นิโคลาสจะเล่าต่อไปได้ไม่ยากนัก

“อย่างงานของประยูร ผมคิดว่าช่วงนั้นรัฐบาลอาจขอให้เขาเลิกเขียนงานเกี่ยวกับการเมือง เพราะรัฐบาลเผด็จการไม่ชอบการ์ตูน พวกเขาเชื่อว่าการ์ตูนสามารถเปลี่ยนความคิดคนได้ง่าย ก็เหมือนกับที่รัฐบาลเผด็จการหลายประเทศชอบใช้การ์ตูนเป็นเครื่องมือชวนเชื่อนั่นแหละ ดังนั้นการ์ตูนเลยเป็นเครื่องมือที่อาจสร้างการเปลี่ยนแปลงที่ดีที่สุดหรือแย่ที่สุดก็ได้”

โชคดีที่ลูกหลานของอาจารย์ประยูรเก็บรวบรวมงานเก่าๆ ของเขาไว้อย่างดีเยี่ยม และมีมูลนิธิประยูร จรรยาวงษ์ ซึ่งกลายเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญในการทำวิจัย ทำให้การตามหาข้อมูลส่วนนี้ยังไม่ยากนักเมื่อเทียบกับการหาข้อมูลของนักเขียนบางคนในบางยุค เช่น การ์ตูนของนักศึกษาในยุค 14 ตุลาฯ ซึ่งเขาหาเจอเพียงแค่หน้าเดียวเท่านั้น

“อีกปัจจัยที่อาจทำให้การ์ตูนไทยในช่วงหนึ่งหายสาบสูญไปคือปัญหาเรื่อง ‘ความเป็นไทย’ โดยเฉพาะในมุมมองของหน่วยงานราชการที่ดูแล ซึ่งมักจะใช้การตัดสินถูก-ผิดกับงานศิลปะ และคอยกีดกันว่าอันนี้เป็นญี่ปุ่น อันนี้เป็นอเมริกัน ส่วนการ์ตูนเกี่ยวกับผีหรือความเชื่อเหนือธรรมชาติในช่วง 1960 เขาก็มองว่าไม่ดีกับคนไทยและควรให้เลิกเขียน”

หากสรุปง่ายๆ งานวิจัยของนิโคลาสจึงเป็นพื้นที่รวบรวมประวัติศาสตร์วงการการ์ตูนไทยแบบละเอียดยิบชนิดที่ไม่น่าจะมีใครเคยทำมาก่อน ทั้งเรื่องราวของนักเขียนในแวดวงอิสระและกระแสหลักตลอดหลายสิบปี รวมถึงผลงานที่มีความสำคัญและสร้างการเปลี่ยนแปลงในยุคต่างๆ ซึ่งข้อมูลในหลายยุคสมัยได้กลายเป็นเครื่องมือบันทึกประวัติศาสตร์และสะท้อนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสังคม ไม่ใช่แค่ที่ไทยเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงอิทธิพลของต่างชาติที่มีต่อไทยด้วย

CHAPTER 4 : หนังสือจากงานวิจัยที่ไม่น่าเบื่อ

หลังจากที่งานวิจัยของนิโคลาสจบลง หนึ่งปีต่อจากนั้นเขาได้จัดงานเสวนา The Sleep of Reason: V for Vendetta & David Lloyd ที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่นั่นเขาได้พบกับ Sarah Rooney บรรณาธิการของสำนักพิมพ์ River Books ที่ชักชวนให้เขานำงานวิจัยมาแปลงเป็นหนังสือ

“ผมตอบตกลงไปเพราะคิดว่าคงง่าย แต่ปรากฏว่าเราใช้เวลากันนานมาก จากตอนแรกที่คิดว่าน่าจะใช้เวลาสักปีในการหาข้อมูลเพิ่มเติม แต่มันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ” นิโคลาสหัวเราะแล้วอธิบายถึงข้อมูลส่วนที่หายไป เพราะงานวิจัยชิ้นเดิมของเขาจะเน้นแค่ 3 ทศวรรษสำคัญในวงการการ์ตูนไทยเท่านั้น แต่ภายในหนังสือปกสีแดงเล่มนี้ได้รวบรวมข้อมูลไว้มากถึง 100 ปี!

“เมื่อได้ข้อมูลมา ผมจะเขียนเป็นบทๆ แล้วส่งให้ซาร่าห์และกองบรรณาธิการดู เขาจะฟีดแบ็กกลับมาว่าอันนี้น่าเบื่อนะ หรืออันนี้วิชาการเกินไป ให้ปรับหน่อย

“มันยากเหมือนกันสำหรับคนที่พูดภาษาฝรั่งเศสอย่างผม เพราะภาษาเขียนของฝรั่งเศสโดยมากมักจะใช้ประโยคยาวๆ และซับซ้อน พอเขียนเป็นภาษาอังกฤษมันจึงกลายเป็นฝันร้ายของกอง บ.ก.เลยล่ะ” นิโคลาสพูดติดตลก พร้อมบอกว่าสุดท้ายแล้วเขาก็เรียนรู้ที่จะทำงานเขียนให้ซีเรียสน้อยลงและสนุกไปกับแต่ละบทมากขึ้น ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้จะขอบคุณใครไปไม่ได้นอกจากทีมงานทุกๆ คนที่ช่วยกันแนะนำและผลักดันงานชิ้นนี้ให้เกิดขึ้นจริง

CHAPTER 5 : การเจอกันที่ดีที่สุด

“ผมเคยคิดว่าแค่หนังสือเล่มนี้สำเร็จออกมาได้ก็เป็นรางวัลของผมแล้ว แต่การที่ผมได้ร่วมงานกับพีรพัฒน์ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในกระบวนการทั้งหมด” นิโคลาสยิ้มกว้างเมื่อเอ่ยชื่อพีรพัฒน์ นักวาดการ์ตูนและดีไซเนอร์มากฝีมือ

ซึ่งผลงานหนังสือที่เราเห็นตรงหน้าก็ยืนยันได้ว่านิโคลาสไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด

“จริงๆ จะให้ผมไปจ้างดีไซเนอร์ที่ไหนมาทำก็ได้ แต่ผมคิดว่าการทำหนังสือเกี่ยวกับการ์ตูนมันสำคัญที่จะต้องมีคนที่มีความรู้เรื่องนี้ด้วย เพราะนักเขียนการ์ตูนจะมีทักษะในการผสมตัวหนังสือและภาพในสัดส่วนที่ลงตัว ซึ่งเป็นทักษะที่จำเป็นต่อหนังสือเล่มนี้”

ขณะที่กองบรรณาธิการกำลังวุ่นวายกับการทำข้อมูลเพิ่มเติมจนหนังสืองอกจาก 200 เป็นเกือบ 300 หน้า หากพีรพัฒน์ผู้รับหน้าที่อาร์ตไดเรกเตอร์และดีไซเนอร์กลับยิ้มยินดี

“เราชอบจัดการข้อมูลเยอะๆ อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นนี่ไม่ใช่เรื่องที่เรากังวลเลย ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์การ์ตูนไทยก็ยิ่งเข้าทาง เพราะเราก็โตมากับการอ่านการ์ตูนอยู่แล้ว การติดตามข่าวสารในวงการการ์ตูนไทยมาเรื่อยๆ มันก็ยิ่งทำให้เราอยากทำงานนี้มากขึ้นไปอีก” พีรพัฒน์ยิ้ม

CHAPTER 6 : งานออกแบบที่สะท้อนประวัติศาสตร์ไทย

จากระยะเวลา 5 ปีของการพัฒนาหนังสือเล่มนี้ให้เป็นรูปเป็นร่าง 2 ปีในนั้นเป็นช่วงเวลาที่พีรพัฒน์ใช้สำหรับการออกแบบรูปเล่ม 

และส่ิงที่สะดุดตาเราที่สุดคงหนีไม่พ้นเจ้าเสือตัวโตที่กระโดดออกมาจากปกสีแดงสด

“เพราะเสือคือสัตว์ที่ปรากฏอยู่ในการ์ตูนไทยเยอะมาก อีกอย่างคือในมุมมองฝรั่งอย่างนิโคลาสที่มองเข้ามา เมื่อพูดถึงประเทศแถบนี้ก็จะมีสัตว์สองอย่าง ไม่เสือก็ช้าง” พีรพัฒน์เล่า ก่อนที่นิโคลาสจะเสริม

“นอกจากเสือเป็นตัวๆ แล้วเราก็ยังเห็นเสืออยู่บนชุดของฤาษีซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในวัฒนธรรมไทยด้วย อีกเหตุผลคือเสือเป็นสัตว์ที่สามารถพรางตัวตามต้นไม้ได้ แล้วอยู่ๆ มันก็จะกระโดดออกมาหาคุณ ก็เหมือนการ์ตูนไทยที่กำลังเฝ้ารอให้คุณไปค้นพบ”

โจทย์สำคัญที่พีรพัฒน์ตั้งให้ตัวเองในการออกแบบหน้าปกหนังสือเล่มนี้ก็คือ ต้องเป็นปกที่ชวนให้คนเปิดอ่าน ไม่ใช่หยุดดูเฉยๆ และเป็นปกที่ใครๆ ก็อยากลองอ่าน ไม่ใช่แค่คนที่สนใจประวัติศาสตร์เท่านั้น

“จริงๆ ก่อนหน้านี้เราเคยมีปกที่ค่อนข้างเรียบกว่านี้ หลายคนก็ชอบเวอร์ชั่นนั้นแล้ว แต่เราว่ามัน traditional ไปหน่อย เราจึงตั้งใจว่าจะทำปกใหม่ แต่ด้วยความที่ตัวเล่มด้านในก็ยังไม่เสร็จสักทีจนจะต้องปิดเล่มแล้ว เราก็ไปบอกกับทางสำนักพิมพ์ว่าเราจะทำปกใหม่นะ เขาก็ตกใจกันว่าเราจะทำทันเหรอ แต่จากโจทย์ที่เราตั้งไว้ให้ตัวเองก็ต้องถือว่าการเปลี่ยนปกคือการตัดสินใจที่ถูกต้องมาก” พีรพัฒน์เล่า

เมื่อพลิกหน้าปกสีแดงเปิดเข้าสู่เนื้อหาภายใน เราจะเห็นความตั้งใจของพีรพัฒน์ที่ดีไซน์ภายในเล่มให้เป็นเครื่องมือบันทึกและส่งต่อประวัติศาสตร์การ์ตูนแบบง่ายๆ ด้วย

“หากลองสังเกตหน้าเปิดของแต่ละบทจะเห็นว่าเราใช้การเล่าเรื่องแบบต่อเนื่อง​ ที่คล้ายกับหนังสือ in-between ของเราซึ่งนิโคลาสชอบมาก มันคือการรีแคปเนื้อหาของแต่ละบทในตัวเอง แต่ถ้าอ่านจนจบคุณจะรู้ว่าหน้าเปิดทุกบทนั้นร้อยเรียงกันเป็นเรื่องเดียว

“และถ้าสังเกตดูตรงหน้านักวาด เราก็แปลงให้รูปของพวกเขากลายเป็นการ์ตูน เพราะมันไม่ง่ายเลยที่เราจะหารูปนักวาดเก่าๆ มาใส่ในเล่ม” นอกจากจะเป็นการคงคอนเซปต์และจัดการกับข้อจำกัดแล้ว ภาพเล็กๆ เหล่านี้ยังช่วยให้คนอ่านอย่างเราได้เห็นหน้าของนักวาดแต่ละคนอย่างชัดเจนและใกล้เคียงที่สุด

“นักวาดหลายคนที่เห็นในเล่มนั้นแทบจะถูกลืมไปแล้วในปัจจุบัน แต่เราก็อยากให้คนอ่านรู้ว่าเขาควรได้รับการยกย่องเช่นเดียวกับผลงานของเขา สำหรับเราการที่ได้วาดพวกเขาจึงเหมือนเป็นการไหว้ครูไปในตัว”

CHAPTER 7 : บทสรุปและจุดเริ่มต้น (อีกครั้ง)

ใครที่ได้อ่านหนังสือแล้ว คุณอาจเคยอ่านถ้อยคำของนิโคลาสที่อธิบายว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ทั้งหมดของการ์ตูนไทย เพราะนี่เป็นเพียงบทแรกของหนังสือการ์ตูนเรื่องยาวที่เขียนโดยเหล่านักวาดการ์ตูนชาวไทย และเขายังคงรอให้นักเขียนรุ่นต่อไปมาช่วยกันต่อเติมเรื่องราวของวงการนี้ให้สนุกขึ้นเรื่อยๆ

“ผมเป็นฝรั่งที่เป็นเพียงแค่แขกของประเทศนี้ แต่ผมก็ทำเต็มที่ที่สุดแล้ว ผมอยากให้พวกคุณภูมิใจที่ประเทศนี้มีงานของยอดฝีมือเต็มไปหมด ทั้งๆ ที่นักเขียนการ์ตูนไทยต้องเจอปัญหามากมายทั้งการปิดกั้นสื่อ รายได้ที่ไม่เป็นธรรม หรือกระทรวงวัฒนธรรมเองก็ไม่ได้ใส่ใจคนกลุ่มนี้เท่าไหร่นัก

“ผมหวังว่าผู้อ่านจะเห็นอะไรที่น่าสนใจจากหนังสือเล่มนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ การเมือง ความเชื่อ หรือแม้แต่ปัญหาบางอย่างในสังคมที่นักวาดรุ่นใหม่หลายคนพยายามจะลุกขึ้นมาหยุดสิ่งเหล่านั้นด้วยผลงานของเขา

“และหากคุณเป็นนักวาดรุ่นใหม่ ผมอยากให้หนังสือเล่มนี้ทำให้พวกคุณได้รู้ว่าพวกคุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ก่อนหน้านี้เคยมีกลุ่มคนที่ต้องผ่านเรื่องราวการต่อสู้คล้ายกับคุณมาเหมือนกัน ร้อยปีที่ผ่านมามีคนทำงานศิลปะที่ทรงคุณค่าไว้เยอะมาก ผมอยากให้คุณภูมิใจและได้รู้ว่าคุณก็จะเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์นี้เช่นกัน ท้ายเล่มผมเลยทำโชว์เคสของนักเขียนการ์ตูนไทยรุ่นใหม่ไว้เพื่อให้พื้นที่กับพวกเขาด้วย” นิโคลาสปิดท้ายพร้อมรอยยิ้ม

The post เบื้องหลัง The Art of Thai Comics หนังสือประวัติศาสตร์การ์ตูนไทยดีไซน์สนุกที่เขียนโดยคนเบลเยียม appeared first on a day magazine.

“สูตรที่แม่ทำไม่ได้พิเศษไปกว่าคนอื่นหรอก แค่กินแล้วมันนึกถึงวัยเด็ก เราเลยอยากเก็บมู้ดพวกนี้เอาไว้” เคว่า

เพราะแม่ประสบอุบัติเหตุรถชนจนเจ็บหนัก ชนิดที่เขาพูดขำๆ ซ่อนความเศร้าว่า ‘เกือบตาย’ เขาจึงคิดเปลี่ยนคอนเซปต์เพจที่ตั้งใจจะทำเสียใหม่ จากตอนแรกที่อดีตครีเอทีฟโฆษณาอย่างเขาอยากสร้างพื้นที่สะสมพอร์ตโฟลิโองานกำกับในช่วงที่ตัดสินใจลาออกไปรับงานฟรีแลนซ์เต็มตัว ก็เปลี่ยนเป็นเพจอาหารที่เขาสามารถโทรไปชวนแม่คุยเวลาคิดถึง พร้อมทั้งเก็บเกี่ยวช่วงเวลาและบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับแม่ไว้ให้มากที่สุด

“ปกติเราชอบผัดวัน ชอบคิดว่าเดี๋ยวค่อยทำ เดี๋ยวมาทำก็ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำจริงสักที พอเจอว่าช่วงเวลาระหว่างความเป็นและความตายมันแค่นิดเดียว ถ้าแม่หักหลบรถไม่ทันอาจจะตายก็ได้ เราเลยอยากใช้เวลากับเขาให้มากขึ้นกว่าเดิม 

“ไหนๆ ก็อยากทำเพจรวมผลงานอยู่แล้ว เราเลยคิดว่างั้นก็เอาไอเดียสองเรื่องมาผสมกัน เล่าเรื่องแม่ไปด้วยเลยดีกว่าผ่านการทำวิดีโอทำกับข้าว”

นั่นแหละ เลยเป็นจุดเริ่มต้นของ ‘แม่ เมนูนี้ทำไง’

แต่ถ้าสงสัยว่า “เค เพจนี้ทำไง” วันนี้แหละ เขาจะเปิดห้องครัวและพาเราไปดูวิธีทำ

คิดจะชวนแม่คุยทั้งที ทำไมถึงชวนคุยเรื่องกับข้าว

นอกจากเป็นเรื่องที่เราน่าจะคุยกันได้ จริงๆ เราก็อยากทำกับข้าวเป็นนั่นแหละ อยากจดบันทึกสูตรไว้เป็นพงศาวดารของครอบครัวไม่ให้มันตายไป เรามองว่าเพจนี้ไม่ได้พูดแค่เรื่องการทำอาหารอย่างเดียว แต่มันคือการที่เราได้คุย แลกเปลี่ยนกัน แม่กับยายให้สูตรอาหาร เราก็อาจจะให้มุมมองว่าเดี๋ยวนี้เขามีเทคโนโลยีนี้แล้วนะ หรือเดี๋ยวนี้วัยรุ่นเขาคิดกันอย่างนี้แล้วนะ

ที่ผ่านมาเราทำกับข้าวไม่เป็น แล้วก็ไม่ได้สนใจการทำอาหารขนาดนั้นด้วย มาสเตอร์เชฟก็ไม่ได้ดู ออกแนวกินเพื่ออยู่ด้วยซ้ำ ไม่ได้เป็นเซียนอาหารที่ต้องไปหากินตามรีวิว ยิ่งเวลากินมื้อแพงๆ นี่ยิ่งไม่ใช่ตัวเราเลย สู้เอาตังค์ไปทำอย่างอื่นดีกว่า แต่ที่ทำเพราะแค่อยากเก็บมู้ดพวกนี้ไว้ เราว่าบางครั้งการเก็บความทรงจำด้วยภาพหรือจดข้อความมันก็ไม่เท่ากับการกินอาหาร อาหารมีครบทุกประสาทสัมผัส ทั้งรูป รส กลิ่น เสียง มันเป็นเครื่องบรรจุบรรยากาศ บรรจุความทรงจำ เวลาทำไปเรื่อยๆ คนๆ ไปแล้วมีกลิ่นลอยมามันก็จำได้จริงๆ นะ ความทรงจำตอนเด็กๆ กลับมาหมดเลย

ความจริงสูตรที่แม่ทำก็ไม่ได้พิเศษไปกว่าคนอื่นหรอก แต่กินแล้วมันนึกถึงวัยเด็กแค่นั้นเอง

ต้องเป็นอาหารจานพิเศษขนาดไหน ถึงจะได้อยู่ใน ‘แม่ เมนูนี้ทำไง’

แค่อาหารที่ชอบและอยากกินก็อยู่ได้แล้ว กับข้าวแต่ละเมนูเป็นจานที่เรากินมาตั้งแต่เด็กๆ เป็นอาหารที่เราชอบกินจริงๆ ถ้าจำได้ว่าเมนูนี้อร่อย อยากกินอีก ก็จะให้แม่สอนทำ ทุกเมนูในคลิปก็เป็นการทำครั้งแรกจริงๆ 

สำคัญด้วยเหรอว่าต้องเป็นการทำครั้งแรก

มันสดกว่า เรียลกว่า ที่สำคัญคือขี้เกียจด้วยแหละ (หัวเราะ) สู้ทำไปเลยดีกว่า เดี๋ยวค่อยไปปรับปรุงในมื้อต่อไปก็ได้ ถ้ามัวแต่รอให้เพอร์เฟกต์เราคงไม่ได้ทำสักที และเราว่ามันไม่มีคลิปไหนที่สมบูรณ์หรอก บางคลิปก็เฟรมตกบ้าง แสงเยอะไปบ้าง สุดท้ายก็ต้องมานั่งดูองค์ประกอบรวมๆ ตอนตัดต่ออยู่ดี 

เบื้องหลังกว่าจะได้วิดีโอที่พอใจ คุณมีกระบวนการทำยังไงบ้าง

เริ่มจากคิดว่าอยากกินอะไร แล้วก็จะคุยกับแม่ อัดเสียงวิธีการทำของแม่ไว้ก่อน พอรู้ว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง ตอนเช้าๆ ก็จะไปตลาด ซื้อของ สายหน่อยก็กลับมาตั้งกล้องถ่าย แล้วก็ตัดต่อ คลิปหนึ่งใช้เวลาประมาณ 2 อาทิตย์ 

แต่หลังๆ ก็เริ่มจะคุยกับแม่เพลินจนลืมอัดเสียงอยู่เหมือนกันนะ

เราเองก็พยายามจะตั้งกล้องถ่ายตอนทำอาหารอยู่หลายครั้ง แต่ทำยังไงภาพก็ไม่สวย คุณมีวิธียังไงให้ภาพออกมาดี

มีแฟน (หัวเราะ) เราจะวางมุมไว้ว่าอยากได้เฟรมประมาณนี้ แล้วแฟนก็มาช่วยถ่ายให้ โชคดีด้วยที่ห้องรับแสงธรรมชาติได้เต็มที่ ไม่ต้องจัดไฟเลย ยิ่งแสงตอนเช้าๆ ยิ่งสวย

มีครีเอเตอร์หลายคนเหมือนกันที่นำเสนอชีวิตตัวเองและคนรอบข้างให้คนดูติดตาม ในฐานะที่คุณถนัดเรื่องกำกับ ทำไมถึงเชื่อว่าคาแร็กเตอร์แบบแม่และยายจะทำให้คนสนใจ

จริงๆ กับแม่นี่เราไม่มั่นใจ แม่เป็นคนแอบจืดเหมือนกัน แต่ด้วยความนิ่งของเขา เขามีความ tough บางอย่าง เป็นซิงเกิลมัม ผ่านประสบการณ์อะไรมาเยอะ และเขาเป็นคนพูดแล้วน่าฟัง อย่างยายนี่อาจจะบ่นเยอะหน่อย (หัวเราะ) แต่เราจับจุดเอาเองว่าคนคงชอบเด็กและคนแก่

ส่วนสำหรับเรามันคือความสบายใจด้วยแหละ เราคุยกับแม่กับยายแล้วสบายใจ ก็เลยอยากเล่าเรื่องเขา คิดจากความสบายใจของเราว่าถ้าเราอัดเสียงไปแล้วขำ คนอื่นก็น่าจะขำด้วย หรืออัดไปแล้วร้องไห้ คนก็น่าจะร้องไห้ด้วย เชื่อในความรู้สึกตัวเอง

คลิปแรกแม่คุณยังไม่รู้ตัวก็จริง แต่กับคลิปถัดไปล่ะ คุณมีวิธีดีลเขามาทำงานยังไง

พอเขารู้เขาก็จอยอยู่นะ (หัวเราะ) คลิปไหนมีลูกค้าเราก็บอกแม่เลยว่าคลิปนี้เขาจ้างนะ เขาให้ตังค์ แม่ก็บอกว่าเอาสิ ไม่คัดค้านอยู่แล้ว แต่เราว่าเขาก็คงภูมิใจในตัวเองแหละ พอเริ่มมีคนติดตาม แม่ก็จะชอบเข้าไปอ่านคอมเมนต์ ตามดู พอมีคอมเมนต์ว่าแม่น่ารักก็คงยิ่งอยากทำ ไม่ได้ฝืน

เคยมีคนบอกไหมว่าคุณกับแม่ดูสนิทสนมกันดีนะ

(หัวเราะ) จริงๆ เราไม่สนิทกับแม่เลยนะ ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย เหมือนแทบไม่รู้จักแม่ ตอนเด็กๆ ชอบน้อยใจเขาด้วยซ้ำ รู้สึกว่าแม่รักน้องมากกว่า เพราะแม่เขาเป็นคนนิ่งๆ พูดน้อย เราเข้าถึงเขาไม่ค่อยได้ ตอนเด็กๆ เลยไม่คุยกันเลย เพิ่งจะโทรคุยกันบ้างตอนเรียนมหา’ลัย แต่ช่วงที่โทรคุยมากขึ้นก็คือตอนแม่รถชนนี่แหละ เหมือนพอยิ่งโตถึงค่อยมาคุยกัน ที่เขาบอกเวลาคนอยู่ใกล้กันจะชอบตีกัน ทะเลาะกัน รู้สึกเหม็นขี้หน้า แต่เวลาอยู่ห่างกันเราจะคิดถึง ห่างกันแล้วเหมือนรักกันมากขึ้นมันจริงนะ พอมีเวลาได้อยู่ด้วยกัน เวลากลับบ้านไปเจอเขา เราเลยอยากให้เป็นควอลิตี้ไทม์จริงๆ เอาแต่สิ่งดีๆ ไปเจอกัน

เราว่านี่แหละคือนิยามคำว่าครอบครัวสำหรับเรา เขาคือคนที่เราสบายใจ คุยได้ พูดได้ ระบายได้ นอกเหนือจากว่าเราทำเพจเพราะอยากบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ เราก็อยากให้คนดูดูสิ่งนี้ด้วยความสบายใจ ถึงบางคลิปจะมีเรื่องหนักๆ มาแทรกบ้างก็ตาม

ที่จริงเรามีช่องว่างระหว่างวัยกันเยอะพอสมควร แต่ด้วยความเป็นแม่เนอะ ในชีวิตเรามันก็มีตัวละครนี้ได้แค่คนเดียว ยิ่งพอเขาเจออุบัติเหตุเลยยิ่งทำให้เราคิดว่า เออ น่าจะสนิทกันหน่อย รู้จักกันให้ดีขึ้นหน่อย เรารู้สึกว่าถ้าเราไม่สนิทกับแม่ ตัดแม่ ตัดอดีตของเราไปเลย ต่อไปชีวิตคงไม่เหลืออะไร อย่างเวลาคนทักว่า เฮ้ย มึงลูกใครวะ อ๋อ ลูกยายแมว หลานยายแมว มันก็เป็นสิ่งสะท้อนอะไรบางอย่างว่าตัวเราเป็นใคร มาจากไหน เป็นมายังไง ยิ่งเรารู้จักแม่มากขึ้น เราก็ยิ่งรู้จักตัวเองมากขึ้น เพราะนิสัยบางอย่างที่เคยคิดว่าทำไมแม่ทำอย่างนี้ ตอนนี้กลายเป็นว่ากูเป็นอย่างนั้นเลยว่ะ (หัวเราะ) เราเคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โดดออกไปจากบ้านมากๆ แล้ว แต่ในบางมุมเราก็ยังมีนิสัยที่หยิบมาจากแม่ หยิบมาจากยาย เพราะเขาเลี้ยงเรามา

ในฐานะที่เป็นคนต่างจังหวัด อาหารจากสูตรของแม่มีส่วนช่วยเยียวยาคุณยังไง

คิดถึงบ้านน้อยลง แต่ที่จริงการทำอาหารกินเองมันเปลืองอยู่เหมือนกันนะ ต้องซื้อทุกอย่าง ละเอียดเกินไป ผักชี ใบมะกรูด ใช้ไม่กี่ใบก็ต้องซื้อ ทำเองแล้วอร่อยและได้เยอะกว่าก็จริง แต่เอาเข้าจริงก็ไม่คุ้มหรอก ถ้าเป็นไปได้เราก็อยากกลับไปอยู่ต่างจังหวัดนะ ชอบอยู่ต่างจังหวัดมากกว่า แต่เพราะงานที่เราชอบทำคืองานกำกับ มันเลยบังคับให้เราต้องทำงานในเมือง 

คิดยังไงกับการที่บ้านเมืองเรารวมศูนย์แบบนี้ จนทำให้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนบางกลุ่มจะได้ทำงานในสายอาชีพที่รักหากอยู่บ้าน

บ้านเราอยู่สมุทรสาคร จริงๆ ก็อยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง แต่เราก็รู้สึกว่าบ้านเมืองเรามันน่าจะมีการกระจายความเจริญ กระจายงานไปมากกว่านี้ คนเขาจะได้ไม่ต้องเข้ามาทำงาน เข้ามารวมศูนย์กันในเมืองอย่างเดียว ยิ่งตอนนี้ที่คนทำงานออนไลน์ได้ เรายิ่งรู้สึกว่าการกระจุกในเมืองอย่างนี้ไม่สำคัญเลย โควิด-19 ทำให้เห็นว่าพอเมืองนี้ตายก็ตายเลย แต่ถ้าความเจริญมันไปถึงทุกที่ คนเราคงได้อยู่ใกล้บ้าน อยู่ในที่ที่อยากอยู่ อย่างชีวิตเราในเมืองมีอยู่แค่นี้เอง ห้องสี่เหลี่ยม เตียง ครัว ไม่มีพื้นที่ให้ทำอะไรเลย 

เมื่อก่อนการรวมศูนย์อาจจะดีนะ บริหารง่าย แต่กับตอนนี้ที่เหมือนไม่มีการบริหารเลย ปล่อยเละเทะ พอมีผู้บริหารแย่ก็ยิ่งเละกันหมด เราว่ามันเจ๋งมากนะถ้าท้องถิ่นเจริญ อย่างเวลาดูบอลไทยลีกแล้วเห็นทีมบอลต่างจังหวัดเขาแข็งแรง เราก็รู้สึกได้ว่าสปิริตของคนต่างจังหวัดมันมีอยู่ อย่างคนที่อยู่ในเพจนี่ก็คนต่างจังหวัดทั้งนั้น ถ้าเป็นไปได้เขาก็คงอยากกลับไปอยู่ ไปกินข้าวที่บ้าน 

เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็มีความฝันอยากจะเป็นครีเอเตอร์ ในฐานะผู้มีประสบการณ์ คุณมีคำแนะนำอะไรอยากส่งต่อไหม

ก่อนหน้าที่จะทำเพจนี้ เราทำมาหลายเพจแล้วนะ แต่ก็แป้กหมด ไม่เคยมีเพจไหนคนไลก์เกินพัน (หัวเราะ) ถ้าจะให้แนะนำคือคงต้องเริ่มจุดแรกก่อน แล้วเดี๋ยวมันจะมีจุดที่สองเอง ตอนที่เริ่มจุดที่หนึ่ง จุดที่สอง จุดที่สาม จุดที่สี่ มันจะเหมือนว่าห้องยังมืด มองไม่เห็นว่าจะไปทิศทางไหน แต่ถ้าเราทำไปเรื่อยๆ แล้วมองย้อนกลับมา เราจะขอบคุณตัวเองที่วันนั้นเราต่อจุดพวกนี้เอาไว้ 

เราว่ามันคือการกล้าลอง 2-3 ปีก่อนที่เราทำเพจอื่นก็กากๆ ตอนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำไปทำไม ท้อ เสียเซลฟ์ แต่ตอนนี้พอมองย้อนกลับไป ความกากพวกนั้นมันก็มีองค์ความรู้บางอย่างมาช่วยเสริมเรา

บางทีสิ่งที่คลิเช่ๆ ที่ผู้ใหญ่สอนกันมามันก็ใช้ได้จริงเหมือนกัน มันคือการค่อยๆ ต่อยอดไปเรื่อยๆ แค่อย่าหยุดต่อ พยายามทำในสิ่งที่ตัวเองน่าจะชอบ และคิดว่าเห็นแล้วเราน่าจะแชร์ ไม่ทำตามคนอื่น อย่างสมมติถ้าคุณทำคลิปทำอาหารที่ได้สูตรจากการโทรไปถามแม่ มันก็ไม่แตกต่างอะไรไปจากเรา

อีกคำแนะนำคือ การหยิบเรเฟอเรนซ์จากแขนงอื่นก็ช่วยได้ อย่างเพจ ‘แม่ เมนูนี้ทำไง’ ก็คล้ายกันกับ Little Forest นั่นแหละ มันคือการเอาหนังมาทำเป็นเพจ ถ้าคิดไม่ออกว่าจะเล่ายังไงให้แตกต่าง ลองดูจากอะไรแบบนี้ก่อนก็ได้ การย้ายแพลตฟอร์มคือวิธีที่ง่ายที่สุดเลย

นอกจากการย้ายแพลตฟอร์มหนังมาเป็นเพจ คุณคิดว่าอะไรคือองค์ประกอบสำคัญที่ทำให้ ‘แม่ เมนูนี้ทำไง’ ปังขึ้นมา

ถ้าเป็นเรื่องอัลกอริทึมเราเองก็ยังจับทางไม่ถูกเหมือนกันนะ แต่คิดว่าคงเป็นที่เนื้อหาแหละ เพราะทุกคนมีแม่เลยทำให้อินกันง่าย พอเป็นอินไซต์ที่ทุกคนคิดและรู้สึกเหมือนกันเขาเลยอยากแชร์ต่อว่าบ้านเราก็เป็นอย่างนี้ พอเป็นเรื่องจริงคนเลยยิ่งชอบ

อีกอย่างเราให้ความสำคัญกับเนื้อหาก่อนแต่ก็ไม่ทิ้งเรื่องภาพ คอนเทนต์ออนไลน์ไม่จำเป็นต้องคุณภาพไม่ดี ไม่จำเป็นต้องคุณภาพแย่ มันสามารถถ่ายออกมาให้สวยได้ 

ที่สำคัญคือเราว่าเราโชคดีที่ห้องมีแสงที่โอเค โชคดีที่แม่กับยายเป็นคนอย่างนี้ โชคดีที่ออกจากงานพอดี ทุกอย่างมันเป็นจังหวะที่พอดี หรือพอทำไปแล้วมันเป็นจังหวะเองก็ไม่รู้นะ พอได้ลงมือทำก็เหมือนมันต่อจุดไปเรื่อยๆ พอมองย้อนกลับไปมันเลยเหมือนโชคดีที่ทุกอย่างลงล็อกไปหมดเลย 

แต่สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำเพจนี้มาคือการที่ได้คุยกับแม่เยอะขึ้น เหมือนเมื่อก่อนช่องว่างของเราสองคนห่างกันมาก ตอนนี้ก็คล้ายๆ ว่าจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหน่อยแล้ว

The post ‘แม่ เมนูนี้ทำไง’ เพจที่ลูกชายขอบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับแม่ผ่านการทำอาหารเมนูโปรด appeared first on a day magazine.