สวมแหวนให้กันริมทะเลในบรรยากาศสบายๆ เพิ่มความสนุกให้งานด้วยการจัดลานเต้นบีบอยเพราะนั่นคือที่ที่คุณพบรัก หรือกระทั่งกำหนดธีมให้ผู้เข้าร่วมงานแต่งตัวคัฟเวอร์เป็นตัวละครโปรด

แม้จินตนาการงานแต่งของใครหลายคนจะดูสวยงามราวกับความฝัน แต่เมื่อมองกลับมาในโลกแห่งความเป็นจริง การแต่งงาน (โดยเฉพาะแบบไทยๆ) มักต้องเผชิญกับอุปสรรคหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความคิดเห็นของพ่อแม่และเครือญาติ พิธีการที่เขาว่ากันว่าต้องทำ ไปจนถึงงบประมาณที่ต้องใช้ นอกจากจะไม่ได้จัดงานตามใจอยาก ความยุ่งยากทั้งหลายเหล่านี้ยังพลอยทำให้คนรุ่นใหม่หลายๆ คนแขยงงานแต่ง และบ้างก็ไม่อยากแต่งงานไปซะอย่างงั้น

แล้วนี่ยังไม่นับรวมถึงคู่รัก LGBTQ+ ที่แม้แต่สิทธิในการสมรสอย่างเท่าเทียมกันกับคู่รักชาย-หญิงก็ยังถูกจำกัดอีกต่างหาก

เมื่อมันเป็นเสียอย่างนี้ คำถามคือ ยังเป็นไปได้อยู่มั้ยที่จะมีงานแต่งอย่างที่ใจต้องการ

คำตอบคือ ได้! 

แถมยังจะเป็นไปได้มากขึ้นอีกด้วย หากคุณได้รู้จัก Wonders & Weddings บริการวางแผนจัดงานแต่งงานที่พร้อมเนรมิตงานในฝันของคู่รักทุกเพศให้เกิดขึ้นจริงภายใต้แนวคิด Humanist Wedding ซึ่งไม่ยึดถือพิธีการเป็นใหญ่ แต่ให้ความสำคัญกับคนที่แต่งงานและเรื่องราวความรักความสัมพันธ์ระหว่างกัน

ปีใหม่–วรรณิดา กสิวงศ์ คือผู้ก่อตั้งบริการจัดงานแต่งงานที่ว่า โดยมีแรงบันดาลใจ คือการทำให้คู่แต่งงานทุกคู่ได้มีงานแต่งงานที่มีความสุข น่าจดจำ เหมือนที่เธอรู้สึกกับงานแต่งงานของตัวเอง

งานแต่งงานมีไว้เพื่อเฉลิมฉลองความรัก 

Wonders & Weddings เริ่มขึ้นจากเพนพอยต์ที่ปีใหม่เจอตอนเตรียมงานแต่งงาน นั่นคือความไม่อินกับพิธีทางศาสนาหรือพิธีการที่ไม่เข้าใจว่ามีไปเพื่ออะไร ตั้งแต่การเชิญประธานที่ไม่ได้รู้จักคู่แต่งงานมาพูดบนเวทีไปจนถึงการเชิญคนมาเยอะๆ เหมือนเป็นงานเลี้ยงรุ่นของพ่อแม่มากกว่า

“เรานับถือศาสนาพุทธแต่ไม่ได้รู้สึกว่าจะต้องนำศาสนามาเกี่ยวข้องกับงานแต่งงานของตัวเอง เราอยากให้มันเป็นงานที่คนมาเพื่อเฉลิมฉลองความรักของเราเฉยๆ ได้เจอเพื่อน เจอครอบครัว อยากให้คนที่รักและรู้จักเราจริงๆ เคยอยู่ในช่วงสำคัญต่างๆ ของชีวิตมาร่วมยินดีมากกว่า” หญิงสาวอธิบาย 

ระหว่างที่กำลังมองหาความเป็นไปได้ในการจัดงานแต่งตามใจตัวเอง เธอจึงเจอเข้ากับแนวคิด Humanist Wedding หรือการแต่งงานที่ออกแบบจากสิ่งที่คู่รักยึดถือ เรื่องราว หรือประสบการณ์ความรักที่ฝ่าฟันร่วมกันมา

เพราะประทับใจในงานแต่งงานที่แม้จะเล็กแต่อบอุ่น แถมยังเต็มไปด้วยรายละเอียดน่ารักที่เกิดจากเรื่องราวของเธอและสามี เธอที่อยากจะแบ่งปันความสุขแบบนั้นให้คนอื่นบ้าง จึงเริ่มต้นทำธุรกิจรับจัดงานแต่งงานตามแนวคิด Humanist Wedding ขึ้นมา

“เรามองว่าเรื่องนี้เป็นเพนพอยต์ของคนรุ่นเรา มีคนเยอะมากที่บอกว่าไม่อยากแต่งงานซึ่งในจำนวนคนเหล่านั้นมีทั้งที่ไม่อยากแต่งจริงๆ ไม่ชอบงานแต่งงานในทุกกรณี และอีกส่วน ที่เป็นส่วนใหญ่คือไม่อยากจัดงานแต่งงานเพราะคิดว่ายุ่งยาก และไม่อยากแต่งงานในแบบที่ไม่ใช่ตัวเอง”

เพนพอยต์จากลูกค้าที่ปีใหม่ยกตัวอย่างล้วนคล้ายกัน คือไม่ชอบงานที่เป็นกรอบแบบไทย ไม่ชอบกิจกรรมที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างการโดนเชียร์ให้หอมแก้มกันกลางเวที หรือการที่ผู้หญิงต้องกราบสามี

“มันเป็นซีนที่คนตลกกันแต่หลายคนรู้สึกอึดอัด” ปีใหม่บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอคิดว่าในความเป็นจริงหากคนสองคนเคารพกัน การกราบกันย่อมไม่ใช่เรื่องน่าขำ แต่ทุกวันนี้สังคมกลับมองสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนซีนเรียกเสียงฮา

“อย่างการแซวว่าพ่อบ้านใจกล้าอะไรนั่น มันก็ทำให้เห็นว่าลึกๆ ลงไปแล้วสังคมเรายังมีทัศนคติเรื่องนี้อยู่ ซึ่งมันสะท้อนให้เห็นเลยว่ายังไม่มีความเท่าเทียมทางเพศในสถาบันครอบครัว”

บริการจัดงานแต่งงานที่สนับสนุนความรักของคู่รักทุกเพศ

“การแต่งงานแบบ humanist wedding ยังเหมาะมากกับคู่รักที่เป็น LGBTQ+ ด้วยนะ” ปีใหม่เสริม พร้อมเล่าให้เราฟังถึงอีกหนึ่งความตั้งใจของ Wonders & Weddings นั่นคือการสนับสนุนความรักของคู่รักทุกเพศ

“งานแต่งงานแบบไทยมีกรอบของชายหญิงอยู่เยอะ ระบุไว้ชัดว่าผู้ชายต้องทำสิ่งนั้น ผู้หญิงต้องทำสิ่งนี้ มันมีข้อมูลหรือภาพให้เห็นอยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น หรือใครต้องทำอะไรในงาน อย่างการเขียนการ์ดเชิญก็แทบจะเป็นไปแบบอัตโนมัติว่าชื่อผู้หญิงต้องขึ้นก่อน ต้องใช้คำว่าคู่บ่าวสาว ผู้หญิงต้องมีช่อดอกไม้ สมมติว่าเราเป็นคู่รัก LGBTQ+ และอยากแต่งงาน แต่พอมองไปในสังคมกลับเจอแต่ภาพว่างานแต่งงานต้องเป็นผู้ชายและผู้หญิงเท่านั้น ต้องเป็นคนที่มี role ทางเพศแบบนี้เท่านั้น มันเป็นเรื่องยากมากเหมือนกันที่จะจินตนาการถึงตัวเองต่อได้ หลายคนเลยมีความคิดว่า เฮ้ย แล้วเราจะแต่งงานได้เหรอ ถ้ามีประเพณีเหล่านี้แล้วเราจะไปอยู่ตรงไหน”

ก่อนหน้านี้เราอาจเคยเห็นข่าวหรือภาพว่าในไทยมีคู่รักที่มีความหลากหลายทางเพศจัดงานแต่งงานกันให้เห็นไปบ้างแล้วก็จริง แต่ปีใหม่บอกว่าหากพูดกันถึงข้อมูลหรือวิธีการ จะพบว่ามีข้อมูลเรื่องนี้อยู่น้อยมาก ทุกวันนี้เธอจึงพยายามลงเรียนและศึกษาข้อมูลจากต่างประเทศมาปรับใช้ เพื่อให้คนที่มาใช้บริการได้รับการปฏิบัติที่เหมาะสม และเป็นไปด้วยความเข้าใจ

“พอได้ศึกษาเรื่องนี้มากขึ้น เราถึงรู้ว่าการที่เราเป็นผู้หญิงตรงเพศ มีแฟนเป็นผู้ชายตรงเพศแบบนี้คือความมีพริวิลเลจ”

เธอบอกว่ามีหลายเรื่องมากที่ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าคู่รักหรือคนร่วมชีวิตที่เป็นเพศเดียวกัน นอนไบนารี่ หรือคนที่เป็นเพศหลากหลายต้องเจออะไรบ้าง งานนี้ทำให้เธอได้เรียนรู้ว่าคำว่ายอมรับ หรือเปิดรับอย่างเดียวมันไม่พอ ต้องมีองค์ความรู้ในการทำงานด้วย

“อย่างการพยายามยัดเยียด gender role หรือพยายาม misgender ที่หลายคนอาจจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย เป็นเรื่องที่ก็แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง แต่นั่นเป็นเพราะเรามีอภิสิทธิ์”

การที่เราไม่เจอ ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่เจอด้วย ยิ่งหลายคนอาจต้องเจอเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ แบบนี้มานานมากแล้ว เธอจึงพยายามเตือนตัวเองเสมอว่ายังมีปัญหาอีกมากมายที่เธอไม่ต้องกังวล ไม่ต้องรับรู้ แต่มันเกิดขึ้นจริง 

“เราพยายามจะไม่ไปเป็นอีกคนที่ทำให้เขาเจ็บปวด สังคมหรือกฎหมายไม่ยอมรับผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศมากพออยู่แล้ว เราจึงอยากให้ Wonders & Weddings เป็นที่ปลอดภัยที่เขาจะสามารถแชร์ได้ว่าเขาต้องการอะไร เขาเป็นใคร และเขาเชื่อในอะไร เขามีไอเดียอะไร เขาเจออะไรมา มีความกังวลตรงไหน หรือมีปัญหาอะไร เขาสามารถคุยกับเราได้ทุกเรื่อง ในขณะเดียวกันเราก็ยินดีที่จะรับฟีดแบ็กด้วย หากไปทำให้ใครไม่สบายใจ หรือมีเรื่องไหนที่เราบ้ง เราไม่ได้เข้าใจเขาทั้งหมดแล้วมันทำให้เขารู้สึกไม่ดี เจ็บปวด เราก็อยากให้เขารู้ว่าเรายินดีที่จะรับฟังและระมัดระวังในเรื่องนี้”

เพื่อทำให้อนาคตลูกค้าเห็นว่าเธอใส่ใจกับเรื่องนี้อย่างเต็มที่ หากเข้าไปที่หน้าเว็บไซต์ของบริษัท จะพบกับบทความมากมายที่เกี่ยวข้องกับชุมชน LGBTQ+ ไม่ว่าจะเป็นตัวอย่างงานแต่ง บทสัมภาษณ์คู่รัก LGBTQ+ หรือกระทั่งบทความว่าด้วยความสำคัญของกฎหมายสมรสเท่าเทียม

“เราพยายามจะสร้างมายด์เซ็ตที่เรียกว่า Wedding is Wedding ขึ้นมาสำหรับคนที่มีความหลากหลายทางเพศ แม้ว่าหลายประเทศจะยังไม่มีกฎหมายสมรสเท่าเทียมแต่นั่นไม่ได้หมายความว่างานแต่งงานของเขาจะเป็นไปไม่ได้หรือมีค่าไม่เท่ากับคนที่เขาจดทะเบียนได้

“สำหรับเรา ความสำคัญของงานแต่งงานคือการเฉลิมฉลองความรัก ความสัมพันธ์ คือการเฉลิมฉลองเรื่องราวของคุณ ถ้าตัดสินใจว่าพร้อมแล้ว อยากจัดงานแต่งงาน อยากมีความทรงจำนี้ด้วยกัน ก็ย่อมเป็นสิ่งที่เป็นไปได้” เธอบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ความรักไม่ใช่เรื่องของ ชาย-หญิง สามี-ภรรยา แต่คือคนสองคน

จุดตั้งต้นที่ทำให้เธอหันมาสนใจสิทธิในการสมรสของคนทุกคนอย่างนี้ ปีใหม่ว่าเป็นเพราะคู่ชีวิตสองคนที่เดินถือป้ายในขบวนพาเหรด new york pride ตอนปี 2017 

ป้ายที่คนทั้งคู่เขียนคือ 41 years married in 2003 หากบวกลบเวลาในตอนนั้น นั่นแปลว่าพวกเขารอมา 27 ปีกว่าจะได้แต่งงานกัน

“เขารอมา 27 ปี รอมาทั้งชีวิต กว่าจะได้แต่งงาน เราเลยรู้สึกว่ามันไม่ถูก ไม่ควรมีใครต้องรอนานขนาดนี้ แค่เพราะอยากแต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก

“ตอนที่เราจดทะเบียนสมรสกับแฟน เจ้าหน้าที่พูดกับเราว่าสังคมของเราเริ่มต้นจากความรักของคนสองคน มันไม่ใช่ man-woman ไม่ใช่ husband and wife แต่คือ two people เรารู้สึกว่าประเด็นนี้ใช่มาก การแต่งงานมันคือคนสองคนที่รักกัน ซึ่งพอมองกลับมาในบริบทประเทศไทย เราเห็นคนใกล้ตัว คนที่เป็น LGBTQ+ คบกันมานานมากแล้วแต่ก็ยังไม่ได้แต่งงาน เพราะยังไม่มีกฎหมายรองรับ

“เราไม่มีทางเข้าใจได้ทั้งหมดว่าเพื่อนหรือใครก็ตามเขาต้องเจอกับอุปสรรคอะไรบ้าง แต่เราแค่รู้สึกว่าในทุกความสัมพันธ์มันก็มีปัญหาที่ไม่ได้ง่ายอยู่แล้ว ทำไมจะต้องมาเจอเรื่องนี้อีก”

เธอมองว่ากฎหมายสมรสเท่าเทียมคือการให้ตัวเลือกทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ใช่อยู่ที่คู่รักเพศตรงข้ามก็มีคนที่อยู่ด้วยกันแบบไม่จดทะเบียน แต่หากวันหนึ่งที่อยากจดหรือมีเหตุทางกฎหมาย สุขภาพ บริการทำให้ต้องจด คู่รักชาย-หญิงก็สามารถดำเนินการได้เลยทันที แต่คนในชุมชน LGBTQ+ กลับไม่มีตัวเลือกนั้น 

“ทั้งๆ ที่เป็นคนเหมือนกัน จ่ายภาษี อยู่ในสังคมเดียวกัน มีเรื่องน่าเศร้าเกิดขึ้นเยอะมากเพียงเพราะเขาไม่มีกฎหมายคุ้มครอง

“แน่นอนว่ากฎหมายนี้ไม่ใช่คำตอบของทั้งหมด หลายคนจะเข้าใจว่าพอมีสมรสเท่าเทียมปุ๊ป ปัญหาทุกอย่างของ LGBTQ+ จะหายไป มันไม่ใช่ มันยังมีปัญหาอีกหลายล้านอย่างที่ยังต้องแก้ไปเรื่อยๆ แต่หลายปัญหามันเกี่ยวกับสมรสเท่าเทียม” 

เธอยกตัวอย่างว่าอย่างน้อยกฎหมายนี้ก็ทำให้คนที่รักกันไม่ต้องทุกข์ทรมานกับความไม่เท่าเทียมของการเลือกปฏิบัติ หรือการไม่ได้รับความคุ้มครองทางกฎหมายอีกต่อไป เขาสามารถมีสวัสดิการ มีการเข้าถึงบริการ การรักษาทางการแพทย์ และการที่มีกฎหมายรองรับมันเป็นความปลอดภัยและมั่นคงที่ต่างมากๆ กับสังคมที่ไม่มีกฎหมายรองรับ 

“อย่างน้อยคือคนที่เขาอยากจะเหยียด อยากแสดงท่าทีไม่เห็นด้วย เขาต้องหยุดคิดแล้ว เพราะสิ่งที่เขาทำอยู่มันผิดกฎหมาย” ปีใหม่ว่า ก่อนจะเปรียบเทียบกับสังคมของเยอรมนีให้ฟัง

“เยอรมนีเขามีกฎหมายมาตราหลัก 19 มาตรา หนึ่งในนั้นมาตราที่ 3 บอกไว้ว่า all men are equal before law กฎหมายมาตรานี้เป็นหนึ่งในป้ายสัญลักษณ์ เวลามีการชุมนุม หรืองานไพรด์ต่างๆ ในระดับสังคมเขาอาจจะยังไม่ได้เปิดกว้างเท่าไทยก็จริง คือคนที่เป็น LGBTQ+ ไม่ได้เปิดเผยตัวตนมากขนาดนั้น แต่นั่นก็เป็นเพราะเขามีกฎหมายรองรับ เป็นพื้นฐานอยู่แล้วว่าคนเท่ากัน มันเลยทำให้การใช้ชีวิตที่นี่ง่ายขึ้น ถึงจะยังมีปัญหาหลายอย่าง เราก็ได้เห็นครอบครัวที่มีพ่อสองคน มีแม่สองคนออกมาเดินเล่น พาลูกไปสวนสาธารณะ เราเลยอยากให้ภาพแบบนี้มันเกิดขึ้นในไทยบ้าง มันคือรูปแบบครอบครัวที่หลากหลาย

“สโลแกนของบริษัทเราคือ support gender equality, one wedding at a time เพราะเราเชื่อว่างานแต่งงานควรเป็นเรื่องที่คนแต่งงานมีความเท่าเทียมกัน เราอยากทำให้ทุกคนรู้สึกว่าการมีความรัก การอยู่ด้วยกัน มันเป็นเรื่องที่ดี เราจึงเริ่มทำงานนี้ขึ้นมา และแน่นอนคือเราเชื่อว่าการมีวันพิเศษที่จะเฉลิมฉลองความรักความสัมพันธ์ของกันและกันมันเป็นสิ่งที่เป็นไปได้สำหรับคนทุกเพศ” เธอทิ้งท้าย

ขอบคุณภาพจาก : Wonders & Weddings

The post Wonders & Weddings บริการวางแผนงานแต่งที่เชื่อว่าการแต่งงานเป็นไปได้สำหรับทุกเพศ appeared first on a day magazine.

“เป้าหมายของเราในปี 2030 คือต้องลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก 20% โดยดึงความร่วมมือจากทุกภาคส่วนทั้งลูกค้า พนักงาน ใช้สามวิธีการ หนึ่ง เพิ่มประสิทธิภาพการผลิต ปรับปรุงประสิทธิภาพโรงงาน นำเชื้อเพลิงสะอาดมาใช้ สอง ปรับพอร์ตโฟลิโอการลงทุน ลงทุนในธุรกิจคาร์บอนต่ำ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม สาม เข้าช่วยลดในวิธีการอื่นๆ เช่น ปลูกป่า, ทำ Carbon Capture จับก๊าซเรือนกระจกที่อยู่ในชั้นบรรยากาศลงไปใต้พื้นดิน, ลงทุนเรื่อง R&D หานวัตกรรมใหม่ๆ ที่จะช่วยลดคาร์บอนได้มากขึ้น” ดร.คงกระพัน อินทรแจ้ง ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท พีทีที โกลบอล เคมิคอล จำกัด (มหาชน) หรือ GC กล่าว

 ‘Together to Net Zero’ คือแคมเปญที่จะเข้ามาสร้างความสมดุลระหว่างธุรกิจที่เติบโตและสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน “GC มีความมุ่งมั่นที่จะเป็นบริษัทเคมีภัณฑ์ระดับสากล ด้วยความตั้งใจในการเป็น ‘เคมีที่เข้าถึงความสุข’ หรือ ‘Chemistry for Better Living’ ฉะนั้นหากจะทำให้สำเร็จได้ของที่ผลิตจะต้องดี และกระบวนการผลิตก็ต้องดีด้วย ทั้งสามเรื่องที่เราจะทำเพื่อให้เกิดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกเป็นศูนย์ จะทำให้ทุกคนมีส่วนร่วม ทั้งเรื่องกระบวนการผลิต การลงทุน และการสร้างนวัตกรรมให้ลูกค้า”

แนวทางในการลดก๊าซเรือนกระจกให้เป็นศูนย์ในปี 2050 GC เป็นไม่กี่บริษัทที่มีแผนระยะยาวชัดเจน สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง “เราจะลดก๊าซเรือนกระจก แต่จะไม่ลดการเติบโตของธุรกิจ ในอดีตที่ผ่านมาจะเห็นว่าการขยายธุรกิจของ GC ไปในธุรกิจต่างๆ ที่หลากหลาย ในส่วนของธุรกิจที่เป็นกรีนโปรดักต์ เราทำเรื่องนี้มาตั้งแต่แรก ลงทุนในธุรกิจที่เป็น Bio-based และ Eco business มีการนำวัสดุหมุนเวียนมาใช้ และสร้างมูลค่าเพิ่ม”

เขายอมรับว่าการขยายธุรกิจที่ว่านี้ทำให้ GC มีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกเพิ่มขึ้น แต่ตามแผนงานของการขยายธุรกิจเขาชี้แจงว่า GC จะปลดปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่สูงที่สุดในปี 2025 จากนั้นจึงจะค่อยๆ ลดลง โดยมีเป้าที่ชัดเจนตาม 3 แนวทางที่กล่าวไปแล้วข้างต้น โดยแนวทางที่หนึ่ง-เพิ่มประสิทธิภาพการผลิต นับเป็นการลดโดยตรงเพราะมีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกออกมาจากการใช้พลังงานในการผลิต สอง-ปรับพอร์ตโฟลิโอการลงทุน จะช่วยให้ไปถึงเป้ามากขึ้น เมื่อปรับเปลี่ยนพลังงานที่ต้องซื้อมาใช้ในกระบวนการผลิตให้เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น จะช่วยลดประมาณก๊าซเรือนกระจกได้ถึง 3 ล้านตัน สาม-เข้าช่วยลดในวิธีการอื่นๆ เช่น การนำเทคโนโลยีกักเก็บมาใช้ การปลูกป่าทดแทน เป็นต้น

อ่านเพิ่มเติม Together To Net Zero https://bit.ly/3G9LVt1

The post ‘Together To Net Zero’ เป้าหมายใหม่จาก GC ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกเป็นศูนย์ในปี 2050 appeared first on a day magazine.

ก. เดินผ่าน

ข. โอบรับน้องกลับบ้าน

ค. ชุบชีวิตใหม่ให้น้องกลายร่างเป็นกระเป๋าสุดแฟฯ!

GROFE คือผลิตผลหลัง กอล์ฟ–ศุภกร บัวเรือน ตัดสินใจเลือกข้อ ค. โอบรับเน็กไทที่คนไม่เคยคิดจะหันไปแยแส ชุบชีวิตใหม่ให้กลายเป็นกระเป๋าแฟชั่น ที่ว่ากันว่าบางคนรอถึงสองปีก็ยังไม่ได้กระเป๋าเน็กไทจาก GROFE ไปครอบครอง

อยากรู้กันแล้วละสิว่าทำไม 

ศุภกรย้อนให้ฟังว่า GROFE เริ่มต้นขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่นัก ตั้งแต่สมัยที่เขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัย 

เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนไฮเปอร์ที่คิดอะไรได้ก็มักจะลงมือทำเลยโดยไม่ได้มีแบบแผนหรือการเตรียมการอะไรมากนัก GROFE เองจึงเกิดขึ้นเพียงเพราะเขาในตอนนั้นอยากทำอะไรสักอย่างที่ตัวเองชอบขึ้นมา ประกอบกับเริ่มเห็นเพื่อนๆ ที่เรียนแฟชั่นด้วยกันลงมือทำแบรนด์ของตัวเองกันแล้วหลายคน เขาเลยตัดสินใจเปิดแบรนด์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง ก็แค่นั้น

“ช่วงนั้นผมติดเที่ยวด้วย การทำเสื้อผ้าขายก็เท่ากับว่าเราจะมีเงินไปเที่ยว ไปซื้อของต่อ” เขาหัวเราะขำ เมื่อบอกเหตุผลที่ซ่อนไว้อีกข้อ 

เพราะเป็นแบรนด์ที่แทบทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นตามใจผู้เป็นเจ้าของ การทำ GROFE ต่อเนื่องมาถึง 4 ปี จึงนับเป็นเรื่องที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังคาดไม่ถึง

“คอลเลกชั่นแรกของ GROFE คือ เสื้อผ้าที่ได้แรงบันดาลใจมาจากปฏิทินโป๊ของแม่โขง ผมไปเจอปฏิทินพวกนี้แล้วคิดว่า ถ้ามีภาพแนวๆ นี้มาอยู่หลังเสื้อก็คงน่ารักดี ก็เลยทำเลย ออกแบบภาพกราฟิกให้ดูคล้ายปฏิทินโป๊ ทำเสร็จก็เซตถ่ายภาพไปโดยไม่ได้คิดหรือกลั่นกรองอะไรเยอะ ขนาดราคาขายเรายังไม่ได้คำนวณต้นทุน-กำไรเลย รู้แค่ว่าเราอยากลงแล้ว”

คอลเลกชั่นที่ว่าก็ขายได้ ขายหมด แต่ศุภกรบอกว่า สิ่งที่ทำให้คนเริ่มมารู้จักแบรนด์ GROFE มากขึ้นจริงๆ ก็คือคอลเลกชั่นถัดมาอย่าง Tiety หรือกระเป๋าเน็กไทมากกว่า 

“มันเกิดจากว่าผมไปร้านมือสองแล้วเจอเน็กไทแขวนอยู่ เราเลือกไม่ได้ว่าจะเอาอันไหนดีเพราะมันสวยหมดเลย ก็เลยซื้อมาทั้งหมด พอมาลองใส่เราก็อยากใส่ไปซะทุกเส้น เลยคิดว่าหรือเอามารวมกันเลยดี พอคิดได้เราเลยเอาเน็กไทมาเย็บต่อๆ กันเป็นกระเป๋าแล้วออกจากบ้าน เพื่อนก็ทักว่ากระเป๋าน่ารักมาก อยากได้ เราเลยเริ่มทำจริงจังตั้งแต่ตอนนั้น”

ศุภกรแชร์ให้ฟังว่า ส่วนใหญ่แรงบันดาลใจในการออกแบบของเขาจะมาจาก raw story เห็นภาพอะไรปิ๊งขึ้นมาในหัวก็หยิบจับนำสิ่งนั้นมาทำ แล้วค่อยๆ เพิ่มฟังก์ชั่น สไตล์ลิ่งให้ของชิ้นนั้นดูสวยงามมากขึ้น 

“ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ตลอดเลย เช่น Tiety เราก็จะเริ่มจากกองเน็กไทก่อน เอาหลายๆ อันมาประกอบกันเป็นกระเป๋า หรือ TROUSY ก็มาจากว่าผมเห็นกางเกงพาดอยู่ แล้วตรงเป้ามันขาด ก็เลยคิดว่าเหมือนกระเป๋าเลย ลองเอามาสะพายดู พอลองก็รู้สึกว่าน่ารักนี่นา เราจะเป็นประเภทเอาสิ่งที่เห็นมาต่อยอด หาฟังก์ชั่นให้มัน”

แม้วัตถุดิบส่วนใหญ่จะเป็นของมือสอง แต่ศุภกรบอกว่า เขาไม่ได้ตั้งใจหรือจำกัดความเอาไว้ว่า วัตถุดิบที่สรรหามาแปลงโฉมกลายเป็นสินค้าของ GROFE จะต้องเป็นของมือสองร้อยเปอร์เซ็นต์ ที่เขาทำอย่างนี้ก็เพราะมองเห็นว่าสิ่งของเหล่านั้นเคยมีคุณค่ามากๆ มาก่อนต่างหาก 

“เรารู้ว่าการทำเสื้อผ้ามันไม่ง่าย หลายๆ ตัวมีกระบวนการทำที่คราฟต์มาก และน้องก็เคยเป็นดาวบนเวที คุณภาพน้องยังปัง ยังสวย บางทีเราเจอเหรียญ เจอจดหมายอยู่ข้างใน ทำให้รู้เลยว่าของทุกอย่างผ่านเรื่องราวมาเยอะมาก แต่สุดท้ายน้องดันต้องมานั่งหง่อมๆ อยู่ในร้านมือสอง เราเลยคิดว่างั้นเอาน้องไปชุบชีวิตใหม่ ให้น้องเจอครอบครัวใหม่ดีกว่า”

ฉะนั้นกว่าจะเป็นกระเป๋าสักใบ ศุภกรจึงใช้เวลาค่อนข้างนาน ด้วยวัตถุดิบที่ต้องใช้เวลาเสาะหากว่าจะเจอที่ถูกใจ ไหนจะกระบวนการทำที่ใช้มือทุกขั้นตอน

“พอเป็นงานที่ต้องลงแรง ลงใจ เราเลยรู้สึกว่า การบาลานซ์การทำงานให้มีความสุขจึงสำคัญมาก ด้วยความที่งานนี้ขึ้นอยู่กับความพอใจของเราล้วนๆ เราเลยพยายามจะไม่บังคับตัวเองให้ทำจนไม่มีความสุข มีช่วงเวลาวางมือจากงานก่อน แล้วค่อยกลับมาเช็กอีกที ดูว่าตรงไหนยังขาด ยังดูไม่ดี ก็ค่อยๆ เติมเข้ามา

 ความสนุกของแบรนด์จึงอยู่ตรงที่ความไม่ซ้ำ ไอเทมแต่ละอันทำให้เขาตื่นเต้นได้เสมอ

“โปรดักต์มันโตตามเราไปด้วย ยิ่งทำ ยิ่งมีประสบการณ์ เราก็ยิ่งเหยาะความประณีตลงไปในวิธีการทำ วิธีไหนที่ตอนแรกไม่รู้ ตอนนี้ก็รู้มากขึ้น เราพยายามทำโปรดักต์ออกมาไม่ให้เป็นโปรดักต์แฟชั่น แต่เป็นงานศิลปะมากกว่า”

ส่วนข้อเสียของการทำอะไรตามใจก็คือความไม่สม่ำเสมอ เขายกตัวอย่างให้ฟังว่า ลูกค้าบางคนถึงกับทักมาบอกว่า รอมาสองปีแล้ว ยังซื้อกระเป๋าไม่ทันเลย จากนี้เขาจึงตั้งใจว่า จะหันมาดูแล GROFE ให้ดีขึ้น ดูแลลูกค้าและตั้งใจทำตลาดให้มากขึ้นกว่าเก่า

ศุภกรมองว่า GROFE เป็นเหมือนกับแว่นขยายที่คอยขยายตัวตนของคนที่สวมใส่ เสื้อผ้าที่เขาทำไม่ได้กำหนดว่าเหมาะกับเสื้อผ้าเฉพาะแบบเท่านั้น แต่ลูกค้าสามารถเอาไปมิกซ์แอนด์แมตช์ให้เหมาะกับตัวเองได้

“มีคนถามว่า สินค้าแบรนด์ GROFE เรียกว่าสไตล์อะไร ผมก็ยังยืนยันว่ามันเป็นสไตล์ ready to wear ไม่จำเป็นเลยว่าจะต้องเป็นคนแต่งตัวสุด แฟชั่นจ๋า กระเป๋าบางรุ่นเราสามารถใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น แล้วสะพายออกมาได้เลย มันเป็นไอเทมที่ป๊อปอัพคนใส่ให้ดูแฟชั่นขึ้นได้ด้วยกระเป๋าเพียงใบเดียว”

ทั้งๆ ที่หลายคนมักตัดสินไปแล้วก่อนหน้าว่า สินค้าที่ GROFE มีดูจะเข้าถึงได้ยาก แต่สิ่งที่เซอร์ไพรซ์ศุภกรกลับมาคือ มีหลายคนเช่นกันที่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาทำไม่ได้จับต้องยากอย่างที่คิด 

“สมัยก่อนตอนที่เราอยู่มัธยม เวลาเราแต่งตัวอะไร เราจะรู้สึกว่าคนไม่ค่อยเข้าใจเรา เราเป็นคนกลุ่มน้อยที่ทุกคนจะบอกว่าเราแต่งตัวประหลาด แต่พอเริ่มทำของขาย เราเลยได้รู้ว่า เฮ้ย จริงๆ เราไม่ได้ประหลาด ยังมีคนชอบงานเราอยู่

“ย้อนกลับไปตอนเราเรียนแฟชั่น อาจารย์มักจะบอกตลอดว่า เราต้องทำเสื้อผ้าให้สนองกับกลุ่มทาร์เก็ต มันทำให้เราเครียดมากเพราะเราไม่รู้ว่าทาร์เก็ตของเราคือใคร และทำแล้วจะขายได้ไหม แต่พอเรียนจบ เรามานั่งคิดดู เรากลับรู้สึกว่า แล้วทำไมเราต้องไปทำตามใจลูกค้าล่ะ ทำไมเราถึงไม่ทำในสิ่งที่เราอยากทำ GROFE เลยเป็นการเลือกทำในสิ่งที่เรามีความสุขก่อน”

เขาหัวเราะ บอกว่า “ตอนตัดสินใจทำแรกๆ มันก็กังวลแหละว่าจะขายได้ไหม แต่พอขายได้ มีคนเข้าใจในงาน มันมีผลโดยตรงต่อจิตใจเราที่สุดเลย ทั้งช่วยเพิ่มความมั่นใจและส่งผลให้อยากทำงานมากขึ้นไปอีก”

คล้ายกันกับการแต่งตัวที่เขามองว่าแฟชั่นคือความพอใจของแต่ละบุคคล หากเราสนุกกับการแสดงตัวตนของตัวเองผ่านเสื้อผ้าก็ย่อมทำได้ โดยไม่ต้องกังวลถึงสายตาใคร

“บางทีสังคมก็ตีกรอบเรามากเกินไปจนทำให้เราไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิต เราไปแคร์คนอื่นมากไป กลัวว่าเขาจะมองไม่ดี ทั้งๆ ที่การที่เราได้ใส่อะไรที่ทำให้เราสบายใจมันโอเคกว่า การแต่งตัวมันไม่มีถูก-ผิด แต่งอย่างที่เราชอบแค่นั้นก็พอแล้ว

“เสื้อผ้ามันคือบรรยากาศ เราจึงควรทำบรรยากาศนั้นให้เป็นคอมฟอร์ตโซนของเรา ทำให้เรามีความสุขในทุกวันดีกว่า” เขาว่า

The post GROFE แบรนด์ของคนไฮเปอร์ที่หยิบเอาเน็กไทมาชุบชีวิตใหม่เป็นกระเป๋าสุดแฟฯ appeared first on a day magazine.

สำหรับเรา ‘Kanomlyloir’ คือร้านขนมไทยในอินสตาแกรมที่ทำให้เราเกิดอาการแบบนั้นมาตลอด

เริ่มตั้งแต่รูปขนมชั้นดูนุ่มนิ่มที่แค่เห็นก็ชวนจินตนาการถึงรสชาตินุ่มนวล หอมมัน ไหนจะรูปข้าวโพดเรียงเม็ดสวยผสานความหนึบหนับของสาคูต้นที่เดินทางไกลมาจากใต้ ไส้สีน้ำตาลของขนมต้มที่ชวนให้คิดถึงรสหวานกำลังดีจากน้ำตาลมะพร้าวและกลิ่นมะพร้าวหอมคลุ้งหากได้ลิ้มลอง

(/เสียงท้องร้องเป็นพยาน อยากชวนทุกคนไปพิสูจน์กันเองสักครั้งในอินสตาแกรมชื่อ kanomlyloir)

นอกจากขนมจะหน้าตาดีดึงดูดใจ คำบรรยายที่เขียนอธิบายถึงกรรมวิธีการทำกว่าจะได้เป็นขนมไทยชิ้นจิ๋ว และสารพัดองค์ประกอบสุดน่ารักกว่าจะประกอบร่างสร้างเป็น ‘ขนมที่มีส่วนผสมของความน่ารัก’ ตามคำโปรยของร้านก็ทำเอาเราอยากรู้จัก Kanomlyloir และ ข้าวฟ่าง–วิรงรอง ทองประกอบ เจ้าของร้านผู้อยู่เบื้องหลังเพิ่มเติม

ไม่ต้องรอให้ร้านขนมแห่งนี้เปิดรับออร์เดอร์ ไม่ต้องจองขนมแข่งกับใคร ตามเราไปทำความรู้จักร้านขนมไทยชวนหิวร้านนี้กัน

อาชีพที่ตอบโจทย์ทุกความชอบของชีวิต

ก่อนจะมาประจำการเป็นแม่ค้าขนมไทยแห่งร้าน Kanomlyloir ข้าวฟ่างทำงานอย่างอื่นมาแล้วสารพัด ทั้งนักเขียน, home stylist, เล่นโฆษณา, พิธีกร กระทั่งขายเสื้อผ้า แต่แม้จะผ่านอาชีพมานับไม่ถ้วน เธอก็ยังรู้สึกว่าไม่มีอาชีพไหนโดนใจและเป็นตัวเองมากที่สุด 

จนเมื่ออายุล่วงเลยเข้าวัยที่ตั้งคำถามว่า ฉันอยากทำอะไรกันแน่ นี่เรามีสิ่งที่ถนัดอยู่จริงๆ หรือเปล่า เธอก็ได้เจอกับการทำขนมไทย

สำหรับข้าวฟ่าง การทำขนมเป็นเหมือนจุดตัดที่พอดี ของทุกๆ สิ่งที่เธอชอบ ทั้งการเขียน สไตล์ลิ่งจัดสิ่งของ และการค้าขาย

“มันเหมือนที่เขาบอกจริงๆ ว่าให้ลิสต์แต่ละจุดในชีวิตเอาไว้ แล้วสักวันมันจะเชื่อมกันเป็นเส้นเอง เราไม่รู้หรอกว่ามันจะมาเชื่อมกันตอนไหน เวลาทำงานอื่นๆ เราจะมาร์กไว้ในใจตลอดว่ามีจุดไหนที่เราชอบ หรือไม่ชอบ จนมาเจอการทำขนมนี่แหละที่เหมือนเข้าแล้วออกไม่ได้ เป็นงานที่ทำให้เราปลดอาชีพก่อนหน้าไปทีละอย่าง จนทุกวันนี้เหลือแค่อาชีพเดียวให้เรานิยามตัวเองได้แล้วว่าเป็นแม่ค้าขนม” หญิงสาวว่าด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเล่าย้อนให้ฟังถึงจุดที่ทำให้ตัวเองค้นพบอาชีพที่ใช่นี้

ที่จริงขนมไทยกับข้าวฟ่างไม่ใช่สิ่งแปลกหน้าต่อกันซะทีเดียว หากจะให้นิยามคงต้องเรียกว่าเป็นเพื่อนที่เห็นหน้าค่าตากันมาตลอด แต่ไม่สนิท

ข้าวฟ่างเล่าให้ฟังว่าแม่ของเธอก็ทำขนมไทยขายมาแล้วกว่า 30 ปี เธอเองยังเคยเป็นลูกมือช่วยแม่เตรียมวัตถุดิบมาตลอด เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้อินกับขนมไทยเท่าไหร่ เพิ่งมาเริ่มรู้สึกว่าการทำขนมไทยสนุกก็ตอนได้ลองทำขนมต้มเองเป็นครั้งแรก

“เราเป็นคนเรื่องมากกับการกินขนมไทย ขนมต้มที่เราชอบไส้ต้องไม่หวาน หอม แป้งต้องไม่หนามาก นุ่ม ไม่กระด้าง มะพร้าวข้างนอกก็ต้องไม่แข็ง เคยกินขนมต้มที่กรุงเทพฯ มาแล้วหลายเจ้าแต่ส่วนใหญ่มักจะหวาน พอไม่เจอที่ถูกใจสักทีเราเลยลองทำเอง คิดว่าคงไม่น่าจะเหนื่อยมาก สรุปทำตั้งแต่ 9 โมงเช้า 4 โมงเย็นเพิ่งจะได้กิน แถมหน้าปากซอยว่าไม่อร่อยแล้ว ทำเองกลับไม่อร่อยยิ่งกว่า” 

ด้วยความเจ็บใจและยอมไม่ได้ที่ลูกแม่ค้าขนมไทยจะทำไม่อร่อย เธอจึงลงมือทำใหม่ในอีกหลายๆ ครั้งที่มีเวลาว่าง โดยเริ่มต้นตั้งแต่การเสาะแสวงหามะพร้าวอร่อย หาน้ำตาลมะพร้าวคุณภาพดี ทดลองผสมแป้งเอง ค่อยๆ เทสต์ไปเรื่อยๆ จนได้เป็นขนมต้มแป้งคล้ายโมจิ ที่องค์ประกอบของแป้งและไส้หนากำลังพอดี จากคนไม่อินกับการทำขนมไทยจึงเริ่มกลายเป็นสนุกที่ได้ทดลองทำ 

คล้ายว่าขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ เมื่อระหว่างทางมีคนทักเข้ามาในไอจีสตอรีว่าอยากลองกินมากขึ้นเรื่อยๆ Kanomlyloir จึงถือกำเนิด

“ขนมต้มออร์เดอร์แรกๆ ที่เราขายหน้าตาขี้เหร่มาก ไม่รู้เอาความมั่นใจมาจากไหนเหมือนกัน มันไม่ได้ดีหรอกตอนนั้น แต่เราเป็นคนตัดสินใจไว พอคิดว่าน่าจะขายได้แล้วก็ขายเลย เราถือคติว่าเรามีหน้าที่นำเสนอ ให้ลูกค้าเป็นคนปฏิเสธ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวไปก่อน อยากทำก็ทำเลย” 

ก่อนจะทำให้เชื่อตัวเองเยอะๆ แต่พอทำไปแล้วให้เชื่อลูกค้าเยอะๆ เธอว่าแบบนั้น

ร้านอยู่ได้ เกษตรกรต้นทางก็อยู่ได้ด้วย

ขนมไทยที่ข้าวฟ่างขายต่างจากภาพของขนมไทยที่เราเคยเห็นทั่วไป หนึ่งคือราคาสูงกว่าปกติ และสองคือน่ารักเป็นพิเศษ

สำหรับเรื่องราคาเธอให้เหตุผลว่าจริงๆ แล้วขนมไทยบ้านเราตั้งราคาถูกเกินกว่าที่มันควรจะเป็นต่างหาก

“เราใช้เวลาเป็นปีเลยกว่าจะทำให้แม่ยอมรับได้ว่าขนมไทยราคาร้อยกว่าบาทที่เราขายมันขายได้จริงๆ ตอนเราบอกแม่ว่าจะทำขนมไทยขาย แม่ไม่สนับสนุนเลย เพราะเขาไม่อยากให้เราลำบากเหมือนเขา แม่เคยขายขนมต้ม 6 ลูก 20 บาท ตะโก้ 4 ชิ้น 10 บาท เรายังแปลกใจเลยว่าแม่ตั้งราคานี้ได้ยังไง ทั้งๆ ที่วิธีการทำมันแฮนด์เมดทุกอย่างเลย สำหรับเราขนมไทยมันแทบจะไม่ใช่ขนมแล้วมันคืองานฝีมือมากกว่า ซึ่งเราว่างานฝีมือมันมีมูลค่าในตัวเอง”

เธอมองว่าบางครั้งราคาที่ตั้งไว้ก็ไม่อาจระบุว่าถูกหรือแพง ทุกอย่างเป็นความพอใจระหว่างคนซื้อและคนขายมากกว่า 

“ระหว่างทางเราสื่อสารกับลูกค้าตลอดว่าเราทำอะไรอยู่ กำลังเริ่มทำขนมใหม่ กำลังเริ่มทดลองใช้สีธรรมชาติ กำลังเริ่มหาวัตถุดิบใหม่ๆ มาใช้ กำลังปรับปรุงแพ็กเกจ เราเล่าให้ลูกค้าฟังตลอด จนพอเขาเห็นกระบวนการทั้งหมดที่เราทำออกมาเป็นของจริง เลยกลายเป็นว่าขนมนั้นๆ มีราคาของมันเอง โดยที่คนไม่ได้มองว่าถูกหรือแพง

“ตอนทำเราไม่ได้คิดเลยว่าเราใช้ต้นทุนไปเท่าไหร่ แต่เราเริ่มต้นจากการเลือกใช้วัตถุดิบที่เราอยากจะใช้ก่อนแล้วค่อยมาตั้งราคาขาย โดยที่ก็ไม่ได้คิดว่าเราจะต้องได้กำไร 5 เท่าจากการขายสิ่งนี้” 

เธออธิบายว่าหัวใจของขนมไทยอยู่ที่วัตถุดิบ หากใช้วัตถุดิบที่ดีก็เหมือนกลัดกระดุมถูกเม็ด แค่รสหวาน มันธรรมชาติ จากตัววัตถุดิบก็สามารถชูรสอร่อยของขนมได้ เธอจึงพยายามสรรหาวัตถุดิบคุณภาพจากเกษตรกรที่ใส่ใจดูแลวัตถุดิบตั้งแต่ต้นทางมาใช้ทำขนม ไม่ว่าจะเป็นมะพร้าวจากครอบครัวเกษตรกรที่บ้านแพ้ว ข้าวโพดหวานจาก Cornlily ฟาร์มข้าวโพดที่เริ่มต้นจากคนเป็นพ่อที่อยากปลูกข้าวโพดให้คนในครอบครัวกิน เจ้าของร้านกะทิคุณภาพดีที่ตั้งใจทำกะทิออกมาหวาน มัน กลมกล่อม หรือกระทั่งดอกไม้กินได้จาก young smart farmer เกษตรกรรุ่นใหม่จากชลบุรี 

“การได้เจอคนต้นทางที่ตั้งใจผลิตวัตถุดิบดีๆ มันทำให้เรารู้ว่าเขาตั้งใจ เขามีแพสชั่นในการทำและมีความหวังดีอยากให้คนปลายทางได้กินอะไรดีๆ เราเลยรู้สึกว่าเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของวงจรนั้นด้วยการซื้อวัตถุดิบเหล่านั้นมาแปรรูปให้มีมูลค่า แล้วส่งต่อไปยังผู้บริโภคได้อีกทางหนึ่ง”

และการที่เธอตั้งราคาขนมไว้เท่านี้ก็เพื่อที่เธอจะได้มีแรงไปสนับสนุน อุดหนุนคนอื่นๆ ต่อนั่นเอง 

“เราเคยอ่านเจอเรื่องหนึ่งแล้วชอบมากจนเอามาปรับใช้ในการทำงานและการใช้ชีวิต เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักมานุษยวิทยาไปชนเผ่าหนึ่งในแอฟริกาแล้วเขาชวนเด็กๆ มาเล่นเกม ใครวิ่งไปถึงตะกร้าที่ใส่ผลไม้ไว้เร็วที่สุดคนนั้นจะได้กินผลไม้ทั้งหมดในตะกร้า แต่ปรากฏว่าสิ่งที่เด็กๆ ทำคือเขาคล้องแขนเรียงกันเป็นหน้ากระดานแล้ววิ่งไปพร้อมๆ กัน พอถึงตะกร้าก็แบ่งกันกิน เขาเลยถามว่าทำไมถึงทำแบบนี้ เด็กๆ ก็พากันตะโกนคำหนึ่งที่แปลว่า ‘เราจะสุขได้ยังไง ถ้าคนอื่นเศร้า’

“คล้ายกันคือการที่เราขายขนมได้คนเดียวมันไม่เวิร์กเท่าการที่เราทำให้คนอื่นขายได้ด้วย แบบนั้นแฮปปี้กว่าเยอะเลย เวลาเกษตรกรมาบอกว่ามีคนรู้จักเขาเยอะขึ้น มีคนมาฟอลโลว์เพจเพิ่มขึ้น เราก็ดีใจ เราเป็นแค่คนทำขนมเอง แต่การที่เราเอาเรื่องราวของเขามาป้ายยาต่อ เอาวัตถุดิบของเขามาใช้กลับทำให้เขาสามารถขายของได้เยอะขึ้นได้ ในขณะที่เราเองก็ขายของได้ สำหรับเราการตั้งราคาแบบนี้มันมีเหตุผล”

ความน่ารักคือเอกลักษณ์ที่ทำให้ต่างจากร้านอื่น

นอกจากคุณภาพที่อัดแน่นจนไม่กังขากับราคา อีกสิ่งที่ทำให้ลูกค้าของ Kanomlyloir ยินดีปรีดาที่สุดก็คือความน่ารักชวนนุบนิบใจ ที่ข้าวฟ่างบรรจงใส่ไว้ในทุกๆ ขั้นตอน 

เธอบอกว่าหากเป็นเรื่องความประณีต ความดั้งเดิมของขนม เธอคงไม่อาจรับประกันได้ว่ากรรมวิธีการทำของเธอจะซับซ้อนและประณีตมากเท่าร้านอื่นหรือเปล่า แต่สิ่งที่รับประกันได้แน่ๆ คือร้านของเธอขายขนมที่มีส่วนผสมของความน่ารัก 

“กลุ่มลูกค้าเราจะเป็นกลุ่มคนที่เรียกขนมไทยว่าน้อง เป็นคนกุ๊กกิ๊ก ปุ๊กปิ๊ก ถามว่าร้านเราต่างจากร้านขนมไทยอื่นๆ หรือมีเอกลักษณ์ตรงไหน เราว่าคืออันนี้แหละ มันเป็นขนมไทยที่น่ารัก” 

เมื่อมีความน่ารักเป็นธงในใจทุกสิ่งที่เธอทำจึงเป็นไปเพื่อทำยังไงก็ได้ให้คนเห็นความน่ารักที่ว่า ไม่เพียงแค่ขนม แต่ยังรวมไปถึงแพ็กเกจจิ้งที่คนจะได้รับและภาพที่ใช้โปรโมตในอินสตาแกรม

“คนไม่ค่อยถ่ายรูปขนมไทยเว้นแต่จะอยู่ในคาเฟ่ต่างๆ เราเลยอยากทำสิ่งต่างๆ ให้มันออกมาน่ารัก โดยผสมความชอบของเราลงไป อาจจะตกแต่งหน้าขนมด้วยดอกไม้กินได้ เพราะเราชอบดอกไม้ แต่จะไม่ไปเปลี่ยนความเป็น traditional ของขนมไทย เรายังห่อใบตองเหมือนเดิม ยังทำขนมต้มรสชาติเดิม แค่เพิ่มโจทย์ว่าจะทำยังไงให้มันน่ารักขึ้น ความน่ารักมันเลยค่อยๆ เพิ่มเข้ามาเป็นส่วนผสมทีละนิด ซึ่งพอเป็นแบบนี้เราก็ไม่ต้องทำการตลาดเลย คนจะถ่ายรูป แชร์ และป้ายยากันต่อเอง ถ้าของเราตรงปกและดีจริง”

ข้าวฟ่างแชร์ให้ฟังว่าแม้ร้านจะเปิดมาเพียงแค่ 2 ปี แต่เธอก็เปลี่ยนแพ็กเกจจิ้งสำหรับใส่ขนมไปแล้วถึง 5 แบบ เพราะบางอันก็น่ารักจริง แต่พอจัดส่งไปให้ลูกค้าแล้วกลับเจอปัญหาว่าขนมเด้งไปติดอยู่ที่ฝากล่อง หรือแม้กระทั่งว่าแพ็กเกจน่ารักมาก แต่หากแกะแล้วลูกค้าจะไม่สามารถห่อกลับมาให้สวยเท่าเก่าได้ 

“หลักในการออกแบบแพ็กเกจจิ้งของเราตอนนี้คือต้องน่ารักและใช้งานได้ดี เวลาคิดเราเลยไม่ได้ตั้งโจทย์ไว้ว่ามันต้องเป็นรูปทรงแบบกล่องขนมเท่านั้นแต่จะเปิดรับทุกอย่างเลยว่าอะไรจะนำมาใช้ได้บ้าง อย่างกระปุกกลีบลำดวน เราก็เริ่มจากการหา candle packaging หรืออย่างขนมเทียนก็เป็นที่ใส่ข้าวสารของญี่ปุ่น มันเลยออกมาน่ารักและแปลกตา”

ปณิธานของร้านคือการทำให้คนอื่นมีความสุข

อย่างที่ข้าวฟ่างบอกว่าชีวิตคือการต่อจุด องค์ประกอบหลายๆ อย่างของ Kanomlyloir ก็ประกอบสร้างมาจากความชอบของเธอที่คอยมาร์กไว้ตามแต่ละช่วงของชีวิต

ยกตัวอย่างเช่นภาพสวยๆ ในอินสตาแกรมก็เป็นส่วนหนึ่งมาจากประสบการณ์ในงานฟู้ดสไตล์ลิสต์ที่เธอเคยทำ สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ สั่งสมเป็นองค์ความรู้ให้เธอหยิบจับและนำมาปรับใช้งาน ผสมกับความเป็นตัวของเธอเองในวัยเด็กที่เป็นคนชอบดูรูปภาพมาก

“เราไม่เปิดร้านในเฟซบุ๊ก เพราะชอบการเรียงกันของรูปภาพในอินสตาแกรม สิ่งหนึ่งที่เรามาร์กความชอบไว้คือเราเป็นคนชอบดูภาพ ตอนเด็กๆ จะชอบเข้าห้องสมุดประชาชนไปนั่งดูหนังสือภาพทั้งวัน พอมี pinterest เราก็เล่นมาตลอด รูปที่อยู่ในอินสตาแกรมเลยเหมือนกรองมาแล้วจากประสบการณ์ว่าถ่ายมุมนี้จะดี ถ่ายมุมนี้จะน่ารัก

หรืออย่างการตกแต่ง แพ็กของ ก็เป็นสิ่งที่เธอค้นพบว่าชอบตั้งแต่สมัยต้องเขียนเฟรนด์ชิปให้เพื่อนสมัยเรียน 

“ทุกอย่างมันเป็นจุดที่มาเชื่อมกันได้ทั้งหมดเลย แค่ต้องเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ทดลอง และรอเวลาที่เราจะได้ไปเส้นทางใหม่ๆ

“2 ปีที่เราทำร้านนี้มา มันสอนให้เรารู้ว่า อยากทำอะไรทำเลย อย่าเพิ่งไปกลัว เพราะกลัวแล้วจะไม่ได้ทำ และเมื่อเราลงมือทำแล้ว ลำดับต่อมาเราก็ต้องเอาใจใส่และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ เพราะบางครั้งความรักอย่างเดียวอาจไม่พอ แต่ต้องมีความอดทนและใส่ใจประกอบกันด้วย

“ถ้าเราทำเพื่อตัวเองอย่างเดียวเราอาจจะเลิกทำไปนานแล้วก็ได้ เพราะคงมีงานอื่นที่สบายและได้เงินเยอะกว่านี้ แต่สิ่งที่เราเจอคืองานนี้มันทำให้คนอื่นมีความสุขได้ มันกลายเป็นว่าเราไม่ได้ทำในสิ่งที่ชอบเพื่อตัวเองแล้ว แต่เราอยากทำสิ่งนี้ให้คนอื่นมีความสุข อยากให้คนที่รับขนมไปรู้สึกดี 

“เราได้ทำขนมให้เขาเอาไปส่งต่อเป็นของขวัญให้คุณแม่ คุณยาย ให้ลูกได้ลองกินขนมไทย ได้สนับสนุนเกษตรกรที่ตั้งใจจริง การเปิดร้านนี้ทำให้เราได้อะไรที่ใช้เงินซื้อไม่ได้กลับมา”

The post Kanomlyloir ร้านขนมไทยที่ขายความน่ารักนุบนิบใจและเชื่อว่าขนมไทยไม่จำเป็นต้องราคาถูก appeared first on a day magazine.

คำบรรยายยาวเหยียดที่เธอทิ้งไว้อย่าง ‘…เราเล็งเห็นปัญหาที่แบรนด์ใหญ่ๆ มองข้าม คือการนำหนังที่มีร่องรอยของการใช้ชีวิต มีแผลเป็น มีรอยหมัดกัดมาใช้ และเลือกที่จะไม่ให้โรงฟอกทำสีกลบ เพราะสำหรับเรา ความธรรมชาติดิบๆ นี้แหละคือความคลาสสิกของหนังแท้ 

‘กระเป๋าแต่ละใบทำจากหนังวัวพันธุ์ไทย ซึ่งเป็นผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมเนื้อสัตว์ของไทย โดยเราเลือกที่จะร่วมงานกับโรงฟอกที่ซื้อหนังเค็มจากผู้ค้าเนื้อรายย่อยในทุกภูมิภาคของประเทศ เป็นการกระจายรายได้และเพิ่มมูลค่าให้หนังไปในตัว…’ น่าสนใจซะจนทำเอาเราที่กำลังไถหาแบรนด์แฟชั่นยั่งยืนที่น่าสนใจเก็บเข้าลิสต์ช้อปปิ้งหยุดอ่าน และอดไม่ได้ที่จะขอแวะกดเข้าไปเยี่ยมชมหน้าร้าน ดูสักหน่อยว่าเครื่องหนังตามสรรพคุณที่ว่ามีหน้าตาเป็นยังไง 

ทันทีที่เห็น เราก็ขอนิยามว่าสินค้าเครื่องหนังของ the daily objects เป็นเครื่องหนังแบบชิลล์ๆ ไม่เป็นทางการ แต่ก็ยังแฟชั่น สะพายออกไปเที่ยวเก๋กรุบ ไม่โตเกินวัย แต่ก็ไม่เด็กจนทิ้งความเป็นทางการ เหมาะจะสะพายใช้ในหลากหลายสถานการณ์

และเพราะไม่อยากตื่นเต้นอยู่คนเดียว ระหว่างที่กำลังตัดสินใจว่า กระเป๋าหนังที่เหมาะจะใช้งานในทุกวันใบไหนควรถูกเลือกลงตะกร้าให้เราสะพายออกไปใช้ชีวิต 

เราขอชวนเจ้าของแบรนด์สาวมาพูดคุยกันถึงเรื่องราวของแบรนด์นี้ซะเลย

แบรนด์กระเป๋าหนังใส่ใจสิ่งแวดล้อม จากลูกสาวธุรกิจโรงฟอกหนังที่ใส่ใจสิ่งแวดล้อมเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้เราพอจะรู้มาบ้างว่า the daily objects คือแบรนด์ที่กุลชลีและน้องๆ เปิดเสริมขึ้นจากงานที่ทำอยู่ประจำ แต่เธอเพิ่งจะเฉลยให้เราฟังเดี๋ยวนั้นว่า งานประจำที่เธอทำอยู่ก็คือการดูแลธุรกิจโรงฟอกหนังอายุกว่า 70 ปี ของที่บ้าน

เธอบอกว่า หลังจากรับช่วงดูแลกิจการของที่บ้านมาพักใหญ่ก็เริ่มสังเกตเห็นว่า ลูกค้าจำนวนมากมักมีสเปกของเครื่องหนังในใจ นั่นคือต้องสวยปิ๊ง ไร้ตำหนิ แต่เพราะโรงฟอกหนังของกุลชลีเน้นรับซื้อวัตถุดิบจากเกษตรกรไทยเป็นส่วนใหญ่ เพราะอยากกระจายรายได้ให้ชุมชน หนังที่ได้มาจึงมีส่วนที่ไม่สวยติดมาด้วย 

“เกษตรกรที่เราทำงานด้วยเขาไม่ได้เลี้ยงวัวในระบบปิด หนังจึงค่อนข้างมีร่องรอยการใช้ชีวิตของวัวอยู่บ้าง บวกกับเวลาแล่หนัง เขาก็จะใช้วิธีการแบบบ้านๆ หน่อย คือใช้มีดแล่โดยตรง บางทีจึงอาจแฉลบไปโดนผิว ทำให้หนังเป็นรอยได้ จะไม่ได้มีระบบถลกหนังดีๆ แบบต่างประเทศที่ล็อกสเปกได้เลยว่าจะเอาหนังส่วนไหนบ้าง เราต้องรับซื้อมาทั้งหมดแล้วค่อยมาคัดเลือกเองทีหลัง” 

เมื่อเห็นว่าหนังที่มีรอยแผลถูกกองทิ้งไว้อย่างน่าเสียดาย ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้พร่องคุณสมบัติ สามารถนำไปใช้งานเป็นกระเป๋าหรือทำข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ ได้เช่นกัน เพียงแต่คนไม่ค่อยนิยม นั่นเองจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธออยากต่อยอดนำหนังที่ถูกมองผ่านมาพัฒนาเป็นโปรดักต์ภายใต้แบรนด์ the daily objects

“เรามองว่าการที่หนังมีรอยเป็นเรื่องปกติมาก เหมือนคนเรานี่แหละที่ผิวหนังแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน เราเลยอยากทำอะไรที่สามารถเปลี่ยนมายด์เซตของผู้บริโภคให้เข้าใจว่า หนังที่ไม่สวยก็ยังใช้งานได้”

อีกหนึ่งเหตุผลคือ เธออยากสื่อสารออกไปให้คนภายนอกรับรู้ว่า จริงๆ แล้วอุตสาหกรรมเครื่องหนังไม่ได้เลวร้ายต่อโลกอย่างที่หลายๆ คนมีภาพจำ 

“คนมักคิดว่าโรงฟอกต้องมีโรงฆ่าสัตว์เป็นของตัวเอง เป็นธุรกิจสกปรก สร้างน้ำเสีย แต่จริงๆ  แล้วไม่ใช่ ธุรกิจโรงฟอกแบบที่เราทำคือการนำของเหลือมาใช้ มาแปรรูป เพิ่มมูลค่าให้มากขึ้นด้วยซ้ำ มันเป็นการ close the cycle ให้ครบลูป” 

เธอขยายให้ฟังว่า ซัพพลายของโรงฟอกหลักๆ มาจากการกินเนื้อของผู้บริโภค หากเมืองไทยมีกลุ่มคนที่กินเนื้ออยู่ ยังไงปลายทางก็จะมีของเหลือใช้อย่างหนังอยู่ 

“ถ้าไม่มีการนำไปใช้ต่อยอดทำอะไร หนังพวกนี้ก็จะถูกกำจัดโดยการนำไปฝังกลบ ซึ่งก็ไม่ดีต่อดินอีก การเอาหนังมาเพิ่มมูลค่าจึงเป็นทางเลือกที่วิน-วิน นอกจากเกษตรกรจะได้เงินจากการค้าเนื้อ ก็จะได้เงินจากการค้าหนังด้วย” 

กุลชลียังบอกด้วยว่า นอกจากการซื้อหนังจากเกษตรกรในประเทศจะช่วยสร้างงานสร้างอาชีพให้คนในชาติ ข้อดีอีกอย่างก็คือ การลด carbon footprint จากการขนส่ง

ส่วนเรื่องน้ำเสีย เธอบอกว่า ที่จริงไม่ว่าจะทำอุตสาหกรรมใดก็ย่อมต้องมีของเสียอยู่แล้ว ไม่จำกัดเฉพาะอุตสาหกรรมเครื่องหนัง

“เรามองว่าถ้าอยากจะอยู่ในธุรกิจนี้อย่างยั่งยืน เราต้องกลับมาใส่ใจเรื่องสิ่งแวดล้อมด้วย ว่าเราเอาอะไรจากเขามา และเราจะช่วยดูแลเขาได้ยังไง อย่างเราใช้น้ำในธุรกิจเยอะ โรงฟอกของเราจึงศึกษาระบบบำบัดน้ำเสียอย่างลงลึก ไปดูงานที่เมืองนอกว่าเขาใช้วิธีการใดบ้าง แล้วมาปรับเครื่องจักรให้ทันสมัยขึ้น จนตอนนี้สะอาดจนนำน้ำมาวนใช้ใหม่ในโรงงานได้แล้ว”

ตั้งใจทำของใช้แนว everyday objects ให้คนใช้นาน ใช้บ่อย จะได้ยิ่งยั่งยืน

โปรดักต์ของ the daily objects มักเป็นสินค้าสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันตามชื่อแบรนด์ เพราะกุลชลีอยากให้คนเข้าใจว่า หนังก็เป็นไอเทมสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันได้ ไม่ได้เข้าถึงยาก และอยากให้คนนำสินค้าของแบรนด์ไปใช้อย่างคุ้มค่ามากที่สุด การออกแบบจึงมีหลักสำคัญเพียงไม่กี่ข้อ นั่นคือต้องเบาและทน 

“เราออกแบบสินค้าโดยยึดจากวัตถุดิบหนังที่มี และคิดจากว่าในช่วงนั้นๆ เราใช้อะไรหรือต้องการอะไรมากที่สุด พยายามจะทำของเบสิกๆ ที่ใช้ได้ทุกคน เพราะคำว่า sustainable สำหรับเราคือการที่ของชิ้นนั้นใช้ได้นาน หรือเราได้รับประโยชน์จากสิ่งของนั้นจนคุ้มค่า เราเลยอยากทำสินค้าในรูปแบบ everyday objects ที่ทุกคนสามารถใช้ได้”

tote bag ที่เป็นสินค้าเปิดตัวแบรนด์เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน

นอกจากจะออกแบบมาให้ทรงเหมือนกับกระเป๋าผ้าเพื่อความสะดวกในการใช้งาน สามารถใช้ได้ทั้งชายและหญิง มีน้ำหนักเบา เธอยังตั้งใจไม่ทำซับข้างในเพื่อที่จะนำไปใช้ได้ทั้งสองด้าน 

“ก่อนทำแบรนด์ เราเก็บข้อมูลจากคนรอบข้างแล้วพบว่า จริงๆ แล้วเขาก็ชอบเครื่องหนัง แต่มันหนัก ไม่สะดวกจะใช้ในชีวิตประจำวัน ใช้แล้วปวดหลัง เลยเลือกใช้กระเป๋าผ้าแทน เราเลยคิดว่า จะดีแค่ไหนถ้าทำกระเป๋าหนังให้มีน้ำหนักเบาเหมือนกระเป๋าผ้าได้”

กระบวนการทำหนังให้บางแต่ยังทนทานเป็นสิ่งที่ยากมาก เพราะถ้าบางไป หนังก็เสี่ยงขาด ยิ่งบางจะยิ่งไม่ทน นี่จึงเป็นโจทย์หลักที่แบรนด์ใช้เวลารีเสิร์ช trial and error อยู่กว่าปี คิดว่าจะทำยังไงให้ tote bag ออกมาบาง เบา แต่ยังคงรับน้ำหนักได้ดีอยู่ กว่าจะสำเร็จออกมาเป็นสินค้าจริงได้อย่างทุกวันนี้ 

และถึงแม้จะทำสินค้าออกมาได้สำเร็จแล้ว โจทย์ยากลำดับต่อไปที่แบรนด์ยังต้องหาทางแก้ปัญหามาจนทุกวันนี้ก็คือการสื่อสารให้คนเข้าใจถึงร่องรอยของหนังบนสินค้า 

แม้ตลาดจะยังไม่เปิดรับ แต่ก็ขอลองทำอย่างตั้งใจ

“ตอนที่คิดจะทำแบรนด์ เราคิดไว้สวยหรูมากว่ายังไงคนก็ต้องรับไอเดียได้ คนจะเข้าใจว่าหนังมีรอยก็สวย ใช้งานได้ เพราะเทรนด์ด้าน sustainable กำลังมาด้วย แต่พอทำจริง ตลาดในไทยกลับยังไม่ค่อยเปิดใจขนาดนั้น” กุลชลีหัวเราะ เล่าย้อนว่า เคยมีลูกค้าฟีดแบ็กกลับมาด้วยซ้ำว่า ทำไมกระเป๋าของแบรนด์ถึงเป็นรอย 

“ยอมรับเลยว่าพอได้รับฟีดแบ็กอย่างนี้ก็ทำให้เราเขวนิดหนึ่ง คิดว่าควรเปลี่ยนจุดยืนของแบรนด์ไหม ถ้าไอเดียนี้ไม่เวิร์ก แต่ส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเพราะเราเองก็ยังสื่อสารไปถึงกลุ่มลูกค้าไม่ชัดเจนด้วย

“ยังไงเราก็ยังอยากโชว์ให้คนเห็นว่า หนังที่มีร่องรอยยังใช้ได้ตามที่ตั้งใจ เราอยากเซตให้สิ่งนี้เป็นเทรนด์ขึ้นมาให้ได้ อยากทำให้คน appreciate ความแตกต่างของผลิตภัณฑ์หลายๆ อย่าง อาจจะไม่ใช่แค่กับเครื่องหนังอย่างเดียว แต่เราอยากให้คนรู้ว่า การที่ของบางสิ่งไม่ได้สวยเนี้ยบก็ไม่ได้แปลว่ามันด้อยค่าไปกว่าของที่สวย” 

สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจว่า จะนำพาแบรนด์ไปในแนวทางเดิม ไม่เปลี่ยนคอนเซปต์

“หนังที่มีรอยจริงๆ แล้วมัน sustainable มาก เพราะมันลดทอนกระบวนการผลิตได้หลายกระบวนการเลย ตั้งแต่การขัดผิวหนัง การพ่น การทำสี เมื่อไม่ได้ใช้กระบวนการเหล่านั้นก็ช่วยลดขยะในโรงงาน ลดการใช้สารเคมี โรงฟอกก็บำบัดน้ำเสียน้อยลง มันดีต่อทุกคนเลย ดีต่อสิ่งแวดล้อม ดีต่อโรงฟอก ดีต่อคนทำงาน ดีต่อคนใช้ด้วย 

“ถ้าในอนาคตคนยอมรับสิ่งนี้ได้มากขึ้นก็คงเป็นเรื่องดี” เธอทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

The post the daily objects แบรนด์กระเป๋าที่นำหนังวัวมีรอยมาชุบชีวิตใหม่ และใส่ใจสิ่งแวดล้อม appeared first on a day magazine.

แต่กับ กัน–กัณตวัฒน์ พงษ์ริยวัฒนา สถาปนิกชาวไทยที่อยู่ฝรั่งเศสย่างเข้าปีที่สิบ เขาบอกกับเราว่าตอนย้ายมาความรู้เกี่ยวกับฝรั่งเศสแทบจะเป็นศูนย์ สิ่งยอดฮิตที่ใครหลายคนฝันถึงล้วนไม่อยู่ในความสนใจ

“ฝรั่งเศสมีความคล้ายคลึงกับประเทศไทยตรงที่บ้านเมืองเขาก็เละเทะเหมือนบ้านเรานี่แหละ เอาจริงๆ เมืองค่อนข้างสกปรกมากด้วยซ้ำ ดีกว่าหน่อยตรงที่เขามีระบบการบริหารและสวัสดิการที่มีประสิทธิภาพ มีกฎหมายคุ้มครองพลเมืองแข็งแรง” เขาเปรียบ

แต่แม้เมืองแห่งนี้จะมีหลายข้อเสียจนทำให้เขาอยากจะกลับประเทศไทยให้เร็วที่สุดหลังเรียนจบ ท่ามกลางข้อเสียเหล่านั้น ความอิสระและความก้าวหน้าทางการงาน ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ฝรั่งเศสกลับกลายมาเป็นประเทศที่เขาอยากจะอยู่ต่อไปเรื่อยๆ 

ชีวิตที่ไม่เหมือนภาพฝันในฝรั่งเศสของกันเป็นยังไง สถาปนิกหนุ่มพร้อมเล่าให้เราฟังแล้ว

เปิดประตูสู่ฝรั่งเศสด้วยการศึกษา

ก่อนจะย้ายมาฝรั่งเศส กันคือนิสิตจบใหม่ป้ายแดงจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาวิชาสถาปัตยกรรมผังเมือง (Urban Architecture) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเป็นสาขาที่ในประเทศไทยยังไม่ได้มีความรู้ความเข้าใจหรือเห็นเป็นเรื่องสำคัญมากนัก ณ ตอนนั้น เขาจึงคิดไว้อยู่แล้วว่าหากอยากจะเติบโตในสายงานนี้ ยังไงก็คงต้องศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมในต่างประเทศ

จากคำแนะนำของอาจารย์ในภาควิชา ฝรั่งเศสจึงเข้ามาเป็นตัวเลือกสำคัญ เพราะมองว่าไหนๆ ก็มีโอกาสไปเรียนต่างประเทศแล้ว หากได้ภาษาที่สามกลับไปด้วยก็คงดี 

ก่อนบินจริงเขาจึงเริ่มต้นเรียนภาษาที่ Alliance française Bangkok ก่อนประมาณ 3 เดือน แล้วไปตายเอาดาบหน้าที่ฝรั่งเศสด้วยแพลนที่วางไว้คร่าวๆ คือเรียนภาษา สอบวัดระดับให้ผ่าน และสมัครเข้าเรียนในโรงเรียนสถาปัตย์

“ตอนนั้นเราแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฝรั่งเศสเลย พูดได้แค่ bonjour (สวัสดี), ça va (สบายดีไหม) วันแรกที่เท้าแตะพื้นสนามบิน Charles de Gaulle จำได้เลยว่าเราวิตกจริตมาก มันเป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งเลย ออกจากสนามบินคือสนามรบ กลัวมากว่าจะสื่อสารกับคนอื่นไม่ได้ กลัวว่าถ้าเกิดปัญหาอะไรแล้วจะทำอะไรไม่ถูก” สถาปนิกหนุ่มย้อนความ

“ต้องขอบคุณแม่มากๆ เลย เพราะเขาช่วยเราจัดการทุกอย่าง ตั้งแต่หาบ้าน หาเอเจนซีสถาบันภาษา ไปจนถึงทำแผนที่ให้เลยว่าออกจากสนามบินแล้วต้องเจออะไรบ้าง ขึ้นรถไฟที่ไหน ยังไง คุณแม่เตรียมข้อมูล หารายละเอียดให้ทุกอย่าง” 

เขาบอกว่ากว่าจะปรับตัวเข้ากับประเทศใหม่ได้ก็ทำเอาเหนื่อย แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ทำให้รู้ว่าสิ่งสำคัญของการมาอยู่ต่างประเทศคือใจล้วนๆ ถ้ามาแล้วไม่สู้ ไม่อยู่ให้รอดด้วยตัวของตัวเอง ก็มีทางเดียวคือเก็บกระเป๋ากลับบ้าน ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นกับตัวเองเด็ดขาด

ถึงแม้จะเผชิญกับความเครียดอย่างการสอบวัดระดับทางภาษาไม่ผ่านอยู่หลายหน แต่สุดท้ายเขาก็สู้จนเข้าเรียนที่โรงเรียนสถาปัตย์ (École nationale supérieure d’architecture de Paris-La Villette) ได้สำเร็จ

การเรียนการสอนที่สนับสนุนให้คนกล้าที่จะแตกต่างอย่างสร้างสรรค์

ความแตกต่างของการเรียนสถาปัตย์ที่ฝรั่งเศสกับประเทศไทยอยู่ที่ระบบความคิด 

กันอธิบายให้ฟังว่า ฝรั่งเศสสอนให้เขาเริ่มต้นคิดงานอย่างมีลำดับขั้นตอนจาก 1-5 เวลาที่คนในแวดวงสถาปัตย์ที่นั่นจะออกแบบบางสิ่ง พวกเขาจะมองเป็นสเตปที่เชื่อมโยงกันทั้งหมด ไม่มีข้ามขั้น งานที่ออกมาจึงจะมีเหตุผลรองรับอยู่เสมอ

“งานออกแบบที่นี่แม้จะไม่ได้หวือหวาเหมือนประเทศอื่นๆ แต่มันมีรายละเอียดและความหมายซ่อนอยู่ งานแต่ละงานคิดมาแล้วว่าตอบโจทย์ถึงทำออกมาแบบนั้น อีกอย่างที่เห็นชัดเลยคือที่นี่เป็นประเทศประชาธิปไตย เขาจึงให้ความสำคัญกับเสรีภาพในการแสดงออกทางความคิดมาก หากอยู่บนพื้นฐานของการเคารพสิทธิก็สามารถสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกันได้ตลอด ถ้ามีเหตุผลว่าทำไมถึงทำอย่างนี้ เขาก็รับฟัง หรือถ้าใครเห็นต่างก็เอาเหตุผลของอีกคนมาพูดคุยกัน งานสถาปัตย์ที่นี่เลยค่อนข้างแตกต่าง เพราะคนเขากล้าทำ กล้าออกแบบ กล้าแตกต่าง”

ยิ่งไปกว่านั้นคือระบบสวัสดิการสำหรับการศึกษาที่นี่ ทุกคนสามารถเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียม ในทุกๆ แคว้นจะมีมหาวิทยาลัยให้เลือกเรียนใกล้บ้านได้ โดยที่คุณภาพก็ไม่ได้แตกต่างกัน ไม่มีการจัดอันดับว่าที่ไหนดีกว่าที่ไหน

“เขาทำให้การศึกษามันเท่ากันได้จริงๆ ทุกคนเข้าถึงการศึกษาได้อย่างทั่วถึง รวมถึงสวัสดิการที่เกี่ยวข้องกับการเรียนอย่างเวิร์กช็อปต่างๆ โรงเรียนก็ช่วยออกค่าใช้จ่ายให้ส่วนหนึ่ง เราสามารถเข้ามิวเซียมได้ฟรีถ้าเป็นนักเรียน สายศิลปะ หรือสายที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการทำกิจกรรมหรือโครงการที่เกี่ยวข้องกับศิลปะก็มีการสนับสนุนจากหน่วยงานภาครัฐ นอกจากนั้นยังมีการช่วยเหลือสวัสดิการพื้นฐานอย่างการลดค่าโดยสารระบบขนส่งมวลชน การช่วยจ่ายค่าที่อยู่อาศัย และประกันสุขภาพ ให้นักเรียนด้วย”

แม้วันนี้กันจะอยู่ฝรั่งเศสย่างเข้าปีที่สิบแล้ว แต่หากย้อนกลับไปในวันที่เขาเรียนจบ ความคิดที่จะอยู่ที่นี่ยาวนานถึงขนาดนี้แทบจะไม่มีในหัวเลยด้วยซ้ำ

“ตอนนั้นเราไม่ชอบชีวิตที่นี่เลย คิดว่าเรียนจบปุ๊บคงกลับไทยปั๊บ เพราะมันเครียด อึดอัด และซัฟเฟอร์มาก ทุกอย่างคือการต่อสู้ คนที่มาจากประเทศที่ทุกอย่างชิลล์ไปหมดอย่างเราเลยต้องวางแผนตัวเองแทบจะทุกย่างก้าว” 

มากไปกว่านั้นคือชีวิตจริงในฝรั่งเศสของกันก็แทบจะไร้ภาพเมืองในฝันที่ทุกคนเคยคิดถึง เขาบอกว่าฝรั่งเศสของจริงสกปรกมาก ก้นบุหรี่เต็มเมือง มีฉกกระเป๋า มีขโมย กระทั่งเขาเองยังเคยโดนดูถูก โดนถุยน้ำลายใส่ด้วยซ้ำ 

แต่สุดท้ายประโยค ‘กลับไปประเทศไทยน่ะง่าย แต่กลับมาฝรั่งเศสอีกครั้งยาก’ ก็ฉุดรั้งให้กันตัดสินใจใช้ชีวิต หางานทำที่นี่ดูก่อน

สู่ชีวิตการทำงานจริงในฐานะพลเมืองโลก

หลังจากเรียนจบปริญญาโท เขาจึงเริ่มต้นทำงานที่ร้านอาหารไทยไปพลางๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศจากสายงานสถาปัตย์ที่ตนเองสนใจมาตลอด โดยที่ระหว่างนั้นก็ยื่นสมัครงานสถาปนิกไปด้วย 

จนที่สุดก็ได้เข้าทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราว ที่บริษัทสถาปนิกแห่งหนึ่ง และเพิ่งจะได้บรรจุเป็นลูกจ้างประจำที่บริษัทแห่งใหม่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา 

“ก่อนหน้านี้เครียดมาก ต้องขอบคุณพี่คนไทยและเพื่อนหลายๆ คนที่คอยให้คำแนะนำในการใช้ชีวิต โดยเฉพาะพี่ติ๊กกับมาย่า เจ้าของร้านอาหาร Villa Papillon เขาเป็นที่ปรึกษาให้เรามาตลอด” กันว่า

“ข้อดีของการเป็นสถาปนิกที่นี่สำหรับเราคือการได้เข้าใจว่าความงามที่ไม่สมบูรณ์แบบคือความงามที่แท้จริง หรือที่คนฝรั่งเศสเรียกว่า ‘งามแบบมีตำหนิ’ งานออกแบบของเขาไม่ยึดติดกับพิมพ์นิยม ไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร ให้คุณค่ากับความงดงามในแบบที่เป็นตัวเรา ถือความเป็น originality เป็นสิ่งสำคัญ” 

งานที่กันทำมีตั้งแต่สเกลอย่างอาคารออฟฟิศ อาคารที่พักอาศัย ไปจนถึงงานสเกลใหญ่อย่างบ้านพักนักกีฬาสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2024 ที่จะถึง แล้วแต่ว่าบริษัทจะชนะประกวดการออกแบบอะไรมา ซึ่งความสนุกของการทำงานเหล่านั้นก็อยู่ตรงที่เขาสามารถคิดนอกกรอบหรือหยิบเอาวัตถุดิบใหม่ๆ มาเติมให้อาคารน่าสนใจมากขึ้นได้ อีกทั้งในประเทศเองก็มีเทคโนโลยีใหม่ๆ ให้เลือกใช้ในการออกแบบเยอะ

นอกจากนั้นเขายังได้ร่วมทำงานแบบทีมเวิร์กกับเพื่อนที่มาจากทั่วทุกมุมโลก 

“พอได้รู้จักคนหลายๆ เชื้อชาติ ได้ทำงานกับคนจากหลากหลายวัฒนธรรม มันทำให้เรารู้สึกว่าเราทำงานที่ไหนก็ได้บนโลกใบนี้ 

“ทุกคนมีสิทธิที่จะแสดงความเห็น ไม่ได้ถือระบบอาวุโส ว่าฉันเคยอาบน้ำร้อนมาก่อน เขาไม่ได้มานั่งคิดว่าเธอเด็กกว่าไม่มีสิทธิแสดงความคิดเห็น ที่นี่ถ้าคุณไม่รู้ก็คือไม่รู้ เรามาเรียนรู้พร้อมกันได้ ซึ่งเราชอบมาก มันเป็นไลฟ์สไตล์การทำงานที่หาไม่ได้ที่ไทย”

ส่วนข้อเสียหรืออุปสรรคที่กันต้องเผชิญก็มีมาก หนึ่ง–คือกำแพงด้านภาษาที่ทำให้คนต่างชาติอย่างเขาเหนื่อยหน่อย โดยเฉพาะเมื่อต้องศึกษากฎข้อบังคับ หรือกฎหมายควบคุมต่างๆ สอง–คือโลกที่ต่างออกไปจากระบบการเรียน ซึ่งกันบอกว่าเขาต้องเผชิญกับความเครียด ความกดดันเสมือนต้องทำทีสิสอยู่ทุกวี่วัน และสาม–คือนิสัยการทำงานที่ต่างไปจากคนไทย

“คนที่นี่เวลามีปัญหาอะไรเขาจะไม่ค่อยปล่อย จะพยายามหาทางแก้ไขจนกว่าจะได้ โดยที่บางครั้งก็ไม่ได้มองหาวิธีการแก้ไขทางอื่น ต่างจากคนไทยเราที่พลิกแพลงเก่ง และที่สำคัญคือเขาค่อนข้างจะขี้บ่นโต้เถียงกันมาก บรรยากาศการทำงานเลยค่อนข้างจะไม่สงบ” กันหัวเราะ ก่อนจะบอกว่าหลักการทำงานกับคนฝรั่งเศสที่สำคัญที่สุดและใช้ได้เสมอมานั่นคือ หากมีอะไรที่ไม่เข้าใจตรงไหนต้องถามให้ชัดเจน 

“ไม่รู้คือไม่รู้ ต้องบอก อย่าไปกลัว” 

ในส่วนของสวัสดิการที่ได้รับกันก็เล่าให้ฟังว่าแม้ตอนที่เขาเป็นลูกจ้างชั่วคราว ฝรั่งเศสก็มีสวัสดิการคุ้มครองคนทำงานที่ใช้ได้ 

“บริษัทส่วนใหญ่จะเคารพเวลาส่วนตัว ไม่มีการทำงานเกินเวลาโดยไม่จำเป็น มีระบบประกันสุขภาพ มีเงินช่วยเหลือค่าเดินทางและมีบัตรคูปองอาหารเที่ยงให้ นี่เป็นสวัสดิการขั้นพื้นฐานที่ทุกคนต้องได้”

ก่อนหน้านี้ที่เขาถูกเลิกจ้าง ประเทศฝรั่งเศสก็มีการคุ้มครองให้ความช่วยเหลือที่เหมาะสม หนึ่ง–คือสามารถขอวีซ่าตกงานเพื่อช่วยเหลือในเรื่องของระยะเวลาการอยู่ในประเทศได้ระหว่างที่หางานใหม่ และสอง–คือมีสวัสดิการให้ทั้งเงินช่วยเหลือ หรือการจ่ายในราคาที่ถูกลงสำหรับค่าบริการในกิจกรรมต่างๆ สำหรับคนว่างงาน เช่น ศูนย์กีฬา พิพิธภัณฑ์ เป็นต้น

“กรมการจัดหางานที่นี่จะมีการให้คำปรึกษาเพิ่มเติมด้วยว่าอะไรคือสิ่งที่เรายังขาดไปในการทำงาน เขาจะมีเวิร์กช็อปให้ลงเรียนพัฒนาศักยภาพเพิ่มเติมด้วย” กันว่า เขาบอกว่าทั้งหมดนี้ก็มีต้นเหตุจากระบบภาษีที่ทำให้เห็นว่าจ่ายไปแล้วจะย้อนกลับคืนมาสู่ตัวคนทำงานจริงๆ 

“การอยู่ที่นี่ทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็น world citizen มากกว่าการเป็นคนไทยในฝรั่งเศส ประเทศนี้แต่ละคนมีบุคลิกเฉพาะตัว มีความเป็นตัวเองสูงมาก แต่เขาเคารพซึ่งกันและกัน ยอมรับในความแตกต่างและมองว่าคนทุกคนเท่ากัน เขาเชื่อถือใน ‘ภราดรภาพ เสรีภาพ เสมอภาค’ กันมาก ไม่ได้มองคำว่า nationality แต่มองคำว่า humanity กันแล้ว”

การอยู่ที่ฝรั่งเศสแม้จะมีทั้งส่วนที่ถูกใจและไม่ถูกใจ แต่กันบอกว่ามันคล้ายความรู้สึกว่ายิ่งเกลียดยิ่งรัก เพราะแม้ชีวิตที่ไทยจะสะดวกสบายสำหรับเขามากกว่าในหลายๆ เรื่อง แต่หากวันนี้เขายังอยู่ไทย เขาก็คงจะไม่ได้สัมผัสโลกที่ทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากขนาดนี้

The post ชีวิตในประเทศที่เคารพความแตกต่างของ ‘กัณตวัฒน์ พงษ์ริยวัฒนา’ สถาปนิกไทยที่มีส่วนร่วมในโอลิมปิกฝรั่งเศส appeared first on a day magazine.

แม้กระทั่งการบอกว่านี่อาจเป็นทางรอดสำหรับศิลปินในบ้านเมืองที่น้อยคนนักจะเห็นค่าของศิลปะ ก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่เข้าใจตรงกันดีแล้ว 

การเกิดขึ้นของ ‘Mirrr Ninja Collab’ โปรเจกต์ที่เริ่มต้นจากการร่วมมือร่วมใจของ 3 กลุ่มคนอย่าง มอย–สามขวัญ ตันสมพงษ์ ตัวแทนของค่ายเพลงดังอย่าง What The Duck, Studio Visual Assembly ทีมเบื้องหลังที่คอยซัพพอร์ตงานของ H.U.I. บริษัทของนักออกแบบคอนเสิร์ตอย่าง พล หุยประเสริฐ และสองสมาชิกวง Mirrr อย่าง โต–เลอทัศน์ เกตุสุข และ นาว–วิชชานนท์ ว่องวีรชัยเดชา จึงถือเป็นอีกหนึ่งขยับสำคัญที่เข้ามาตอกย้ำว่า NFT คือโอกาสใหม่ๆ ที่คนในวงการสร้างสรรค์น่าเข้าไปทดลอง

ความพิเศษของโปรเจกต์นี้นอกจากจะนำเสนอออกมาในรูปแบบของการรวมตัวกันระหว่างศิลปะและเสียงเพลง ผ่านการนำเนื้อร้องในเพลง นินจา (เพลงใหม่ที่จะพลิกไปสู่ความเป็นดิจิทัลมากขึ้นของ Mirrr หลังก้าวเท้าเข้าสู่บ้าน What The Duck) มาตีความเป็นภาพ NFT Art เพื่อประกอบขึ้นเป็น lyrics video ซึ่งจะถูกลงขายจริงๆ ใน OpenSea 

นอกจากนี้ยังต่อยอดให้แฟนแพลงหรือกระทั่งผู้ที่สนใจทุกคนมาทำ NFT Art ตามธีม ‘The Lonely Girl and The Watcher’ เพื่อรวบรวมทำเป็น special video 

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อขยับขยายคนสองกลุ่มที่อาจจะยังเข้าไม่ถึงซึ่งกันและกันให้ได้รู้จักกันมากขึ้น 

และเพื่อให้เข้าใจถึงความเป็นมาเป็นไปของโปรเจกต์ Mirrr Ninja Collab อย่างลงลึกในรายละเอียด เราจึงชวนผู้เกี่ยวข้องทั้ง 4 คนมาพูดคุยกัน

โปรเจกต์นี้เริ่มต้นได้ยังไง คุณเห็นโอกาสอะไรในตลาด NFT

มอย : ผมบอกตลอดว่า NFT น่าสนใจ ค่ายเราน่าจะลองทำอะไรกับสิ่งนี้ดู เราเคยเชิญอาจารย์ด้านนี้มาคุย ให้ความรู้กับน้องๆ ก็มีศิลปินในค่ายสนใจ แต่สุดท้ายก็ติดปัญหาว่าแล้วจะขายอะไรดี จะขายงานศิลปะก็คงไม่ใช่เพราะเราทำเพลง เหมือนเป็นช่วงที่กำลังหาว่าหากคนดนตรีอยากเข้าไปทำ NFT บ้างจะทำยังไงให้กลมกลืน

ทีนี้มันมาถูกเวลาตรงที่ว่าพอ Mirrr ย้ายมาอยู่กับเรา เขาก็กำลังพยายามเปลี่ยนจากการเป็น Mirrr ยุคแรก ที่มีเพลงแบบ นิโคติน, เกม หรือ มาโซคิสม์ ให้ไปในแนวทางที่เป็นตัวเองมากขึ้น กำลังทำอัลบั้มของตัวเอง ซึ่งพอเราคุยกันเรื่องคอนเซปต์อัลบั้ม คุยเรื่องไดเรกชั่นของวง ก็มีคีย์เวิร์ดหลายๆ คำที่หลุดออกมา เช่น ไซเบอร์พังก์ โลกเสมือนจริง หรือโลกดิจิทัล เราเลยได้พี่พลมาทำมิวสิกวิดีโอเพลงเปิดตัวอัลบั้มนี้ให้ภาพมันชัดขึ้นไปอีก 

พล : ตอนที่มอยส่งเพลงของ Mirrr มาให้ฟัง ตอนนั้นเรายังไม่ได้คุยอะไรเกี่ยวกับ NFT เลยด้วยซ้ำ แต่เราฟังแล้วรู้สึกว่าซาวนด์อัลบั้มนี้มันเท่ มีความโมเดิร์น ความดิจิทัลผสมอยู่ เรารู้สึกได้ว่าเขากำลังพยายามขยับ กำลังแสดงตัวตนอีกมุมหนึ่งที่ชัดเจนมากขึ้น เราเลยคุยกันว่าอยากจะทำเอ็มวีแบบ virtual ขึ้นมา เพราะเพลงที่วงทำมาดูน่าจะต่อยอดไปสู่สิ่งใหม่แบบที่เขาตั้งใจได้ 

แต่เพราะโควิด-19 แพลนถ่ายเราเลยค่อนข้างล่าช้าออกไป ประจวบกับค่ายก็อยากให้มี lyrics video ด้วย เราเลยเสนอว่างั้นเราใช้สิ่งนี้เป็นตัวเปิดในการทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับ NFT ไปเลยดีไหม เราเลยมีทั้ง lyrics video จาก Studio Visual Assembly ที่ภาพในนั้นก็จะถูกนำไปขายเป็น NFT และยังมีแคมเปญพิเศษที่ให้คนทำ NFT ขึ้นมาแล้วเดี๋ยวเราจะรวบรวมทำเป็น special video ช่วยโปรโมตให้เขา ซึ่งมันจะเขียนเลยว่า Mirrr คอลแล็บกับใคร ถ้าเห็นแล้วอยากซื้อรูปนี้ก็ไปซื้อจากเขาได้เลย

ทำไมถึงคิดว่ามันจะเป็นตัวเปิดที่เหมาะสม

พล : เพราะเราก็อยากทดลองว่าหากโลกของดนตรีกับศิลปะมาเจอกับ NFT จะสามารถครีเอตอะไรได้บ้าง ถ้าเอาเพลงในสไตล์ของ Mirrr มาประกอบกับรูปจะเป็นยังไง 

เรามองว่า NFT มันค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม คนส่วนใหญ่เป็นศิลปินกันเอง อาจจะมีคนไปลงทุนบ้าง เพราะ Cryptocurrency มันโต แต่วงการเพลงและดนตรีมันเป็นวงการเปิด เราเลยคิดว่าถ้าเราสามารถเอาสิ่งที่คนทั่วไปเข้าถึงได้อย่างเพลงเข้าไปจับ ก็น่าจะเป็นจุดเชื่อมที่ดีที่ช่วยให้วงการนี้มันขยับ ทำให้เกิดตลาดที่กว้างขึ้น คนที่ชอบ Mirrr อาจจะไม่เคยเล่น NFT เลยก็ได้ แต่พอฟังเพลงนี้ เห็นโปรเจกต์นี้ เขาอาจจะอยากไปลองทำ NFT ดู เราถือว่านี่คือสิ่งดี จะได้มากหรือได้น้อยไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย

ย้อนกลับไปตอนคอนเสิร์ตของ BOWKYLION ที่เราทำให้ What The Duck ก็เป็นอะไรคล้ายๆ กัน คือเราเอานิทรรศการ งานถ่ายรูป มาผสมกับงานเพลงให้มันเกิดเป็นโปรเจกต์ใหม่ ครั้งนี้ก็เป็นอีกขยับหนึ่ง ซึ่งเราก็มองว่าสิ่งนี้มันเหมาะกับคาแร็กเตอร์ที่ Mirrr กำลังจะก้าวไป เอาเพลงมาเจอกับภาพ แล้วมันจะเป็นยังไงต่อ 

การทำเป็น NFT ก็เหมือนเราได้ลองสำรวจดูว่าต่อไปมันจะพาเราไปเจอจุดไหนที่น่าสนใจไหม มันคือการลองทำอะไรใหม่ๆ แหละ ยังไง What The Duck ก็เป็นค่ายที่ชอบลองอยู่แล้ว ก็ลองเลย

มอย : (พยักหน้าเห็นด้วย) เราไม่ได้มองว่าจะเป็นจุดเปลี่ยนหรือเป็นทางรอดของค่ายเพลงหรอก โปรเจกต์นี้ค่อนข้างจะกึ่งทดลองนิดหนึ่ง เพราะเราไปศึกษาที่ศิลปินหรือค่ายเพลงต่างประเทศทำกันมันก็ยังไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว เขาทำ NFT ออกมาแบบมีความไฮบริดหน่อยๆ เช่น Kings Of Leon ก็ไม่ได้ขายแค่อัลบั้มที่เป็น NFT แต่เขามีแพ็กเกจเสริมที่เล่นกับพริวิเลจของแฟนคลับ มีการเพิ่มผลประโยชน์อย่างการให้ตั๋วแถวหน้าของวงไปตลอดชีวิตด้วย 

เราก็มองว่าการที่เราลองทำสิ่งนี้มันอาจจะเป็นโอกาสใหม่ เป็นถนนเส้นใหม่ที่เราสามารถสร้างรายได้ได้

แล้วในฐานะศิลปิน Mirrr คิดเห็นยังไงกับไอเดียนี้

โต : จริงๆ ผมมองว่าต้องขอบคุณพี่พลด้วยที่เสนอสิ่งนี้มา มันมาถูกจังหวะในช่วงที่ผมกำลังอยากออกไปจากโลกแห่งความเป็นจริง

ด้วยความที่ผมเป็นคนค่อนข้างขี้อาย ไม่ค่อยชอบแสดงออก เราเลยสนใจแนวคิดพวกการสร้างอวาตาร์หรืออินฟลูเอนเซอร์ 3 มิติขึ้นมาหลายปีแล้ว เคยคุยกับพี่ๆ ด้วยซ้ำว่าเราอยากมี AI หรือคาแร็กเตอร์อะไรมาแทนตัวเองจัง จะได้ใช้คาแร็กเตอร์นั้นมาสื่อสารสิ่งต่างๆ แทน ซึ่งน่าจะช่วยได้มากสำหรับคนแบบเราที่มองว่าตัวเองไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง

อย่างเวลาที่เราทำเพลงขึ้นมาหนึ่งเพลง ผมอาจจะถนัดในด้านการสร้างเสียงเพลง แต่ไม่ได้ถนัดสร้างแพ็กเกจจิ้งหรือบอกเล่าออกมา ในที่นี้คือไม่ใช่แค่ตัวตนของการเป็นศิลปินที่ถูกคาดหวังจากสังคมนะ แต่หมายถึงตัวตนของเพลงเลยด้วยซ้ำ เราไม่รู้ว่าจะอธิบายคนฟังยังไงว่าแนวเพลงของเรามันเป็นแบบไหน นั่นคือจุดแรกที่ทำให้ผมรู้สึกว่าความเป็นดิจิทัลมันตรงกับจิตวิญญาณของผม (หัวเราะ) 

มันอาจจะดูเป็นเรื่องเหนือจริงในการเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็น AI แต่ในต่างประเทศมันเริ่มมีโมเดลแบบนี้ขึ้นมาแล้วจริงๆ และมันสามารถสร้างมูลค่าได้สูงมาก แม้จะฟังดูยากในการเริ่มต้น แต่ผมไม่อยากให้มองว่าสิ่งนี้มันเป็นเรื่องในจินตนาการ 

เหมือนกันกับ NFT สิ่งนี้ก็เป็นสิ่งที่ผมกับนาวสนใจกันมาก่อนแล้ว เราเคยคุยกับหลายคนว่าศิลปะในเมืองไทยราคาถูกเพราะดีมานด์มันน้อย กำลังซื้อส่วนใหญ่มาจากต่างประเทศ แต่พอ NFT เข้ามาทำให้ตัวกลางหายไป ไม่มีการหักเปอร์เซ็นต์ใดๆ (ไม่นับค่าแก๊สในแพลตฟอร์มต่างๆ) ในอนาคตมันก็ทำให้ศิลปินสามารถสร้างแกลเลอรีขึ้นมาได้เองโดยไม่ต้องเสียค่าเช่าพื้นที่ ไม่ต้องมีคอนเนกชั่นกับใคร 

เรารู้สึกว่าสิ่งนี้มันสามารถสร้างดีมานด์ให้กับศิลปินไทยได้ ทำให้คนทั่วไปรับรู้ถึงคุณค่าของการทำงานศิลปะ คือในเบื้องต้นคนอาจจะมองว่า NFT เป็นการเก็งกำไรแหละ แต่แล้วมันผิดตรงไหน ถ้านั่นคือการที่จะมีเม็ดเงินเข้ามาในประเทศ เข้ามาสู่ศิลปินที่เคยถูกมองว่าไม่มีมูลค่า มันก็ไม่เห็นจะมีข้อเสีย 

พวกคุณสื่อสารภาพความเป็นดิจิทัลออกมาผ่านเพลงได้ยังไงบ้าง

นาว : ในทางดนตรี ถ้าฟังเพลง นินจา จะเห็นเลยว่ามันมีความแปลกใหม่ขึ้น มันเริ่มจากการตีความสิ่งที่โตอยากจะสื่อสารออกมา เราคุยกันว่าเพลงนี้จะพูดถึงอะไร พอผมได้ยินคำว่านินจาผมก็ตีความให้มันมีกลิ่นความเป็นตะวันออกของญี่ปุ่น ใส่ดนตรีประเภทเครื่องสายลงไปประกอบกับซาวนด์เอฟเฟกต์ที่เป็นซาวนด์ดีไซน์ให้มันมีกลิ่นความเป็นญี่ปุ่น มี ambient เสียงดาบให้รู้สึกว่าเราอยู่ในบรรยากาศแบบนั้นจริงๆ 

ด้วยความที่ได้อินสไปร์มาจากเกมต่างๆ ผมเลยจะโฟกัสไปที่การทำบรรยากาศเพลงให้มีความล่องลอย มันเป็นเพลงที่ถ้าฟังครั้งเดียวอาจจะจับรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้ ต้องฟังหลายๆ ที ซึ่งตอนที่เราทำเพลงนี้เสร็จเราก็ชอบไดเรกชั่นนี้กันมาก มันเป็นเหมือนการเปิดจักรวาลของอัลบั้มนี้เลย

พล : ขอเสริมว่าเราในฐานะคนที่เอาโปรเจกต์นี้มานั่งคิดต่อ พอฟังวิธีคิดเพลง ฟังสิ่งที่เขามองตัวเอง มันรู้สึกเลยว่าเพลงที่ทำออกมามันคือเขาจริงๆ คาแร็กเตอร์ของ Mirrr คือเด็กเนิร์ด เด็กนั่งเล่นเกมในห้อง ดังนั้นเนื้อเพลงมันก็สะท้อนคาแร็กเตอร์ความเป็นตัวเขา เป็นคนแอบชอบที่เหมือนนินจา อาศัยอยู่ในอีกโลกหนึ่ง และถ้าดูเนื้อเพลงนี้ก็จะเห็นเลยว่า โห นางเอกจะเหงาอะไรขนาดนี้ นินจานี่ก็เป็นผู้ยอมทุกอย่างเลย เป็นคนในที่มืด ไม่อยากให้เห็นตัวตน ส่วนตัวเราเลยรู้สึกว่าโปรเจกต์นี้มันมีความกลมมากทั้งในเรื่องของซาวนด์ที่เขาทำออกมาและคาแร็กเตอร์ของเพลง

มีเพลงแล้ว มีไอเดียแล้ว กระบวนการทำงานขั้นต่อไปคืออะไร กว่าจะออกมาเป็นภาพใน lyrics video อย่างที่เราเห็น

พล : กระบวนการทำงานมันก็คือการเอาเนื้อเพลงของเขามาตีความเพื่อจะเล่าตัวตนของเขาแหละ แต่เราต้องบอกก่อนว่าการทำงาน NFT กับการทำงานดีไซน์ในโปรเจกต์ที่ผ่านๆ มาของ H.U.I. มันต่างกันเยอะเหมือนกัน

สมมติเราทำคอนเสิร์ต เราจะพยายามเข้าใจศิลปิน ทำงานดีไซน์ให้มันออกมาตรงกับคาแร็กเตอร์เขา แต่กับ NFT มันคืองานที่เป็นตัวตนของนักวาดเจ้าของรูปนั้น อย่างที่ออฟฟิศนี่เราก็พยายามบอกให้น้องทำเลย นอกจากจะเป็นการหารายได้เสริมให้ตัวเอง มันยังเป็นการได้หาสไตล์ของตัวเอง หาว่าตัวตนของเขาเป็นใครด้วย

แต่เนื่องจากงานนี้มันเป็นงาน NFT เชิงโปรเจกต์ เราเลยต้องมีธีมกลางที่เอาไว้กำหนดภาพรวมต่างๆ มันเลยจะมีท่าบังคับคือต้องมีองค์ประกอบของผู้หญิงที่นั่งเศร้าอยู่กลางรูป ซึ่งเราใช้คำว่า ‘The Lonely Girl and The Watcher’ สื่อถึงว่าแม้ผู้หญิงคนนั้นจะเหงา เศร้า อกหัก หรืออะไรก็ตาม มันจะมีคนหนึ่งที่คอยเห็นคุณอยู่เสมอ เพื่อที่ว่าเวลาเราเอา NFT ที่คนทางบ้านส่งเข้ามาร่วมด้วยมันจะได้เชื่อมเป็นแคมเปญเดียวกันได้

มันคือการตั้งโจทย์ให้ชัดก่อน แล้วที่เหลือก็ปล่อยให้เกิดความสนุกในงาน สุดท้ายงานของน้องๆ ในทีมที่ถูกทำมาเป็น lyrics video ก็ยังมีความเป็นตัวตนของเขาอยู่ ทุกคนจะได้ทำในสิ่งที่เขาคิด และเราจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับงานดีไซน์ของเขา เพราะมันคืองานของเขา คือตัวตนของศิลปิน แค่เป็นงานที่มีอินสไปร์มาจากเพลง นินจา และผูกเข้ากับแคมเปญนี้เฉยๆ

เราถึงบอกว่าเราอยากให้โปรเจกต์นี้มีคนข้างนอกมาร่วมด้วยเยอะๆ ยิ่งถ้าเขาไม่เคยวาด NFT แล้วมาวาดให้เรา เราจะโคตรดีใจเลย เพราะมันคือประตูที่พวกเราอยากจะเปิดไปให้ถึง

การที่ศิลปินหรือคนทั่วไปสนใจทำ NFT เพื่อเข้าร่วมโปรเจกต์นี้ ดีต่อเขายังไง

พล : ก็หวังว่าเขาจะขายได้นะ เดี๋ยวพี่มอยจะไปไล่ซื้อ (หัวเราะ)

มอย : ที่ส่งมาสวยหลายรูปนะ 

พล : เราก็จะได้ช่วยโปรโมตให้เขาแหละ ในทางหนึ่งมันก็อาจจะทำให้เกิดการ bounce ของธุรกิจด้วย เช่น ฟังเพลงนี้แล้วนึกถึง NFT ลองกดไปซื้อ หรือลองลงไปทำ NFT เราว่ามันดีสำหรับตลาดทั้งคู่ โปรเจกต์นี้อาจจะไม่ได้จบแค่เพลงของ Mirrr หรืออาจจะไม่ได้จบที่รูปของน้องๆ ที่ทำขึ้นมาด้วยซ้ำ แต่มันอาจจะเป็นส่วนเล็กๆ ที่ทำให้มีจำนวนศิลปินเข้าไปจอย NFT มากขึ้นอีก 

ซึ่งเรามองว่าสิ่งที่ศิลปินที่เข้ามาร่วมด้วยจะได้คือการได้สำรวจหาสไตล์ของตัวเองนั่นแหละ ส่วนเรื่องจะขายได้-ไม่ได้ เราว่ายังไงหลังจากนั้นเดี๋ยวเงินก็จะมาเอง อาจจะไม่ได้มาด้วยรูปแบบ NFT ก็ได้ อย่างเราเองตอนนี้เวลาเลือกคนมาช่วยทำงานกราฟิก เราก็ไปเปิดจาก OpenSea ดูนะ 

มองภาพอนาคตที่มี NFT มาเกี่ยวข้องกับศิลปะไว้ยังไงกันบ้าง

มอย : เราว่ามันไปต่อได้อยู่แล้ว ไม่ต่างจากสมัยก่อนหรอก มันคล้ายจากสมัยก่อนที่เราฟังเพลงจากซีดีแล้วเปลี่ยนเป็น MP3 แล้วอยู่ดีๆ Apple ก็ออก iTunes มา จนทุกวันนี้คนซื้อในแนวคิดสตรีมมิงกันหมดแล้ว ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คนซื้อไม่ได้ต้องการจะเป็นเจ้าของขนาดนั้น แต่แค่ได้ชื่นชม ได้เสพอะไรที่เขาสามารถจ่ายเงินได้ก็พอใจ คุณสมัคร Spotify เดือนละไม่กี่ร้อย คุณก็ได้ฟังเพลงทั้งหมดอย่างถูกกฎหมาย และเงินนั้นก็ส่งถึงผู้ผลิตและผู้สร้างสรรค์งานด้วย 

พล : มันเป็นทิศทางของโลกแหละ ตอนนี้โลกมัน decentralize เราพบแล้วว่าคนในสมัยนี้ไม่จำเป็นต้องครอบครอง เป็นเจ้าของทุกอย่าง เราต้องการแค่ช่องทางในการฟังเพลง หรือครอบครอง NFT โดยไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของชิ้นงานจริงๆ ต่อไป Mirrr อาจจะขายอัลบั้มแบบเป็น Cryptocurrency ก็ได้ ไม่มีใครรู้เลย แต่มันเดินไปต่อแน่ๆ และเราก็ต้องเดินตามไป

สุดท้าย คาดหวังผลลัพธ์ของโปรเจกต์นี้ไว้ยังไง

พล : อยากให้คนส่งมากันเยอะๆ ได้ยินเพลงนี้เยอะๆ และอยากให้โปรเจกต์นี้เป็นโปรเจกต์นำร่องที่จุดประกายให้ค่ายอื่นหันมาสนใจโปรเจกต์แบบนี้

มอย : ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการที่มีคนส่งเข้ามาร่วมเยอะๆ แน่นอน ณ จุดนี้ที่เราเห็นว่าโอกาสมันมา เวลามันเหมาะสม ศิลปินเองก็สนใจจะทำ เราเลยทำสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่อทดลองอะไรใหม่ๆ ซึ่งถ้าสิ่งที่ได้กลับมาคือมีคนเริ่มสนใจสิ่งนี้เพิ่มขึ้น หรือทำให้วงการมันขยับตัวมากขึ้น ผมว่ามันจบแล้วนะ 

เราไม่ได้บอกว่าเราทำสิ่งนี้เป็นกลุ่มแรก ศิลปินหลายๆ คนเขาก็ทำกันมาแล้ว เราเป็นแค่ส่วนหนึ่งที่มาคอนเฟิร์มว่าตรงนี้มันมีโอกาสอยู่ ยิ่งกับช่วงนี้ที่ยังมีโควิด-19 ศิลปินยังออกไปทำอะไรแบบเดิมๆ ไม่ได้ ผมว่ามันก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจ

โต : สำหรับผมสิ่งนี้มันเป็นความมันส่วนตัวนิดหนึ่ง พูดตรงๆ ว่ามันอาจจะไม่สำเร็จก็ได้ สุดท้ายโปรเจกต์นี้อาจจะไม่แมส แต่มันก็เป็นสิ่งที่เราได้ทำไปแล้ว แค่นั้นสำหรับผมก็คือสำเร็จแล้ว ไม่ว่าในสายตาของคนอื่นมันจะถูกมองว่าสำเร็จหรือไม่ก็ตาม เพราะเราคุยกับทีมเรื่องนี้มาตลอด และได้เห็นความตั้งใจที่อยากให้สิ่งนี้เกิดขึ้นจากทุกฝ่ายจริงๆ 

สังเกตคือตั้งแต่เริ่มคุยกันมาผมยังไม่ได้พูดถึงเพลงเลย แทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเราปล่อยเพลง (หัวเราะ) เพราะผมมองว่าไม่ว่าจะเพลง ภาพ หรือแคมเปญ มันเป็นสิ่งที่ไปด้วยกันทั้งหมด ในเชิงการตลาดหรือยอดขายไม่มีใครบอกได้หรอกว่าสิ่งนี้มันจะเวิร์กไหม แต่ผมก็เชื่อว่าถ้าสิ่งนี้มันเข้า NFT ไปแล้ว และมันเป็นสิ่งที่มีสตอรี เดี๋ยวมันจะมีมูลค่าเอง ซึ่งอาจจะมีมูลค่ามากกว่าในปัจจุบันก็ได้

The post ‘Mirrr Ninja Collab’ เมื่อ What The Duck ชวนนักวาดมาตีความเพลงใหม่ของ Mirrr ลงใน NFT appeared first on a day magazine.

“ตั้งแต่ตอน 7-8 ขวบ ผมชอบเด็ดใบไม้กิ่งไม้มา คนเลี้ยงมด : Ant Keeping Thailand สร้างรังให้มด ทำเหมือนมันเป็นเมืองจำลองของเรา ไม่รู้หรอกว่าใต้ดินลงไปมันเป็นอาณาจักรที่มีนางพญามด มีมดงาน มีไข่มด มีตัวอ่อนมด เป็นเมืองจริงๆ เลย”

‘กานต์ รมยาสัย’ คือเจ้าของเพจ ‘คนเลี้ยงมด’ ที่ฝักใฝ่ในเรื่องมดมาตั้งแต่อายุเพียงเลขหลักหน่วย จากที่นั่งหยิบจับใบไม้กิ่งไม้มาสร้างเป็นอาณาจักรให้มดตามข้างทาง ความฝันที่จะมีมดเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาเป็นจริงขึ้นมาได้เมื่อเขาบินไปเรียนต่อไกลถึงอเมริกา

หลายปีที่ผ่านมาเพจแชร์ประสบการณ์การเลี้ยงมดของเขาเล่าทุกเรื่องเกี่ยวกับมดแบบลงลึก จนสามารถสร้างธุรกิจเกี่ยวกับมดได้จริงๆ

ประสบการณ์การออกตามล่าหามดสุดแรร์จะพีคแค่ไหน และทำไมคนหนึ่งคนถึงได้เนิร์ดเรื่องมดขนาดนี้? ชวนขุดลึกเรื่องมดกับกานต์ ในรายการ Nerd Eye View รายการที่จะพาทุกคนไปตะลุยจักรวาลความชอบของคนหลากวงการ

The post ขุดลึกเรื่องมดกับเพจ ‘คนเลี้ยงมด’ | Nerd Eye View EP.1 appeared first on a day magazine.

นวล คือเพจเล่าเรื่องที่มีตัวเอกเป็นคาแร็กเตอร์หมาบ้านสุดกวนที่ถอดแบบมาจาก ‘นวล’ หมาในชีวิตจริงของ กวิน ศิริพานิช คอยถ่ายทอดเรื่องราวที่บ้างก็เสียดสี บ้างก็ให้สาระ บ้างก็เน้นความสนุกขบขัน และบ้างก็แอบขายของทิ้งท้าย 

กวิน ชายผู้ให้กำเนิดคาแร็กเตอร์นวลมักบอกอยู่เสมอว่านวลไม่ได้เกิดจากความตั้งใจว่าจะเอามาทำมาหากิน ชายหนุ่มคนนี้ชอบวาดรูปมาแต่ไหนแต่ไร แต่ด้วยความที่เข้าเรียนในคณะสถาปัตยกรรม นอกจากการตัดโมเดล คิดไอเดีย โดนล้มไอเดีย กลับมาทำไอเดียใหม่วนไป เขาก็แทบจะไร้เวลามาจับดินสอร่างเส้น พอส่งทีสิสจบ สมองและร่างกายที่ผ่านการใช้งานอย่างหนักหน่วงจึงร้องเรียกหางานอดิเรกเก่าเก็บที่คิดถึงมานาน

การวาดรูปและแต่งเรื่องเกี่ยวกับนวลเพื่อบำบัดจิตใจจึงเริ่มขึ้นนับแต่นั้น

“รูปชั่วมาก” กวินเปิดรูปประกอบให้เราดูพร้อมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาบอกว่านาทีที่สรรค์สร้างนวลขึ้นมาบนโลก แทบจะไม่ได้คิดอะไร วาดเสร็จก็โพสต์ลงในเฟซบุ๊กตัวเองแบบเรียลไทม์ แต่ด้วยความที่นวลอาจจะมีคาแร็กเตอร์เหมือนหมาในชีวิตจริงของคนทั่วไป คือเป็นหมาที่ถ่อยบ้างเอาแต่ใจบ้าง ต่างกับหมาที่ดูน่ารักตลอดเวลาในโลกอินเทอร์เน็ต อินไซต์นี้จึงกระแทกใจผู้คนที่พบเห็น ส่งผลให้กระแสความนิยมของนวลพุ่งสูงขึ้น สูงขึ้น และสูงขึ้น

จากที่วาดลงเฟซบุ๊กส่วนตัวให้เพื่อนเห็น กวินจึงต้องนำมาลงในเพจรวมงานอาร์ตของตัวเองให้คนอื่นๆ ได้ติดตาม และกลายเป็นต้องเปิดเพจนวลขึ้นมาโดยเฉพาะ!

จากวันนั้นจนวันนี้ นับเวลาคร่าวๆ ก็ผ่านไปกว่า 5 ปี นวลเติบโตมาหลากรูปแบบ จากการ์ตูนหน้าเดียว พัฒนาเป็นการ์ตูน 4 ช่อง อัลบั้มขนาดยาว จนทุกวันนี้นวลขยับแขนขาได้ ปรากฏตัวในรูปแบบแอนิเมชั่นที่ให้สาระ ผสานเรื่องเข้าใจยากอย่างเศรษฐศาสตร์ การเมือง การศึกษา ไปจนถึงจิตวิทยาด้วยความสนุกและความกวนที่เป็นลายเซ็น

นวลในฐานะเพจมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปอีกบ้าง และชีวิตที่ได้ชื่อว่าเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์แบบเต็มตัวของกวินผู้สร้างนวลขึ้นมาล่ะ มีอะไรเปลี่ยนไปหรือเปล่า 

นี่คือเรื่องราวของกวินและเพจนวล (ฉบับอัพเดต!) 

ย้อนไปในช่วงแรกคุณบอกว่าวาด ‘นวล’ ขึ้นมาเพื่อบำบัดตัวเองจากความเครียดตอนทำทีสิส การที่อยู่ๆ นวลได้รับความนิยม มีคนเรียกร้องให้วาดการ์ตูนออกมาเรื่อยๆ ไม่กลายเป็นความเครียดใหม่เหรอ

ไม่เลย (หัวเราะ) อาจจะเพราะเราตั้งใจไว้แต่แรกว่าเพจนวลไม่ได้มีหน้าที่ทำตามความต้องการใคร จุดนี้มาจากนิสัยของนวลจริงๆ หมาตัวนี้มันนิสัยอย่างนี้ เป็นหมาที่เอาแต่ใจ และผมก็คิดว่ามันไม่เมคเซนส์ถ้าเราต้องมาผลิตคอนเทนต์ทั้งๆ ที่ไม่มีเรื่องอะไรจะเล่า

แต่จากที่ทำไปโดยไม่ได้คิดอะไร พอมีคนติดตามมากขึ้นเราก็เริ่มมองเพจนี้ในบทบาทใหม่ ที่จริงผมอยากวาดการ์ตูนอยู่แล้ว แต่ช่วงที่ผมเรียนจบสื่อสิ่งพิมพ์ก็ล่มสลายไปประมาณหนึ่ง ความฝันที่อยากจะวาดการ์ตูนรวมเล่มแบบนักเขียนญี่ปุ่นก็ดูจะเป็นไปได้ยากมาก ยุคนั้น eBook ก็ยังไม่แข็งแรง เว็บอ่านการ์ตูนออนไลน์ก็ยังไม่สามารถซัพพอร์ตนักเขียนได้ ผมเลยมองว่าไหนๆ เพจนวลก็เป็นที่ที่เราสามารถวาดการ์ตูน เขียนเรื่องแล้วมีคนอ่าน งั้นก็เขียนสิ เขียนลงเพจนี้เลย ก็เลยทำไปเรื่อยๆ อย่างที่เห็น กลายเป็นการ์ตูนช่องเดียวจบบ้าง 4 ช่องจบบ้าง

วาดการ์ตูนช่องอยู่ดีๆ ทำไม ‘นวล’ ถึงพัฒนามาจับงานแอนิเมชั่นได้

ช่วงแรกที่ทำเพจมันเหมือนเราพายเรือไปโดยไม่มีแผนที่เลย สำหรับผมสิ่งที่ยากกว่าการทำเพจคือการวางแผนเพจ ผมว่าใครๆ ก็วาดการ์ตูนได้ แต่กับคำถามที่ว่าเราตั้งใจทำเพจไปเพื่ออะไร ช่วงแรกที่ทำมันไม่มีคำตอบและการหาคำตอบมันก็ยากด้วย คุณต้องผ่านประสบการณ์มาประมาณหนึ่งก่อนถึงจะเข้าใจว่าอ๋อ เพจเราเป็นแบบนี้ ทำแบบนี้แล้วมันจะเกิดผลแบบนี้ 

ช่วงแรกคอนเทนต์ของนวลมันเลยจับฉ่ายมาก เห็นเขาทำคอนเทนต์แซวดาราแล้วได้ยอดดี มีคนสนใจเยอะ ผมก็ทำ ทั้งๆ ที่จริงๆ เราก็ไม่ได้แคร์ข่าวพวกนั้นด้วยซ้ำ อย่างข่าวนางงามนี่ไม่ใช่ตัวผมเลย แต่ผมก็ทำ ทำไปเรื่อยๆ จนพอทำไปสัก 400-500 คอนเทนต์เราก็จะเริ่มสังเกตได้ว่าคอนเทนต์แบบไหนที่ทำแล้วเราไม่แฮปปี้เลย แบบไหนเราชอบและอยากทำ หรือแบบไหนที่เราชอบ อยากทำ และผลตอบรับดีด้วย แบบไหนเราชอบ อยากทำ แต่ผลตอบรับไม่ดี มันเป็นกระบวนการที่เราค่อยๆ ทำความเข้าใจตัวเอง ทำความเข้าใจคนดู ทำความเข้าใจลูกค้า ทำความเข้าใจแพลตฟอร์ม สั่งสมประสบการณ์มา

อย่างเราพอรู้ตัวว่าไม่ได้สนุกกับการต้องทำคอนเทนต์เกาะกระแสก็พยายามวาดการ์ตูนเล่าเรื่องที่เราสนใจลงเพจมากขึ้น แต่ก็พบว่าอัลกอริทึมมันไม่ส่งเสริมเราเลย พอมีช่วงหนึ่งที่เฟซบุ๊กเริ่มผลักดันคอนเทนต์ประเภทวิดีโอ ถ้าทำวิดีโออะไรก็จะมีคนเห็นเยอะมาก ได้ยอดวิวเยอะ ผมเลยตัดสินใจว่าโอเค งั้นทำวิดีโอก็ได้ เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เหนือบ่ากว่าแรงเลยลองเปลี่ยนวิธีสื่อสารดู จนทุกวันนี้ก็ลงตัวที่วิดีโอแอนิเมชั่น 

จากเป็นเพจการ์ตูนเล่าเรื่องกวนๆ ของหมาที่เลี้ยง กระทั่งปัจจุบันเป็นเพจเล่าเรื่องผ่านวิดิโอแอนิเมชั่นที่สอดแทรกสาระความรู้มากขึ้น ทุกวันนี้คุณให้นิยามเพจนี้ว่ายังไง

นวลเป็นอะไรที่อยู่บนเส้นระหว่างการศึกษากับความบันเทิง นี่คือเรื่องที่ผมภูมิใจมากว่าเราได้รับความไว้วางใจจากผู้ชมว่าเขาอยากฟังเรื่องมีสาระที่เราพูด

ผมไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นนักปราชญ์ ไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาดล้ำเลิศ ดูนวลแล้วต้องบรรลุโสดาบัน เราแค่พยายามที่จะเติมเชื้อไฟให้กับผู้ชม ผมเชื่อในพลังของการเป็นเชื้อไฟ เพราะผมเองก็เป็นแบบทุกวันนี้ได้เพราะได้แรงบันดาลใจมาจากกองไฟกองอื่นๆ สิ่งที่เราทำ เราไม่ได้ทำในลักษณะของการสอนคนดู เพราะเราไม่ได้อยากเป็นครู แต่เราอยากส่งต่อไอเดีย ส่งต่ออินสไปเรชั่นมากกว่า

นวลมันคือการเฉลิมฉลองความเนิร์ด ผมสนใจเรื่องอะไร ผมก็จะพูดเกี่ยวกับมัน สนใจเรื่องการเมืองก็ทำคอนเทนต์การเมือง สนใจจิตวิทยาก็ทำคอนเทนต์จิตวิทยา สนใจสถาปัตย์ฯ ก็ทำคอนเทนต์สถาปัตย์ฯ พอหัวข้อของงานมันเกิดจากว่าเราอยากรู้เรื่องอะไร เราสนุกกับเรื่องไหน การทำงานของเรามันเลยโคตรสนุกเลย เราค้นคว้าแล้วอยากมาเล่าต่อ ซึ่งต่อให้คนดูเขาจะไม่ได้อินกับเรื่องที่เราเล่าทุกเรื่อง แต่พอเขาสัมผัสได้ว่าเราหลงใหลมันขนาดไหน และเชื่อใจว่าเราจะไม่ทำให้เขาเสียเวลาเปล่า เขาก็อยู่กับเราจนจบวิดีโอ

เพราะเหตุนี้เนื้อหาของนวลจึงมีหัวข้อหลากหลาย ทั้งเรื่องเศรษฐศาสตร์ การเมือง ไปจนถึงเรื่องความรัก

(พยักหน้า) ถ้าเกิดจะมีคำที่มาอธิบายทั้งหมดได้ ผมว่าเนื้อหาของนวล คือสิ่งที่ชายวัยสามสิบที่กำลังมี midlife crisis สนใจ (หัวเราะ) เพราะมันมาจากตัวผม ที่เพจมีเนื้อหาหลากหลาย เพราะเราคิดว่ามันคือเพจของเราจะทำอะไรก็ได้ แต่สิ่งสำคัญคือเราต้องชอบหัวข้อที่เลือกมาแม้ว่าจะเป็นงานที่มีสปอนเซอร์ก็ตาม

ต่อให้คนตามเพจส่วนใหญ่อายุน้อยกว่า 30 ปี และไม่ได้มี midlife crisis แบบผม ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังได้ประโยชน์จากการฟังเราเล่าเรื่อง ผมมองว่าเรื่องสนุกก็คือเรื่องสนุก ไม่มีมนุษย์คนไหนไม่ชอบฟังเรื่องสนุกหรอก มันสามารถเกี่ยวโยงกับชีวิตของทุกคนได้ สมมติผมพูดเรื่องการเลือกตั้ง ไม่ว่าคนฟังจะอายุถึงเกณฑ์ที่เลือกได้แล้วหรือยังไม่มีสิทธิเลือก ถ้าเกิดเราเล่าสนุก ยังไงมันก็เอาอยู่

ผมมองว่าในการทำคอนเทนต์ ครีเอเตอร์ไม่ได้จำเป็นจะต้องยึดติดกับกลุ่มเป้าหมายตลอดเวลาขนาดนั้น ทำเรื่องที่ตัวเองสนใจบ้างก็ได้ แต่นี่ก็เป็นวิธีคิดของคนที่เอาแต่ใจนะ 

ความสนุกเลยเป็นเทคนิคสำคัญที่คุณใช้ในการดึงความสนใจคนใช่ไหม

ใช่ วิธีการที่เราใช้ หนึ่งคือเล่าให้เข้าใจง่าย สองคือทำให้สนุก

คนส่วนใหญ่เขาจะแยกคอนเทนต์เพื่อความรู้ และคอนเทนต์เพื่อความสนุกออกจากกัน คอนเทนต์ที่มีสาระมันจึงไม่เคยสนุกเพราะมันผลิตขึ้นโดยคนที่ไม่ต้องการความบันเทิง เขาตั้งโจทย์มาแค่ว่าจะทำยังไงให้เด็กสนใจบทเรียน ใส่ตัวการ์ตูน ใส่ดารา ใส่มุกตลกเข้าไปนิดหน่อย ที่เหลือคือบทเรียนล้วนๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยน มันก็ไม่แปลกที่คนจะสนใจน้อย

การทำนวลมันคือการพยายามดึงดูดความสนใจของผู้ชมด้วยความน่าสนใจของเนื้อหาจริงๆ ผมคิดว่าถ้าเราตั้งคำถามให้ถูกและตอบคำถามให้ดี มันก็ทำเนื้อหาให้เชื่อมโยงกับความสนใจของผู้ฟังได้ ทำให้มันราบรื่น ดูจบแล้วเข้าใจ ใครๆ ก็ชอบทั้งนั้นแหละ แต่ปัญหาของคอนเทนต์ที่มีสาระส่วนใหญ่ คือมันไม่ราบรื่น ทางมันชัน คนดูต้องใช้ความพยายาม ต้องออกแรงสมองไต่บันไดทำความเข้าใจเอง

เราได้เปรียบตรงที่งานเป็นแอนิเมชั่น คลิปนวลมันสามารถทำงานที่มีสาระหนักๆ หรือเรื่องเครียดๆ ให้เข้าถึงง่ายขึ้น และพอเป็นแอนิเมชั่นปุ๊บ ข้อจำกัดของเรามีแค่ว่าเราหาข้อมูลได้ลึกหรือน่าสนใจแค่ไหน ไม่ต้องกังวลว่าจะออกไปถ่ายทำได้ไหม จะถ่ายฟุตเทจมาได้เท่าไหร่ 

ซึ่งเวลาเราสามารถย่อยข้อมูลยากๆ ให้คนเข้าใจ หรือทำออกมาเป็นคลิปได้มันฟินนะ มันยิ่งทำให้เราอยากแตะหัวข้อพวกนั้นมากขึ้นอีก

ด้วยความที่นวลเป็นคอนเทนต์แบบ research-based คุณมั่นใจได้ยังไงว่าสิ่งที่นำเสนอไปมันจะแข็งแรงมากพอแล้ว ไม่บ้ง (พลาด)

(หัวเราะ) ความบ้งมันน่ากลัวนะ 

(นิ่งคิด) แยกเป็นเรื่องรีเสิร์ชก่อนแล้วกัน ผมบอกไปแล้วว่าผมไม่ได้คิดว่านวลรู้ดีที่สุด เราทำคลิปออกมาไม่ใช่เพื่ออวดความรู้ แต่เพื่อนำเสนอว่ามันมีเรื่องอย่างนี้อยู่ เช่น เราเคยทำคอนเทนต์เรื่อง social distancing ตอนที่โควิด-19 เพิ่งระบาดมาใหม่ๆ  ตอนนั้นคนยังไม่รู้จักเรื่องนี้เท่าไหร่ ผมก็พูดไว้ในคลิปเลยว่าการ quarantine จะต้องส่งผลกระทบต่อสภาพเศรษฐกิจแน่นอน แต่ก็เป็นการเสียสละที่จำเป็นต้องแลก เพราะตอนนั้นที่ประเทศอิตาลียอดผู้ติดเชื้อโหดมาก แต่ทุกวันนี้ประเทศไทยเป็นไง ล็อกดาวน์แล้วแต่เชื้อก็ยังไม่ลดลงเลย มันกลายเป็นว่าข้อมูลตอนนั้นถ้าเทียบกับปัจจุบันมันใช้ไม่ได้แล้ว และเราเองก็ไม่เห็นด้วยกับสิ่งนั้นแล้ว 

ทีนี้เรื่องบ้ง ไม่บ้ง ผมยอมรับว่าตัวเองไม่มั่นใจในเรื่องนี้เลย และไม่คิดว่าจะมีวันที่มั่นใจด้วย เพราะอินเทอร์เน็ตเป็นสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวผม เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา 

นวลมีเรื่องที่เชื่อมั่นแน่ๆ คือเชื่อในประชาธิปไตย เสรีภาพ และการไม่ใช้ความรุนแรง แต่เรื่องอื่นนอกเหนือจากนั้นผมมองว่าตราบใดที่เราไม่เคยคิดว่าเรารู้ดีที่สุด เราก็ไม่ต้องผูกมัดตัวเองกับความเชื่อหรือความเห็นก็ได้ มันเป็นเรื่องปกติที่เมื่อเติบโตขึ้นความคิดของคนมันก็เปลี่ยนกันได้ ถ้ามันมีกล่องไอเดียที่เป็นชื่อนวลแล้วเราพบว่าความรู้หรือข้อมูลในโฟลเดอร์นั้นหมดอายุแล้ว หรือเราเจอของใหม่ที่ผ่านการพิสูจน์มากกว่า ถูกต้องกว่า เราเห็นด้วยมากกว่า เราก็สามารถเอาของเก่าออก เอาของใหม่ใส่ได้ การเปลี่ยนความคิดมันไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้าย นี่ไม่ใช่หรือที่เป็นนิยามของการเติบโต 

ผมว่าองค์ประกอบที่สำคัญของความบ้งคือการออกตัวแรง ถ้าเราติดเบรกไว้บ้างก่อนทำอะไร หรือเช็กให้ชัวร์ก่อนว่าข้อมูลนี้ถูกต้องแค่ไหนก็คงจะป้องกันความบ้งได้ในระดับหนึ่ง

ที่บอกว่าคอนเทนต์ของนวลเป็นการทำเพื่อนำเสนอว่ามีเรื่องอย่างนี้อยู่บนโลกด้วย แปลว่าหลักในการนำเสนอของคุณคือการให้ข้อมูลหรือมุมมองของทั้งสองฝั่งเท่าๆ กันหรือเปล่า

แบบนั้นก็เป็นวิธีคิดที่ปลอดภัยดี แต่การทำวิดีโอเล่าเรื่องมันก็ไม่เหมือนกับรายการโต้วาที บางครั้งมันอาจจะไม่จำเป็นก็ได้ เช่น ผมเคยทำคลิปชื่อ ความรัก VS การเมือง พูดถึงครอบครัวหรือคู่รักที่มีความเห็นทางการเมืองไม่ตรงกัน ในคลิปนั้นผมก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องนำเสนอที่มาที่ไปทางความคิดของคนที่สนับสนุนการใช้ความรุนแรง เพราะจุดประสงค์ของเราคือนำเสนอคำถามว่าเราจะอยู่กันยังไงถ้าความเห็นไม่ตรงกัน หรือจริงๆ แล้วเราไม่ต้องทนอยู่? สำหรับคลิปนั้นผมมองว่าไม่จำเป็น

ทำไมครีเอเตอร์จำเป็นต้องกำหนดแนวทางของเพจ 

มันคงมีแหละคนที่ไม่ได้คิดอะไรเยอะ แค่มองว่าทำคอนเทนต์แบบนี้ขึ้นมาแล้วมีคนชอบก็โอเค สามารถทำต่อไปได้เรื่อยๆ ไม่ได้สนใจว่าตัวเองชอบหรือไม่ชอบสิ่งที่ทำแค่ไหน

แต่ผมรู้สึกว่าถ้าสมมติวันหนึ่งเกิดมีคนที่ใหม่กว่า สดกว่า ปังกว่า เข้ามาในอาชีพนี้ แสงไม่ได้อยู่ที่เราอีกต่อไป และที่ผ่านมาเราไม่เคยตอบได้เลยว่าเราชอบงานที่ทำตรงไหน อะไรคือคุณค่าที่แท้จริงของงานของเรา มันจะเกิด crisis ขึ้นกับคุณแล้วว่าทั้งๆ ที่ทำเหมือนเดิม แต่ทำไมจากพันแชร์เหลือแค่ 15 แชร์ มันอาจจะทำให้เสียศูนย์ ไปต่อไม่เป็นเลยก็ได้ ซึ่งสิ่งพวกนี้มันเกิดขึ้นในวงการดิจิทัลคอนเทนต์แบบวันต่อวันเลยนะ มีคนที่เกิดขึ้นมาภายในวันเดียวแล้วก็หายไปเยอะมาก เพราะเขาไม่รู้จะรับมือยังไงต่อ

และเดี๋ยวนี้ก็มีคอนเทนต์ครีเอเตอร์เยอะมากที่เลือกทำคอนเทนต์เพื่อฟีดอัลกอริทึม แต่ไม่ได้คิดถึงเรื่อง value มันมีแนวโน้มที่จะเยอะขึ้นด้วย เพราะแพลตฟอร์มมักจะสนับสนุนให้คนทำเพื่อแพลตฟอร์มมากกว่าทำเพื่อตัวเอง ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดเลยหากใครจะทำแบบนั้น แต่ผมแค่คิดว่ามันน่าเสียดาย เพราะแทนที่แต่ละคนจะได้เปล่งประกายความเป็นตัวเองออกมา มันกลายเป็นว่าทุกคนมาแข่งกันทำของเหมือนๆ กันตามสูตรสำเร็จแทน ซึ่งคนดูขาดทุนนะเนี่ย (หัวเราะ)

ผมเชื่อว่าในระยะยาวสิ่งที่สำคัญกับการทำงานเป็นครีเอเตอร์มันไม่ได้มีแค่ยอดวิว แต่มันคือเรื่องว่าวันนี้คุณแฮปปี้กับการตั้งกล้องมากแค่ไหน คุณเบื่อแล้วหรือเปล่า ผมมีเพื่อนเบอร์ใหญ่หลายคนที่เขาเครียด ต้องกระดกยาก่อนทำงาน แต่ก็ยังต้องทำคอนเทนต์แบบที่ตัวเองไม่ชอบเพราะถ้าเลือกไปทำเนื้อหาแบบที่ตัวเองอยากทำจริงๆ คนดูก็จะลดลงไปเยอะมาก กลุ่มคนดูที่ติดตามไม่ได้สนใจที่ตัวเขา แต่สนใจคอนเทนต์ที่เทรนด์บังคับให้เขาทำ ซึ่งผมรู้สึกว่ามันเป็นวงจรชีวิตที่เศร้าไป ไม่อยากให้ใครต้องเจอเรื่องแบบนั้น

มันน่าเสียดายที่ไม่ค่อยมีคนมาคอยบอกว่าอาชีพนี้ต้องเจอโจทย์อย่างนี้ด้วย มีแต่คนบอกว่าคุณต้องบูสต์โพสต์อย่างนี้นะ ต้องอัพคอนเทนต์กี่โมง ต้องใส่แฮชแท็กยังไงบ้าง ต้องทำวิดีโอกี่ตัวในหนึ่งสัปดาห์ หรือสนใจแค่ว่าจะมีวิธีการยังไงให้ได้ยอดผู้ติดตาม ยอดวิวที่ดี ถูกมองในฐานะโรงงานผลิตคอนเทนต์ แต่ไม่ค่อยมีคนที่แคร์ในด้านที่เป็นมนุษย์ของคุณ

ถ้าอย่างนั้นครีเอเตอร์ควรจะจัดการกับจิตใจตัวเองยังไง หากความเป็นตัวเองที่อยากเป็น ไม่ใช่สิ่งที่แพลตฟอร์มสนับสนุน จนอาจทำให้สารที่เขาต้องการจะสื่อส่งไปไม่ถึงกลุ่มเป้าหมาย

ผมคิดว่าสิ่งที่จะช่วยครีเอเตอร์ได้มากคือการตอบตัวเองให้ได้ว่าคุณค่าที่เราต้องการสร้างขึ้นมาจากการทำคอนเทนต์นี้คืออะไร คือการทำเพื่อตัวเอง เพื่อว่าจะได้เขียน ได้ทำอะไรตามจิตวิญญาณ หรือคือการทำเพื่อผู้ชม สนุกกับการได้แลกเปลี่ยนกับคนที่มีความสนใจแบบเดียวกัน หรือคือการทำเพื่อเลี้ยงชีพ จะได้หาเงินจากค่าโฆษณา หลังจากคุณกำหนดทิศทางได้แน่นอนแล้ว คอนเทนต์ของคุณมันจะได้มุ่งหน้าไปทางนั้นแบบไม่หวั่นไหว สมมติพรุ่งนี้แพลตฟอร์มเปลี่ยนอัลกอริทึมขึ้นมา สิ่งที่เคยทำโดนลดยอดการมองเห็น คุณจะได้ประเมิน min-max ได้ถูกว่าพร้อมจะเปลี่ยนแนวทางการผลิตคอนเทนต์ของตัวเองแค่ไหน ฉันทำเพื่อไล่ตามยอดวิวที่เปลี่ยนแปลงไป หรือจริงๆ แล้วแค่มีคนติดตามที่เข้าใจเราก็ตอบโจทย์แล้ว

คุณค่าที่ว่านี้แต่ละคนก็มีไม่เหมือนกัน ลอกโมเดลของคนอื่นมาทำก็ไม่ได้แปลว่าจะแฮปปี้ หรือทำได้ดีแบบเขา หรือที่ตลกคือทำได้ดีแบบเขาแหละแต่เราดันไม่แฮปปี้เอง (หัวเราะ) เวลาคุยกันเรื่องการทำคอนเทนต์คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยพูดถึงแง่มุมนี้ จะไปพูดกันแค่เรื่องเชิงเทคนิคต่างๆ ที่ผมมองว่ามันเป็นเรื่องปลายน้ำ ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาด้วยนะ บางคนอุตส่าห์ไปเข้าคอร์สเรียนเรื่องเทคนิค กว่าจะทำเป็น แพลตฟอร์มมันก็ปรับใหม่อีกแล้ว

ผมเลยคิดว่าถ้าเราตอบตัวเองได้ว่าคุณค่าในการทำคอนเทนต์ของเราคืออะไร มันจะมีประโยชน์มากกว่า แข็งแรงกว่า ยั่งยืนกว่า ต่อให้มีแพลตฟอร์มใหม่เกิดมาอีกกี่อัน แต่ตัวคุณก็ยังเป็นคนเดิม ถ้าคนดูจะรักคอนเทนต์ของคุณ ก็น่าจะรักกันตรงที่คุณเป็นคุณมากกว่า

อย่างผมเคยพยายามทำ TikTok  แต่สุดท้ายก็ยกธงขาว เพราะตัวตนผมไม่เหมาะกับการจะทำคอนเทนต์ 58-59 วิฯ จริงๆ หรือกับทุกวันนี้เราก็ยังรู้สึกว่าเราสู้ในตลาดยูทูบไม่ได้เลย ยอดซับสไครบ์ขึ้นช้ามาก เพราะมันไม่ถูกฟีดให้คนเห็น แต่เราก็พยายามทำคอนเทนต์ที่จะทำให้คนเห็นว่าการเคารพสติปัญญาคนดูมันยั่งยืน ทำให้คนสัมผัสได้ว่า 7 นาทีที่คุณให้มาผมโคตรให้ค่ากับมันเลยนะ ผมอยากทำคอนเทนต์ที่เมื่อคนดูจบแล้วเขารู้สึกว่ามันสมศักดิ์ศรีกับการดูชื่อผู้สนับสนุนรายการ ผมรู้สึกว่านี่คือความสัมพันธ์ที่คนทำและคนดูเคารพสติปัญญาซึ่งกันและกัน นี่คือคุณค่าของผม ของนวล และคนดูนวลก็รับรู้ได้

อย่างนี้ยังเชื่ออยู่ไหมว่าใครๆ ก็เป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ได้

ได้ ได้จริงๆ แต่ก็กลับมาที่เรื่องเดิมแหละว่าถ้าได้เป็นแล้วยังอยากเป็นต่อไหม หรือเป็นแล้วมีความสุขไหม ถ้าทำคอนเทนต์แล้วไม่มีความสุข ผมก็นึกไม่ออกเลยว่าจะมีเหตุผลอะไรต้องฝืนทำ (หัวเราะ) 

เพราะถ้าคุณไม่ได้เป็นเบอร์ยักษ์ใหญ่ รายได้จากยอดวิวมันก็แค่กระจึ๋งเดียวเท่านั้นแหละ ผมกล้าพูดเลยเพราะผมไม่ได้เป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์เพื่อหาเงิน แอนิเมชั่นที่ทำทุกวันนี้นี่ไม่ได้ได้เงินเยอะอะไรมากมายเลย มันเหมือนเราดิ้นรนการทำงานเพื่อหาเอาเงินมาทำแอนิเมชั่นมากกว่า

ฉะนั้นถ้าจะกระโดดเข้ามาโดยที่มีเป้าหมายว่าจะฟาร์มเงินเป็นหลักเนี่ย ผมว่าคุณเป็นทุกข์แหงๆ เผลอๆ ทำอย่างอื่นจะรวยเร็วกว่า เราควรจะตอบตัวเองให้ได้ก่อนว่าเราทำคอนเทนต์ไปเพื่ออะไร ถ้า value ตรงนี้ชัดเจนเมื่อไหร่ ทิศทางมันจะมาของมันเอง ผู้ติดตามจะเข้าใจในความเป็นคุณ ถึงจุดนั้นมันก็จะมีวิธีสร้างรายได้ตามมาอีกมากมาย จะเลือกทำแบบไหนก็แล้วแต่ใจ

ในเมื่อการเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ก็ไม่ได้มีแต่ความสุข ความสนุกตลอดไป คุณมีวิธียังไงที่ทำให้นวลยืนระยะต่อไปได้

ผมทำนวลด้วยความคิดที่ว่าเราจะเติบโตไปพร้อมกับมันแต่แรก ไม่เคยบังคับตัวเองว่าจะต้องพูดถึงแต่เรื่องวัยรุ่น ต้องพูดถึงแต่เรื่องการเมือง หรือเรื่องที่เป็นกระแสเพียงอย่างเดียว คือตราบใดที่เราสามารถเติบโตไปกับมันได้ ผมคิดว่ามันน่าจะทำให้ความอยากทำไม่หมดอายุเร็วขนาดนั้น และเพราะได้ทำในสิ่งที่อยากทำมาตลอด หากถึงจุดที่เราเลิกทำ เราก็น่าจะโอเคกับความคิดนั้น เพราะรู้ว่าทั้งหมดที่เราทำมามันไม่ได้สูญเปล่า 

ผมคิดว่านวลจะโตไปพร้อมผม และที่สำคัญคือคนติดตามก็เติบโตไปพร้อมกับเรา การที่คนรักนวลมันมีความหมายต่อผมมากเลยนะ การที่เขาบอกว่างานที่เราทำ สิ่งที่เราคิด เราส่งต่อ มันเกิดประโยชน์อะไรสักอย่างกับเขา มันคือเรื่องที่ดีมากเลย ผมคงไม่ได้สิ่งนี้จากการประกอบอาชีพอื่น เพราะผมทำเป็นแค่นี้

คุ้มค่าแล้วที่ตัวเองเป็นครีเอเตอร์อย่างทุกวันนี้

(ตอบทันที) แน่นอน ถ้าไม่คุ้มค่าผมคงเลิกทำไปนานแล้วเพราะค่าโปรดักชั่นแพงมาก (หัวเราะ) 

การเป็นครีเอเตอร์ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเลือกอาชีพได้มีแก่นสาร ทุกวันนี้ผมมีความสุขมากกับการได้สร้างทีมเล็กๆ ที่เชื่อในคุณค่าเดียวกัน

ส่วนถ้าลึกไปถึงระดับสังคม ผมก็คิดว่านวลมันก็มาตอบความต้องการของสังคมได้ด้วย เพราะจุดหนึ่งที่ทำให้เราก้าวเข้ามาทำก็เพราะเรารู้สึกว่าทำไมกูต้องทนดูรายการภาษาต่างประเทศอย่างเดียวด้วย ทำไมถึงไม่มีคนไทยทำอะไรแบบนั้นให้ดูบ้าง การที่เราพยายามจะสอดแทรกสาระมาควบคู่กับความบันเทิงมันไม่ใช่แค่เพื่อความฟินของเราเองคนเดียว แต่เรารู้ว่ามันจะเป็นประโยชน์ เรารู้ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่นวลสามารถทำคอนเทนต์แบบนี้ให้แมสขึ้นมาได้ มันจะไปอินสไปร์คนอื่นได้อีกมหาศาล และมันจะทำให้เกิดคอนเทนต์จากคนเนิร์ดๆ คนที่เป็นตัวจริงในสาขาต่างๆ อีกมากมาย ระบบนิเวศอินเทอร์เน็ตไทยจะดี ชาวเน็ตเจเนอเรชั่นถัดไปก็จะได้ประโยชน์เต็มๆ

ทุกวันนี้ยูทูบมันอยู่ในตำแหน่งพิเศษมาก มันเข้าไปอยู่ในตารางเวลาของเด็กๆ ได้ง่ายกว่าตารางเรียน เด็กอยากจะเปิดยูทูบด้วยตัวเอง สิ่งนี้มันเคยเกิดขึ้นกับผมในวัยเด็กมาแล้ว และเราเป็นเราแบบทุกวันนี้ได้ก็เพราะเชื้อไฟจากคอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นก่อน การศึกษาเป็นกระบวนการที่สำคัญ มันเชปความคิดและตัวตนของคนไปทั้งชีวิต แต่เด็กไทยน่าสงสารที่ถูกผูกติดอยู่กับการเรียนที่ทั้งไม่สนุกและไม่สัมพันธ์กับตัวเขาเลย ถ้าเกิดว่างานที่เราทำมันสามารถส่งต่อแนวคิดว่าของสนุกๆ มันก็มีสาระได้ไปถึงผู้ชมจำนวนมากได้ หลังจากนี้เขาก็ไม่ต้องรอให้ใครมาสอนแล้ว อยากจะรู้อะไรเขาก็ค้นคว้าเองต่อได้เลย เพราะการรู้เรื่องใหม่ๆ มันสนุกไงล่ะ ถ้าผมทำได้นะ นี่มันคือโคตรของความสำเร็จเลย ชีวิตนี้ผมคงตายตาหลับ 

The post วิธีทำเพจสาระให้สนุกแบบฉบับ ‘นวล’ เพจที่เชื่อว่าถ้าเป็นเรื่องสนุกใครๆ ก็ชอบทั้งนั้น appeared first on a day magazine.

ร้านสีดำเรียบเก๋บนหัวมุมถนนเจริญกรุง 82 แห่งนี้คือหน้าร้านของแบรนด์ดีไซน์น้องใหม่ ที่ตั้งใจว่าจะใช้การออกแบบเข้ามาจับกับทุกสิ่งและมีกลิ่นเป็นตัวชูโรง

เพียงผลักประตูเข้ามาในร้าน สิ่งแรกที่จะได้สัมผัสเป็นกลิ่นไหม้ที่มีชื่อว่า ‘Burning Cabinet’ อันเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ ซึ่งเบลนด์มาให้เข้ากับบรรยากาศเท่ๆ จากการใช้วัสดุแบบ raw material ตกแต่งภายใน ร่วมด้วยกับงาน installation art ที่ตั้งใจทำมาให้ล้อไปกับธีมหลัก ที่จะแสดงให้คนเห็นถึงที่มาของกลิ่นตั้งแต่กระบวนการแรกอย่างการเพาะปลูก  

เพราะความตั้งใจของหุ้นส่วนทั้ง 4 คน คือการสร้างแบรนด์ให้คนจดจำที่คุณภาพของสินค้ามากกว่าจะจำตัวเจ้าของหรือภาพลักษณ์ใดๆ ของ Copenn. (ที่อาจเปลี่ยนแปลงไปในอนาคต) ชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่เป็นทั้งหุ้นส่วน คนเบลนด์กลิ่น และพนักงานแนะนำสินค้า จึงอาสาพาทัวร์ร้านแบบไม่เปิดเผยชื่อเสียงเรียงนาม 

เตรียมประสาทรับกลิ่นและจินตนาการของคุณให้พร้อม แล้วตามไปฟังเรื่องราวที่มาของแบรนด์ การปรุงกลิ่น และสิ่งที่แบรนด์มุ่งหวังจะเป็น จากคำบอกเล่าของเขากัน

Copenn. = design concept store 

ย้อนกลับไปในช่วงที่โควิด-19 เริ่มระบาดใหม่ๆ และใครๆ ต่างก็เวิร์กฟรอมโฮม ตอนนั้นเองที่เจ้าของร้านหนุ่มได้ใช้เวลาอยู่บ้านกับเครื่องหอมที่ตัวเองชอบมากขึ้น ทั้งการสร้างบรรยากาศให้ห้องต่างๆ ตามอารมณ์ในแต่ละวัน หรือบางครั้งก็นำน้ำมันหอมระเหยที่สะสมไว้มาผสมเป็นกลิ่นที่ชอบ ตั้งชื่อ และสร้างสตอรี พร้อมเปิดขายให้กลุ่มเพื่อนในจำนวนน้อยๆ

จนเมื่อเห็นทางไป เขาจึงจับมือกับกลุ่มเพื่อนที่มีความชอบด้านเครื่องหอมและดีไซน์ เปิดเป็นดีไซน์คอนเซปต์สโตร์ในย่านเจริญกรุงอย่างทุกวันนี้ 

“เรา 4 คนทำงานเกี่ยวข้องกับดีไซน์อยู่แล้ว มีทั้งสมาชิกที่ชำนาญเรื่องการทำโปรดักต์ ออกแบบแฟชั่น เป็นกราฟิกดีไซเนอร์ และผมเองที่เคยทำงานด้านออกแบบภายในมาก่อน เรียกว่าครบทุกด้านของการออกแบบ เลยชวนกันว่างั้นมาทำอะไรเกี่ยวกับดีไซน์กันดีกว่า

“ด้วยความที่เราอยู่แถวนี้อยู่แล้ว พอมีโควิด-19 เห็นว่าย่านนี้มันซบเซาไปมาก จากที่ปกติมีนักท่องเที่ยวเยอะทั้งจีนและเกาหลี กลายเป็นว่าตอนนี้ห้องแถวส่วนใหญ่ถูกปล่อยเช่าหรือไม่ก็ปล่อยร้างกันหมดเราจึงหวังว่าถ้าเราทำให้ย่านนี้มันกลายเป็นที่ฮอปปิ้งแห่งใหม่ได้ก็น่าจะดี” 

พอมีรุ่นพี่ที่เปิดคาเฟ่ในละแวกนี้แนะนำว่ามีพื้นที่ตรงนี้เปิดให้เช่าอยู่ เขาจึงวางแผนทำร้านขึ้นมาจริงๆ

แม้ Copenn. จะเริ่มต้นจากเครื่องหอมและโดดเด่นที่กลิ่นอโรมา แต่ปณิธานที่แท้จริงของเขาคือการสร้างร้านขายสินค้าประเภทต่างๆ ที่มีดีไซน์เป็นหัวใจสำคัญ 

“เรามองที่นี่เป็นดีไซน์คอนเซปต์สโตร์ที่ใช้ดีไซน์มาเป็นพื้นฐานในการตั้งต้นทุกสิ่ง ตั้งแต่การพัฒนาสินค้าไปจนถึงการตกแต่งร้าน สินค้าในร้านไม่ได้มีแค่เครื่องหอม แต่มีอุปกรณ์เกี่ยวกับกลิ่น เช่น เตาละลายเทียน ที่กระจายกลิ่น หรือกระทั่งฐานรอง เราก็จะใส่วัสดุหรือคุณค่าบางอย่างลงไปเพิ่มเติม ให้คนรู้สึกว่าของชิ้นนั้นมีคุณค่าและมูลค่ามากขึ้น

“ร้านเครื่องหอมในต่างประเทศเขาจะดีไซน์จัดมาก ไปกี่ครั้งก็เปลี่ยนธีมใหม่ตลอด ทำให้เรารู้สึกสนุก เทียบกับร้านเครื่องหอมในไทยที่ส่วนใหญ่จะจัดหน้าร้านเหมือนกันแทบทุกร้าน ของในตลาดไทยก็มีความกลางๆ ไม่ได้มีตัวตนชัดเจนแบบที่เราชอบ เราเลยกันคิดว่างั้นลองสู้เลยดีกว่า อยากทำอะไรที่มีดีไซน์เยอะๆ ออกมาขายในตลาด” หุ้นส่วนหนุ่มบอกถึงความตั้งใจ 

เครื่องหอมที่เป็นสินค้าชูโรงประจำร้านจึงไม่เพียงเข้มงวดในการออกแบบกลิ่น แต่ยังมีกระบวนการออกแบบทั้งตัวผลิตภัณฑ์และแพ็กเกจจิ้งมาข้องเกี่ยว

หนึ่งในสินค้าที่น่าสนใจก็คือ ‘กำยาน’ ที่แบรนด์เครื่องหอมอื่นๆ ยังไม่ลงมาทำตลาด Copenn. จึงได้โอกาสจับมาเป็นหนึ่งในสินค้าหลัก 

“เรามองว่าคนไทยยังไม่ค่อยชินกับการใช้กำยาน เพราะหลายๆ คนกลัวเรื่องควัน กลัวว่าจะใช้ในคอนโดไม่ได้ แต่จริงๆ แล้วควันของกำยานไม่ได้มากขนาดนั้น เราเลยตัดสินใจทำ และเพิ่มมูลค่าให้มันด้วยส่วนผสมที่เป็นธรรมชาติและดีไซน์ฐานรองเข้ามาเพิ่ม” เขาว่าพลางยกตัวอย่างต่อไปถึงแพ็กเกจจิ้ง ที่ก็ได้มาจากการนำของหลุด QC จากฝีมือช่างในย่านเจริญกรุงมาเพิ่มมูลค่าใหม่เช่นเดียวกัน

“เราเจอกล่องพวกนี้วางกองทิ้งไว้หน้าร้านในชุมชนละแวกนี้ พอจะติดต่อขอซื้อมาทำเป็นแพ็กเกจเขาก็บอกว่าใช้ไม่ได้หรอก กล่องมันเบี้ยว แต่เรามองว่าความเบี้ยวมันไม่ได้สำคัญเลย ในเมื่อฝาปิดก็ยังใช้งานได้”

โชคดีที่ลูกค้าที่ร้านเองก็ชอบสินค้าและดีไซน์ในทิศทางคล้ายๆ กัน 

เขาบอกว่าสินค้าส่วนใหญ่ของแบรนด์จะมีความคราฟต์ ใช้แรงงานคนเข้าไปอยู่ในทุกจุดของกระบวนการผลิต บางครั้งความผิดพลาดเล็กน้อยจากการผลิตจึงนับเป็นเสน่ห์ 

“อย่างช่วงแรกๆ เราผลิตเตาออกมาแต่มันมีตำหนิที่เกิดจากโรงงาน มีรอยเยอะ เราก็กลัวว่าลูกค้าจะไม่เข้าใจ แต่กลายเป็นว่าลูกค้ากลับยิ่งชอบตัวที่มีรอยเยอะ บอกว่าเอาอันนี้แหละ ไม่เหมือนใครดี” 

Copenn. = แบรนด์ดีไซน์ที่จริงจังเรื่องกลิ่น

ในส่วนของโปรดักต์ เขาเริ่มต้นจากการเบลนด์กลิ่นที่คิดว่าจะเข้ากับความชอบหลายๆ แบบของลูกค้า ทั้งโทนเบสิกอย่าง woody, fruity, floral และ fresh โดยมี Burning Cabinet เป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ของที่นี่ 

“กลิ่น Burning Cabinet มาจากการจินตนาการว่าตอนเอาไม้มาเผา มันมีกลิ่นอะไรออกมาบ้าง อาจจะไม่ได้มีแค่กลิ่นไม้อย่างเดียว แต่จะได้กลิ่นความชื้นของน้ำที่อยู่ในไม้ก่อนมันจะไหม้ด้วย กลิ่นนี้จึงมีกลิ่นที่เฟรชผสมผสานกับกลิ่นไหม้ตอนท้าย”

เขาอธิบายว่ากลิ่นแต่ละกลิ่นนั้นมีที่มาจากจินตนาการของเขาและเพื่อนๆ โดยเริ่มจากการวาดภาพบรรยากาศก่อน แล้วจึงใส่เรื่องราวลงไปให้กลิ่นนั้น 

“อย่างกลิ่น ‘Last Volcano’ เรานึกถึงการระเบิดของภูเขาไฟ แล้วมาสร้างสตอรีว่ามันเหมือนการที่เราเฝ้ารอให้ภูเขาไฟระเบิด เพื่อที่เราจะได้เห็นความสวยงามตอนที่ดินและไฟปะทุขึ้นมา กลิ่นนี้เลยจะมีทั้งมีความสดชื่น มีความหวานของกลิ่นมะกรูด มีกลิ่นชา และกลิ่นของพริกไทยดำมาผสมกันเป็นตัวแทนของการระเบิด”

ขณะที่บางกลิ่นอาจเกิดจากการตามหากลิ่นที่หลงเหลือในความทรงจำ 

“หรือกลิ่น ‘Gastric Acid’ แปลแบบตรงตัวคือกรดในกระเพาะ มันมาจากการที่เราคิดถึงช่วงเด็กๆ ที่เราบีบมดแล้วมันจะมีกลิ่นเปรี้ยวๆ ออกมา ก็คิดว่าจะทำยังไงให้ได้กลิ่นอย่างนี้ เราเลยไปดูว่ามดมันทำอะไรบ้างเพื่อผสมกลิ่นออกมา ดังนั้นกลิ่นนี้จึงเป็นตัวแทนของจิตวิญญาณสัตว์ตัวเล็กๆ ที่อยู่กับป่า จะมีการใช้กลิ่นเปรี้ยวๆ ผสมกับกลิ่นต้นสน ให้รู้สึกถึงความเขียวของก้านไม้”

กว่าจะได้แต่ละกลิ่นออกมาวางขายจึงใช้เวลายาวนาน ผลิตภัณฑ์บางตัวก็พัฒนากันมากว่าปีเพื่อให้ถูกใจสมาชิกทั้ง 4 คน จากนั้นจึงค่อยเบลนด์ให้กลิ่นออกมาดีและเหมาะกับโปรดักต์แต่ละประเภทมากที่สุด

สำหรับใครที่กำลังจินตนาการถึงแต่ละกลิ่นข้างต้น สิ่งหนึ่งที่อาจต้องทำความเข้าใจก็คือกลิ่นเหล่านี้อาจไม่ได้แหลมชัดมากอย่างที่หลายคนคิด นั่นเพราะทั้งหมดคือกลิ่นที่สกัดจากธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ 

ส่วนโทนเบสิกต่างๆ นั้นแม้จะมีครบ แต่ก็จะเป็นกลิ่นที่เบลนด์ขึ้นใหม่ในคาแร็กเตอร์ของแบรนด์ ไม่ให้ซ้ำกับโทนเดียวกันที่เราเคยดมจากที่ไหน อย่างกลิ่นฟลอรัลของที่นี่ก็จะไม่ได้หวานจ๋า แต่จะมีความเขียวของธรรมชาติและทิ้งกลิ่นสดชื่นปิดท้ายที่ปลายกลิ่น ให้ความรู้สึกที่ซับซ้อนและแปลกใหม่

หุ้นส่วนทั้งสี่จึงตั้งใจอยากให้ลูกค้ามารับประสบการณ์ที่หน้าร้านเองโดยตรง เพราะนอกจากจะได้ทดลองดมกลิ่นอันซับซ้อนและฟังคำแนะนำจากผู้สร้างกลิ่นตัวจริงแล้ว ที่นี่ยังมีของหลากหลายที่รอให้คนเข้ามาสำรวจอาณาจักรความหอม ทั้งเทียนที่ทำเลียนแบบทรงหิน แฮนด์ครีม ไปจนถึงไม้หอมไว้จุดสร้างกลิ่น สร้างบรรยากาศให้พื้นที่

Copenn. = แบรนด์ดีไซน์ที่ไม่หยุดนิ่ง

เพราะมองว่ากลิ่นคือความลื่นไหล กับร้านนี้เองเขาก็มองว่ามันคือนิทรรศการที่จะหมุนเปลี่ยนไปตามธีม เพื่อให้คนที่มาได้รับประสบการณ์ต่างกันออกไป

“ปรัชญาของเรา คือ art and imagination เรามองว่ากลิ่นเป็นสิ่งที่ไม่ตายตัว มันลื่นไหลไปตามสเปซและความรู้สึกของคนดมได้ มันคือการใช้ความรู้สึกเข้ามาผสมกับจินตนาการ” 

ด้วยเหตุนี้เขาจึงวางเป้าหมายของแบรนด์ออกมาเป็น chapter โดย chapter แรกเปิดตัวมาในธีม cultivation หรือการเพาะปลูก

“เราไม่ได้มองว่าการเกิดกลิ่นที่ดีจะมาจากการสกัดอย่างเดียว แต่เรามองไปถึงระบบนิเวศก่อนปลูกเลยด้วยซ้ำ หิน ดิน ทราย อุณหภูมิ และภูมิอากาศที่ดี อาจทำให้กลิ่นมันดีด้วยก็ได้ เลยเอาเรื่องวัฏจักรการปลูกขึ้นมาเป็นภาพในการทำสิ่งต่างๆ ในร้าน ทั้งการออกแบบกลิ่นของสินค้า ไปจนถึงการตกแต่งภายในร้าน”

หากสังเกตจะพบว่าทั่วทั้งร้านมีการจำลองภาพของทั้งก้อนหิน ดิน เหล็ก และไม้ จัดวางโดยใช้สีเอิร์ทโทนและ raw material เพื่อให้คนที่เข้ามาสัมผัสได้ถึงธีมที่ว่า

เจ้าของร้านหนุ่มชี้ไปตามชั้นวาง ก่อนจะอธิบายให้เห็นว่าสีดำหรือคราบเขม่าควันต่างๆ ที่ติดอยู่ตามตู้ก็เกิดจากการเผาไฟจริงๆ

“installation art จากผักตบชวาพวกนี้มันก็เหมือนว่าเป็นการเก็บเกี่ยวจากรอบที่แล้ว ก่อนจะเริ่มลงปลูกใหม่ มันเอื้อไปกับสตอรีที่เราตั้งใจให้เห็นเป็นวัฏจักร

“ใน chapter ต่อไปมันอาจยังเกี่ยวข้องกับการเพาะปลูกอยู่ แต่เป็นในพาร์ตของการแตกดอก การเก็บเกี่ยว และการสกัด เราอยากให้หน้าร้านแห่งนี้เป็นซีนหนึ่งที่เราสามารถเปลี่ยนภาพลักษณ์ไปได้เรื่อยๆ วันหนึ่งเราอาจจะตกแต่งด้วยโทนสีหรือเรื่องราวอื่นๆ ไม่อยากให้คนจดจำภาพเราเป็นภาพเดียว แต่อยากให้คนเฝ้ารอว่าพวกเราจะทำอะไรต่อไป”

เขามองว่านี่คือหนึ่งในความท้าทายที่แบรนด์จะต้องเผชิญต่อไปว่าจะทำยังไงให้คนยังจดจำตัวตนของพวกเขาได้แม้ในวันที่คาแร็กเตอร์ของร้านเปลี่ยนแปลงไปสู่ฉากใหม่ หรือพัฒนาไปสู่สิ่งใหม่ที่ไม่ใช่แค่การขายเครื่องหอมที่หน้าร้าน

“ผมอยากให้ Copenn. เป็นแบรนด์ที่ไปจับ ไปคอลแล็บกับอะไรก็ได้ เป็นแบรนด์ดีไซน์ที่มีกลิ่นมาเกี่ยวข้อง เราอาจไปคอลแล็บกับศิลปิน คอลแล็บกับพิพิธภัณฑ์ เพื่อมอบประสบการณ์ด้านกลิ่นและดีไซน์ เรามองว่านี่คือตัวตนของเรา และเราเชื่อว่าดีไซน์สามารถผสมกับทุกอย่างได้จริงๆ” เขาทิ้งท้าย

The post Copenn. เมื่อนักออกแบบลุกขึ้นมาปรุงกลิ่นหอมแนวใหม่ จนขยายเป็น design concept store appeared first on a day magazine.