ในมุมหนึ่ง คำนี้อาจแสดงถึงความครบครันหรือสะดวกสบาย แต่ในอีกด้านก็อาจสะท้อนไปถึงความเปิดกว้าง ลื่นไหล แฝงไปด้วยความสนุกอย่างไม่ตัดสิน 

และในย่อหน้าต่อจากนี้ เราขออาสาพามาสัมผัส กับพื้นที่เอนกประสงค์น่ารักๆ ที่เลือกชูโรงความหมายภายใต้ชื่อ HOUSE OF PASSA กัน

PASSA

เรื่องราวของที่แห่งนี้เริ่มต้นจากบริษัทดีไซน์ PASSA STUDIO (ผัสสะ สตูดิโอ) ที่รับงานออกแบบ แบบ multidisciplinary พูดง่ายๆ คือตั้งแต่งานกราฟฟิกไปจนถึงจัดอีเวนต์ โดยพวกเขาตั้งใจอยากให้งานของตัวเองกระตุ้นให้เกิดการ ‘รับรู้’ ในหลายมิติ ไม่ว่าจะเป็นรูป รส กลิ่น เสียง ไปจนถึงจิตใจ 

ตรงกับ ผัสสะ คำบาลีที่แปลว่าการสัมผัส (ที่ลึกซึ้ง) 

เรามองไปที่พื้นปูนคอนกรีตที่เต็มไปด้วยรอยครูดขีดจากการเลื่อนย้ายชิ้นส่วนของและเฟอร์นิเจอร์ที่เกิดขึ้นอยู่ตลอด จากการสอบถาม เราได้ทราบว่าตอนแรกที่แห่งนี้คือที่พักผ่อน กินข้าว และนั่งเล่นของทีมในบริษัท เแต่อยู่มาวันหนึ่งพวกเขาตัดสินใจปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่สร้างสรรค์ของน้องๆ ที่มาฝึกงาน จนถึงช่วง Bangkok Design Week ในช่วงต้นปีที่ทางสตูดิโอนึกสนุกพาน้องตุ๊กตาลมหน้าปั๊มที่เต้นเหงาๆ อยู่คนเดียวเข้ามาเต้น 

จากความตั้งใจที่อยากสร้างการรับรู้ในหลายมิติของบริษัท พวกเขาต่อยอดน้องตุ๊กตาลมนี้โดยการสร้างอีเวนต์เชิญชวนคนมาเต้นร่วมกับน้องและมีอินเทอร์แอ็กทีฟด้วยกัน ใครที่เข้ามาร่วมสนุกก็หยิบเบียร์ไปดื่มฟรีได้ งานครั้งนั้นเลยเป็นตัวจุดประกายความคิดของพวกเขาที่ว่า ‘พื้นที่ที่มีอยู่’ ถ้าผนวกเข้ากับความชอบที่ได้ไปนั่งในคาเฟ่ ความชอบที่ได้ดูงานแสดงที่น่าสนใจ และความชอบในชั่วขณะที่เกิดบทสนทนาของคนที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนก็คงจะดีไม่น้อย 

HOUSE OF PASSAจึงเป็นผลลัพธ์ที่เกิดออกมาให้ทุกคนได้สัมผัสกันอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้

BAR & INSTALLATION

ถ้าจะนิยามว่า HOUSE OF PASSA คือร้านกาแฟก็คงไม่ถูกนัก สตูดิโอก็ยังไม่ใช่ บาร์ก็ยังไม่เชิง เพราะพวกเขามีทั้งหมดที่กล่าวมาแต่ถูกจัดสรรให้เหมาะสมโดยไร้กรอบควบคุม

ในส่วนของบาร์ กาแฟของที่นี่ถูกกดกลั่นออกมาด้วยเครื่องที่เรียกว่า Flair espresso ซึ่งมีกรรมวิธีคล้ายกับเครื่องทำเอสเปรสโซปกติ เพียงแต่เปลี่ยนแรงจากความดันไอน้ำเป็นแรงดันจากมือ และแรงกดนี้มาจาก มิ้น–ธัญชนิต ลิ้มสุวรรณ หนึ่งในทีมของ PASSA ที่มักรับหน้าที่ทำเครื่องดื่มและพูดคุยกับคนที่แวะเวียนเข้ามานั่นเอง

“รู้สึกดีนะที่ได้ทำตรงนี้ เพราะได้เห็นขั้นตอนการทำ แรงก็เป็นแรงที่มาจากตัวเราเอง แต่อาจต้องใช้เวลาในการทำแต่ละแก้วมากหน่อย คนที่มาก็ต้องค่อยๆ ใจเย็นนิดหนึ่ง” มิ้นหัวเราะก่อนเสริมว่าที่เธอมายืนตรงนี้เพราะอยากให้ตัวกาแฟเป็นเซนส์อย่างหนึ่งในพื้นที่แห่งนี้ นอกจากเมล็ดกาแฟที่ sourcing เอง และเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามใจคนในสตูดิโอที่ชอบซื้อมาลองกัน ตัวภาชนะ (ไม่นับแก้วกลับบ้าน ที่ทางสตูดิโอก็ออกแบบเอง) ก็จะมีรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนกัน เพิ่มความพิเศษให้ประสบการณ์ในแต่ละครั้งด้วย

เลยลึกผ่านช่องประตูรูปห้าเหลี่ยมแปลกตา เราเจอกับหลอดไฟนีออนที่ถูกแขวนสูง-ต่ำสลับไปมา บนพื้นมีฟอนต์สีขาวเขียนไว้ว่า SOMETHING LEFT UNSAID 

“วันนั้นเห็นหลอดไฟที่เสียกะพริบ ดูไปดูมาเหมือนมันกำลังสื่อสาร เลยคิดเล่นๆ กับทีมว่าเหมาะที่จะให้เป็นอินสตอลเลชั่นแรกของเรา เพราะอยากให้เป็นงานที่มีปฏิสัมพันธ์ สื่อสารกับคน ไม่อยู่นิ่ง” นัด–ณัฐพล กีรติพันธวงศ์ เล่าถึงที่มาของการหยิบพระเอกหลักของอินสตอลเลชั่นอย่างรหัสมอร์สตรงหน้าให้เราฟัง 

เราอาจรู้จักรหัสมอร์สในแง่ของความจริงจัง อย่างการใช้ในสงครามหรือการขอความช่วยเหลือ แต่พอเอามาตีความให้หลากหลาย เปิดกว้างมากขึ้นตามแบรนด์ของ PASSA สิ่งที่เราสัมผัสคือรหัสมอร์สก็สามารถน่ารักได้ เป็นเหมือนตัวแทนของข้อความที่เอาไปบอกกับใครที่ไม่กล้าบอกหรือไม่มีโอกาสได้บอก คล้ายโค้ดลับที่คนสองคนใช้แอบคุยกัน 

การกะพริบของไฟเป็นรหัสมอร์สจึงสร้างความอินเทอร์แอ็กทีฟเอื้อให้ผู้ชมได้ ‘สัมผัส’ งานได้ในหลายมิติ หรือได้ลองนั่งถอดรหัสเล่นก็ได้เช่นกัน

SO ON AND SO FORTH

ด้วยความหลากหลาย ไม่แปลกที่บางคนอาจมอง HOUSE OF PASSA ว่าเป็นคาเฟ่เปิดใหม่ และทางสตูดิโอเองก็เข้าใจ ในเมืองไทยอาจยังไม่ค่อยมีคนนำเสนอพื้นที่ออกมาในรูปแบบนี้มาก่อน 

ด้วยความตั้งใจของทีมแล้ว พวกเขาอยากให้ที่ตรงนี้เป็นสเปซที่ผ่านมานั่งพักผ่อนหรือมาดูอินสตอลเลชั่นโดยไม่ต้องสั่งกาแฟก็ได้ นั่นเองคือที่มาของชื่อที่ทีมตั้งไว้ว่า HOUSE OF PASSA : sense and experience space เพราะยากแก่การนิยาม พวกเขาอยากให้ตีความพื้นที่ตรงนี้ว่าเป็นอะไรก็ได้ แล้วแต่สายตาของผู้ที่มาเจอ

“สิ่งที่ประทับใจและรู้สึกว่ามันเติมพลัง คุ้มค่ากับการทำคือเวลาได้เจอเหตุการณ์เช่น น้องเด็กนักเรียนที่แวะมาถึงสามครั้งในสัปดาห์เดียว หรือผู้หญิงคนหนึ่งที่มาดูงานแล้วรู้สึกชอบมาก เย็นวันนั้นถึงกับกลับไปเอาชื่องานไปสักบนแขน ด้วยฟอนต์เดียวกันเป๊ะๆ” ตัวแทนทั้งสองเล่าด้วยเรื่องราวให้พวกเราฟังด้วยรอยยิ้ม

ทีม PASSA STUDIO เล่าให้เราฟังในช่วงท้ายว่าถ้ามีเวลาว่าง พวกเขาพยายามเปลี่ยนฟังก์ชั่นการใช้สอยของที่นี่ไปเรื่อยๆ  เช่น ชวนคนมาร่วมทำกิจกรรม หรือจากคาเฟ่ พวกเขาก็อาจเปลี่ยนไปเป็นสถานที่เวิร์กช็อป หรืออเปลี่ยนเวลาเปิดเป็นตอนกลางคืนก็ได้เหมือนกัน เพราะสุดท้าย ทีมอยากให้คนที่มาได้ประสบการณ์อย่างไม่ซ้ำซากจำเจ  

ก่อนจากกัน มิ้นกับนัดแอบกระซิบบอกเราว่า อยากให้ทุกคนมาสนุกกัน หรือถ้าใครมีไอเดียเด็ดๆ สำหรับพื้นที่ของประสาทสัมผัสและประสบการณ์น่ารักๆ แห่งนี้ 

ไม่ต้องเกรงใจ มาช่วยคิดช่วยเสนอได้เลย

HOUSE OF PASSA

address : 36/3 Lit Bangkok Resident ซอยเกษมสันต์ 1 กรุงเทพฯ (ใกล้กับ YELO House)

Instagram : @houseofpassa

facebook : PASSA

The post HOUSE OF PASSA : สเปซอารมณ์ดีที่ชวนคนมาสร้างประสบการณ์ผ่านทุกมิติการสัมผัส appeared first on a day magazine.

ภาพถ่ายของบ้านพักอาศัยสีขาวตัดกับท้องฟ้าและนาเขียวคือรูปที่ว่า

ถ้าว่ากันตามจริง บ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โต แต่เรากลับรู้สึกสนใจ อาจเป็นเพราะความเรียบง่ายแต่คงไว้ซึ่งรายละเอียดและเอกลักษณ์ แทรกแซมไปด้วยรูปทรงเรขาคณิตต่างๆ เหล่านั้น  

และชื่อของบ้านหลังนี้ที่ถูกตั้งอย่างซื่อสัตย์ว่า ‘บ้านริมนา’ 

โปลก้า–ธนกร ฉัตรทิพากร คือสถาปนิกผู้อยู่ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังของโปรเจกต์นี้ เขาคือผู้ก่อตั้ง DEPTH Architect Studio สตูดิโอออกแบบเชิงสถาปัตยกรรมประจำจังหวัดเชียงใหม่ และเขานั่นเองคือผู้ที่จะมาถอดรหัสวิธีการออกแบบบ้านหลังนี้ให้เราฟัง

คงไม่ต้องบอกหรอกใช่ไหมว่าเรานัดพบกับเขาที่ไหน

จุดเริ่มสร้าง

ในความเป็นจริงบ้านริมนาทำหน้าที่เป็น ‘บ้าน’ จริงๆ สำหรับผู้ว่าจ้างคนหนึ่ง 

หลังจากบรีฟกันอย่างชัดเจน สิ่งที่เจ้าของบ้านบอกกับโปลก้าสามารถถอดเป็นคีย์เวิร์ดที่ชัดเจนได้ 4 คำต่อไปนี้

ความมินิมอล เรขาคณิต สีขาว และไม้ธรรมชาติ

นี่อาจดูเป็นโจทย์ที่ยากสำหรับบางคนด้วยซ้ำ เพราะความต้องการเหล่านี้เป็นเพียงคอนเซปต์ที่ลอยอยู่ในอากาศ โปลก้าและ DEPTH Architect Studio คือผู้ที่ต้องสร้างความต้องการนี้ออกมาเป็นจริงให้ได้

สุดท้ายพวกเขานำ 4 คำนี้ไปประสานเข้ากับปัจจัยสำคัญของการออกแบบ คือสถานที่ตั้ง ทิศ และอุปนิสัยของผู้อาศัย และออกแบบเป็นบ้านแสนสวยงามดังภาพที่เห็น

บ้านสีขาวริมนาที่เขาจะค่อยๆ เล่าให้เราฟังทีละส่วนต่อจากนี้

ทิศตะวันตกและทิศใต้

หากมองจากบ้าน ที่ดินที่เป็นที่ตั้งของบ้านริมนาบริเวณทิศตะวันตกนั้นอยู่ติดกับทุ่งนาอยู่แล้ว วิวที่ผู้อยู่อาศัยเห็นคือวิวธรรมชาติทั้งภูเขาและต้นไม้ ส่วนทางทิศใต้ แดดจะสาดส่องเข้ามาบริเวณนี้เต็มๆ ในช่วงบ่าย ดังนั้นเมื่อนำมาประกอบกับวงจรชีวิตเจ้าของที่ออกไปทำงานแต่เช้า กลับถึงบ้าน 1-2 ทุ่ม ห้องนั่งเล่นของบ้านริมนาจึงแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือทิศนี้ที่วิวดี เอาไว้นั่งตอนช่วงเช้า พักผ่อนก่อนออกไปทำงาน แต่จะร้อนในช่วงบ่าย

ทิศเหนือ 

บริเวณนี้เองคือที่ตั้งของห้องนั่งเล่นส่วนที่ 2 ที่แดดจะไม่เข้า ดังนั้นผู้พักอาศัยสามารถนั่งอยู่ได้ทั้งวันโดยไม่ร้อน ในแง่การออกแบบ พวกเขายังทำการดร็อปพื้นเพื่อกำหนดขอบเขต แต่คงไว้ซึ่งความต่อเนื่องไม่อึดอัด พร้อมกันนั้นพวกเขายังติดกระจกบานใหญ่เพื่อความเปิดโล่งและเชื่อมวิวให้เจ้าของรู้สึกผ่อนคลาย 

อีกหนึ่งลูกเล่นในส่วนนี้คือการวิ่งชายคาออกไปเป็นรูปสามเหลี่ยมจนเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ตอบโจทย์ความต้องการของเจ้าของที่อยากได้รูปทรงเรขาคณิตที่สวยงามไปพร้อมๆ กับการก่อให้เกิดประโยชน์ใช้สอย 

ทิศตะวันออก  

การออกแบบส่วนนี้คือการทำห้องนอน พวกเขาใช้ประโยชน์จากนิสัยส่วนตัวของเจ้าบ้านที่ชอบนอนในห้องที่ ‘ไม่มืดสนิท’ หน้าต่างรูปคล้ายคลึงกับเมฆของ Tawipob window design จึงทำหน้าที่เป็นประตูเชิญแสงให้ทอดเข้าสู่ห้องนอนในยามเช้า ถือเป็นห้องที่มีลักษณะเฉพาะพิเศษกับผู้ใช้ที่เหมาะสมเป็นอย่างดี

เชื่อมต่อภายนอกเข้าสู่ภายใน 

นอกจากการออกแบบรอบทิศที่พยายามตอบโจทย์สถานที่และผู้พักอาศัยมากที่สุด อีกหนึ่งสิ่งที่โปลก้าต้องการคือการเบลอเส้นแบ่งบริเวณในและนอกบ้าน พวกเขาใช้เทคนิคด้านการออกแบบมากมายเพื่อทำให้ ‘วิว’ ของพื้นที่นี้โดดเด่นมากที่สุด

ยกตัวอย่างเช่นการสร้างช่องกระจกใต้บันได พวกเขาวางตำแหน่งให้อยู่ในระดับสายตาเมื่อนั่งบริเวณโซฟา รวมถึงการใช้ต้นไม้เลี้ยงในบ้าน เช่น ต้นลิ้นมังกรที่ฟอกอากาศได้ และต้นลีลาวดีที่ทอดภาพเงาสวยเป็นเอกลักษณ์เข้ามาในบ้านได้ หรือแม้แต่ wood paneling หรือบัวผนัง ล้อกับฟอร์มหน้าจั่วของตัวบ้าน ทั้งหมดล้วนออกแบบโดยมีแนวคิดว่าให้ภายนอกกับภายในเป็นไปในแนวทางเดียวกัน

โปลก้าบอกกับเราเพิ่มว่าสำหรับบ้านริมนาเขาได้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากการออกแบบของสตูดิโอ BOON DESIGN (ผู้ออกแบบ Raya Heritage) นั่นคือการเน้นย้ำการใช้แสงเงาและการเลือกใช้วัสดุออกมาได้อย่างพอดี 

โปลก้าตอบคำถามเราเกี่ยวกับความหมายของบ้านที่ดีว่า “บ้านที่ดีคือบ้านที่เข้ากับเจ้าของบ้าน เป็นบ้านที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข ไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับวิถีของคนส่วนใหญ่เสมอไป ถ้าสามารถสร้างบ้านให้ตอบสนองกับฟังก์ชั่นได้นั่นคือความสำเร็จ” เขานิยามความหมายของบ้านที่ดีให้เราฟังด้วยคำพูดและผลงานที่อยู่ตรงหน้า

“บ้านริมนาเป็นตัวอย่างที่ดี ที่นี่เป็นสไตล์มินิมอลซึ่งสมกันมากกับธรรมชาติของเจ้าของ จากสิ่งที่บอกเราข้างต้นว่าของใช้ของเขาน้อยมาก ไม่ต้องการที่เก็บของใดๆ ตู้เสื้อผ้าก็ขอลิ้นชักกับราวแขวนเท่านั้น สิ่งที่เราสร้างจึงเป็นไปตามนั้น และเวลาผ่านไปเท่าไหร่บ้านยังคงเป็นแบบเดิมเพราะเราสร้างตอบโจทย์เขาจริงๆ เราติดต่อกลับไปกี่ทีบ้านก็คงไว้ตั้งแต่วันที่ออกแบบเสร็จตลอด นี่เป็นการยืนยันว่าบ้านหลังนี้เหมาะกับคนนี้อย่างแท้จริง”

ก่อนจากกันเราทิ้งท้ายด้วยคำถามคลาสสิกว่าด้วยเหตุผลของการทำงานที่ตอบโจทย์ลูกค้าเหล่านี้

“เราชอบที่แต่ละวันไม่เหมือนกันสักวัน ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปตามงานที่ได้รับมา

“โมเมนต์ที่เราชอบคือการที่งานออกมาเป็นจริง ได้ผลตามที่วางแผนไว้ อีกอย่างที่รู้สึกดีมากๆ คือรายละเอียด จุดเล็กจุดน้อยเหล่านี้ถ้าใส่ใจมันแสดงให้เขาเห็นว่าเราคิดเผื่อทุกด้าน และส่งมอบงานส่วนที่ลูกค้าต้องการ เราว่านี่คือความท้าทาย และมันเป็นเรื่องดีสำหรับเรา”

DEPTH Architect Studio

รับออกแบบบ้านและอาคารพาณิชย์ ทั้งภายนอก (เขียนแบบ) และภายใน (อินทีเรียร์และบิลด์อิน)
ติดต่อสอบถามที่ 090-320-9282 หรือเพจเฟซบุ๊ก DEPTH Architect Studio

The post DEPTH Architect: สตูดิโอผู้สร้างบ้านริมนาและเชื่อว่าสิ่งสำคัญคือรายละเอียด appeared first on a day magazine.

รถไฟเทียบชานชาลาสถานียามาซากิในช่วงบ่าย เดินเท้าตามทางชันขึ้นเขาไปสักพักก็จะเจอกับทัศนียภาพที่สวยงามรอบทิศ และอาคารหลังเล็กที่ผสมผสานทั้งความดั้งเดิมและร่วมสมัยตั้งอยู่ Oyamazaki Villa Museum of Art ถูกปรับปรุงและต่อเติมจากบ้านพักตากอากาศเก่าของนักธุกิจใหญ่คนหนึ่งในต้นสมัยโชวะ (ประมาณ พ.ศ. 2470) เพื่อเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่จัดแสดงศิลปะชุดสะสมของคุณทาเมซาบูโระ ยามาโมโตะ (Tamesaburo Yamamoto) ประธานคนแรกของบริษัทอาซาฮี  ซึ่งพิเศษตรงที่สถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์โดยรอบถูกออกแบบไว้อย่างประณีตและสวยงามไม่แพ้ผลงานด้านใน

ที่จริงภายในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีผลงานจากหลากหลายศิลปินทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศ แต่ที่ผมสนใจและตื่นเต้นเป็นพิเศษคือผลงานชุด Water Lilies ของ Claude Monet และคอนเซปต์ของตัวอาคาร Underground Jewelry Box

ซึ่งออกแบบโดย Tadao Ando เพราะพวกเขาคือสองมนุษย์ที่ผม (และเชื่อว่าใครอีกหลายคน) โคตรจะชื่นชอบ

แต่ก่อนจะเล่าเรื่องพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ที่ดูไปก็คล้ายงาน collaboration ระหว่างโมเนต์และทาดาโอะให้ฟัง ผมขอเกริ่นนำด้วยเรื่องราวของคนทั้งคู่เสียหน่อย

West – Claude Monet

ด้วยหลงใหลในศิลปะและมีความติสต์ในจิตใจมากกว่าการค้าขายเป็นไหนๆ คลอด โมเนต์​ หนุ่มน้อยชาวฝรั่งเศสจากเมืองท่านามว่า Le Havre จึงออกเดินทางไปเรียนศิลปะที่กรุงปารีสอย่างจริงจังด้วยเงินของพ่อ แต่หลังจากเขาวาดอวัยวะของนางแบบอย่างไม่สมบูรณ์และสมจริงจนถูกครูตำหนิ เขาและศิลปินฝึกหัดบางส่วนจึงลาออกจากสถาบันแล้วมาฝึกฝีแปรงกันเอง เกิดเป็นการแบ่งแยกชนชั้นในวงการศิลปะยุคนั้น เฉพาะชิ้นงานที่ได้รับการยอมรับจากกรรมการเท่านั้นถึงจะได้รับอนุญาตให้จัดแสดงใน ‘ซาลอง’ หรือแกลเลอรีแสดงงานอย่างเป็นทางการ

โมเนต์และเพื่อนๆ ต้องอดทนมีชีวิตที่ไม่ง่ายและต้องต่อสู้เพื่อความเชื่อและสไตล์ในการสร้างสรรค์งาน ความขัดแย้งเติบโตขึ้นกลายเป็นเรื่องใหญ่โต จนจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ต้องลงมาจัดการแก้ปัญหา โดยสั่งให้มีการจัดแสดง Salon des Refusés หรือนิทรรศการศิลปะตกรอบ ส่งผลให้ผลงานของโมเนต์เป็นที่รู้จักของนักสะสมและเจ้าของแกลเลอรี ทั้งในประเทศและต่างประเทศที่เริ่มมีทัศนคติเปิดกว้างมากขึ้น

ชื่อเสียงของโมเนต์ก่อเกิดเป็นความเคลื่อนไหวของกลุ่มลัทธิ impressionism ความเก๋อยู่ตรงที่ชื่อนี้ถูกริเริ่มมาจากนักวิจารณ์ศิลปะที่ประชดเสียดสีรูป Impression, Sunrise (1872) ของโมเนต์ว่า ‘แหม มั่นมากนะหล่อนที่กล้าบังคับให้ผู้ชมรู้สึกประทับใจ ทั้งที่ลายของวอลเปเปอร์ติดผนังยังดูสมบูรณ์กว่าภาพวิวของเธอซะอีก!’

Impression, Sunrise (1872) ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ Musée Marmottan Monet ในกรุงปารีส | wikipedia.org

ยากที่จะปฏิเสธว่าผลงานของโมเนต์บางชิ้นมีกลิ่นอายของความเป็นญี่ปุ่นซ่อนอยู่ เพราะเจ้าตัวเองก็คุ้นเคยกับวัฒนธรรมอาทิตย์อุทัยอยู่ไม่มากก็น้อย อันจะสังเกตได้จากภาพพิมพ์ไม้ยูกิโยะที่โมเนต์ชื่นชอบ และการวาดรูปของภรรยาของตนในชุดกิโมโน

La Japonaise (Camille Monet in Japanese Costume), 1876 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ Museum of Fine Arts, Boston | mfa.org

หลังจากเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ในชีวิตอีกนับไม่ถ้วน โมเนต์ใช้ชีวิตบั้นปลายของตัวเองในบ้านที่สงบและร่มรื่น มีต้นไม้ ดอกไม้ บ่อน้ำ และสะพาน เขาวาดภาพดอกบัวในสระออกมาร่วม 250 ภาพ และมีอยู่ 3 ภาพด้วยกันที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์โอยามาซากิแห่งนี้

East – Tadao Ando

เด็กชายแฝดพี่ชาวโอซาก้า ถูกยกให้คุณอาม่าผู้อาศัยอยู่ในย่านช่างฝีมือเป็นคนเลี้ยงดู ตั้งแต่เด็ก อันโดะคลุกคลีและเรียนรู้ทักษะจากช่างไม้ใกล้บ้านและมักประดิษฐ์สิ่งต่างๆ อยู่เสมอ อันโดะในวัยหนุ่มตัดสินใจยึดอาชีพนักมวย ซึ่งพาเขาไปเปิดโลกกว้างตามหัวเมือง ทำให้ได้เห็นสิ่งก่อสร้างน่าตื่นตาตื่นใจ ตั้งแต่โรงแรมในโตเกียวไปจนถึงวัดวาอาารมในกรุงเทพฯ อันโดะจึงเริ่มเก็บเงินซื้อหนังสือสถาปัตยกรรมมาศึกษาด้วยตัวเอง พร้อมกับเรียนวาดรูปและตกแต่งภายในภาคค่ำ ก่อนจะตัดสินใจเปิดบริษัทร่วมกับภรรยาที่โอซาก้าบ้านเกิด แทนที่จะเป็นเมืองหลวงแห่งธุรกิจและศิลปะอย่างโตเกียวแบบโนแคร์โนสน

ไม่กี่ปีต่อมาผลงานของนายอันโดะก็เริ่มเป็นที่รู้จัก ด้วยสไตล์การใช้คอนกรีต (ดิน) น้ำ ลม แสง (ไฟ) และที่สำคัญคือที่ว่าง ธาตุที่ห้าของปรัชญาญี่ปุ่น ซึ่งนอกจากหมายถึงความไม่มี ยังรวมถึงความหมายเชิงรูปธรรม เช่น ท้องฟ้า หรือความหมายเชิงนามธรรมอย่างความคิดความอ่าน จิตวิญญาณ หรือพลังงาน ผลงานของเขาจึงมีความเรียบง่ายอันเป็นเอกลักษณ์

อันโดะออกแบบสถาปัตยกรรมทั้งในและต่างประเทศมาจนถึงปัจจุบันและได้รับรางวัลด้านการออกแบบและสถาปัตยกรรมเรื่อยมา รวมถึงรางวัลพริตซ์เกอร์ (Pritzker Prize-หนึ่งในรางวัลสูงสุดในสายอาชีพสถาปัตยกรรม) ใน พ.ศ. 2538 ปีเดียวกับที่อันโดะออกแบบพิพิธภัณฑ์โอยามาซากิแห่งนี้

Church of the Light, 1987-1989 หนึ่งในผลงานสร้างชื่อของอันโดะ | tadao-ando.com

East Meets West

ส่วนต่อเดิมปีกใต้อย่าง Underground Jewelry Box อันเป็นที่จัดแสดงผลงานของโมเนต์ ถูกออกแบบโดยอันโดะให้ให้มีลักษณะกึ่งฝังอยู่ใต้ดิน ซ่อนบางส่วนของอาคารไว้ในเนินเขา แอบอิงใต้แมกไม้ เพื่อคงไว้ซึ่งความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับธรรมชาติและภูมิทัศน์แวดล้อม สอดรับกับแนวคิดทางสถาปัตยกรรมแบบภูมิภาคนิยมเชิงวิพากษ์ (Critical Regionalism) ที่คำนึงถึงการใช้ภูมิศาสตร์หรือวัฒนธรรมที่มีอยู่เฉพาะที่มาผสมผสาน แต่ยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์และความทันสมัย

เดินต่อจากบ้านเก่าออกมาตามระเบียงทางเดิน เราจะค่อยๆ ก้าวลงบันไดที่ขนาบข้างด้วยกำแพงกระจก ทำให้รู้สึกเชื่อมต่อไปกับวิวด้านนอก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำแพงคอนกรีต แสงแดดถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวจากหลอดไฟ บันไดขั้นสุดท้ายผายมือส่งต่อเราไปยังแกลเลอรีใต้ดินที่มีผังห้องเป็นทรงรีคล้ายใบบัว รับกับภาพวาด Water Lilies ซึ่งโดดเด่นด้วยการใช้สีสร้างการสะท้อนภาพท้องฟ้าลงในน้ำ และการเปลี่ยนแปลงของแสงในแต่ละช่วงเวลา

Water Lilies, 1907 | asahibeer-oyamazaki.com

Water Lilies, 1914-1917 | asahibeer-oyamazaki.com

Water Lilies, 1914-1917 | asahibeer-oyamazaki.com

แม้จะห่างไกลกันคนละซีกโลก คนละยุคสมัย แต่เมื่อผลงานของโมเนต์และอันโดะถูกจัดวางอยู่เคียงกัน ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นประสบการณ์การชื่นชมศิลปะแสนวิจิตรภายใต้กลิ่นอายร่วมของยุคเก่าและยุคใหม่ การเคารพซึ่งกันและกันของธรรมชาติและสิ่งก่อสร้าง

“เมื่อมองสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่น คุณต้องมองไปถึงประเพณีและความสัมพันธ์กับธรรมชาติด้วย แล้วจะพบว่า คุณสามารถอาศัยอยู่อย่างกลมกลืนและใกล้ชิดกับธรรมชาติได้จริงๆ”

อันโดะเคยกล่าว

“ความปรารถนาของผมคือการอยู่อย่างนี้เรื่อยไป ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบในมุมหนึ่งของธรรมชาติ”

โมเนต์ว่าไว้แบบนั้น

นอกจากจะชื่นชมผลงานสร้างสรรค์ระดับมาสเตอร์พีซของอันโดะและโมเนต์แล้ว ผมยังนับถือชายทั้งสองในแง่การต่อสู้เพื่อสิ่งที่ตนเองรัก ความเชื่อมั่นที่ไม่สั่นคลอน และความพยายามจนประสบความสำเร็จ (อย่างยิ่งใหญ่เสียด้วย) มันสะท้อนให้ผมเข้าใจมากขึ้น ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญในชีวิตคนเรา

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อาจไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวที่โดดเด่นสุด ภาพที่จัดแสดงก็อาจไม่ใช่สุดยอดของสุดยอดจากคลังผลงานของโมเนต์ แต่ผมว่าที่นี่น่าจะเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ผสมกลมกลืนกันได้อย่างลงตัวที่สุด มันสวย สงบ และน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ

หากคุณได้มาเที่ยวเส้นทางแถบคันไซ (โอซาก้า-เกียวโต) แล้วพอจะมีเวลาอยู่สักหน่อย คงจะรู้นะว่า ผมจะชวนคุณไปเจอใคร  

Asahi Beer Oyamazaki Villa Museum of Art

ที่อยู่ 5-3 Zenihara, Oyamazaki-cho, Otokuni-gun, Kyoto 618-0071 Japan

เวลาทำการ 10:00-17:00 น. ปิดวันจันทร์และช่วงวันหยุดปีใหม่

เดินประมาณ 10 นาทีจากสถานี  Yamazaki Station (JR Kyoto Line) หรือ Oyamazaki Station (Hankyu Kyoto Line)

มี shuttle bus รับส่งจากสถานี ตรวจสอบรอบได้จากเว็บไซต์

อ้างอิง

หนึ่งธิดา เมตตาพร. 2558. คลอด โมเนต์. กรุงเทพฯ: เป็นสาระ.

Jodidio, Phillip. 2012. Ando complete work (1975-2012). Köln: Taschen

asahibeer-oyamazaki.com

galinsky.com

notablebiographies.com

The post Oyamazaki Villa Museum of Art : พิพิธภัณฑ์ที่ผสมผสานงานของ Tadao Ando และ Claude Monet เข้าด้วยกันอย่างกลมกลืน appeared first on a day magazine.

ถึงช่วงนี้อากาศตอนเช้าจะดีจนน่าตกใจ แต่เชียงใหม่ตอนสายถึงบ่ายก็แดดเปรี้ยงชนิดที่ไม่เสียชื่อความเป็นประเทศไทย เราเดินทางฝ่าแดดจัดไปที่บ้านข้างวัด โครงการที่รวบรวมร้านค้าให้มาตั้งอยู่รวมกันในพื้นที่ที่ร่ำรวยไปด้วยต้นไม้ทำให้รู้สึกเย็นกายสบายตา เราหันไปพบกับบ้านหลังเล็กน่ารักที่มีต้นไม้แทงทะลุขึ้นมาจากหลังคา บ้านหลังนี้ทำหน้าที่เป็นสตูดิโอผลิตและหน้าร้านขายสมุดทำมือชื่อว่า Note a Book

โน๊ต–ศุภชัย กองประชุม เจ้าของร้านออกมาทักทายต้อนรับเรา พร้อมกับชวนไปซื้อกาแฟที่อยู่ลึกเข้าไปในโครงการ (โดยทิ้งร้านเปิดไว้แบบนี้!) โน๊ตพูดติดตลกว่า ถ้าโจรจะเข้ามาขโมยของในร้านต้องมีความเป็นศิลปินพอประมาณ บางครั้งกลับมาไม่มีของหายแต่กลับพบเงินวางไว้ที่เคาน์เตอร์ เพราะลูกค้าเข้ามาเลือกชมและซื้อของด้วยตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

Note a Book เนืองแน่นไปด้วยสมุดสวยๆ หลายขนาด หลากปก ตั้งแต่ปกหนัง ปกจากกระดาษรีไซเคิล ปกแข็งเรียบๆ หรือปกคอลลาจ แต่ละแบบก็มีวิธีการเข้าเล่มและเย็บที่แตกต่างกัน ทุกเล่มถูกผลิตขึ้นที่โต๊ะทำงาน/โต๊ะแคชเชียร์ตัวใหญ่ที่โน๊ตตั้งใจใช้เป็นตัวดึงดูดผู้คนไปในตัว

ทำไมทำมือ

ย้อนกลับไปในจุดตั้งต้นของร้านนี้ เราคงต้องเดินทางกลับเข้าไปในอดีตของโน๊ตช่วงระยะเวลา 7 ปีกับอาชีพนายธนาคาร

จุดเปลี่ยนในชีวิตเขาเกิดจากเหตุการณ์วันหนึ่งที่เริ่มคิดว่าคงจะไม่สามารถเกษียณในหน้าที่การงานนี้ได้แน่ๆ หลังจากนั้นโน๊ตจึงใช้เวลาอย่างค่อยเป็นค่อยไป หยิบเอางานอดิเรกคือการเย็บสมุดทำมือที่เริ่มทำด้วยเหตุผลการแก้อาการติดเกมของตัวเองมาพัฒนาและลองออกขายตามตลาด งานแฟร์ และอีเวนต์ เมื่อรายได้คงที่ ในขณะเดียวกัน ความสุขจากการพูดคุยและความชอบอกชอบใจจากลูกค้ากลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาจึงตัดสินใจออกจากงานประจำมาเปิดร้านสมุดทำมือแห่งนี้ตอนโครงการบ้านข้างวัดประกาศหาผู้ขายรายใหม่พอดิบพอดี

Craft and Friendship Book

“เมื่อทำมาได้ระยะหนึ่ง มันทำให้ผมมองความหมายของคำพูดทำนองว่า ช่วยพี่เขาซื้อหน่อย เปลี่ยนไป” โน๊ตบอกว่าเมื่อก่อนถ้าได้ยินประโยคนี้คงจะไม่ชอบใจ แต่ถ้ามองให้ทะลุ ถ้าจะขายสมุดเพื่อวัตถุประสงค์ของความเป็นสมุดเท่านั้นก็คงจะเจ๊งไปนานแล้ว การที่ลูกค้าตระหนักถึงที่มา ความพิถีพิถัน เห็นถึงความพิเศษและคุณค่าของมันเหนือไปกว่าสมุดจดทั่วไป คือสิ่งที่ทำให้ร้านเดินมาได้จนถึงทุกวันนี้

ยกตัวอย่างง่ายๆ ถึงความพิถีพิถันในเรื่องสมุดของเขา ปัญหาที่พบได้ทั่วไปเมื่อเลือกซื้อสมุดจดคือขนาดที่ยากจะถูกใจ ไซส์ใหญ่เทอะทะ พกพาไม่สะดวก พอลดขนาดลงมาให้กะทัดรัดขึ้นก็จะมีปัญหาที่หน้ากระดาษแคบเกินไป โน๊ตศึกษาจนได้ขนาดสมุดที่ลงตัวที่สุดนั่นคือขนาด 16 เซนติเมตร x 12.8 เซนติเมตร ตัวเลขนี้ถึงจะดูก้ำกึ่ง หารไม่ลงตัว แต่ถ้าได้ลองแล้วจะพบว่าจับถนัดมือ เขียนสะดวก และสามารถใส่ในกระเป๋าเล็กได้ จึงเป็นเหตุผลที่สมุดเอกลักษณ์ชิ้นนี้ถึงขายดีที่สุดในร้าน

สมุด 3 เล่มที่ภายในร้อยเรียงไปด้วยถ้อยคำที่ลูกค้าเขียน มีมากมายหลายภาษา บางคนวาดรูปให้ บางคนแนบเหรียญหรือชิ้นส่วนของบ้านเกิด “ผมเป็นคนชอบบริการและมีปฏิสัมพันธ์กับคน สมุดทำหน้าที่เป็นเหมือนสื่อกลางให้ได้รู้จักกัน เพราะฉะนั้นเวลามีลูกค้าอาชีพแอร์โฮสเตสแวะเอาขนมมาให้ระหว่างที่รอบิน หรือชาวญี่ปุ่นที่กลับมาซื้อกระดาษไส้ในของที่ร้านเพียงอย่างเดียว แม้แต่ลูกค้าที่ใช้เวลาหลายสิบนาทีวาดรูปลงในสมุดเฟรนด์ชิป ไม่ว่าใครก็รู้ว่าเมื่อมาเที่ยวต่างประเทศ เวลาสำคัญแค่ไหน และการที่เขาเลือกจะให้เวลานั้นกับผม เป็นอะไรที่น่าดีใจจริงๆ” โน๊ตเล่าเสร็จก็เริ่มเล่นกีตาร์โชว์ เขาบอกว่าเป็นเครื่องมือเรียกลูกค้าชั้นเยี่ยม ซึ่งบอกได้เลยว่าเห็นผลชะงัดทันตา

ข้อคิดท้ายเล่ม

ตลอดการสัมภาษณ์ เราสัมผัสได้ถึงวิญญาณนักเศษฐศาสตร์ (สายที่โน๊ตเรียนจบมา) สะท้อนออกมาผ่านกระบวนการคิด เช่น การเลือกที่จะไม่ขายส่ง เพราะส่วนต่างจากราคาส่งที่ต้องลดลงไม่คุ้มค่ากับทรัพยากรแรงกายและค่าจ้างพิเศษในการผลิต หรือการเลือกวิธีการเย็บแบบเรียบง่ายชดเชยให้กับปกคอลลาจที่ต้องใช้เวลาในการทำนาน เพื่อให้ราคาสุทธิออกมาในระดับที่ไม่สูงจนเกินไป

เรื่องของโน๊ตบอกเราว่า ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เสียเปล่า ทักษะหรือประสบการณ์ที่ติดตัวมา ที่ถึงแม้จะไม่ใช่ตัวเรา ก็สามารถนำมาประยุกต์ใช้กับอาชีพในฝันได้ ส่วนการจะทำความฝันให้เป็นความจริงนั้น ไม่ได้อาศัยเพียงความอยากและความกล้า ควรจะมีการวางแผน ทดลอง และหมั่นถามตัวเองให้แน่ใจว่านี่เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบหรือไม่ หรือถ้าพบกับความเบื่อ (ซึ่งการันตีว่าต้องเจอแน่ๆ) จะทำอย่างไร

“เมื่อคุณอ่าน คุณกำลังอ่านหัวใจของนักเขียน แต่เมื่อคุณเขียน คุณกำลังอ่านหัวใจของตัวเอง”

โน๊ตเจาะจงฝากถ้อยคำโปรดที่ติดอยู่บนผนังร้านนี้ลงมาในเรื่องด้วย เวลาเดินดูสมุด ทั้งที่รู้ว่าไม่มีตัวหนังสืออยู่ข้างใน คนเราก็ยังชอบเปิดดูอยู่ แม้จะไม่ได้มีรอยขีดเขียน แต่ก็มีความทรงจำ การเขียนเปรียบเสมือนกับการเปิดส่วนหนึ่งของชีวิตให้ผู้อ่านได้รับรู้ ถ้าคุณแวะมาเที่ยวเชียงใหม่และพบกับอากาศไร้ความปรานียามบ่าย ลองแวะมาหลบร้อนที่โครงการบ้านข้างวัด สมุดในร้าน ‘Note a Book’ กำลังรอให้คุณเปิดดู

และไม่แน่ คุณอาจจะอยากลองเล่าเรื่องอะไรลงไปก็ได้นะ

Note a Book Studio

โครงการบ้านข้างวัด 123/1 หมู่ 5 ถนน บ้านร่ำเปิง
ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 50200
โทร. 087 – 579 – 9816

Facebook: Note a Book สมุดทำมือ
IG: note_a_book

noteabook.com

Note a Book Workshop

เวิร์กช็อปเย็บสมุดทำมือ ราคา 850 บาท สามารถเลือกลายเย็บได้ตามต้องการ ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง และได้สมุดกลับบ้าน 1 เล่ม

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.bannkangwat.com/note-a-book-workshop

ช่างภาพ อนิรุทร์ เอื้อวิทยา

The post Note a Book : ร้านสมุดทำมือที่เย็บความฝันเข้ากับความจริงได้อย่างสวยงาม appeared first on a day magazine.

ทุกอย่างในร้านนิ่ง มีเสียงเพลง Yellow Submarine ที่เปิดคลออยู่อึดใจใหญ่ ก่อนทุกคนจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ผมกำลังนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟในวันที่มืดครึ้ม ขัดกับบรรยากาศภายในที่ดูจะอุ่น สงบ ชวนอมยิ้ม

แจ๊ค–ถิรวัฒน์ สถิรวัฒนา  มานั่งคุยกับเราในจังหวะช้าๆ ใช้เวลาคิดก่อนจะตอบอย่างพิถีพิถัน สอดคล้องกับคาแร็กเตอร์ของร้าน A DAY IN CHIANG MAI COFFEE BREW ได้เป็นอย่างดี

เริ่มจากความชอบในการกินกาแฟตามสถานที่ต่างๆ จนวันหนึ่ง คุณแจ๊คได้มีโอกาสชิมกาแฟของฝากจากเพื่อนชาวเกาหลีแล้วเกิดประทับใจ เขาจึงเริ่มศึกษาลงลึกและอยากจะแชร์กาแฟที่ตัวเองถูกใจให้กับผู้อื่น เริ่มจากเพื่อน คนรู้จัก มานั่งชิมกาแฟกัน จนพัฒนามาเป็นร้านในทุกวันนี้

สำหรับชื่อร้าน A DAY IN CHIANG MAI COFFEE BREW แจ็คอยากให้ร้านสะท้อนถึงความเย็น ความเรียบง่าย เหมือน ‘วันหนึ่งในเชียงใหม่’ เริ่มต้นจากกาแฟหนึ่งแก้ว ตัวเราหนึ่งคน ได้มาผ่อนคลาย อยู่กับตัวเอง และคิดว่า “เอ้อ วันนี้จะไปทำอะไรต่อดี”

ตามที่มาของคนจุดประกาย สไตล์ และโทนของเมนูที่นี่ก็จะออกมาในแนวเกาหลี กาแฟจะไม่เปรี้ยวโดด ไม่เข้มขม แต่ถูกปาก เข้าถึงได้ง่าย “กาแฟเราจะมีบุคลิกความเป็นเอเชียอยู่ คือดูกลมๆ ไม่โดดเด่น แต่ที่จริงแล้วมีความซับซ้อนละเอียดของรสชาติ เหมือนร้านที่ดูไม่มีอะไร เข้ามาทำไมวะ แต่ถ่ายรูปออกมาแล้วสวย (ยิ้ม) ”

กาแฟที่ร้านใช้เป็นเมล็ดของเชียงใหม่ล้วน ส่วน house blend ที่จะเปลี่ยนทุกสามเดือนเป็นส่วนผสมของเมล็ดเชียงใหม่ คอสตาริกา และอีกหนึ่งตัวแปร ที่ซัพพลายเออร์จะผสมมาให้ โดยส่วนมากคุณแจ๊คจะขอให้มีรสแฝงของ citrus (ผลไม้รสเปรี้ยว) และ nutty (ถั่ว) รวมอยู่ด้วย นอกจากนี้ทางร้านยังมีเมนูหลากหลาย สั่งแบบไหนเราก็ทำให้ (เอสฯ เย็นก็ด้วย!)

“กาแฟดีก็คือดี แต่ถ้าทำในแบบที่ลูกค้าชอบ มานั่งชิมด้วยกัน มันก็น่าจะดีกว่า ด้วยความที่เราเปิดร้านในย่านพักอาศัย คือได้ความเป็นโลคอลแท้จริง อีกอย่างคือเขาตั้งใจ เปิดใจ มากินกับเรา เราจะได้แนะนำอะไรให้เขา เป็นการแลกเปลี่ยนตอบแทน”

คุณแจ๊คทิ้งท้ายเรียบๆ ก่อนจะขอตัวกลับเข้าหลังบาร์ไปทำกาแฟให้กับลูกค้าที่ทยอยเข้าร้านมาอย่างไม่เกรงใจฝนที่ตกหนัก เราสังเกตได้ว่าสีหน้าของทุกคนในร้านดูผ่อนคลายและมีความสุข คล้ายกับการแวะมาบ้านเพื่อนเพื่อชิมกาแฟที่เจ้าบ้านชื่นชอบและอยากแนะนำบอกต่อ แบบเดียวกับกาแฟเกาหลีห่อนั้นเมื่อสามปีก่อน ที่เป็นจุดเริ่มต้นของร้านกาแฟในถนนระแกงแห่งนี้

เมนูที่สั่งไปในวันนั้น

ICED AMERICANO

อเมริกาโนเย็นจากมเล็ดกาแฟ blend ของร้าน กาแฟมีกลิ่นหอมสไตล์กาแฟภาคเหนือ ผสมผสานเข้ากับความเปรี้ยวนิดๆ ของเมล็ดคอสตาริกาบราซิล ดื่มแล้วเรียกความสดชื่นให้กับตัวเราได้ดีมาก

HONEYMOON DAY

เอสเปรสโซในโซดา เพิ่มความเปรี้ยวหวานด้วยน้ำผึ้ง ส้ม และผงส้มยูจาจากเกาหลี เพียงแค่สัมผัสรสชาติทำเอาเราเห็นภาพคู่รักที่นั่งชิมสิ่งนี้ด้วยกัน เหมาะสำหรับคนที่ชอบให้กาแฟมีรสชาติหอมหวานทานง่าย

DRIP COFFEE

กาแฟดริปจากเมล็ดคั่วบดสูตรพิเศษของร้าน กาแฟร้อนที่มีอุณหภูมิอุ่นกรุ่น รสชาติกลมๆ ไม่เข้มขม เรียกว่าทำเอาเราจิบได้อย่างไม่เบื่อเลย

AUTUMN DAY

น้ำส้มยูจาและน้ำมะนาวในโซดาดัดแปลงมาจากเครื่องดื่มที่คนเกาหลีนิยมในช่วงฤดูใบไม้ร่วง เมนูซิกเนเจอร์ที่อุดมไปด้วยวิตามินซี รับรองว่าเหมาะกับการทานตั้งแต่ฤดูร้อนยันฤดูหนาวแน่นอน

A DAY IN CHIANGMAI COFFEE BREW

Address : 107 ถนนระแกง ตำบล ช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ เชียงใหม่ 50100

เข้าซอยมาร้านจะอยู่ตรงข้ามโรงงานยาคูลท์พอดิบพอดี

hours : 10:00-17:00 (last order 16:30) หยุดวันอาทิตย์

สำหรับสายของหวานมีร้านเค้กของพี่สาวคุณแจ๊ค ชื่อว่า Live.aday อยู่ข้างๆ ด้วย (เปิด-ปิดเวลาเดียวกัน)

The post A DAY IN CHIANGMAI COFFEE BREW : ร้านกาแฟถ่อมตนที่อยากให้คนชิมมีวันใหม่ที่ดีในทุกๆ วัน appeared first on a day magazine.

นอกจากสินค้าหน้าตาดี ราคาน่ารัก อิเกียยังขายแนวคิด ทัศนคติการทำการตลาด และการบริการลูกค้าที่เป็นเอกลักษณ์จนครองใจคนทั่วโลก สำหรับใครที่ยังไม่อินหรือยังไม่รู้จักอิเกีย เราจะพาไปดูความคิดและแคมเปญสนุกๆ ที่ทำให้แบรนด์นี้ประสบความสำเร็จไปทั่วโลก และหวังว่าคุณจะรักอิเกียขึ้นกว่าเดิม

จากเด็กชายขายไม้ขีดไฟสู่นักธุรกิจพันล้าน

ในฟาร์มเล็กๆ ทางตอนใต้ของสวีเดน พ่อค้าตัวน้อยวัย 6 ขวบ นามว่าอิงวาร์ แคมปรัด กำลังปั่นจักรยานขายไม้ขีดไฟตามละแวกบ้านอย่างขะมักเขม้นจนวิญญาณเด็กสาวจากนิทานสาวน้อย (ขาย) ไม้ขีดไฟจะต้องอิจฉาตาร้อน เพราะเขาขายได้ แถมยังสร้างกำไรงามอีกต่างหาก

ที่เป็นอย่างนี้เพราะอิงวาร์พบช่องทางการตลาดที่ว่า ถ้าเขาซื้อไม้ขีดไฟจำนวนมากจากเมืองหลวงอย่างสตอล์กโฮล์มมาในราคาถูกแสนถูก เขาจะสามารถนำมาขายปลีกให้แต่ละครัวเรือนในราคาที่ได้กำไร แต่ลูกค้าเต็มใจเพราะถึงยังไงก็ถูกกว่าตัวเองไปซื้อตามตลาดใกล้ๆ อยู่ดี เขาเรียนรู้เทคนิคนี้ก่อนที่จะพัฒนาไปขายปลา เครื่องเขียน เลยเถิดไปถึงของตกแต่งวันคริสมาสต์

ในวันเกิดครบ 17 ปี อิงวาร์ใช้เงินก้อนหนึ่งจากพ่อที่ได้เป็นของขวัญ เป็นทุนสร้างบริษัทขายของทางจดหมายสไตล์ส่งถึงบ้าน ก่อนจะเริ่มขยับมาขายเฟอร์นิเจอร์อย่างจริงจังใน 5 ปีถัดมา ถึงวันนี้ หนุ่มน้อยหัวการค้าคนนั้นก็กลายเป็นเศรษฐีพันล้านเจ้าของบริษัทอิเกียที่กระจายอยู่กว่า 412 สาขา ใน 49 ประเทศทั่วโลก

ความสนุกในรายละเอียดของอิเกียที่เห็นได้ทั่วโลก

คู่มือการประกอบสินค้าที่เป็นภาพล้วน

พออิเกียเริ่มขยายสาขาไปต่างประเทศที่ใช้ภาษาหลากหลาย การแปลคู่มือประกอบสินค้าเป็นภาษาต่างๆ เริ่มยุ่งยากและแพงมากขึ้น อิเกียเลยตัดปัญหาด้วยการทำคู่มือที่ใช้ภาพทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องแปล ที่นี้ทุกคนก็แฮปปี้

ดินสอ

ทุกคนคงจะคุ้นเคยดีกับดินสอจิ๋วหุ้มด้วยไม้สีอ่อนพร้อมประทับโลโก้อิเกียทางร้านมีไว้ให้ใช้จดรหัสสินค้า ถึงจะมีจุดบอกให้คืนดินสออย่างชัดเจน การแอบเม้มเอาดินสอออกจากร้านไปก็ไม่ถูกจัดเป็นข้อห้ามที่เคร่งครัด เพราะอิเกียเลือกที่จะมองว่ามันก็เป็นประโยชน์ทางการโฆษณาแบรนด์ได้

มีศิลปินเคยสร้างงานศิลปะจากดินสออิเกีย (ซึ่งก็น่าจะขโมยมา) ลามไปกันใหญ่ถึงขนาดถูกเอาไปใช้ในการมาร์กกระดูกของศัลยแพทย์ เพราะขนาดเหมาะมือและส่งไปอบฆ่าเชื้อได้!

แม้จำนวนดินสอที่พลัดพรากออกจากร้านจะมีมากกว่าล้านแท่งต่อปี ทางร้านก็ยังยินดีจะมีดินสอไว้บริการตามเดิมเพราะจุดประสงค์ในการช่วยลูกค้าจดและจำออเดอร์ ใจดีกว่านี้จะมีอีกมั้ยเนี่ย

แคตตาล็อกอิเกีย

ผลิตครั้งแรกในปี 1951 หนังสือรวบรวมสินค้าเล่มหนาสี่สีสวยงามเช่นนี้ถูกจัดให้เป็นเครื่องมือการตลาดหลักของแบรนด์ (ทุ่มให้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์ของงบการตลาดทั้งหมด) ซึ่งมันถูกพิมพ์ออกมาต่อปีมากว่าคัมภีร์ไบเบิ้ล หนังสือที่เขาว่ากันว่าเป็น non-fiction ที่ขายดีที่สุดในโลกถึง 3 เท่า!

อย่างแคมเปญ “Bookbook” แนะนำแคตตาล็อกปี 2015 อิเกียก็ทำออกมาล้อเลียนไอแพดของ Apple ได้น่ารักน่าหยิก เช่นการบอกว่าแคตตาล็อกของเขาเนี่ย ไม่มีวันแบตหมดและไม่ต้องรอดาวน์โหลด แถมยังคมชัดทุกหน้าด้วย (ซึ่งบอกด้วยจังหวะเดียวกับ Apple ที่ชอบเอา Developer หรือ CEO มาพูดกับกล้อง เปิด backing track ล้ำๆ มีคำทำนอง future, extraordinary, for everyone) ถือเป็นแคมเปญโฆษณาที่กวนได้โดยไม่มีใครโกรธ

ทำไมอิเกียถึงเจ๋งและประสบความสำเร็จไปทั่วโลก

1.สินค้าถูกและดี

เป็นเรื่องพื้นฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของการทำธุรกิจ คือการทำให้รายรับมากกว่ารายจ่าย ของถูกและดีไม่มีในโลก แต่อิเกียมองเห็นทางเลือกที่มากกว่านั้น ตั้งแต่เลือกทำเลที่ตั้งในพื้นที่นอกเมืองเพื่อลดต้นทุนจากส่วนต่างค่าที่ดิน เลือกผลิตสินค้าให้บรรจุในแพ็กเกจกะทัดรัดประหยัดพื้นที่เพื่อลดต้นทุนของขนาดโกดังและต้นทุนค่าขนส่ง และเชิญชวนให้ลูกค้าประกอบสินค้าส่วนใหญ่ด้วยฝีมือของตัวเองเพื่อลดต้นทุนค่าจ้างประกอบไปอีกต่อ

ด้วยเหตุนี้อิเกียจึงสามารถคงคุณภาพสินค้าให้มีราคาถูกโดยไม่จำเป็นต้องตัดทอนคุณภาพของมัน ยิ้มออกกันทั้งลูกค้าและบริษัท

2.รู้จักปรับตัวให้สอดรับกับวัฒนธรรมและเลือกส่งสารที่ซื้อใจ ตรงยุคสมัย

โรงอาหารที่อยู่คู่กับร้านแต่ละสาขาถือเป็นสิ่งที่โดดเด่นและดึงดูดไม่แพ้กัน แต่ละสาขาจะมีเมนูง่ายๆ พบได้ที่บ้านเกิดของแบรนด์ อย่างมีตบอลสุดคลาสสิกทำจากเนื้อหมูและวัวบดคลุกเคล้ากับไข่ หัวหอม นม ครีม ปั้นเป็นก้อนแล้วอบเนยเสิร์ฟพร้อมกับมันบดราดซอสเกรวี่ และแยมลินกอนเบอร์รี่ เป็นเมนูยืนพื้นแสดงเอกลักษณ์ของอิเกียและประเทศสวีเดนไปในตัว

เมนูอื่นๆ จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปตามปัจจัยต่างๆ ทั้งประเทศที่ตั้งเองก็ด้วย อย่างเช่น ฮอตดอกในสหรัฐฯ ไก่ชาวาร์ในกลุ่มประเทศตะวันออกกลาง และแน่นอน กะเพราหมูไข่ดาวในไทยเราเอง หรือสาขาในประเทศอิสราเอลก็ตั้งโรงอาหารเฉพาะสำหรับขายอาหารโคเชอร์ (Kosher) สำหรับชาวยิวที่เคร่งครัด

อีกหนึ่งแคมเปญที่ถูกพูดถึงกันมาก คือที่สาขาไต้หวันมีการทำโซนหม้อไฟมาบริการลูกค้า โดยวิธีการเร่งไฟของหม้อสุกี้จะแปรผันตรงกับจำนวนมือถือที่ผู้ร่วมโต๊ะยอมสละมาวางไว้ใต้หม้อ บังคับให้ทุกคนต้องผละจากหน้าจอมือถือที่คนสมัยนี้ติดงอมแงม มาพูดคุยกันจริงๆ และได้ตระหนักถึงเสน่ห์ของการกินข้าวร่วมโต๊ะกันอีกครั้ง

ทั้ง 2 ตัวอย่างแสดงความใส่ใจและความพร้อมของอิเกียที่จะปรับเปลี่ยนไปตามเวลาและบริบทเพื้อซื้อใจลูกค้า โดยที่ยังไม่ทิ้งตัวตนของแบรนด์ด้วย

3.เน้นการทำธุรกิจแบบวิน-วิน เอื้อประโยชน์ให้ลูกค้าและสังคมไปพร้อมๆ กัน

เพื่อความสบายใจในการช้อปปิ้ง อิเกียหลายสาขามีบริการสนามเด็กเล่นที่มีชื่อว่า สมอลแลนด์ (Småland) ตั้งจากชื่อเมืองเกิด (และตาย) ของอิงวาร์ผู้ก่อตั้ง แถมพ้องกับความหมายภาษาอังกฤษที่แปลว่าพื้นที่เล็กๆ อย่างเหมาะเจาะ โดยมีพนักงานคอยดูแลและเพจเจอร์ตาม (ฮิปสเตอร์ป่ะล่ะ) หากเกิดเหตุฉุกเฉินกับบุตรหลานของท่าน

อีกหนึ่งโครงการที่ผู้เขียนชอบมากที่สุดคือการเชิญชวญเด็กอายุ 4 – 9 ขวบทั่วโลกมาแข่งกันออกแบบ ‘ตุ๊กตาในฝัน’ ซึ่งทุกๆ ปี จะคัดผู้ชนะ 10 รางวัลและทำตุ๊กตาเหล่านั้นขึ้นมาเป็นสินค้าจริงๆ (ภายใต้ชื่อ SAGOSKATT ซึ่งแปลว่าสมบัติในจินตนาการ) โดยอิเกียจะบริจาคเงิน 1 ยูโรต่อตุ๊กตาทุกตัวที่ขายได้ให้กับยูนิเซฟและองค์กรคุ้มครองสิทธิเด็ก ส่งเสริมเรื่องการศึกษา ซึ่งปัจจุบันได้ช่วยเด็กไปแล้ว 46 ประเทศ อย่างในรูปด้านล่างก็เป็นตุ๊กตาที่เด็กไทยเป็นคนออกแบบด้วย

ส่วนสาขาที่แคนาดาเองก็ไม่แพ้กัน มีแคมเปญ IKEA Moving Day แจกกล่องลังเพื่อใช้ใส่ของย้ายบ้านตามจุดต่างๆ ของเมือง นอกจากโลโก้แล้วนั้น ข้างกล่องยังสกรีนด้วยเคล็ดลับการย้ายบ้าน เชกลิสต์ โฆษณาเชิญชวนมากินอาหารที่อิเกีย (เผื่อจะยังแต่งห้องครัวไม่เสร็จ) และข้อความที่ว่า “กลับมาเอาไปอีกนะ” ความใจดีของอิเกียถูกตอบแทนจากลูกค้าด้วยยอดขายที่เพิ่มขึ้นจากปีก่อน 24.5 เปอร์เซ็นต์ เห็นมั้ยว่าวิน-วิน ขนาดไหน

“บ้าน คือสถานที่ที่สำคัญที่สุดในโลก” เคยเป็นก๊อบปี้โฆษณาเด็ดของอิเกียที่โด่งดังคว้ารางวัลมากมาย การให้ความสำคัญกับ “บ้าน” คือความภูมิใจในความดั้งเดิม แต่การให้ความสำคัญกับลูกค้าก็สำคัญไม่แพ้กัน

“What is good for our customers is also, in the long run, good for us.”

ผมหวังว่าคำพูดประโยคนี้ของอิงวาร์จะเป็นพลังเล็กๆ ที่รักษาและผลักดันให้เกิดค่านิยมในสังคมที่ไม่จำเป็นต้องเอาเปรียบเพื่อก้าวไปข้างหน้า ความสัมพันธ์แบบภาวะพึ่งพาระหว่าง 2 ขั้วของการค้านั้นก็ทำให้คุณประสบความสำเร็จในธุรกิจและชีวิตได้อย่างไม่ยากเกินจริง

ขอบคุณสำหรับคำสอนและแรงบันดาลใจ หลับให้สบายนะครับ คุณอิงวาร์ แคมปรัด

FUN FACTS
ของ IKEA ที่หลายคนอาจยังไม่รู้

ชื่อ
ชื่ออิเกีย (IKEA) คือคำย่อจากอักษรตัวแรกของชื่อ Ingvar Kamprad ส่วน E กับ A มาจากเอลทราด (Elmtaryd) ชื่อฟาร์มของครอบครัวอิงวาสมัยเด็กที่ติดกับหมู่บ้านข้างๆ ที่ชื่อว่า Agunnaryd

เสียง
เคยสงสัยมั้ยว่าสรุปแล้วคำว่า IKEA มันออกเสียงว่า ‘อิเกีย’ หรือ ‘ไอเกีย’ กันแน่ เพราะเวลาฟังฝรั่งออกเสียงในสื่อต่างๆ ก็ออกเป็น ‘ไอเกีย’ กัน ซึ่งจริงๆ แล้วต้องตั้งคำถามใหม่ว่า เราจะยึดการออกเสียงของใครเป็นหลัก ถ้าอยากจะดั้งเดิมก็ต้อง อิเกีย นี่แหละ ถูกแล้ว (เอาเป๊ะๆ คือ อิ-เคีย-ยะ ควบสองพยางค์หลังเร็วๆ) ส่วนถ้าจะออกตามคนที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักก็จะออกว่า ไอ-เคีย อย่างไรก็ตาม ทางบริษัทได้ออกมาแจ้งแล้วว่าสามารถออกเสียงได้ทั้ง 2 แบบ ไอเกียก็ได้ อิเกียก็ดี เอาที่สบายใจนะ

เรียง
ทุกสาขาของอิเกียถูกออกแบบมาให้เป็นทางเดินวันเวย์ ไล่ตั้งแต่โชวร์รูมแสดงตัวอย่างการจัดห้องต่างๆ ที่มีให้เลือกชมอย่างหลากหลาย แบ่งตามสไตล์และขนาดของพื้นที่ จะซื้อชิ้นไหนก็โน้ตเอาไว้ ต่อมา ลูกค้าจะเข้ามาในส่วนที่เรียกว่า มาร์เก็ตฮอลล์ เป็นโกดังของสินค้าขนาดเล็กให้เลือกสรรสินค้าโยนลงรถเข็น ก่อนที่จะมาถึงบริเวณสุดท้ายคือโกดังเฟอร์นิเจอร์แบบบริการตนเอง เพื่อเลือกเลือกเอาสินค้าขนาดใหญ่ตามที่โน้ตไว้ในเลนและลำดับที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบก่อนจะนำไปจ่ายเงิน นอกจากจะไม่ต้องจ้างพนักงานเยอะแล้ว ลูกค้าก็ได้ความพึงพอใจจากการลงมือทำเองอีกด้วย อิเกียบอกว่าจุดประสงค์ที่ให้ลูกค้าโฟลว์ไปตาม ‘the long natural way’ เพราะต้องการสนับสนุนให้ลูกค้ามองผลิตภัณฑ์ของเขาในภาพรวม

นาม
ด้วยที่นายอิงวาร์เป็นโรค Dyslexia (ภาวะผิดปกติของสมองที่สัมพันธ์กับการอ่าน เขียน และการสะกดคำ) ทำให้เขามีปัญหากับการจำประเภทสินค้าในรูปแบบโค้ดต่างๆ ที่คนทั่วไปจำกันไม่ค่อยได้อยู่แล้วมากขึ้นไปอีก การแก้ปัญหาที่กลายเป็นความน่ารักและเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของอิเกียก็คือ การตั้งชื่อสินค้าเป็นคำคำเดียว (มีน้อยมากที่จะเป็น 2 คำ) และยังแบ่งประเภทของชื่อตามหมวดหมู่ช่วยให้จำง่ายขึ้น เช่น ชื่ออาชีพเป็นสินค้าประเภทชั้นวางหนังสือ ชื่อของแม่น้ำ อ่าว และทะเลสาบในสแกนดิเนเวีย สำหรับอุปกรณ์ในห้องน้ำ และชื่อผู้หญิงสำหรับผ้าม่าน

ไม่เพียงเท่านั้น บริษัทยังสรรหาชื่อมาให้ความหมายสอดคล้องกับสินค้าด้วย อย่างเช่น ชุดมีดที่ใช้ชื่อว่า SKARP แปลว่า หลักแหลม และชุดของเล่นเด็กที่ใช้ชื่องว่า DUKTIG แปลว่าประพฤติดี

The post WHY IKEA’s IDEAS ARE SO GREAT appeared first on a day magazine.

ในบรรดาสถานที่ท่องเที่ยวเอกลักษณ์ของเมืองไทย เชียงคานคงจะเป็นเมืองที่หลายคนคุ้นเคย เป็นเพราะมันเคยบูมมากในหลายปีก่อน (ในความเห็นของผม) ทำให้คนทั่วไปรู้จักและจินตนาการตามได้ไม่ยาก

ย้อนกลับไปสมัยมัธยม ผมอ่านนิตยสารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาฯ คอลัมน์แบ่งประเภทสาว ‘ถาปัตย์ จะมีประเภทหนึ่งที่เป็นสาวเซอร์สุดมินิมอล ผู้สวมชุดดำจรดเท้า ซาบซึ้งในงานของคุณทะดะโอะ อันโด หลงใหลเอสเพรสโซชั้นดี และเที่ยวเชียงคานทุกสุดสัปดาห์ ผมอ่านแล้วก็รู้สึกตลกดี นึกภาพเมืองเชียงคานเป็นสีไม้ๆ ประดับไปด้วยไฟส้มสลัว อากาศเย็นและเงียบสงบ

ผมได้กลับไปเยี่ยมเชียงคานอีกครั้งเมื่อมาทำงานที่จังหวัดเลย หลังจากที่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนเมื่อ 4 – 5 ปีก่อน ว่าแล้วก็นึกคำพูดของเพื่อน ญาติ และคนในเว็บบอร์ดที่บอกว่าเชียงคานไม่สวยเหมือนแต่เก่าด้วยเหตุผลร้อยแปด เช่น คนเยอะไป หรือความสงบและอารมณ์ดั้งเดิมที่ลดลง

ผมทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แน่นอนว่าเชียงคานเปลี่ยนไป แต่ทุกสิ่งบนโลกนี้ก็ด้วย ถึงบางองค์ประกอบจะแตกต่างออกไป แต่ถนนชายโขงก็เป็นถนนเส้นเดิม บ้านไม้อายุร้อยกว่าปีและประตูบานเฟี้ยมก็ยังอยู่ ผมว่าคงเป็นการเอาแต่ใจไปหน่อยที่จะยึดติดกับความชั่วคราวของสิ่งเหล่านี้ ถ้าอยากจะอนุรักษ์จริง คงจะต้องคืนเชียงคานไปให้ลาวและเปลี่ยนกลับเป็นชื่อเมืองปากเหืองไปให้รู้แล้วรู้รอด (ฮา)

“ทุกสิ่งทุกอย่างมีความสวยงามของมันอยู่ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเห็นมัน” สาว ‘ถาปัตย์ในจินตนาการคนนั้นดูมีทรงจะชื่นชมปรัชญาท่อนนี้ของขงจื๊อ ว่ามั้ยครับ

ถึงเวลาจะเปลี่ยนไป แต่ถ้าดูให้ดีแล้ว เชียงคานก็ยังสวยงาม

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post CHIANG KHAN appeared first on a day magazine.

ในวันอากาศร้อนและผู้คนพลุกพล่านที่สยามสแควร์ เราขึ้นบันไดเล็กๆ ของตึกแถวหนึ่งในซอย 2 เจอกับป้ายไฟนีออนสีสดของร้าน Grassroom Bangkok ที่ บอย-กฤษพล ผลาผล และ ต๊ะ-ปรัช เกียรติพงษ์สาร เจ้าของร้านกำลังรอต้อนรับเราด้วยบรรยากาศของร้านอาหารสุดน่านั่งและเมนูอาหารน่าสนใจ

ทั้งบอยและต๊ะเป็นคนชอบเดินทางท่องเที่ยว พอๆ กับชอบตามกินตามชิมอาหารเป็นทุนเดิม ด้วยความที่เคยทำร้านอาหารมาก่อน ประกอบกับความผูกพันกับบริเวณสยามสแควร์ตั้งแต่วัยรุ่น เมื่อโอกาสเหมาะ ทั้งสองจึงคิดอยากจะสร้างสถานที่พักผ่อนหย่อนใจจากความวุ่นวาย ให้ผู้คนได้หลบมาใช้เวลาในบรรยากาศร่มรื่นใจที่ปกคลุมไปด้วยพันธุ์ไม้เขียวชอุ่ม และได้ลองชิมอาหารที่ทางร้านตั้งใจ “เอาประสบการณ์การเดินทางมาใส่ไว้ในจาน แล้วนำเสนอออกมาใหม่”

ไอเดียเจ๋งๆ ที่เราชอบของเมนูร้าน Grassroom Bangkok จะเน้นเป็นเอเชียนฟิวชั่น แต่ไม่ใช่การจับแพะชนแกะสุ่มสี่สุ่มห้า ทางร้านจับ ‘จุดร่วม’ ของวัฒนธรรมการกินอาหารของตะวันออกและตะวันตกมาสร้างสรรค์เป็นผลงานใหม่ที่ลึกซึ้ง น่าสนใจ มีประโยชน์ และอร่อยไม่แพ้เมนูอันเป็นที่มา ยกตัวอย่างเช่น แพตตี้เนื้อในเบอร์เกอร์คลาสสิกของอาหารตะวันตก มีลักษณะคลับคล้ายกับหมูสับปลาเค็ม อาหารคอมฟอร์ตฟู้ดในครอบครัวไทย จึงทำให้เกิดเป็น Grassroom Double Burger and Hand-Cut Fries เบอร์เกอร์หมูปลาเค็มเสิร์ฟเคียงกับซอสสูตรพิเศษ พริกดองและมันฝรั่งทอดทั้งเปลือก

ส่วนการตกแต่งของร้านก็จัดเป็นตัวชูโรงไม่แพ้กัน ทางร้านตั้งใจตกแต่งเป็นสไตล์ Urban Rustic ที่ถือกำเนิดขึ้นในเมืองแมนฮัตตัน มหานครนิวยอร์ก มีจุดเด่นที่การประยุกต์เอาความเก่ามาสอดแทรกด้วยสิ่งใหม่ เน้นโชว์พื้นผิวของวัสดุจากธรรมชาติที่หลากหลายเพื่อให้บรรยากาศน่านั่งเหมือนอยู่บ้าน เข้าถึงง่าย แต่ก็ไม่ทิ้งความเท่ที่เป็นเอกลักษณ์ เห็นได้จากเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่ได้เข้าเซ็ตกันเป๊ะ แต่มีความกลมกลืน ผนังของมุมต่างๆ ในร้าน ที่มีทั้งกระเบื้องเคลือบ กระจกเงา ไปจนถึงอิฐมอญเปลือย และการประดับประดาด้วยต้นไม้หลายชนิดให้ผ่อนคลายตาแถมยังสบายปอด เพราะต้นไม้หลายพันธุ์ในร้าน อย่างต้นลิ้นมังกร ต้นยาง ต้นจั๋ง มีคุณสมบัติฟอกอากาศได้ดี นี่ยังเป็นที่มาของชื่อร้านที่คำว่า grass จะแปลว่า สีเขียว แปลว่าผัก หรือแปลว่าต้นไม้ใบหญ้าก็ไม่ผิด เป็นการสรุปถึงห้องอาหารสีเขียวที่ประดับไปด้วยต้นไม้มากมายและมีผักผลไม้เป็นส่วนประกอบหลักอยู่ในอาหารทุกจาน

บอยเล่าว่าหนึ่งในแรงขับหลักของร้านนี้คือข้อคิดที่ได้จากการไปกินอาหารต่างสไตล์ในต่างแดน พบว่าอาหารไทยที่คนไทยปรุงใช้ผงสำเร็จรูป ในขณะที่อาหารไทยที่ชาวต่างชาติปรุงกลับทำออกมาได้ประณีต ตั้งใจ และรู้จักประยุกต์วัตถุดิบเพื่อยกระดับของอาหาร บอยจึงตั้งใจอยากบอกให้คนทั่วโลกได้รู้ว่า อาหารไทยนั้นมีชีวิตและไม่ตายตัวจบลงแค่สูตรเดิมๆ แต่ยังนำไปประยุกต์ ไปผสมกับอะไรก็อร่อยได้ ทุกเมนูของร้านทั้งต๊ะและบอยช่วยกันคิดค้นอย่างตั้งใจ ผ่านกระบวนการทดลอง ปรับสูตรหลายต่อหลายครั้ง ใส่ใจตั้งแต่วัตถุดิบไปจนถึงสูตรของซอส น้ำพริกก็ทำกันเอง ทำสิ่งที่ชอบให้สุดยอดและปรับสิ่งที่ไม่ชอบให้น่าคบหามากขึ้น

“สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากการทำร้านอาหารหลังจากออกมาเป็นเจ้านายตัวเอง เราจะได้รู้ว่าการทำอะไรเพื่อตัวเองแล้วประสบความสำเร็จ มันจะรู้สึกภูมิใจมากกว่าเยอะเลย เราเชื่อว่าทุกคนมีความฝัน อยู่ที่จะกล้าหรือไม่กล้าทำ อย่าปล่อยให้เวลาดูดความตั้งใจของเราจนแห้งกรอบไปเสียก่อน” บอยตอบ

5 เมนูเด็ดของ Grassroom Bangkok ที่เด่นทั้งไอเดียและรสชาติอร่อย

01 ‘Pla Hang’ Watermelon Salad with Feta cheese and Mint

แตงโมที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารโบราณอย่างปลาแห้งแตงโมนั้นเหมาะกันมากกับการกินคู่กับสะระแหน่และชีสของชาวตะวันตก ทำให้เกิดเป็นจานเรียกน้ำย่อยสีสันแปลกตา ซับซ้อนไปด้วยรสชาติจานนี้

02 ‘Moo Warn’ Caramelized Pork Belly Sandwich

หมูหวานที่ทุกคนชื่นชอบและคุ้นเคย ถูกจับมาแต่งตัวใหม่ด้วยขนมปังอย่างดี ชีสเชดด้า และไข่หวานกินเคียงกับสลัด

03 Bacon Turnip Cake with Crispy Bacon Chilli Jam

ขนมผักกาดโฮมเมดที่เรากินกันบ่อยๆ ตอนเด็กๆ เปลี่ยนจากผสมกุ้งแห้งเป็นเบคอนกรอบ ทาแยมพริกเผา เสิร์ฟบนไชเท้าดองฝอย รสชาติเข้ากันดีจนเป็นเมนูท็อปประจำใจ

04 Watermelon Earl Grey

น้ำแตงโมคั้นสดผสมกับชาเอิร์ลเกรย์ที่มีกลิ่นหอมโดดเด่น ให้รสชาติสดชื่นแบบฤดูร้อนของอังกฤษ

05 ‘MakrutManaoMaphroaSom-O’ Kaffir Lime, Lime, Coconut milk, Pomelo Pulps

เครื่องดื่มสูตรเด็ดที่ได้ไอเดียสนุกๆ มาจากจ้ำจี้ผลไม้ไทย น้ำมะนาวและมะกรูดเย็นๆ ใส่เนื้อส้มโอและเกล็ดมะพร้าวคั่วที่ขอบแก้ว กินแล้วอยากจะร้องไชโยโห่ฮิ้วตาม

Grassroom Bangkok

Address: ชั้น 2 สยามสแควร์ซอย 2 ติดกับร้าน Mango Mojito
Hour: จันทร์ – พฤหัสบดี 11.30 – 21.030 น., ศุกร์ – อาทิตย์ 11.00 – 22.00 น.
Tel: 06-2178-7899
Facebook | Grassroom Bangkok
Instagram | @grassroombangkok

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post Grassroom Bangkok : โอเอซิสกลางสยามที่ย้ำให้เห็นว่าอาหารไทยกินคู่กับอะไรก็อร่อย appeared first on a day magazine.

ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน ผมทำงานเป็นทันตแพทย์ใช้ทุนอยู่ที่ต่างจังหวัด และมีโอกาสได้เข้าร่วมประชุมวิชาการเพื่อพัฒนาศักยภาพที่มหาวิทยาลัยมหิดล การบรรยายของอาจารย์ท่านหนึ่งสะดุดใจผม ในสไลด์แรกฉายรูปของ นิค วูจิซิค (Nick Vujicic) ชายที่มีโรคทางพันธุกรรมทำให้พิการทางแขนและขาทั้งสี่ข้าง ซึ่งปัจจุบันเขาได้เป็นแรงบันดาลใจให้คนทั่วโลก

“คนเราเกิดมาไม่เท่ากัน บางทีเขาเลือกไม่ได้ ผมอยากจะให้ทุกคนลองคำนึงว่า ในฐานะของหมอฟันทั่วไป เราสามารถที่จะช่วยอะไรเขาได้บ้าง” อาจารย์เกริ่นด้วยใจความนี้ ก่อนจะเสนอเคสคนไข้ที่เป็นโรคทางพันธุกรรมร่วมกับปัญหาทางช่องปากให้พวกเราได้เรียนรู้

มีเคสหนึ่งที่ผมประทับใจมากที่สุด เธอเป็นหญิงไทยอายุราว 30 ปีที่ทรมานจากโรคที่พบได้ยากชื่อว่า Epidermolysis bullosa (อีพิเดอโมไลสิส บูโลซ่า) คือมีความผิดปกติที่โปรตีนชนิดหนึ่งซึ่งทำหน้าที่ในการยึดชั้นของผนังเข้าด้วยกัน ส่งผลให้ผู้ป่วยมีภาวะผิวหนังอ่อนแอ มักเกิดตุ่มน้ำอักเสบ ฉีกขาดเป็นแผลง่าย มีการรัดตึงของช่องปาก ข้อ หลอดอาหาร ที่ร้ายแรงที่สุดคือมีความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งผิวหนัง แต่เนื่องจากไม่ใช่โรคที่เกิดจากการติดเชื้อ (ถึงจะดูคล้าย) จึงไม่มีทางแพร่ไปให้ผู้อื่นทางการสัมผัสได้

อาจเพราะอินเนอร์จากการเป็นหมอเฉพาะทางเด็กของอาจารย์ บวกกับความแกร่งของคนไข้ ไม่นานคนไข้คนนั้นก็เปิดใจและเล่าเรื่องราวของเธอให้อาจารย์ได้รับรู้ว่าเธอได้ผ่านชีวิตที่ยากลำบาก ตอนเด็กก็โดนแบน ไม่มีเพื่อน พอโตมาหน่อยก็โดนล้อว่าเป็นเอดส์ ถูกรังแกหนักเข้าจนสุดท้ายต้องออกจากโรงเรียน ทุกวันนี้ไปซื้อของที่ตลาด หยิบจับเสื้อผ้าแม่ค้าก็ไล่

“แล้วมาทำฟันเนี่ย ถามจริง อยากมีแฟนรึเปล่า” อาจารย์ถามเธอแบบทีเล่นทีจริง

“โหย คุณหมอขา หน้าตาอย่างหนู ใครเขาจะเอา”

สำหรับปัญหาในช่องปากของเธอก็ถือว่ารุนแรงไม่แพ้กัน ฟันเกือบทุกซี่สึกกร่อนไปจนแทบเป็นเหงือกชนกับเหงือก บางซี่ติดเชื้อที่ปลายราก ทำให้เจ็บเวลาทานอาหาร แต่อาจารย์ก็ยืนยันที่จะเดินหน้าทำการรักษาต่อ ด้วยศักยภาพที่หมอเด็กคนหนึ่งพึงมี ทยอยถอนฟันที่เก็บไม่ได้ ทำครอบฟันโลหะไร้สนิม อุดฟันหน้า และทำฟันปลอมให้กับเธอ ทุกครั้งที่ทำการรักษา เธอต้องเดินทางขึ้นลงมาจากจังหวัดเพชรบูรณ์กับคุณพ่อซึ่งเป็นผู้ดูแล อาจารย์เองก็จะพยายามทำให้การรักษาแต่ละครั้งก้าวหน้าและได้ประโยชน์สูงสุด

นับเป็นเรื่องน่ายินดีและโชคดีมากที่การรักษาออกมาเป็นที่น่าพอใจ และค่ารักษาก็ได้มูลนิธิอาสาอนามัยชนบทในพระบรมราชูปถัมภ์ตามมาจ่ายให้ทั้งหมด ปัญหารายทาง เช่น ความเจ็บปวดและแผลที่เกิดขึ้นระหว่างทำฟัน การหลุดของวัสดุอุด และการถอดใส่ฟันปลอม (เพราะคนไข้ไม่มีเล็บ! จึงแก้เกมด้วยการดัดแปลงไม้จิ้มฟันสองอันมาเป็นเครื่องมือ ไอเดียนี้มาจากนักศึกษาทันตแพทย์ที่อาจารย์รู้สึกขอบคุณและชื่นชมมาก) ก็ถูกทยอยแก้ไปได้อย่างราบรื่น

“A just fair treatment sometimes yields better results than expected”

อาจารย์ทิ้งท้ายไว้ว่า

“อยากฝากให้ทันตแพทย์รุ่นใหม่ อย่าเพิ่งตกใจกับเคสที่ดูเหมือนจะยากเกินความสามารถของเรา ให้เราค่อยๆ คิดว่าทำอะไรให้เขาได้บ้าง เพราะที่จริงแล้ว การรักษาที่ดีพอใช้ก็สร้างผลลัพธ์ที่ดีเกินคาดจนเปลี่ยนชีวิตคนทั้งคนได้

“เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ สิ่งที่ดีกว่านั้นคือการทำอย่างต่อเนื่องและยาวนาน และเป็นประโยชน์กับสิ่งใกล้ตัว”

หลังการบรรยายจบลง ผมนึกถึง ‘What if game’ และถามมันกับตัวเองอีกครั้ง ถ้าทุกคนทำงานไปพร้อมกับความตั้งใจ มุ่งมั่นจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แม้ว่าสังคมจะตกอยู่ในภาวะวิกฤต การรักษาฟันของเราอาจจะเป็นเรื่องดีเล็กๆ ที่ทำให้ชีวิตของคนทั้งคนมีความสุขมากขึ้นก็ได้

เหตุการณ์ในวันนั้นล่ะครับ ที่ทำให้ผมภูมิใจในวิชาชีพนี้มากขึ้นอีกครั้ง

ขอขอบคุณ ผศ.ดร.ทพ. พรพจน์ เฟื่องธารทิพย์ ภาควิชาทันตกรรมทั่วไปขั้นสูง มหาวิทยาลัยมหิดล

ศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับโรค Epidermolysis bullosa และบริจาคสนับสนุนงานวิจัยเพื่อการรักษาได้ที่ debra-international.org

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ผมเกิดคำถามกับความภูมิใจในอาชีพทันตแพทย์ appeared first on a day magazine.

“คนญี่ปุ่นตอนนี้มีฟันผุเฉลี่ยอยู่ที่คนละซี่เดียวเท่านั้น” ศาสตราจารย์ชาวญี่ปุ่นกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

“จะเว้นก็แต่โอกินาวะเท่านั้น…สงสัยเพราะอยู่ติดกับไต้หวัน จึงยังมีปัญหาฟันผุอยู่” อุบ๊ะ ผมอมยิ้มและจดประโยคที่ฟังดูอุกอาจไม่ใช่เล่นนั้นลงสมุดบันทึกเล่มเล็ก ขณะนั่งฟังการปฐมนิเทศร่วมกับนักศึกษาอีก 4 ชาติ (ใช่ครับ มีไต้หวันด้วย) ทั้งหมด 17 ชีวิต

ช่วงนั้นผมเป็นนิสิตทันตแพทย์คนหนึ่งที่มีโอกาสเข้าร่วมโครงการแลกเปลี่ยนระยะสั้นกับมหาวิทยาลัยฮิโรชิมะ เพื่อเรียนรู้ แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ความเจ๋งอยู่ที่ผู้สมัครจะได้เงินสนับสนุนจากองค์กรส่งเสริมการศึกษาที่มีชื่อว่า Japan Students Services Organization เรียกสั้นๆ ว่า JASSO ได้เปิดโลกในแง่ความรู้ตามสายงานโดยเฉพาะ และที่สำคัญ มีลุ้นได้เที่ยวแบบเอ็กซ์คลูซีฟ มีไกด์พื้นเมืองอยู่ข้างกายด้วย

10 วันคือระยะเวลาของโครงการ สำหรับผมแล้วมันเป็นการขยายสมองและความความคิดชนิดเกินคาด

2

ผมได้สัมผัสกับความช่างคิดและเอาใจใส่จากการทัศนศึกษาชมโรงพยาบาลและการเรียนการสอน ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ฟังครับ

กายวิภาคศาสตร์ไม่ใช่เรื่องหมูๆ ยกตัวอย่างเช่น บริเวณใบหน้าที่มีระบบกล้ามเนื้อที่เล็กและซับซ้อน ศาสตราจารย์ทากะฮิโระ ซาโทดะ อาจารย์ประจำวิชากายวิภาคศาสตร์ (Gross Anatomy) ของภาควิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพช่องปาก (Oral Health Science) ของมหาวิทยาลัยฮิโรชิมะ จึงคิดประดิษฐ์โมเดลขยับได้ขนาดใหญ่กว่าของจริงจากโครงลวดหุ้มด้วยผ้าสีแยกตามชื่อกล้ามเนื้อ เพื่อให้เข้าใจและจดจำกล้ามเนื้อง่ายขึ้น

ทุกคนต้องรักษาฟัน เด็กที่มีความต้องการพิเศษก็ด้วย หลายโรคของเด็กที่พิการทางสมอง การควบคุมอารมณ์ไม่ให้เด็กตื่นตกใจเป็นเรื่องสำคัญ ถ้าเกิดเด็กตื่นตระหนกขึ้นมาแล้ว การตอบสนองจะสุดโต่งกว่าเด็กทั่วไป โรงพยาบาลจึงแก้ปัญหาด้วยการแปะรูปหมอทั้งก่อนและหลังใส่หน้ากากกันเชื้อโรค ให้เด็กดูจนจำได้ว่าเขาคือคนคนเดียวกัน ถ้าจนแล้วจนรอดหากเกิดผิดพลาด เด็กอาละวาดลุกจากเตียงทำฟันวิ่งหนีออกไปขึ้นมา ทางนี้ก็มีมาตรการเด็ดคือ สร้างกับดักทางจิตใจ โดยทำปุ่ม ‘open’ หลอกๆ ไว้ให้เด็กกด (ที่จริงแล้วมันคือประตูเลื่อนเซนเซอร์ที่ต้องเอามืออังให้เปิดออก) เด็กที่กำลังแพนิกก็จะกดปุ่มเปิดประตูย้ำๆ ไม่เข้าใจ ทำไมไม่เปิดสักที จนโดนพี่พยาบาลจับไว้ได้ทัน

สองเรื่องราวนี้นำเสนอตัวอย่างของการ ‘คิดเยอะ ทำน้อย แต่ได้ผลมหาศาล’ ได้อย่างน่าประทับใจ

3

ผมได้ประสบกับซากโศกนาฏกรรมที่โหดร้าย และมิติใหม่ของการลุกขึ้นก้าวต่อ

เมื่อไรก็ตามที่มีข่าวโครงการทดลองระเบิดปรมาณูขึ้น นายกเทศมนตรีเมืองฮิโรชิมะจะร่างและส่งจดหมายไปคัดค้าน ในฐานะที่เมืองนี้เป็นศิษย์เก่ารุ่นแรกของโลกที่เป็นสมาชิกผู้ประสบภัยจากอาวุธที่คำว่าโหดเหี้ยมยังน้อยไป ลูกไฟขนาดยักษ์ที่เผาไหม้ทุกโครงสร้าง แรงอัดอากาศที่แรงพอที่จะเผลาะลูกตาและกัมมันตรังสีที่กัดกร่อนกลืนกินชีวิตนับไม่ถ้วน ไม่ว่าใครก็ไม่อยากที่จะเป็นสมาชิกรายต่อไป ฮิโรชิมะเองก็คงไม่ต้องการรุ่นน้อง

ด้วยสถานะทางประวัติศาสตร์ที่ชัดเจน ทำให้จังหวัดนี้กลายเป็นศูนย์กลางสันติภาพโลก นอกจากการเคลื่อนไหวที่มีอย่างสม่ำเสมอ ทุกวันที่ 6 สิงหาคมจะมีการรำลึกเหตุการณ์ ผ่านการจัดแสดงโอริซุรุ (Orizuru) หรือนกกระเรียนกระดาษ และการลอยโคมในแม่น้ำโอตะ ที่ไหลตัดผ่านจุดศูนย์กลางการเกิดเหตุเพื่ออุทิศให้แก่ผู้ล่วงลับ

4

ผมได้ชื่นชมความสวยงามที่เกิดจากทีมเวิร์กของมนุษย์และธรรมชาติ

เสาโทะริอิของศาลเจ้าอิสึกุชิมะที่เกาะมิยาจิมะ สีแดงส้มสดตัดกับพื้นเมฆสีขาวอมเทาและผืนเขาสีเขียวแก่ เป็นเวลาเกิน 300 ปีที่ทิวทัศน์ถูกแต่งแต้มอย่างสร้างสรรค์ผ่านแรงดึงดูดของดวงจันทร์ ระดับน้ำที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละช่วงเวลาของวัน ตั้งแต่การจมอยู่ใต้ผิวน้ำของโคนเสาในช่วงเช้าบ่าย จนถึงช่วงเย็นค่ำที่น้ำลดจนสามารถเดินเข้าไปดูในระยะใกล้ได้ ทั้งหมดล้วนแสดงถึงความยิ่งใหญ่และสวยงามมีไดนามิก คู่ควรกับที่ฮายาชิ กาโฮ ปราชญ์ลัทธิขงจื๊อของญี่ปุ่นในสมัยเอโดะยกให้เป็นหนึ่งในสามของทิวทัศน์สุดลือชาแห่งดินแดนอาทิตย์อุทัย

สถาปัตยกรรมร่วมสมัย หน้าตาน่ามองก็มีให้ชมได้ที่เมืองแห่งน้ำนี้อย่างไม่น้อยหน้า ดังเช่น Hiroshima City Museum of Contemporary Art พิพิธภัณฑ์ศิลปะซึ่งมีโครงสร้างเป็นหิน กระเบื้องและอะลูมิเนียมสุดล้ำสมัย แต่กลับตั้งอยู่บนยอดเขากลางป่า หรือโรงเผาขยะ Naka Incineration Plant ที่ออกแบบโดยโยชิโอะ ทานิกุชิ สถาปนิกที่โด่งดังจากการออกแบบพิพิธภัณฑ์ MoMA ที่นิวยอร์ก ซึ่งเป็นโรงเผาขยะสุดอันซีนและสะอาดตาที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมภายใต้แนวคิด ‘ให้มาเห็นว่าเราทำกันอย่างไร จะได้มีใจกลับไปช่วยเหลือ’

5

“All the memories created here are not just ten days, but further more than that. It’s widen you inside. To learn and to be learned.” เพื่อนชาวอินโดนีเซียคนหนึ่งได้เขียนลงในแบบสอบถามความพอใจ ประโยคเหล่านี้สรุปความรู้สึกที่ผมมีได้ครบครัน ตรงประเด็น จนอยากจะฮัมเพลง ‘นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ’ (เอื้อนเสียงหลบ) อีกหนึ่งสิ่งที่ได้รับและให้ก็คือมิตรภาพเล็กๆ ระหว่างเพื่อนต่างชาติ เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ลองเข้าใจธรรมชาติของอีกฝ่าย แบ่งปันไฟฝันและความมุ่งมั่นในชีวิต ไม่เว้นแม้แต่กับชาวไทย (เพื่อน น้องต่างมหาวิทยาลัย และรุ่นพี่ที่มาเรียนต่อที่นี่พอดี) ด้วยกัน แต่ละห้วงประเด็นของประสบการณ์ที่เกิดขึ้นถูกหยิบยกออกมาใช้ได้ในหลายโอกาส หลากรูปแบบ รอบแล้วรอบเล่า

6

นอกจากจะเป็นเมืองแห่งสันติภาพแล้ว ฮิโรชิมะยังควบตำแหน่งตัวแทนแห่ง ‘ความหวัง’ ไว้ด้วย

นักวิชาการในสมัยสงครามโลกเชื่อกันว่า เป็นเวลาอย่างน้อย 75 ปี พื้นที่ที่ถูกทิ้งระเบิดปรมาณูจะไม่มีต้นกล้างอกออกมาให้เห็นแม้แต่ต้นเดียว ณ ขณะนี้ เวลาผ่านไปยังไม่ครบ 72 ปีด้วยซ้ำ ผมหลับตาลงและเห็นภาพใบเมเปิลสีแดง ร่วงลงสู่พื้นหญ้าที่โปรยไปด้วยใบแปะก๊วยสีเหลืองสด เงี่ยหูฟังเสียงนกร้องในช่วงเวลาโพล้เพล้ น้ำลายสอเพราะกลิ่นหอมของโอโคะโนมิยากิที่ทอดกำลังได้ที่ ขนลุกจนอยากหาเสื้ออุ่นๆ มาใส่กันลมเย็นที่พัดมาไล้ผิวในขณะที่เดินซื้อของสลับกับยืนชมนักดนตรีเปิดหมวกในถนนฮนโดะริ

เมื่อไรที่อ่อนล้า หมดหวัง ร่างกายและจิตใจแตกสลายไม่มีแรงแม้แต่หวังจะผลิต้นกล้าขึ้นเริ่มต้นใหม่ ให้นึกถึงฮิโรชิมะ

ไม่ว่าจะอย่างไร ไฟในสวนอนุสรณ์ฯ ที่นี่จะยังคงอยู่เสมอ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก Hiroshima University, ผศ.ดร.ทพ.อชิรวุธ สุพรรณเภสัช, gethiroshima.com, en.unesco.org

ภาพ ศิลป์ ชินศิรประภา, ธนทร อัศวพลังพรหม และ Chin Hung-Liang

ใครอยากส่งเรื่องสถานที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post An Atomic Experience : ธรรมชาติและความช่างคิดของชาวเมืองฮิโรชิมะ appeared first on a day magazine.