นาทีนั้น เราก็เลยตกลงใจว่าจะไปคุยกับ ออสการ์ เจอโรม เกี่ยวกับแนวคิดเบื้องหลังเอ็มวีแหวกๆ แปลกๆ ทั้งหลายของเขานี่แหละ 

ออสการ์ เจอโรม เป็นใคร? 

เล่าแบบย่นย่อ เรามีโอกาสได้เห็น ออสการ์ เจอโรม ตั้งแต่ยังเล่นอยู่กับวงเก่าของเขาที่ชื่อ Kokoroko ซึ่งเล่นแนว Jazz-Afrobeat ก่อนที่เขาจะออกมาทำอัลบั้มเดี่ยว โดยทั้ง Kokoroko และ ออสการ์ เจอโรม เป็นศิลปินอังกฤษที่อยู่ใน UK Jazz Scene อันหมายถึงว่า ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ซีนดนตรีแจซในอังกฤษนั้นเฟื่องฟูมากๆ จากความสุกงอมขององค์ประกอบหลายๆ อย่าง ทั้งการเรียนการสอนแจซ การเติบโตของคนรุ่นใหม่ๆ ที่แตกฉานและมีสไตล์ แจซแบบ UK นั้น ไม่ได้เดินตามแทรดิชันแนลแจซแบบอเมริกัน แต่มีอิทธิพลของดนตรีมากมายหลากหลายผสมผสานอยู่ในนั้น

เช่นเดียวกับ ออสการ์ เจอโรม ที่ตัวเขาเองก็บอกไม่ได้ว่าดนตรีของเขาเป็นแนวอะไร เพราะมีส่วนผสมทุกอย่างที่เขาชอบ เช่น Prince, The Clash, ดนตรีละตินอเมริกา แม้กระทั่ง Trap กับไลน์กีตาร์ของเขาที่เป็นแจซ ยังไม่นับอิทธิพลทางดนตรีอื่นๆ ที่เขาเติบโตมากับเพลงร็อกอย่างของ Jimi Hendrix, Rage Against the Machine กระทั่งมี George Benson เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้หันมาเล่นกีตาร์แจซ

ตัดภาพมาที่ร้าน DECOMMUNE ย่านราชดำเนิน ซึ่งเป็นสถานที่แสดงของ ออสการ์ เจอโรม ในคืนนั้น หลังจากซาวนด์เช็กเสร็จเขาก็มานั่งให้สัมภาษณ์​กับเราชาว a day ซึ่งเป็นสื่อเจ้าเดียวที่ติดต่อขอสัมภาษณ์เขา ออสการ์ เจอโรม เป็นคนเฟรนด์ลี่และหัวเราะเก่ง แต่การตอบคำถามของเขาเต็มไปด้วยรายละเอียดที่มาจากการคิดเยอะและบางครั้งก็ลุ่มลึก ขัดกับการแสดงออกตลกๆ เพี้ยนๆ ในเอ็มวี บุคลิกซับซ้อนดีแท้ไม่ต่างจากดนตรีของเขา

โชว์ในคืนนั้นสุดยอดมาก ซาวนด์ดีเหลือเชื่อ Vibe ของผู้ชมสนุกได้ที่ ก่อนเริ่มงานเราถามเขาว่า ปกติแล้วเขาดื่มก่อนขึ้นเวทีไหม ออสการ์ เจอโรม ตอบว่า ส่วนใหญ่แล้วไม่ เพราะบนเวทีเขาต้องมีโฟกัสกับหลายอย่างเหลือเกิน แต่หลังจบงาน เราดีใจได้ทักทายกับเขาอีกครั้งพร้อมขวดเบียร์ยี่ห้ออเมริกันในมือ เขาบอกเราว่า หวังว่าจะได้กลับมาเล่นที่นี่อีกครั้ง เราเองก็หวังแบบนั้นเช่นกัน

เอาล่ะ และต่อไปนี้คือบทสนทนาเกี่ยวกับแนวคิดเบื้องหลัง 5 เอ็มวีสุด weird ของ ออสการ์ เจอโรม ที่จะพาคุณไปรู้จักเพลงของเขาและตัวตนของเขา ขอเชิญฟังไป ดูไป อ่านไป ได้เลย  

Sweet Isolation 

แลนด์สเคปโออ่าของไอซ์แลนด์

ทำไมต้องไปถ่ายที่ไอซ์แลนด์

ผมเคยไปเที่ยวไอซ์แลนด์ตอนวัยรุ่น และชอบแลนด์สเคปที่นั่นมาก ความเป็นที่โล่งกว้าง สามารถมองออกไปได้ไกลสุดลูกหูลูกตา ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บนดาวดวงอื่น ซึ่งตอนแต่งเพลงนี้ผมก็มีภาพในหัวว่า กำลังเดินในที่เวิ้งว้างว่างเปล่า เหมือนอยู่บนดวงจันทร์ คิดว่าภาพแบบนี้มันเข้ากับอารมรณ์เพลงดี ก็เลยเป็นเหตุผลที่ผมเลือกไปถ่ายเอ็มวีที่ไอซ์แลนด์ ไปกับน้องชาย และมีเพื่อนที่นั่นคอยช่วยเหลือ เราอยู่ที่ไอซ์แลนด์ประมาณ 10 วัน ใช้เวลาถ่ายประมาณ 1 สัปดาห์ และเที่ยวด้วย 

คำว่า Sweet Isolation ในที่นี้มีความหมายกับคุณยังไง  

จริงๆ แล้วเพลงนี้เป็นเพลงอกหักครับ (หัวเราะ) แต่ในขณะเดียวกันก็พูดถึงความงามในความเศร้า บ่อยครั้งศิลปะที่งดงามก็งอกเงยออกมาจากช่วงเวลาอย่างตอนเช้า หรืออารมณ์แห่งความเศร้านี่แหละ ผมคิดเรื่องนี้เยอะตอนแต่งเพลงนี้ ขณะเดียวกันมันก็เกี่ยวกับการใช้เวลาในขณะที่คุณรู้สึกเศร้าหมอง ที่จะนั่งจมจ่อมอยู่กับความรู้สึกนั้น และทำความเข้าใจมัน อย่างคุณเองอยู่ในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ ก็อาจจะรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน เหมือนกับที่ลอนดอน คือมันง่ายมากที่คุณจะทำสิ่งต่างๆ มากมาย แต่คุณไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในจุดไหน เพราะไม่มีเวลาใคร่ครวญถึงสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต นั่นคือสิ่งที่ผมได้ทำในช่วงโควิดระบาด เพราะทำอย่างอื่นไม่ได้นั่นเอง 

ตัวละครในเอ็มวีเหมือนคนที่พยายามจะทำชีวิตให้ปกติ แต่ขณะเดียวก็ดูมีบางอย่างในมุมหนึ่งของจิตใจ 

มันเหมือนกับมี Demon คอยพูดกับเขาอยู่ตลอด แต่ว่าจริงๆ มันเป็นอารมณ์ขันเหมือนกันนะ มันไม่ได้พูดอะไรที่ซีเรียสขนาดนั้นไปเสียทั้งหมด ผู้ชายคนนี้คือตัวละครที่พยายามบอกตัวเองว่าเขาไม่เป็นอะไร โดยพยายามใช้ชีวิตปกติ และเหมือนกำลังคุยกับใครตลอดเวลา แต่ไอเดียคือ เขาไม่ได้พูดกับใครเลย จริงๆ แล้วเขาอยู่คนเดียว และจะเห็นตัวละครอีกตัว คือคนที่ใบหน้าแบ่งครึ่ง อันนั้นเป็นเหมือนตอนที่ถูกกลืนกินโดยความเศร้า ผมตั้งชื่อว่า Ice Guycicle เป็นคาแรกเตอร์ในจินตนาการ ซึ่งก็คืออีกเวอร์ชันหนึ่งของตัวผมเอง

Berlin 1

ถอยมองชีวิตจากมุมมองบนบอลลูน

ตอนต้นของเอ็มวีที่คุณพูดว่า “ลองจินตนาการถึงการมองโลกจากบนบอลลูน ทุกสิ่งทุกอย่างและทุกคนที่คุณรู้จักตัวเล็กเท่ามด ความคิดนี้ทำให้ชีวิตดูช่างไร้ความหมาย แต่ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกสงบอย่างยิ่ง” มันคืออะไร

อันนี้ก็ควรเป็นเรื่องตลกเหมือนกัน (หัวเราะ) ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมกำลังสับสนกับหลายๆ อย่าง และกำลังคิดว่า แทนที่จะจมอยู่กับปัญหาต่างๆ ในชีวิต คนเราควรจะถอยออกมามองตัวเองเหมือนเรากำลังดูหนังอยู่ได้ด้วย เพื่อที่จะเห็นว่า จริงๆ มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ทุกคนก็มีปัญหาของตัวเองเหมือนกัน คุณก็เป็นแค่ฟันเฟืองหนึ่งของโลกใบนี้ ซึ่งบางครั้งผมคิดว่ามุมมองแบบนี้มันช่วยได้

เพลงนี้ก็เป็นเพลงอกหักเหมือนกัน มันเป็นธีมในตอนนั้นครับ (หัวเราะ) มันเกี่ยวกับการเห็นภาพของตัวเองในมุมมองของคนอื่น เหมือนท่อนที่ร้องว่า “Cause I see him in the reflection of a woman’s eyes” เพราะว่าโลกทุกวันนี้ เราทุกคนหมกมุ่นกับสิ่งต่างๆ อย่างมือถือ เราโพสต์รูปตัวเอง เราคิดว่าเราจะเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุดของเราได้ยังไง เราคิดว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเราตลอดเวลา กลายเป็นว่าความเป็นตัวเราขึ้นอยู่กับมุมมองของคนอื่น แทนที่เราจะเป็นตัวเองจริงๆ ซึ่งเรื่องนี้ก็อาจจะเปรียบกับความสัมพันธ์ได้เหมือนกัน ที่คุณควรจะมั่นใจในความเป็นตัวเองด้วย ไม่ใช่คิดแต่ว่าคนที่คุณมีความสัมพันธ์จะมองคุณยังไง

ฉากที่ลงไปในแม่น้ำงมดาบขึ้นมาคืออะไร 

มันมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับไวกิ้ง ประมาณว่า เมื่อนักรบตาย ดาบจะถูกโยนลงไปยังก้นบึ้งของแม่น้ำหรือทะเลสาบ ฉากนั้นก็เหมือนกับการฟื้นคืนชีพอะไรสักอย่าง แต่เราอยากให้มันออกมาตลกนะ (หัวเราะ) 

คุณดูเป็นคนที่มีความคิดที่ซีเรียส แต่ก็ผสมกับความสนุกตลอดเวลา 

ใช่ๆ ผมเป็นคนชอบใช้ความคิด ผมเป็น Thinker เป็นคนคิดเยอะกับทุกๆ เรื่อง ผมชอบสิ่งที่ผมครีเอต และคิดว่ามันสำคัญที่ต้องมีความลุ่มลึก ไม่ได้แค่อยากทำออกมาอย่างงั้นๆ เพราะสำหรับผม ศิลปะคือสิ่งที่มีความหมายลึกซึ้งซึ่งใช้สื่อสาร เป็นรูปแบบของภาษาที่มีประวัติศาสตร์ และคิดว่ามันสำคัญที่ต้องใช้ความคิดและความใส่ใจในการสร้างสรรค์ 

แต่ในขณะเดียวกันผมก็ไม่ได้อยากเป็นคนที่ซีเรียสจริงจังเหลือเกิน ถ้ารู้จักกันส่วนตัว จะรู้ว่าผมชอบที่จะทำตัวบ้าๆ ตลกๆ โดยเฉพาะในยุคปัจจุบันที่คนเราต้องพรีเซนต์ตัวเองตลอดเวลา คือผมรู้สึกว่าอย่าไปซีเรียสอะไรขนาดนั้น 

เอ็มวีของคุณเองก็ดูบ้าๆ ทุกตัว 

ผมชอบความเซอร์เรียล เหมือน Frank Zappa นักร้องดังในยุค 60-70 ดนตรีของเขามี Element ที่เซอร์เรียล ผมคิดว่ามันเจ๋งดี ผมชอบปั่นประสาทคน ทำให้คนสับสน และในงานศิลปะ บางครั้งมันเจ๋งดีที่ทำงานศิลปะเพื่อศิลปะ ไม่จำเป็นต้องทำศิลปะเพื่อโน่นนั่นนี่ตลอด แต่เป็นการสื่อสารความรู้สึกบางอย่าง คือมันมีความหมายแหละ แต่ในความหมายนั้นไม่จำเป็นต้องอธิบายออกมาด้วยคำพูดตลอด 

Feet Down South 

ลอนดอนชีวิตดีๆ ที่ลงตัว

ทำไมเอ็มวีเพลงนี้เป็นแค่ลูปของผู้ชายขี่มอเตอร์ไซค์ เป็นแค่ Visualizer 

อย่างแรกเลยคือ ผมไม่ได้อยากทำฟูลวิดีโอสำหรับทุกอย่าง โดยเฉพาะทุกวันนี้ที่คนเราให้ความสนใจอะไรในระยะเวลาสั้นๆ ถ้าคุณทำฟูลวิดีโอ คนส่วนใหญ่อาจจะไม่ได้ดูจนจบก็ได้ อาจจะดูแค่บางส่วน บางครั้งผมเลยรู้สึกว่า เราสามารถทำอะไรที่สั้นๆ โดนๆ ผมทำอันนี้ให้เป็นภาพที่เสริมเรื่องราวของชายที่ชื่อ Jerry ซึ่งผมสร้างเขาขึ้นมาเพื่ออัลบั้มนี้ ชายคนที่หวีผมแปล้ใส่สูทที่คุณเห็นในวิดีโอ เขาก็คือผมนั่นแหละ แต่นั่นคือ Jerry (หัวเราะ) เป็นอีกตัวตนหนึ่งของผม

Jerry มีที่มาจากการที่ผมชอบเลียนสำเนียงอเมริกันเหมือนเพื่อนที่มาจากนิวเจอร์ซีย์ และพอตอนเราถ่ายภาพสำหรับอัลบั้ม The Spoon ผมก็ถูกจับแต่งสูท เหมือนเป็นนักธุรกิจในหนังเรื่อง American Psycho เราเลียนแบบคาแรกเตอร์ของ คริสเตียน เบล กับเลื่อยไฟฟ้าเหมือนในหนัง ซึ่งตอนถ่ายผมก็พูดสำเสียงแบบนั้นเหมือนกัน เลยรู้สึกว่าคาแรกเตอร์นี้น่าสนใจ เราน่าจะทำอะไรกับมันได้อีก 

เพลงนี้ผมมีไอเดียว่าอยากให้ Jerry เดินทางผ่านอุโมง เหมือนซีนในหนังเก่าๆ ตอนถ่ายก็ตลกมาก ก็คือมีผมขี่สกูตเตอร์ และเพื่อนของผมก็อยู่บนมอเตอร์ไซค์อีกคัน ขี่ประกบกันไป ใช้ทุนต่ำมาก

เพลงนี้เกี่ยวกับความยากลำบากของการใช้ชีวิตในเมือง การใช้ชีวิตในที่ที่คุณต้องไปข้างหน้าตลอดเวลา ทำงานหนักตลอดเวลา ส่วนหนึ่งมันพูดถึงลอนดอนตอนใต้ด้วย ที่ที่ผมอยู่มานาน ความสวยงามของที่นั่น ผู้คนที่ดี แต่ขณะเดียวกัน ระบบของมันก็บังคับให้คนต้องตั้งคำถามว่าเราควรมีชีวิตอยู่อย่างไร ค่าครองชีพที่สูง ผมพูดถึงอนาคต โลกแบบไหนที่เรากำลังสร้างให้คนรุ่นต่อไป ซึ่งในเพลงนี้มีเสียงหลานสาวของผมด้วย ท่อนที่ร้องว่า “Don’t end up falling through the crack in the pavement” ผมอยากให้มันมีฟิลลิ่งของ ความสดใสร่าเริงที่คุณจะรู้สึกได้จากเด็กๆ แต่ขณะเดียวกันก็มีฉากหลังเป็นความดาร์กและความยากของการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ สิ่งเหล่านี้จะสร้างสิ่งดีๆ ได้สำหรับคนรุ่นต่อไปได้อย่างไร ไม่รู้สิ ผมมองไม่เห็นว่าจะเป็นไปได้ (หัวเราะ) 

Channel Your Anger

โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า

เอ็มวีเพลงนี้ก็เป็นลูปเหมือนกัน 

เพลงนี้ไม่มีเนื้อ มันเกี่ยวกับการถ่ายทอดความรู้สึกรุนแรงของคุณออกมาเป็นอะไรที่ดีและมีความหมายมากกว่าแค่การโมโห ลูปของเพลงนี้ก็แค่ผมตะโกนใส่กระจก การแสดงก็คือแค่พยายามจะถ่ายทอดอารมณ์ของความไม่พอใจออกมา ความโกรธเกรี้ยว และวิธีที่คุณจะใช้พลังไปในทางที่ผิดกับสิ่งที่มันมากระทบคุณ เหมือนเวลาขับรถ ผมได้ยินมาว่าที่กรุงเทพฯ นี่ก็ใช่ย่อย คนขับรถกันแย่ๆ เหมือนเวลาใครบางคนตัดหน้าคุณ คุณก็จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตะโกนด่า แต่ว่าต่อจากนั้นคนๆ นั้นก็ไปตามทางของเขา แต่คุณยังแบกความรู้สึกโกรธนั้นไว้อยู่กับตัว มันไม่มีอะไรดีเลย ไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลย อยากให้ถ่ายทอดความรู้สึกรุนแรงของคุณออกมาเป็นอะไรที่…ผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรนะ แต่เป็นอะไรที่ดีกว่านั้น หรือไม่ก็เรียนรู้ที่จะควบคุมมัน (หัวเราะ)

ถ่ายทำยังไง 

ผมต้องตะโกนสุดเสียงใส่กระจกเลยตอนถ่าย แต่ว่าคนดูแล้วบอกว่าไม่ค่อยชอบนะ มันกวนใจ (หัวเราะ) ซึ่งงานนี้ทำให้ผมเจ็บคอมาก ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง โชคดีไม่ต้องร้องเพลงในวันรุ่งขึ้น 

Feed the Pigs

ความน่าสะอิดสะเอียนของเจ้าหมูที่ตะกละตะกลาม

เพลงนี้ไอเดียคืออะไร 

เพลงนี้เราถ่ายกันในลิฟต์ ต้องบอกว่าทุกเพลงผมได้ มัลคอล์ม แย็ง (Malcolm Yaeng) มาทำอาร์ตไดเรกชันให้ เขาเป็นอาร์ตไดเรกเตอร์และสไตลิสต์ที่เก่ง เพื่อนผมเอง

เพลงนี้ค่อนข้างจะเกี่ยวกับการเมืองหน่อย เหมือนกับคำว่า Nepotism ที่หมายถึงการช่วยเหลือพวกพ้องมากกว่าช่วยเหลือผู้คน โดยเฉพาะรัฐบาล

ผมอยากสร้างภาพที่น่าสะอิดสะเอียนของหมูที่ตะกละตะกลามในปลักโคลน ภาพของพวกนักการเมืองที่อยากจะสวาปามทุกสิ่งอย่างด้วยความละโมบ นั่นคือไอเดีย จริงๆ มันพูดถึงอังกฤษแหละ แต่ก็นั่นแหละนะ ของแบบนี้มีทุกประเทศ 

วิดีโอนี้ถ่ายกับมัลคอล์มและเพื่อนๆ ใช้คาแรกเตอร์ Jerry อีกครั้ง Jerry เข้ามาในลิฟต์และติดอยู่ในนั้น และภาพฉายไปเหมือน Time Lapse บน CCTV Jerry เดินไปเดินมาด้วยความงุ่นง่าน ดูนาฬิกา ทำไงดี ผมอยากได้ภาพน่ากลัวๆ เหมือนหนังสยองขวัญแต่ก็ตลกด้วยเช่นกัน เช่น หน้ากากหมู ที่อยู่ดีๆ ก็หายตัวได้ แล้วก็ชุดคอสตูมที่เป็นช้อนที่สื่อถึงชื่ออัลบั้ม The Spoon

เรื่องการเมืองหรืออะไรพวกนี้ มานั่งนึกดูจริงๆ มันบ้านะที่เรายอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น เวลาผมทำเรื่องเซอร์เรียลหรือเรื่องบ้าๆ พวกนี้ ก็เล่นกับไอเดียนี้เหมือนกัน ว่าเราอยู่ในโลกแบบไหนกันนะ ที่เรายอมให้คนพวกนี้ทำแบบนี้กับเรา บ้าจริงๆ เวลาดูเอ็มวีคุณจะรู้สึกว่า ทำไมมันบ้านัก นี่ฉันกำลังดูอะไรอยู่ (หัวเราะ)

The post ชวน Oscar Jerome ศิลปินหนุ่มจากลอนดอน เล่าเรื่องเบื้องหลัง 5 เอ็มวีสุด weird appeared first on a day magazine.

หลังจากคร่ำหวอดอยู่ในวงการมานาน กระทั่งตำแหน่งหลังสุดเป็น CCO ที่ CJ WORX ก็มาถึงโมเมนต์ที่เขาพบว่า คำตอบที่ใช่ของความต้องการหลายๆ อย่างในตอนนั้น คือการออกมาเปิดบริษัทของตัวเอง จึงกลายมาเป็น FLASH BOMBER เอเจนซีขนาดจิ๋วซึ่ง ณ ปัจจุบันมีทีมงานทั้งหมด 9 ชีวิต และชูจุดเด่นเรื่อง Sub-Culture Marketing

จากคนที่เคยคิดว่าอยากเป็นพนักงานออฟฟิศไปเรื่อยๆ สู่การเป็น Founder ที่กำลังสนุกกับการเรียนรู้วิถีการทำงานในอีกรูปแบบหนึ่ง a day ชวนระเบิด ธนสรณ์ คุยถึงความคิดหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเหล่านี้

โปรเจกต์ FLASH BOMBER เกิดขึ้นมาได้ยังไง

คือพอผมเป็น CCO ที่ CJ WORX มาได้สักระยะหนึ่ง ช่วงหลังๆ ก็มีเรื่องที่ได้พูดคุยปรึกษากับทางเจ้านายเยอะ คือ พี่ชาย-สหรัฐ สวัสดิ์อธิคม หนึ่งใน Founder ของ CJ WORX พอคุยกันไปคุยกันมา ก็มีการพูดคุยกันนอกจากเรื่องงานเยอะขึ้น แล้วมันมีการจุดประกายอะไรบางอย่างว่าถ้าเกิดเราทำเอง เราจะทำอะไรบ้าง 

แล้วอยู่ดีๆ จากที่ไม่เคยคิด คือจริงๆ ในอดีตผมไม่เคยคิดว่าจะเปิดบริษัทของตัวเองเลยนะ รู้สึกว่าอยากเป็นพนักงานออฟฟิศที่เงินเดือนสูงๆ ไปเรื่อยๆ แล้วพอวันนั้นก็รู้สึกว่า ถ้าเกิดเราทำเองเราจะรู้สึกยังไง เราจะทำอะไรบ้าง เราอยากจะบริหารมันยังไง อยากจะรับงานแบบไหน อยากมีทีมแบบไหน อยู่ดีๆ มันพรั่งพรูขึ้นมาในหัว แล้วก็รู้สึกว่าอยากทำ จากเดิมที่ไม่เคยคิดอยากจะทำเพราะรู้สึกว่า มันมีเรื่องที่เราจะต้องรับผิดชอบเยอะ มีเรื่องที่เราจะต้องไปเรียนรู้อะไรก็ไม่รู้ที่เราน่าจะไม่เชี่ยวชาญเลย

กลายเป็นว่ามันเหมือนอยู่ดีๆ เรื่องที่เรารู้สึกกังวล เราก็มีทางออกให้กับมัน ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าถูกหรือผิดนะ แล้วก็เลยรู้สึกว่ามันกลับตัวไม่ได้แล้วว่ะ (หัวเราะ) มันเหมือนรู้สึกว่าเราต้องไปต่อตรงนี้ ตรงนี้เป็นอีกมูฟหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีแพสชันกับมันอีกครั้งหนึ่ง 

มันเป็นเรื่องของการอยากเติบโตขึ้นหรือแพสชันล้วนๆ

ผมรู้สึกว่าพออายุมากขึ้นเราอยากจะทำงานให้โฟกัสขึ้น คือผมไม่ได้บอกว่าผมจะทำงานให้น้อยลง หรือว่าทำงานให้เบาขึ้น แต่ผมอยากโฟกัสกับมันมากขึ้น ในแต่ละชิ้นๆ มันอาจจะดูขัดแย้ง ดูไม่เป็นอุตสาหกรรม แต่ว่ามันกลายเป็นการที่เรารู้สึกว่าอยากให้งานแต่ละชิ้นมัน represent ทีมมากขึ้น 

จุดประกายแล้วยังไงต่อ เกิดกระบวนการพูดคุยกันยังไง

คือพอเรารู้สึกอย่างนั้น ก็เลยรู้สึกว่าเราน่าจะทำอะไรบางอย่างขึ้นมา ทีนี้ตอนนั้นก็คุยกับพี่ชายว่าโซลูชันมันเป็นยังไงได้บ้าง เราอาจจะเป็นพาร์ตหนึ่งของ CJ WORX ไหมในฐานะบริษัทที่อยู่ในเครือ หรือว่าเราจะลองแยกออกมา แต่การแยกออกมาก็มีพี่ชายกับพี่จิณณ์ (จิณณ์ เผ่าประไพ) ซึ่งทั้งสองคนเป็น Founder ของ CJ WORX หุ้นอยู่ด้วย ก็เลือกโซลูชันอยู่สองอย่าง ระหว่างนั้นก็มีช่วงทดลอง ซึ่งใช้ชื่อว่า Bomber (หัวเราะ) กันอยู่ประมาณสัก 6 เดือน คือทดลองทำนี่ พี่ชายรู้นะครับ หมายถึงว่าไม่ได้แอบทำเป็นฝิ่นนะ (หัวเราะ) แต่เรารู้สึกว่าเราอยากทำเยอะกว่านี้ ยิ่งทำไปเรื่อยๆ ยิ่งรู้สึกว่า เราอยากให้เวลากับมันมากกว่านี้ แล้วพออยากให้เวลากับมันมากกว่านี้ มันแปลว่าเราอยากออกมาทำมันเต็มๆ ตัว ฟีลลิ่งเป็นแบบนั้น

ตอนทดลองนี่คือทดลองยังไง รับงานที่ต่างออกไปจาก CJ WORX

ใช่ ผมเริ่มที่จะเลือกงานที่เรียกได้ว่าอันนี้คืองานของ FLASH BOMBER ซึ่งตอนนั้นเราก็ไม่รู้หรอกว่า งานแบบไหนเรียกว่างานของ FLASH BOMBER มันเป็นแค่ฟีลลิ่งของเราเฉยๆ ว่าเราอยากรับงานแบบไหนมากกว่า ตอนนั้นก็เริ่มคุยว่าเราจะทำยังไงได้บ้าง มันจะมีอะไรยังไง แล้วพอเริ่มทำ รูปแบบการทำงานของผมกับน้องๆ มันเป็นแบบ ทุกคนเป็นศูนย์กลาง ทุกคนอยากได้อะไร มันเป็นการคุยกัน ไม่ใช่สั่งลงไป เพราะฉะนั้นตอนที่เราทำงานกัน พอเราเริ่มคุยว่าเราอยากจะทำ Bomber สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ทุกคนดูแอ็กทีฟมาก มันเหมือนอยู่ดีๆ ทุกคนก็รู้สึกเป็นเจ้าของโปรเจกต์ด้วยกันมากกว่าเดิม

ออกมาเปิดบริษัทเองแล้ว ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะไหม

จริงๆ ก็เหนื่อยกว่าเดิมเยอะมาก เพราะว่ามันมีฟีลลิ่งของการที่เรา represent ออฟฟิศนี้ทั้งตัวเลย หมายความว่าตั้งแต่เรื่องเล็กยันเรื่องใหญ่ เขารีเควสต์เรา ฉะนั้นผมก็จะลงไปดูเยอะขึ้น แม้แต่ต่อราคา แต่ว่ามันก็สนุก คือมันมันมาก แล้วก็รู้สึกว่าได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เยอะขึ้นมากเลย

ตอนที่บอกว่า รู้สึกว่าไม่อยากออกมาเปิดบริษัทเองเมื่อก่อน อยากเป็นพนักงานไปเรื่อยๆ เพราะเรารู้สึกกังวลว่าจะต้องไปแบกอะไรบ้าง แต่พอออกมาทำเอง ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปอีกอย่างหนึ่ง อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่ามีอิสระมาก อิสระที่เราจะทำอะไรก็แล้วแต่ ซึ่งมันมีสิ่งหนึ่งที่ผมเพิ่งเรียนรู้จากการออกมาเปิดเป็นเอเจนซีขนาดจิ๋วก็คือว่า เมื่อก่อนเวลาเราอยากจะทำงานให้ลูกค้าแล้วเราต้องใช้ Strategic Planner เราต้องใช้คนของออฟฟิศ เพราะมันเป็นแผนกหนึ่งในออฟฟิศ เวลาเราอยากใช้ Media Planner เราก็ต้องใช้คนของออฟฟิศ แต่เวลาเราใช้ผู้กำกับ ทำไมเอเจนซีถึงไม่มีผู้กำกับอยู่ข้างใน เพราะว่าผู้กำกับแต่ละคนไม่ได้เหมาะกับทุกงาน แล้วผมค้นพบว่า ตอนนี้ผมสามารถใช้แพลนเนอร์คนไหนก็ได้ ที่เหมาะกับงานนั้นๆ เพื่อวางแพลนให้เรา มันเหมือนกับว่าเราโฟกัสกับงานมากขึ้น และหาเพื่อนร่วมชะตากรรมได้เยอะขึ้น (หัวเราะ) มันก็สนุกขึ้นนะ แต่ก็เหนื่อยขึ้นด้วย เพราะว่าเราจะต้องเลือกทุกช็อตเลย 

FLASH BOMBER ทำงานแบบไหน รับงานแบบไหนบอกที่ว่าเป็น Subculture มาร์เก็ตติ้ง

มันเริ่มมาจากพออยู่มานาน เราก็เห็นว่าคงไม่มี ‘พี่เบิร์ด’ อีกต่อไป คือไม่มีอะไรอย่างเดียวที่จะเข้ากับทุกอย่าง เลยรู้สึกว่าจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องอายุ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราจะแบ่งทาร์เก็ตตามอายุ เราจะแบ่งทาร์เก็ตตามเงินที่เขามี แต่จริงๆ แล้ว ณ วันนี้ มันเป็นเรื่องของความสนใจ ที่ยกตัวอย่างพี่เบิร์ด (ธงไชย แมคอินไตย์) เพราะว่าพี่เบิร์ดคือคนรักทั้งประเทศหรือว่ารู้จักทั้งประเทศ แต่วันนี้มันมีคนที่ไม่รู้จักคนๆ หนึ่งเลย กับอีกคนหนึ่งที่รู้จักคนๆ นี้มาก หรือมันมีสินค้าที่เหมาะกับคนกลุ่มหนึ่งมากๆ แต่ในขณะเดียวกันคนอีกกลุ่มไม่รู้จักเลย

หรือว่าสินค้าตัวเดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น มือถือสักรุ่น มันมีโหมดที่เหมาะกับคนกลุ่มนี้มากๆ ด้วยเหตุผลนี้ กับอีกโหมดที่เหมาะกับคนอีกกลุ่มมากๆ ด้วยอีกเหตุผล สมมติผมยกตัวอย่างเร็วๆ โหมด Macro ถ้าเราเอาไปคุยกับช่างภาพ ก็อาจจะเป็นช่างภาพดอกไม้ก็ได้ แต่โหมด Macro ถ้าเราวิ่งไป Subculture พระเครื่อง ก็คงน่าสนใจดีนะ ทำไมไม่มีใครขายมือถือโหมด Macro กับชมรมพระเครื่องบ้าง ผมว่าตรงนี้เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ลูกค้ายังไม่ได้ทำ 

จุดขายคือคุณพยายามชี้ให้ลูกค้าเห็นว่ามันมีช่องแบบนี้

ใช่ๆ และทุกๆ ครั้งที่รับบรีฟ เราจะได้ยินคำว่าทาร์เก็ต ทุกครั้งที่เราได้ทาร์เก็ตมา มันเป็นความสนุกอย่างหนึ่งในอาชีพนี้ของผมเลยนะ ว่าเหมือนเราได้เจอคนใหม่ๆ ในขณะเดียวกัน ลูกค้าให้คนใหม่ๆ มากับเรา เราก็มีรูมในการแนะนำคนใหม่ๆ ให้ลูกค้าได้เหมือนกัน อันนี้คือความสนุกที่ผมว่ากึ่งหนึ่งเราคือพาร์ตเนอร์ที่พาลูกค้าไปสู่ตลาดใหม่ๆ หรือเป็นกลุ่มหนึ่งที่ลูกค้าต้องการเราเพื่อเข้าไปรู้จักคนใหม่ๆ เช่น สมมติลูกค้าบางเจ้าสนใจทาร์เก็ตกลุ่มนี้เพราะมี Potential แต่ไม่รู้จะคุยกับเขายังไง อันนั้นคือหน้าที่เรา

คุณเอาความเชี่ยวชาญนี้มาจากไหน องค์ประกอบอะไรที่ทำให้เกิดมุมมองนี้ขึ้นมาได้ 

ผมว่าอันดับแรกสังคมแล้วก็ความหลากหลายของคนของเรา คืออย่างที่ผมบอกว่าน้องๆ ที่ทำงานด้วยกัน คาแรกเตอร์ไม่เหมือนกันเลย แล้วทุกคนมีสิ่งที่ชอบไม่เหมือนกัน ตั้งแต่ทำงานกันมา ผมมักจะบอกว่าให้ทุกคนไม่ต้องเป็นคนอื่น แต่เอาสิ่งที่ตัวเองเป็นให้มันเด่นขึ้นมาอีกสัก…จริงๆ แค่ 10 เปอร์เซ็นต์ ก็จะเด่นกว่าทุกคนแล้ว อันนี้ก็จำมาจาก อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน น่ะนะ (หัวเราะ) แต่ว่าผมเชื่ออย่างนั้นจริงๆ คือมันเป็นวิธีคิดแบบศิลปิน ไม่ใช่ว่าผมเป็นศิลปินนะ แต่หมายถึงว่าเมื่อคุณเป็นศิลปิน เราอยากรู้จักผลงานของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณเหมือนคนอื่น เราเรียนรู้ผลงานของคุณจากการที่คุณไม่เหมือนคนอื่น เพราะฉะนั้นในเมื่อคุณไม่เหมือนคนอื่น ยิ่งคุณโชว์ความเป็นตัวเองมากเท่าไหร่มันจะยิ่งแตกต่างจากคนอื่น แล้วมันจะแหลมออกมาจาก Average

เพราะฉะนั้น การที่ผมมีน้องๆ ที่ไม่เหมือนกันเลย แล้วทุกคนก็เปล่งประกายสิ่งที่ตัวเองมี มันทำให้เบสิกเลยคือ เราเข้าใจ Subculture ของน้องๆ ทุกคน แล้วความคิดนี้ มันยังทำให้เราเรียนรู้ที่จะเข้าใจ Subculture อื่นๆ ด้วยเช่นกัน ซึ่งตอนนี้ลูกค้าที่เข้ามาก็คือลูกค้าที่อยากได้การเข้าถึง การนำแบรนด์ไปให้ถูก Subculture ลูกค้าเห็นแล้วก็เข้ามาว่า อยากจะให้แบรนด์เข้าไปสู่คนกลุ่มนี้  

ที่นี่อยู่กันแบบไหน คุณบริหารทีม บริหารคนยังไง

เป็นน้องคนละพ่อแม่ (หัวเราะ) เหมือนเป็นญาติ เราก็คงเป็นคนกลุ่มหนึ่งมั้งที่ยังสนุกกับการทำงาน กับคนที่เรารู้สึกว่าเป็นครอบครัวเราได้ หมายถึงในแง่ความรู้สึก (หัวเราะ) แล้วก็บริหารด้วยวิธีแบบนี้ คือก็มีคำพูดนะเรื่องบริษัทที่บอกว่าอยู่กันแบบครอบครัว มีมีมมีอะไร ทีนี้สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นกับคนกลุ่มนี้คือ มันไม่ได้ใช้สิ่งที่เรียกว่าความสนิทหรือความไว้ใจมาเอาเปรียบกัน มันกลับเกรงใจกันมากกว่าเดิม

ผมโชคดีที่มีคนกลุ่มนี้ เพราะว่าเรามีเข็มทิศอยู่อันหนึ่ง เข็มทิศที่ผมไม่ได้เป็นคนชี้ แต่ว่าทุกคนชี้ มีหลายครั้งที่ผมหลุดนอกทางแล้วน้องๆ มันตบกลับมา แล้วมันเกิดขึ้นกับทุกคน มีหลายครั้งที่ผมพลาดเรื่องเงิน แล้วน้องบอกว่า “พี่ ไม่ได้นะ” มีหลายครั้งที่ผมพลาดเรื่องไอเดีย แล้วน้องบอกว่า “พี่ต้องกลับมาตรงนี้” มีหลายครั้งที่เราลง execute มากไป แล้วก็มีคนคอยตบเข้ามา เพราะฉะนั้นมันเป็นการตั้งเข็มทิศโดยทุกคนช่วยกันวิ่งไป

การที่ผมรับฟังน้องได้ เพราะเรามีสิ่งที่เรียกว่าความเมกเซนส์ร่วมกันมั้งครับ เพราะถ้าถึงจุดที่ผมรู้สึกว่าคอมเมนต์นี้ไม่เมกเซนส์ ผมก็อาจจะไม่ได้ทำตาม คนอื่นอาจจะบอกว่าเป็นผู้นำ แต่ผมมองตัวเองเป็นคนช่วยประสานมากกว่า คือประคับประคอง ซัพพอร์ต ให้ไปในทางเดียวกัน เพราะเราเชื่อในตัวแต่ละคน หลายๆ อย่าง ผมว่าน้องๆ หลายๆ คน มันจะมีจุดที่เก่งกว่าผมแน่ๆ และก็มีจุดที่ผมเก่งกว่ามันแน่ๆ อันนี้เป็นปกติของมนุษย์

ครีเอทีฟโฆษณายุคนี้ยังทำงานหนักแบบที่เราได้ยินกันเมื่อก่อนอยู่ไหม

ผมว่าใช่และไม่ใช่ ผมเชื่อใน Work-Life Balance มากๆ ผมเชื่อว่างานครีเอทีฟต้องพัก เราถึงจะสร้างสรรค์อะไรออกมาได้ ถามว่าครีเอทีฟยังต้องทำงานหนักขนาดนั้นอยู่ไหม ตอบแบบนี้ดีกว่า ผมว่าทุกคนไม่ใช่แค่ครีเอทีฟ ก็ต้องใส่ให้มันสุดตามแพสชันที่เขามี จริงๆ หลายอาชีพก็ทำงานหนักไม่แพ้กัน อยู่ที่แพสชัน และก็ผมเชื่อว่าลูกค้า พาร์ตเนอร์ มีส่วนในการผลักดันแพสชันนั้น

ผมว่าทุกคนอาจจะเคยเจอลูกค้าที่รู้สึกว่า เชี่ยเอ๊ย มา! กูจะทำให้ยับเลย หมายถึงเจอลูกค้าที่รู้สึกว่า กูพร้อมจะทุ่มทุกอย่างให้เขา หรือว่าเจอพาร์ตเนอร์ที่ช่วยกันไปแบบสุดๆ พี่อยากได้อะไร ไป! มีแต่เสริมกัน ผมว่าอันนั้นคือสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่างานไม่หนัก

และจริงๆ Work-Life Balance อีกอันสำหรับผม มันไม่ใช่แค่เรานะที่เราจะบริหารเวลาของตัวเอง มันคือทีมด้วย ที่ทำให้เกิด Work-Life Balance เพราะว่าวันที่บางคนหย่อนลง อีกคนหนึ่งวิ่งขึ้นมารันแทน มันถึงจะเป็นจุดที่ไม่มีใคร burnout บางทีเราก็ใส่สุดจริงๆ แต่แม่งไม่เหนื่อย บางทีเราใส่น้อยมากๆ แต่เราเหนื่อย มันอยู่ที่บริบทรายล้อม การที่เรารู้สึกไม่โอเค มันคือจุดที่เรารู้สึกว่าเราเลือกไม่ได้มากกว่า เพราะฉะนั้นผมรู้สึกว่าเรายังทำงานกันหนักอยู่ แต่แค่ว่ามัน burnout กันจุดไหนมากกว่า

มีอีกเรื่องน่าสนใจ คืออินไซด์ของคนรุ่นเรา เราจะมีความฝัน เราอยากได้ตามความฝัน แล้วเราก็วิ่งไปถึงความฝัน และพอถึงความฝันแล้ว ก็จะเหมือนแบบ เฮ! ถึงแล้ว แต่ว่าน้องๆ เขาบียอนด์กว่านั้น เขาไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือโกล แล้วโกลนั้นไกลมาก เช่น เปลี่ยนโลกหรือว่าทำให้โลกดีขึ้น เรายังวิ่งตามความฝันอยู่เลย แต่เขาสร้างโกลแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็เลยไม่แน่ใจว่า จริงๆ แล้วสำหรับน้องๆ เขาอาจจะทำงานหนักกว่าเราด้วยซ้ำ 

ทุกวันนี้คนโฆษณายังถือว่าเป็นคนคูลๆ อยู่ไหม

(หัวเราะ) ผมใช้คำนี้ดีกว่า ตอนเด็กๆ ที่ผมสนใจโฆษณา ผมไม่แน่ใจว่าผมมองพี่ๆ เขาคูลหรือเท่หรือเปล่านะ แต่ผมมองว่าวงการนี้มันสนุกจังเลย ถ้าถามผมใช้คำว่าเซ็กซี่ดีกว่า วงการนี้มันเซ็กซี่จัง กลับมาตอบคำถามว่าวันนี้ยังเป็นแบบนั้นหรือเปล่า ผมว่าน่าสนใจว่าผมจะตอบแทนใคร หมายถึงว่าผมตอบแทนน้องๆ หรือผมตอบแทนตัวเอง ถ้าตอบแทนตัวเองผมรู้สึกว่า มันยังมีที่ที่เท่ ที่ที่คูล แล้วก็ที่ที่เซ็กซี่อยู่ ในวงการโฆษณานะครับ แต่มันก็มีบางส่วนที่รู้สึกว่าไม่เท่ ไม่คูล ไม่ได้หมายถึงเอเจนซีไหนนะ (หัวเราะ) แต่หมายถึงว่ามันอาจจะเป็นคำตอบแบบคนมีอายุก็ได้มั้งว่ามันไม่ได้มีคำตอบเดียว 

เออ อันนี้น่าสนใจตรงที่ว่า เวลาน้องๆ ทุกคนมาฝึกงานกับผม ผมจะบอกเสมอว่า ถ้าฝึกงานกับเราแล้วชอบ ไม่ได้แปลว่าเอ็งชอบงานโฆษณานะ หรือว่าถ้าฝึกงานกับเราแล้วไม่ชอบ ก็ไม่ได้แปลว่าเอ็งไม่ได้ชอบงานโฆษณานะ เพราะว่าที่ที่หนึ่งมันเป็นเหมือนโรงเรียนๆ หนึ่ง มันมีบทเรียนแบบหนึ่ง มันมีคัลเจอร์แต่ละที่ที่แตกต่างกันไป ต้องลองไปอยู่ในแต่ละที่ ยิ่งวันนี้มันยิ่งโชว์ว่า เราไม่สามารถตอบได้ว่าวงการโฆษณายังเท่อยู่หรือเปล่าหรือไม่เท่แล้วหรือเปล่า เพราะมันมีคนกลุ่มที่คิดว่าเท่ และคนกลุ่มที่คิดว่าไม่เท่อยู่

ถ้าให้แชร์หรือถ่ายทอดประสบการณ์การทำงานกับน้องๆ อะไรคือสิ่งที่คุณอยากบอกเล่าและเน้นย้ำ

ถ้าแชร์จากตัวเรา ผมรู้สึกว่าคุณต้องมีสุขภาพจิตที่ดี (หัวเราะ) อันนี้สำคัญ ไม่ได้หมายความว่ามึงอย่าบ้านะครับ แต่หมายถึง ผมเชื่อว่าวงการนี้ ซึ่งอันนี้เราเรียนรู้มาจากพี่ๆ คือวงการโฆษณามันรีดพลังจากเราเยอะ แต่ว่าสุขภาพจิตที่ดีไม่ได้หมายถึงว่า อย่าเครียดเกินไปหรืออะไรนะ ถ้าพูดว่าแพสชันมันก็อาจจะดูเชย แต่ฟีลลิ่งคือแค่อยากให้รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เราว่าปัญหาหลายๆ อย่างคือบางทีเราไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ แล้วก็เลยทำให้ทุกคนงงไปหมด เพราะว่าน้องๆ วันนี้อาจจะต้องการความชัดเจนมากกว่าเมื่อก่อน คืออยากรู้ว่าเราทำอะไรอยู่ ไปเพื่ออะไร แล้วมันมีประโยชน์อะไรต่อใครยังไง 

บางครั้งถ้าเกิดบางคนตอบคำถามต่างๆ เหล่านี้ไม่ได้ ก็จะรู้สึกว่ากูทำอะไรอยู่วะ พยายามตอบคำถามพวกนั้นให้ได้ ว่าทำไมเราอยู่ดึกคืนนี้ เพื่ออะไร แล้วเห็นประโยชน์กับมันไหม หรือว่าเราแม่งแก้งานตรงนี้ไปเพื่ออะไรวะ ผมว่าหาคำตอบได้ก็จะสบายใจ ดูเบามากเลยนะใช้คำว่าสบายใจ แต่จริงๆ ถ้าหาคำตอบได้มันจะเคลียร์ชีวิตได้เยอะเลย  

คุณเป็น Founder เปิดบริษัทของตัวเอง โดยส่วนตัวคิดว่าตอนนี้ตัวเองมาถึงสเตจไหนของชีวิต ประสบความสำเร็จแล้วหรือเปล่า

ความรู้สึกผมตอนนี้นะ ตอนผมเริ่มทำงานโฆษณาใหม่ๆ ผมจะมีไอพอดอันใหญ่ๆ 20 กิ๊กอยู่อันหนึ่ง แล้วก็จะมีโฟลเดอร์เพลงที่ชื่อว่า build build (หัวเราะ) ตอนนั้นคือฟีลลิ่งว่า ‘เข้ามาอีกดิๆ ช่วยจัดชุดใหญ่ๆ มากกว่านี้ให้หน่อยสิ’ เป็นเพลงของก้านคอคลับมั้ง แค่จะบอกว่าฟีลลิ่งตอนนี้ การที่มีบริษัทสำหรับผมมันเหมือนเพิ่งเริ่มต้นเอง หมายถึงว่าเหมือนผมกลับไปเป็นครีเอทีฟใหม่อีกครั้งหนึ่งเลย มันเหมือนผมรีเซ็ตใหม่จริงๆ ทุกอย่างเลยนะ คือเราเป็นน้องใหม่มากในวงการนี้ ทั้งตัวออฟฟิศ ตำแหน่งที่ผมอยู่ คือผมเป็นแค่ Founder น้องใหม่ เอเจนซีผมก็เป็นเอเจนซีน้องใหม่ Latest Agency in Thailand มันเหมือนคนที่เพิ่งเข้ามาเป็นครีเอทีฟ ณ วันแรกเลย ความรู้สึกเป็นแบบนั้นจริงๆ 

แล้วก็ถ้าพูดในมุมธุรกิจ มันก็เหมือนเราเพิ่งเริ่มเก็บเงิน คือความรู้สึกตอนนี้แม่ง First Jobber เลย เดี๋ยวกูจะเริ่มเก็บเงินแล้วนะ เริ่มสร้างพอร์ต ทุกอย่างใหม่หมดเลย 

กลัวความล้มเหลวไหม

คำว่าความล้มเหลว มันมีเลเวลของมัน หมายถึงว่าความล้มเหลวของแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนถึงตรงนี้คือล้มเหลวแล้ว แต่ของผมมันอาจจะอยู่ต่ำมากก็ได้ คนอื่นอาจจะมองว่าผมล้มเหลวแล้วนะ แต่ผมอาจจะรู้สึกว่ายังไม่ใช่จุดล้มเหลวหรอก ถ้าตอบคำถามว่ากลัวไหม ก็คงตอบว่าไม่กลัว ผมเชื่อว่าเราจะดีได้

ตอนนี้บริหารเวลาชีวิตยังไงบ้าง

เวลาเรารู้สึกว่าเราบริหารเวลาไม่ได้ เพราะว่าเรารู้สึกมีของบางอย่างที่เราอยากทำ แล้วเราต้องไปทำอีกอย่าง ตอบแบบนี้ก่อนนะ 

ถามว่าบริหารเวลายังไง ถ้าบอกว่าเวลาช่วงนี้ของผม มันอยู่กับออฟฟิศ ไม่ได้แปลว่าผมทุกข์นะ เพราะว่าผมใช้เวลาไปกับสิ่งที่ผมอยากทำ หมายถึงว่าเรามีปัญหาก็ต่อเมื่อ เราอยากไปทำอันนี้แต่เราไม่ได้ไปทำ แต่ตอนนี้ ผมอยากทำอันนี้ แล้วผมมีเวลา 24 ชั่วโมงเลยเพื่อทำมัน ก็ถือว่าสนุกอยู่ แล้วก็รู้สึกว่าโชคดีที่ออฟฟิศอยู่ใกล้บ้านมาก เสาร์-อาทิตย์ผมก็มาอยู่ออฟฟิศ แต่ออฟฟิศเราคุยกันว่า จันทร์กับศุกร์เราจะ Work From Home อังคาร พุธ พฤหัส เราถึงจะมาเจอกัน แต่จริงๆ ก็ไม่ฟิกซ์หรอก เพราะบางทีถ้าไม่มีอะไรมากก็ Work From Home ได้ หรือว่าถ้ามันมีงานวันจันทร์ทุกคนก็มากัน ก็แล้วแต่ แต่ผมก็จะแสตนด์บายที่ออฟฟิศ เพราะว่าผมชิล หมายถึงว่ามันมีเรื่องที่เราอยากมาเคลียร์ให้มันเสร็จ 

การถ่ายภาพสตรีทเป็นโมเมนต์ที่มีความหมายกับคุณยังไง

สตรีททำให้ผมค้นพบว่า ผมคือตัวเองตอนเด็กที่แม่งแค่มีเงินเดือน (หัวเราะ) คือผมชอบถ่ายรูปตั้งแต่เด็ก เพราะว่าพี่ชายผมถ่าย พี่ชายชื่อปืน พี่ปืน น้องระเบิด อันนี้ชื่อพ่อแม่ตั้งเลย คือพี่ชายชอบถ่ายรูป แล้วเราก็เห็นพี่เป็นไอดอล เขาถ่ายรูปเราก็ถ่ายตาม ตอนแรกมีแค่นี้เลย แล้วพอเริ่มถ่ายรูป แล้วเราก็ด้วยความที่ไม่ได้ออกเงินเอง ขอเงินพ่อแม่ ก็ถ่ายเละเทะ ถ่ายมั่วซั่ว แบบถ่ายรูปชู 2 นิ้วแล้วก็บอกว่า รูป 2 นิ้ว เป็นมุขรูป 2 นิ้วติดบัตร เอากล้องไปถ่ายเทียน เข้าไปใกล้ๆ แล้วสักพักก็ได้กลิ่นไหม้ผมตัวเอง แล้วมันเป็นรูปที่ติงต๊องมาก หรือถ่ายอะไรบังหน้าคน โดยที่ไม่คิดว่ามันมีความหมายอะไรเลยตั้งแต่เด็ก 

จนวันหนึ่งมาเจอสิ่งที่เรียกว่า รูป Street Photo พอดูแล้วก็ เฮ้ย เราเก็ตสิ่งนี้ ผมก็เลยเริ่มไปถ่ายแบบนี้ แล้วก็ค้นพบว่า มีคนกลุ่มหนึ่งที่เขาชอบงานแบบนี้ หมายถึงว่าเขายอมรับงานของผม ที่ภาพแบบนี้ บังหัวบ้างอะไรบ้าง เลยทำให้รู้สึกว่า มันเป็นงานที่เราไม่ได้พยายามจะไปเป็น แต่ว่ามันเป็นงานที่เราใช้วิธีตั้งแต่เราเด็กๆ แล้วมันทำให้เราเข้าใจว่า อ๋อ เราก็เป็นแค่ไอ้เด็กคนนั้นที่โตขึ้น มันกลับมาจุดที่เรารู้สึกว่า ทุกคนกลับไปดูว่าตัวเองเป็นอะไร แล้วแค่เบ่งบานตรงนั้น มากกว่าที่จะไปกลบจุดด้อย

นอกจากไปถ่ายภาพสตรีทแล้ว มีวิธีไหนที่ทำให้คุณพรั่งพรูไอเดียออกมาได้อีกบ้าง นอกจากการดู Referrence เยอะๆ

มี 2 วิธีใหญ่ๆ ที่เรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก เอาอย่างนี้ เล่าให้ฟังดีกว่า เคยทำงานกับคนที่เป็นดีเจ เขาบอกว่าเขาต้องอ่านหนังสือ หรืออ่านหรือดูอะไรก็ได้ เพราะเขาต้องพูดเยอะมาก หน้าที่เขาคือพูด เพราะฉะนั้นหน้าที่เขาคือ เหมือนเติมอะไรก็ได้ การ์ตูนหรืออะไรก็ได้เพื่อเอาไปพูดเยอะๆ อันนี้คือสิ่งที่หนึ่ง ถ้าเรียกว่าเป็นสเตจก็คือก่อนอื่นต้องหาทุกอย่างเข้าตัวก่อน 

และผมเชื่อว่าการพักในจังหวะที่ถูกมันทำให้ของบางอย่างออกมา เหมือนที่เขาบอกว่าความคิดสร้างสรรค์มักจะออกมาตอน 3B อาบน้ำ (Bath) นั่งรถบัส (Bus) และกำลังนอนอยู่บนเตียง (Bed) เพราะมันเป็นโมเมนต์ที่เราพักผ่อน แต่ก่อนที่จะพักผ่อน เราต้องอัดทุกอย่างลงไปให้ได้ก่อนนะ เพื่อนผู้กำกับคนหนึ่งเคยบอกว่า เรื่องนี้มันเป็นวิทยาศาสตร์ 

ผมอาจจะผิดก็ได้ แต่ผมไม่ได้เชื่อในการประชุม 4 ชั่วโมง เพื่องานหนึ่งชิ้น ผมเชื่อในการทำงานแบบ Lean มากๆ หมายถึงว่าตัดทุกอย่าง จริงๆ แล้วเวลาประชุมนานๆ ไม่มีประโยชน์เลยนะ แต่ว่าถ้าทุกคนมาคมๆ แล้วมาโยนกันปุ๊ป ดูว่าอะไรได้ และถ้ามันไม่ได้ แยกย้าย ไปทำอย่างอื่น พอเราทำอย่างนี้มันทำให้ทุกคนมีเวลาที่จะไปหาอะไรใส่หัว แล้วก็มาอ้วกด้วยกัน (หัวเราะ) มาบ้วนลงในที่เดียวกัน การทำงานแบบ Lean คือการทำงานที่เราใช้กันที่นี่ แล้วมีประโยชน์มาก 

The post FLASH BOMBER กองกำลังเอเจนซีน้องใหม่ที่พร้อมจุดระเบิดวงการโฆษณาด้วยยุทธวิธีเจาะกลุ่ม Subculture appeared first on a day magazine.

ครั้งนี้ โอ๋ ภาคภูมิ กลับมาในบทบาทโปรดิวเซอร์ควบตำแหน่งผู้กำกับซีรีส์เรื่องแรกของเขา DELETE ซีรีส์ที่จะตีแผ่เรื่องราวด้านมืดในจิตใจของคนผ่านอุปกรณ์สื่อสารอย่างโทรศัพท์มือถือที่สามารถทำให้คนหายไปอย่างไร้ร่องรอย โปรเจกต์ร่วมระหว่าง Netflix และ GDH มาพร้อมกับเหล่านักแสดงมากความสามารถอย่าง ฟ้า-ษริกา สารทศิลป์ศุภา, ไอซ์ซึ-ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์, ณัฏฐ์ กิจจริต รวมด้วย ออกแบบ-ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง, ปีเตอร์-นพชัย ชัยนาม และอีกมากมาย 

“โทรศัพท์ในมือของทุกคน ถ้าวันหนึ่งมันสามารถลบใครสักคนให้หายไปได้ คุณจะเลือกลบมันไหม? การที่จะลบใครสักคนหรือการที่จะลืมใครสักคน มันลบไปได้จริงๆ ใช่ไหม แล้วยิ่งเราอยากจะลบ มันจะทำให้เรายิ่งจำหรือเปล่า”

นี่คือสิ่งที่ โอ๋ ภาคภูมิ ได้ตั้งคำถามเอาไว้ในบทสนทนา

ที่มาที่ไปของโปรเจกต์ซีรีส์เรื่องนี้ 

เริ่มต้นเลยทาง GDH โดยโปรดิวเซอร์ คุณวรรณฤดี (วรรณฤดี พงษ์สิทธิศักดิ์) เขามาชวนผมว่า บริษัท iSM คิดคอนเซ็ปต์ขึ้นมาอยากทำเป็นซีรีส์ ผมสนใจจะกำกับไหม เป็นเรื่องเกี่ยวกับมือถือที่ลบคนให้หายไปได้ ผมฟังครั้งแรกก็รู้สึก เฮ้ย น่าสนใจ รู้สึกว่าเป็นคอนเซ็ปต์ที่สามารถเอามาตีขยายเป็นเรื่องได้ค่อนข้างหลากหลาย ถ้ามือถือมันไปอยู่กับใครคนใดคนหนึ่งที่มีความแตกต่างกัน มันจะถูกเอาไปใช้ในทางที่ไม่เหมือนกันเลย เหมือนกลายเป็นยูนิเวิร์สอะไรขึ้นมาได้ และผมชอบตอนจบของซีซันนี้มาก มันทำให้ผมอยากกำกับซีรีส์เรื่องนี้ รู้สึกว่าถ้าเราจะทำซีรีส์เรื่องแรกก็ต้องเป็นอันนี้แหละ

ความท้าทายของโปรเจกต์นี้มีอะไรบ้างที่ทำให้คุณอยากออกไปลุยกับมัน

ผมอยากทำ Thriller มาตลอดแหละครับ บางทีไปทำ Horror ก็ได้ทำ Thriller นิดๆ หน่อยๆ แต่เรื่องนี้มันเปิดโอกาสให้ผมได้ทำ Thriller แบบเต็มๆ ความยาว 8 ตอน ผมรู้สึกว่า นี่คือสิ่งที่เราอยากจะทดลองทำ และมันตอบโจทย์สิ่งที่เราอยากทำ แล้วความท้าทายก็อยู่ตรงที่ว่า เราอยากจะทำให้คอนเซ็ปต์ที่เป็นปรากฏการณ์เหนือจริง เบลนด์เข้ามาอยู่ในโลกของความเป็นจริง ดูน่าเชื่อถือและน่าสนใจ ผมไม่ได้อยากเล่าคอนเซ็ปต์มือถือให้มันเป็นของวิเศษ แต่ผมสนใจมากกว่าว่า คนที่เอาไปใช้ต้องการอะไร แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นกับคนเหล่านั้นถ้าเขาเลือกใช้มัน อันนี้เป็นมุมมองแรกเลยที่ผมเห็นในซีรีส์เรื่องนี้

พอผมค่อยๆ ทำบทไปเรื่อยๆ ผมพบว่าการใช้โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ทำให้คนหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่มีหลักฐาน ไม่มีเลือด อยู่ๆ คนๆ นั้นก็หายไปเลย เราไม่ต้องรับผิดชอบในความผิดอะไรที่ทำให้คนนั้นหายไป มันคืออำนาจอย่างหนึ่ง ถ้าเรามีอำนาจนี้เราจะใช้มันไหม แล้วเราจะใช้ลบใคร ผมรู้สึกว่ามันตั้งคำถามไปที่คนดู แล้วรู้สึกว่ามันเป็นความท้าทายที่จะทำยังไงให้ดูสนุก ทำยังไงให้เราเชื่อไปกับตัวละครที่มีลมหายใจว่า ถ้าเป็นเราก็จะทำแบบนี้ หรือเป็นเราไม่มีทางทำแบบนี้แน่นอน อยากจะลุ้นต่อไปว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น 

แล้วคุณเคยอยากลบใครให้หายไปจากชีวิตไหม

เยอะแยะเลย (หัวเราะ) คือผมรู้สึกว่าถ้าผมมีอยู่กับตัวนี่ไม่เหลือครับ ต้องใช้มันแน่ๆ

นอกจากเป็นซีรีส์เรื่องแรกแล้ว คุณได้ลองทำอะไรใหม่ๆ เป็นครั้งแรกในเรื่องนี้อีกบ้าง

อย่างแรก ตั้งแต่วิธีการเขียนบทเลย เหมือนได้ทำอะไรแปลกใหม่ ผมไม่เคยเขียนบทซีรีส์มาก่อน ปกติก็จะเขียนบทเป็นหนังสั้นหรือหนังยาว บทซีรีส์มันก็มีรูปแบบของมัน อย่างผมชอบซีรีส์ที่ทำให้ผมสนุก ตื่นเต้น ทำให้ผมอยากดูตอนต่อไปเรื่อยๆ จนจบ ถ้าวันหนึ่งเราลองทำซีรีส์ เราอยากทำให้คนดูสนุก ดูจบรวดเดียวได้แบบนั้น เราก็เลยพยายามหาวิธีที่จะเขียนยังไงให้ตอนจบตอนของทุกตอนมันทำให้คนดูอยากจะเริ่มตอนใหม่ทันที อันนี้เป็นความรู้สึกท้าทายแล้วก็ได้ทดลองในการเขียน มันเหมือนเราเคยวิ่งในระยะสั้น แต่อันนี้เหมือนการวิ่งมาราธอน จำนวนฟุตเทจมหาศาล ความยาวของตัวละครที่เล่าตั้งแต่ Ep.1 ถึง Ep.8 รายละเอียดของตัวละครที่เราเขียนลึกลงไป มีจำนวนซีนมหาศาลในการที่เราจะเล่าคาแรกเตอร์นี้ให้มีชีวิตขึ้นมา มันจะค่อนข้างต่างจากหนังที่เราจะเลือกส่วนนั้นส่วนนี้ แต่อันนี้เหมือน โอ้โห มันเล่าตัวละครให้สามารถมีชีวิตได้ถึงซีซันต่อไปอะไรแบบนี้ อันนี้คือสิ่งที่ผมรู้สึกว่าท้าทาย 

การทำงานภายใต้ชื่อ Netflix มีผลต่อความรู้สึกและมีผลต่อกระบวนการทำงานของคุณอย่างไรบ้าง

ผมไม่ค่อยรู้สึก คือผมเห็น Netflix เหมือนโอกาสที่ได้ทำอะไรใหม่ๆ เหมือนโอกาสที่ได้เปิดหน้าต่างออกไปฉายทีเดียวให้คนดู 190 ประเทศ มันจะมีที่ไหนที่ทำสิ่งนี้ได้ ปกติเราทำหนังหรือทำคอนเทนต์ขึ้นมาเราก็จะดูกันแต่ประเทศเราใช่ไหม การที่เราจะกระจายคอนเทนต์เราไปสู่สายตาคนอื่นนี่มันค่อนข้างยากและมีขั้นตอนในการที่เราจะค่อยๆ กระจายไป แต่ว่าการที่เราทำแล้วฉายใน Netflix มันเหมือนการดูพร้อมกันหมด ทำให้เราได้เห็นรีแอ็กชันทันทีจากคนทั้งโลกพร้อมกัน ได้สำรวจว่าความคิด ความเชื่อ ขนบที่เราทำ เขารู้สึกยังไง คอมเมนต์เหล่านั้นมันจะกลับมาช่วยให้คนทำหนังอย่างเราพัฒนาต่อไปได้ยังไง มันทำให้สังคมขนาดย่อมลงมา ได้เห็นทุกความคิดจากทุกๆ คน ได้เห็นว่าคนทั้งโลกมีจุดร่วมและจุดแตกต่างอะไรกัน บางทีทำหนังมันต้องรอในการฉายไปเรื่อยๆ อันนี้เหมือนได้เห็นผลทันที ซึ่งเป็นข้อดี 

คุณหลงใหลอะไรในการทำหนังแนว Horror, Thriller 

ผมว่าผมหลงคนที่อยู่ในบรรยากาศของเรื่องราวเหล่านี้ มันเหมือนได้เห็นคาแรกเตอร์ของคนในมุมมองที่หลากหลาย ได้เห็นทั้งด้านสว่าง ด้านมืด คอนเซ็ปต์ของหนัง Thriller มักกระตุ้นให้คนทำอะไรที่เกินกว่าชีวิตจริง ได้เห็นสีสันที่ชัดเจน น่าตื่นเต้น และมันตั้งคำถามกับคนดู เลยรู้สึกว่าหลงและชอบการทำสิ่งเหล่านี้ สำหรับเราคือเห็นมุมน่าทำเยอะแยะไปหมด

ในขณะเดียวกันคุณก็สนใจประเด็นด้านมืดในจิตใจคนด้วย 

ใช่ครับ แต่ไม่ได้รู้สึกว่าดาร์กแล้วมันเท่หรือขายได้ ตั้งแต่ทำหนังสั้น ผมถูกสอนว่าอะไรคือสิ่งที่ดี อันนี้คือดีแน่ๆ ดีแท้ๆ พอเวลาผมโตขึ้นมาเรื่อยๆ เหมือนกล้องมันขยับไปอีกด้านหนึ่ง แล้วมันเห็นด้านที่เราไม่เคยรู้มาก่อน ด้านที่มันไม่สวยงามเหมือนตอนแรกที่เราเห็น ผมประทับใจที่ได้ขยับมุมกล้องไปเรื่อยๆ ผมเคยทำหนังสั้นสมัยเรียนหนังสือเรื่องแรกๆ ผมเคยรู้ว่าพระคือคนดี แต่พอทำหนังสั้นแล้ว จริงๆ แล้วเขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง มันก็ทำให้เราได้เห็นอีกมุมหนึ่งของตัวละคร ก็เลยติดใจแล้วทำต่อมาเรื่อยๆ ส่วนการทำหนังผี ก็ไม่ได้ชื่นชอบความสยองขวัญ แต่เป็นผีที่มันแสดงอะไรบางอย่างของตัวเองออกมา 

หนังแนวลึกลับสยองขวัญเรื่องไหนบ้างที่มีอิทธิพลกับคุณ

จริงๆ มีเยอะมาก แต่ผมชอบหนังของ Woody Allen เรื่อง Match Point (2005) มากเลย ก่อนดูผมคิดว่ามันเป็นหนังดราม่า แต่พอดูไปแล้วผมใจสั่น มันเล่าเรื่องอีกด้านหนึ่งของคน ที่เรารู้สึกว่า โอ้โห มันพาเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่เรารู้สึกว่าเราอยู่ฝ่ายเดียวกับฆาตกร เราเชียร์ทุกซีนให้เขาทำสำเร็จ ผมรู้สึกว่ามัน Magic มาก มันทำให้เรารู้สึกว่า การดูหนังมันรู้สึกแบบนี้ มันมีความสุข แนวอื่นก็ดูนะครับ แต่หนังสยองขวัญก็เป็นแนวที่ชื่นชอบ

คุณมีวิธีพัฒนาวิธีคิด มุมมอง ในด้านการทำงานกำกับภาพยนตร์อย่างไร 

เกิดจากการทำทุกวันแหละครับ รู้สึกว่าการที่ผมเป็นผู้กำกับมา 20 ปี ไม่ได้คิดว่าตัวเองทำไปเรื่อยๆ แล้วเราเป็นมาสเตอร์ แต่รู้สึกเป็นนักเรียนตลอด เราเก็บเกี่ยวมัน อันนี้เราชอบ อันนี้เราไม่ชอบ อันนี้เหมาะกับเรา อันนี้ไม่เหมาะกับเรา เราทำอันนี้ได้ เราทำอันนี้ไม่ได้ มันเหมือนเป็นการเรียนรู้ การเข้าใจตัวเองว่า เราทำไปได้อีกประมาณไหน เราชอบแบบไหน เราจะไปในด้านไหนในการเป็น Film Maker ผมไม่เคยรู้สึกมั่นใจแบบว่า โอ้โห แบบนี้มันช่างถนัดเหลือเกิน ผมรู้สึกว่าทุกครั้งมันเป็นการนับหนึ่งใหม่ มันไม่เหมือนอาชีพอื่น ถ้าสมมติผมทำข้าวมันไก่อร่อยมาก ผมก็ตื่นมาทำข้าวมันไก่ทุกวัน แต่การออกกองถ่ายวันที่ 1 มันเหมือนชีวิตเราเริ่มต้นกับเรื่องใหม่ ตัวละครใหม่ มันผสมไปด้วยองค์ประกอบต่างๆ ที่เราจะต้องเรียนรู้แล้วทำมันไป สุดท้ายไม่รู้ผลลัพธ์จะเป็นยังไง แล้วไอ้การทำหนัง ทำซีรีส์มันก็มีชีวิตของมัน สุดท้ายประสบการณ์ของเรา คนที่เราร่วมงานด้วยตอนนั้น มันก็ออกมาเป็นผลลัพธ์ในช่วงอายุเท่านั้น มันเหมือนเก็บตัวเราตอนนั้นเอาไว้ด้วย ตอนเราเด็กกว่านั้น หรือพอเราขยับอายุขึ้นไป ความเชื่อ ความคิด ทัศนคติ รสนิยม ก็จะไม่เหมือนกัน 

หัวใจสำคัญในการทำหนังตามแนวทางของคุณคืออะไร

ผมว่าความเชื่อ ถ้าเรามีความเชื่อในอะไรสักอย่างที่น่าสนใจสำหรับเรา แล้วเราอยากเล่าความคิดนี้ออกไปจากความจริงใจลึกๆ ของเรา ว่าเราเชื่อแบบนี้ เราพบสิ่งนี้มา เจอสิ่งนี้มา เราอยากเล่าให้คุณฟัง อยากแชร์ให้คุณรู้ ไม่ว่าคุณจะคิดยังไงกับมันก็ตาม อันนี้คือธรรมชาติของการทำหนังที่ผมรู้สึกว่า ผมเป็นคนที่ไม่ใช่คนเก่งหรือพูดมากเล่าอะไรเก่ง แต่ผมรู้สึกว่าเวลาทำหนังเล่าเรื่องให้คนฟัง ผมมีความสุขเวลาได้เห็นรีแอ็กชันของผู้ชม 

The post สำรวจด้านมืดในจิตใจคน กับ DELETE ซีรีส์เรื่องแรกของ โอ๋-ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ appeared first on a day magazine.

เบนซ์ชื่นชอบการวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นทำให้เบนซ์ทำงานศิลปะควบคู่กับงานดีไซน์มาตั้งแต่สมัยเรียน และด้วยผลงานที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร ทำให้เบนซ์ได้ร่วมทำงานกับหลากหลายแบรนด์ทั้งในไทยและต่างประเทศ รวมถึงมีโอกาสได้จัดแสดงงานมานับไม่ถ้วน

ในปีนี้เบนซ์กลับมาอีกครั้งกับนิทรรศการเดี่ยวครั้งใหม่ ‘LOST IN PARADISE’ นิทรรศการนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากโลกในมายาคติ และวัตถุนิยมในสังคมรอบตัวที่เขาพบเจอ รวมไปถึงการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิต เราจึงชวนเขามาพูดคุยทบทวนชีวิตที่ผ่านมา และหากจะมีสักอย่างที่เราได้จากเรื่องราวของเขา มันคงเป็นความคิดที่พยายามบอกเราว่าการรู้เท่าทันตัวเองจะนำมาสู่ชีวิตที่มีความสุข

คุณชอบวาดรูปตั้งแต่เมื่อไหร่

ตอนเด็กผมชอบพวกเกมการ์ตูนญี่ปุ่น ตอนนั้นเราก็หมกมุ่นอยู่แต่กับการเล่นเกม ในเกมมันก็จะมีการออกแบบคาแรกเตอร์ พอเล่นไปเล่นมาก็ทำให้รู้ว่าจริงๆ แล้วเราไม่ได้ชอบเล่นเกม แต่เราชอบดูดีไซน์ ชอบดูแบบโลโก้เกม ชอบดูธีม Art Direction อะไรแบบนี้ พอช่วงประถมเราก็ออกแบบตัวละครเกมให้เพื่อนเล่น ในหนังสือเรียนก็มีแต่การ์ตูนที่เราวาดเต็มไปหมด เราก็ทำแบบนั้นไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นนิสัย 

พอช่วงมหาลัยก็สอบเข้าไม่ติดสักอย่าง เราเลือกมหาลัยมั่วๆ ฟลุกได้มาเรียนออกแบบ แล้วมารู้ทีหลังว่า อ้าว นี่มันสอนที่เรื่องเราชอบนี่หว่า (หัวเราะ) ช่วงนั้นเราชอบสเก็ตบอร์ด เพราะสเก็ตบอร์ดมันก็จะมีกราฟิกต่างๆ แล้วเราก็ชอบ Typography กับ Character ด้วย ผลลัพธ์ที่ได้ก็คืองานเรามันจะมีความ Hybrid มากๆ

ตัวละคร ‘LOOOK’ มนุษย์เอเลี่ยนสามตามีที่มาจากอะไร

เอาจริงๆ เราก็มั่วมาเหมือนกัน (หัวเราะ) คือตั้งแต่เด็กเราเป็นคนที่ชอบเรื่องวิทยาศาสตร์ เรื่องดวงดาวอะไรแบบนี้ เราก็เลยชอบรูปทรงกลมๆ รีๆ พวกจรวด อวกาศ ประกอบกับว่ามันวาดง่ายแล้วมันก็ดูไม่เป็นคน ไม่เป็นสัตว์ ดูไม่เข้าหมวดหมู่ ไม่เกี่ยวข้องกับอะไรเลย ซึ่งมันตรงกับนิสัยเรา เราเป็นคนที่ไม่เข้าพวก ก็เลยรู้สึกว่าตัวละครนี้มันเหมือนเป็นตัวแทนของคนที่ไม่ fit in กับที่ใดที่หนึ่ง

เคยวิเคราะห์ตัวเองในวัยเด็กไหมว่าทำไมเป็นคนไม่เข้าพวก

นั่นสิ เราก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย (หัวเราะ) อาจจะเป็นเพราะว่าเราเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเหมือนคนอื่น 

สมมติว่าเราชอบฟังเพลงวงนี้ ทั้งโรงเรียนไม่มีใครฟังเหมือนเราเลย เราเลยมีความรู้สึกโดดเดี่ยวนิดหน่อย แต่ก็เป็นความโดดเดี่ยวที่น่ายินดี หรือถ้ามีสิ่งหนึ่งที่กำลังฮิตมากเลยในโรงเรียน เราก็จะไม่เอาเลย อาจจะเป็นนิสัยส่วนตัวที่อาจจะอยากทำอะไรสนุกๆ ถ้ามีคนทำไปแล้วมันไม่สนุกสำหรับเราแล้วไง เราก็จะหาอย่างอื่นที่มันตื่นเต้นไปเรื่อยๆ ทำให้เราเป็นคนมี Community ที่ชอบหลายๆ อย่าง เราไม่เคยฝังตัวเองว่าเป็นคนแห่งวงการศิลปะเลย รู้สึกว่าตัวเองเป็นนักออกแบบที่วาดรูปด้วยซ้ำ (หัวเราะ) 

ซึ่งเรารู้สึกว่าตัวคาแรกเตอร์ LOOOK มันไปตอบโจทย์เรื่องนั้น มันเป็นตัวละครที่คอยเฝ้ามองว่าเกิดอะไรขึ้นโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร มีดวงตาสามตาใหญ่ๆ เอาไว้มอง ซึ่งดวงตาที่สามมันมาจาก Eye of Wisdom เหมือนการรู้แจ้งบางอย่าง เราอาจจะยังไม่รู้ตอนนี้แต่มันมีอยู่ มันเป็นเรื่องของปรัชญาหน่อยๆ แล้วตัวละคร LOOOK เราดีไซน์ให้มันไม่มีปาก เพราะเราอยากให้ตัวละครนี้เป็นตัวแทนของทุกคนที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่ได้อยากจะตัดสิน เขาไม่มีปาก เขาไม่พูด ไม่ตัดสินใคร มีแต่การมองเท่านั้น

ส่วนใหญ่งานของคุณจะดูสนุก แล้วตัวตนจริงๆ เป็นแบบนั้นไหม

ไม่เลย คนรอบๆ ข้างมักจะบอกว่าเราเป็นคนจริงจัง แต่ไม่ค่อยคิดมาก ค่อนข้างชิลๆ ไม่ค่อยคิดอะไรซับซ้อน งานที่ออกมามันก็เลยค่อนข้างดู Innocent

ความเป็นเอกลักษณ์ของการจับคู่เฉดสีที่ชัดเจนมากๆ ในงาน คิดว่าส่วนหนึ่งมาจากการที่คุณตาบอดสีด้วยหรือเปล่า

มันก็อาจจะมีส่วนที่ทำให้เราใส่ใจเรื่องสีมากเป็นพิเศษ อย่างสีที่ใช้ก็เลือกจากการกำหนดพาเลตสีที่ชัดเจน มีหมายเลขรหัสสีของตัวเองเพื่อให้รู้ว่าเรากำลังระบายสีอะไรอยู่ กลายเป็นว่าทำให้วิธีการทำงานเราเป็นระบบระเบียบมากขึ้น

รู้ตัวตอนไหนว่าตัวเองตาบอดสี

เราเพิ่งมารู้ตอนเรียนปี 3 ตอนนั้นอาจารย์สั่งให้วาดรูปโมโนโทนเป็นสีขาวเทาดำ เราก็วาดเป็นพอร์เทรต พอเอาไปส่งอาจารย์บอกนี่มันสีชมพูนะใช้ได้ไง เราก็ อ้าว นึกว่าสีเทามาตลอด แล้วก็กลายเป็น อ้าว นี่กูตาบอดสี ฉิบหายละ (หัวเราะ) 

แต่ตอนนั้นก็มีอาจารย์คนหนึ่งเขาดีมากเลย เขาบอกว่า “เห้ย ไม่เป็นไร บีโธเฟนนี่หูหนวกนะรู้หรือเปล่า แต่เขาก็มีเครื่องไม้เครื่องมือเพื่อหาวิธีในการทำงาน ในขณะเดียวกันเราก็มีคอมพิวเตอร์ มันก็สามารถกดดูค่าสีได้” เราก็ใช้วิธีฝึกโดยให้แฟนชี้เหมือนเล่นเกมโชว์ วันหนึ่งก็ชี้สัก 50 อัน พยายามจำเป็นภาพว่าอันนี้สีอะไร พอฝึกไปเรื่อยๆ มันก็เริ่มดีขึ้น ทำให้วิธีการเลือกสีในงานของเรามันไม่ได้เลือกจากสี แต่เลือกจากน้ำหนักของสีที่มันมีความหนักเบา ซึ่งเอาจริงๆ แล้วเราก็ไม่อยากจะหายนะ เราอยากเป็นแบบนี้แหละ มันมั่วๆ ดี (หัวเราะ)

สมมติว่ามีเด็กคนหนึ่งอยากเรียนวาดรูป แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความพร้อมหรือไม่มั่นใจว่าจะทำได้หรือเปล่า คุณอยากบอกอะไรกับพวกเขา

ผมเคยได้ยินคำหนึ่งแล้วรู้สึกว่ามันดีมากเลย คือเราใช้สิ่งที่เรามีก็พอ สมัยก่อนเราเป็นเด็กบ้านไม่มีตังค์แล้วมันมีข้อจำกัดเต็มไปหมดเลย ตอนเรียนมีคนจ้างให้ไปวาดกำแพง 10 เมตร ตอนนั้นมีปากกาตราม้าอยู่ด้ามหนึ่ง เราใช้ปากกาด้ามเดียววาด 10 เมตรเลย คือเรามีเท่านี้ก็ใช้เท่านี้ สุดท้ายเราก็เอาตัวรอดมาด้วยของที่เรามี ซึ่งแต่ละคนก็อาจจะมีข้อจำกัดที่ไม่เหมือนกัน ทั้งกายภาพ สภาพแวดล้อม หรือพ่อแม่อาจจะไม่ชอบ เราก็ทำเท่าที่ทำได้ แอบวาดก็ได้ อย่างเราตาบอดสีก็ทำเท่าที่เราเห็น เราว่ามันเป็นข้อดีนะเพราะว่ามันทำให้เราแตกต่าง

นิทรรศการเดี่ยวครั้งนี้ทำไมถึงชื่อว่า ‘LOST IN PARADISE’ 

ชื่อนิทรรศการ LOST IN PARADISE เกิดจากการที่เมืองไทยชอบถูกเรียกว่า Paradise แล้วเรารู้สึกว่าโคตรปลอมเลยว่ะ ทำไมมันดูปลอมจังวะ เหมือนเวลาไปพัทยาแล้วมี Welcome to Amazing Thailand มันไม่เห็นจะไทยเลย เหมือนเอาไว้แค่หลอกนักท่องเที่ยวซึ่งเราชอบนะ มันดูตลกดี เราก็เลยเอาคำนี้มาใช้ 

อีกอย่างหนึ่งคือเรารู้สึกว่าสิ่งที่เราเห็นตามไอจี ตามทีวี โห มัน Bullshit มากๆ เลย เช่น เราเห็นคนหนึ่งรวยมาก เพราะเขาอยากให้เราเห็นแค่แบบผิวเผิน อยากให้เห็นแค่ในมุมที่รวยหรือชีวิตดี แต่ความจริงแล้วเขาอาจจะเป็นคนที่มีความลำบากเหมือนเราก็ได้ รวมถึงเรื่องความเชื่อกลุ่มลัทธิ หรือเรื่องสงครามสื่อที่อยากจะครอบงำความคิดให้คนคิดไปในทางที่เขาต้องการ 

เรารู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันก็คือมายาคติ สิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่เป็นความจริงเสมอไป เพราะงั้นเราก็เลยเปรียบมายาคติเหมือนลมที่เราไม่เห็นแต่รู้ว่ามันมีอยู่จริง ซึ่งลมมันก็อาจจะเป็นเรื่องความอยากได้อยากมี ความอิจฉา ความอวย หรือสิ่งที่เป็นความคิดความรู้สึกอัดเข้าไปในลูกโป่ง ลูกโป่งก็เป็นเหมือนตัวแทนของเรา ซึ่งเราเก็บอะไรไว้ข้างในนั้นมากมายจนวันหนึ่งมันไม่ไหวมันอาจจะแตกได้

อะไรเป็นแรงบันดาลใจทำให้คุณสนใจเรื่องมายาคติ

เราคุยเรื่องแบบนี้กับแฟนบ่อย รู้สึกว่าชีวิตเราคิดไปเองเยอะมากเลย คนเราอยู่กับความเป็นจริงน้อยมากๆ อย่างเช่น โฆษณาที่จูงใจให้เราคล้อยตามอะไรแบบนี้ ซึ่งเราชอบพวกโฆษณา ชอบดูสื่อที่สวยงามที่เป็น Story Telling เพราะมันคือศิลปะการลวง เล่นกับความคิดความรู้สึกเรา เรารู้สึกว่ามันก็เป็นเรื่องน่าสนใจ แล้วก็คิดว่าถ้าเราหลุดจากมายาคติได้หรือรู้ว่ามันมีอยู่ ชีวิตเราคงจะมีความสุขมากขึ้น รู้เท่าทันมากขึ้นเยอะเลย

แล้วมายาคติของคุณตอนนี้คืออะไร

ตอนนี้อยากประสบความสำเร็จ อยากรู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จจนรู้สึกพอใจ แต่เรารู้นะว่าเราใกล้แล้ว ใกล้พอใจแล้ว ก็เลยเบาลงไม่ค่อยบ้าเหมือนเมื่อก่อน จริงๆ ตอนนี้ก็พอใจแล้วแต่แค่ Transition ยังไม่เสร็จ

คุณรู้ได้ยังไงว่าจุดไหนที่ตัวเองรู้สึกพอใจแล้ว

เราไม่ได้คิดเป็นรูปธรรมนะ คือจิตใจเราถูกฝึกฝนจนมีความสงบมากพอที่จะรู้ว่าเราพอใจแล้วหรือยัง เรารู้ว่าใกล้แล้วเพราะเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดว่าต้องอย่าไปหลงกับสิ่งรอบตัวมากนะ ต้องอยู่กับความสงบสุขให้เป็น

ในฐานะที่คุณเป็นศิลปินที่มีโอกาสได้ทำงานกับแบรนด์มากมายทั้งไทยและต่างประเทศ คิดว่างาน Commercial มีผลต่อศิลปินหรือนักออกแบบไหม

ไม่มีผลเลย เราชอบมากๆ เพราะว่าทำอาชีพนั้นมาก่อน เราชอบที่จะเอางานเราเข้าไปอยู่กับสไตล์ของแต่ละแบรนด์ ชอบโคตรเลย สมมุติว่าเราทำกับกาแฟแบรนด์หนึ่ง เขามีเอกลักษณ์แบบนี้ เราก็เข้าไปอยู่ในโลกของเขา มันให้ความรู้สึกเหมือนเราไปเที่ยว คือบางแบรนด์อาจจะลึก บางแบรนด์อาจจะตื้น แต่เรารู้สึกว่ามันน่าค้นหาดี ทั้งสี ทั้ง Mood และ Tone ทั้ง Communication ที่เขาทำมา มีมุมไหนที่จะเข้ากับงานเราได้บ้าง มุมไหนที่เราจะไปทำกับเขาแล้วมันสมเหตุสมผล แล้วมันทำให้ตัวละครเราถูกบิดไปตามโอกาส มันเลยสนุก

เวลาคิดงานไม่ออกคุณทำยังไง

ใช้วิธีหยุดเลยครับ ถ้าเมื่อก่อนยังมีเวลาก็จะไปดูหนังเพราะมันจะดึงเราออกไปเลย เราอินกับการดูหนังมาก บ้ามาก แต่หลังๆ ไม่ค่อยมีเวลาก็จะใช้วิธีหยุดแล้วก็ใจดีกับตัวเราเองบ้าง อาจจะเป็นอีโก้ด้วยมั้ง รู้ตัวอีกทีก็มีความเครียดเยอะมากเลย เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาหัวใจเต้นแรง อย่างแบบนี้เริ่มไม่ดีแล้ว รู้สึกว่าอันตราย เพราะมันคิดไม่ออกก็ไม่อยากจะตะบี้ตะบันคิด ก็ดูหนัง ดูการ์ตูน สั่งของอ้วนๆ มากิน อาบน้ำร้อนๆ พออารมณ์ดีมันก็คิดออกเอง

ก่อนหน้าที่จะมีลูกสาว คุณเป็นคนที่วางแผนชีวิตตัวเองชัดเจนขนาดไหน

โอ้ย ชีวิตเราวางไว้ต่ำมากเลย (หัวเราะ) อยากจะไปเที่ยวเมืองนอก อยากจะไปเที่ยวญี่ปุ่น มีความฝันแค่นี้เลยแต่พอมีลูกสาวแล้วเปลี่ยนสุดๆ เราอยากจะมีชีวิตสงบสุข เรารู้ว่าตัวเองต้องการอะไรไม่ต้องการอะไร ตอนนี้เราไม่ได้อยากจะมีเพื่อนเยอะๆ หรือมีปัญหามากมาย เราอยากอยู่กันแค่วงเล็กๆ รักกัน หวังดีกัน ใช้ชีวิตเรียบง่าย เช้าไปส่งลูกเสร็จกลับมาทำงาน บ่ายง่วงๆ ก็สั่งขนมมากิน เย็นก็วาดรูป เงินทองมีพอที่จะซัพพอร์ตไม่เดือดร้อนใคร จบ แค่นี้แหละ

ลูกสาวมีผลต่อการทำงานของคุณยังไงบ้าง

มีสุดๆ คือตัวละคร LOOOK เราเจตนาให้เป็นเด็ก เราเลยยิ่งรู้ว่ามันไม่เหมือนที่เราเคยคิด พฤติกรรมบางมุมของเด็กที่เราคิดว่าเขาไม่คิด จริงๆ เขาคิดนะเว้ย เด็กไม่ใช่ผ้าขาว อันนี้เราคอนเฟิร์มเลย เพราะทุกคนมันมี Software OS ติดตั้งมาตั้งแต่ตอนเกิด สิ่งที่เขาดู สิ่งที่เขาชอบ บทสนทนาของเขามันทำให้เราเปลี่ยนไป พอลูกเราโตขึ้นความสัมพันธ์เปลี่ยน มุมมองเปลี่ยน งานเราก็จะเปลี่ยนไปอีก

ย้อนกลับไปตั้งแต่เริ่มวาดรูปจริงจังจนถึงตอนนี้ คิดว่าลายเส้นของตัวเองเปลี่ยนไปไหม

ลายเส้นซอฟต์ลงเยอะเลย เพราะเมื่อก่อนงานเราจะตัดเส้นหนักๆ สีแรงๆ เข้มๆ พอช่วงโควิดงานก็อยู่ในบ้านเต็มไปหมด แล้วเราก็คงไม่อยากอยู่ในบ้านที่บรรยากาศอึดอัด พอเราใช้สีที่มันหนักๆ เราก็รู้สึกแบบ เหนื่อยว่ะ อยากจะอยู่ในบรรยากาศชิลๆ สบายๆ เห็นแล้วรื่นตาบ้าง พอมีลูกอีกก็หนักเลย สีจะพาสเทลอยู่แล้ว เพราะลูกก็มีอิทธิพลกับเรา เวลาเขาทำอะไรเราก็ชอบดู สงสัยว่าเขาวาดตัวอะไรวะ เราก็รู้สึกสนุก เพราะมัน Pure มาก ซึ่งอันนี้มันคือสิ่งที่ขาดหายไปจากตัวเรานะ แล้วเราก็รู้สึกว่าหลังจากนี้มันก็จะค่อยๆ จางลง คิดว่ามันจะจืดกว่านี้อีก

แล้วในแง่ของตัวตนล่ะ

โคตรเปลี่ยน แต่ก่อนเราจะเป็นคนที่ชอบทำอะไรที่มันอิมแพกต์แรงๆ น่าจะเป็นรสนิยมแบบวัยรุ่นแหละ ชอบแบบฟังเพลงแรงๆ ชอบทำอะไรชัดๆ พอช่วงโควิดมันก็มาเปลี่ยนพฤติกรรมเรา ไม่ค่อยอยากออกไปข้างนอกแล้วรู้สึกอยากสงบ พอมันมีเวลาคิดเยอะขึ้นก็เลยมีเวลาตกตะกอนมากขึ้น เมื่อก่อนตอนเราเด็กกว่านี้อาจจะรู้สึกว่าเราอยากจะเป็นอันดับต้นๆ ของวงการศิลปะ หรืออยากจะสำเร็จในอาชีพแบบมากๆ แต่พอเวลาผ่านไปเราก็พอใจกับความพยายามของตัวเอง กลายเป็นคนพอใจง่าย แค่มีคนที่เข้าใจในสิ่งที่เราต้องการจะสื่อก็รู้สึกโอเค สเต็ปต่อไปเราก็ตั้งใจว่าจะทำงานด้วยความสงบสุข มีใจที่นิ่งสงบ ทำงานด้วยความอิ่มเอม ไม่ต้องพิสูจน์อะไรให้ใครมาชอบ ดูแก่ไหม (หัวเราะ) 

ตอนนี้เราไม่ได้คาดหวังว่าต้องไปไกลแค่ไหน เมื่อก่อนเราจะไม่ใช่แบบนี้เลย เราจะมีความอยากมาก ต้องได้ที่นี่ ต้องไปที่นั่น ซึ่งความคิดแบบนี้ก็เป็นวิธีอยู่แบบสงบสุขของเราในตอนนี้นะ

ถ้าให้เปรียบเทียบชีวิตตอนนี้เป็นเพลงหรือหนังที่ตัวเองชอบ

ก็คล้ายๆ เพลงของ Post Malone มีความเรื่อยๆ แต่ก็เพลินๆ ไม่ค่อยฟูมฟายมาก ถ้าเป็นหนังก็เป็นหนังของ Wes Anderson หรือ Woody Allen ที่มีความเรื่อยๆ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ต้องเป็นแบบ Marvel หรือ Fast & Furious อะไรแบบนี้เลย แต่ตอนนี้ไม่เอาแล้ว เหนื่อย แต่เราก็ไม่รู้อนาคต อาจจะเปลี่ยนไปอีกก็ได้

ในแง่ของการทำงาน มีอะไรที่คุณอยากลองแต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำอีกไหม

เกม เพราะเราชอบเล่นเกมไง (หัวเราะ) อยากทำเกมแบบ Final Fantasy ที่มีเนื้อเรื่อง ต้องค้นหาเก็บเลเวล มีพรรคพวก เราจะได้ดีไซน์โลกของมัน เกมมือถือก็ได้นะ ถ้ามีใครอ่านแล้วอยากทำเกมโทรมาเลย เราโคตรอยากทำ ลูกค้าเข้าได้ครับ (หัวเราะ)

นิทรรศการ LOST IN PARADISE จัดแสดงระหว่างวันที่ 20 พฤษภาคม – 25 มิถุนายน 2566 ที่ RCB Galleria 1 ชั้น 2 River City Bangkok

The post หลงไปในดินแดนมายาคติของ Benzilla ศิลปินที่เชื่อว่าโลกหมุนตามวัตถุที่ถูกทำให้นิยม appeared first on a day magazine.

หอศิลป พีระศรี เกิดขึ้นจากเจตนารมณ์และวิสัยทัศน์ของศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี โดยในยุคที่ประเทศไทยยังขาดการส่งเสริมศิลปะ และขาดสถานที่จัดแสดงผลงานศิลปะที่เรียกว่าหอศิลป์ ศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี ได้ริเริ่มโครงการหอศิลป์ เพื่อให้เป็นสถาบันที่มีหน้าที่ในการขับเคลื่อนสังคมและศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย แต่ท่านก็ถึงแก่กรรมก่อนที่จะได้มีการสร้างหอศิลป์ 

อย่างไรก็ตาม โครงการได้มีการสานต่อโดยกลุ่มผู้อุปถัมภ์และรักศิลปะ ร่วมจัดตั้ง ‘มูลนิธิหอศิลป พีระศรี’ เพื่อระดมทุนและก่อสร้างศูนย์รวมศิลปะสมัยใหม่ขึ้นมา และเป็นอนุสรณ์ให้แก่ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี โดยเปิดดำเนินการในปี พ.ศ. 2517 จนถึงปี พ.ศ. 2531

นับว่าเป็นสถาบันที่มีการนำเสนอนิทรรศการและกิจกรรมทางศิลปะแห่งแรกของประเทศไทย โดยตลอดระยะเวลา 14 ปี ที่ดำเนินงาน ได้จัดแสดงนิทรรศการศิลปะ รวมไปถึงละครเวที ภาพยนตร์ ดนตรี และการแสดงอื่นๆ อย่างต่อเนื่องเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่นิทรรศการศิลปะรูปแบบขนบไปจนถึงรูปแบบใหม่ล้ำสมัยของศิลปินระดับโลกและศิลปินไทย ทั้งที่เป็นศิลปินอาวุโสไปจนถึงศิลปินรุ่นใหม่ในขณะนั้น จนทำให้พื้นที่แห่งนี้มีความหมายเป็นอย่างยิ่งในฐานะหอศิลป์ของสาธารณชนแห่งแรก งานต่างๆ ที่จัดขึ้นที่ หอศิลป พีระศรี สะท้อนสภาวะของสังคมไทยในขณะนั้น และสร้างแนวทางความต่อเนื่องของศิลปะที่สืบทอดจนมาถึงปัจจุบัน 

ทั้งนี้นิทรรศการจัดขึ้นเพื่อตระหนักถึงความสำคัญของ หอศิลป พีระศรี และสร้างความสนใจศึกษาถึงการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ของหอศิลป พีระศรี ผ่านนิทรรศการจดหมายเหตุและผลงานศิลปะ เพื่อเป็นฐานความรู้และเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญที่ควรค่าแก่การเรียนรู้ ต่อยอด และเผยแพร่สู่สาธารณชนในวงกว้าง

นิทรรศการ ‘ศิลปะ-ไทย-เวลา’ เยือนย้อนหลังหอศิลป พีระศรี – โครงการ 100 ปี คอร์ราโด เฟโรชี (ศิลป พีระศรี) ถึงสยาม จัดแสดงระหว่างวันที่ 9 พฤษภาคม – 20 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ณ ห้องนิทรรศการหลัก ชั้น 8 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร จัดโดย หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ร่วมกับ มูลนิธิหอศิลป พีระศรี และ มหาวิทยาลัยศิลปากร

หัวหน้าทีมภัณฑารักษ์: ฉัตรวิชัย พรหมทัตตเวที ทีมภัณฑารักษ์: นำทอง แซ่ตั้ง, ไพศาล ธีรพงศ์วิษณุพร, สิทธิธรรม โรหิตะสุข และ ณรงค์ศักดิ์ นิลเขต

The post นั่งไทม์แมชชีนดูงานศิลปะไทยในประวัติศาสตร์ กับนิทรรศการ ‘ศิลปะ-ไทย-เวลา’ เยือนย้อนหลังหอศิลป พีระศรี appeared first on a day magazine.

เอเจนซีศิลปะแห่งนี้ที่เกิดจากการวมกันของผู้ก่อตั้งสามคนที่มาจากวงการความคิดสร้างสรรค์หลากหลายแขนง คนแรกคือ ‘ยอร์ช–มงคล รัตนภักดี’ หรือที่รู้จักในชื่อ NEV3R หนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงในวงการสตรีทอาร์ตไทย คนต่อมาคือ ‘พลอย–ชัญญา มูรามัสสึ’ ผู้มีประสบการณ์ด้านการตลาด แบรนดิ้ง และแฟชั่น และคนสุดท้ายคือ ‘อาเธอร์–กมลกร รักษ์อาจ’ ผู้มีประสบการณ์ด้านการจัดการสื่อบันเทิงเข้ามาเสริมทัพ 

“เราอยากจะทำโปรเจกต์ที่ไม่จำเป็นต้องอยู่แค่กับแกลเลอรีหรือมิวเซียมเท่านั้น เราอยากจะสร้างสเปซใหม่ๆ ที่เหมาะกับงานแล้วก็สนุกได้พร้อมๆ กันได้ด้วย” อาเธอร์เอ่ยประโยคนี้ระหว่างเรานั่งคุยกัน ซึ่งเป็นสัญญาณสำคัญที่ทำให้พวกเขาทั้งสามลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่างที่ทำให้ศิลปะไม่ถูกตีกรอบแค่การแสดงงานเพียงอย่างเดียว

เมื่อผู้คนพร้อม แบรนด์พร้อม และพวกเขาทั้งสามพร้อม จึงลุกขึ้นมาก่อตั้งเอเจนซีศิลปะที่รวบรวมตัวละครต่างๆ ในอุตสาหกรรมอาร์ตคัลเจอร์มาอยู่ในงานเดียว ไม่ว่าจะเป็นแฟชั่น ดนตรี อาหาร ศิลปินหน้าใหม่ ด้วยความหวังว่าจะช่วยยกระดับวงการศิลปะในบ้านเราให้ไปไกลถึงระดับโลก

จุดเริ่มต้นเกิดขึ้นได้ยังไง

พลอย: เรากับพี่ยอร์ชรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่พี่ยอร์ชเป็นศิลปินอยู่แล้ว เราก็ไปช่วยเป็นเมเนเจอร์ให้ในตอนแรก พอมาเจออาเธอร์ก็มีไอเดียชวนมาทำ Art Agency กัน จุดเริ่มต้นก็เกิดขึ้นในวงปาร์ตี้นี่แหละ (หัวเราะ)

ยอร์ช: เปิดเรื่องมากำลังดีๆ อยู่แล้ว ไปบอกความจริงเขาทำไมเนี่ย (หัวเราะ)

พลอย: เราแค่จะบอกว่าทุกอย่างในวงเหล้ามันเกิดขึ้นได้ หลังจากที่คุยกันพวกเราก็เริ่มทำโปรเจกต์นี้กัน บังเอิญว่าในตอนนั้นโชคดีมีผู้ใหญ่สนับสนุนก็ได้งานมา ช่วงปีแรกๆ ด้วยความที่ยังมีงานอื่นที่ทำกันอยู่แล้ว เลยไม่ได้โฟกัสกันแบบจริงจังมาก จนปีที่แล้วเราย้ายไปที่ญี่ปุ่นก็รู้สึกว่าต้องจริงจังกว่านี้ก็เริ่มหางานรับงานหลากหลายมากขึ้น และมีลูกค้าติดต่อเข้ามามากขึ้น 

อาเธอร์: ซึ่งจริงๆ แล้วที่ตั้งชื่อว่า Bridge Art Agency เพราะพวกเราอยากจะเป็นเหมือน Bridge ที่เชื่อมระหว่างศิลปะกับผู้คน เราไม่อยากให้ศิลปะมันเป็นเรื่องที่ไกลตัวเกินไป อยากให้ศิลปะเป็นสะพานที่สามารถข้ามไปสู่ดนตรี แฟชั่น อาหาร หรือเรื่องอื่นๆ ได้ทุกอย่าง ไม่จำเป็นจะต้องเป็นแค่ Fine Art อย่างเดียว ซึ่งมันต้องเริ่มต้นจากตัวเรา เพื่อน คนที่เราชอบ ถ้าอนาคตเราแข็งแรงมากพอก็จะเชื่อมคนที่ไกลมากขึ้น เราเป็นกลุ่มคนเล็กๆ ที่อยากมีคอมมูนิตี้เพื่อนพี่น้องมาพบปะกัน มาสนุกด้วยกัน ก็เลยเกิดชื่อ Bridge ขึ้นมาเป็นสะพานเชื่อมคนที่รักกัน

ปกติเวลาพูดถึงนิทรรศการศิลปะคนก็จะนึกถึงแกลเลอรีกันมากกว่า แต่ทำไมคุณถึงเลือกที่จะทำเป็นเอเจนซี 

อาเธอร์: ช่วงที่พี่พลอยไปเป็นเมเนเจอร์ให้พี่ยอร์ช เราก็เห็นโอกาสว่าควรทำเป็นอาร์ตเอเจนซี เพราะว่าเราไม่ได้อยากยึดติดกับคำว่าแกลเลอรี ปกติเวลาทำงานเราจะเห็นว่าศิลปินส่วนใหญ่ก็จะเป็นอาร์ตแกลเลอรี แบบ Residency แต่เราอยากจะทำโปรเจกต์ที่ไม่จำเป็นต้องอยู่แค่กับแกลเลอรีหรือมิวเซียมเท่านั้น เราอยากจะสร้างพื้นที่ใหม่ๆ ที่เหมาะกับงานแล้วก็สนุกได้พร้อมๆ กันได้ด้วย เรารู้สึกว่าพี่ยอร์ชเป็นคนทำงานที่มีคาแรกเตอร์ และนิทรรศการของพี่ยอร์ชเองก็ไม่ค่อยได้เข้าไปแสดงในแกลเลอรีอยู่แล้ว ก็เลยมองในมุมของเอเจนซี เพราะวิธีการทำงานมันจะกว้างกว่า ไม่จำเป็นจะต้องยึดติดแค่แสดงงานอย่างเดียว อีกอย่างคืออาร์ตเอเจนซีในไทยก็ยังไม่มี ถ้าอย่างนั้นเราก็ลองทำดูแล้วกัน

ยอร์ช: แต่ต้องบอกก่อนว่าเราก็ไม่ได้แอนตี้แกลเลอรีนะ แค่เราไม่อยากตีกรอบให้ตัวเองว่าเราจะต้องอยู่ที่ไหนมากกว่า เราต้องดูว่างานไหนเหมาะกับอะไรมันจะได้สนุก อีกอย่างคือวิธีการมองศิลปินของเรากับคนของแกลเลอรีนั้นก็มีมุมมองที่แตกต่างกันด้วย

ที่ว่าแตกต่างกันนั้นคืออะไร 

ยอร์ช: เราจะมองศิลปินก่อนแล้วค่อยดูสถานที่ สมมติว่ามีแกลเลอรีแห่งหนึ่งเป็นห้องสี่เหลี่ยม เรารู้สึกว่าต่อให้เปลี่ยนศิลปินไปแล้วหลายๆ คนก็ยังเป็นห้องสี่เหลี่ยมเหมือนเดิม ต่อให้ทำหรือสร้างอะไรใหม่มันก็ยังยากที่จะปรับเปลี่ยน แต่ถ้าเป็นสถานที่ที่ศิลปินชอบ เราสามารถเล่นอะไรก็ได้ ต่อให้จะจัดแค่ไม่กี่วันมันก็ยัง happening ในมุมมองของเขา และมุมมองของคนจัดก็ทำให้เราสนุกไปด้วย 

อาเธอร์: เรารู้สึกว่าอาร์ตสเปซคือที่ไหนก็ได้ เราเคยไปจัดในสวนสัตว์ที่เขาใหญ่ แล้วก็มีงานที่เอาห้องร้างๆ ห้องหนึ่งมาจัดเป็นนิทรรศการจริงจัง เอางานอาร์ตมาตั้ง มีดีเจเปิดเพลง มันก็กลายเป็นนิทรรศการที่แตกต่างจากคนอื่น หรือนิทรรศการยานที่เพิ่งจัดไป ตอนแรกคุยกับแกลเลอรีไว้ แต่พอคุยเสร็จเขาก็หายไป ไม่คอนเฟิร์มเราสักที สุดท้ายก็เลยมาจบที่โครงการ 515Victory ก็รู้สึกว่าเราก็โชคดีกับเรื่องสเปซมากเหมือนกัน เรามักจะมาเจอที่ๆ ไม่เคยคิดว่าจะได้ แล้วก็ดีมากเหมาะกับงานเรานาทีสุดท้ายตลอดเลย

ยอร์ช: ตั้งแต่ทำนิทรรศการมาทำให้เรารู้ว่าถึงจะเปิดนิทรรศการไป 2 อาทิตย์ยังไงมันก็ขายได้วันแรกกับวันสุดท้ายอยู่ดี ดังนั้นเรามีภาพเดียวกันกับศิลปินว่าวันแรกมันต้องทำให้ดีไปเลย แสดงแค่ 7-10 วันพอ เพราะวันที่เหลือมันก็เงียบ เราก็ไม่ได้อยากให้จัด 3 เดือนแล้วศิลปินมาได้บ้างไม่ได้บ้าง คนที่มาดูเขาก็ไม่ได้อะไร เรารู้สึกว่าการมาแล้วได้เจอศิลปิน ได้พูดคุยกันแบบนี้มันดีกว่า เพราะมันเป็นโมเมนต์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ

คิดว่าอะไรทำให้คนที่เคยมางานแล้วอยากกลับมาอีก

อาเธอร์: สิ่งเดียวที่เราเห็นเวลาจัดนิทรรศการทุกครั้งคือคนเมาแล้วไม่ยอมกลับบ้านกันเพราะสนุก มันคือปาร์ตี้ที่เราจะมอบให้ตอนจบนี่แหละ คอมมูนิตี้สำหรับเราไม่ใช่แค่ตัวศิลปินนะแต่มันคือทุกอย่างเลย ไม่ว่าจะเป็นแสงสี ดีเจ อาหาร ผู้คน ก็เป็นคอมมูนิตี้ด้วยกันหมด อย่างการเลือกเพลงคือเรื่องสำคัญมากสำหรับพี่ยอร์ช เราต้องเลือกเพลง เลือกดีเจที่เหมาะกับนิทรรศการนั้นด้วย รวมไปถึงเรื่องอาหารเราก็ใส่ใจมาก เพราะอาร์ตสามารถเปลี่ยนไปเป็นของกินได้ เราก็เลยทำเป็น Ceremony Chocolate ซึ่งแบรนด์นี้ก็เป็นสายอาร์ตอยู่แล้ว เราคิดว่าอาร์ตไม่จำเป็นต้องอยู่บนแคนวาสอย่างเดียว แต่มันสามารถอยู่ในสิ่งที่เรากิน ดนตรีที่เราฟังได้หมดเลย

ยอร์ช: เราถึงบอกว่าคุณต้องอยู่ให้จบงาน เพราะว่าคุณจะได้ไปครบทุกรสชาติเลย คนที่มางานพวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของงานที่เราจัด เพราะฉะนั้นพอคนมาแล้วสนุก อันนั้นคือสิ่งที่มันถูกต้องแล้ว หลายๆ คนที่มาจอยกันก็เป็นคนที่เรารู้จักอยู่แล้ว ทั้งดีเจ ทีมเครื่องเสียงก็เป็นน้องที่เราทำงานมาด้วยกัน แล้วพอจบงานก็เหมือนเราได้เที่ยวตอนทำงานด้วย แม่งโคตรดี อยู่ดีๆ กูก็มีปาร์ตี้ตอนจบ คนมันจะจำงานนี้ได้ตอนจบนี่แหละ คุณลองอยู่ให้ถึงตอนจบแล้วคุณจะรู้ว่ามันสนุกจริง คุณต้องลองเปิดใจ

อาเธอร์: อย่าใช้คำว่าเชิญชวน เรียกท้าทายเลยแหละ (หัวเราะ)

ทั้งสามคนชอบศิลปะก็จริงแต่ความถนัดไม่เหมือนกันเลย แบบนี้เวลาทำงานแบ่งหน้าที่กันยังไงบ้าง 

อาเธอร์: พี่ยอร์ชเป็นศิลปินแล้วก็เป็นคิวเรเตอร์หลักของงาน พี่พลอยก็จะดูพาร์ตที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจทั้งหมด ส่วนเราก็จะดูฝั่งครีเอทีฟ แล้วก็จะมีช่วยพี่ยอร์ช curate ด้วย แต่จริงๆ เราก็ไม่ได้แบ่งขนาดนั้น เพราะพวกเราก็จะแชร์ความเห็นกันตลอด หน้าที่จึงแบ่งแยกชัดเจนแต่ความรับชอบร่วมกัน ถ้าเปรียบเป็นการทำหนังเรื่องหนึ่ง พวกเราก็คือ Executive Producers

ยอร์ช: เรามีชื่อเรื่องก็โยนให้อาเธอร์บอกว่าอยากทำเรื่องนี้ อาเธอร์คิดว่ามันน่าจะเป็นมู้ดแบบไหน หน้าที่พลอยก็ไปดูงบว่าเกินไหม ถ้าเกินก็ไม่ได้ทำ ถ้ามีสปอนเซอร์เยอะก็มีโปรดักชันใหญ่หน่อย แต่ทุกอย่างก็อยู่ภายใต้การพูดคุยร่วมกัน

การปรับจูนวิธีคิดเพื่อทำงานร่วมกันจำเป็นต้องอาศัยเรื่องอะไรบ้าง 

ยอร์ช: อุปสรรคสำหรับเราคือสองคนนี้นี่แหละ เพราะแม่งขัดกูตลอด (หัวเราะ) คือพอเราคิดเสร็จแล้วอธิบายเป็นแบบนี้ๆ นะ แล้วเราก็ค่อยสโคปมา สองคนนี้ก็ขัดผมอีกแล้ว มึงก็อย่าเพิ่งดิ ให้กูพูดก่อน อย่าเพิ่งรีบตัดบทขนาดนั้น จินตนาการกำลังพลุ่งพล่านเลย แต่พอพลอยบอกเรามีเงินแค่เท่านี้นะพี่ยอร์ช โถ่ อดเลย (หัวเราะ) 

อาเธอร์: นี่ระบายความในใจเหรอ (หัวเราะ)

ยอร์ช: แต่การที่เราทำตามใจตัวเอง มันไม่มีอะไรยากอยู่แล้ว ข้อจำกัดน้อยมาก ตอนนี้ที่มันสนุกยังไม่เต็มที่เพราะว่าเงินไม่พอ ที่ทำมานี่คือจ่ายกันเองหมดนะ ไม่มีสปอนเซอร์เลย สปอนเซอร์เขาคงคิดในใจว่ามึงช่วยบอกเร็วหน่อยได้ไหม เพราะเราจะทำอะไรแบบ Last Minute ตลอด เราใช้เวลาคิดกันนาน พอจะทำก็ทำเลย ซึ่งทำแบบนี้มันไม่ได้เพราะต้องมีระยะเวลาให้ลูกค้าด้วย แต่ก็โชคดีที่เรายังมีเพื่อนพ้องคอยซัพพอร์ตกันตลอด

พลอย: สำหรับเราไม่ได้รู้สึกว่ามันยากเลย เพราะเราไม่ได้คาดหวังว่ามันจะไปทางไหนตั้งแต่แรก เราแค่รู้สึกว่าจะตั้งใจทำให้มันสนุกที่สุด อะไรที่ชอบเราก็จะทำ พออยากทำมันก็ไม่รู้สึกว่ายาก เราไม่ได้ถึงขั้นแบบต้องวิ่งหาลูกค้าหรือตามใจลูกค้าทุกอย่าง แต่ในช่วงปีแรกๆ ด้วยความที่พวกเราก็ยังมีงานอื่นที่ทำกันอยู่แล้ว ก็เลยไม่ได้จริงจังมาก บังเอิญว่าในตอนแรกโชคดีมีผู้ใหญ่สนับสนุนก็ได้งานมา จนปีที่แล้วเราย้ายไปญี่ปุ่นก็รู้สึกว่าต้องจริงจังกว่านี้ ก็เริ่มหางานรับงานหลากหลายมากขึ้น มีลูกค้าติดต่อมากขึ้น พอฟีดแบ็กดีเรื่อยๆ เราก็อยากทำให้มันดี ไม่ได้อยากให้เป็นแค่งานเสริม ตอนนี้พวกเราก็โฟกัสงานนี้เป็นหลักเลย

ส่วนใหญ่งานที่คุณจัดจะมีแต่ศิลปินรุ่นใหม่ คุณมีวิธีเลือกผลงานมาแสดงอย่างไร

ยอร์ช: พาร์ตการเลือกศิลปินมาแสดงงานส่วนมากเราจะเจอเอง เช่น เรานั่งคุยกับคนหนึ่งแล้วรู้ว่าเขาวาดรูป เราก็ขอดูงาน ถ้าครั้งหน้ามีโปรเจกต์เราก็ชวนเขามาทำ ซึ่งเมื่อก่อนปกติเวลาเราไปเที่ยวมันไม่มีใครอยากคุยเรื่องการทำงานหรอก เราก็คงไม่ไปนั่งกินแล้วบอกว่ากูวาดรูปอยู่ คือเราก็คุยกันเรื่องไร้สาระทั่วไป แต่พอเราทำ Bridge Art Agency กลายเป็นว่าเรานั่งคุยเรื่องวาดรูปเยอะมาก ซึ่งเราก็คิดกับตัวเองนะว่ากูคุยเรื่องนี้เยอะเกินไปเปล่าวะ แต่บางคนเขาก็ไม่เคยคุยเรื่องแบบนี้ก็ทำให้มีโอกาสคุยกันมากขึ้น 

อีกส่วนคือเราได้เจอศิลปินตอนทำนิทรรศการด้วย เพราะพอได้อยู่ในพื้นที่ศิลปะ เขาจะกล้าพูดกับเราในเรื่องที่ไม่กล้าพูดกับใคร ก็เลยกลายเป็นพื้นที่ที่เรารู้สึกว่ามันสนุกดี พอเรามีพื้นที่แบบนี้ให้คนที่ชอบแบบเดียวกันได้คุยกัน มันก็กลายเป็นคอมมูนิตี้โดยไม่รู้ตัว

อาเธอร์: มันคือไลฟ์สไตล์ของพวกเราทั้งสามคน 

พลอย: ซึ่งในพาร์ตของ Business Plan เราจะมีสองข้อง่ายๆ คือ Exhibition กับ Non-exhibition พาร์ต Exhibition คือเราจะจัดนิทรรศการให้กับศิลปิน พี่ยอร์ชก็จะเป็นคน curate เอง หรืออีกกรณีคือมีคนสนใจอยากให้เราไป curate ให้ศิลปินของเขา ส่วนพาร์ต Non-exhibition คือการที่มีองค์กรหนึ่งอยากให้เราหาศิลปินมาทำผลงานให้เขา พอเราตีโจทย์คอนเซ็ปต์เสร็จแล้วพี่ยอร์ชก็จะ curate ให้ศิลปินมาทำ หรือการที่มีแบรนด์หนึ่งอยากให้ศิลปินมาดีไซน์โปรดักต์ เราก็มีหน้าที่ไปหาศิลปินให้มันเหมาะกับแบรนดิ้งของเขา

เมื่อก่อนศิลปินมักจะนิยมจัดนิทรรศการเดี่ยวของตัวเอง แต่ตอนนี้มีนิทรรศการศิลปินรวมกลุ่มกันเยอะมาก ในฐานะที่ทำงานอยู่ในแวดวงอาร์ตคัลเจอร์ คุณคิดว่าเพราะอะไร

อาเธอร์: การที่เราทำอะไรคนเดียวมันก็สนุกประมาณหนึ่ง แต่ถ้ามีคนที่เราสนใจแล้วไปสร้างสรรค์งานด้วยกันมันสนุกกว่าเยอะ แล้วตอนนี้สิ่งที่เราทำมันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่ามีคนที่อยากมาทำงานด้วยกับเรา ไม่ว่าจะเป็นตัวศิลปินหรือลูกค้าเองก็ตาม พอเราเชื่อมระหว่างศิลปะกับผู้คนแล้วเราก็อยากสร้างคอมมูนิตี้ในแบบที่มีอาร์ตเป็นพื้นฐาน เพราะอาร์ตคือคัลเจอร์ ถ้าอาร์ตบ้านเราแข็งแรงมันก็สามารถสร้างอะไรใหม่ๆ ได้ 

สิ่งหนึ่งที่พี่ยอร์ชตั้งใจที่จะทำคือการสนับสนุนศิลปินใหม่ สิ่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราทำนิทรรศการจริงจัง อย่างงานแรกของเราก็คือนิทรรศการ My Way ซึ่งจริงๆ เป็นนิทรรศการเดี่ยวของพี่ยอร์ช แต่พี่ยอร์ชก็เห็นว่ามันมีศิลปินคนหนึ่งที่น่าสนใจคือน้องแม็กซ์ ก็เลยไปชวนมาทำด้วยกัน มันคือการหาคนใหม่ๆ ที่น่าสนใจ เพราะจริงๆ แล้วตัวแม็กซ์เองก็ไม่ได้เป็นศิลปิน

ยอร์ช: เราไม่ได้ชวนมาเป็น Guest ให้เรานะ แต่เราชวนมาร่วมแสดงด้วยกันเลย หลังจากนั้นถ้าเขายังสนุกกับสิ่งที่ทำอยู่เราก็ซัพพอร์ต เรารู้สึกแฮปปี้ที่เราได้เห็นสิ่งนี้ บางคนไม่จำเป็นต้องมีชื่อเสียงหรือต้องวาดรูปเก่งมาก แค่เขาชอบในสิ่งที่เขาทำเราก็อยากจะทำงานด้วย เรารู้สึกว่าถ้าได้ร่วมงานกันมันน่าจะเกิดอะไรใหม่ๆ 

บางทีการอยู่คนเดียวก็อาจจะไม่มั่นใจ แต่ถ้ามีเพื่อนที่ไม่มั่นใจสามสี่คนมาอยู่ด้วยกัน มันก็จะมีความมั่นใจโดยไม่รู้ตัว การทำคนเดียว โซโล่เดี่ยวมันยากนะ มันต้องเวลา ต้องอยู่กับตัวเองสักพักหนึ่งเลย แต่พอเป็นงานกลุ่มมันเหมือนเขาคิดแล้วเขาได้ทำเลย พองานกลุ่มจำนวนหนึ่งมันก็จะแข็งแรงพอที่จะทำงานโซโล่ในอนาคตด้วย

พลอย: เรามองว่างานกลุ่มมันเป็นอีเวนต์เปิดตัว แนะนำให้คนเข้ามาทำความรู้จักศิลปินแต่ละคน

ยอร์ช: เหมือนวงดนตรีออกมาเป็นกลุ่ม สุดท้ายก็แยกออกมาเป็นศิลปินเดี่ยว มันต้องสร้างให้เห็นภาพรวมก่อนว่ามีคนไหนทำอะไรบ้าง แนะนำตัวพร้อมกัน แล้วคุณเลือกที่จะทำงานกับใครก็ได้ หรือคนไหนจะออกมาโซโล่เดี่ยวก็ได้ ทำงานกลุ่มมันก็ไม่เขิน ไม่เหงาด้วย

อาเธอร์: อีกหนึ่งอย่างที่ Bridge Art Agency ทำ เราเหมือนเป็นหน้าต่างทำให้คนเห็นงานของพวกเขามากขึ้น กลับมาที่ศิลปินหน้าใหม่ พอเค้าเห็นเพื่อนในวัยเดียวกันสร้างงานขึ้นมา ก็จะรู้สึกว่ากูก็สามารถทำได้ ลองโชว์ดูซิ กล้าที่จะแสดงออกและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น 

ยอร์ช: อย่างแก๊งเชียงใหม่เขาก็มีกลุ่มชัดเจน เป็นเด็กรุ่นใหม่ที่งานโคตรมัน เรายังอยากไปทำงานกับเขา ตอนนี้ก็เป็นยุคของพวกเขาแล้วเหมือนกัน เราชอบที่ได้ทำงานกับคนใหม่ๆ เป็นการแลกเปลี่ยน คอมมูนิตี้มันก็ใหญ่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จริงๆ Bridge Art Agency ก็เพิ่งมีได้ไม่กี่ปี ช่วงแรกเริ่มมีอุปสรรคเยอะไหม

อาเธอร์: ถ้ามีความสนุกกับความสุขที่เราได้ทำงานก็ถือว่าประสบความสำเร็จ 

ยอร์ช: แต่ถ้าจะให้ประสบความสำเร็จจริงๆ ต้องมีสปอนเซอร์ที่ให้เงินเรามาทำ นั่นก็คือประสบความสำเร็จแน่

อาเธอร์: ความตั้งใจที่เราอยากจะมีโปรเจกต์ที่เราสามารถซัพพอร์ตน้องศิลปินได้มากขึ้น ซึ่งมันก็ต้องใช้เวลา คือตอนนี้มันเป็นสเต็ปแรกๆ ถ้าพูดในเชิงของ Art Market เองเราก็ใหม่มาก 

ยอร์ช: เราแค่มองว่าถ้าใช้คำนั้นมันจะมองในแง่การทำงานจะง่ายขึ้น แต่ถ้าถามส่วนตัวเราทั้งสามคนยังไม่ได้ถึงขนาดเอเจนซี เราเป็นเหมือนแค่การทำงานร่วมกันกับเพื่อน กับศิลปิน เราเริ่มจากการทำงานเล็กๆ ก่อน ทุกวันนี้มันก็ยังเป็นการทำงานแบบเล็กๆอยู่ เพียงแต่เรามีคนซัพพอร์ต มีลูกค้า มีคนเข้าใจการทำงานเรามากขึ้น มันก็เลยค่อยๆ ขยายออกไป

อาเธอร์: เราเพิ่งเริ่ม เพิ่งหัดเดิน เราอาจจะเดินได้ไม่แข็งแรงแต่เราเต้นเก่ง 

ยอร์ช: วิ่งแล้วเดี๋ยวล้มไม่เอาดีกว่า เต้นดีกว่า เต้นสนุกกว่า (หัวเราะ)

ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา เรารู้สึกว่าคนไทยไปดูงานอาร์ตเยอะขึ้นกว่าเดิมมาก สำหรับคนจัดงานรู้สึกยังไงบ้าง

พลอย: เรารู้สึกว่าคนไทยบางคนยังไม่เข้าใจอาร์ตขนาดนั้น เราขอพูดในการจัดงานว่าเวลาไปดูศิลปะอย่าจับ อย่าพิง คือเราแฮปปี้นะที่มีคนเดินนิทรรศการเยอะขึ้น เพียงแต่ว่าต้องเรียนรู้มากขึ้นในเรื่องของ Manner ในการดูอาร์ต เราอยากให้ Appreciate อาร์ตมากขึ้น ไม่ใช่แค่รู้สึกว่าสวยจัง คนถ่ายลงไอจีฉันจะต้องไปถ่ายบ้าง 

อาเธอร์: เราก็หวังว่าอนาคตคนที่เข้ามาดูนิทรรศการ เขาจะมาโดยที่อยากรู้จักว่าศิลปินคนนี้คือใคร ทำงานอะไรมาก่อน ไม่อยากให้มันเป็นแค่เทรนด์ อยากให้มันอยู่กับเราไปนานๆ แล้วก็ดีขึ้นเรื่อยๆ พอมันมีอาร์ตที่ดีแล้วมันก็ค่อยๆ ปลูกฝังความเข้าใจวัฒนธรรมการดูงานศิลปะด้วย

เราอยากให้มีคนสนใจอาร์ตเยอะๆ เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นก็อยากให้เขาเป็นคอลเลกเตอร์ในอนาคต สนับสนุนงานที่ตัวเองชอบ ไม่อยากให้ซื้อตามเทรนด์ อยากให้ซื้อเพราะว่าชอบงานของคนๆ นั้น ศิลปินเหล่านั้นจะได้โตไปพร้อมๆ กัน ซึ่งคนที่จะทำให้วงการอาร์ตไปต่อได้โดยที่ไม่ใช่แค่เทรนด์ เราว่าก็คือคนที่เป็นอาร์ตเลิฟเวอร์ที่จะผันตัวมาเป็นคอลเลกเตอร์นี่แหละ เป็นตัวบอกที่ว่ามันจะไปต่อได้ดี

เมื่อก่อนคนที่ทำงานศิลปะมักจะถูกมองว่าไส้แห้ง คุณคิดว่าปัจจุบันแนวคิดนี้เปลี่ยนไปบ้างไหม

ยอร์ช: ต้องย้อนไปว่าเขาเคยทำอะไรมาก่อน เราว่าทุกอาชีพมันไม่ง่าย เพียงแต่ว่าทุกคนมันจะมีจังหวะของตัวเอง เมื่อก่อนมันไม่มีอินเตอร์เน็ตไม่มีสื่อเยอะขนาดนี้ ตอนนี้มันก็มีเยอะขึ้นมาก แต่มันก็มีทั้งข้อดีและไม่ดี พอมันเยอะเกินไปก็เห็นบ่อยแล้ว งานแบบนี้เบื่อแล้ว มันก็อยู่ที่คนมอง 

สิ่งที่เราอยากบอกคือเราอยากให้คุณชอบมันจริงๆ อย่างประเทศอื่นทำไมเขาถึงใส่เสื้อผ้าแบบนี้ได้กันทั้งปีทั้งชาติ ก็เพราะเขามีคนที่ซัพพอร์ตแบรนด์นี้อยู่ มีคนที่ใช้จริง ส่วนในไทยบางทีก็มองแบบฉาบฉวย พอมันฉาบฉวยเราก็จะไม่รู้ตัวเองแล้ว คราวนี้ก็ไม่มีอะไรที่เราอยากอยู่กับมันจริงๆ เพราะเราไม่ได้ไปโฟกัสอยู่กับมัน จริงๆ เราก็ไม่เคยรู้ว่าวันหนึ่งตัวเองจะมาทำ Bridge Art Agency ได้ เพราะเราก็วาดรูปของเราอย่างเดียว อย่างที่บอกว่าอยากทำอะไรก็ทำ ถูกผิดให้คนอื่นเป็นคนบอก แต่ว่าถ้าเราทำแล้วเราสนุกก็ทำไปเถอะ

The post BRIDGE ART AGENCY เอเจนซีที่พาศิลปะมาพบปะผู้คนและดนตรี appeared first on a day magazine.

หากจะต้องเลือก 2 วงดนตรีมาจับคู่กัน สิ่งแรกที่หลายคนนึกถึงคงเป็นเคมีอะไรบางอย่างตรงกัน ขณะเดียวกันก็ยังคงต้องสามารถเติมเต็มกันและกันได้

YEW วงดนตรีอินดี้ที่มีสมาชิก 5 คน ประกอบด้วย ทิ้ว-ปรัชญ์ ปานพลอย (ร้องนำ), แดน-นรุตม์ จุฑาศานต์ (กีตาร์), พี-วรพัทธ์ การะเกตุ (กีตาร์), เจด-เจษฎา ทวีศรี (เบส), และ ทรัพย์-สหธรรม เมฆแดง (กลอง) และ LANDOKMAI วงดนตรีของสองสาว ได้แก่ อูปิม-ลานดอกไม้ ศรีป่าซาง (ร้องนำ) และ แอนท์—มนัสนันท์ กิ่งเกษม (กีตาร์) 

สองวงดนตรีอินดี้เคยฝากผลงานเพลงจนกลายเป็นไวรัลด้วยกันอย่าง ‘ลมแล้ง’ จึงเป็นส่วนผสมที่ลงตัว เพราะนอกจากจะมีสไตล์เพลงวินเทจและพื้นเพทางดนตรีจากดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดลเหมือนกันแล้ว ทั้งสองวงยังมีมุมมองต่อสิ่งต่างๆ ในแบบของตัวเอง ไม่ว่าจะหยิบเรื่องราวใดมาถ่ายทอดก็ยังคงน้ำเสียงในแบบของตัวเองอย่างมีเอกลักษณ์ 

ทั้งคู่โคจรมาเจอกันอีกครั้ง โดยเป็นหนึ่งคู่วงดนตรีที่มาคอลแลบกันในโปรเจกต์ The Converse Campus Beat จาก Converse All Stars ที่นำ 5 วงดนตรี และ 5 นักดนตรีไทย มาสร้างสรรค์ดนตรีแบบใหม่ๆ โดยร่วมมือกับศิลปินค่าย Whattheduck และเปิดโอกาสให้นิสิตนักศึกษาสาขาดนตรีไทยจากมหาวิทยาลัยต่างๆ นำผลงานศิลปินที่มีอยู่ก่อนหน้ามาแต่งเติมซาวนด์ดนตรีไทยเข้าไป ตามความเชื่อของ Converse All Stars ที่ว่าการร่วมงานกันของคนต่างสายงานสามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้ ขณะเดียวกันทุกคนล้วนได้แรงบันดาลใจจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้ว

การกลับมาเจอกันครั้งนี้จึงเหมือนกับเป็นภาคต่อของเพลง ‘ลมแล้ง’ เราชวนทั้งคู่มาพูดคุยถึงเรื่องราวเบื้องหลังของเพลง ‘หมวกเมฆสีรุ้ง’ ในเวอร์ชัน LANDOKMAI และ เพลง ‘Tsuki’ ในมุมของ YEW ไปจนถึงเส้นทางที่ไม่ได้ราบรื่นเหมือนท้องฟ้าในวันแดดจ้า แต่เป็นเหมือนวันที่พายุพัดเข้ามาเป็นระลอก ก่อนจะจากไปและทิ้งให้เมล็ดพันธุ์ค่อยๆ เติบโตขึ้นอีกครั้ง

LANDOKMAI กับการตีความ ‘หมวกเมฆสีรุ้ง’ ในมุมที่แอบเศร้า

ที่มาที่ไปของการมาคอลแลบกันระหว่าง LANDOKMAI และ YEW ครั้งนี้ 

แอนท์: เริ่มต้นเลยเราได้เข้าร่วมโปรเจกต์ของ Converse แล้วเขาให้โจทย์มาว่าให้นำผลงานของวงที่คอลแลบกัน อย่าง LANDOKMAI คอลแลบกับ YEW แล้วให้เลือก 1 เพลงของ YEW มา cover ในเวอร์ชัน LANDOKMAI โดยที่มีเงื่อนไขคือต้องใส่เครื่องดนตรีไทย 1 เครื่อง พวกเราก็เลือกเพลง ‘หมวกเมฆสีรุ้ง’ มา 

ทำไมถึงเลือกเพลงหมวกเมฆสีรุ้ง

แอนท์: น่าจะเป็นเพลงที่เราฟังแล้วพอมองภาพออกว่ามันจะออกมาเป็นยังไงด้วย คือถ้าไปเลือก ‘กังฟูบอย’ ชูปีดูปีดู คงนึกไม่ออก (หัวเราะ) แต่ว่าน่าลองนะ มันท้าทายดี

อูปิม: ความท้าทายคือเราจะทำยังไงให้เวอร์ชันของเราเป็นเวอร์ชันที่ไม่ได้ทำให้เพลงเขาแย่ลง รู้สึกว่าการเอาผลงานเพลงคนอื่นมา แล้วต่อยอดมันควรจะทำให้มันอยู่ในมาตรฐานที่อยู่ในความคาดหวังของคนฟัง แล้วก็ศิลปิน YEW ด้วย 

ดีไซน์เพลง ‘หมวกเมฆสีรุ้ง’ ไว้ว่าน่าจะเหมาะกับดนตรีไทยแบบไหน

อูปิม: ตอนแรกตั้งใจว่าจะเอาเป็นสะล้อ แต่ไปๆ มาๆ สรุปได้เป็นขิม เพราะขิมมันมีความฮาร์ป 

แอนท์: คือตอนแรกยังไม่ชัวร์ว่าเป็นขิม แต่ในโปรแกรมทำเพลงเราก็หาดนตรีที่เป็นดนตรีไทยมาก่อน แล้วลองใส่ขิมดูก่อน ปรากฏว่ามันเวิร์กมากเลย เพราะเพลงของเรามันมีฮาร์ปซ่อนอยู่ พอเป็นขิมมันดูแบบไม่ต้องทำอะไร มันลงตัวไปเลย

ทั้งสองวงพอต้องมาทำงานร่วมกันรู้สึกยังไงบ้าง

แอนท์: โห เหมือนเจอกันมาทั้งชีวิต (หัวเราะ) เราเพิ่งคุยกันว่า พักหลังนี้เราจะเจอกันบ่อยเกินไปหรือเปล่า จริงๆ แล้วพวกเรากับ YEW อยู่ในคณะเดียวกัน คือดุริยางคศิลป์ ม.มหิดล ซึ่งพี่ๆ เขาอายุมากกว่าเราแค่ปีเดียว ทำให้เวลาสมัยเรียนก็เจอกันตลอดอยู่แล้ว เป็นกลุ่มเดียวกัน แล้วก็มีเพลงลมแล้งซึ่งเป็นการร่วมงานกันครั้งแรกของ LANDOKMAI กับ YEW ต่อมาก็เป็นงานนี้ที่ได้ร่วมงานกัน 

นอกจากเรียนที่เดียวกันแล้ว มีอะไรอีกไหมที่ทั้งสองวงนี้มีเหมือนกัน

แอนท์: น่าจะเป็นเพลงที่ฟัง รู้สึกว่าทั้ง 2 วง จะมีความชอบฟังอะไรวินเทจเหมือนกันทั้งพี่ทิ้ว พี่พี แล้วแอนท์กับปิมจะชอบฟังเพลงที่มีความวินเทจ มันไม่ได้เหมือนกันเลยซะทีเดียว กลิ่นมันต่างกัน แต่ว่าน่าจะชอบอะไรเก่าๆ เหมือนกัน

พอทำเพลงของอีกฝ่ายทำให้เราได้รู้จักอีกฝ่ายมากขึ้นไหม

อูปิม: เข้าใจมุมมองของพี่ทิ้วเพลงนี้อยู่ เราเคยคุยเรื่องเนื้อเพลง ดนตรีตลอดอยู่แล้ว

แอนท์: เราเข้าใจมันมาตั้งแต่แรก แล้วนำมาต่อยอด ไม่รู้นะว่าเป็นแค่คณะเราไหม แต่เขาจะชอบนัดมาเจอกัน แล้วคุยกันว่าเขียนประมาณนี้ อัปเดตกันตลอด เลยทำให้รู้ว่าคนนี้เขียนเพลงมาจากอะไร รู้สึกแบบไหนอยู่ เพลงนี้เหมือนเขานำคำพูดของแฟนเขามาต่อยอดเป็นเพลงหมวกเมฆสีรุ้ง พอมันเข้าใจทุกอย่างแล้ว แล้วเพลงมันเลยออกมาเหมือนเล่าเรื่องหนึ่ง

เขินไหมที่ต้องร้องเพลงด้วยเนื้อเรื่องคนอื่น

อูปิม: มันเขินไหมเหรอ (ยิ้มกว้าง) มันไม่เขินค่ะ เพราะว่ามันน่ารัก แต่มันไม่เชิงว่า อุ้ย ร้องแล้วเขินจัง แต่มันจะเป็นฟีลแบบ มันอบอุ่นหัวใจจัง พี่ทิ้วเป็นคนอบอุ่นมาก โรแมนติกในแง่ความสัมพันธ์

เวลาร้องมีการตีความในแบบของเรายังไง

อูปิม: ปิมรู้สึกว่ามันจะมีท่อนหนึ่ง ท่อน verse ที่พี่ทิ้วจะร้องว่า “หลังเมฆบนนภา เป็นหยดน้ำช่างงดงาม” รู้สึกว่าท่อนนี้อยากทำคัลเลอร์ใหม่ อย่างเพลงที่ YEW ทำ มันจะเป็นคอร์ดสว่าง อบอุ่น สดใสหน่อย ปิมรู้สึกว่าจริงๆ แล้วท่อนนี้มันสามารถจะพิศวงได้นิดหน่อย ก็เลยไปเปลี่ยนคอร์ด แล้วก็เปลี่ยนวิธีการร้องใหม่ให้ดูขมขึ้นนิดหนึ่ง

คุณชอบเรื่องเศร้าในชีวิตมากเป็นพิเศษเหรอ

อูปิม: รู้ตัวอีกทีปิมกลายเป็นคนที่ชอบอะไรแบบนั้น เมโลดีสดใส แต่พูดเรื่องที่เศร้ามากๆ อยู่ หรือพูดเรื่องที่แฮปปี้มาก แต่เมโลดีเศร้า มันกลายเป็นเอกลักษณ์หนึ่งของ LANDOKMAI ก็เลยรู้สึกว่าเพลงนี้มันอบอุ่นหัวใจมากๆ อยากเพิ่มคัลเลอร์ แต้มสีอื่นเข้าไปนิดหนึ่ง แค่รู้สึกว่ารีเลตกับมันได้ดีกว่า ไม่ใช่ชีวิตเศร้ามากนะ แต่แค่การบอกเล่าเรื่องที่มันขมๆ มันรู้สึก touch มากกว่าการจะมาบอกใครสักคนว่า วันนี้มีความสุขมากเลย กับ วันนี้เจ็บหัวใจมากเลย เศร้ากับเรื่องบางอย่าง เลยรู้สึกว่าปิมพรีเซนต์ด้านนี้ออกมาได้ดีกว่า 

เนื้อเพลง LANDOKMAI ที่มักจะพูดถึงช่วงเวลาของวัยรุ่น ในวันที่พวกคุณเติบโตขึ้นเรื่องราวในเนื้อเพลงจะเปลี่ยนไปด้วยไหม

อูปิม: มันเป็นไปไม่ได้ที่คนๆ หนึ่งจะหยุดอยู่ในวัยหนึ่ง เหมือนเจ้าชายน้อย สำหรับตัวเองสัมผัสได้ถึงการเขียนเพลงของตัวเอง ช่วงเวลาเขียนเพลงคือช่วงเวลาที่เราต้องทำความเข้าใจ ความรู้สึก ความคิดตอนนั้น เราก็ต้องกลั่นกรองออกมา ก็รู้ได้เลยว่าช่วงเวลาที่โตขึ้น เราไม่สามารถกลับไปเขียนเนื้อเพลงที่ช่างฝันเหมือนแต่ก่อนได้ คือปิมก็ยังชอบความช่างฝันอยู่ แต่เหมือนเป็นความช่างฝันที่ไม่ได้ฟุ้งเฟ้อเท่าเมื่อก่อน

แอนท์: ถ้าเป็นเมื่อก่อน เพลง ‘Please be true’ มันจะมีความถ้าฉันมีเวทมนตร์ฉันจะเสกดาวพร่างพรายให้เธอ (อูปิมหัวเราะ) แล้วพอโตขึ้นมาถึงจุดหนึ่งแล้ว เวลาเขียนเพลงรักก็ไม่ได้พูดถึงอะไรที่เหมือนสมัยก่อน

มีเหตุการณ์ไหนที่เปลี่ยนให้คุณกลายเป็นคุณในวันนี้

อูปิม: สมัยเด็ก ปิมเป็นคนที่ไม่ค่อยคิดมาก ปล่อยตัวเองล่องลอยไปกับความฝันมากกว่าความจริง ฉะนั้นก็เลยไม่ค่อยได้ทุกข์ใจอะไรมาก เราไม่ค่อยเจอเรื่องที่ต้องกระแทกใจ ต้องใช้ความคิด คราวนี้พอเราได้เจอจุดเล็กๆ ที่แบบ เฮ้ย นี่คือรสชาติของความทุกข์เหรอเนี่ย กลายเป็นว่าชอบ มันดูเหมือนเราเป็นมนุษย์ขึ้นนิดหนึ่ง (หัวเราะ) อาจจะเกี่ยวไหม ที่เพลง LANDOKMAI ตอนนี้ปิมชอบที่จะพูดถึงจุดเล็กๆ ในวัยเด็กนั้น 

แอนท์: มันจะมีจุดหนึ่งที่รู้สึกว่า เราเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากอยู่ช่วงหนึ่งในชีวิต แต่พอโตมาถึงจุดหนึ่งที่ผ่านอะไรมาหลายๆ อย่างแล้วได้มองกลับไปมองตัวเองตอนนั้น รู้สึกแหยงตัวเองตอนนั้นมาก ทำไมกูมั่นใจอะไรขนาดนั้นวะ แบบว่า กูเข้าใจคนทั้งโลกได้ไงอะ พอมันผ่านความรู้สึกที่มันดาวน์มากๆ มันทำให้เข้าใจคนที่เขาเศร้ามากๆ แล้วก็เข้าใจคนที่มีความสุขมากๆ เช่นกัน พอโตขึ้น range ความเข้าใจคนอื่นมากขึ้น จากเหตุการณ์หลายๆ อย่าง 

มีเรื่องอะไรที่ถ้าย้อนกลับไป เลือกที่จะไม่ทำสิ่งนั้นไหม

อูปิม: อืม (คิดนาน) มันมีเยอะเต็มไปหมดเลย แต่สุดท้ายแล้วไม่มีอะไรที่รู้สึกอยากกลับไปแก้จริงๆ เพราะว่าชอบที่ได้มีความทรงจำกับมัน กลับไปนึกก็จะแบบ ขำดีว่ะ ถ้าเราไม่เคยมีเรื่องที่น่าอายเลย เราจะกลายเป็นคนยังไงก็ไม่รู้ (ยิ้ม) 

ในมุมของ LANDOKMAI ที่ผ่านมามีบทเรียนอะไรที่ได้เรียนรู้ไหม

แอนท์: มันจะมีช่วงเปลี่ยนผ่านหลายๆ อย่างมากกว่า เริ่มช่วงแรกเลย คือตอนที่เราทำด้วยตัวเอง เราจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ตั้งแต่ 1-100 สเต็ปต่อมา เริ่มมีค่าย ค่ายเริ่มมีบทบาท เราก็เริ่มใกล้จะลงตัวแล้ว โควิดเข้ามา ทลายอีกครั้ง จนเฟสล่าสุดน่าจะเป็นช่วงที่เราปรับตัวได้กับทุกอย่าง ทั้งโควิดที่ผ่านไปแล้ว ค่ายที่ทำงานด้วยกัน วิธีการทำงาน วิธีการทำเพลงของเราเอง ช่วงนี้ก็จะเป็นช่วงที่ดูพริ้วที่สุดแล้ว

อูปิม: อ๋อ แต่ว่าเดี๋ยวนี้เราสามารถจบงานด้วยตัวเองได้ (เสียงภูมิใจ) 

ความตั้งใจแรกที่ทำ LANDOKMAI จนถึงตอนนี้ยังเป็นแบบเดิมอยู่ไหม

แอนท์: คำถามนี้ไม่เคยมีใครถามเลย แต่จริงๆ มันก็เป็นประมาณนี้ สิ่งที่เราคิดไว้

อูปิม: มันดีมากกว่าที่เราเคยคิดไว้อีก ในยุคนี้เรารู้สึกว่าเวลาเรามองศิลปินรุ่นพี่ เราจะเป็นได้ไหม เราจะทำได้ไหมถ้าเราไปอยู่ในจุดนั้น จนตอนนี้รู้สึกว่ามัน ว้าว เราเองก็ทำได้นะ แต่เราก็จะมีความฝันที่มากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้มันดีแล้ว แต่เราก็อยากจะตั้งใจทำไปเรื่อยๆ ให้มันดีขึ้น

YEW การเติบโต และความเข้าใจมุมของคนที่ถูกรัก ในเพลง ‘Tsuki’

จุดเริ่มต้นของโปรเจกต์ The Converse Campus Beat เกิดขึ้นได้ยังไง

ทิ้ว: โปรเจกต์นี้จะเน้นเอาเครื่องดนตรีไทยมาผสมเป็นหลัก โจทย์แรกเขาจะพยายามให้เครื่องดนตรีที่มีความเป็น traditional ไทยมาผสม แนวที่พวกเราทำอยู่ก็จะออกแนวสากลทั่วไป แต่อยากให้โชว์ความเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งวงเราเลือกพิณ

ตัดสินใจยังไงในการเลือกใช้เครื่องดนตรีไทยอย่างพิณเข้ามาใส่ในเพลง

ทิ้ว: เพราะรู้สึกว่ามันมีความเป็นเครื่องสาย แต่ตอนแรกคิดว่าอาจจะให้เป็นเสียงเพอร์คัสชัน เสียงกลอง ตะโพน กลองแขก แต่คิดว่าถ้าให้มันเป็นโน้ตด้วยก็คงต้องใช้พวกเครื่องสาย 

ทรัพย์: ได้น้องที่คณะดุริยางคศิลป์ เอกดนตรีไทย มาเล่นให้

ทำไมการคอลแลบครั้งนี้ถึงเลือกเพลง ‘Tsuki’

ทิ้ว: ผมเป็นคนคุยกับวงว่าจะเอาเพลง ‘Tsuki’ เพลงนี้ผมเคยไปร่วมแต่ง สาเหตุหนึ่งที่เลือกเพราะอยากตีความในแบบฉบับของตัวเองด้วย หลักๆ จะตีความจากดนตรี ให้มันมีความเป็นแบบฉบับวง YEW มากขึ้น ถ้าว่ากันตามตรงดนตรีของวง LANDOKMAI จะมีความเป็นจังหวะวอลซ์ (Waltz) หน่อย แต่เราจะทำให้มันมีความเกากีตาร์มากขึ้น ใส่คอร์ดให้มีความหม่นขึ้น

เพลงนี้ทิ้วเองก็มีส่วนร่วมแต่ง แล้วการเอากลับมาเรียบเรียงใหม่ คุณทำยังไงให้มีตัวตนของตัวเองอยู่ด้วย

ทิ้ว: ตอนที่ฟังเพลง ‘Tsuki’ ผมรู้สึกว่าคนทั่วไปจะมองว่าฝ่ายที่แอบชอบเป็นฝ่ายเดียวที่รู้สึก เนื้อหาเพลงจะพูดว่า “เก็บเธอเอาไว้ข้างใน รู้สึกแค่ไหนต้องหยุดไว้” จะเป็นเหมือนคนๆ หนึ่งที่ภายนอกดูไม่รู้สึกอะไร แต่จริงๆ ข้างในรู้สึกมากๆ แล้วผมมองว่าพอได้อีกฝั่งหนึ่งซึ่งเป็นตัวผู้ชาย ผมก็ได้เติมเต็มและได้บอกบางอย่างว่าอีกฝ่ายก็รู้สึกเหมือนกัน พอมาลองทำผมก็รู้สึกว่าเป็นการได้เติมอีกคนเข้าไป

เพลงนี้แตกต่างจากการทำเพลงอื่นๆ ของ YEW ไหม

ทิ้ว: มันต่างตรงที่เราผสมค่อนข้างเยอะ มีทั้งรูปแบบที่เป็นอัลบั้มเก่าและอัลบั้มใหม่ YEW มันมีความเกากีตาร์บ้าง ความเป็นร็อกด้วย ผมรู้สึกว่าเพลงนี้มันผสมได้ และได้โอกาสทำสิ่งที่อยากจะประกบกันกับเพลง LANDOKMAI ได้เป็นการทดลอง

เพื่อนๆ พอได้วัตถุดิบจากทิ้วมาแล้ว แต่ละคนเข้ามาแจมกันยังไง

พี: พอทิ้วส่งเนื้อร้องมาให้ ประมาณจบฮุคหนึ่ง หลังจากนั้นเราก็มานั่งคุยกัน สิ่งแรกที่ได้ฟัง ผมก็จะนึกก่อนว่าที่ทิ้วถ่ายทอดมามันมีมุมไหน แล้วหลังจากนั้นผมจะนึกเป็นภาพ ว่าเพลงนี้คนฟังคนนี้อยู่ที่ไหน เขาอยู่ในที่สว่างที่มืด แล้วเขามองเห็นอะไร แล้วทำเมโลดีออกมาตามนั้น ถ้าคนอื่นฟังแล้วมองเห็นไม่เหมือนกันก็เปลี่ยน หาไปจนกว่าจะเจอว่าคนฟังเพลงนี้จะต้องรู้สึกแบบนี้ พอโตขึ้นมันก็เจอความรู้สึกมากขึ้น มันก็ช่วยเรื่องอะไรแบบนี้ หลังๆ ทำดนตรีให้มันได้เห็นมู้ดชัดๆ มาก

รู้สึกยังไงที่ได้เอาเพลงมาสลับกันร้องด้วย

ทิ้ว: ผมรู้สึกว่ามันเป็นสตอรี่ที่ต่อจาก ‘ลมแล้ง’ ในการถ่ายทอดของนักร้องสองคน ผมเองก็เป็นคนที่อยู่โรงเรียนเดียวกับอูปิม ร้องตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เหมือนได้กลับมาทำโปรเจกต์อะไรร่วมกัน ก็แฮปปี้

ความเหมือนหรือความแตกต่างของ LANDOKMAI เป็นยังไง

ทิ้ว: ถ้าพูดถึงความเหมือน ผมว่าภาษาเราคล้ายกัน ผมมองว่าวง LANDOKMAI เป็นวงสาวน้อยช่างฝัน จะมีคำของเขา บรรยากาศ ท้องฟ้า ธรรมชาติ ซึ่ง YEW ก็มีตรงนั้นเหมือนกัน ที่ตัวผมถนัดในการแต่งแบบนั้น สิ่งที่เหมือนคือเรื่องเนื้อเลย ถ้าเรื่องดนตรีผมมองว่ามีอะไรที่เหมือนกันอยู่

พี: ในช่วงที่ผมไปโปรดิวซ์ให้ ถามว่าต่างไหมก็ต่าง ช่วงนั้นผมพยายามทำให้น้องไปในทางวินเทจไวบ์อย่างเดียว แต่ผมรู้สึกว่าต่างกันตรงที่น้องมันมีความช่างฝันกว่า ภาพมันจะมีความ psychedelic กว่า มีความลอยๆ กว่า

ทิ้ว: เหมือนร้านบาร์ ถ้า YEW กินวิสกี้ ใต้ไฟสีส้ม แต่ของ LANDOKMAI อาจจะมีค็อกเทลหลายสีกว่า

พี: อาจจะมี smoke ด้วย (หัวเราะ)

ทั้งความเหมือนและความต่างมีส่วนช่วยอะไรในการคอลแลบกันครั้งนี้บ้างไหม

ทิ้ว: ไม่ยากครับ เพราะมันมีความคล้ายกัน แต่สิ่งที่ผมเรียบเรียงครั้งแรกเลยคือเรื่องทางคอร์ด ของ YEW จะเป็นวงที่คอร์ดไม่ได้ถี่ ไม่ได้เปลี่ยนแต่ละท่อน แต่ LANDOKMAI จะเปลี่ยนไปตามเมโลดี มันอาจจะต้องเป็นสิ่งที่เราต้องเรียบเรียงให้มีความเป็น YEW ขึ้น ปรับแปลงคอร์ดให้ช่องว่างมันยืดขึ้นหน่อย ด้วยความที่ผมชอบให้คอร์ดมันไหลยาวๆ ไม่ได้ยากมาก

ถ้าไม่นับเรื่องการทำงาน YEW กับ LANDOKMAI สนิทกันมากขนาดไหน

พี: แน่นแฟ้น (ทุกคนหัวเราะ) ก็เป็นวงที่เวลาทำเพลงอะไรก็ปรึกษากันตลอด เหมือนแก๊งเดียวกัน เวลาทำเพลงมันมีความรสนิยม ไลฟ์สไตล์ ฟังเพลงก็คล้ายๆ กันก็แชร์กัน เป็นน้องที่สนิทมาก

ทิ้ว: เป็นกลุ่มแก๊งเราที่ ม.มหิดล เป็นรุ่นเรารุ่นน้อง ก็ค่อนข้างจะใกล้กันเลย พวกวง YEW, Dept, Sherry, LANDOKMAI หรือ Television Off จะเป็นแบบอยู่ด้วยกันตลอด โตมาด้วยกัน คุยกัน ดูคอนเสิร์ต หรือการสอบ Small Ensemble ซึ่งมันคือชั่วโมงสอบรวมของทุกแขนง ก็จะอยู่ด้วยกัน 

เจด: มันก็จะมีกลุ่มเด็กที่รวมตัวกัน อยากทำเพลงว่าจบออกไปแล้วมีผลงานของตัวเอง พวกเด็กที่ไม่รออาจารย์สอน ฉันทำของฉันเอง ก็จะเป็นกลุ่มพวกนี้ที่อยู่ด้วยกัน

ที่ผ่านมาตัวคุณตอนสมัยเรียนกับตอนนี้แตกต่างไปมากแค่ไหน

ทรัพย์: จริงๆ ของผมไม่ค่อยต่างอะไรเยอะ ช่วงมหาลัยเราก็ใช้ชีวิต เริ่มมีงานเล่น พอโตมาต้องมีความเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบในหน้าที่ตัวเองมากขึ้น ถ้าในเรื่องการทำเพลง โตขึ้นเรายิ่งเห็นอะไรมากขึ้น เหมือนความที่เราใส่อะไรลงไปในเพลงน้อยลง เรารู้ว่าต้องใส่อะไร ไม่เหมือนเด็กๆ ที่กูมีสกิลนะ อยากเอาอันนู้นอันนี้มาโชว์

เจด: รู้สึกว่าตอนเรียน เราไม่อยากยอมรับ แต่ต้องยอมรับเลยว่ามันสะดวกกว่าตอนนี้ เพราะมันค่อนข้างมีการวางแบบแผนไว้อย่างชัดเจนว่าตื่นมาต้องทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ยิ่งตอนจบใหม่ๆ คือเคว้ง ชีวิตช่วงแรกๆ จะค่อนข้างไม่ค่อยมีระเบียบเท่าไหร่ ตอนเรียนมันคิดไม่ได้หรอก แต่พอเรียนจบแล้วมันต้องพยายามมีวินัย มีระเบียบกับตัวเองจริงๆ ต่อให้เราจะไม่ชอบคำนี้แค่ไหน แต่ว่ามันต้องใช้ชีวิตอะ สุดท้ายมันเป็นสิ่งที่ต้องมี เราก็ต้องพยายามสร้างโครงสร้างที่โอเคกับเรา 

พี: ของผมมันได้รับความเข้าใจ มุมมอง ความเข้าใจของเจนที่มันโตขึ้น ตอนที่เราเรียนเราก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนวัยทำงานว่ารู้สึกยังไง พอผ่านเรื่องราวเยอะขึ้น ก็ทำให้เราเข้าใจว่าการสร้างมู้ดของเพลงมันตรงกับความรู้สึกของคนฟังมากน้อยแค่ไหน เราสามารถคิดได้หลากหลายมุมมากขึ้น

ทิ้ว: ผมมีเรื่องงานกับชีวิต เรื่องชีวิตก็เป็นเรื่องการแบ่งความรู้สึกที่อยู่อาศัย บางทีผมเป็นคนเชียงใหม่ แล้วพอยิ่งโตขึ้น เรายิ่งรู้สึกว่าบ้านมันสำคัญมากขึ้น ตอนเรียนหนังสือก็เข้าใจได้ว่าเราต้องเรียนแล้วกลับบ้าน แต่พอต้องเรียนจบ ต้องใช้ชีวิตจริงๆ เราต้องมองรอบตัวมากขึ้น มองเรื่องบ้าน เรื่องคนรัก เหมือนเป็นวัยนี้ที่ผมได้เรียนรู้ด้วยตัวเองมากกว่าตอนมัธยมหรือมหาลัย 

ส่วนเรื่องเพลงก็เหมือนกัน มันทำให้เรามองคนกว้างขึ้น ตอนแต่งเพลงแรกๆ เราฟังแล้วรู้สึกว่าเราชอบ แล้วก็ปล่อย มันก็ดีนะ แล้วมันก็ดัง มีคนรู้จักคนชอบเยอะ พอโตขึ้นเราเริ่มศึกษาว่าไอ้สิ่งที่ทำให้ชอบมากขึ้น ฟังเพลงลมแล้งที่เรากลับมานั่งคิดว่าทำไมคนชอบฟัง ผมรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่ผมโตขึ้นในเรื่องการมองคนอื่นว่าเขารู้สึกยังไงกับการฟังเพลงเรา ไม่ใช่แค่เราแต่งแล้วชอบไม่ชอบ

ด้วยความที่วง YEW เป็นวงที่ตั้งขึ้นตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ผ่านมาหลายปีอะไรคือสิ่งสำคัญที่ทำให้วงยังอยู่ด้วยกัน

ทรัพย์: เงิน…ล้อเล่นๆ (ทุกคนหัวเราะ) ผมว่ามันต้องมีความเข้าใจกันและกัน และความยืดหยุ่นซึ่งกันและกัน 

ทิ้ว: ผมว่าความเชื่อที่แต่ละคนเชื่อว่าสิ่งที่ทำมันจะพาไปทางไหน เชื่อว่าคนนี้ที่เขาอธิบายหรือวางไว้มันจะเป็นอย่างที่คุณคิดไว้นะ ซึ่งก็ต้องทำให้เข้าใจตรงกัน

พี: ความเชื่อมันยากเหมือนกัน รู้สึกว่าถ้าผ่านตรงนี้ไปไม่ได้มันจะลำบากมาก เพราะถ้าคนหนึ่งทำมาแล้วคิดแบบนี้ แล้วอีกคนรู้สึกว่ามันไม่ใช่ว่ะ มันจะเริ่มมีความ ทำแบบกูสิ ผมว่าไอ้ด่านนั้นยาก 

แล้วความเชื่อของวงตอนนี้คืออะไร

ทรัพย์: ผมเชื่อในตัวเพื่อนนะ ผมอาจจะไม่ใช่คนที่เซียนทางดนตรี ในแง่การทำหลายๆ องค์ประกอบ เพื่อนๆ ก็พาโตไปในสเต็ปต่อไป ทำไมจะไม่เชื่อละ เพราะมันก็พาผมมาอยู่ตรงนี้แล้ว

พี: ของผมจริงๆ ไม่ได้เชื่ออะไรเลย ทำในแบบที่ตัวเองชอบ ทุกคนโอเค แฮปปี้ ไม่ได้ต้องรู้สึกว่าเราจะอยากอยู่ในจุดไหน เพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา แค่ต้องทำให้ชอบที่สุด แล้วก็อยู่กับทีม อยู่กับวง ก็แฮปปี้แล้ว

เจด: ถ้าตอบตอนนี้คงคล้ายๆ ทรัพย์ ก็คงต้องเชื่อเพื่อน แล้วก็คล้ายๆ ที่ทรัพย์พูดว่ามันก็คือเพื่อนที่พากันจับมือจนถึงทุกวันนี้ เราอยู่กับเขา เขาพาเรามาถึงตรงนี้ได้ เราก็ช่วยกันให้ไปกันต่อได้

ฟังดูมีความยากและอุปสรรคอยู่เหมือนกัน แล้วเหตุผลอะไรที่ทำให้ยังคงทำวงนี้ต่อ

พี: ผมชอบ ผมทำแล้วสำเร็จตามที่ชอบ มันน่าจะเหมือนกับทุกอาชีพ ทำไปเรื่อยๆ แล้วทุกอย่างมันก็พัฒนาขึ้น ตั้งแต่ทำเพลงมา ไม่เคยบอกว่าทำเพลงง่ายเลย มันยากขึ้นทุกๆ เพลง สุดท้ายมันมีอะไรที่ท้าทาย ผมชอบอะไรแบบนั้น ไอ้เรื่องเงินที่พูดมันคือปัจจัยรอง มันก็แค่พูดในชีวิตจริงว่าต้องกินต้องใช้ แต่ผมก็ยอมที่จะไม่ทำอะไรเลย อยู่เพื่อทำงานตรงนี้ ถามว่าเงินเยอะไหม มันก็ไม่ได้เยอะ ผมมาชั่งน้ำหนักกับความสุขกับปัจจุบันแบบนี้มากกว่า

ทรัพย์: คนดูเขามาดูเราต่อก็ทำให้เรามีกำลังใจ จริงๆ ผมเคยดูคนอื่นสัมภาษณ์ ผมก็คิดนะว่าเขาพูดไปอย่างนั้นเปล่าวะ พอเจอกับตัวเองจริงๆ มันเติมเต็มตัวเองจริงๆ โอเคเราทำงาน แล้วเราชอบนั่งดูไอจีวงตัวเอง ตั้งแต่เวลาเล่นเสร็จจะถ่ายกับคนดู เราก็เห็นจากก้อนเล็กๆ ค่อยๆ ใหญ่ จนแบบ เชี่ย เราโตกันขึ้นมากจริงๆ 

เจด: ถ้าให้ตอบตรงๆ คือถ้าไม่ทำดนตรีก็ไม่รู้จะทำอะไร ทั้งชีวิตหมกมุ่นอยู่กับเกม หนัง ดนตรี เอาเป็นว่าช่วงมหาวิทยาลัย ผมก็หมกมุ่นอยู่กับดนตรี เอาเป็นว่าถ้าไม่ทำดนตรีก็ไม่รู้จะไปทำอะไร ทำดนตรีมันยังมีความมั่นใจอยู่ว่าฉันสามารถ contribute ได้ 

ทิ้ว: ผมมองว่าสุดท้ายก็ต้องกลับมาทำดนตรี พ่อชอบบอกว่าตอนที่ผมเขวไปสอบอยากเรียนคณะอื่น อย่าง Interior (ออกแบบภายใน) ตอนนั้นพ่อผมก็งงว่าทำไมอยากไปเรียน เพราะเห็นผมเล่นดนตรีตั้งแต่ประถมแล้ว เล่นประสานเสียง ดนตรีไทย ดนตรีสากล พ่อผมก็ถามว่าถ้าสุดท้ายก็ต้องกลับมาเล่นดนตรีอยู่ดี จะเบี่ยงไปทำไม 

ผมว่าบางเรื่องมันต้องเชื่อตัวเองว่าถ้าสุดท้ายต้องกลับมาทำสิ่งนี้คุณก็ลุยไปเลย ก็รู้ว่าเรียนอย่างอื่นไว้เป็นลู่ทางให้ชีวิตได้ แต่ผมมองว่าบางสิ่งบางอย่างมันโตกับเราตั้งแต่เด็ก มันต้องมีเหตุผลสิที่ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องกลับมาร้องเพลง กลับมาแต่งเพลง มันก็แค่นั้น มันเหวี่ยงอะไรกลับมาไม่รู้ ก็ถือว่าโชคดีที่ทำแล้วมีคนรักและชอบในสิ่งที่ทำด้วย

The post The Converse Campus Beat: การเจอกันของ 2 วงอินดี้ชวนฝัน YEW x LANDOKMAI กับโปรเจกต์สลับเพลงกันคัฟเวอร์ appeared first on a day magazine.

นั่นน่าจะเป็นความคิดของใครหลายคน ทั้งที่เคยไปกิน Onibus ที่ญี่ปุ่นมาแล้ว และคนที่ยังไม่มีโอกาสได้ไปลิ้มลอง

Onibus สาขากรุงเทพฯ ตั้งอยู่ในซอยสำราญราษฎร์ ย่านประตูผี ที่นี่คือ Onibus นอกประเทศญี่ปุ่นสาขาแรก ซึ่งเพิ่งเปิดตัวไปเมื่อกลางเดือนเมษายน 2566 ที่ผ่านมา ก่อนที่ถัดจากนั้นไม่นาน Onibus จะไปเปิดอีกสาขาที่ไทเป ไต้หวัน ซึ่งทั้งสาขากรุงเทพฯ และไทเป ได้ผู้ก่อตั้งอย่าง ซากาโอะ อัตสึชิ (Sakao Atsushi) และทีมจากญี่ปุ่นมาเซ็ตอัประบบด้วยตัวเอง 

a day มีโอกาสได้ไปเยือนมาแล้ว พบว่านอกจากคุณภาพของรสชาติกาแฟแล้ว Onibus ยังมีจุดยืนทางธุรกิจที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชุมชนหรือความยั่งยืน ซึ่งอยากให้ทุกคนได้ไปลองสัมผัสกัน 

จากโตเกียวถึงประตูผี 

Onibus Coffee เป็นร้านกาแฟสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งโดย ซากาโอะ อัตสึชิ เขาเป็นอดีตช่างไม้ที่ได้ไปเดินทางแบ็กแพ็กในประเทศออสเตรเลีย และลองใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นโดยทำงานในร้านกาแฟ อัตสึชิรู้สึกชอบสไตล์กาแฟที่ออสเตรเลีย เขารู้สึกว่าที่ญี่ปุ่น ซึ่งนั่นคือเมื่อประมาณ 15-16 ปีก่อน ยังไม่มีอะไรแบบนี้ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เขาอยากกลับมาทำสิ่งนี้ให้เกิดขึ้นในญี่ปุ่น จนสะท้อนออกมาเป็นคาแรกเตอร์ของ Onibus ทั้งในเรื่องคาแรกเตอร์ของกาแฟและบรรยากาศของร้าน โดยปัจจุบัน Onibus มีหลายสาขาในโตเกียว รวมทั้งมีแบรนด์แยกย่อยออกมาชื่อ About Life Coffee Brewers

ส่วนจุดเริ่มต้นของการเข้ามายังเมืองไทยของ Onibus นั้น ต้องย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 6-7 ปีก่อน เมื่อหนึ่งในหุ้นส่วนของร้าน ถิ-ถิรคุณ รติรัตนานนท์ อดีตวิศวกรโยธาที่ผันตัวมาทำด้านอสังหาริมทรัพย์ มีโอกาสได้ไปลองกาแฟร้าน Onibus ที่โตเกียวตามคำแนะนำของเพื่อนชาวญี่ปุ่น เขารู้สึกชอบในคาแรกเตอร์ของกาแฟที่รู้สึกว่ายังไม่มีร้านอื่นทำได้แบบนี้ 

“พอไปได้ลอง Onibus ที่ญี่ปุ่น นอกจากกาแฟที่ค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแล้ว ผมชอบบรรยากาศในร้าน รู้สึกว่าบรรยากาศค่อนข้างเป็นกันเอง รีแลกซ์ เหมือนเราไปบ้านเพื่อน เป็นสองอันหลักๆ ที่ทำให้ประทับใจ” ถิเล่า

ต่อมาเพื่อนชาวญี่ปุ่นคนเดิม ซึ่งรู้จักกับ ซากาโอะ อัตสึชิ เจ้าของ Onibus เป็นการส่วนตัวด้วย บอกกับถิว่า อัตสึชิกำลังจะมาเมืองไทย เขารู้ว่าถิชอบ Onibus อยากให้ชวนอัตสิชึมาแนะนำให้รู้จักกันไหม นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน 

“แต่ตอนนั้นยังไม่ได้มีแพลนว่าจะทำร้านนะครับ” ถิบอก “กว่าที่จะเริ่มคุยลงรายละเอียดเรื่องนี้กัน ก็ประมาณปีสองปีหลังจากที่รู้จักกัน เราคุยกันหลายๆ อย่าง มาลงตัวที่ว่าโกลหรือวิชันของเรา เราอยากให้ร้านอยู่ตรงนี้ อยากให้มีกาแฟแบบนี้ มีสเปซแบบนี้ จนเกิดการคอนเนกต์ของคนในหลายๆ แง่มุมเข้าด้วยกัน ขมวดจนออกมาเป็น Onibus สาขากรุงเทพฯ” 

นอกจากถิแล้ว ที่นี่ยังมีพาร์ตเนอร์คนไทยอีก 2 คนคือ ฮิว-ธีรจิต ล้วนพิชญ์พงศ์ และ หนูดี-จิตชนก ต๊ะวิชัย กับ Onibus Coffee ญี่ปุ่นอีก 1 พาร์ตเนอร์ รวมเป็นทั้งหมด 4 พาร์ตเนอร์ เปิดเป็น Onibus สาขากรุงเทพฯ จากที่เริ่มคุยกันก็ใช้เวลาประมาณ 4-5 ปี

แบรนด์กาแฟที่พูดเรื่องคุณภาพของรสชาติ ชุมชม และความยั่งยืน

ถิและฮิวเล่าเรื่อง core value หรือค่านิยมองค์กรของ Onibus ซึ่งมี 3 เรื่องหลักๆ ให้เราฟัง 

Quality 

Onibus จะเน้นกาแฟที่ Clean/Balance/Smooth เป็นคั่วอ่อนทั้งหมด และคงคาแรกเตอร์ของออริจินหรือแหล่งที่มาของกาแฟนั้นๆ ไว้ 

ฮิว ซึ่งดูแล operation ของร้าน บอกกับเราว่า “ที่นี่จะเน้นกาแฟที่กลมกล่อม กินง่าย ดื่มได้เรื่อยๆ เป็นกาแฟที่แสดงรสชาติที่เป็นอัตลักษณ์ของมัน เช่น เอธิโอเปีย เคนยา กินแล้วต้องรู้ว่าเป็นรสแบบนี้ นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่เราเลือกกาแฟ washed process เป็นหลักด้วย เพราะว่าคงคาแรกเตอร์ของกาแฟตัวนั้นๆ ได้ดีกว่า คุมปัจจัยในการเดเวลอปหลายๆ อย่างขึ้นมาได้ง่ายกว่า”

เมล็ดซิงเกิลออริจินสำหรับดริป หลักๆ จะมี เคนยา เอธิโอเปีย รวันดา ฮอนดูรัส กัวเตมาลา เหล่านี้จะถูกส่งมาจากโรงคั่วที่ญี่ปุ่น แต่เมล็ดเบลนด์สำหรับเอสเพรสโซ ทาง Onibus ฝั่งไทยพัฒนาขึ้นตามมาตรฐานของทางญี่ปุ่น โดยให้มีเมล็ดไทยเข้าไปด้วย ส่วนหนึ่งเพราะอยากโปรโมตกาแฟไทย ซึ่งในเบลนด์ตัวนี้จะมีกาแฟไทยกว่า 55 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือเอธิโอเปียกับเคนยา

ถิเสริมว่า “การทำงานกับคนญี่ปุ่น ถ้าเรื่องไหนที่เขารู้สึกว่าเขาใส่ใจแล้ว เขาจะไม่ยอมประนีประนอมเลย ยังไงก็ต้องมีแสตนดาร์ด เช่นเรื่องของเมล็ดกาแฟ รสชาติของกาแฟ ยังไงก็ต้องเป็นแบบ Onibus ไม่ใช่เรามาที่ไทย แล้วคนไทยคุ้นเคยกับรสชาติสไตล์หนึ่งมากกว่า กาแฟที่บอดี้หนักหน่อย ตอนแรกเราก็อยากจะมีนะ แต่สุดท้ายแล้ว เรานำเสนอในสไตล์ Onibus ก่อนดีกว่า คั่วอ่อน คลีนๆ กินลื่นๆ” 

สำหรับเมนูแนะนำ ใครมาที่นี่อยากให้ลองแฮนด์ดริปออริจินต่างๆ ข้างต้น ซึ่งเป็นเมนูที่ความคลีน ความบาลานซ์ และสมูทอย่างที่ Onibus นำเสนอ จะถูกขับออกมาได้ดีที่สุด ส่วนใครที่อยากได้กาแฟนมมากกว่า ลาเต้ของที่นี่ก็ผ่านการคัดสรรนมให้เหมาะกับกาแฟแบบ Onibus จนได้ลาเต้ที่มีเอกลักษณ์เช่นกัน  

และถ้าเป็นเมนู non-coffee อยากให้ได้ลอง Spicy Lemonade ซึ่งฮิวภูมิใจนำเสนอ 

“เป็นเมนูเหมือนที่ขายที่ญี่ปุ่นในช่วงหน้าร้อน แต่ของเราร้อนตลอดปี เลยมีขายตลอด (หัวเราะ) โดยเราประยุกต์ใส่พริกของไทย คือพริกจินดา และสมุนไพรต่างๆ ของไทยให้ได้รสที่เป็นเอกลักษณ์ของบ้านเรา”

เลมอนเนดที่มีส่วนผสมของพริกจินดา อยากรู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไรต้องมาลองที่นี่เท่านั้น ขอบอกว่าดื่มแล้วสดชื่นมาก

 Sustainability และ Traceability 

ด้าน Traceability ไร่กาแฟที่ Onibus เลือกส่วนใหญ่จะเป็นไร่ที่ดีลกับฟาร์มโดยตรง ทำให้ได้ผลผลิตที่ตรงความต้องการ และรายได้ไปสู่ผู้ผลิตมากขึ้น เพราะไม่มีคนกลาง และไม่มีเรื่องของแรงงานเด็ก 

ถิเล่าต่อ “ส่วน Sustainability อยากให้ผลผลิตของเราส่งผลเสียต่อโลกน้อยที่สุด อย่างเช่นแก้ว เราก็เลือกวัตถุดิบอยู่นาน หลายคนอาจจะคิดว่า แก้วกระดาษมันก็น่าจะ compostable หรือย่อยสลายเองได้อยู่แล้ว แต่จริงๆ แล้วข้างในมันมีพลาสติกซีลอยู่อีกชั้นหนึ่ง เพื่อกันไม่ให้ของเหลวซึมออกมา ซึ่งส่วนมากพลาสติกตัวนั้นย่อยสลายเองไม่ได้ Onibus ที่ญี่ปุ่นเอง ใช้แก้วที่ตัวพลาสติกข้างใน compostable เราเลยถูกรีเควสต์ว่า อยากได้วัตถุดิบแบบนั้นด้วย ซึ่งในไทยหายากมาก กว่าจะหาเจอก็คือนานมาก แต่ในที่สุดก็ไปได้ซัพพลายเออร์ที่มีแมททีเรียลตัวนี้ เพราะฉะนั้นตัวแก้วกระดาษของเราก็คือเป็น compostable ฝังกลบก็ย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติ” 

นอกจากแก้วกระดาษแล้ว ถุงกาแฟของ Onibus ก็สามารถย่อยสลายเองได้เช่นกัน รวมทั้งหลอด แต่ที่นี่จะไม่ใช้หลอดกระดาษ เพราะเปื่อยยุ่ยเร็วเกินไปทำให้ได้รับประสบการณ์ในการดื่มที่ไม่ดี จึงใช้หลอดกากน้ำตาลแทน 

นอกจากนี้ก็ยังมีอีกหลายมุมในเรื่องของ Sustainability ที่ทางร้านพยายามจะทำให้ได้มากที่สุด เช่นแก้วดื่มที่ร้านเอาขวดไวน์มาตัด การหมักปุ๋ยโดยใช้กากกาแฟในบางสาขาที่ญี่ปุ่น หรือวัสดุอุปกรณ์ก่อสร้างในบางสาขาก็ใช้ไม้ที่ไม่ไปรบกวนธรรมชาติ 

เรื่องนี้น่าสนใจ ถิขยายความว่า “ป่าที่ญี่ปุ่นมีบางส่วนที่แน่นไป ทำให้ต้นไม้โตไม่ได้ เขาเลยต้องไปซอยต้นไม้บางส่วนให้ป่ามันมีพื้นที่ในการเจริญเติบโตต่อไป ซึ่งต้นไม้พวกนี้ที่ถูกตัดออกมาเพื่อให้ส่วนที่เหลือโต เราเอามาทำตกแต่ง Onibus ที่สาขานั้น”  

Community 

ถิเล่าให้ฟังต่อถึงเรื่องโลเคชันและความเป็นคอมมูนิตี้ของย่านประตูผี

“สาเหตุหลักที่อยากมาอยู่ตรงนี้เพราะว่า หนึ่ง, มันยังมีความเป็นย่าน residential หรือย่านที่อยู่อาศัยสูง ยังไม่คอมเมอร์เชียลมากเกินไป และเดินได้ถึงกันหมด เลยรู้สึกว่าชอบคาแรกเตอร์ของย่านแบบนี้ ซึ่งก็ไปตรงกับคาแรกเตอร์ของ Onibus ที่ญี่ปุ่นด้วย ก็คือเขาจะไปวางตัวเองอยู่ในย่านชุมชน และเหมือนเป็นฮับของชุมชน ร้านกาแฟของชุมชนที่คนมาเพื่อกินกาแฟ มาเจอเพื่อน มาใช้เวลาระหว่างวัน ก็ค่อนข้างเหมาะเจาะที่จะมาลงตรงนี้เหมือนกัน”

นอกจากวางตัวอยู่ในชุมชนแล้ว อีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือการช่วยซัพพอร์ตชุมชน

“คือพอเรามาอยู่ตรงนี้แล้ว เราอยากให้คนมาแล้วไม่ได้กินกาแฟอย่างเดียว กินกาแฟแล้ว กินข้าวต่อดีกว่า ร้านข้าวแถวนี้ก็เยอะมาก หรือรอคิวร้านข้าวอยู่ มานวดตรงนี้ก่อนก็ได้ ในวัดก็มีพิพิธภัณฑ์สุนทรภู่ หรือแถวนี้ก็มีที่เที่ยวเยอะแยะเต็มไปหมด รู้สึกว่าอยากให้มีแอคทิวิตีติดตามต่อ และทำให้ชุมชนทำให้ร้านโลคัลต่างๆ โตไปด้วยกันกับเราด้วย 

“อีกเรื่องที่เราอยากออกมาอยู่ค่อนข้างสแตนด์อะโลน ไม่ได้อยู่ในห้างหรือในคอมมูนิตี้มอลล์ เพราะว่าเราอยากให้คนที่มา ตั้งใจมาเพื่อกินกาแฟจริงๆ ในทางกลับกันถ้าเราไปอยู่ในห้าง ผมรู้สึกว่าเหมือนเราไม่ได้เป็นจุดประสงค์หลักในการมาหรือเปล่า แต่ก็แลกกับความลำบากในการเดินทางมานิดหนึ่ง (หัวเราะ) แต่ก็ยังถือว่าไม่ได้ไกลจากรถไฟฟ้ามาก ส่วนเรื่องที่จอดรถเราก็ยังต้องหาทางแก้ไขกันต่อ” 

รถบัสที่ขับเคลื่อนไปด้วยพลังงานกาแฟ

ความหมายของชื่อ Onibus ลูกค้าบางคนเข้าใจว่า เป็นภาษาญี่ปุ่น เพราะว่า oni แปลว่ายักษ์ เกี่ยวอะไรกับยักษ์หรือเปล่า แต่จริงๆ แล้ว Onibus มาจากภาษาโปรตุเกส แปลว่ารถประจำทาง 

“ความหมายแฝงก็คือ อยากให้ลูกค้าที่ขึ้นมาบนรถบัสคันนี้ ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องกาแฟกันไปยังจุดหมายปลายทาง Onibus ก็เป็นเหมือนรถบัสคันหนึ่งที่ขนคนมา ซึ่งเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อนไปก็คือ กาแฟ” ถิอธิบาย 

และรถบัสคนนี้ก็พร้อมแล้วสำหรับผู้โดยสารชาวไทยที่อยากจะออกเดินทางไปด้วยกัน

ติดตาม Onibus ได้ทาง

IG: onibuscoffee_bkk

FB: Onibus Coffee Bangkok

The post จากโตเกียวสู่ย่านประตูผี Onibus Coffee แบรนด์กาแฟที่พูดเรื่องคุณภาพของรสชาติ ชุมชม และความยั่งยืน appeared first on a day magazine.

ในยุคที่คนกล่าวว่าสื่อสิ่งพิมพ์นั้นตายแล้ว แต่ย้วยตอบกับเราว่า ยังมีผู้ผลิตแมกกาซีนหน้าใหม่เกิดขึ้นทั่วโลก พอเราพลิกหน้าแมกกาซีนในร้านอ่านประกอบการเล่าเรื่องของยอดนักขายแบบเธอก็ทำให้เคลิบเคลิ้มจนเงินในกระเป๋าเกือบปลิวออกไปโดยไม่รู้ตัว ด้วยความเป็นนักสัมภาษณ์ที่มีประสบการณ์คนหนึ่งของวงการคอนเทนต์ มีเพจของตัวเองที่ชื่อ ‘น้องนอนในห้องลองเสื้อ’ รวมทั้งพ็อกเกตบุ๊กของตัวเอง ‘ห้องลองเสื้อ’ และ ‘LOVEZINE เรื่องจริงหวังแต่ง’ (เขียนร่วมกันกับคุณเฟิร์มสามี) ทำให้ไม่ว่าเธอแนะนำเล่มไหน เราก็ยากจะอดใจที่จะไม่สนุกไปกับเธอ

จากจุดเริ่มต้นนำหนังสือมือสองของตัวเองไปเปิดร้าน Pop-up ในอีเวนต์ที่ theCOMMONS เมื่อปี 2022 แล้วพบว่ามีคนที่สนใจแมกกาซีนต่างประเทศที่ ย้วย-นภษร ศรีวิลาศ ชื่นชอบและเก็บสะสมอยู่ในไทยจำนวนไม่น้อย จึงเริ่มนำเข้ามาขายในรูปแบบออนไลน์และได้รับเสียงตอบรับอย่างดี ขยับขยายฐานนักอ่านจากคนที่ติดตามผลงานให้กว้างขึ้นและเป็นที่พูดถึงปากต่อปาก แม้แต่ชาวต่างชาติก็ดั้นด้นตามหาร้านนี้ด้วยเช่นกัน 

แน่ละว่าความฝันที่จะเปิดร้านแมกกาซีนในยุคที่แทบทุกอย่างถูกโยกย้ายขึ้นไปอยู่บนโลกดิจิทัล คนทั่วไปเองก็มองว่าสื่อสิ่งพิมพ์มันไม่เซ็กซี่และเป็นที่นิยมอีกต่อไป แต่ทำไมยังมีคนทำสิ่งพิมพ์หน้าใหม่ที่อยากเปิดร้านแมกกาซีนและลงทุนลงแรงทำเรื่องราวสนุกให้ได้ตื่นตาตื่นใจอยู่เสมอ 

ก่อนที่จะสนุกไปกับการท่องโลกแมกกาซีนต่างๆ ทั่วโลก เราสะดุดตากับความป็อป สีสันฉูดฉาด ที่เธอบอกว่าไม่ต้องการให้ร้านแห่งนี้มินิมัลหรือเคร่งขรึมเหมือนภาพจำเดิมๆ 

“คอนเซ็ปต์ก็มาจากความชอบเรื่องสีสัน สิ่งแรกก่อนที่จะมีร้านคือเก้าอี้โซฟาสีเขียวที่กดสั่งมาก่อนที่จะเกิดร้านนี้ขึ้นด้วยซ้ำ เมื่อมาเจอโลเคชันที่ถูกใจก็ตั้งโจทย์ในใจว่าอยากให้ร้านมีพื้นสีสดจึงบอกกับผู้รับเหมาให้ไปคิดต่อแล้วได้ออกมาเป็นพื้นสีแดงสดประกบอยู่กับโซฟาสีเขียวอย่างที่เห็น” 

ส่วนเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ก็ค่อยๆ งอกตามมา ไม่ว่าจะเป็น ตู้ใส่หนังสือสีฟ้าสว่างตั้งเด่นพิงไปกับผนังสีเหลือง เธออยากให้ร้านนี้ได้ฟีลแบบร้านขายของชำจึงสั่งทำตู้ไม้วินเทจที่โค้งเข้ามุมพอดีกับห้อง จับคู่มากับเคาน์เตอร์ไม้มุมชงกาแฟ เงยขึ้นมองโคมไฟ Sowden จากอิตาลี แบรนด์นำเข้าที่ชอบเป็นการส่วนตัว เตะตาคนที่แวะอยากซื้อไปใช้บ้างก็เลยผันตัวเป็นผู้นำเข้ามาขาย แถมขายดีอีกด้วย

ด้วยนิยามของร้านมีสามอย่างคือ Magazine Things และ Coffee ที่ดูแลโดยคุณเฟิร์มสามีที่เปิดโรงคั่ว Hands and Heart Coffee Roasters แต่ Rock Paper Scissors Store ยังเรียกตัวเองว่าเป็นร้านที่เน้นขายแมกกาซีนเป็นหลักแต่เติมความชอบเรื่องอื่นๆ ของทั้งคู่สอดแทรกไว้ในมุมต่างๆ ของร้าน โดยยึดหลักการที่ว่าของที่คัดสรรมานี้ก็เพื่อทำให้การอ่านรื่นรมย์และสนุกขึ้นนั่นเอง

“หลักที่เราเลือกหนังสือที่จะเอาเข้ามาคือ เล่าเรื่องอะไร เนิร์ดแค่ไหน และวิธีการเล่าเป็นอย่างไร” 

ด้วยความที่ทำงานด้านการขีดๆ เขียนๆ สัมภาษณ์คนมากมาย เธอเก็บสะสมแมกกาซีนที่ชอบเอาไว้เก็บเป็นแหล่งอ้างอิง ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นหนังสือหาซื้อยากที่ไม่ได้มีขายทั่วไป ความหลงใหลในการเล่าเรื่องที่มีคอนเซ็ปต์สนุกๆ ออกนอกกรอบแบบเด็กเนิร์ดที่เล่าเรื่องเดียวเจาะลึกทั้งเล่ม ตัวอย่างเช่น Science of the Secondary จากสิงคโปร์ เล่มที่เล่าเรื่องแก้วก็เจาะรายละเอียดทุกมุม ทุกมิติของแก้วจนแอบคิดในใจว่า นี่จะเล่าทำไมนะ แต่วิธีการเล่าแบบนี้ก็น่าสนใจจนทำให้เราวางไม่ลงเช่นกัน

ถึงแม้ว่าการใช้ติ๊กตอกจะช่วยทำให้หลายๆ แบรนด์เข้าถึงกลุ่มคนได้มากขึ้น ซึ่งคนทำคอนเทนต์แบบเธอรู้ดีว่ายอดขายโดยเฉพาะกับคนรุ่นใหม่จะเพิ่มขึ้นแน่ๆ ไม่มากก็น้อย แต่ก็ยังยืนยันที่จะไม่กระโดดลงไปในสนามนี้ เพราะไม่ต้องการให้คนอ่านซื้อแมกกาซีนนี้ไปเพียงเพราะมันได้รับความนิยม แต่อยากให้หนังสือและคนอ่านที่ต้องการได้มาพบกัน 

“Tagline ของร้านเราเขียนไว้ว่า Every book has its own influence หนังสือแต่ละเล่มมีอิทธิพลกับแต่ละคนไม่เหมือนกัน”

“เราจะเล่าให้คนที่มาที่ร้านฟังก็จะรู้สึกสนุกและซื้อกลับไป บางทีคนที่แวะมาเพราะร้านกาแฟแต่ฟังคอนเซ็ปต์ของแมกกาซีนแล้วก็อินจนโดนเราป้ายยาซื้อกลับบ้านไปเกือบทุกราย ไม่มีคนที่เข้าแล้วกลับไปมือเปล่าแน่นอน ไม่มีใครรอดเลย (หัวเราะ)”

เมื่อเราถามถึงวลีที่คนทั่วไปแปะป้ายอุตสาหกรรมสื่อสิ่งพิมพ์ โดยเฉพาะนิตยสารที่ถูกนิยามว่าเป็นสื่อที่ตายแล้ว เธอตอบโดยไม่ต้องใช้เวลาคิดกับเราว่า 

“สิ่งพิมพ์มันไม่ได้ตาย สิ่งที่จะตายก็คือพวกเรานี่แหละคนซื้ออย่างเราเพราะมีแต่ของน่าซื้อเต็มไปหมดเลย ซื้อไม่ไหวแล้วมันเยอะมาก (เน้นเสียง)” 

สิ่งพิมพ์ที่จะตายก็คงเป็นสิ่งพิมพ์บางประเภท ส่วนพ็อกเกตบุ๊กยังรอดและขายดีอยู่ สิ่งพิมพ์ที่จะตายไปคือแมกกาซีนกระแสหลักเพราะอาศัยเทรนด์และช่วงเวลา แต่หนังสือที่ร้านนำมาขายถึงแม้จะเป็นแมกกาซีนแต่เนื้อหาที่มีความ Timeless และไม่สามารถหาอ่านได้ในกูเกิล

“ถ้าให้ตอบคำถามนี้จากสิ่งที่เราเห็นมันสวนทางกับสิ่งที่เราได้ยินมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา เห็นการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งพิมพ์เป็นสื่อออนไลน์เพราะไม่มีคนซื้อ ไม่มีคนอ่าน ในต่างประเทศมีแมกกาซีนอินดี้เกิดขึ้นมากมายที่ขายดี เล่าเรื่องได้สนุก ก็เลยรู้สึกว่าสิ่งพิมพ์ไม่ได้ตาย แต่เปลี่ยนวิธีคิดเพราะจะเห็นว่าพ็อกเกตบุ๊กยังอยู่รอด แต่คนที่ตายคือเจ้าใหญ่ในทุกวงการที่ไม่ปรับตัว”

สำหรับร้านแมกกาซีนเล็กๆ อินดี้แห่งนี้ การจะยืนอยู่ได้ท่ามกลางธุรกิจเครือข่ายร้านจำหน่ายหนังสือเจ้าดังๆ คงเป็นความใกล้ชิดและไว้ใจกันระหว่างคนอ่าน คนขาย และคนทำ ที่เป็นความสัมพันธ์ยึดโยงกันไว้ 

“ความประทับใจที่ได้รับมาจากลูกค้าเก่า จากเริ่มแรกที่ซื้อเพราะความเชื่อใจ กลับมาซื้อซ้ำเล่มที่เขาสนใจจริงๆ และการได้รับคำขอบคุณจากลูกค้าที่นำหนังสือแบบนี้เข้ามา”

“สำหรับความประทับใจอีกส่วนคือการที่ได้ติดต่อตรงกับคนทำมากมายจากคนที่เป็นแฟนคลับได้กลายมาเป็นเพื่อนกับคนทำ แค่สั่งซื้อหนังสือแต่กลับได้รู้เรื่องราวของคนทำเยอะขึ้น ตัวอย่างล่าสุด คนทำหนังสือในลอนดอนที่เราสั่งหนังสือเขามาขายแล้ววันหนึ่งแวะมาหาที่ร้าน ทำให้ได้เจอหน้ากัน คุยกันถึงเบื้องหลังการทำหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา เราเองก็ได้เป็นกำลังใจให้คนทำและฟีดแบ็กกลับไปหาเสมอว่าหนังสือดีมาก ขายดี ขอให้ทำต่อไปนะ ในฐานะที่เป็นคนทำมาก่อน คำเหล่านี้ที่ดูเหมือนเล็กน้อยแต่เป็นกำลังใจมากไม่ให้เรา Burnout กันไปก่อน ถ้าชอบเล่มไหนเราก็อยากบอกให้เขารู้บ่อยๆ สิ่งที่ประทับใจเกิดขึ้นกับทั้งคนมาซื้อและคนที่ทำทุกคนที่เจอ ได้คุย ได้ขาย ได้กลายเป็นคอมมูนิตี้เล็กๆ”

“คนทำสิ่งพิมพ์เหมือนมี ‘ภาษาสากล’ ที่คนทำจะเข้าใจกันและกันไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลก คนทำสิ่งพิมพ์ก็ยังกรี๊ดสิ่งพิมพ์กันอยู่” 

ภาษาอังกฤษกลายเป็นภาษากลางที่ช่วยทำให้สิ่งพิมพ์จากซีกโลกหนึ่งสามารถข้ามเขตแดนระหว่างกันและกัน อีกทั้งยังทำให้ยอดขายไม่จำกัดอยู่แค่ภายในประเทศ 

แม้ในช่วงนี้ยอดขายและการตอบรับจะยังเป็นที่น่าพอใจ แต่ทั้งคู่ ย้วย และ เฟิร์ม ก็ยังคงต้องสังเกตและจับตาความเปลี่ยนแปลง

“ช่วงเฝ้าระวังของร้านเปิดใหม่ เราอยากให้เขาจดจำได้ว่าถ้าอยากได้หนังสือที่เล่าเรื่องสนุกๆ แล้วนึกถึงชื่อร้านของเรา ไม่ต้องอ่านจบทุกหน้าก็ได้เพราะเป็นหนังสือที่เหมาะกับการใช้อ้างอิงทำงาน ถ้าเบื่อเรื่องเล่าที่มีอยู่ในท้องตลาดว่าทำไมถึงเล่าให้สนุกว่านี้ไม่ได้ หนังสือเหล่านี้ช่วยเติมออกซิเจนได้ ลูกค้าเหล่านี้จะมีทั้งที่เป็นนักอ่านและเป็นคนทำงานสื่อ โดยเฉพาะคนทำงานสื่อที่เข้ามาก็จะตื่นเต้นมาก ทำไมกระดาษถึงเล่าได้ขนาดนี้ทำให้มีไฟอยากกลับมาทำงานพิมพ์ด้วยกระดาษอีกครั้ง เราก็อยากเป็นโอเอซิสให้กับคนอ่านและคนทำ”

ตลอดการสนทนาเราเองสัมผัสได้ถึงออร่าความสนุก สดใส มีชีวิตชีวาที่ส่งผ่านมาทางสีหน้าและความแอ็กทีฟของเธอ จึงอยากรู้ว่าการเปิดร้านนี้มอบความสุขให้เธออย่างไร ก็ได้รับคำตอบที่ทั้งเติมไฟและน่าอิจฉากลับมา 

“ความสุขอยู่ทุกที่เลยอะ ก่อนหน้านี้เราก็เป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนคนอื่นๆ เรามีความฝันมาตลอดว่าอยากเปิดร้านแบบนี้ เล่าให้ใครฟังเขาก็หัวเราะกลับมาว่าจะขายได้เหรอ เปิดร้านกาแฟดีกว่าไหม ไม่มีใครเชื่อเลย แต่เรามีแฟนที่เชื่อแล้วก็ช่วยกันทำมันขึ้นมา พอทำออกมาแล้วก็มีความกลัวว่าจะขายไม่ได้ พอเริ่มขายได้ บอกต่อ มันก็เหมือนเป็นรางวัลเล็กๆ ให้เรารู้ว่าจริงๆ ก็ยังมีคนที่ชอบเหมือนกันกับเรา มันสนุกหมดเลยนะ ทุกเช้าที่ตื่นมาอยากมาเปิดร้านหรือมันอาจจะยังอยู่ช่วงโปรโมชันก็ได้ที่เรายังสนุกอยู่นะ แต่ว่าต่อให้ขายหมดไปแล้วก็ยังมีล็อตอื่นๆ ที่รอให้เราอ่านอยู่อีกเยอะเต็มไปหมด นี่แหละเป็นความสนุก” 

“ถ้าให้กลับไปทำสื่อก็ไม่ทำแล้ว เพราะได้เงินจากการขายของดีกว่า ตอนจ่ายก็จ่ายเยอะเหมือนกันนะ (ยิ้มหวาน) แต่ว่ามันดีอะ เรารู้ตัวแล้วว่าชอบขายของเพราะเป็นของที่อิน แนะนำให้เป็นผู้ประกอบการ หาเรื่องที่อินแม้จะมีทั้งขายดีและขายไม่ดี เราเป็นพวกสุขนิยมที่ทำงานในออฟฟิศอยู่ดีๆ แล้วอยากทำแมกกาซีนก็ออกมาสมัครงานกับบริษัททำนิตยสาร อยากเล่าเรื่องก็มาเป็นคนเล่าเรื่อง อยากทำอะไรก็ทำเลย แต่มารู้ตัวว่าการทำงานสื่อทำให้ Self-esteem เราต่ำลง รู้สึกไม่มีความฝันแล้วว่าอยากทำอะไร แต่ร้านหนังสือก็เป็นความฝันลึกๆ ในใจที่ไม่กล้าบอกใคร พอมามีแฟนชีวิตก็เปลี่ยน ทุกอย่างก็ดีขึ้น (หัวเราะเขินๆ) 

“ที่จะบอกคือแนะนำให้มีแฟนใช่ไหมล่ะ” เราถามสวนกลับไป  

“ใช่ ที่จะบอกคือแนะนำให้มีแฟนเป็นผู้ประกอบการค่ะ แล้วชีวิตจะดีขึ้นทุกด้าน” (ยิ้มหวานจนคนโสดแบบเราอิจฉา)

ก่อนกลับเราได้ลองกาแฟของที่ร้านที่เธอย้ำนักย้ำหนาว่ากาแฟคั่วอ่อนที่ร้านนี้หวาน ดื่มง่าย แล้วก็ต้องประหลาดใจเพราะคนที่ไม่ดื่มกาแฟแบบเราสามารถจิบกาแฟแบบนี้ได้ ไม่ขม แถมสดชื่นอีกด้วย 

เรื่อง: จันจิรา ยีมัสซา ภาพ: พิชญุตม์ คชารักษ์ และ เจน

ร้าน Rock Paper Scissors Store

– ตั้งอยู่ในซอย สุขุมวิท 39 (อาคาร ดี.เอช.แกรนด์ ทาวเวอร์) 

– สามารถเดินทางด้วยรถยนต์ หรือจะใช้บริการรถไฟฟ้าลงที่สถานีพร้อมพงษ์ แล้วต่อมอเตอร์ไซค์เข้ามาอีกไม่ไกล 

– เปิดเวลา 13:00-18:00 น.

– ปิดทุกวันอังคาร

The post Rock Paper Scissors Store ร้านป็อปๆ ที่จะเป็นโอเอซิสสำหรับคนรักแมกกาซีน appeared first on a day magazine.

ชั้นปีที่ 4 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ คณะมัณฑนศิลป์ สาขานิเทศศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

ชื่อผลงาน “ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ”

ขอเตือนภัย! เหยื่อรายต่อไปอาจจะเป็นคุณ

“ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ” ประโยคติดปากที่เรามักจะพูดทิ้งท้ายก่อนแยกย้ายจากเพื่อนสนิทหรือคนใกล้ชิด โดยเฉพาะผู้หญิงด้วยกันที่ต้องกลับบ้านเพียงลำพัง

แต่เคยคิดไหมว่าทำไมเราต้องคอยถามคนอื่นว่าถึงบ้านหรือยังทุกครั้งที่แยกจากกัน หรือเป็นเพราะเรากลัวว่าเขาจะกลับไม่ถึงบ้าน

“ในซอยนี้เปลี่ยว เดินคนเดียวระวังตัวด้วยนะ”

“ป้ายรถเมล์แถวนี้มีข่าวโดนปล้นจี้บ่อยๆ” 

“ขึ้นแท็กซี่แล้วถ่ายทะเบียนมาด้วย”

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าประโยคเหล่านี้สะท้อนว่าบ้านเมืองเราอันตรายขนาดไหน เพราะไม่ว่าจะเลือกเส้นทางไหนก็ล้วนมีความเสี่ยง จนเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า ‘เกิดเป็นผู้หญิงในสังคมนี้จะต้องระวังตัวถึงขนาดไหนกันนะ’

ปัญหาความไม่ปลอดภัยในการเดินทางคือสิ่งที่คนไทยต้องเจอตั้งแต่เกิดจนโต จนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของใครหลายคนและเกิดความคุ้นชินโดยไม่รู้ตัว

หนึ่งในนั้นคือ ‘ต้า-พิมพิศา เกือบรัมย์’ นักศึกษาสาขานิเทศศิลป์ชั้นปีที่ 4 จึงเกิดเป็นโปรเจกต์ทีสิสที่มีชื่อว่า “ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ” ในรูปแบบเกมทางเลือก หรือ Interactive Game Website เล่าเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเดินทางกลับบ้านคนเดียว โดยคนเล่นจะต้องตัดสินใจเลือกวิธีเอาตัวรอดในสถานการณ์อันตรายที่เกิดขึ้น ซึ่งทุกตัวเลือกมีผลต่อตอนจบของเกมที่ต่างกัน 

สารภาพว่าแค่เห็นรูปก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ถ้าอยากรู้ว่าเกมเอาตัวรอดที่ว่านี้เป็นยังไง เรื่องราวทั้งหมดนี้ได้ซ่อนเหตุการณ์อันตรายของใครไว้บ้าง เชิญกดเริ่มเกมไปพร้อมๆ กัน 

1

อินไซท์จากชีวิตจริง

ต้าเล่าว่าเรื่องราวของเกมทางเลือกเกิดจากเหตุการณ์ความไม่ปลอดภัยในการเดินทางคนเดียวที่ตัวเองพบเจอในชีวิตประจำวัน รวมถึงการเห็นข่าวเตือนภัยของคนที่ถูกคุกคามในโซเชียลอยู่บ่อยๆ ทำให้เธอรู้ว่ามีคนในสังคมอีกมากมายที่ยังไม่เข้าใจว่าปัญหาที่แท้จริงคืออะไร

“ส่วนใหญ่เหตุการณ์ที่อยู่ในเกมคือเหตุการณ์ที่เราเคยเจอมาก่อน อย่างเช่น เส้นทางเข้าบ้านที่ดูเปลี่ยวรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม เวลาเดินเข้าบ้านแล้วเจอแก๊งคนเมานั่งกินเหล้าหน้าบ้านตะโกนแซว หรือการโดนคนขับแท็กซี่พูดจาคุกคาม เราก็ยกมาจากประโยคที่เคยเจอจริงๆ

“นอกจากนี้ทุกครั้งที่เราเล่นโซเชียลก็จะเห็นข่าวหรือโพสต์เตือนภัยของคนที่ถูกคุกคามบ่อยมาก พอเลื่อนอ่านคอมเมนต์อย่างน้อยต้องมี 4-5 คนที่พูดประมาณว่า ‘แต่งตัวโป๊เปล่าเนี่ย’ ‘คุณไม่ระมัดระวังตัวเองหรือเปล่า’ หรือแย่ที่สุดเลยคือด่าเหยื่อด้วยซ้ำว่า ‘คุณโง่หรือเปล่า แบบนี้ก็สมควรแล้วละ’ 

“เราก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ แบบนี้มันเป็นการเบลมเหยื่อมากเกินไปหรือเปล่า การที่เหยื่อแต่งตัวโป๊มันไม่ได้หมายความว่าเขาสมยอมที่จะโดนคุกคาม ไม่ว่ายังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปคุกคามคนอื่น เหยื่อไม่ได้มีอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ มันก็เป็นสิ่งที่ติดในใจเรามาเรื่อยๆ เราอยากทำให้คนในสังคมเข้าใจมากขึ้น” 

และนั่นจึงเป็นเหตุผลเมื่อถึงช่วงที่ต้องคิดหัวข้อทีสิส เธอจึงไม่ลังเลที่จะเล่าประเด็นนี้

2

เธอก็เคยโดนเหมือนกันใช่ไหม

เมื่อได้ไอเดียตั้งต้นจากอินไซต์แล้ว ขั้นตอนต่อไปต้าจึงเริ่มทำการรีเสิร์ชข้อมูลจากกระทู้เว็บบอร์ด และข่าวการโดนคุกคามที่เกิดขึ้นจริงในสังคมว่ามีวิธีไหนบ้างที่ใช้ในการเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ต่างๆ รวมไปถึงสร้าง Google Forms ให้คนในโซเชียลเพื่อเก็บข้อมูล

ทันทีที่ต้าโพสต์ลงในช่องทางโซเชียลมีเดียของตัวเอง กลายเป็นว่าได้รับความสนใจมากกว่าที่คิด มีคนเข้ามาคอมเมนต์พร้อมกับเล่าประสบการณ์ของตัวเองกันมากมาย ไม่ว่าจะเป็น การโดนดักรอในที่เปลี่ยว การถูกเดินตามในที่สาธารณะ หรือการถูกคุกคามบนรถแท็กซี่ที่คนส่วนใหญ่เจอบ่อยที่สุด

ลองจินตนาการว่าคุณต้องกลับบ้านคนเดียวในช่วงเวลากลางคืนแล้วมีเหตุร้ายเกิดขึ้น คุณจะมีวิธีการเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นี้ได้ยังไง?

ถ้าต้องคิดในหัวเร็วๆ ไม่วิ่งหนีสุดชีวิต ก็ต้องต่อสู้ให้ตายกันไปข้าง 

แต่จากการทำรีเสิร์ชต้าพบว่าจริงๆ แล้วยังมีวิธีการเอาตัวรอดที่น่าสนใจและคาดไม่ถึงอีกมากมายที่ช่วยให้เรารอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายได้เช่นกัน

“มีเพื่อนเราคนหนึ่งเข้ามาทำแบบสอบถามเล่าว่าเคยเดินเข้าบ้านตอนกลางคืนเหมือนกัน ระหว่างเดินเข้าบ้านก็มีคนเดินตาม สุดท้ายไม่รู้จะทำยังไงก็เลยทิ้งกระเป๋าแล้วก็ยืนรำอยู่ตรงนั้น รำจนคนที่เดินตามกลัวแล้วก็เดินหนีวิ่งหนีไปเลย 

“อีกอันหนึ่งที่เรารู้สึกว่าน่าสนใจคือแท็กซี่พูดจาคุกคามไปในเชิงชู้สาว เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแกล้งทำเหมือนคุยกับแฟนแล้วพูดว่า ‘เธอรู้ไหมว่าเธอลืมปืนไว้ในกระเป๋าเค้านะ’ แล้วจากนั้นแท็กซี่ก็เงียบแล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลยจนถึงบ้าน

“เรารู้สึกว่าชอยส์แบบนี้เป็นชอยส์ที่เราคาดไม่ถึง เพราะถ้าเป็นเราอยู่ในสถานการณ์ตรงนั้น เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะกล้าทำไหม  ช่วงที่ทำรีเสิร์ชเรารู้สึกเครียด หดหู่มาก เพราะต้องเอาตัวเองมาอยู่กับข่าวตรงนี้เพื่อที่จะเก็บข้อมูล ทำให้เราย้อนกลับมาคิดกับตัวเองว่าวันหนึ่งจะโดนแบบนั้นบ้างหรือเปล่า” 

ต้าสารภาพว่าก่อนที่จะได้มาทำโปรเจกต์นี้ เคยคิดว่าจะมีแค่ผู้หญิงเท่านั้นที่ตกเป็นเหยื่อ แต่หลังจากการทำรีเสิร์ชพบว่ามีผู้ชายและกลุ่ม LGBTQ+ จำนวนมากที่เข้ามาร่วมแบ่งปันประสบการณ์ ซึ่งก็มีตั้งแต่การถูกพูดจาคุกคาม การถูกลวนลาม การถูกรีดไถ่เงิน รวมไปถึงการถูกยัดยาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ

“มีเพื่อนเราที่เขาเป็น LGBTQ+ เล่าว่าสมัยก่อนที่แต่งตัวเป็นผู้ชายก็ใช้ชีวิตปกติไม่เคยโดนอะไรเลย แต่พอเริ่มแต่งตัวไว้ผมยาวเป็นผู้หญิงก็ถูกคุกคาม เขาก็รู้สึกว่านี่แค่แต่งตัวไว้ผมยาวเอง เสียงก็ยังเป็นเสียงผู้ชายเหมือนเดิมยังโดนขนาดนี้เลย รู้สึกว่าสำหรับผู้หญิงมันคงไม่ปลอดภัยจริงๆ”

3

เกมที่ยังไม่ทันเล่น ก็รู้สึกไม่ปลอดภัยแล้ว

เมื่อหญิงสาวจำเป็นต้องกลับบ้านกลางดึกเพียงลำพัง

เส้นทางที่ไม่อาจคาดเดาได้นี้ขึ้นอยู่กับทุกการตัดสินใจของคุณ

คล้ายกับมีแรงดึงดูดที่ทำให้เราสนใจทันทีเมื่อได้อ่านประโยคข้างต้น ต้าเล่าว่าเหตุผลที่เลือกนำเสนอในรูปแบบเกมทางเลือก หรือ Interactive Game Website ประกอบไปด้วยสามเหตุผลด้วยกัน

อย่างแรก ต้าเป็นคนที่สนใจ Interactive Game Website อยู่แล้ว

อย่างที่สอง มองว่าเกมเป็นรูปแบบที่เข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายและทำให้เนื้อหาดูน่าสนใจมากขึ้น

และอย่างสุดท้าย อยากให้คนที่เข้ามาเล่นเกมมีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละครในเรื่องได้มากที่สุด จึงสร้างสถานการณ์ว่าถ้าตัวผู้เล่นตกอยู่ในภัยอันตรายเหล่านั้นจะตัดสินใจอย่างไร เพราะสามารถสร้าง Awareness ให้สังคมได้

“เพื่อนบางคนที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้จริงๆ ตอนเล่นก็กลัวไม่กล้าเล่นต่อ เพราะว่าเขารู้สึกรีเลตมากๆ ต้องมายืนรวมกันสองสามคนเพื่อที่จะเล่น เหตุผลที่ทำไมตอนจบเราเลือกทำเป็นรูปแบบของข่าวเตือนภัย เพราะเราอยากให้คนเล่นรู้สึกว่าเรื่องราวของผู้หญิงในเกมมันก็เหมือนกับเรื่องราวของคนอื่นๆ ที่คุณอาจจะเคยเลื่อนเจอบนโลกโซเชียล อยากให้รู้สึกว่ามันใกล้ตัวเรามากๆ แล้วมันก็สามารถเกิดขึ้นกับทุกคนได้”

หลังจากที่ต้าได้นำข้อมูลทั้งหมดมาจำลองเหตุการณ์คร่าวๆ แล้วก็ลองนำเสนออาจารย์ผู้หญิงกับผู้ชาย แต่ก็ได้รับฟีดแบ็กที่แตกต่างกัน

“ตอนตรวจเรารู้สึกว่าอาจารย์ผู้หญิงจะให้ความสนใจมากกว่า มารุมดูกัน มีความตื่นเต้นแล้วก็อินไปกับเนื้อเรื่อง อาจจะเป็นเพราะว่าสำหรับอาจารย์ผู้หญิงมันเป็นเรื่องใกล้ตัว รู้สึกว่างานรีเลตกับตัวเองมากกว่าอาจารย์ผู้ชาย

“ส่วนคำแนะนำก็มีอาจารย์ผู้ชายเสนอให้ลองเพิ่มชอยส์ในกรณีที่ผู้ก่อเหตุหน้าตาดี เผื่อว่าตัวละครในเกมจะใจอ่อนเห็นว่าหล่อก็เลยไว้ใจ ตอนแรกที่ได้ยินแบบนั้นเราก็รู้สึกไม่โอเคมากๆ เพราะเหมือนเบลมว่าเป็นความผิดของเหยื่อ แต่จุดประสงค์ของอาจารย์อาจจะแค่อยากช่วยสร้างสีสันของงานมากขึ้น เพราะมันเป็นเกมที่คุณสามารถลองใส่อะไรก็ได้

“แต่กับในโลกความเป็นจริงเราคิดว่าคงไม่มีใครกล้าที่จะเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงตรงนั้นเพียงเพราะผู้ก่อเหตุเขาหล่อหรอก ก็อาจจะมีบางกรณีที่ถูกล่อลวงไปทำอะไรสักอย่างโดยคนก่อเหตุใช้คำพูดหรือหน้าตาแล้วได้ผล แต่ก็ไม่ได้แปลว่าตัวเหยื่อเขาจะสมยอมที่จะถูกคุกคามอยู่ดี”

4

โปรดระวัง! เหยื่อรายต่อไปอาจจะเป็นคุณ

ถึงแม้สังคมไทยในปัจจุบันจะมีความเจริญมากขึ้น มีเทคโนโลยีและบริการใหม่ๆ เข้ามาช่วยอำนวยความสะดวก คอยเป็นหูเป็นตาให้เรา แต่ความรู้สึกถึงอันตรายก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะลดน้อยลงเลย เพราะก็ยังมีข่าวเตือนภัยให้เราเห็นอยู่ทุกวัน ดังนั้นการหลีกเลี่ยงเอาตัวเองไปอยู่ในที่อันตรายและพกอุปกรณ์ป้องกันตัวเองติดตัวไว้คงเป็นวิธีการเอาตัวรอดที่อาจจะลดความเสี่ยงลงไปได้บ้าง

“ต้องยอมรับว่าประเทศไทยจะไปไหนทำอะไรก็ดูอันตรายไปหมดเลย ดังนั้นถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็ควรจะหลีกเลี่ยง ถ้ารู้ว่าจะกลับบ้านดึก การมีคนไปรับไปส่งได้ก็น่าจะดีกว่าการกลับบ้านตัวคนเดียว หรือถ้าเป็นไปได้ควรพกพวกอุปกรณ์ป้องกันตัว อย่างเช่น สเปรย์แอลกอฮอล์ กุญแจต่างๆ หรือฝึกท่าป้องกันตัวเบื้องต้นไว้ก็จะดีมาก

“จริงๆ แล้วพวกอุปกรณ์ป้องกันตัวมันมีประโยชน์มากกว่าที่เราคิด อย่างเช่น สเปรย์พริกไทย ถ้าประเทศไทยสามารถแก้ให้ถูกกฎหมายและจำกัดปริมาณการใช้ได้ แล้วสามารถพกติดตัวได้จริงๆ มันก็คงจะดีกว่านี้ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ลงโทษคนที่ก่อเหตุหนักขึ้น เพราะรู้สึกว่าโทษมันก็เบาไปหน่อย คนร้ายถึงยังกล้าทำแบบทุกวันนี้”

5

เพราะชีวิตจริงไม่สามารถเริ่มเกมใหม่ได้

โปรเจกต์ทำงานครั้งนี้ใช้เวลาเพียงแค่ 4 เดือนตามระยะเวลาที่อาจารย์ให้เท่านั้น ระหว่างทางต้ายอมรับว่ารู้สึกท้อกับการรวบรวมข้อมูลทางวิชาการที่เข้าถึงยาก แต่ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกสนุกและภูมิใจในตัวเองกับการทำงานครั้งนี้ไม่น้อย และตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสก็อยากจะพัฒนาต่อยอดโปรเจกต์ไปเรื่อยๆ 

“เรารู้สึกว่าโปรเจกต์นี้ทำให้เรามองเห็นมุมมองใหม่ๆ มากขึ้น ตั้งแต่เริ่มทำเรามองงานนี้ด้วยเลนส์ของตัวเอง แต่พอเริ่มโพสต์ทวิตเตอร์ก็มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็น มาแนะนำไอเดียต่างๆ มากมาย ทำให้เรารู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดเสมอไป

“ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะนำเสนอใหม่ๆ เช่น มุมมองผ่านผู้ชาย หรือ LGBTQ+ ที่อาจจะเจอเหตุการณ์อันตรายแบบนี้บ้าง หรืออาจจะนำเสนอเป็นประเด็นอื่นไปเลย อย่างเช่น ความปลอดภัยเวลาเราอยู่บ้านคนเดียว มีวิธียังไงที่จะป้องกันตัวเองบ้าง เพราะส่วนตัวรู้สึกว่าภัยอันตรายมันยังมีอีกหลายอย่างเลยที่คนในสังคมไม่ได้ตระหนักถึงขนาดนั้น”

ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานะของผู้หญิงที่คิดเกมทางเลือกนี้ขึ้นมา เราถามต้าว่าอะไรคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผู้หญิงที่ต้องใช้ชีวิตต่อไปในสังคมที่เต็มไปด้วยความไม่ปลอดภัย

“แน่นอนว่าในเกมเราสามารถกลับมาเล่นซ้ำเพื่อหาตอนจบแบบใหม่ได้เรื่อยๆ จนในที่สุดเราก็จะรู้ว่าทางเลือกไหนจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ในชีวิตจริงเราไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ถ้าเราตัดสินใจอีกแบบหนึ่งชีวิตเราจะเป็นยังไง 

“ดังนั้นการที่คนในสังคมเรียนรู้ที่จะเคารพสิทธิซึ่งกันและกันน่าจะเป็นทางเลือกและทางออกที่ดีที่สุด”

อ่านมาถึงตรงนี้ หากใครสนใจอยากพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับต้า สามารถตามไปดูผลงานโปรเจกต์ “ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ” ในนิทรรศการ “Leaper” งานแสดงศิลปนิพนธ์ของภาควิชามัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC) ตั้งแต่วันที่ 30 พฤษภาคม เป็นต้นไป 

สามารถเล่นเกม “ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ” ได้ที่ https://gethomesafe.newfile.studio

ติดตามโปรเจกต์ของต้าได้ทาง Twitter: newfilestudio และ Instagram: newfilestudi.o

The post “ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ” เกมเอาตัวรอดที่สะท้อนความไม่ปลอดภัยของผู้หญิงระหว่างทางกลับบ้าน appeared first on a day magazine.