Pupe: Hello :))) Hi Everyone. Hi Kai.  

Kai: Hi! Pupe! 

การแสดง ‘A Perfect Conversation Oh Ode! X Blunt Knife Google Doc Jam’ เริ่มต้นขึ้นบนหน้ากระดาษสีขาวโพลนของ google docs

จากโปรแกรมที่ผู้คนคุ้นเคย ในการแสดงครั้งนี้มันกลายไปเป็นพื้นที่สร้างบทสนทนาและพื้นที่สำหรับการแสดงของ ปูเป้–ศศพินทุ์ ศิริวาณิชย์ และ ไค–Eng Kai Er ร่วมกับแพลตฟอร์มยอดฮิตในช่วงเวิร์กฟรอมโฮมอย่าง Zoom และยูทูบ 

ปูเป้เป็นศิลปินไทย ผู้อยู่ในประเทศไทย ส่วนไคเป็นศิลปินชาวสิงคโปร์ผู้ซึ่งตอนนี้พักอยู่ในเยอรมนี ในช่วงที่ขึ้นเวทีเดียวกันไม่ได้ ทั้งคู่จึงนำการแสดงเดี่ยวที่แต่ละคนเคยทำมาปัดฝุ่น เปลี่ยนรูปแบบเป็นการแสดงออนไลน์ที่คนดูมีส่วนร่วมได้ ทั้งการมาแอบอ่านบทสนทนาของพวกเขาใน google docs ชมวิดีโอบนยูทูบและประชุมผ่านแอพพลิเคชั่น Zoom 

ในโลกของละครเวที มีการแสดงหลายเรื่องที่นักแสดงใช้วิธีพูดคุยกับผู้ชมบางส่วนเพื่อทำให้ผู้ชมเป็นส่วนหนึ่งของละคร แต่การแสดงที่ชวนให้ผู้ชมทุกคนสามารถเลือกที่จะมีส่วนร่วมกับบทสนทนาไปพร้อมๆ กับนักแสดงผ่านตัวอักษรบน google docs ไม่ใช่สิ่งที่เราได้เห็นบ่อยนัก และเมื่อชื่อของการแสดงยังกำกับไว้ว่า ‘A Perfect Conversation’ หรือ ‘บทสนทนาที่สมบูรณ์แบบ’ มันยิ่งชวนให้เราตั้งคำถามว่า บทสนทนาที่สมบูรณ์แบบคืออะไร

“บทสนทนาที่สมบูรณ์แบบเป็นสิ่งที่เราพยายามพูดถึงและตั้งคำถามในการแสดงครั้งนี้ ไอเดียคือบางทีความสมบูรณ์อาจไม่มีอยู่จริงก็ได้ การสร้างบทสนทนาที่สมบูรณ์แบบก็เหมือนการไล่ตามสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงตั้งแต่ต้นเพราะไม่มีบทสนทนาไหนที่สมบูรณ์แบบ แต่ในขณะเดียวกันเราก็พยายามแตะประเด็นว่าทำไมเราถึงต้องใฝ่ฝันหาความสมบูรณ์แบบนั้นด้วย” ปูเป้เล่า

บทสนทนาที่ตามหาความสมบูรณ์แบบเขาพูดอะไรกัน? ให้หน้าเว็บไซต์นี้พาไปชม

Document shared with you

การสนทนาครั้งนี้เริ่มต้นมาจากสมาชิกคณะกรรมการของเทศกาลละคร Bangkok International Performance Performing Arts Meeting (BIPAM) ที่สนใจชวนไคมาแสดงผลงาน ‘Blunt Knife’ ในเทศกาลปีนี้ ในขณะเดียวกันสมาชิกคณะกรรมการอีกท่านหนึ่งก็นึกขึ้นว่า งานแสดง ‘โอ้โอด’ ที่ปูเป้เคยทำนั้นมีความคล้ายคลึงกันในประเด็นเรื่องร่างกายและเพศ

สำหรับใครที่ไม่เคยดูการแสดงทั้ง 2 ชิ้นมาก่อน Blunt Knife (2019) เริ่มต้นด้วยฉากไคสวมรองเท้าเสกตเคลื่อนไหวไปในห้องสี่เหลี่ยม ด้านหลังมีโปรเจกเตอร์ฉายสคริปต์เล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างเธอในวัยเยาว์และครูสอนไอซ์เสกต ความรัก ความเจ็บปวด ความสับสนแฝงอยู่ในทุกท่วงท่าของเธอ โดยเฉพาะเมื่อเธอพยายามถอดรองเท้าเสกตออกหนึ่งข้างและเต้นต่อด้วยรองเท้าเสกตเพียงข้างเดียว 

ส่วน โอ้โอด หรือ Oh Ode! (2017) ปรากฏภาพปูเป้ร่างกายเปลือยเปล่า ตั้งนิ้วมือกรีดเกร็งตามรูปแบบการรำไทย ร่างกายค่อยๆ ถูกปูนโบกทับทีละเล็กทีละน้อยจนกลายเป็นชุดนางรำ เราจะเห็นว่าภายใต้ปูนและสีปรากฏร่างกายที่สั่นไหว รอยแตกเกิดไปทั่วรูปปั้น ก่อนที่นางรำผู้นั้นจะค่อยๆ จะปลดเปลื้อง กะเทาะตัวเองออกจากปูนที่ห่อหุ้มในที่สุด เพื่อตั้งคำถามกับความสมบูรณ์แบบแบบไทยๆ ที่คนเพรียกหาหลังการรัฐประหารปี 2557 ที่อาจกดทับและฝังลึกถึงเนื้อตัวร่างกายของมนุษย์

“ตอนแรกโปรแกรมของ BIPAM จะจัดแสดงผลงานของศิลปินหญิงเป็นเรื่องๆ ไป แต่พอเราได้คุยกับไค ไคเสนอไอเดียว่าอยากลองนำเสนอ Blunt Knife ในมุมมองอื่นดูบ้าง” ปูเป้เล่าทั้งจากแว่นของ Artistic Director ของ BIPAM และศิลปินร่วมของงานชิ้นนี้ 

“พวกเรารู้สึกว่ามีพื้นที่ให้งานของเราต่อยอดกันได้อยู่ เราเลยเสนอว่ามาจัดงานในรูปแบบที่สามารถพูดถึงงาน 2 ชิ้นไปพร้อมๆ กันดีไหม” บทสนทนาของไคและปูเป้ในครั้งนั้นทำให้ศิลปินที่รู้จักกันมากว่า 5 ปี และได้พูดคุยพบปะเป็นครั้งคราวตามเทศกาลละครได้ร่วมงานกันอีกครั้งผ่านแพลตฟอร์มรูปแบบใหม่ 

“เรื่องรูปแบบที่ใช้ google docs ต้องยกเครดิตให้ไคเลย กระบวนการทำงานครั้งนี้เริ่มต้นจากการที่ไคเสนอการแสดงแบบนี้ขึ้นมา ​เราก็สนใจสร้างสรรค์งานที่สามารถพูดถึงงานของเราทั้งสองชิ้นไปพร้อมๆ กันได้ ก็เลยค่อยๆ ซ้อม ทดลองกระบวนการหลายๆ อย่างไปพร้อมๆ กันและมาทบทวนดูว่ามีอะไรที่เราทั้งสองคนชอบ ไม่ชอบ ส่วนชื่อการแสดง A Perfect Conversation เกิดขึ้นทีหลัง” 

“จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ใช่คนที่คิดจะใช้แพลตฟอร์มนี้คนแรก ฉันเคยเข้าคลาสเรียนหนึ่งที่อาจารย์ให้เราเข้า google docs ของเขา กดดูลิงก์ยูทูบที่เขาแปะไว้ในไฟล์ และให้กลับเข้าไปพูดคุยกันใน google docs อีกที มันเป็นจุดที่ทำให้เราสนใจแพลตฟอร์มนี้ในฐานะเครื่องมือการทำงานร่วมกัน เราสามารถแก้ไขสิ่งที่คนอื่นพิมพ์มาได้ คอมเมนต์สิ่งที่คนอื่นเขียนได้ ทำให้เราสามารถเป็นนักเขียนร่วมกับคนอื่นซึ่งเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ในกล่องแชตทั่วไป” ไคอธิบายถึงไอเดียการใช้แพลตฟอร์มสร้างเอกสารเป็นเวทีการแสดง

The artists have scheduled a meeting

กับละครเวทีทั่วไป เมื่อการแสดงใกล้เริ่ม ผู้ชมทยอยเดินเข้าไปจับจองที่นั่งหน้าเวที ก่อนไฟจะดับลง และไฟบนเวทีจะสว่างขึ้น แต่กับ A Perfect Conversation ผู้ชมเพียงกดเข้าห้องประชุม Zoom ที่ศิลปินทั้งสองตั้งเอาไว้เพื่อจะเจอปูเป้ที่เปิดกล้องเพียงคนเดียวตลอดการแสดง

ในกล่องแชตของ Zoom ผู้ชมจะเจอลิงก์ google docs ให้กดเข้าไปอีกที พื้นที่หน้ากระดาษนั้นเริ่มมีข้อความของศิลปินทั้งสองโผล่มาทักทาย ชวนคุยถึงเรื่องสัพเพเหระสบายๆ เช่น ใครได้เป็นสัตว์อะไรใน google docs หรือช่วงนี้มีใครรู้สึกมีปัญหากับไอเดียเรื่องความสมบูรณ์แบบหรือไม่ จากนั้นปูเป้ก็โยนลิงก์การแสดงโอ้โอดมาให้ดู เมื่อจบก็เป็นคิวของไคที่โยนลิงก์การแสดง Blunt Knife ตามมา

ขณะที่คลิปวิดีโอการแสดงดำเนินไป ในเอกสาร ปูเป้และไคก็ค่อยๆ​ พิมพ์ถ้อยคำที่เผยความรู้สึก ความกังวล ความคิดแบบวินาทีต่อวินาที ในขณะที่ผู้ชมก็พูดคุยต่อยอดประเด็นของศิลปินได้ด้วย บทสนทนาที่ไหลแล่นทำให้เราเห็นเบื้องลึกจิตใจของศิลปินขณะชมงานของตนเอง ปูเป้เผยถึงความกังวลในเรือนร่างของตัวเองในช่วงต้นคลิป พูดถึงความไม่พอใจบทวิจารณ์ที่จัดให้ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานแบบเฟมินิสต์เพราะเป็นการลดทอนใจความสำคัญของงาน ในขณะที่ผู้ชมยังชวนต่อบทสนทนาถึงช่องว่างระหว่างศิลปินและผู้ชมในการตีความศิลปะ

ส่วนขณะที่คลิปการแสดง Blunt Knife เล่น แทบไม่มีผู้ชมส่งเสียงผ่านตัวอักษร อาจเป็นเพราะทุกคนถูกสะกดด้วยท่วงท่าการแสดงที่ทรงพลังและข้อความอันจริงใจของไคที่เผยเหตุผลที่เลือกการเต้นเป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง แต่เมื่อคลิปจบลง ทุกคนก็เริ่มกล่าวขอบคุณที่ไคเล่าเรื่องได้อย่างจริงใจเหลือเกิน

แม้การแสดงทั้งหมดจะไม่มีเสียงดนตรีประกอบ ยกเว้นตอนศิลปินทั้งสองคนผลัดกันเปิดคลิปวิดีโองานแสดงของแต่ละคน แต่ความเงียบนั้นก็ไม่สามารถกลบเสียงบทสนทนาบนหน้าจอลงได้

บทสนทนาครั้งนี้ไม่ใช่บทสนทนาที่มีศิลปินทั้ง 2 คนที่เป็นเจ้าของเท่านั้น แต่ศิลปินยังให้ผู้ชมเข้ามาเป็นเจ้าของบทสนทนา อนุญาตให้นำพาบทสนทนาไปในทิศทางที่ไม่ได้กะเกณฑ์ไว้ล่วงหน้า และยังเปิดโอกาสให้ผู้ชมเป็นเจ้าของความคิดเห็นของตัวเอง 

“ศิลปะการแสดงเหมือนเป็นกิจกรรมทางสังคมในตัว การซ้อมละครต้องมีบทสนทนา การคุยกับโปรดิวเซอร์ก็ต้องมีบทสนทนา การสื่อสารกับผู้ชมก็คือบทสนทนาอย่างหนึ่ง” ไคอธิบาย 

“หลายๆ ครั้งฉันมักพยายามหาในอินเทอร์เน็ตว่าจะทำยังไงให้การสื่อสารสมบูรณ์แบบ แล้วก็มักจะเจอกฎว่า ถ้าอยากให้การประชุมมีประสิทธิภาพ ทุกคนต้องมีโอกาสได้พูดในที่ประชุม แม้คนนั้นจะนั่งเงียบตลอดทั้งการประชุมก็ตาม

“แต่สำหรับการแสดงครั้งนี้ เราทำตรงกันข้าม ถ้าผู้ชมอยากพูดก็พูด และถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด บางทีอาจจะมีเหตุผลที่ดีที่ทุกคนก็ไม่จำเป็นต้องพูดในทุกๆ เหตุการณ์ก็ได้” ไคเล่าถึงกระบวนการตามหาการสนทนาที่สมบูรณ์แบบ แม้มันอาจจะขัดกับสิ่งที่เคยมีคนบอกไว้

หรือกระทั่งว่าอาจไม่มีจริง

“นั่นเป็นเนเจอร์ของ google docs ด้วย คุณจะทำอะไรก็ได้ในนั้น ไม่ต้องทำตามที่เราบอกก็ได้ มันเป็นพื้นที่ที่ให้คุณได้ตัดสินใจเองว่าจะทำอะไร” ปูเป้เสริม

A perfect performance art (?)

ถึงศิลปินทั้งคู่จะตั้งคำถามกับการมีอยู่ของความสมบูรณ์แบบ แต่ในการแสดงนี้พวกเขาก็ยังอยากทำให้เต็มที่ที่สุด

“ระหว่างกระบวนการสร้างงานชิ้นนี้เราพยายามทำให้มันสมบูรณ์แบบอยู่นะ” ไคหัวเราะเล็กน้อย 

“เราเริ่มซ้อมตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ แต่ไม่ได้ซ้อมเป็นประจำทุกอาทิตย์ เหมือนเป็นกระบวนการที่เราทำต่อเนื่องด้วยกันมาเรื่อยๆ” ปูเป้ทบทวน

“ระหว่างทาง เราตั้งคำถามกับตัวเองบ่อย มีจุดที่คิดว่าเราทำไม่ได้แน่เลย เพราะการพิมพ์บน google docs เป็นสิ่งที่ใหม่สำหรับเรามาก เราเป็นคนที่ถนัดใช้ร่างกายในการสื่อสาร เราไม่เคยเขียนงานอย่างบทละคร หรืองานเขียนในเชิงศิลป์ในขณะที่ไคทำงานแนวนี้ได้ดีมาก 

“ไคเป็นคนที่มีความเป็นตัวของตัวเองที่ชัดเจนและโดดเด่น มีไอเดียชัดเจนซึ่งเราชื่นชมและนับถือเสมอ ระหว่างการทำงานชิ้นนี้เราจึงได้รับแรงสนับสนุน ความเข้มแข็ง และความกล้าหาญจากไคที่ทำให้เรากล้าที่จะดำดิ่งไปกับความไม่รู้ ความไม่แน่นอน ของการแสดงรูปแบบใหม่ๆ”

 ส่วนไคเอง ถึงแม้จะเคยแสดงผลงานผ่าน google docs มาแล้วแต่งานชิ้นนี้ยังทำให้เธอได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่เหมือนกัน

“ประสบการณ์ของเราจะแตกต่างกับปูเป้หน่อยเพราะเราเคยแสดงโชว์ผ่าน google docs หลายครั้ง ช่วงที่โควิด-19 ระบาด แต่การทำงานครั้งนี้ การทำงานหรือพลังของปูเป้ช่วยให้เราไม่ยึดติดกับแนวทางหรือความคิดเดิมๆ ทำให้เราได้ค้นพบวิธีการใหม่ๆ และเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ตั้งคำถามถึงข้อสรุปที่เราเคยมีว่าต้องเป็นยังไง ปูเป้เป็นคนที่ตั้งคำถามในสิ่งที่เราไม่เคยฉุกคิดมาก่อน ทำให้เราได้ปลดปล่อยตัวเองจากประสบการณ์การทำงานในครั้งก่อนๆ กับแพลตฟอร์มนี้ ทำให้การทำงานครั้งนี้เป็นเหมือนการค้นหาอะไรใหม่ๆ สำหรับตัวเราทั้งคู่”

สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเป็นกระบวนการทำงานหรือบทสนทนาที่ออกมาก็ตาม เราถามพวกเขาว่าทั้งคู่ได้พบความ ‘สมบูรณ์แบบ’ หรือยัง

“การแสดงชิ้นนี้เป็นสิ่งที่ imperfectly perfect หรือ perfectly imperfect ก็ได้ เพราะเราไม่ได้ต้องการให้ชิ้นงานสมบูรณ์แบบที่สุด สุดท้ายแล้วอาจขึ้นอยู่กับผู้ชมที่จะตัดสินใจว่าความสมบูรณ์แบบคืออะไร หรืออาจเป็นผู้ชมเองที่ช่วยให้บทสนทนานี้สมบูรณ์แบบ” ปูเป้ตอบอย่างมั่นใจ

การแสดง A Perfect Conversation เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงในเทศกาลศิลปะการแสดงร่วมสมัยนานาชาติ BIPAM 2021 ที่ชวนผู้ชมและศิลปินมาพบกันแบบออนไลน์ ภายใต้ธีม Ownership หรือความเป็นเจ้าของ 

ผู้สนใจสามารถมาร่วมสร้างหรือตั้งคำถามกับบทสนทนาที่สมบูรณ์แบบได้ในการแสดง A Perfect Conversation วันที่ 1-5 กันยายน 2564 สามารถซื้อบัตรเข้าร่วมเทศกาลได้ที่เว็บไซต์ bipam.org หรือเพจเฟซบุ๊ก BIPAM

The post ฟังบทสนทนาไร้เสียงใน ‘A Perfect Conversation’ ละครเวทีที่แสดงผ่าน google docs appeared first on a day magazine.

บ้างโรยหน้าด้วยเนยน้ำตาล บ้างโรยหน้าด้วยผงโอวัลติน หรือจะเป็นขนมปังสอดไส้สังขยาใบเตย ความหวานมันเหล่านี้ยังเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ

แต่เดี๋ยวก่อน วันนี้เราไม่ได้พาคุณย้อนอดีตตามหาคุณลุงเจ้าของรถเข็นขายขนมปังคนนั้น แต่ขอพาทุกคนเดินตามกลิ่นขนมปังหอมกรุ่นเข้าไปที่ร้านคีตะ ร้านขนมปังยีสต์ธรรมชาติหน้าตาน่าลิ้มลองที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างตลาดพระราม 5 แห่งนี้

ขณะที่นั่งรอขนมปังยีสต์ธรรมชาติออกจากเตาอบ ป๋อง–ทินกฤต อินทรกำชัย และ พีช–มาลินดา ภมรสุวรรณ สองเจ้าของร้านเดินเข้ามาทักทายเราพร้อมด้วยขนมปังหลากไส้และกาแฟโคลด์บรูว์ที่พวกเขาภูมิใจเสนอ พร้อมเอ่ยชวนเราทิ้งตัวลงบนโซฟาเล็กๆ ในร้าน ไม่นานจากนั้นบทสนทนาเกี่ยวกับก้าวแรกของร้านขนมปังในฝันของพวกเขาก็เริ่มต้นขึ้น

ขนมปังคือรักแรก

ก่อนตัดสินใจเปิดร้านขนมปังที่เป็นสิ่งที่ทั้งสองรักและสนใจร่วมกัน พีชและป๋องเป็นเพื่อนร่วมงานที่อยู่เบื้องหลังโปรเจกต์ออกแบบหลายๆ โปรเจกต์ ไม่ว่าจะเป็นงานอีเวนต์หรือ co-working space ป๋องถนัดงานด้าน visual merchandise เขาเป็นคนออกไอเดียในการสร้างสรรค์ร้านขนมปังที่ชื่อว่าคีตะ

“เราชอบขนมปังมาก มันเป็นสิ่งที่ทานได้ทุกวัน อาจเป็นเพราะมันทานง่าย วันไหนถ้ามีคำถามกับตัวเองว่าไม่รู้จะกินอะไรดี แต่ก็ไม่อยากกินข้าว ก็จะนึกถึงขนมปังเป็นอย่างแรกเลย” ป๋องเริ่มต้นเล่า

ส่วนพีชคือผู้รับหน้าที่หลักในการคิดค้นสูตรและลงมือทำขนมปังของร้าน จากการทำการบ้านอย่างหนักเธอพบว่าขนมปังเป็นอาหารที่มีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่น่าสนใจซุกซ่อนอยู่มาก ซึ่งสิ่งเหล่านี้สำคัญกับการกินและการใช้ชีวิตของเธอเองด้วย

“เราเป็นคนที่ระบบย่อยไม่ดี เวลากินขนมปังทั่วไปท้องจะอืดง่ายมาก เลยทำให้ต้องหันมาสนใจเรื่องอาหารการกินมากขึ้น เราเลยสนใจและชอบขนมปังจากยีสต์ธรรมชาติเพราะมันเป็นขนมปังที่ย่อยง่าย เราอยากทำขนมปังดีๆ ให้คนทานในราคาย่อมเยาว์ โดยไม่ต้องลงมือทำยีสต์ธรรมชาติด้วยตัวเอง เป็นอาหารที่มีคนมากินแล้วบอกได้ว่า เฮ้ย กินเหอะ มันปลอดภัย”

พลังจากยีสต์ธรรมชาติ

“ตอนนั้นเราอ่านหนังสือ Japanese Food that Heals (มหัศจรรย์อาหารญี่ปุ่น) เขาพูดถึงพลังของการหมักผ่านวัตถุดิบ 8 อย่างของญี่ปุ่น เช่น ซอสโชยุจากถั่วเหลือง ปกติถั่วเหลืองมีประโยชน์อยู่แล้ว แต่การหมักคือการเพิ่มพลังงานให้กับอาหารอย่างหนึ่ง อย่างปกติต้องกินถั่วเหลือง 100 คำเพื่อให้ได้ประโยชน์เท่านี้ แต่การหมักทำให้คุณทานถั่วเหลืองแค่ 2 คำก็ได้ประโยชน์เท่ากัน” ป๋องเล่าจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเขาเชื่อในพลังของอาหารหมัก ซึ่งแน่นอน การทำขนมปังโฮมเมดที่ปลอดสารพิษจะหนีศาสตร์ของการหมักแป้งด้วยยีสต์ธรรมชาติไม่ได้

“การทำขนมปังทั่วไปเริ่มต้นจากการผสมแป้งกับยีสต์สำเร็จรูป หมักทิ้งไว้ จากนั้นแบ่งน้ำหนักก่อนนำมาขึ้นรูปแล้วเข้าเตาอบ แต่ถ้าเราอยากทำขนมปังยีสต์ธรรมชาติเราต้องเริ่มเลี้ยงยีสต์ เตรียมยีสต์เพื่อนำมาทำขนมปังเป็นขั้นตอนแรก เราต้องเพิ่มเวลาอีกประมาณ 7-10 วันเพื่อทำขนมปังหนึ่งชิ้น” พีชรับช่วงเล่าเรื่องที่ตัวเองถนัด

“การเลี้ยงดูยีสต์ธรรมชาติเป็นเรื่องที่เซนซิทีฟมากๆ และเป็นสิ่งที่เราไม่สามารถเร่งกระบวนการให้เร็วขึ้นได้ ในยีสต์ธรรมชาติมีจุลินทรีย์หลายตัวที่ทำหน้าที่แตกต่างกัน ทำให้ขนมปังมีรสชาติและกลิ่นแตกต่างกัน การเลี้ยงยีสต์เหมือนเรากำลังเล่นกับสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก ถ้าเปลี่ยนที่เลี้ยงแค่นิดเดียว หรืออุณหภูมิเปลี่ยนก็ทำให้ผลลัพธ์เปลี่ยนแปลงด้วย

“หน้าที่ของยีสต์คือกินน้ำตาล (ที่ใส่เข้าไปตอนต้นเพื่อเป็นอาหารปลุกให้ยีสต์ทำงาน) ย่อยโมเลกุลแป้งให้เล็กลงและกลายเป็นน้ำตาล แล้วปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาทำให้ขนมปังฟู ขนมปังของเราใส่น้ำตาลเพียงแค่ 1 ใน 4 หากเทียบกับขนมปังทั่วไป ความหวานตรงนี้ไม่ได้เกิดจากน้ำตาลที่เราใส่ไป แต่เป็นความหวานที่เกิดขึ้นจากการทำงานของยีสต์ธรรมชาติ ค่าดัชนีน้ำตาล (GI) เลยต่ำ”

นอกจากนี้การทานขนมปังที่หมักจากยีสต์ธรรมชาติยังช่วยเพิ่มพรีไบโอติก (prebiotic) ให้กับร่างกายเพื่อเป็นอาหารของแบคทีเรียตัวดีในลำไส้ของเราอีกด้วย

“ยีสต์ที่เราใช้เป็นยีสต์ที่มาจากผลไม้ตามฤดูกาล เพราะว่าเราสามารถควบคุม คำนวณและคาดเดาได้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง ทำให้เรามั่นใจว่าจะได้ขนมปังที่รสชาติสม่ำเสมอกันทุกๆ วัน”

สอดไส้หลากรสที่ทำจากใจ

เราได้กลิ่นขนมปังอบร้อนโชยมาแต่ไกล ไม่นานจากนั้นพนักงานเสิร์ฟของร้านก็ยกจานขนมปังที่เพิ่งยกออกจากเตาหมาดๆ มาเสิร์ฟตรงหน้า แต่ละชิ้นห่อด้วยถุงกระดาษที่ด้านหน้าเขียนไส้ของแต่ละชิ้นทำให้เราไม่สับสน  

“ไส้แรกที่เราทำคือไส้สังขยาชาไทย เป็นไส้เดียวที่เราบอกพีชว่า ‘ต้องมีนะ’ เพราะคิดว่าเป็นรสชาติที่คนทั่วไปคุ้นเคยกันดี เป็นตัวเชื่อมระหว่างร้านเรากับลูกค้า”

“ถ้าเขาชอบ เขาจะกลับมาทานใหม่ แล้วเราก็ค่อยๆ แนะนำไส้อื่นๆ ต่อไป

“ขนมปังจากยีสต์ธรรมชาติมีกลิ่นและรสที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไส้แต่ละไส้ก็ต้องคิดสูตรออกมาให้เข้ากับรสชาติขนมปัง ตอนนี้มีอยู่ 8 ไส้ มีครีมคัสตาร์ด เลมอนคัสตาร์ด เนย-โอวทึ้ง (น้ำตาลไม่ขัดกาก) เนย-อัลมอนต์ อกไก่ซอสพริกไทยดำ ไส้กรอกหมูบาเยิร์น ไข่ม้วนญี่ปุ่น แล้วแต่ละเดือนก็จะมีไส้พิเศษหมุนเวียนกันไปไม่ให้ลูกค้าเบื่อ อย่างเดือนนี้ก็เป็นผักโขมครีมซอส” พีชช่วยเสริม

หลังจากกัดขนมปังไส้เนย-อัลมอนด์คำแรกให้ถึงตัวไส้ เราสัมผัสได้ถึงรสชาติหวานละมุนแบบพอดีๆ ที่ไม่ได้กลบเสน่ห์ของรสชาติแท้ๆ ของขนมปัง

“ไส้ทั้งหมดนี้เราทำเองหมดเลย ยกเว้ยเนยและโอวทึ้งที่เราทำเองไม่ได้ แต่เราก็เลือกซื้อจากแหล่งที่เรามั่นใจว่ามาจากธรรมชาติจริงๆ อย่างสังขยากับคัสตาร์ดเราทำสดใหม่ทุกเช้า ใช้ไข่สด เนยสด และไม่ใส่สีผสมอาหารเลย

นอกจากนี้เรายังชิมไส้อกไก่ซอสพริกไทยดำ รสชาติพริกไทยดำนั้นเข้มข้นตัดกับความหวานของขนมปังพอดี กับไส้ไส้กรอกบาเยิร์น ไส้กรอกแล่ชิ้นบางๆ ให้รสชาติอร่อยแบบมันๆ เค็มๆ โดยไม่ต้องใส่ซอสเพิ่มรสใดๆ รวมทั้งไส้ที่หน้าตาแปลกใหม่กว่าเพื่อนคือไส้ไข่ม้วนญี่ปุ่น ที่ป๋องและพีชให้พนักงานของพวกเขาทำไข่ม้วนกันสดๆ หน้าร้าน

“ไข่ม้วนของเราทำตามต้นฉบับไข่ม้วนดั้งเดิมของญี่ปุ่นหรือที่เรียกว่า Dashimaki โดย dashi แปลว่าน้ำซุปต้นตำรับของญี่ปุ่น ทำให้ไข่ม้วนของเรารสชาติเหมือนไข่ม้วนตามภัตตาคารญี่ปุ่นจริงๆ” 

เสริมรสด้วยกาแฟสโลว์บาร์ และเมนูขนมหวานน่าลิ้มรส

“เราเป็นร้านขนมปัง ไม่ใช่ร้านกาแฟ เราเลยค่อยๆ ปล่อยสินค้าออกมาทีละอย่างทำให้คนเขามีภาพจำว่าเป็นร้านขนมปังก่อน ตอนสองอาทิตย์แรกเราจะมีแค่ขนมปังอย่างเดียว จนลูกค้าถามบ่อยๆ ว่า ไม่มีกาแฟเหรอ แล้วหลังจากนั้นเราค่อยปล่อยกาแฟออกมาขายคู่กับขนมปัง”

จากนั้นไม่นาน กาแฟดริปรสชาติเข้มออกเหมือนช็อกโกแลตตัดกับรสหวานของขนมปังอย่างพอดีก็ถูกจัดเสิร์ฟบนโต๊ะ

“กาแฟร้านเราเป็นแบบสโลว์บาร์ มีกาแฟสกัดเย็น (cold brew) และกาแฟดริป ตั้งใจให้รสชาติออกเป็นรสช็อกโกแลตถั่ว เพราะเวลามาทานคู่กับขนมปังจะได้รสชาติตัดกันและเสริมกันอย่างพอดี ส่วนน้ำแข็งของที่นี้ใช้เกล็ดน้ำแข็งแบบที่เห็นในบิงซูแทนน้ำแข็งแบบก้อน” ป๋องเล่า

พีชยกตัวอย่างจากประสบการณ์ของตัวเองว่า “อย่างเราปกติเวลาทานน้ำแข็งจะจี๊ดไปถึงหัว แต่พอเป็นน้ำแข็งแบบนี้แล้วไม่เป็น แล้วก็ไม่เสียวฟันด้วย ไม่รู้ลูกค้าท่านอื่นรู้สึกเหมือนกันไหม แต่อย่างนี้ก็เป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนไว้ที่อยากให้ลูกค้าได้ประสบการณ์ที่ดีจากที่นี่”

หลังจิบกาแฟเสร็จ ขนมจานเล็กจานน้อยถูกจัดเสิร์ฟตามมาอย่างเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นพุดดิ้งถั่วลิสงเลมอน พุดดิ้งมะพร้าวพร้อมดื่ม ลอดช่องสิงคโปร์ และสาคูเปียก แน่นอนว่าเมนูขนมหวานทั้งหมดนี้เป็นเมนูที่พวกเขาตั้งใจคิดและพัฒนาเหมือนกับเหล่าขนมปัง

พุดดิ้งถั่วลิสงเลมอนทำจากถั่วลิสงเพียวๆ ไม่ผสมเจลาตินหรือผงวุ้น รสสัมผัสจึงนุ่มคล้ายๆ กับเต้าหู้ แตกต่างจากพุดดิ้งธรรมดา และเมื่อตักทานพร้อมกับน้ำเลมอนและถั่วอัลมอนด์จะได้รสสัมผัสกรุบกรอบปนรสเปรี้ยว ทานแล้วสดชื่นเอามากๆ ส่วนพุดดิ้งมะพร้าวพร้อมดื่มก็หวานอร่อย ดื่มง่ายเหมือนโยเกิร์ตแบบขวด

เส้นลอดช่องสิงคโปร์ของที่ร้านก็หนึบหนับเคี้ยวเพลินใช่เล่น แม้จะรสชาติไม่หวานแต่ขนุนที่โรยมาด้วยกันก็เสริมรสกันอย่างดี ทิ้งท้ายด้วยสาคูเปียกถ้วยจิ๋วที่ทำมาจากใบเตย มะพร้าวอ่อนและกะทิสด โรยด้วยอัลมอนด์ด้านหน้า เหมาะกับการทานตัดกับกาแฟรสเข้ม

“ที่เรามีของเล็กๆ น้อยๆ ให้ทานเพราะเราอยากให้คีตะเป็นตัวเลือกให้คนที่ไม่รู้จะทานอะไร ไม่รู้จะไปไหนดี สามารถมานั่งเล่น นั่งรอที่ร้านเราได้ โดยเฉพาะเมนูสาคูเปียก เป็นเมนูที่เราไม่ได้ตั้งใจทำไว้เพื่อขายแต่ตั้งใจทำให้ชิม หรือบางทีเราก็ดริปกาแฟให้เขา เราตั้งใจให้คีตะเป็นร้านขนมปัง good neighbourhood ที่ทุกคนทุกวัยมาทานได้ทุกวัน”

ร้านขนมปังที่อยากอยู่ในทุกช่วงเวลาของทุกคน

“ตอนที่เราจะเปิดร้านขนมปังครั้งแรก เรานึกถึงร้านขนมปังในวัยเด็ก” ป๋องชวนย้อนเวลา

“เป็นร้านที่เขาขายฮอตด็อกอยู่หน้าโรงหนัง เป็นขนมปังไส้กรอกธรรมดาๆ ที่ไม่มีซอส ซึ่งสมัยนี้ไม่มีแล้ว มันเป็นรสชาติดั้งเดิมที่เราคิดถึงและอยากสร้างขึ้นมา ขนมปังคีตะเลยไม่มีซอสมาให้ เพราะอยากเน้นรสชาติของวัตถุดิบและคงความดั้งเดิมแบบที่เราคุ้นชินสมัยเด็กๆ”

เสียงวิ่งเล่นของเด็กๆ แทรกขึ้นมาเป็นระยะก่อนป๋องจะพูดต่อว่า “เราอยากให้เด็กๆ รุ่นนี้จำได้ว่าเขาเติบโตมากับร้านแบบนี้ นี่คือขนมปัง นี่คือลอดช่องสิงคโปร์ที่เขาเคยทาน เหมือนที่เราจำความรู้สึกสมัยเด็กๆ ของตัวเองได้ และในขณะเดียวกัน เราก็อยากให้ผู้ใหญ่ได้กลับไปเยี่ยมเยียนอดีตในวัยเด็กของตัวเองเหมือนกัน”

“เราอยากให้ใครๆ เข้ามานั่งในร้านแล้วรู้สึกสบายเหมือนอยู่บ้าน ผู้ใหญ่อายุคุณย่าคุณยายเข้ามาก็นั่งได้ เด็กๆ ก็นั่งได้ เหมือนอย่างที่ช่วงเย็นๆ จะมีกลุ่มครอบครัวและผู้ใหญ่เข้ามาทานกันเยอะมาก การตกแต่งของร้านเลยต้องเน้นเรื่องความสะอาดสะอ้าน 

“เราต้องคิดถึงลูกค้าเป็นหลักเสมอ ไม่ใช่แค่เรื่องการออกแบบของร้าน หรือการออกแบบของสินค้าเท่านั้น แต่รวมไปถึงการให้บริการของเราด้วย พี่ป๋องจะเป็นคนดูแลเรื่องนี้” พีชเสริม

“มันเป็นเรื่องของความรู้สึกนะ เป็นรายละเอียดที่อยู่ในความรู้สึก วิธีการส่งของให้ลูกค้า วิธีการพูดคุยกับลูกค้า วิธีการขอบคุณมันสำคัญหมดเลย แล้วงานของเรามันมีหลายมิติมาก และเราไม่ได้แค่ดูแลลูกค้าเท่านั้น แต่เราต้องดูแลชีวิตของพนักงานด้วยเหมือนกัน ต้องรู้ว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร และเราสามารถช่วยเหลือเขาได้ยังไงบ้าง

“นี่คือสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่มองไม่เห็นแต่ว่าสำคัญ มันคือการสื่อสารที่มองไม่เห็นแต่ว่ามันจี๊ดไปที่จิตใจของเราเลย” ป๋องเล่า

รอยยิ้มจากคนในร้าน บรรยากาศอันอบอุ่น การตกแต่งที่ดูสบายตาและขนมหลากชนิดที่คิดค้นและทำด้วยใจ ทั้งหมดนี้คงเป็นเหตุผลที่ทำให้คีตะเนืองแน่นด้วยลูกค้าทุกเพศทุกวัย

“ชื่อของร้านมาจากคำว่า ‘คีตกวี’ ที่ปกติแปลว่า นักประพันธ์เพลง หน้าที่ของเขาคือการทำเพลงให้คนฟังแล้วมีความสุข เราอยากเป็นกวีที่มอบความความสุขผ่านขนมปังที่เราตั้งใจทำ” ชายหนุ่มทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้ม

ร้านคีตะ (Kita Artisanal Yeast Bun) 

address: ข้างตลาดพระราม 5 ถ.ราชพฤกษ์-นครอินทร์ ต.บางขุนกอง อ.บางกรวย จ.นนทบุรึ
tel. 092 735 1166
hours: ทุกวัน เวลา 08:30-18:00 น.

The post “เราเป็นกวีที่ทำขนมปัง” คีตะ ขนมปังจากยีสต์ธรรมชาติที่เติบโตไปพร้อมๆ กับคนทำและคนกิน appeared first on a day magazine.

เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เราก็พบว่าตู้ไอศครีมนั้นบรรจุเจลาโต้กว่า 18 รสชาติ ตั้งแต่รสเบสิกอย่างชาเขียว นมสด ช็อกโกแลต ไปจนถึงรสชาติที่เราไม่คิดว่าจะกลายเป็นของหวานได้อย่างรสชีส camembert หรือรสแอปริคอตที่จับคู่กับมิโสะ และนั่นยังพิเศษไม่พอเพราะเจลาโต้เหล่านี้จะหมุนเวียนเปลี่ยนมาวางขายไม่ซ้ำรสชาติกันในแต่ละเดือน

ขณะที่เรากำลังตาตรึงกับรสชาติอันหลากหลายจนเลือกไม่ถูก Nakano Yoko ผู้จัดการร้าน RINTARO สาขาประเทศไทย และ Nakajima Shintaro เชฟเจลาโต้ประจำร้าน ก็เดินเข้ามาแนะนำรสต่างๆ จนเราอดไม่ได้ต้องชวนทั้งสองนั่งลงคุยกันถึงความเป็นมาของร้านเจลาโต้แห่งนี้กันสักนิด

สะพานเชื่อมระหว่างเกษตรกรและผู้บริโภค​

โยโกะเริ่มต้นเล่าให้ฟังว่า จุดเริ่มต้นของร้าน RINTARO เกิดจากความคิดของ Shiina Hiroharu ประธานบริษัท RITA ซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหารหลายแห่งในญี่ปุ่น แต่นั่นยังไม่ตอบโจทย์หนึ่งของเขาคือการช่วยเหลือเกษตรกรในบ้านเกิดอย่างจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่นเข้าถึงลูกค้าได้มากขึ้น

“เดิมทีบริษัทของเรามีร้านอาหารอยู่แล้ว 2 สาขา แต่เป็นร้านอาหารแบบ Teishoku หรืออาหารญี่ปุ่นเป็นเซตราคาไม่แพง รับประทานง่าย

“ด้วยความที่ท่านประธานบริษัทเกิดที่เมืองอาซาฮิ จังหวัดชิบะ ซึ่งเป็นพื้นที่การเกษตร จึงมีเพื่อนหลายคนที่เป็นเกษตรกรและมีไร่สวนที่ผลิตผลไม้คุณภาพดีๆ ทั้งนั้น แต่ว่าพวกเขามีช่องทางในการจำหน่ายผลผลิตน้อยมาก ท่านเห็นโอกาสตรงนี้ เลยเปิดร้านเจลาโต้ขึ้นที่อาซาฮิโดยใช้ผลไม้ในพื้นที่ เช่น สตรอว์เบอร์รีและองุ่นพันธุ์ shine muscat เพื่อช่วยเหลือเกษตรกร และทำให้ลูกค้าเข้าถึงผลผลิตได้มากขึ้น” 

ความสุขจากวัตถุดิบจากธรรมชาติ

“การใช้ส่วนผสมจากธรรมชาติมาทำเจลาโต้นี่ยากมากเลยนะคะ” โยโกะเน้นเสียง

“ถ้าเราใช้สารให้กลิ่นรสสังเคราะห์ ใส่สารแค่นิดเดียวก็สามารถทำไอศครีมหนึ่งรสได้แล้ว แต่ถ้าใช้ผลไม้หรือวัตถุดิบจากธรรมชาติต้องใช้ผลไม้เยอะมากเพื่อให้ได้รสชาติเจลาโต้ที่ต้องการและตรงกับรสชาติของผลไม้จริงๆ เช่น ถ้าเราจะทำเจลาโต้ฟักทอง ต้องใช้ฟักทองประมาณ 700 กรัมต่อ 1 ถัง หรือเจลาโต้มังคุดก็ต้องใช้มังคุดถึง 8-10 กิโลกรัม แต่ถ้าเราใช้สารให้กลิ่นรสสังเคราะห์หรือใช้ผงฟักทอง ใส่แค่นิดเดียวก็ได้ไอศครีมรสฟักทองแล้ว

“ความท้าทายอีกอย่างคือการทำเจลาโต้ให้มีรสชาติฉ่ำน้ำเหมือนผลไม้จริง เช่น สาลี่ญี่ปุ่นหรือลูกพลับ ทำให้บางรสชาติต้องใช้วัตถุดิบเป็นผลไม้จากญี่ปุ่นเท่านั้นเพื่อให้รสชาติชัดเจนมากที่สุด

“สำหรับลูกค้าญี่ปุ่นในประเทศไทย จะชื่นชอบไอศครีมรสผลไม้ของที่ร้านมากเพราะเขาสามารถทานผลไม้นำเข้าจากญี่ปุ่นในราคาแค่ 120 บาท อย่างองุ่น shine muscat ปกติราคาราวๆ 1,000 บาท ไม่รวมค่าส่งมาไทยอีก 6,000 บาท

“นอกจากผลไม้สดๆ ในการทำเจลาโต้เรายังไม่ใช้น้ำตาลหรือสารให้ความหวานอื่นๆ แต่ใช้น้ำผึ้งแทน นั่นก็เป็นเรื่องยากอีกข้อเพราะหากไม่ผสมน้ำผึ้งให้เนียนไปกับเนื้อไอศครีม เมื่อนำเข้าช่องฟรีซ น้ำผึ้งจะแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดและทำให้เนื้อสัมผัสของไอศครีมเสีย เราจึงต้องผสมและคลุก คลุก คลุกเจลาโต้ให้ดีก่อนเสิร์ฟ” 

แต่ถึงเจลาโต้ที่ได้จะมีรสชาติล้ำลึกแค่ไหน ในช่วงแรก พวกเขากลับมีคนรู้จักไม่มากนัก

“ตอนแรก RINTARO สาขาชิบะแทบไม่มีคนเลยเพราะเราเปิดร้านอยู่ในย่านที่อยู่อาศัย นั่นทำให้เราไม่ได้กำไรมากขนาดนั้น ไหนจะต้องจ่ายค่าวัตถุดิบ ไหนเราจะไม่เก็บเจลาโต้เกิน 3 วันเพื่อความสดใหม่ ขณะเดียวกันก็ไม่อยากเปิดสาขาเพิ่มที่ไหนเพราะนั่นทำให้ต้องจ้างเชฟเจลาโต้เพิ่ม แต่เราอยากใช้เชฟเพียงคนเดียวเท่านั้นเพื่อให้ได้ไอศครีมที่มีรสชาติคงที่ 

“ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เครียดมาก แต่เราเน้นย้ำอยู่เสมอว่า ความสุขของลูกค้าต้องมาก่อน ต้องให้เขาได้ทานไอศครีมที่มีรสชาติดี ใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติเท่านั้น”

2-3 ปีผ่านไป การบอกต่อความอร่อยแบบปากต่อปากก็ทำให้พวกเขาโด่งดังขึ้นมาจนต้องเปิดสาขาเพิ่มในย่านชินจูกุ กรุงโตเกียว ทุกๆ สุดสัปดาห์ ภาพที่เห็นเป็นประจำคือแถวยาวเหยียดหน้าร้านของแฟนๆ มากกว่า 300 คนที่มาเข้าคิวรอชิมเจลาโต้ส่งตรงจากชิบะ

ไม่นานหลังจากนั้น ท่านประธานก็เกิดไอเดียอยากเปิดอีกสาขาหนึ่งในต่างประเทศ และประเทศนั้นคือประเทศไทยนั่นเอง

สาขาที่ไทยก็ต้องใช้ผลไม้ตามฤดูกาลของไทย

เหตุผลที่สาขาแรกนอกญี่ปุ่นต้องเป็นประเทศไทยนั้นเรียบง่าย เพราะไทยเป็นประเทศในเอเชียที่มีคนญี่ปุ่นอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก และแน่นอนว่ากลุ่มลูกค้าที่เพิ่มขึ้นมาก็คือคนไทย ซึ่งพวกเขาต้องทำความเข้าใจอินไซต์กันใหม่ โดยเฉพาะในแง่ของวัฒนธรรม ความคิด รสนิยม และแหล่งวัตถุดิบ

“เราเป็นคนญี่ปุ่น บางทีก็ไม่สามารถเข้าใจความคิดความชอบของคนไทยได้เสมอไป” โยโกะพูดพร้อมหัวเราะ “ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น เราจะทำเจลาโต้รสใหม่ๆ ตามผลไม้ประจำฤดูกาลที่กินกันเป็นประจำ เช่น ในฤดูร้อนเราจะนึกถึงแตงโมกับเมลอนญี่ปุ่น ถ้าเป็นฤดูใบไม้ร่วงก็จะนึกถึงฟักทอง ฤดูหนาวก็จะเป็นมันหวานกับโมจิ ส่วนฤดูใบไม้ผลิก็จะเป็นซากุระกับเชอร์รีญี่ปุ่น ทำให้ตัดสินใจว่าจะทำรสชาติอะไรง่ายกว่าที่ไทย แต่สำหรับประเทศไทยนั้นต่างกัน”

เธออธิบายว่าความต่างนั้นมาจากสองเหตุผล ทั้งเรื่องที่ไทยเป็นเมืองร้อนจึงมีผลไม้ที่แตกต่างจากญี่ปุ่น รวมทั้งวัฒนธรรมการกินผลไม้ตามฤดูกาลของคนไทยก็ไม่เข้มงวดเหมือนชาวญี่ปุ่นด้วย

“โชคดีที่เราได้เจอเชฟ Remy (Remy Janicot) จากร้าน KAD KOKOA เขาเป็นคนแนะนำว่าผลไม้ไทยชนิดไหนที่โดดเด่นในฤดูต่างๆ และแนะนำแหล่งวัตถุดิบให้เราด้วย แถมยังโชคดีที่บริษัทขายตู้ไอศครีมช่วยแนะนำอีกแรงหนึ่ง ถือว่าได้เพื่อนๆ ที่ดีมากๆ จากงานนี้เลย

“พอรู้อินไซต์มากขึ้น เราก็ปรับมาใช้ผลไม้ตามฤดูกาลของไทยด้วย อย่างช่วงมีนาคม-พฤษภาคมเป็นหน้ามะม่วง เราก็ทำเจลาโต้รสมะม่วง ช่วงมิถุนายนเราจะทำรสมังคุดกับลูกพลับ ส่วนเดือนกันยายนก็ทำรสเสาวรส แล้วไม่ใช่แค่ผลไม้ แต่รวมไปถึงเมล็ดโกโก้ด้วย อย่างเมื่อเดือนสิงหาคมเราใช้โกโก้จากประจวบคีรีขันธ์ ส่วนเดือนกันยายนเราเปลี่ยนมาใช้โกโก้จากจันทบุรีที่อยู่ในฤดูกาลแทน

นอกจากรสชาติผลไม้ตามฤดูกาลแล้ว ทางร้านยังมีรสชาติเบสิก 7 รสที่คัดสรรวัตถุดิบมาอย่างดีอีกด้วย

“รสเบสิก 7 รสของเราเหมือนกันทั้งในประเทศไทยและประเทศญี่ปุ่น ได้แก่ ชาเขียว, นมสด, ชีส camembert กับถั่ว, กาแฟลาเต้และชีสเค้กอบ, คุโรมิสึและผงถั่วคินาโกะ, เบอร์รีโยเกิร์ต และโกโก้ โดยทุกรสชาตินั้นใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติทั้งหมด”

ระหว่างนั้นโยโกะก็ให้เราลองชิมเจลาโต้ชาเขียว รสยอดฮิตทั้งในไทยและญี่ปุ่น พอตักชิมคำแรกเราก็เข้าใจความฮิตในทันทีเมื่อพบความเข้มข้นของชาเขียวที่หอมอบอวลอยู่ในปาก และเมื่อทานคู่กับไอศครีม camembert ที่มีรสชาติหอมหวานจากชีสฝรั่งเศสพร้อมรสสัมผัสกรุบกรอบของอัลมอนด์พราลีนและวอลนัต รสชาติก็ผสานกันอย่างลงตัว

“สำหรับชาเขียวของเราใช้ผงชาเขียวจากเมืองนิชิโอะ จังหวัดไอจิ ซึ่งเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องชาเขียวโดยเฉพาะ เห็นไหมว่าสีเขียวของชานั้นเข้มและสวยงามมากโดยไม่ต้องใส่สารปรุงแต่งอะไรเพิ่มเลย

เมื่อไอศครีมค่อยๆ หายไป เราก็ได้ลองชิมโคนวาฟเฟิลที่พิเศษกว่าที่ไหน เพราะที่ RINTARO พวกเขาทำโคนกันสดๆ โดยเราสามารถเลือกรสชาติได้ 2 รสคือ โคนรสเมเปิลที่หอมเมเปิลและเนย Echire และโคนช็อกโกแลตรสเข้มข้นจากช็อกโกแลต Valrhona

และขณะที่ไอศครีมโคนแรกกำลังจะหมดลง สายตาของเราก็พลันไปเห็นไอศครีมรสมิโสะและแอปริคอตในตู้

“รสนี้มาจากแรงบันดาลใจของฉันเอง” โยโกะเล่าพร้อมประกายในแววตา 

กว่า 300 รสชาติจากการทดลอง

โยโกะเล่าให้ฟังอย่างกระตือรือร้นว่า รสมิโสะกับแอปริคอต หนึ่งในรสขายดีในเมืองไทย เป็นไอเดียของเธอ

“ฉันคิดว่ารสของมิโสะน่าจะเข้ากันได้ดีกับรสเปรี้ยวของแอปริคอต เลยขอให้ชินทาโร่ทำดู แต่ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่นก็คงไม่กล้าทำหรอก เพราะคนญี่ปุ่นคงคิดว่าการผสมมิโสะกับแอปริคอตเข้าด้วยกันเป็นอะไรที่แปลกมาก แต่สุดท้ายแล้วมันกลับออกมาอร่อยมาก 

และเมื่อเราได้ลองชิมรสมิโสะแอปริคอต เราก็สัมผัสถึงความเข้ากันอย่างลงตัวของรสเค็มจากมิโสะที่คล้ายกับรส sea salt คู่กับผลแอปริคอตที่เปรี้ยวตัดความเค็มพอดี ไม่แปลกใจที่รสนี้จะกลายเป็น 1 ใน 10 รสขายดีของร้านในปัจจุบัน

ชินทาโร่เล่าให้เราฟังเพิ่มเรื่องการคิดค้นรสแปลกๆ จากไอเดียของสตาฟคนอื่นๆ จนปัจจุบันเจลาโต้ของ RINTARO ทั้งสาขาญี่ปุ่นและไทยมีรสชาติรวมกันกว่า 300 รสชาติ

“ที่ RINTARO สาขาไทยมีสตาฟชาวญี่ปุ่นที่ชอบโมฮีโต้มากเสนอว่า อยากลองทำเจลาโต้โมฮีโต้ดูบ้าง แต่แค่โมฮีโต้อย่างเดียวก็น่าเบื่อเกินไปหน่อย เราก็เลยเอาผักชีมาใส่ด้วย ออกมาเป็นรสชาติผักชีโมฮีโต้ น่าเสียดายที่ไม่ค่อยมีคนชอบเท่าไหร่เลยทำออกมาขายแค่ช่วงเดียวเท่านั้น นอกจากนี้เราก็เคยทำรสชาติชาโฮจิฉะกับพริกไทยญี่ปุ่น (sansho pepper) แต่ว่าคนไทยไม่ค่อยชอบการทานพริกคู่กับของหวานสักเท่าไหร่ เราก็เลยไม่ได้ทำอีก

“ไม่ใช่แค่นั้น เราเคยเอามิรินมาจับคู่กับช็อกโกแลต และเราก็มีแพลนที่จะพัฒนารสชาติอีกเยอะเลย ทั้งรสวาซาบิ โชยุ และอื่นๆ”

“เราเคยคิดจะทำรสโดรายากิด้วยนะคะ” โยโกะเสริม 

“ใช่ครับ เพราะคุณแม่ของผมเคยทำงานในร้านโดรายากิมาก่อน เป็นจุดเริ่มต้นให้ผมรักขนมหวานยิ่งกว่าอะไร และเป็นแรงบันดาลใจให้ผมมาเป็นเชฟเจลาโต้ในปัจจุบัน แต่ว่ารสโดรายากิทำยากมากเพราะตัวแป้งมันอมน้ำจากตัวเจลาโต้เข้าไป แต่เราก็พยายามทดลองกันไปเรื่อยๆ”

ไม่ใช่แค่การทดลองที่ชินทาโร่ให้ความสำคัญ แต่สำหรับเขา สิ่งที่ยากที่สุดในการทำเจลาโต้คือการทำเจลาโต้รสเดิมให้มีรสชาติอร่อยยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ 

“การเป็นเชฟของหวานเป็นความฝันวัยเด็กของผมเลย เป็นแรงบันดาลใจจากแม่ของผมที่มักเสิร์ฟของหวานให้ผมทานเป็นประจำ ผมเลยต้องตั้งใจทำเจลาโต้ทุกรสชาติให้สนุกสนาน ไม่น่าเบื่อ แล้วก็มีรสชาติดียิ่งๆ ขึ้นไปอีก”​

นี่อาจเป็นอีกเหตุผล นอกเหนือจากการใช้ผลไม้ท้องถิ่นตามฤดูกาล ที่ทำให้ทุกคำจากไอศครีมของ RINTARO เต็มไปด้วยความใส่ใจและความรัก บทสนทนาจบลง เรารู้สึกเต็มอิ่มจากไอศครีมรสเยี่ยมที่อัดแน่นไปด้วยผลไม้ท้องถิ่น และชื่นใจในความใส่ใจทุกขั้นตอนของเจลาโต้ซึ่งส่งผ่านมาถึงคนกิน

ข้างนอกฝนหยุดตกพอดี แสงอาทิตย์อ่อนๆ ก่อนลับขอบฟ้าสาดเข้ามาในร้าน สร้างความอบอุ่นเหมือนกับเจลาโต้ที่สร้างความสุขให้กับเราในวันที่หมองมัว

RINTARO

address: โครงการ W District 1599 ถนนสุขุมวิท ซอยปรีดีพนมยงค์ 3 แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพฯ 10110
hours: วันอังคาร-อาทิตย์ เวลา 11:00-23:00 (ปิดทุกวันจันทร์)
instagram: rintarobangkok
website: rintarogelato.com

The post RINTARO ร้านเจลาโต้ 300 รสตามฤดูกาล ที่ใช้ผลไม้ท้องถิ่นเพื่อสนับสนุนเกษตรกรไทย-ญี่ปุ่น appeared first on a day magazine.

เมื่อมองจากด้านนอกร้านแล้ว เราอาจนึกว่าที่นี่คือแกลเลอรีศิลปะแห่งใหม่ในย่านพร้อมพงษ์ จนกระทั่งเปิดประตูและก้าวเท้าเข้ามาในร้าน กลิ่นหอมของผลไม้สดก็ลอยมาแตะจมูก เคล้ากับเสียงเพลงของ The Beatles ที่ลอยอยู่ในอากาศ

ใช่แล้ว ที่นี่คือ Paco ร้านสมูตตี้โบว์ลแห่งใหม่แห่งย่านพร้อมพงษ์

เมื่อได้เจอเจ้าของร้าน เราจึงไม่แปลกใจที่หน้าตาของที่นี่จะเหมือนอาร์ตแกลเลอรีขนาดนี้ เพราะ ทีม–ศุภกร สุนานันท์ หนึ่งในผู้ก่อตั้งมีอีกบทบาทเป็นดีไซเนอร์ เมื่อเปิดร้านร่วมกับ หวาน–วรณัน สินลอย เขาจึงผสานความรักในศิลปะร่วมสมัยเข้าไปในทุกมุมของร้าน รวมไปถึงสมูตตี้โบว์ลลายกราฟิกสีสันสดใส จนดูเหมือนเป็นงานศิลปะมากกว่าอาหารสุขภาพ

และการพบกันของสุขภาพและศิลปะนี่เองที่ทำให้เราสนใจแวะมาคุยกับพวกเขา ก่อนได้บทสนทนารสอร่อยไม่แพ้สมูตตี้โบว์ล

“เราอยากทำให้อาหารสุขภาพเข้าถึงได้ง่าย”​ 

คือสิ่งแรกที่ทีมบอกเราและเน้นย้ำอยู่เสมอตลอดบทสนทนา จากบัณฑิตคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร สู่กราฟิกดีไซเนอร์ที่โลดแล่นในวงการกราฟิกดีไซน์ ไม่ว่าจะเป็นการร่วมงานกับศิลปินรุ่นพี่ที่ศิลปากรอย่าง อ๊อด–สุพิชาน โรจน์วณิชย์ ในการตีความเสียงเพลงเป็นปกอัลบั้มให้กับค่ายเพลงอย่าง genie records หรือโปรเจกต์ทำ personal branding ให้กับคนและร้านอาหาร จนเกิดแรงบันดาลใจให้ทีมหันมาจับสมูตตี้โบว์ลที่ตัวเองชอบกินมาขยายเป็นร้านอาหารของตัวเองบ้าง 

แต่เขาก็รู้ว่าสมูตตี้โบว์ลที่เต็มไปด้วยผักผลไม้อันอุดมไปด้วยสารอาหารก็อาจจะเป็นยาขมของใครหลายๆ คน 

“โจทย์หลักของผมคือทำยังไงให้คนที่ไม่ได้สนใจอาหารสุขภาพหันมากินอาหารสุขภาพ พอเราได้คอนเซปต์หลักนี้แล้วก็นำมาออกแบบรูปแบบการนำเสนอให้มีความดึงดูด ความน่าสนใจ และจดจำได้ง่าย”

เมื่อมีโจทย์ในใจ ตามประสากราฟิกดีไซเนอร์ ทีมและหวานจึงลงมือตีโจทย์และออกแบบวิธีนำเสนอให้สมูตตี้โบว์ลเข้าถึงง่าย และสลัดภาพลักษณ์สุดคลีนออกไป ว่าแล้ว พวกเขาจึงเริ่มประยุกต์ประสบการณ์ของทีมจากการทำแบรนด์ดิ้งให้ร้านอาหารต่างๆ และผนวกแนวคิดของศิลปะร่วมสมัยและลาเต้อาร์ตเข้ามาอยู่บนชาม เพื่อให้ใครๆ ที่อาจไม่ได้อินเรื่องสุขภาพอยากลองชิมสักครั้ง

“ทุกชามต้องมีทั้งสุขภาพและศิลปะ”

เพราะนี่คือร้านสมูตตี้โบว์ลโจทย์แรกและโจทย์หลักของทีมและหวานจึงเป็นการออกแบบสมูตตี้โบว์ลให้โดดเด่นกว่าที่อื่นๆ

“ตอนที่เราทำแบรนด์ดิ้งให้ร้านอาหารเป็นงานอีกแบบหนึ่งเลย” ทีมเริ่มต้นเล่าถึงวิธีคิด “สำหรับร้านอาหารที่มาจ้างเรา เขาจะมีทิศทางของตัวเองอยู่แล้ว เราก็ออกแบบไปตามนั้น แต่พอเป็นร้านของตัวเอง เราต้องกำหนดทิศทางของเราขึ้นมาทั้งหมด ถึงอย่างนั้น เราก็ใช้ประสบการณ์การทำแบรนด์ดิ้งให้ร้านอื่นๆ มาประยุกต์และต่อยอดเหมือนกัน เช่น ถ้าเราจะออกแบบโลโก้ เราก็รู้ว่าเราสามารถพัฒนาต่อไปในทิศทางไหนได้บ้าง”

นั่นคือที่มาของสมูตตี้โบว์ลซิกเนเจอร์ของร้านที่ลูกค้าทุกคนต้องถามถึงที่มาและความหมายของเส้นสายสีฟ้า ชมพู​ เหลือง ที่ถูกระบายแต่งแต้มเป็นลายกราฟิกเท่ๆ

ทีมเล่าว่าแต่ละชามต้องผ่านการคิดอย่างละเอียดและซับซ้อน การลองผิดลองถูกกันกว่าจะได้สมูตตี้โบว์ลหนึ่งชามที่อุดมไปด้วยสารอาหารเพื่อสุขภาพและความเป็นศิลปะ

“คนมักคิดว่าสีสันต่างๆ มาจากสีผสมอาหาร แต่จริงๆ แล้วผลไม้แต่ละชนิดสามารถสกัดจนได้สีที่ชัดเจนอยู่แล้ว อย่างมะม่วงก็ให้สีเหลือง แก้วมังกรให้สีชมพู เราก็หยิบมาผสมเป็นสีใหม่ๆ อย่างชาม Butterfly Effect นั้นเกิดจากการผสมกันระหว่างสีชมพูของแก้วมังกรกับสีฟ้าของสาหร่ายสไปรูลินาจนเกิดเป็นสีม่วง

“กว่าจะได้แต่ละชาม เราต้องลองผิดลองถูกกันเยอะมาก เพราะเราต้องคิดกันเองหมดเลยว่าอยากให้แต่ละชามมีหน้าตาแบบไหน รสชาติเป็นยังไง เหมือนข้าวราดแกงที่ต้องคิดว่าแกงส้มกินกับอะไรถึงอร่อย เช่นกัน เราต้องทดลองก่อนว่าผลไม้ชนิดไหนควรกินกับอะไร เช่น สารสกัดจากมะม่วงก็ต้องทานคู่กับเรดเคอร์แรนต์เพื่อให้ได้ทั้งรสเปรี้ยวและหวาน”

นอกจากจะต้องคิดสีสันที่จะสกัดได้จากผลไม้และรสชาติที่เข้ากันแล้ว ทีมและหวานยังต้องคิดถึงการดึงคาแร็กเตอร์ของผลไม้เพื่อเสริมจุดเด่นในชามสมูตตี้แต่ละชาม และคำนวณสารอาหารให้ได้ครบถ้วนทุกชาม ด้วยสารสกัดจากผลไม้ปลอดสาร ที่บางอย่าง เช่น มะเดื่อ หรือเรดเคอร์แรนต์ก็ต้องนำเข้ามาจากต่างประเทศ เพื่อคุณภาพที่ดีที่สุด

“ตอนนี้เรามีสมูตตี้โบว์ลทั้งหมด 10 เมนู แต่เราก็พัฒนาสูตรและเมนูอยู่เรื่อยๆ และเปลี่ยนหน้าตาของสมูตตี้โบว์ลไปเรื่อยๆ ไม่ให้ลูกค้าเบื่อ

“เราต้องดูทั้งเรื่องคู่สีที่ตัดกัน แล้วก็ต้องดูเรื่องสารอาหารที่ยังขาดอยู่ด้วย เช่น Moonshine จะใช้สารสกัดสีเหลืองจากน้ำมันแคร์รอตกับมะม่วงซึ่งมีเบตาแคโรทีนสูง เราเลยเพิ่มสีชมพูที่เกิดจากแก้วมังกรเข้าไป เพื่อเพิ่มวิตามินบำรุงผิว หรืออย่าง Paco Bowl จะมีเบสข้างล่างจากเบอร์รีหลากชนิด เราก็ราดชั้นบนด้วยสารสกัดจากน้ำมันแคร์รอตและสาหร่ายสไปรูลิน่าเพื่อเพิ่มสารอาหารที่แตกต่างกัน”

ว่าแล้วทีมก็ยกสองเมนูเด่นของร้านมาให้เราลองชิม 

ชามแรกที่เขายกมาวางบนเคาน์เตอร์คือ Paco Bowl โรยหน้าด้วยผลไม้นำเข้าที่คัดสรรมาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นสตรอว์เบอร์รี, ส้มนาเวล, ส้มคาราคาร่าสีชมพู,​ ลูกมะเดื่อฝรั่งสดๆ และที่พลาดไม่ได้คือเรดเคอร์เรนต์สีแดงสดรสเปรี้ยวอุดมไปด้วยวิตามินซีหลายชนิด และยังมีเมล็ดฟักทอง กราโนล่า และเมล็ดอัลมอนด์ให้เราได้เคี้ยวกรุบกรอบ คู่กับสมูตตี้ด้านล่างที่เบลนด์มาจากกล้วย สับปะรด สาหร่าย Dunaliella Salina และสาหร่ายสไปรูลินา

ส่วน Acai Bowl หรืือสมูตตี้โบว์ลที่มีเบสเป็นผลอาซาอีของร้านนั้นมีหลายแบบให้เลือกทาน ไม่ว่าจะเป็นชามที่โรยหน้าด้วยลูกฟิก หรือชามที่โรยด้วยผลไม้หลากหลายชนิด ส่วนเราเลือก Acai Bowl ที่ด้านล่างเป็นสมูตตี้ที่เบลนด์ด้วยผลอาซาอี กล้วย และแบล็กเบอร์รี ส่วนด้านบนเป็นรูปดอกไม้หลากสีสกัดมาจากผลไม้นานาชนิด พร้อมโยเกิร์ตรสเปรี้ยวตัดกับรสหวานเฝื่อนของอาซาอี 

“ดูเหมือนไม่เข้ากัน แต่อยู่ด้วยกันได้”

ระหว่างที่เรานั่งละเลียดสมูตตี้โบว์ลสายตาของเราก็กวาดไปทั่วร้าน พลันอดสงสัยถึงแรงบันดาลใจในการตกแต่งร้านไม่ได้  เพราะทีมตกแต่งร้านสไตล์เรโทรอ้างอิงจากยุค 80-90s ช่วงเวลาที่ศิลปะแนวป๊อปอาร์ตที่ทีมชื่นชอบกำลังเฟื่องฟู เช่น ภาพกระป๋องซุปแคมป์เบลล์อันโด่งดังของ Andy Warhol หรือภาพ Queen Elizabeth

ทีมยังวางแจกันเซรามิกทรงกระบอกใส่ช้อนและเทียนแต่งแต้มด้วยรูปหัวใจสีชมพู และรูปพระแม่มารีที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากศิลปะของเม็กซิโก มีวิทยุยุคเก๋าเครื่องใหญ่ตั้งบนเคาน์เตอร์สีขาว และมีมาสคอตประจำร้านชื่อเจ้า Paco ที่มีหัวเป็นถ้วยสมูตตี้โบว์ล มีมือมีเท้าเหมือนมิกกี้ เมาส์ หน้าตาทะเล้นที่ตั้งอยู่หน้าร้านคอยโบกมือต้อนรับลูกค้าทุกคน 

ทั้งหมดนี้ มีเป้าหมายเดียวกันกับสมูตตี้โบว์ลสีสวย คือเพื่อทำให้ร้านสนุกสนานจนสลัดภาพลักษณ์อาหารคลีนที่ต้องนิ่ง ขรึม และดูชีวจิตไปเสียหมด

“เราอยากทำให้ร้านเข้าถึงง่าย อย่างคำว่า Paco ก็ไม่ได้มีความหมายอะไร เราแค่อยากตั้งชื่อที่คนเห็นแล้วจำง่าย ใครๆ ก็อ่านได้หมด แล้วเราพัฒนามาสคอตจากตัวการ์ตูนอเมริกันสไตล์เรโทรกับภาพมิกกี้เมาส์ ของ Kaws แล้วเอามาใส่หัวที่เป็นถ้วยลงไป

“หรือป้าย All You Need is Paco อันนี้จะตอบโจทย์ความเข้าถึงง่ายเลย เพราะเราหยิบเอาท่อนหนึ่งของเพลง All You Need is Love ของ The Beatles มาแปลงให้จำง่าย เราไม่อยากใช้คำที่ยุ่งยากจนต้องเปิดดิกชันนารี อยากให้ทุกคนอ่านได้ เด็กๆ ก็อ่านได้” 

นอกจากนี้ทีมยังใช้ไอเดียของศิลปะร่วมสมัยที่เน้นจับของต่างยุคต่างสมัยมาวางร่วมกัน เช่น การแต่งร้านด้วยโมเสกสีน้ำเงิน-ฟ้า โลโก้ร้านที่ทำจากโมเสกดำ เทา และทอง และเคาน์เตอร์เสาโรมันที่ดูมาจากคนละยุคกันอย่างสิ้นเชิง

“การใช้โมเสกของที่ร้านมีที่มาจากตัวอาซาอี เพราะอาซาอีเป็นซูเปอร์เบอร์รีที่มาจากบราซิล​ พอนึกถึงบราซิลเราก็นึกถึงงานศิลปะที่ใช้โมเสก เราจึงใช้โมเสกทำเป็นพื้น ผนัง และตัวโลโก้ร้าน

“ส่วนตัวเคาน์เตอร์ที่เป็นเสาโรมันเราเห็นว่ามันตัดกับตัวโมเสกดี เราเลยหยิบอะไรที่มันดูไม่เข้ากันให้มาอยู่ด้วยกัน เหมือนศิลปะร่วมสมัย ที่หยิบจับสิ่งต่างๆ มาพัฒนาใหม่ให้ดูเหมือนไม่เข้ากัน แต่ว่าอยู่ด้วยกันได้” 

ความสนุกยังไม่จบแค่นี้ เพราะทันทีที่เราออกปากชมว่าร้านของเขาสวย โดดเด่น ทีมก็รีบบอกว่าเขามีแผนจะเปลี่ยนการตกแต่งร้านไปเรื่อยๆ 

“ผมอยากให้ที่นี่เป็นเหมือนอารต์แกลเลอรีที่เปลี่ยนคอนเซปต์ไปเรื่อยๆ สำหรับสมูตตี้โบว์ลก็เหมือนกัน เราจะพัฒนาหน้าตาอยู่เรื่อยๆ ทุกๆ 1 ปี”

เพราะความสนุกสนานของร้านนี้เอง ไม่น่าแปลกใจที่ทีมเล่าให้ฟังด้วยรอยยิ้มว่า มีบางคนที่ไม่ชอบทานผลไม้ ก็เปลี่ยนใจมาทานผลไม้เพราะหน้าตาของสมูตตี้โบว์ลด้วย

“หัวใจหลักของศิลปะร่วมสมัยคือนำสิ่งที่ดูเหมือนเข้ากันไม่ได้แต่อยู่ด้วยกันได้มาพัฒนา ก็เหมือนกับสมูตตี้โบว์ลของเราที่มีสีสันสดใสเหมือนลูกกวาดแต่กลับเต็มไปด้วยสารอาหารที่เราอยากให้คนได้รับในชีวิตประจำวัน เหมือนศิลปะที่อยู่กับเราทุกขณะ” ทีมทิ้งท้าย

Paco 

address: ร้านอยู่ในซอยสุขุมวิท 31 จอดรถได้ในโรงแรม The Euro Grande Hotel
tel. 061 919 9265
hours: ทุกวัน 10:00-20:00 น.
facebook: Paco.Bangkok 
instagram: pacobangkok

The post Paco : คาเฟ่สมูตตี้โบว์ลที่อยากให้สุขภาพดีเข้าถึงง่ายเหมือนศิลปะร่วมสมัย appeared first on a day magazine.

บ้านอาจหมายถึงสิ่งปลูกสร้างอันเป็นที่พักอาศัย อาคารตึกแถวสองชั้นที่อยู่มาแต่เด็ก หรือบ้านไม้ของคุณตาคุณยายที่เคยวิ่งเล่นสมัยประถม 

หรือบ้านอาจมีความหมายนามธรรม ประเทศใหม่ที่เพิ่งย้ายมาอยู่แต่ทุกคนที่นี่ทำให้รู้สึกสบายใจ หรือครอบครัวและเพื่อนดีๆ ที่คอยให้กำลังใจเราอยู่เสมอ 

“สำหรับเรา บ้านคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด เหมือนเป็นฟูกที่คอยรองรับให้เราไม่เจ็บ คอยรักษา คอยเยียวยาในวันที่เราเจอสิ่งที่ไม่ดีหรือโดนใครทำร้าย”

“บ้านคือที่ที่ทุกคนมีความสุข ได้ใช้เวลาร่วมกัน สำหรับผม เมืองไทยก็เหมือนบ้านหลังหนึ่งที่ผมมีความสุขกับการใช้ชีวิตในทุกๆ วัน” 

นี่คือคำตอบของ เอมี่–เฉลิมพล พิมพ์วัน และ Sunil Kumar คู่สามีภรรยาเจ้าของร้าน Curry in Boxes ร้านอาหารอินเดียสูตรโฮมเมดที่อยากทำให้ประสบการณ์การกินอาหารทุกมื้อของลูกค้าเหมือนได้กลับบ้านไปนั่งคุยกับครอบครัว คนสนิท แกล้มด้วยแกงอุ่นๆ ไม่ว่าจะสั่งกลับไปกินที่บ้านตัวเอง หรือมากินที่บ้านของทั้งคู่ ซึ่งเสียงจากคนเคยมาบอกเราว่านอกจากจะได้ผ่อนคลายในบรรยากาศแสนสบายแล้ว หากจะนึกสนุกเสนอตัวช่วยพ่อครัวทำนานก็ยังได้ แถมเอมี่และสุนิลล์ยังเสิร์ฟเมนูพิเศษเป็นบทสนทนาออกรสในแทบทุกหัวข้อที่นึกออก ตั้งแต่เรื่องที่มาของร้าน วัฒนธรรมอินเดีย ความเป็นมาของอาหารบนโต๊ะและวัตถุดิบในจาน

รวมทั้งอีกหัวข้อที่ใครหลายคนอาจคาดไม่ถึง นั่นคือเรื่องคู่ชีวิตและสถานะของ LGBTQ ในปัจจุบัน 

ในยามเย็นของวันธรรมดาวันหนึ่ง เรามาหาพวกเขาที่บ้านขนาด 1 คูหาในซอยกิ่งจันทน์ เมื่อเปิดรั้วเหล็กสีดำเข้าไปจะเจอกับห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าซึ่งตกแต่งด้วยผ้าควิลท์แฮนด์เมดและโคมไฟสีสันสดใส แดดยามโพล้เพล้สาดแสงจากคลองด้านหลังบ้านคอยต้อนรับผู้มาเยือนได้พักผ่อนหย่อนใจจากวันอันแสนเหนื่อยล้า

เอมี่และสุนิลล์ออกมาต้อนรับเราด้วยตัวเอง ทั้งคู่เชื้อเชิญให้เรานั่งลง และระหว่างที่ฝ่ายชายขอตัวเข้าไปในครัว ฝ่ายหญิงก็เริ่มต้นเล่าเรื่องราวของพวกเขาให้เราฟัง 

“ลูกค้ากลุ่มแรกๆ เขาแทบไม่ได้สนใจอาหารเลย เขาสนใจสตอรี่ อ้าว เราเป็นกะเทยหรอ คบกับผู้ชายอินเดียหรอ อินเดียเขาเคร่งมากไม่ใช่เหรอ” เธอเกริ่นในประเด็นที่เราเองก็สงสัย 

แต่จะเริ่มที่เรื่องราวของเอมี่และสุนิลล์ก็ไม่แปลก เพราะเป็นความรักครั้งนี้เองที่ก่อร่างสร้างตัวเป็น Curry in Boxes บ้านของอาหารอินเดียสูตรต้นตำรับจากเมืองแคทเทิล (Kaithal) รัฐหรยาณา (Haryana) บ้านเกิดของพ่อครัวหนึ่งเดียวของที่นี่

“คุณจะเป็นอะไรก็ได้ ไม่ต้องไปสนใจ ผมจะเป็นสามีคุณ และคุณจะต้องเป็นภรรยาผม”

ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีที่แล้ว เอมี่ผู้กำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านจาก ‘ผู้ชาย’ มาเป็น ‘ผู้หญิง’ บังเอิญมาพบกับสุนิลล์ ผู้ชายที่อกหักจากผู้หญิงที่หลอกเขามากว่า 8 ปี 

“ตอนนั้นเราแบกเป้ไปเที่ยวอินเดียคนเดียว แล้วสายตาพลันเหลือบไปมองเห็นผู้ชายคนนี้ เค้าดูดีมากๆ ด้วยความแรด (หัวเราะ) ก็เลยเข้าไป Hello! Can you speak English? ช่วยอ่านเมนูให้หน่อยได้ไหม แล้วแลก WhatsApp กันไว้ แต่ตอนนั้นอยู่มา 10 กว่าวันแล้ว ก็รู้อยู่แล้วว่าต้องกินอะไร (หัวเราะ)” 

ฟังดูเป็นเรื่องราวรักแรกพบทั่วไป ทว่าความซับซ้อนก็คือ ในเวลานั้นเอมี่ยังไม่เป็นสาวสวยสะพรั่งเหมือนในปัจจุบัน 

“ช่วงนั้นเรากำลังตัดสินใจที่จะเปลี่ยนมาเป็นผู้หญิง แต่ตอนนั้นยังเป็นบอยๆ อยู่ คือเป็นตุ๊ด และเราไม่ได้คาดหวังอะไรจากความสัมพันธ์นี้เลย แม้ว่าเราจะอยากมีงานแต่งงานเป็นของตัวเองมาก (ลากเสียง) แต่มันก็เป็นไปได้ยาก เพราะอินเดียเขาไม่ได้เปิดกว้างเรื่องเพศทางเลือก เราก็ไม่กล้าคิดไกล”

ความสัมพันธ์ค่อยๆ ผลิบาน จากการคุยกันเป็นครั้งคราวก็กลายเป็นชีวิตประจำวันของทั้งคู่ แต่ความสดชื่นสดใสก็ตามมาด้วยความกลัวและความลำบากใจเพราะเส้นกั้นที่เกิดจากวัฒนธรรมและเพศสภาพ

“เราไม่รู้ว่าตอนแรกเขาเป็นอะไร เพราะถ้าเขาชอบผู้ชาย เราก็ไม่ใช่แล้ว เพราะเราจะเป็นผู้หญิงนะ” เอมี่ย้อนความถึงความไม่สบายใจในครั้งนั้น

“เราบอกเขาก่อนว่า เรามีความสุขมากที่ได้คุยกับเขาในทุกๆ วัน เราหยุดคุยไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วเขาก็บอกว่า เขาก็ชอบเราเหมือนกัน เขาไม่เข้าใจตัวเอง แต่เขามีความสุขที่ได้คุยกับเราในทุกๆ วัน”

และเป็นประโยคนี้จากสุนิลล์ที่ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในความสัมพันธ์

“คุณจะเป็นอะไรก็ได้ ไม่ต้องไปสนใจ ผมจะเป็นสามีคุณ และคุณจะต้องเป็นภรรยาผม” ชายหนุ่มบอก ก่อนชวนหญิงสาวไปพบกับครอบครัวของเขาที่เมืองแคทเทิล (Kaithal) รัฐหรยาณา (Harayana) ประเทศอินเดีย 

แม้เอมี่จะวิดีโอคอลล์กับพี่สาวและแม่ของสุนิลล์ได้อย่างสนิทสนม แต่การเดินทางครั้งนั้นก็เต็มไปด้วยความกลัวว่าครอบครัวของเขาจะไม่ยอมรับตัวตนของเธอ

“นี่ไม่ใช่ผู้ชาย นี่คือผู้หญิง”

ฮิจจารา (Hijra) คือภาษาฮินดีแปลว่าสาวข้ามเพศหรือ transgender people 

หลายคนคงคุ้นเคยกับความซับซ้อนด้านวัฒนธรรมของชาวอินเดีย ไม่ว่าจะเป็นระบบวรรณะ พิธีกรรมต่างๆ ที่แตกต่างจากเมืองไทย โดยเฉพาะพิธีแต่งงานที่ทั้งซับซ้อนและแบ่งตามวรรณะของคน เช่น ถ้าหากบรรพบุรุษเคยเป็นคนคุก ลูกหลานจะต้องแต่งงานกับคนคุกเท่านั้น 

เช่นกัน การแต่งงานฮิจจาราก็อาจจะนำกาลกิณีมาสู่วงศ์ตระกูลได้ 

นั่นคือความกังวลที่เอมี่แบกไปถึงเมืองแคทเทิล ทว่าสถานการณ์ที่บ้านสุนิลล์กลับตาลปัตร 

พ่อแม่พี่น้องของสุนิลล์ต้อนรับเอมี่ด้วยความรักความเอ็นดู “เขาบอกว่า นี่ไม่ใช่ผู้ชาย นี่คือผู้หญิงที่สวยมาก” เอมี่เล่า

“ช่วงนั้นเป็น 7 วันที่เรามีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว ไม่ต้องคิดเรื่องงาน มีคนที่รักเราและเราก็รักเขา ครอบครัวเขาปฏิบัติกับเราเหมือนเราเป็นผู้หญิง เป็นผู้หญิง (เน้นเสียง) เราเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์มาก”

และแล้วครอบครัวสุนิลล์ก็ขอเอมี่แต่งงาน ความฝันของเธอกลายเป็นจริงในเวลารวดเร็ว แต่ทว่าจู่ๆ คลื่นลูกใหญ่ก็เข้ามาซัดความฝันของพวกเขาแทบพังทลาย

“ทำอย่างไรก็ได้ให้พ่อของเรายอมรับและภาคภูมิใจในตัวสุนิลล์ให้ได้”

แม้ว่าครอบครัวของสุนิลล์จะมองข้ามเรื่องเพศ และเห็นถึงความรักความจริงใจของเอมี่ได้ แต่ที่บ้านของเอมี่กลับตรงกันข้าม

“ปกติแล้วพ่อแม่เราชิลล์มาก เราคิดว่าพ่อแม่เราคงโอเค แต่กลับกลายเป็นว่าพ่อเราไม่ชอบสุนิลล์เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เราคิดว่าเป็นเพราะ stereotype ของคนบางกลุ่มที่มีต่อแฟนกะเทยและคนอินเดีย เขาบอกว่าแฟนกะเทยมักจะมาหลอกกะเทยกิน ส่วนคนอินเดียก็มักโดนดูถูกว่าเหม็นหรือสกปรก เป็นพวกขายวัว ขายผ้า”

แม้สุนิลล์จะยื่นข้อเสนอให้เอมี่กลับไปอยู่กับเขาที่อินเดีย แต่เธอไม่ยอม

“มันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ถึงไปได้ เราจะอยู่อย่างไร บ้านที่นี่ก็ต้องผ่อน พ่อแม่ก็ต้องดูแล อยู่ที่นู่นไม่มีงานทำ เราเลยตัดสินใจอยู่ที่นี่ และทำอย่างไรก็ได้ให้พ่อของเรายอมรับและภาคภูมิใจในตัวสุนิลล์ให้ได้”

และนี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้าง ‘บ้าน’ ของคนสองคน

“ไม่ว่าปัญหาจะเยอะแค่ไหน แต่เขาไม่เคยคิดจะทิ้งเราเลย”

ชีวิตของเอมี่ผู้เป็นดีไซเนอร์ประจำ Hybrid Outfitters ที่เคยมีเงินใช้ไม่ขาดมือ อยากไปเที่ยวไหนก็ไป อยากซื้ออะไรก็ซื้อ กลับต้องพลิกผันเป็นสาวนักสู้ที่ต้องบาลานซ์ระหว่างการทำงานประจำกับการต่อสู้ให้สุนิลล์เป็นที่ยอมรับ

“ถ้าเขาจะเป็นที่ยอมรับ เขาก็ต้องมีงานและสามารถดูแลเราได้ ช่วงนั้นเขาไปสมัครงานเยอะมากแต่ไม่มีที่ไหนรับเลย แล้วเงินก็ค่อยๆ ร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ”

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว เอมี่ต้องช่วยเดินเรื่องหางานให้สุนิลล์อยู่เสมอ จนถึงขั้นที่ไม่มีเงินเก็บเหลือใช้และต้องกินมาม่าประทังชีวิตในห้องอพาร์ตเมนต์เล็กๆ 

ส่วนเรื่องการแต่งงานจดทะเบียนสมรสก็ยังเป็นแค่วิมานลอยในประเทศไทย 

“พอเราไม่ได้เป็นผู้หญิง เราไม่สามารถแต่งงาน จดทะเบียนสมรสได้ ตอนแรกเราจึงลำบากมาก และยิ่งตอกย้ำว่าเราไม่ใช่ผู้หญิง

“พอรู้ว่ามีปัญหา สุนิลล์เห็นใจเรามาก เราเลยรู้สึกว่าเราไม่ได้สู้อยู่คนเดียว ไม่ว่าปัญหาจะเยอะแค่ไหนแต่เขาไม่เคยคิดจะทิ้งเราเลย”

ถึงจะลำบากแต่ทั้งสองคนก็มีความสุขและอยู่เคียงข้างกันเสมอ และที่ห้องเช่าเล็กๆ แห่งนี้เองที่สุนิลล์ได้ทำอาหารให้เพื่อนๆ ของเอมี่และเพื่อนชาวอินเดียของสุนิลล์ทานโดยใช้เตาไฟฟ้าและกระทะไฟฟ้าขนาดเล็ก 

แม้ฝีมือการทำอาหารของสุนิลล์จะทำให้เพื่อนทุกคนออกปากชม แต่เอมี่ก็ยังไม่ได้คิดว่ามันจะสร้างความประทับใจให้ลูกค้า Curry in Boxes ได้เหมือนอย่างปัจจุบัน 

“ตอนแรกเราไม่ได้เป็นเซียนอาหารอินเดีย เราคิดว่าเขาแค่ทำอาหารเป็น เหมือนที่เราทำผัดกะเพรา ทำไข่เจียวเป็น แต่พอเพื่อนชาวอินเดียมาทานแล้วเขาบอกว่ามันไม่ใช่แบบนั้น บางคนทักว่าคุณไปอยู่ที่ไหนมา ทำอาหารอร่อยมาก

“แล้วเราก็เพิ่งรู้ว่าเขาเคยดื้อแพ่งเปิดร้านอาหารที่อินเดียมาก่อน แต่เปิดได้แค่ 7 เดือนก็ต้องปิดไปเพราะพ่อไม่ชอบ พ่อเขาโกรธทุกครั้งที่เขาทำอาหาร เขาอยากให้สุนิลล์อยู่ดูแลฟาร์ม ดูแลครอบครัวมากกว่า”

และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สุนิลล์ก็ไม่เคยเล่าความฝันของเขาให้ใครฟังเลย หรือแม้กระทั่งจะสามารถจินตนาการว่าตัวเองจะได้ทำอาหารอีกครั้ง จนกระทั่งมาเจอเอมี่

“เราสร้างครอบครัวให้เราได้อยู่ด้วยกัน”

Curry in Boxes ไม่ได้เริ่มต้นเป็นร้านอาหารแบบ home dining ตั้งแต่แรก แต่เป็นร้านอาหารเดลิเวอรีที่ได้ไอเดียจากร้านอาหารคลีนแบบเดลิเวอรีที่ต้องสั่งล่วงหน้า 

“เราเห็นน้องที่ออฟฟิศสั่งอาหารคลีนมาเต็มตู้เย็นเลย กล่องละ 70 บาท แต่ต้องสั่งล่วงหน้า เห็นแล้วก็เลยเกิดไอเดีย แต่ปัญหาคือเราอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ไม่มีเตาแก๊สที่ทำอาหารขายได้”

พวกเขาจึงตามหาบ้านเช่าเล็กๆ ที่พอจะมีพื้นที่ครัวอยู่บ้าง จนมาเจอบ้านเช่าหลังปัจจุบัน

“โห ตอนนั้นสภาพสะพรึงมาก ฝุ่นเยอะมาก บนผนังยังมีโปสเตอร์เต๋า สมชายแปะอยู่เลย (หัวเราะ) มีลายมือเด็กเขียน a b c เต็มไปหมด เราต้องทำความสะอาดเอง สุนิลล์ก็ฉาบปูนเอง แต่ก็ตัดสินใจเช่าที่นี่เพราะค่าเช่าถูกมากๆ และมีพื้นที่ครัวที่พอทำอาหารได้”

แม้ว่าจะเริ่มต้นจากศูนย์ แต่เอมี่ก็เล่าให้เราฟังว่า “ที่นี่เป็นเหมือน kingdom ของตัวเอง หรือจะเรียกว่า family ก็ว่าได้ เหมือนเราสร้างครอบครัวให้เราได้อยู่ด้วยกัน และเรามีอิสระที่จะทำอะไรกับที่นี้ก็ได้ เราตกแต่งในสิ่งที่เราอยากแต่ง อย่างเราชอบแต่งบ้าน เป็นสายอาร์ต สายพาหุรัดกะเทยพันผ้า เราก็ไปเลือกซื้อผ้าสีต่างๆ มามิกซ์กัน แล้วสุนิลล์ก็เย็บเป็นผ้าคลุมและปลอกหมอนสำหรับตกแต่งที่นี่”

บ้านเช่าเก่าโทรมจึงกลายเป็น kingdom ที่เอมี่และสุนิลล์สร้างมากับมือและสะท้อนตัวตนของพวกเขาอย่างจริงแท้ที่สุด

“If I don’t cook Garam Masala or Paneer by myself, then it is not my mom’s recipe-a homemade recipe.”

หลังจากเปิดขายแบบเดลิเวอรีไปสักพัก เพื่อนของเอมี่ก็เสนอให้ทำร้านเป็น Chef’s Table 

“Chef’s Table คือการจัดอาหารเป็นคอร์สหรูหรา แล้วจะมีเชฟมาอธิบายให้ฟัง แต่เรากับสุนิลล์ไม่ได้เป็นคนระดับนั้น เลยเกิดไอเดีย ‘กินข้าวบ้านเพื่อน’ เหมือนชวนเพื่อนมากินข้าวแล้วก็ได้คุยกับเพื่อนด้วย ไม่ต้องคุยกับเชฟหรอก เดี๋ยวเราคุยเอง (หัวเราะ)” 

เมื่อตัดสินใจเปิด home dining เอมี่ก็นำผ้าคลุมควิลท์สีสันสดใสมาคลุมโซฟา

“ผ้าผืนนี้สุนิลล์ทำเองสมัยที่เขายังไม่มีงานทำ เราภูมิใจในตัวเขามากๆ เลยอยากให้ลูกค้าเห็นตรงนี้ด้วย” เอมี่ยิ้ม

ขณะที่เราพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงเครื่องปั่นก็ดังขึ้น ตามมาด้วยกลิ่นเผ็ดร้อนของเครื่องเทศนานาชนิดผสมกับกลิ่นหอมหวานของอบเชย 

“สุนิลล์กำลังทำ Garam Masala ค่ะ เป็นเครื่องชูรสของที่ทุกบ้านในอินเดียต้องมี” เอมี่เล่า

แม้ว่าวัตถุดิบหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น Galam Marsala เครื่องชูรสที่ทำมาจากเครื่องเทศรสเผ็ดกว่า 20 ชนิด หรือ paneer เนยอินเดีย สามารถซื้อแบบสำเร็จรูปได้ แต่สุนิลล์ก็ยังยืนกรานว่า 

“If I don’t cook Garam Masala, Paneer, or other menu by myself, then it is not my mom’s recipe-a homemade recipe. This is not a high-end or five-star restaurant and I don’t have any special techniques. It’s indeed homemade Indian food.” 

เพราะอาหารทุกจานมาจากสูตรประจำบ้านของสุนิลล์ที่อาศัยครูพักลักจำมาจากแม่และพี่สาว และเขาก็ลงมือปรุงด้วยมือของเขาเองแต่เลือกคัดสรรวัตถุดิบจนถึงขั้นจัดเสิร์ฟบนโต๊ะ

สักพักสุนิลล์ก็นำอาหารอินเดียมาเสิร์ฟตรงหน้า Butter Chicken Ball ไก่ก้อนทอดราดด้วยแกงหวานละมุน Spinach Paneer ที่มีรสชาติเผ็ดนำผสมกับรสฝาดจากผักและ paneer หรือเนยแข็งอินเดีย Chicken Tikka Masala ไก่ย่างชิ้นพอดีคำราดด้วยแกงรสเผ็ดนำและทิ้งรสหวานไว้ที่ปลายลิ้น Tandori Chicken ไก่ย่างหอมกรุ่นด้วยเครื่องเทศ Vegetable Samosa ผักชุบแป้งทอดสามเหลี่ยมทานพร้อมกับน้ำจิ้มรสเผ็ด และ Naan หรือแป้งนาน เมื่อเราทานอาหารเสร็จแล้วสุนิลล์ก็จะเสิร์ฟชาอินเดียหรือ Chai ชานมรสหวานเพื่อดับรสเผ็ดของเครื่องเทศ

และแน่นอนว่าสุนิลล์ทำอาหารเองทุกจาน แม้กระทั่งน้ำจิ้มผักรสเผ็ดที่ประกอบไปด้วยใบสะระแหน่ พริกเขียว ผักชี โดยหน้าด้วยโยเกิร์ตรสเปรี้ยว สำหรับทานคู่กับ Vegetable Samosa และเครื่องชูรสอย่าง Garam Masala ที่ประกอบไปด้วยเครื่องเทศกว่า 20 ชนิด ซึ่งสุนิลล์เพิ่มความพิเศษโดยใส่อบเชยเยอะเป็นพิเศษจนทำให้อาหารของที่นี้มีทั้งรสหวานและรสเผ็ดเข้ากันอย่างละมุนลิ้น

หลังจากได้สัมผัสประสบการณ์ home dining ด้วยตัวเอง หากจะให้อธิบายคำคำนี้เพิ่มเติมนอกเหนือจากความอบอุ่นเป็นกันเองเหมือนอยู่บ้าน ก็คงเป็นภาพที่เราได้เห็นความใส่ใจในอาหารทุกจานของสุนิลล์ พ่อครัวผู้นั่งอ่านรีวิวของลูกค้าทุกเย็น และรบเร้าให้เอมี่แปลให้ฟังทุกตัวอักษรอยู่เสมอเหมือนเพื่อนที่รักและหวังดี ทำอาหารให้เพื่อนทานและเสิร์ฟอาหารคุณภาพ ดี สด ใหม่อยู่เสมอ

“เรามักบอกสุนิลล์ว่าเราโชคดีมากที่มีเขา แต่เขาก็จะบอกว่าเขาโชคดีมากที่ได้รักเรา”

การจะทดสอบว่าบ้านหลังหนึ่งแข็งแรงหรือไม่ หรือจะทดสอบว่าร้านอาหารร้านหนึ่ง หรือความสัมพันธ์หนึ่งนั้นเป็นตัวจริงหรือไม่ เวลาคือเครื่องพิสูจน์นั้น

วันแรกที่เอมี่และสุนิลล์เริ่มเปิดร้าน Curry in Boxes ต้องขอบคุณเพื่อนๆ และคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลืออยู่เสมอ แต่หากฝีมือของสุนิลล์ไม่ใช่ของแท้หรือความใส่ใจในลูกค้าของสองสามีภรรยาไม่ได้มาจากความจริงใจแล้ว ร้านนี้ก็คงจะมาไม่ถึงจุดนี้ 

“เมื่อก่อนมีลูกค้าแค่ 1 คนก็ดีใจแล้ว พอมาถึงตรงนี้เราภูมิใจมาก เรามักบอกสุนิลล์ว่าเราโชคดีมากที่มีเขา แต่เขาก็จะบอกว่าเขาโชคดีมากที่ได้รักเรา” 

และที่ไปไกลกว่าการได้รับการยอมรับจากลูกค้าที่แวะเวียนมากฝากท้องคือการได้รับการยอมรับจากคนที่ใกล้ตัวที่สุด 

“ตอนนี้พ่อเราเริ่มโอเคกับสุนิลล์มากขึ้นแล้ว พ่อเริ่มถามถึงบ้าง แม้เขาจะยังเรียกสุนิลล์ว่าเป็นเพื่อนเราอยู่” เอมี่เล่าด้วยรอยยิ้ม

ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่เอมี่และสุนิลล์มีกันและกัน และตลอดระยะเวลากว่า 1 ปีครึ่งที่ร่วมสร้าง Curry in Boxes มาด้วยกัน ทั้งคู่ไม่เคยย่อท้อกับอุปสรรคที่ประดังประเดเข้ามา กลับกัน พวกเขาใช้อุปสรรคนี้งัดเอา potential และแพสชั่นที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวเองออกมา

สุนิลล์ที่เคยเปิดร้านอาหารของตัวเอง แต่ก็ต้องปิดไปเพียงเพราะพ่อไม่อนุญาต ทุกวันนี้ก็ได้ทำตามความฝันของตัวเองอีกครั้ง และมีความสุขทุกครั้งเมื่อลูกค้าชอบอาหารฝีมือเขา

เอมี่ที่ได้ขุดจิตวิญญาณนักสู้ ฝ่าฟันปัญหาต่างๆ เรียนรู้วิธีการบริหารจัดการร้านอาหารที่เริ่มตั้งแต่ศูนย์ จนร้าน Curry in Boxes มีชื่อเสียงขึ้นเรื่อยๆ ในอินเทอร์เน็ตผ่านรีวิวของลูกค้า 

แต่กันและกันในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแค่ตัวเอมี่หรือสุนิลล์เท่านั้น แต่รวมไปถึงลูกค้าทุกๆ คนที่คอยเข้ามาสร้างสีสันภายในร้านเล็กๆ ขนาด 1 คูหา และร่วมด้วยช่วยกันทำให้พื้นที่รับประทานอาหารแห่งนี้มีชีวิตเหมือนบ้านที่มีครอบครัวแสนอบอุ่น

“My customers are like my family.” สุนิลล์ทิ้งท้าย

เมื่อก้าวออกจากบ้านของทั้งสองไปแล้ว สิ่งที่เราได้ไม่ใช่แค่ได้ลิ้มรสอาหารอินเดียสูตรโฮมเมด แต่กลับเป็นมิตรภาพดีๆ  และบทสนทนาที่มีความหมาย เหมือนได้กลับบ้านและได้ล้มลงฟูกที่จะโอบรับเราไว้ในวันที่เหนื่อยล้า

Curry in Boxes  

Address: ซอยกิ่งจันทน์ แยก 12 ถนนจันทน์ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร 10120
Tel: 063 919 2924
Hours: Home dining ต้องจองล่วงหน้าผ่านเพจเฟซบุ๊ก สำหรับอาหาร delivery สั่ง pre-order ล่วงหน้า 1 วัน
Facebook: Curry in Boxes

The post “เราโชคดีมากที่มีเขา และเขาบอกว่าโชคดีมากที่ได้รักเรา” Curry in Boxes เมนูต้องมนตร์รัก appeared first on a day magazine.

Freddie RiceCurry คือชื่อร้านข้าวแกงกะหรี่ฟิวชั่นสัญชาติไทยย่านลาดพร้าว-วังหิน ของ อิฐ–ภัคพันธุ์ สมัครสมาน อดีตคนทำงานโฆษณาที่ก่อนหน้านี้เขาเริ่มต้นจากการขายข้าวแกงกะหรี่สูตรไทยๆ แบบเดลิเวอรี จนไม่กี่เดือนก่อน อิฐตัดสินใจเปิดหน้าร้านของตัวเองให้ลูกค้าได้วอล์กอินมาทานอย่างจริงๆ จังๆ

ลูกค้าประจำหลายคนรู้จักพวกเขาจากเพจเฟซบุ๊ก เพราะภาพลักษณ์บนหน้าจอของร้าน Freddie RiceCurry เปรียบเสมือนเพจมีมที่ล้อเลียนกระแสต่างๆ ที่คนในโลกออนไลน์ให้ความสนใจ ไม่ว่าจะหยิบกระแสการเมือง กระแสซีรีส์ Games of Thrones หรือการล้อเลียนร้านข้าวแกงกะหรี่แฟรนไชส์ชื่อดังจากญี่ปุ่น ไม่ว่าจะโพสต์อะไรก็เรียกเสียงหัวเราะจากลูกเพจได้เสมอ ร้านเฟรดดี้จึงโด่งดังในโลกออนไลน์ได้ภายในพริบตา

ท่ามกลางออร์เดอร์ที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เรานัดหมายกับอิฐเพื่อพูดคุยถึงที่มาที่ไปของการกินแกงกะหรี่ญี่ปุ่นคู่กับท็อปปิ้งไทยๆ ที่ใครหลายคนติดอกติดใจอย่างหมูกรอบพริกเกลือ กะเพราเป็ดหนังกรอบ และหมูสับผัดไข่เค็ม รวมทั้งยุทธวิธีการโปรโมตร้านแสนเฉพาะตัว

แต่ก่อนจะคุยเรื่องวิธีการทำอาหารให้อร่อยและทำเพจให้สนุก เรามาฟังเรื่องราวเริ่มต้นของร้านแกงกะหรี่สุดกวนร้านนี้กันก่อน

ข้าวแกงกะหรี่ Rhapsody

“เราเคยทำร้านอาหารมาบ้างแต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไหร่ ทีนี้เลยหันมาสนใจทำร้านอาหารออนไลน์​ เพราะเห็นว่ายังไม่มีใครทำข้าวแกงกะหรี่แบบเดลิเวอรี แล้วลงทุนไม่สูงมากด้วย”

อิฐเล่าให้ฟังถึงการเริ่มทำร้านเฟรดดี้ในช่วงแรก “พอได้โปรดักต์แล้วก็อยากให้ร้านมีชื่อที่จดจำง่าย เลยลองไปเสิร์ช 10 ชื่อฝรั่งเชยๆ แล้วเจอชื่อ Freddie เป็นชื่อที่ 11 เป็นติ่งเสริมอยู่ เห็นแล้วก็นึกถึง Freddie Mercury ของวง Queen เลยล้อมาเป็นชื่อ Freddie RiceCurry”

ไม่เพียงแค่ชื่อเท่านั้นที่ทางร้านนำมาล้อให้จดจำง่าย แต่รวมไปถึงโพสต์แรกของร้านบนเฟซบุ๊กที่ทำให้ร้านนั้นโด่งดังข้ามคืนกันเลยทีเดียว

“ตอนนั้นเรายังไม่ได้วางแผนอะไรเลย เราเลยลองโพสต์ภาพแรกในเพจเล่นๆ ว่า ‘เชฟพร้อมแล้ว’ เป็นภาพเชฟชาวมาเลเซียที่หน้าคล้ายกับ Freddie Mercury จากคลิป ‘Mamak Rhapsody’ แต่ว่าคนแชร์ออกไปเยอะมากถึง 500 แชร์ ตอนนั้นตกใจมาก คุยกับเพื่อนว่าคนแชร์กันเยอะขนาดนี้เราต้องรีบเปิดร้านแล้ว ไม่งั้นคนที่แชร์เขาจะไม่เชื่อว่าทำร้านจริงๆ”

แกงกะหรี่สำหรับคนไม่ชอบแกงกะหรี่ (ญี่ปุ่น)

“หลังจากที่โพสต์นั้นไวรัล เราก็เร่งผลิตและคิดสูตรข้าวแกงกะหรี่ภายใน 15 วัน ส่วนตัวเรากับเพื่อนหุ้นส่วนชอบทานข้าวแกงกะหรี่กันอยู่แล้ว แต่พอไปถามคนรอบตัวกลับมีคนชอบทานแกงกะหรี่น้อยมากเพราะเขาคิดว่าแกงกะหรี่นั้นเลี่ยนเกินไป

“เราเลยแปลงแกงของเราให้มีรสชาติที่ไม่เลี่ยน ตัดเนย ตัดครีมออก เพิ่มผลไม้รสเปรี้ยวเข้าไป แล้วก็ใช้พริกหลายชนิด อย่างพริกไทยป่นกับพริกเกาหลี โดยพริกเกาหลีจะให้ความเผ็ดเร็วๆ ที่ลิ้นแล้วตัดเลย ส่วนพริกไทยจะเลี้ยงความเผ็ดไว้”

นอกจากรสชาติของแกงที่แตกต่างไปจากร้านข้าวแกงกะหรี่ร้านอื่นๆ แล้ว ที่นี้ก็เสิร์ฟท็อปปิ้งไทยๆ ไม่เหมือนใครอีกด้วย

“ข้าวแกงกะหรี่หมูกรอบพริกเกลือเป็นเมนูแรกที่คิดออก เพราะรสชาติถูกปากคนไทย แต่ใส่แค่หมูกรอบธรรมดาไม่ได้ เพราะมันยังเลี่ยนอยู่ ก็เลยเพิ่มพริกเกลือตัดกับความเลี่ยน อีกเมนูคือข้าวแกงกะหรี่ผัดเผ็ดเนื้อโคขุนที่มีสไตล์คล้ายๆ กัน”

ว่าแล้วเราก็ลองชิมข้าวแกงกะหรี่หมูกรอบพริกเกลือและข้าวแกงกะหรี่ผัดเผ็ดเนื้อโคขุน เนื้อสัมผัสของแกงนั้นไม่เหมือนกับแกงกะหรี่ทั่วไป แต่รสชาติกลับเหมือนพริกแกงของไทยที่มีกลิ่นแกงกะหรี่จางๆ อยู่ด้วย รสเผ็ดของแกงเมื่อทานคู่กับท็อปปิ้งรสแซ่บนั้นทิ้งความเผ็ดนัวๆ อยู่ในปากจนต้องรีบดื่มน้ำตามกันเลยทีเดียว

จานนี้ได้มาจากอินเทอร์เน็ต

นอกจากข้าวแกงกะหรี่หมูกรอบพริกเกลือที่เปิดตัวเป็นจานแรกแล้ว อิฐและเพื่อนหุ้นส่วนก็ปิ๊งไอเดียให้ลูกเพจได้ร่วมคิดค้นเมนูกันด้วย

“ช่วงนั้นมีข่าวที่นายกออกมาแจกเงินสวัสดิการ 500 บาทพอดี เราก็เอาบ้าง เลยจัดให้ลูกเพจได้คิดเมนูให้ทางร้าน ใครชนะก็ได้ไปคนละ 500 บาท เพราะตอนนั้นมีแต่แกงกะหรี่ แต่ยังไม่มีท็อปปิ้ง (หัวเราะ) แต่คนก็แชร์ออกไปเยอะมาก ขนาดพี่กอล์ฟ F.Hero ก็เข้ามาร่วมสนุกด้วย พอชนะเราก็โอนเงิน 500 จริงๆ นะเหมือนรัฐบาลตอนนั้นเลย”

เมนูที่ได้รางวัลในวันนั้นก็มาปรากฏบนเมนูอาหาร 2 เมนู จาก 3 เมนู ได้แก่ ข้าวแกงกะหรี่คอหมูย่าง We Will Pork You และข้าวแกงกะหรี่กะเพราเป็ดหนังกรอบ Another One Bite the Duck ซึ่งแฟนเพจก็ตั้งชื่อของเมนูทั้งสองล้อจากบทเพลงอมตะของวง Queen อย่าง We Will Rock You และ Another One Bites the Dust

เมื่อกระแสไข่เค็มกำลังมาแรง ร้านเฟรดดี้ก็ไม่พลาด ถอยข้าวแกงกะหรี่หมูสับผัดไข่เค็มออกมาเย้ยกับกระแสไข่เค็มพร้อมกับคอนเทนต์ในเพจที่ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง ส่วนรสชาติของจานนี้นั้นกลับลงตัวไม่น่าเชื่อ เพราะรสชาติเผ็ดจากแกงถูกแทนที่ด้วยรสหวานมันเค็มจากไข่เค็มและหมูสับจนได้รสกลมกล่อมทำให้เราลืมความเผ็ดของแกงได้ชั่วขณะ

ขายแบบครีเอทีฟ

ถ้าใครตามเพจของร้านแล้วละก็จะเจอคอนเทนต์ล้อการเมืองอยู่บ่อยครั้ง รวมไปถึงล้ออาหารร้านตัวเองอีกด้วย

“เหมือนเราแอบเขินที่จะโพสต์เกี่ยวกับอาหารของเราโดยตรง เราว่ามันเหมือนขายตรงอะ เลยแทรกตลกในอาหารเข้าไปบ้าง อย่างเล่นตัวเองว่าแกงกะหรี่ของเราเอาของร้านแกงกะหรี่ร้านดังมาผสมน้ำแล้วใส่พริกเพิ่มเข้าไปเยอะๆ ไม่ก็อย่างวันที่เปิดร้านวันแรกเราก็ตัดต่อรูปให้ในร้านดูมีคนมาทานเยอะๆ ล้อกระแสที่พรรคประชารัฐเขาตัดต่อคนเข้าไปในงาน”

คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร้านเฟรดดี้นั้นโด่งดังมาจากคอนเทนต์ในเพจที่ไม่เหมือนใคร เพราะสามารถเกาะและเล่นกับกระแสได้สนุกสนาน มองเผินๆ แล้วเพจร้านอาหารกลับละม้ายคล้ายกับเพจมีมมากกว่า จนเราต้องกระซิบถามเทคนิค

“เมื่อก่อนเราเคยเป็นอาร์ตไดเรกเตอร์โฆษณา วิธีการคิดก็คล้ายๆ กัน แต่คิดคอนเทนต์ในเพจง่ายกว่าเพราะไม่ได้ขายของมากเท่าไหร่ แต่ก็ขายเนียนๆ เพราะลูกค้าบางคนก็มากินเพราะว่าโพสต์เราขึ้นหน้าฟีดทุกวันจนต้องตามมากิน” ชายหนุ่มทิ้งท้ายพร้อมเสียงหัวเราะ

Freddie RiceCurry

Address: 464 ถนนลาดพร้าว-วังหิน เขตลาดพร้าว แขวงลาดพร้าว กรุงเทพฯ 10230
Tel. 097 097 9523
Hours: 11:00-21:00 น. ทุกวัน เว้นวันพุธ
Facebook: Freddie RiceCurry เฟรดดี้ ข้าวแกงกะหรี่

The post ‘กะหรี่กินกับอะไรก็อร่อย’ Freddie RiceCurry ร้านข้าวแกงกะหรี่ฟิวชั่นญี่ปุ่น ท็อปปิ้งไทย appeared first on a day magazine.

แต่ถ้าหากลองเดินออกมาจากถนนข้าวสารไม่ไกลนัก เราจะเห็น ร้านเสน่ห์ (Sane) คาเฟ่และสตูดิโอเวิร์กช็อปทำขนมไทยเล็กๆ ขนาด 1 คูหาที่เปิดต้อนรับทั้งชาวไทยและนักท่องเที่ยวเข้ามาหลบอากาศร้อนๆ ทานขนมไทยที่ไม่ได้มีเพียงแค่ข้าวเหนียวมะม่วงและชาไทย

เพลงแจ๊ซคลอเคล้ากลิ่นควันเทียนจากขนมไทยชิ้นเล็กที่เรียงรายในตู้กระจกไม้ ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความทันสมัยที่ผสมผสานเข้ากับขนมไทยตำรับดั้งเดิม จนอดใจที่จะเปิดประตูเข้าไปทำความรู้จักกับพวกเขาไม่ได้

แรกหลงเสน่ห์

“เราและเพื่อนหุ้นส่วนตอนแรกไม่ได้เริ่มจากการทำขนมไทยก่อนเลย” ลูกท้อ–สุปรีดา ธนูสุวรรณศักดิ์ หนึ่งในหุ้นส่วนของร้านเริ่มต้นเล่า

หุ้นส่วนอีกสองคนของร้านอย่าง หนุ่น–ธัญชิตา อัตถากรโกวิท เรียนเกี่ยวกับการทำเบเกอรีมาก่อน และ กอล์ฟ–กฤษดา อินทระ จบการศึกษาด้าน International Food หรือการประกอบอาหารนานาชาติ ส่วนหญิงสาวตรงหน้าเราคนนี้ก็ไม่ได้ศึกษาด้านอาหารมาโดยตรงเช่นกัน

แล้วจากคนทำอาหาร แปรเปลี่ยนมาเปิดร้านขนมได้อย่างไร เราสงสัย

“ตอนแรกเราหาสถานที่ตั้งร้านได้ก่อน พอเป็นแถวถนนข้าวสารเลยตั้งใจจะสอนทำอาหารให้ชาวต่างชาติ แต่พอเราลงมาสำรวจจริงๆ แถวนี้มี workshop house อยู่แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่ก็สอนทำอาหารไทยเหมือนๆ กัน

“ตอนเดินเท้าสำรวจ เราสังเกตว่าขนมไทยที่ขายในละแวกนี้ส่วนใหญ่มักเป็นข้าวเหนียวมะม่วง แต่ว่าขนมไทยที่คนไทยทานจริงๆ ไม่ได้มีแค่นั้น เราเลยได้ไอเดียว่าอยากเปิดเวิร์กชอปให้คนต่างชาติได้มาสัมผัสขนมไทยมากขึ้น

“เราว่าขนมไทยมีเสน่ห์ในตัวของมันอยู่แล้ว แต่โจทย์คือจะทำให้คนรู้จักเสน่ห์ตรงนี้ให้มากขึ้นได้ยังไง เพราะก่อนที่เราจะมาทำ เราไม่รู้หรอกว่าการทำขนมไทยมันอาศัยความละเอียด ความประณีตมากแค่ไหน วิธีการนวดแป้ง ระยะเวลาของการนวดแป้งมีผลต่อรสชาติ เราพยายามตีแผ่ตรงนี้ อาจจะปรับรูปร่างภายนอก แต่ก็คงความประณีตของการทำขนมไทยอย่างที่เขาทำกันมานานแล้วเอาไว้”

เมื่อมีเวิร์กชอปขนมไทยแล้ว คาเฟ่ขนมไทยพร้อมบริการเครื่องดื่มก็เกิดมาคู่กัน

“ส่วนตัวเป็นคนชอบทานกาแฟเลยเปิดคาเฟ่ให้ลูกค้าได้นั่งรอระหว่างทำเวิร์กช็อปด้วย เมื่อเกือบ 2 ปีที่แล้ว ตอนเราเปิดร้านแรกๆ ยังไม่มีใครทำคาเฟ่ขนมไทยเลย (หัวเราะ) บวกกับการเรียนรู้จากคำแนะนำของลูกค้า เขาเชียร์ว่าเปิดเป็นรูปแบบคาเฟ่ที่ซื้อขนมแล้วนั่งกินที่นี่ได้ด้วยเลยดีกว่า”

เสน่ห์นักทดลอง

ขณะที่เรากำลังพูดคุยกันถึงที่มาของร้าน ตะกร้าไม้หวายทรงกลมใบเล็กภายในบรรจุขนมไทย Signature Set ของร้านก็มาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้า บุหลันดั้นเมฆสีฟ้าเข้ม ขนมถ้วยหน้าไข่ดาว สัมปันนีสีชมพูอ่อน กลีบลำดวนสีนวล ขนมต้มสี ขนมเหนียวดังโงะ เปียกปูนเผือกกะทิสด เสน่ห์จันทร์ และทองเอกสีเหลืองนวลขนาดเล็กพอดีคำถูกจัดเรียงให้รสชาติหวานเค็มเฉลี่ยกันอย่างพอดี

ลูกท้อชี้ไปที่ขนมถ้วยหน้าไข่ดาว

“อย่างขนมตัวนี้ก็ไม่ได้หน้าตาแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ ช่วงเปิดร้านใหม่ๆ เราใช้เวลาลองผิดลองถูกกันมาเยอะเหมือนกัน แต่โชคดีที่เรากับเพื่อนอีก 2 คนที่เป็นหุ้นส่วนเป็นคนชอบทดลอง ทำให้เราได้พัฒนาสูตรไปเรื่อยๆ เหมือนเป็นนักวิจัย คิดว่าลองไปเถอะ ถ้าเสียก็ทิ้ง”

เธอเล่าเรื่องราวของขนมถ้วยหน้าไข่ดาวที่เกิดจากการทดลองด้วยรอยยิ้ม

“เราทำขนมถ้วยด้วยวิธีปกติ คือราดกะทิไว้กับตัวเนื้อขนมแล้วนึ่งไปทั้งอัน แต่พอขนมมาเจอห้องแอร์กลับเจอปัญหาว่าหน้าขนมแห้งแล้วแตกหมดเลย แล้วหน้ากะทิจะเสียด้วยถ้าทิ้งไว้นาน เลยได้โจทย์ว่าจะถนอมอายุของขนมและวัตถุดิบยังไงให้ลูกค้าได้ทานขนมที่ดีที่สุด เราเลยนึ่งตัวฐานของขนมถ้วยแยกก่อน แล้วแยกทำกะทิหน้านวลซึ่งทำจากกะทิสดซึ่งเข้มข้นขึ้น 2 เท่า พอลูกค้าสั่ง เราค่อยหยอดน้ำกะทิลงไป ตามด้วยสังขยาที่ต้องทำไว้สำหรับบุหลันดั้นเมฆอยู่แล้ว”

เราเคลื่อนสายตาไปที่ขนมกลีบลำดวน เมื่อลองชิมแล้ว กลีบลำดวนของที่นี่ให้รสสัมผัสกรุบกรอบแตกต่างจากขนมกลีบลำดวนทั่วไปที่มีแต่รสสัมผัสของแป้งเพียงอย่างเดียว

“อย่างกลีบลำดวนเราใส่ข้าวพองด้วย ทุกครั้งที่เราจะนำขนมตัวหนึ่งเข้ามาทำที่ร้าน เราต้องนำมาปรับให้เข้ากับความเป็นร้านของเรา ให้ได้รสชาติแบบของเราก่อน”

เสน่ห์ของการลงมือทำ

หน้าตาอันแปลกใหม่ของขนมไทยไม่ว่าจะเป็นขนมถ้วยหรือบุหลันดั้นเมฆที่ด้านหน้าหยอดด้วยสังขยานูนออกมาคล้ายกับไข่ลาวา กลับชวนให้คนรุ่นใหม่เข้ามาทดลองขนมไทยเหล่านี้กันมากกว่ากลุ่มชาวต่างชาติที่เป็นกลุ่มเป้าหมายในตอนแรกเสียอีก

“กลับกลายเป็นว่าวัยรุ่นมาทานกันเยอะมาก เขาบอกว่าเคยเห็นขนมหน้าตาคล้ายๆ แบบนี้ แต่ไม่เคยทาน พอได้ลองชิม บางคนก็จับกลุ่มชวนเพื่อน ชวนแฟนมาเรียน นิสิตบางกลุ่มก็มาสัมภาษณ์และขอความรู้เยอะมาก ทั้งเรื่องตัวขนมไทยและ business model ร้านคาเฟ่ขนมไทย

ว่าแล้วพนักงานที่ร้านอีก 2 คนก็เตรียมแป้งและตั้งเตา เพื่อทำขนมบนโต๊ะหินอ่อนสีขาวด้านหลังร้าน “นอกจากขนมที่เป็นตัวยืนพื้นของร้านแล้ว เราก็มีขนมพิเศษประจำวันทำสดวันต่อวันเหมือนขนมชิ้นอื่นๆ ในร้าน อย่างเกสรลำเจียกที่กำลังจะทำอยู่ก็เหมือนกัน”

“ขอโทษนะคะ ขอลองทำได้ไหม” ลูกค้าคนหนึ่งในร้านถามขึ้น

พนักงานอีกคนจึงคอยช่วยสอน ค่อยๆ โรยแป้งสีฟ้าเขียวละเอียดลงไปในกระทะร้อนปานกลาง ใส่ไส้ลงไปแล้วค่อยๆ ม้วนแป้งขึ้นมาคล้ายกับม้วนโรตีสายไหม

“บางทีเราทำขนมกันอยู่ในร้าน ลูกค้าบางคนเห็นแล้วสนใจอยากลอง ก็มาช่วยทำได้นะ (หัวเราะ) บางคนก็มาให้เราสอน บางคนก็เป็นครูของเรา อย่างบางคนมาจากต่างจังหวัดเลยนะ แล้วเขาก็มาให้ความรู้เราเรื่องวัตถุดิบ การใช้มะพร้าว การใช้กะทิ”

เครื่องดื่มเสริมเสน่ห์

นอกจากขนมไทย ร้านเสน่ห์ยังเสิร์ฟเครื่องดื่มดับร้อน กาแฟและชาที่ผสมผสานวัตถุดิบของไทย ไม่ว่าจะเป็นน้ำกระเจี๊ยบมินต์มะนาวโซดา เครื่องดื่มซิกเนเจอร์ของร้าน–Khaosan Mojito น้ำมะม่วงผสมน้ำมะพร้าวหรือ Mango a Coco ให้รสชาติหวานจากมะม่วงและกลิ่นหอมมันจากน้ำมะพร้าว เหมือนข้าวเหนียวมะม่วงเวอร์ชั่นเครื่องดื่มยังไงยังงั้น

“อย่างชื่อ Khaosan Mojito เนี่ยลูกค้าตั้งให้นะ (หัวเราะ) เขาบอกว่ามันจำง่าย เป็นเอกลักษณ์ เวลาเขาเจออากาศข้างนอกร้อนๆ ได้ดื่มปุ๊บตื่นปั๊บ พอมีลูกค้าคนอื่นขอให้แนะนำเครื่องดื่มเย็นๆ ก็จะแนะนำตัวนี้เลย

“ส่วนกาแฟของร้านก็จะใช้น้ำมะพร้าวแทนนม จะได้ความหอมของมะพร้าว เนื้อสัมผัสที่เบากว่า ไม่ได้ความมันจากนม แต่จะเป็นความมันจากหัวกะทิแทน ตัวนี้คนที่เป็นวีแกนสามารถดื่มได้”

เสน่ห์ปลายจวัก

เสน่ห์ปลายจวักของร้านเสน่ห์อาจไม่ใช่เพียงแค่รสชาติหรือหน้าตาของขนมไทยเท่านั้น แต่อาจรวมไปถึงบรรยากาศอันอบอุ่นในร้านเล็กๆ อันเป็นพื้นที่ให้คนได้แลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกันระหว่างคนทำและคนทานอย่างไม่ปิดกั้น

เสน่ห์ของขนมไทยจึงไม่ใช่แค่เรื่องของการรับประทานขนมเลิศรส แต่หากเป็นการได้ค้นพบความประณีต ความละเอียดของการทำขนมไทย และการให้โอกาสกับคนรุ่นใหม่ได้สัมผัสมันเสียมากกว่า

ร้านเสน่ห์ (Sane Cafe and Workshop Studio)

Address: 99 ถนนตะนาว แขวงวัดบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200
Tel. 063-541-4964
Hours: 11:00-19:00น. วันอังคาร-อาทิตย์ (หยุดวันจันทร์)
Line: @sane.workshop
Facebook: sane.workshop
Instagram: sane.workshop

The post ‘เสน่ห์’ คาเฟ่และสตูดิโอเวิร์กช็อปขนมไทยโบราณชิ้นพอดีคำที่จงใจหว่านเสน่ห์คนลิ้มลอง appeared first on a day magazine.

ร้านแสบอบอุ่นนี้ซุกตัวอย่างเงียบเชียบในซอยสุขุมวิท 39 บนชั้นสองของ The Manor House ตัวร้านเป็นสีขาวสะอาดตา ตัวอักษรสีทองหน้าร้านเขียนเป็นคำว่า PARDEN FRUIT PARLOR, CAFE AND ZAKKA มีมวลความเป็นกันเองบางอย่างที่เชิญชวนให้เราไปสัมผัส

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เราพบกับของเล็กๆ น้อยๆ อย่างที่เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า zakka วางเรียงรายอยู่ ตั้งแต่พวงกุญแจ แม่เหล็กติดตู้เย็นรูปผลไม้ ไปจนถึงผงชาสำเร็จรูป มองเผินๆ อาจคิดว่าของเหล่านี้มาจากแดนอาทิตย์อุทัย แต่หากสังเกตดูดีๆ จะพบว่า แท้จริงแล้วบรรดาของกุ๊กกิ๊กเหล่านี้มีที่มาจากหลากหลายประเทศ ทั้งไทย ลาว และศรีลังกา ไม่ว่าจะเป็นผ้าขนหนูทอมือสีน้ำตาลตุ่น กระเป๋าผ้าลายไทยดั้งเดิม และแก้วน้ำพิมพ์ลายภาษาไทย

ร้านแห่งความชอบส่วนตัว

“จริงๆ แล้ว zakka ของที่นี่ส่วนใหญ่เป็นของไทยนะคะ” ฮิซาโกะเฉลยตั้งแต่เริ่มต้นบทสนทนา

“หลายๆ คนมักคิดว่า zakka คืออะไรที่เรียบง่ายหรือน่ารัก หรือของที่มาจากญี่ปุ่น” ยอดเสริม “สมัยเปิดร้านใหม่ๆ คนจะไม่ค่อยรู้จัก zakka แต่จริงๆ แล้วคำว่า zakka นั้นหลากหลายมากๆ พูดได้ว่ามันเป็นการนำเสนอหรือรวมของที่เราชอบมากกว่า อะไรๆ ก็เป็น zakka ได้ อย่างเครื่องเขียน อุปกรณ์ทำขนม รวมไปถึงอะไหล่รถยนต์ ถ้ามาอยู่ในร้านนี้ก็เรียกว่า zakka ได้

“อย่างส่วนตัวเราเป็นคนชอบผลิตภัณฑ์ที่คนทำเพื่อการดำรงชีวิตของตัวเอง เราชอบลายดั้งเดิม ลายที่ทอด้วยมือไม่ใช่เครื่องจักร เราชอบอะไรก็เอามาวางที่ร้าน หลังๆ ก็เริ่มเอาของจากประเทศลาวมาวาง เพราะชอบความดั้งเดิมของเขา อีกอย่างเราก็พยายามไม่เลือกของที่ผลิตจากพลาสติก”

“ร้านนี้เป็นการนำเสนอเรื่องราวและของที่เราชอบ เป็นร้านแห่งความชอบส่วนตัว” ฝ่ายภรรยาหัวเราะ

นอกเหนือไปจากสารพันของน่ารัก อีกสิ่งที่พวกเขาชอบก็หนีไม่พ้นผลไม้แต่ละชิ้นที่เลือกเฟ้นมาอย่างดีในพาร์เฟ่ต์แต่ละถ้วย

แพสชั่นในผลไม้ของคู่รัก

เมื่อพูดถึงพาร์เฟ่ต์ หลายคนอาจนึกถึงพาร์เฟ่ต์ที่มีไอศครีมเป็นตัวเอกและผลไม้เป็นตัวประกอบ แต่สำหรับร้าน Parden พาร์เฟ่ต์ของพวกเขาเหมือนจะมีผลไม้ลูกโตเป็นตัวเอกเสียมากกว่า ซึ่งเอกลักษณ์ข้อนี้มีที่มาจากแรงบันดาลใจที่เปี่ยมล้นจนก่อเกิดเป็นคาแฟ่แห่งนี้

ยอดและฮิซาโกะเล่าว่า พวกเขาชอบผลไม้และอาหารเพื่อสุขภาพเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ประเทศไทยยังไม่มีน้ำผลไม้คั้นสดที่ไม่ปรุงแต่งน้ำตาล อีกทั้งในสายตาคนญี่ปุ่น ผลไม้เมืองร้อนในประเทศไทยนั้นน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

“เราได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่อยู่ญี่ปุ่น คนญี่ปุ่นตื่นเต้นกับผลไม้ไทยมาก อย่างมังคุด ทุเรียน มะม่วง เพราะพวกเขามักจะได้เห็นผลไม้เหล่านี้แค่ในเทศกาลอาหารไทยที่จัดทุกๆ เดือน 5 เท่านั้น และราคาก็แพงมาก” ยอดอธิบาย

“ผลไม้ไทยก็มีอะไรดีๆ เยอะ แล้วเราเลยอยากนำเสนอผลไม้ไทยในสไตล์ญี่ปุ่น ให้ลูกค้าชาวญี่ปุ่นได้รู้จักด้วย”

ว่าแล้วยอดก็ถามขึ้นว่า “รู้จักลูกจำปาดะไหม”

เราส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ

“นั่นแหละ เราอยากเซอร์ไพรส์คนญี่ปุ่นด้วยผลไม้ไทยๆ และอยากให้คนไทยรู้จักผลไม้เพิ่มขึ้นด้วย แต่ว่าบางทีเราก็นำเข้าผลไม้ตามฤดูกาลจากต่างประเทศเหมือนกัน เช่น ทับทิมอินเดีย”

“หรือในหน้าพีช เราก็ทำพาร์เฟ่ต์พีชนะคะ ฉันชอบทานพีชมาก” ฮิซาโกะเสริม

ฟังอย่างนี้แล้วก็รู้สึกว่าแพสชั่นในผลไม้ของสองสามีภรรยา เปรี้ยวหวานครบรสเหมือนผลไม้ที่เสิร์ฟในพาร์เฟ่ต์ของพวกเขาไม่มีผิด

ผลไม้ที่แม้แต่ตัวเองก็อยากทาน

“เราเลือกผลไม้ที่แม้แต่ตัวเราก็อยากทาน”

สองสามีภรรยาเล่าให้เราฟังถึงวิธีการเลือกผลไม้อย่างตั้งใจ บ่งบอกถึงความพิถีพิถันในการเลือกผลไม้ที่จะมาเป็นตัวเอกของพาร์เฟ่ต์หนึ่งถ้วย

“ลูกค้าหลายคนถามว่า ทำไมถึงไม่ใช้ผลไม้จากญี่ปุ่นไปเลย แต่จริงๆ แล้วในยุคหลัง ผลไม้หรือสินค้าจากญี่ปุ่นบางครั้งอาจมีสารกัมมันตรังสีแฝงอยู่”

ไม่ใช่ผลไม้ทุกลูกที่ซื้อมาจะได้เสิร์ฟถึงมือลูกค้า กว่าจะเป็นพาร์เฟ่ต์หนึ่งถ้วยนั้น ต้องผ่านการชิมก่อนทุกครั้ง เพราะไม่ใช่ว่าผลไม้ทุกลูกจะใช้ได้ บางลูกเมื่อชิมแล้วไม่โอเคก็ไม่ได้เสิร์ฟลูกค้า หรือถ้าหากวัตถุดิบไม่พอสำหรับพาร์เฟ่ต์หนึ่งถ้วยก็จะไม่เสิร์ฟลูกค้าเด็ดขาด เพราะเราไม่อยากให้มีวัตถุดิบเหลือแล้วต้องทิ้ง”

ฤดูกาลเปลี่ยน ฉันก็เปลี่ยน

“เราใช้ผลไม้ตามฤดูกาลเพราะว่ารสชาติของผลไม้ในฤดูกาลนั้นอร่อยกว่า สารเคมีก็น้อยกว่า แล้วผลไม้ออร์แกนิกก็เป็นไปตามฤดู”

คู่สามีภรรยาเน้นย้ำถึงเหตุผลว่าทำไม Parden ถึงเลือกใช้ผลไม้ตามฤดูกาล หลังจากที่เราถามหาพาร์เฟ่ต์สตรอว์เบอร์รีที่เหมือนเป็นเอกลักษณ์ของพาร์เฟ่ต์ที่ร้านไหนๆ ก็มีทุกช่วงเวลา

สำหรับช่วงนี้ ทางร้านมี Passion Fruit Parfait รสเปรี้ยวของเสาวรสตัดกับบาวาเรียนเสาวรส (Passion Fruit Bavarois) รสหวานนุ่มลิ้น ทำให้พาร์เฟ่ต์ถ้วยกลมกล่อมและละมุนละไม นอกจากพาร์เฟ่ต์แล้ว ที่นี่ยังเสิร์ฟกาแฟดริป และน้ำผลไม้คั้นสดไม่ใส่น้ำตาล เครื่องดื่มที่แนะนำคือน้ำส้มโอโซดา ที่ให้เราได้ผสมน้ำผลไม้คั้นสดกับโซดาได้เอง

กระนั้นบางครั้งทางร้านก็เจอปัญหาที่ว่าลูกค้าไม่ได้ทานผลไม้ที่อยากทาน ฮิซาโกะและยอดก็เลยแก้ปัญหาให้มีทั้งเมนูตามฤดูกาล และเมนูพื้นฐานของร้าน เช่น  Parden Fruit Parfait ที่ใช้ผลไม้ตามฤดูกาล 8 ชนิด เสิร์ฟคู่กับไอศครีมโยเกิร์ต และ Parden Cheesecake ที่ผลไม้บนชีสเค้กก็เปลี่ยนไปตามฤดูกาลเช่นกัน

ก่อนจากกันสองเจ้าของร้านแอบกระซิบว่า ช่วงเดือนหน้าจะมี Pomegranate Parfait และ Chestnut Parfait มาให้ลองชิม ส่วนถ้าใครกลัวว่ามาถึงร้านแล้วจะไม่ได้ทานเมนูที่อยากทาน ก็สามารถติดตามความเคลื่อนไหวได้ทางเฟซบุ๊กของร้าน หรือจะโทรเข้ามาสอบถามก่อนไปก็ได้นะ

Parden Bangkok

facebook : Parden
tel : 02 204 2205
hours : วันพุธ-ศุกร์ 11:00-17:45 น.
วันเสาร์ 12:00-18:30 น.
วันอาทิตย์ 12:00-17:45 น.

The post Parden ดินแดนแห่ง zakka สไตล์ไทยและพาร์เฟ่ต์ผลไม้ตามฤดูกาลลูกโต appeared first on a day magazine.

ประโยคนี้อาจเป็นประโยคที่เราพบในภาพยนตร์ชวนฝันบ่อยๆ แต่พอเวลาค่อยๆ ผ่านไป ความฝันพวกนี้คงเป็นเพียงความฝันที่อยู่แต่ในความคิด หลายคนอาจต้องยอมแพ้ ทิ้งความฝันของตัวเอง แล้วทำตามสิ่งที่โลกแห่งความเป็นจริงต้องการ

ทันทีที่เราก้าวเข้าไปในร้านขนาดเล็กกว่าคอนโดมิเนียมขนาดหนึ่งห้องนอน มวลความอบอุ่นปะทะกับจิตใจอันว้าวุ่นของคนวัยค้นหาตัวเอง ค่อยๆ ชวนให้เรานั่งลงตรงโต๊ะบาร์ หายใจ และมองสิ่งรอบตัวให้ช้าลง แสงแดดยามบ่ายลอดผ้าม่าน สร้างไออุ่นละมุนละไมให้กับทุกคนที่แวะเวียนเข้ามา บรรยากาศและอัธยาศัยของ จอย-จุฑามาส ชัยเมือง ทำให้ JOY TABLE คาเฟ่ขนาดเล็กแห่งนี้รวยความอบอุ่นและความเป็นกันเอง เหมือนตัวตนของหญิงสาวเจ้าของร้าน

“เราอยากทำอะไรที่มันเป็นตัวของเราเอง”

คำพูดของจอยสะกิดใจของคนที่กำลังวิ่งตามหาความฝันของตัวเองในเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ จอยเป็นอีกหนึ่งคนที่มีความฝันลอยๆ มาตลอด แต่วันนี้เธอได้ทำความฝันให้เป็นจริง จากภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่เปรียบเสมือนตัวจุดประกายหลักให้เธอลุยเดี่ยวไปตามชนบทที่ญี่ปุ่น จนเกิดมาเป็นร้านอาหารเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความสุขของเธอ

จากภาพยนตร์สู่การเดินทางประกอบสร้างตัวตน

“เราจบวารสารฯ มา แต่ก็ล่องลอยไปเรื่อยๆ เพราะไม่ชอบงานในระบบ เรารู้ตัวว่าเราชอบถ่ายรูป ชอบทำอาหาร อยากให้คนมีความสุขจากสิ่งที่เราทำ แต่เหมือนเราไม่มีโอกาสได้ลงมือทำสักที มีวันหนึ่งเราได้ดูหนังเรื่อง Little Forest เหมือนกับว่าหนังเรื่องนี้เป็นแรงบันดาลใจหลักที่ทำให้เราตัดสินใจสร้างร้านนี้ขึ้นมา”

ภาพยนตร์เรื่อง Little Forest ดัดแปลงมาจากการ์ตูนมังงะเกี่ยวกับอิจิโกะ หญิงสาวในเมืองใหญ่ที่มีโอกาสกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิด ซึบซับกับธรรมชาติรอบตัวต่างๆ เหมือนกับที่จอยได้มีโอกาสไปญี่ปุ่นและซึบซับบรรยากาศ ความอบอุ่น และความใส่ใจจากคนที่นู่นกลับมา

“บางคนดูหนังเรื่องนี้แล้วอาจรู้สึกว่ามันไม่มีอะไร ก็แค่การใช้ชีวิตและทำอาหาร ดูเนิบช้าเกินไปด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมเราดูแล้วตาวาวเลย เรากลับมาดูซ้ำหลายรอบมาก เพราะรู้สึกว่าเราอยากมีชีวิตแบบนั้น จากเราที่เคยเป็นเหมือนไข่ในหินที่ยังไม่กะเทาะออกมา หนังเรื่องนี้กลับทำให้เรากล้าไปเที่ยวญี่ปุ่นคนเดียว กล้าทำในสิ่งที่ท้าทายตัวเองมากๆ

“เราจำได้ว่า เราออกเดินทางเพราะอยากไปซึบซับอารมณ์ที่ดูมาจากหนัง ไปตามที่ที่ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยว บวกกับเราเป็นสายธรรมชาติด้วย เราชอบความรู้สึกที่ได้ไปเที่ยวคนเดียว ไปตามภูเขาและหมู่บ้านเล็กๆ ต่างๆ ตามใจตัวเอง ตามความสุขของเรา ยังจำความรู้สึกที่ไปอุทยานทากายามะ เมืองนากาโนะได้ ระหว่างทางก็มีเหนื่อยบ้าง แต่พอถึงยอดแล้วก็เกิดความรู้สึกที่เราไม่เคยเจอมาก่อน ได้สูดลมหายใจลึกๆ นั่งชมวิวรอบตัว แล้วได้ถอนหายใจยาวๆ เรามีความสุขมาก”

ต้นแบบแรงบันดาลใจจากญี่ปุ่น

ทันทีที่ก้าวเท้าแรกเข้ามาในคาเฟ่ เราแทบไม่ต้องเดาเลยว่า การจัดวางสิ่งของ รายละเอียดต่างๆ ในร้าน ไม่ว่าจะเป็นหน้าต่างที่จัดไว้ให้นั่งชมสวนผัก ผ้าม่านที่ทำมาจากผ้าดิบ จานชามเซรามิกสีอ่อน สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ที่จอยคัดสรรมาจัดวางนั้น แสดงถึงกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นอย่างชัดเจน

“อย่างหน้าต่างวิวสวนผักก็ได้ไอเดียมาจากที่ญี่ปุ่น แต่จริงๆ แล้วถ้าไม่ได้ไปทริปครั้งนั้นก็คงไม่เกิดร้านนี้เหมือนกัน ทริปนั้นให้อะไรหลายอย่างมาก ทั้งเรื่องความคิด ความกล้าที่จะกลับมาทำที่ไทย

“คาเฟ่ในญี่ปุ่นที่เราชอบที่สุดคือ WIFE&HUSBAND เราประทับใจร้านนี้ตรงที่มีเก้าอี้ให้คนเช่าไปนั่งปิกนิกชิลๆ ริมแม่น้ำ อีกร้านคือ Bird COFFEE ร้านนี้มี 2 ส่วน คือส่วนที่เป็นร้านเฟอร์นิเจอร์ชื่อ TRUCK และส่วนที่เป็นร้านกาแฟ ร้านนี้ลึกลับมาก ต้องเดินเข้าตรอกไปเรื่อยๆ แต่เขาก็มีลูกค้าเยอะนะ เราเลยเกิดไอเดียว่า จริงๆ แล้ว เราไม่ต้องพยายามแมสหรือมีลูกค้าเยอะๆ ก็น่าจะอยู่ได้ เป็นสิ่งที่ทำให้เราเห็นภาพความฝันของเราชัดขึ้น”

ความฝันที่ค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวเป็นความจริง

จอยเล่าให้เราฟังว่า เธอก็เหมือนคนหลายๆ คนที่มีความฝันแต่ไม่เคยทำมันสักที แต่หลังจากกลับมาจากทริปนั้นเหมือนทุกอย่างลงตัวกันพอดี จึงตัดสินใจขอแชร์พื้นที่เล็กๆ ส่วนหนึ่งจาก แมวน้ำ-บุษกร เบญจกุล ที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเจ้าของฟาร์มต้นผักแมวน้ำ เพื่อต่อยอดความฝันของเธอให้เป็นจริง

“เราทำทุกอย่างเองตั้งแต่แรกเลย ตั้งแต่ออกแบบ ซื้อของ และดูคนงาน เราอยากได้หน้าต่างแบบไหนก็วาดไปให้ช่างดู แก้กันไปแก้กันมา ช่วงนั้นโทรมมาก แต่ก็มีความสุข”

Fine Joy in the Ordinary

“JOY TABLE มีความหมายตรงตัวตามชื่อเลย ที่นี่คือตารางพื้นที่ความสุขของเรา เรามีความสุขกับการทำอาหาร แม้ว่าเราจะไม่ได้มีฝีมือเท่าเชฟ เราอยากทำร้านสไตล์ home cooking ที่ส่งต่อความสุขของเราให้กับลูกค้ามากกว่าการเป็นร้านอาหารที่แค่เข้ามาทานอาหารหนึ่งมื้อแล้วก็กลับไป เราอยากให้ที่นี่เป็นพื้นที่ให้ได้มานั่งพักใจ ได้นั่งคุย และทำความรู้จักกัน”

ความอบอุ่นไม่ได้ส่งผ่านแค่การตกแต่งร้านสไตล์ญี่ปุ่นและความเป็นกันเองของเจ้าของร้านเพียงอย่างเดียว ในอาหารทุกๆ จานยังสอดแทรกความใส่ใจและความสุขที่เธออยากส่งต่อให้กับลูกค้า เมนูอาหารของที่นี่ล้วนเกิดจากไอเดียทดลองสนุกๆ ของหญิงสาวที่หลงรักการทำอาหาร และการผสมผสานวัตถุดิบดีๆ ที่เธอมีอย่างพอดีและลงตัว

“เราอยากทำอย่างพอดีตัวมากกว่า ช่วงเปิดร้านแรกๆ เราตั้งเป้าไว้ว่าจะเปลี่ยนเมนูทุกๆ เดือน ช่วงนั้นเราคิดว่าเราต้องทำตามทุกอย่างที่ตัวเองคิดไว้เป๊ะๆ ให้ได้ พอถึงเวลาแล้วเราทำไม่ได้ เราก็เครียด เราเลยหันมาทำให้พอดีกับตัวเอง ทำเท่าที่สะดวก เพราะกดดันตัวเองมากไปก็ทำให้เราไม่มีความสุข”

เมนูพื้นฐานของที่นี่คือเมนูสลัดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสลัดเต้าหู้ย่าง สลัดแซลมอน ผักสลัดเหล่านี้ก็ไม่ได้มาจากที่ไหนไกล แต่มาจากฟาร์มต้นผักแมวน้ำข้างๆ ร้าน และยังมีเค้กโฮมเมด เมนูของหวานที่จะสลับสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ หลายคนที่มาที่นี่บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า พวกเขาติดใจเค้กช็อกโกแลตรสชาติเข้มข้น และเลมอนชีสเค้กที่จอยบิดสูตรโดยโรยป๊อปปี้ซี้ดเพื่อเพิ่มความแปลกใหม่

“เมนูที่นี่เราคิดเองหมดเลย ไม่ว่าจะเป็นของคาว ของหวาน และเครื่องดื่ม อย่างสลัดเต้าหู้ย่างก็เกิดจากความคิดว่า เราจะทำอะไรดีที่เป็นอาหารเพื่อสุขภาพ ถ้าเป็นอาหารเพื่อสุขภาพก็ต้องเน้นปรุงน้อยๆ ไม่ใส่สารปรุงแต่ง เราลองนำเต้าหู้มาใส่ แต่ไม่อยากให้เป็นแค่เต้าหู้ธรรมดา เราเลยใส่เกลือ ใส่พริกไทยเพิ่ม ส่วนเครื่องดื่มตอนนี้ก็มีกาแฟ เสาวรสโซดา ลิ้นจี่โซดา ซึ่งเราก็คิดเองหมดเลยนะ” รอยยิ้มของจอยผุดขึ้นมาระหว่างเล่ากระบวนการต่างๆ ให้เราฟัง

เบื้องหลังของ JOY TABLE ทุกอย่างนั้นผ่านกระบวนการคิดที่สะท้อนตัวตนของจอย ไม่ว่าจะเป็นความอบอุ่นที่แฝงไปด้วยความชอบทดลองซึ่งเห็นได้จากเมนูอาหารทุกจาน ระหว่างบทสนทนาก็อดไม่ได้ที่จะเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ

“ส่วนเมนูที่เราภูมิใจที่สุดคือ ข้าวกุ้งเนยกระเทียม คือเอากุ้งไปคลุกกับเนยและกระเทียมสด ดูจากชื่อเหมือนจะไม่มีอะไร แต่เราจะเปลี่ยนหน้าตาไปเรื่อยๆ ตามวัตถุดิบที่มี บ้างก็ผสมข้าวไรซ์เบอร์รี บ้างก็ผสมกับควินัวบ้าง ไม่ได้กำหนดตายตัว เรามีวัตถุดิบเท่าไหน เราก็ทำเท่านั้น ปรับเท่านั้น”

ความสุขในความพอดี

“เราพูดถึงความสุขบ่อยมากเลยนะ มันคือสิ่งที่เราต้องการในชีวิต ที่นี่เปิดแค่ 4 วัน เพราะเราเคยเปิดทั้งสัปดาห์มาก่อน แล้วก็พบว่ามันทำให้เราไม่ได้พักผ่อน ไม่ได้ออกไปเติมพลังให้ตัวเอง เราเลยคิดได้ว่า ทำที่พอดีกับตัวเราแล้วเรามีความสุขดีกว่า แล้วตอนนี้เราพอใจกับชีวิตเรามากๆ นี่คือชีวิตที่เราอยากได้”

จอยแอบกระซิบเคล็ดลับการหาความสุขของชีวิตให้เราฟัง

บทสนทนายามบ่ายอันแสนอบอุ่นในร้าน JOY TABLE ก็เหมือนกับตัวร้านที่แม้ว่าไซส์จะเล็ก แต่กลับเต็มไปด้วยมวลความสุขที่ส่งต่อมาจากจอย ทำให้เราได้หยุดพักจากชีวิตที่เร่งรีบ หันมามองและขอบคุณกับสิ่งเล็กๆ รอบตัว ก่อนที่จะเดินทางหาความสุขในหนทางของตัวเองต่อไป

JOY TABLE

address : 56 ซอยลาดพร้าว 64 แยก 6 แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร 10310
hours : 09:00-18:00 น. (วันพฤหัสบดี-วันอาทิตย์)
facebook | JOY TABLE
instagram | @joy.table

ภาพ นิติพงษ์ การดี

The post JOY TABLE ตารางพื้นที่ความสุขเล็กๆ ที่มีแรงบันดาลใจจาก Little Forest appeared first on a day magazine.

บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนทำให้แสงแดดยามบ่ายถูกบดบังด้วยก้อนเมฆสีทึบ ฝนที่ทำท่าจะเทลงมาได้ทุกเมื่อสร้างความรู้สึกหม่นได้อย่างประหลาด หากถามตัวเองตอนนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าด้วยเหตุใดถึงคิดว่าบรรยากาศสีเทาทั้งหมดในตอนนั้น ช่างเหมาะกับการสนทนาระหว่างผมและ ‘นนท์ ธนนท์’ เหลือเกิน

ครั้งแรกที่ผมได้รู้จักนนท์ก็คงเหมือนกับที่ใครอีกหลายๆ คนรู้จัก นั่นคือในฐานะของ ‘นนท์ The Voice’ เผลอแป๊บเดียวจากเด็กหนุ่มเก้งก้างวัย 16 ปีในรายการวันนั้น ปัจจุบันเบื้องหน้าผมคือชายหนุ่มวัย 22 ปีที่อยู่ในวงการบันเทิงเข้าปีที่ 7 แล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเราเห็นนนท์ปรากฏตัวตามสื่อเป็นช่วงๆ ถึงจะไม่ได้เห็นหน้าตลอดแต่ก็ไม่เคยหายไปไหนนาน อย่างตอนนี้แสงสปอตไลต์ก็ส่องไปที่เขาอีกครั้งจากการเป็น ‘หน้ากากเป็ดน้อย’ แชมป์จากรายการ The Mask Singer ในซีซั่นที่ผ่านมา เมื่อบวกกับการขึ้นอันดับหนึ่งใน JOOX Thailand ของเพลง มีผลต่อหัวใจ ทำให้ตารางงานของนนท์ช่วงนี้แทบไม่มีเวลาว่าง พูดได้ว่าผมมาคุยกับเขาในช่วงที่ยุ่งที่สุดในชีวิต ขอบตาคล้ำ และร่องรอยเข็มน้ำเกลือบนข้อมือข้างซ้ายคงเป็นหลักฐานอย่างดีถึงความเหนื่อยล้าในช่วงนี้

ดูเหมือนร่องรอยต่างๆ จะเป็นอุปสรรคในการชวนใครคนหนึ่งคุยเรื่องยากๆ แต่ก็อย่างที่บอก ผมคิดว่าบรรยากาศสีเทาในตอนนี้ช่างพอดิบพอดีกับบทสนทนาที่ผมอยากจะให้เกิดขึ้นระหว่างเราสองคน

วันนี้ผมอยากมาคุยกับนนท์ในเรื่องของความพ่ายแพ้และความเป็นมนุษย์

การสนทนาหนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อจากนั้นเป็นเครื่องยืนยันว่าผมคิดถูก

หลังจากถอดหน้ากาก ดูเหมือนนนท์กลับมาอยู่ในสปอตไลต์อีกครั้ง

ก่อนหน้านี้งานเราก็ค่อนข้างหนักครับ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นงานอีเวนต์ มีไปออกรายการเพื่อให้ทุกคนได้เห็นหน้าอยู่บ้าง คือไม่ได้หวือหวา ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากให้มันหวือหวาอยู่แล้ว แต่พอเปิดหน้ากากมาก็หนักขึ้นมากเลย มีงานทุกวัน วันละ 3-4 งาน หวือหวากว่าที่เราคิดไว้มาก

ในวงการบันเทิงถ้าหวือหวาก็น่าจะแปลว่างานเยอะ คนรู้จักเราเยอะขึ้น ทำไมนนท์ถึงไม่ได้อยากให้ตัวเองหวือหวาล่ะ

ผมรู้สึกว่าถ้ายิ่งสว่างมาก เงายิ่งชัด ถ้ากราฟยิ่งสูงยิ่งเห็นจุดแตกต่าง ด้วยอายุของเราเรายังไม่รีบ อยากจะเรียนรู้ไปแบบนิ่งๆ แบบนี้ พยายามใช้เวลาฝึกตัวเองตลอด ผมเลยไม่ค่อยชอบความหวือหวา มันทำให้เราถูกจับตามองเยอะ

โดยส่วนตัวเราเข้าวงการมาเร็วมาก เข้ามาตอนที่ยังเป็นหนอนด้วยซ้ำ ไม่ใช่ดักแด้หรือผีเสื้อ ชื่อเสียงในตอนนั้นมันทำให้ปรับตัวไม่ถูก สภาวะสุญญากาศเกิดขึ้นบ่อยครั้งมากหลังจากร้องเพลงเสร็จ เราต้องทำยังไง พูดยังไงถึงจะเท่ ยิ่งโดยธรรมชาติเราไม่ใช่คนที่จะเฟคมันออกมาได้ เลยมีบ่อยครั้งที่ความหวือหวาในตอนนั้นทำให้เรารู้สึกยากจนคิดว่ากลับบ้านก่อนดีกว่าไหม รอโตพร้อมแล้วค่อยทำ แต่ด้วยสัญญา 3 ปีในการเป็นแชมป์ของ The Voice ทำให้เรายอมไม่ได้ ต้องเดินหน้าอย่างเดียว กลายเป็นข้อผูกมัดที่ทำให้เราสู้ อีกอย่างคือโดยพื้นฐานเราไม่ได้ชอบการร้องเพลงมาก เราแค่รู้สึกว่าตอนร้องเพลงมันทำให้คนอื่นมีความสุข เราชอบให้คนรอบข้างมีความสุขก็เลยทำ ใครจะไปคิดว่ามันพาเรามาไกลถึงตรงนี้ ไม่ได้คาดหวังไว้

นนท์ปรับตัวกับมันยังไงเวลาความคาดหวังมันถาโถมเข้ามาแบบนี้

ถ้าในช่วงแรกตอนเป็นแชมป์ The Voice ก็เหวอครับ มันเร็วมาก ผมไม่รู้อะไรเลย การได้แชมป์ The Voice มันไม่ใช่ความสำเร็จแต่มันคือจุดเริ่มต้น ชีวิตในวงการบันเทิงจริงๆ มีอะไรมากกว่านั้น ถ้าเปรียบเป็นเกมก็คือเริ่มเข้าเลเวลจริงๆ แล้ว จบ tutorial ทั้งหมดแล้ว ฉะนั้นเราปรับตัวอะไรไม่ทันเลย 2-3 ปีแรกยังพูดไม่รู้เรื่องเลยครับ เคยไปรายการนึงแล้วพิธีกรถามคำถามยาวมากเลยนะแต่เราตอบแค่ว่า ‘ดีครับ’ เราเห็นเลยว่าเขาช็อก ไปต่อไม่ถูก เรารู้เลยว่าทำเพื่อนร่วมงานลำบาก ดังนั้นผมเลยพยายามแอ็กทีฟมากขึ้น นอกเหนือจากการซ้อมร้องเพลง เราจะใช้เวลาหลักๆ ในห้องน้ำซ้อมพูด พยายามดึงเอาด้านสนุกของตัวเองออกมา

ส่วนในเรื่องงาน ที่ผ่านมาเวลาเราทำอะไรจะทำให้ดีที่สุด แต่การอยู่ในสิ่งเร้าแบบนี้มันมีอยู่แล้วครับกับคำถามที่ว่า ‘ทำแล้วมันจะดังไหม’ สารภาพว่าตอนแรกเรา lost นะ เป็นธรรมดาของเด็กเวลาโดนสิ่งเร้าก็จะไหลตามไปได้ง่ายๆ แต่พอโตขึ้นเราก็จะเรียนรู้ว่า ช่างมัน ถ้าทำแล้วไม่ดังอย่างน้อยงานต้องดี ดังไม่ดังอยู่ที่คนดู ไม่ได้อยู่ที่เรา ความชอบเป็นเรื่องของรสนิยม มันคือสิ่งที่ฉาบฉวย เปลี่ยนได้วินาทีต่อวินาที เกิดขึ้นและดับลงได้วินาทีต่อวินาที เรามองว่าถ้างั้นก็ทำงานให้ดีเถอะ ตอนนี้ในแง่การปรับตัวก็ไม่ได้มีอะไรมากแล้วครับ ผมโชคดีที่ได้ทำงานที่มีความเป็นตัวเองสูงมาก ทุกคนพร้อมซัพพอร์ตทั้งจากค่าย i am ครอบครัว และแฟนคลับ ต่อให้วันนี้ผมไม่ได้เป็นที่ยอมรับ มีคนเกลียด แต่ถ้าเกลียดเราที่เราเป็นเราก็โอเคนะ ดีกว่าให้เขาชอบเราที่ไม่ได้เป็นตัวเอง อึดอัดตายเลย

พอนนท์เป็นทั้งแชมป์ The Voice และแชมป์ The Mask Singer หลายคนน่าจะชินภาพของนนท์ที่เป็นผู้ชนะเหมือนกันนะ

จริงๆ ก่อนหน้านี้ผมแพ้มาบ่อยเลยครับ ที่ทุกคนเห็นมันคือสิบ หนึ่งถึงเก้าทุกคนไม่ได้เห็น เวลาสำเร็จทุกคนเห็นหมดแหละ แต่เวลาลำบากก็มีแต่พ่อแม่นะที่เห็น

ช่วยเล่าถึงความพ่ายแพ้ที่ว่าและผลของมันให้ฟังหน่อย

ผมร้องเพลงมาตั้งแต่ 7 ขวบ ไปประกวดหลายเวทีแต่ก็แพ้จนชิน มันทำให้เราเป็นเด็กที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เราเจ็บใจนะ
มีหลายครั้งที่เรากัดฟันร้องเพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องแพ้ แต่เราก็พยายามหาเหตุผลมาหนุนการตัดสินใจ เรามองว่าผลลัพธ์ก็ช่างมัน อย่างน้อยด้วยข้อจำกัดของหน้าตาเราตอนนั้นมันไม่มีเวทีไหนที่คนอย่างเราจะขึ้นได้ ถ้ามีเวทีที่เขาให้เราขึ้น เราจะมองว่าเป็นโอกาสดีที่ได้พัฒนาตัวเอง กลายเป็นว่าสมัยก่อนถ้าไปร้องเพลงที่ไหนก็ไม่ต้องรอประกาศผล กลับบ้านเลย แพ้หมด รบร้อยครั้งแพ้ร้อยครั้งเคยเจอไหม ผมเนี่ยแหละเคยเจอแล้ว

ตัดกลับมาในตอนนี้ที่เรามีบทบาทของผู้ชนะบ้างแล้ว สิ่งที่ได้เรียนรู้มันต่างกันไหมกับตอนเป็นผู้แพ้

สำหรับผมสิ่งที่ได้เรียนรู้จากความแพ้เนี่ย ผมเข้าใจจนเบื่อแล้ว (หัวเราะ) แต่สิ่งที่เราได้จริงๆ เลยนะคือวัคซีน เป็นภูมิต้านทานที่ทำผมเข้าใจความรู้สึกของคนแพ้ เข้าใจมากจนถึงจุดนึงที่เราชนะ เรารู้ว่าเราต้องแสดงออกยังไงโดยที่ยังห่วงความรู้สึกของคนอื่น สังเกตจากทั้ง 2 รายการก็ได้ทั้ง The Voice และ The Mask Singer ทุกรอบที่ผมผ่านเข้ารอบ ผมจะไม่ดีใจ ผมรู้สึกว่าเราชนะได้ก็แพ้ได้ วันนี้ไม่ใช่วันของเขา วันอื่นก็เป็นวันของเขาได้ เพราะฉะนั้นแล้วด้วยอายุเท่านี้ไม่มีเหตุผลที่เราข่มใคร อีโก้ก็ไม่ต้องแบก หนักตายเลย สิ่งที่อีโก้มีให้คนคือความลำบากนะ เพราะฉะนั้นเอาใจเขามาใส่ใจเรา แคร์ความรู้สึกของคนที่อยู่ด้วยกันดีกว่า

เอาจริงๆ ชัยชนะมันจับต้องไม่ได้ ความพ่ายแพ้ก็จับต้องไม่ได้ ถามว่าตอนเป็นนนท์ The Voice เนี่ยจับได้เหรอ ไม่ได้นะ มันอยู่ในอากาศ คนอื่นยื่นให้เราทั้งนั้น หรืออย่างตอนนี้คุณคือนนท์ หน้ากากเป็ดน้อย มันก็เป็นของที่จับต้องไม่ได้ ถ้าเอาไปแบกมันจะกดชีวิตคุณ ถ้าเป็นแชมป์แล้วแต่ไม่พัฒนาอะไรเลยก็เป็นไปไม่ได้ คนรอบข้างและทีมงานทุกคนต่างหากคือสิ่งที่จับต้องได้ ชัยชนะมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นชั่วครู่ เหมือนพลุเลย เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป กลับกันเสียอีกคือมันทำให้เราลำบาก มาตรฐานเราก็ต้องสูงขึ้น ต้องขึงตัวเองไว้มากขึ้น

ดูเหมือนชัยชนะจะมีรสขมมากกว่ารสหวานนะ

ใช่เลย ผมรู้สึกว่าผมโอเคกับความพ่ายแพ้มากกว่า มันเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่ต้องการแต่ผมโอเคที่จะรับไว้ เรายังเด็กเราแพ้ได้ ไม่เสียหายเท่าผู้ใหญ่อยู่แล้ว ถ้าจะบอกว่า ‘เฮ้ย เอ็งเป็นแชมป์ The Voice นะเว้ย จะแพ้ได้ไง’ ก็แพ้ได้สิวะ มันจะทำไมกันล่ะก็แค่แพ้เอง จะไปยากอะไร ยอมบ้าง อ่อนบ้าง การเป็นไม้ใหญ่ใช่ว่าจะลู่ลมไม่ได้ กิ่งมันก็ลู่ลมได้ ไม่งั้นก็หักกันตายพอดีถ้าไม่มีคนยอม

ในวงการบันเทิง ดูแล้วทุกคนก็อยากจะชนะ ทุกคนอยากจะมีเพลงเข้าชาร์ตเป็นอันดับหนึ่ง ทัศนคติของนนท์ที่เป็นแบบนี้ถือว่าไม่เหมือนใครเลย

เรามองว่าความดังมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นและดับไปน่ะครับ สิ่งที่เราทิ้งไว้คือมาตรฐานงานที่จะยกระดับวงการ เราอยากให้ทุกๆ คนในทุกๆ วงการคิดแบบนี้นะ ยิ่งถ้าเป็นวงการบันเทิงเราเห็นชัดเจนหลายคนเลยว่าเขาเข้ามาเพื่อเอาแล้วไป เอาไปแล้วไม่มีใครทิ้งอะไรไว้เลย มันคือสิ่งที่พ่อแม่สอนเรามาตลอดว่าไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ตาม ต้องทำตนให้เป็นประโยชน์ เป็นที่รักหรือเปล่าไม่รู้ล่ะ ถูกใจหรือเปล่าไม่รู้แต่ต้องถูกต้อง เรายอมรับนะว่าพอพ่อแม่สอนมาแบบนี้ก็ค่อนข้างอยู่ในวงการนี้ยาก (หัวเราะ) โลกใบนี้มันเทาๆ เนอะ มีทั้งดีและไม่ดี แต่สิ่งที่เรารู้สึกคือต้องทิ้งอะไรไว้บ้าง คืนใหักับคนอื่นบ้าง ทุกวันนี้ผมทำงานเข้าปีที่ 7 แล้ว เราจะคืนให้คนอื่นตลอดถ้ามีโอกาส และเราให้อยู่สองอย่างนั่นคือประโยชน์กับความสุข

การเข้ามาในวงการนี้ด้วยวัย 16 ปีมันเด็กมากเลยนะ ดูเป็นวัยที่วงการบันเทิงสามารถทำร้ายเราได้เหมือนกัน

มีแบบนั้นเยอะมากเลยในช่วง 2 ปีแรกที่ผมเข้ามา มีบอยแบนด์ เกิร์ลกรุ๊ป อายุไล่เลี่ยกันที่ไปออกงานด้วยกันบ่อยๆ ความรู้สึกเราคือเหมือนทุกคนขับรถไปด้วยกันแล้ววันหนึ่งก็มีคนขับชนแล้วก็ไป กลายเป็นถูกเบรค ทุกคนค่อยๆ หายไปเร็วมาก เข้ามาเร็วแล้วก็ออกเร็วเช่นกัน เรากลัวมาก ตอนนั้นสับสนไปหมดว่ามันโหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ พวกเขาก็เหมือนผมในตอนนั้นคือมีความฝันเหมือนกัน มองผิวเผินแล้วไม่แฟร์เลยนะ ทำไมเขาถึงถูกหยุด

สิ่งหนึ่งที่ผมพกติดตัวมาด้วยแล้วคิดว่ามันดีที่สุดแล้วในสถานการณ์แบบนี้คือคำสอนของพ่อแม่ การมีแอตติจูดที่ดีเหมือนเรามีวัตถุดิบอยู่ในกระเป๋าตลอด เงินเนี่ยถ้าให้เด็กที่คิดไม่ได้เอาไปใช้เดี๋ยวก็หมด แต่ถ้าให้ความคิดเด็กก่อน ให้เขาคิดได้ว่าถ้าไม่มีเงินก็ต้องหาเงิน นั่นคือสิ่งที่พ่อแม่สอนผมมาตลอดและสอนได้สมบูรณ์แบบมากๆ ผมมองโลกเป็นกลาง ไม่ตีว่าขาวหรือดำ เรามองว่าทุกอย่างเทา ผิดถูกชั่วดีมีกันหมด สิ่งไหนดีก็เอามาใช้ สิ่งไหนไม่ดีก็ไม่ต้อง พอเราเข้ามาทำงานในวงการบันเทิงเราเลยยึดตรงนี้ สิ่งที่มันเกิดขึ้นเดี๋ยวก็ดับไป มีทั้งสิ่งที่ควบคุมได้และควบคุมไม่ได้ เราค้นพบว่า ‘การทำงานให้ดี พัฒนาวงการ และพัฒนาตัวเอง’ คือ 3 สิ่งที่เราควรเอาให้รอดก่อน อายุแค่นี้อย่าไปคิดอะไรเยอะ นั่นคือสิ่งที่ที่ผ่านมาทั้งหมดสอนผม ความพ่ายแพ้ก็สอนเรามาว่าแพ้น่ะไม่มีจริง มีแต่ชนะกับได้บทเรียน เราใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด เราเป็นคนธรรมดาที่ทำงานในวงการบันเทิง มีเจตนาอยากทำงานให้ดีและให้งานทุกชิ้นเป็นเหมือนบรรทัดฐานของวงการ

ฟังดูเป็นประเด็นเดียวกับที่นนท์เคยให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับ quality และ style ของศิลปินหน้าใหม่ สำหรับนนท์คือ quality ต้องมาก่อนใช่ไหม

ช่วงหลายปีหลังผมได้มีโอกาสไปเป็นกรรมการประกวดร้องเพลงตามที่ต่างๆ เราเห็นเด็กหลายคนแล้วรู้สึกว่าแย่แน่ๆ เลย เด็กบางคนมองผิดตั้งแต่เริ่ม มองว่าสไตล์มาก่อน บางคน first impression ดีมากแต่พอร้องออกมาแล้วคุณภาพในงานไม่มีเลย
รู้เลยว่าขึ้นเวทีมาแบบสุกเอาเผากิน ผมรู้สึกว่าถ้าเรารักตัวเองก็ต้องเปลี่ยนความคิด เราย้ำทุกที่ที่เราได้ไปเป็นกรรมการนะว่า quality before style จากประสบการณ์ทั้งหมดในชีวิตของเรา เราเห็นมาแล้วว่ามันจริง เรื่องสไตล์มันเป็นสิ่งที่ได้กับตัวเอง
แต่คุณภาพน่ะมันได้กับวงการ เพราะฉะนั้นเราทำงานในวงการนี้แล้วก็ควรจะมีคุณภาพที่เป็นบรรทัดฐานให้คนรุ่นต่อไปทำดีขึ้น เราต้องยกระดับให้คนดู ไม่ใช่ว่าอีก 10 ปีตอนเราแก่ตัวแล้วนั่งดูเด็กประกวดร้องเพลงก็ร้องแต่เพลงเดิมๆ เทคนิคเดิมๆ ผมว่าไม่ใช่ นั่นคือสิ่งที่ผมยึดมาก อย่างมีน้องนักร้องคนนึงที่เคยฟังเราคอมเมนต์แล้วร้องไห้เลย หลังจากฟังเราเขารู้เลยว่ามองข้ามสิ่งหลักไป เขามัวแต่ดูว่าไอดอลต้องแต่งตัวยังไงถึงเท่ จะต้องเหยียบมอนิเตอร์ยังไง วันนั้นเขาเลยมาขอบคุณเรา เราตอบกลับไปว่าไม่ต้องขอบคุณเราหรอก ขอโทษตัวเองดีกว่าที่รู้ว่าสิ่งไหนควรทำแต่เลือกที่จะมองข้าม ถ้าวันนี้เรารู้แล้วว่าอะไรผิดก็แค่แก้มัน

ดูเป็นวัย 22 ที่มีบทเรียนให้น้องๆ มากมายเลย

เยอะ เพราะผมแพ้มาเยอะ แต่ผมขยัน ขยันแพ้เลยได้เรียนรู้เยอะ การเป็นมวยรองมาตลอดมันทำให้เราเห็นจากเบื้องล่างว่าผู้ชนะเขาทำกันยังไง เราเลยลุกได้เร็วขึ้น ดังนั้นขอแค่เห็นแล้วแก้ไข ไม่ใช่เอามาบั่นทอนตัวเอง ‘เขามีไอ้นั่นว่ะ แต่กูไม่มี’ อ้าว ไม่มีก็สร้างสิ จะรอให้ใครมาทำให้ล่ะ โอกาสจะมาก็เมื่อเราพร้อมเท่านั้น ถ้าโอกาสมีแต่ไม่พร้อม ความสำเร็จก็ไม่เกิด

การร้องเพลงสร้างตัวตนที่ดีให้นนท์เยอะเหมือนกันนะ เคยคิดบ้างไหมว่าการที่โจทย์ในชีวิตเรายากขนาดนี้ มันเลยทำให้เราเป็นคนแบบตอนนี้

ผมร้องเพลงมาตั้งแต่ 7 ขวบ แต่เชื่อไหมแค่ปีเดียวหลังจากนั้นผมก็ไม่อยากร้องแล้ว เราไม่มีเทศกาลเป็นของตัวเอง เจ็บที่สุดทุกปีก็คือวันเด็ก ร้องไห้ทุกปีเลยนะจนถึงอายุ 12 แต่ที่ทำให้ร้องเพลงมาตลอดจนถึงตอนนี้ก็เพราะเราชอบเวลาร้องเพลงแล้วคนอื่นมีความสุข อีกอย่างคือพอเราทำสิ่งเดิมๆ มาตลอดมันทำให้เรารู้ทุกมุม ซึ่งก็มีประโยชน์คืองานของเราจะมีคุณภาพ เราเข้าใจงาน เข้าใจตัวเองมากขึ้น และเป็นแนวทางของเราเองในที่สุด

จากกระแสหน้ากากเป็ดน้อย และเพลงที่มีคุณภาพที่ขึ้นอันดับหนึ่งในหลายๆ ชาร์ต คิดว่าการเป็นตัวเราในตอนนี้ มันมีส่วนทำให้เรามาไกลขนาดนี้ไหม

ส่วนหนึ่งคือชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดเนี่ยแหละครับ ทุกเพลงที่ทุกคนได้ยินมันมีมากกว่าเพลง จะเห็นทัศนคติของผมได้ชัดเจนที่สุดตอนเป็นหน้ากากเป็ดน้อยเนี่ยแหละ เพลงที่โชว์หลายเพลงคือผมมาตั้งแต่ 3-4 ปีที่แล้ว ด้วยความที่ผมซ้อมทุกวัน ผมสร้างของทุกวันเตรียมไว้ก่อนเพื่อรอโอกาส พอมีรายการชวนเข้ามา เราก็ใช้ของในกรุของเราไปเพราะเราพร้อมแล้ว นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดในตัวเรา เราชอบตัวเองแบบนี้จังเลย

เอาจริงๆ มีน้อยคนเหมือนกันนะที่จะรู้ว่าหลังจากลงเวที ศิลปินต้องทำอะไรบ้าง ส่วนใหญ่ทุกคนจะเห็นและตัดสินกันแค่บนเวที

ใช่ 15 ปีแล้วที่ผมร้องเพลงมาโดยที่ไม่คาดหวังว่าจะดังด้วยนะ ตอนที่เริ่มต้นเราแค่ร้องไปเพราะมันทำให้คนอื่นมีความสุข
ไม่ได้คิดว่าจะเป็นศิลปินอะไรเลย แต่ตอนนั้นมันมีคนเห็นไง วันที่ไปประกวด The Voice เรายังเอาวงไปอยู่เลย คือไม่ได้รู้เรื่องว่าเราประกวดเดี่ยว พอรู้ว่าประกวดเดี่ยวก็จะไม่เอาแล้ว ไม่อยากประกวดเดี่ยวแล้วเพราะเราช้ำมาเยอะ แต่เพื่อนที่ไปด้วยกันก็เป็นคนที่ดึงสติเรา สุดท้ายเราไปโดยไม่ได้คิดเลยนะว่าจะติด ไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าจะมาอยู่ตรงนี้ คิดแค่ว่าไม่ว่าจะตอนไหนผมแค่ทำงานของผมให้ดี เตรียมตัวให้ดี ซ้อมให้เยอะ เน้นคุณภาพของงานก็พอ เพราะถ้าพูดกันตรงๆ เราไม่ได้มีรูปลักษณ์ที่สวยงามเลย เรามีแค่คุณภาพงานเท่านั้น

ย้อนแย้งกับช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาเหมือนกัน มีกระแสเกี่ยวกับหน้าตาของนนท์เยอะมากตามสื่อต่างๆ ทั้งๆ ที่ที่ผ่านมานนท์ก็เน้นผลงานมาตลอด แต่พอเจอกระแสแบบนี้โดยมองข้ามผลงานเราไป ถามจริงๆ ว่าเรารู้สึกยังไง เซ็งบ้างไหม

เอาจริงๆ นะ เบื่อมาก เราเริ่มมองเห็นข้อดีของการมีรูปลักษณ์ไม่สวยงาม คนจะโฟกัสที่งานเรามากขึ้น พอรูปลักษณ์มึงไม่สวย
คนจะมาจับตามองว่างานมึงจะดีไหม ถ้างานดีแล้วผ่าน ตัวมึงเองจะดีใจ นั่นคือสิ่งที่เรามีความสุขแล้วนะ เริ่มปรับตัวได้ แต่กลายเป็นมีกระแสนี้ดึงเข้ามาอีก เรื่องหน้าตาเริ่มเป็นที่จับตามอง ถามว่าโดนบ่อยๆ เบื่อไหม ก็เบื่อ เรารู้ตัวมาตลอดว่าไม่ใช่คนหน้าตาดีและเรามองว่าความสวยความหล่อน่ะมันไม่มีจริง วันหนึ่งมันก็จะดับ เรารู้สึกว่าคนจะดูดีจริงๆ เขาดูข้างในนี้ต่างหาก (ชี้ที่หัวใจ) ทำไมคนบางคนไม่ได้สวยไม่ได้หล่อแต่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เขามีเสน่ห์จากข้างใน อันนี้ต่างหากที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย นั่นคือสิ่งที่เราบอกตัวเองมาตลอด

มีน้องบางคนที่มาบอกเราเหมือนกันว่าเห็นเราเป็นแบบอย่างในการพัฒนาตัวเอง เราจะบอกทุกคนเสมอว่าพัฒนาข้างนอกน่ะได้นะ แต่อย่าลืมพัฒนาข้างในด้วย ข้างนอกน่ะอยู่กับเราได้ไม่นานหรอก แต่ข้างในยังไงมันก็ไม่เปลี่ยน เพราะข้างนอกที่คนเห็นมันก็เกิดจากข้างในที่เปลี่ยนมาก่อน

นนท์เคยบอกว่าการที่จะพูดว่าประสบความสำเร็จได้คือตอนที่เราจากไปแล้วและทิ้งอะไรไว้บ้าง งั้นคำถามสุดท้ายก่อนจะจากกัน ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอีกแล้ว นนท์คิดว่าตอนนี้นนท์ประสบความสำเร็จหรือยัง

เอาตรงๆ นะ (นิ่งคิดนาน) เรามองว่าเราใช้ชีวิตได้สมบูรณ์ที่สุดแล้ว ไม่ได้บอกว่าดีนะ แต่ในฐานะมนุษย์ที่ไม่ได้สมบูรณ์ห่าอะไรเลยขาดๆ เกินๆ ชีวิตเราที่ได้ใช้มาและทำงานตรงนี้ เราสามารถสร้างความสุขให้คนได้ เราสามารถเอาหน้าที่การงานมาเป็นส่วนช่วยในการเป็นกระบอกเสียงในการช่วยเหลือคนอื่นได้ เอาหัวโขนที่เรียกว่าชื่อเสียงมาบอกเล่าทัศนคติความคิดให้คนอื่นได้ฟังแบบนี้ ถึงวันนี้ตายไปเราไม่เสียใจเลยนะ เราอยู่กับปัจจุบัน คิดแค่ว่าพรุ่งนี้เราจะทำอะไร วันนี้ทิ้งอะไรไว้หรือยัง ให้คนอื่นหรือยัง ให้อะไรกับตัวเองหรือยังก็พอแล้ว ผมว่าในฐานะมนุษย์คนนึง ให้คนอื่นได้ ให้ตัวเองได้ ก็สมบูรณ์แล้วล่ะ

The post นนท์ ธนนท์ : มนุษย์ในร่างหงส์ที่บอกว่าตัวเองตอนเป็นเป็ดน่ะดีที่สุดแล้ว appeared first on a day magazine.