ก่อนหน้านี้ MADSAKI เคยจัดแสดงนิทรรศการเดี่ยวมาแล้ว 2 ครั้ง คือ ‘Here Today, Gone Tomorrow’ ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และ ‘Bada Bing, Bada Boom’ ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างความประทับใจให้ผู้ชมจากหลายวัฒนธรรมพร้อมทั้งเป็นแหล่งเรียนรู้ศิลปะหมุนเวียนในวงกว้าง เราเลยตื่นเต้นมากที่ได้มีโอกาสมาพูดคุยกับเขาต่อหน้า ในวาระที่ MADSAKI มาเยือนกรุงเทพฯ พร้อมนิทรรศการล่าสุดในชื่อ ‘Combination Platter’

เด็กนอกคอกที่ประสบความสำเร็จบนหนทางของตัวเอง

MADSAKI เป็นเด็กญี่ปุ่นจากโอซาก้าธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ย้ายไปอยู่สหรัฐอเมริกาตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ก่อนหน้านั้นเขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ และทำให้ต้องฝึกเรียนรู้จากการ์ตูนดังหลายเรื่อง เช่น The Simpsons, The Sesame Streets และ Family Guy นับแต่นั้นการ์ตูนก็กลายเป็นสื่อการเรียนรู้โดยมีเหล่าตัวละครคอยเป็นคุณครูสอน ทำให้โลกใบเล็กๆ ของเขาค่อยๆ หมุนไป

การโตมาในช่วงควันหลงหลังสงครามโลกทำให้เขาถูกล้อเลียนด้วยคำว่า ‘Jap’ (ไอ้ญี่ปุ่น) ซึ่งเป็นคำแสลงเหยียดชนชาติที่ใช้กันทั่วไปในตอนนั้น เขาเองเริ่มตั้งคำถามกับจุดยืนที่ก้ำกึ่งระหว่างญี่ปุ่นกับสหรัฐอเมริกา และแสดงความสับสนนั้นผ่านทางศิลปะ ซึ่งสุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นตัวตนของเขามาจนถึงทุกวันนี้

ศิลปะที่ไม่ได้ล้ำสมัยหรือสูงส่ง แต่สื่อสารพูดคุยได้ดี

“คุณอยู่ไม่รอดหรอกในโลกของศิลปะ ลาออกเถอะนะถ้าอยากประหยัดเงิน” เขาบอกกับเรา

MADSAKI จบการศึกษาสาขา Fine Arts จาก Parsons School of Design มหาวิทยาลัยชื่อดังในนิวยอร์กที่ส่งออกศิลปิน นักออกแบบระดับโลกอย่าง Marc Jacobs, Donna Karan (DKNY) และ Alexander Wang ให้ไปโลดแล่นในวงการ ศิลปะสตรีทอาร์ตของเขาจึงถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก เขานำตัวการ์ตูนที่ฝังอยู่ในตัวมาแต่เด็ก บวกกับรากที่โตมากับสังคมพหุวัฒนธรรมมาสร้างผลงาน แต่สิ่งนี้กลับไม่เพียงพอต่อความคาดหวังในการต่อยอดเทรนด์ศิลปะแนวใหม่ของสถาบัน ถึงอย่างนั้น งานของเขาก็มีกลิ่นอายเรื่องเล่าเกี่ยวกับวิถีชีวิตในวัยเด็กและปัจจุบันที่เปลี่ยนไป ทำให้ผู้ชมมีส่วนร่วมและเข้าถึงได้ง่ายมากขึ้น

“ผมชอบเอาสิ่งที่เห็นหรือได้ยินในชีวิตประจำวันมาวาด เช่นภาพจากฉากในภาพยนตร์ฮอลลีวูด ผลงานศิลปะคลาสสิกหรือตัวการ์ตูน ผมอาจจะวาดตัวละครจาก Dragon Ball ให้อยู่ในภาพเดียวกับ The Simpsons เพราะผมโตมาแบบทุกอย่างถูกหลอมเข้าด้วยกัน หรือลองใส่พวกคำสบถลงบนหัว Big Bird จาก Sesame Streets ดู เพราะผมคิดว่าถ้าไม่ทำงานศิลปะแล้วคงไม่มีวันได้เห็น Big Bird ที่แสนน่ารักพูดคำหยาบแน่ จะมองว่างานของผมดูเบสิกเกินไปก็ได้ แต่นี่แหละคือตัวผม การต่อเติมสิ่งที่มีอยู่แล้วก็เป็นการสร้างสรรค์ผลงานใหม่ในอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน”

ถ้าได้ลองชมงานแสดงศิลปะเดี่ยวของ MADSAKI ที่นำมาจัดแสดงครั้งนี้ เราอาจจะได้พบทั้งภาพจากหนังเรื่องโปรด ภาพศิลปะระดับโลก และตัวการ์ตูนสมัยเด็กในแบบที่คาดไม่ถึงก็ได้นะ

ศิลปะคือความผ่อนคลาย

“สัญลักษณ์รูปตาที่มีสีย้อยลงมาเป็นความบังเอิญครับ ถ้าใช้สีสเปรย์มันก็จะมีรอยหยดแบบนั้นเอง แต่สุดท้ายแล้วให้คนดูตัดสินเองดีกว่า เราตีความภาพเดียวกันไม่เหมือนกันหรอกครับ ผมไม่อยากเอาความคิดตัวเองไปยัดใส่คนอื่น ศิลปะเป็นอิสระแห่งการตีความอยู่แล้ว”

MADSAKI ยืนยันว่าแม้สิ่งที่เขาวาดจะมาจากความทรงจำและความประทับใจส่วนตัว เขาเองก็ไม่เคยคิดจะให้คำจำกัดความงานของตัวเองแม้แต่ครั้งเดียว ผู้ชมทุกคนมีสิทธิ์รู้สึกในสิ่งที่อยากรู้สึก เห็นในสิ่งที่อยากเห็น เช่นเดียวกับที่เขาวาดในสิ่งที่อยากวาด

“บางครั้งเราไม่ต้องคิดเยอะขนาดนั้นก็ได้ งานศิลปะมีไว้เพื่อผ่อนคลาย แม้แต่ผมเองในฐานะศิลปินก็มีช่วงที่เหนื่อยกับงานศิลปะจนหันไปทำอย่างอื่นพักหนึ่ง แล้วค่อยเริ่มกลับมาทำงานศิลปะใหม่เช่นกัน ถ้าหมดไอเดียก็ช่างมันแล้วนอนครับ ผมเค้นศิลปะออกมาไม่ได้จริงๆ” MADSAKI หัวเราะพลางตอบคำถามอย่างเป็นกันเอง ทำให้เรารู้สึกว่าเขาเองก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีอาชีพเป็นศิลปินเท่านั้น

“ผมแค่อยากให้คนมีความสุขกับศิลปะ”

เราขอให้ความหวังเล็กๆ นี้ของ MADSAKI เป็นจริงได้ด้วยสายตาของคนทุกเพศ ทุกวัย และทุกวัฒนธรรมบนโลกเรา

สำหรับคนที่สนใจอยากสัมผัสตัวตนของ MADSAKI แบบผ่อนคลายสบายใจผ่านผลงานของเขาบ้าง เราขอกระซิบว่านิทรรศการ ‘Combination Platter’ จะจัดแสดงที่ชั้น G เซ็นทรัล เอ็มบาสซี ถึงวันที่ 3 มิถุนายน 2561 เท่านั้น นอกจากชื่นชมและเรียนรู้ตัวตนของเขาแล้ว เรายังจะพกพาความเป็น MADSAKI กลับบ้านไปได้ด้วยกับสินค้า Limited Edition ที่ทางศิลปินร่วมกันออกแบบกับ SIWILAI Store โดยเฉพาะ

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์ และชวัลญา ไทยพินิจ

The post MADSAKI ‘Combination Platter’ สตรีทอาร์ตที่หล่อหลอมจากวัฒนธรรมและความทรงจำวัยเด็ก appeared first on a day magazine.

เมื่อวันที่ 7 มีนาคมที่ผ่านมา เรามีโอกาสได้ไปชมการแข่งขันรอบคัดเลือกวีลแชร์บาสเกตบอลของพาราลิมปิกเกมส์หรือกีฬาโอลิมปิกสำหรับผู้พิการ วันนั้นเราเห็นนักกีฬาหลากชาติตบเท้าเข้าร่วมกันอย่างคึกคัก ทุกคนล้วนมีความฝันที่จะคว้าถ้วยรางวัลจากสิ่งที่รักติดมือกลับประเทศอย่างภาคภูมิใจ แต่สำหรับทีมชาติอัฟกานิสถานและกัมพูชาแล้ว นี่ยังเป็นโอกาสที่พวกเขาจะสะท้อนให้โลกเห็นถึงชีวิตหลังเสียงระเบิดและอาวุธสงครามที่น้อยคนจะได้รับรู้

นักกีฬาเหล่านี้คือเหยื่อจากสงครามภายในประเทศที่ไม่เคยได้รับการเยียวยาหรือสวัสดิการจากรัฐบาลแม้แต่น้อย พวกเขาต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากและสิ้นหวังจากพิษสงครามที่ไม่ได้ก่อ จนกระทั่งความช่วยเหลือจากคณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ICRC) เข้าไปถึง และต่อลมหายใจพวกเขาด้วยการสนับสนุนเงินทุนให้ฝึกเล่นกีฬาจนมีโอกาสเติบโตถึงระดับทีมชาติ

1

“ผมยังจำวันนั้นได้ดี ผมกำลังเรียนตามปกติ จู่ๆ ก็มีระเบิดตกใส่หลังคาห้อง ทุกอย่างวุ่นวายมาก ผมยังพอมีสติและพยายามคลานหาทางหนีตาย สุดท้ายผมถูกส่งไปโรงพยาบาลเพื่อที่จะได้รู้ความจริงว่าผมเสียขาทั้งสองข้างไปแล้ว” Khawja Wasiqullah Sediqi หนึ่งในผู้เล่นทีมวีลแชร์บาสเกตบอลชายของทีมชาติอัฟกานิสถานนั่งรำลึกถึงเหตุการณ์ที่พลิกทั้งชีวิตของเขาบนรถเข็นให้เราฟัง

ย้อนกลับไปในปี 1996 เขาเป็นเพียงเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ของกลุ่มก่อการร้ายตาลีบันในกรุงคาบูล เมืองหลวงของอัฟกานิสถาน สงครามยังคงดำเนินต่อไปพร้อมพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์อีกหลายรายก่อนจะยุติในอีก 6 ปีให้หลัง เหลือไว้เพียงความสูญเสียที่จะคงอยู่กับเหยื่อความไม่ยุติธรรมอย่างเซดิคิไปตลอดชีวิต

ช่วงที่กลุ่มตาลีบันกุมบังเหียนชีวิตประชาชนชาวอัฟกานิสถาน กฏหมายอิสลามถูกบังคับใช้อย่างรุนแรง ผู้หญิงห้ามเรียนและทำงาน ต้องแต่งตัวปกปิดร่างกายให้มิดชิดเหลือแค่ดวงตา ส่วนผู้ชายถูกบังคับให้ไว้หนวดและแต่งกายแบบพื้นถิ่นเท่านั้น การทำโทษอย่างโหดร้ายป่าเถื่อนเช่นการโบยตีและประหารชีวิตในที่สาธารณะนั้นกลายเป็นเรื่องที่เห็นได้ปกติตามท้องถนน ถือเป็นการ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ ตามคำอ้างของกลุ่มตาลีบันเพื่อไม่ให้มีผู้กล้าทำผิดอีก

“ขาฉันพิการตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ส่วนพี่ชายฉันเสียชีวิตคาที่ แม่บอกว่าตอนนั้นมีจรวดตกใส่หลังคาบ้าน ฉันใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในบ้านจนมีโอกาสได้ไปโรงเรียนพร้อมเด็กสาวคนอื่นๆ ครั้งแรกตอนอายุ 12 ปีหลังกลุ่มตาลีบันถูกขับไล่ หลังจากนั้นฉันก็เข้าร่วมทีมวีลแชร์บาสเกตบอลหญิงของอัฟกานิสถาน แน่นอนว่าฉันถูกครอบครัวต่อต้าน เพราะกีฬาไม่ได้มีไว้เพื่อผู้หญิง” นี่คือเสียงจาก Nilofar Bayat กัปตันทีมวีลแชร์บาสเกตบอลหญิงของอัฟกานิสถานที่แสดงให้เห็นผลพวงของการบังคับใช้กฎหมายอิสลามอย่างเคร่งครัด เธอบอกกับเราว่าตัวเธอเองไม่ใช่คนเดียวที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ เพื่อนร่วมทีมบางคนโดนตีเมื่อกลับบ้านค่ำหลังการซ้อมด้วยเหตุผลที่ว่าผู้หญิงไม่ควรกลับบ้านดึก

แม้บายัตจะได้รับการสนับสนุนจากพ่อแม่และมีความสุขกับชีวิตดีแล้ว แต่กว่าจะถึงจุดนี้ เธอคู่ควรกับความพิการและการปฏิบัติเช่นนั้นแล้วใช่หรือไม่?

2

นอกจากอัฟกานิสถานแล้ว ยังมีผู้คนอีกหลายประเทศทั่วโลกที่ต้องต่อสู้ชีวิตอย่างยากลำบากภายใต้ผลกระทบจากสงคราม หนึ่งในนั้นคือชาวกัมพูชาเพื่อนบ้านเรา

“ฉันเดินไม่ได้ตั้งแต่ถูกกระสุนลูกหลงเข้าที่สันหลังช่วงสงครามกลางเมืองพระตะบอง ความเป็นอยู่ยากลำบากมาก เพราะครอบครัวฉันคนอื่นๆ ก็พิการเช่นกัน ฉันต้องลาออกจากโรงเรียนเพราะตอนนั้นการขนส่งไม่เอื้ออำนวย ฉันเดินไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆ ไม่ได้ ทำงานก็ไม่ได้ ฉันอับอายและถูกกีดกันจากสังคม จนในที่สุด ICRC ก็ยื่นมือเข้ามาช่วยให้ฉันได้ทำหน้าที่ในฐานะโค้ชวีลแชร์บาสเกตบอลของประเทศ ฉันอยากจะเป็นกำลังใจให้เหยื่อและผู้พิการคนอื่นๆ ได้มายืนที่เดียวกับฉันในตอนนี้” Sokchan Sieng บอกกับเรา และแม้ตอนนี้สงครามในกัมพูชาจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ซากกับระเบิดและอาวุธที่หลงเหลืออยู่ก็ยังคอยสร้างความเจ็บปวดและทำร้ายชาวบ้านจนถึงชีวิต นี่แหละคือสิ่งที่สงครามและความรุนแรงมอบให้มนุษย์อย่างพวกเราไว้เป็นที่ระลึก

หากลองมองจากมุมกว้าง เราจะเห็นว่านอกจากเหยื่อที่พิการจากสงครามโดยตรงแล้ว ยังมีผู้คนอีกมากมายที่อดอยาก ขาดยารักษาโรค และไม่ได้รับการศึกษา เพราะเงินคงคลังทั้งหมดถูกทุ่มไปกับการกว้านซื้ออาวุธมาทำสงคราม จนประเทศไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้อย่างที่ควรจะเป็น

“ผมว่าเราไม่ควรจะมองเห็นแค่คนพิการจากระเบิดนะ ยังมีคนอีกมากที่เจ็บป่วยล้มตายเพราะประเทศขาดการพัฒนาทางการแพทย์ แม้แต่โรคโปลิโอที่ควรจะรักษาให้หายขาดได้ก็ยังมีให้เห็นอยู่ ยังไม่นับโรคทางจิตเวชอื่นๆ นี่แหละคือผลพวงของสงคราม ไม่ว่าจะคนก่อการร้าย คนบริสุทธิ์ หรือคนที่เข้ามาช่วยเหลือ ทุกคนล้วนเป็นเหยื่อของมันไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง” Jess Markt โค้ชทีมวีลแชร์บาสเกตบอลของอัฟกานิสถานจาก ICRC บอกกับเรา

จริงอย่างที่มาร์คว่า ไม่เคยมีสงครามไหนที่มีผู้ชนะ ทุกคนต่างพ่ายแพ้และเจ็บปวด นี่เป็นเพียงการแข่งขันว่าใครจะสูญเสียน้อยกว่ากันเท่านั้นเอง

“แล้วตอนนี้พวกคุณกำลังฝันถึงอะไร” เราถาม

“ประเทศที่สงบสุข” พวกเขาตอบสั้นๆ และนั่นเพียงพอแล้วที่จะทำให้เรารู้สึกถึงความสำคัญของการเป็นมนุษย์

Let there be peace.

ภาพ ปฏิพล รัชตอาภา

The post ‘เราคือเหยื่อจากสงครามที่ไม่ได้ก่อ’ ความหวังของนักกีฬาวีลแชร์บาสเกตบอลอัฟกานิสถานและกัมพูชา appeared first on a day magazine.

ถึงแม้งาน Big Bang: Swing Dancing ครั้งที่ 3 ที่จัดที่นครปฐมจะจบลงไปแล้ว แต่กลิ่นอายและเสน่ห์ของการเต้นสวิงที่เราได้ทำความรู้จักผ่าน 2 เท้ายังคงติดอยู่ และพาให้เรามาพูดคุยกับกลุ่ม Bangkok Swing ผู้จัดงานครั้งนี้รวมถึงเป็นผู้บุกเบิกให้ปรากฏการณ์การเต้นสวิงกลายเป็นกระแสและความคลั่งไคล้ของชาวไทยให้ดีขึ้น

(อ้อ! อยากชวนให้ทุกคนเปิดเพลง Take the A Train ของ Duke Ellington ฟังเพลินๆ ระหว่างอ่านไปด้วยนะ)

Bangkok Swing คือการรวมตัวของกลุ่มคนที่หลงใหลในการเต้นสวิงด้วยใจรัก โดยได้รับค่าตอบแทนเป็นความสนุกจากการเต้นตามจังหวะแจ๊สเพราะๆ โอ๊ต-ชยะพงส์ นะวิโรจน์ คือคนบุกเบิกการเต้นสวิงในไทยหลังจากเขาได้ไปเห็นมาที่สหรัฐอเมริกาและคิดว่าที่เมืองไทยน่าจะมีบรรยากาศความสนุกแบบนี้บ้าง เลยลงมือจัดคอร์สสอนเต้นที่ The Hop บนถนนสีลม จากที่คืนแรกมีคนเรียนแค่ 4 – 5 คน ตอนนี้คลาสเรียนที่ The Hop มีให้เลือกตั้งแต่ระดับเริ่มต้นไปจนถึงการเต้นรูปแบบต่างๆ เช่น Lindy Hop หรือ Balboa จากแคลิฟอร์เนียในยุค 40s ไปจนถึง Solo Blues ที่ตารางเรียนแน่นแทบทุกเดือน

นอกจากคอร์สสอนเต้นที่ชวนคนใหม่ๆ เข้ามารู้จักการเต้นสวิงมากยิ่งขึ้น ชาว Bangkok Swing ยังจัดอีเวนต์คึกคักชวนคนที่อาจไม่เคยเต้นสวิงมาก่อนได้ลองก้าวขาออกจากมุมเคอะเขิน อย่างงาน Diga Diga Doo! ปาร์ตี้สวิงแดนซ์ที่จัดต่อเนื่องมาแล้ว 3 ปีที่ Shanghai Mansion บนถนนเยาวราช และงาน Big Bang: Swing Dancing บนถนนหน้าลานพระปฐมเจดีย์ที่เกิดจากความคิดของสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มที่อาศัยอยู่ที่นี่ และชื่นชมความงานของพระปฐมเจดีย์จนอยากเห็นงานน่ารักนี้เกิดขึ้น จนกลายเป็นงานประจำปีที่เหล่านักเต้นสวิงหลายคนรอคอย ความเจ๋งคืองานล่าสุดที่เพิ่งจบเป็นส่วนหนึ่งของค่ายเต้นสวิงที่รวมนักเต้นสวิงทั่วโลกให้มาเต้นกันอย่างคึกคักไม่หยุดพักตลอด 3 วันที่อำเภอสามพรานอีกด้วย

ความสนุกของเพลงแจ๊สและการเต้นสวิงอยู่ที่การด้นสดตามอารมณ์ของผู้เล่นและการหยอกเย้าไปมา นักเต้นสวิงตามท่วงทำนองเช่นนี้จึงมักใส่หัวใจและความรู้สึกลงไปในฝีเท้าด้วย ทุกคนขยับร่างกายอย่างอิสระและจับคู่เต้นเพื่อเย้าแหย่กัน ราวกับบทสนทนาที่ถูกแลกเปลี่ยนระหว่างคนแปลกหน้า 2 คนที่ต่างก็ใช้ภาษากายแสดงตัวตนออกมา

“การอิมโพรไวส์เป็นจุดเด่นของการเต้นสวิง เราเต้นไปตามทำนองเพลงโดยธรรมชาติ ไม่ต้องคอยพะวงเรื่องเทคนิค ผมว่าความสุขจากการได้เป็นตัวของตัวเองบวกกับจังหวะสนุกสนานของเพลงนี่แหละที่ทำให้การเต้นสวิงดึงดูดผู้คนให้เข้ามา ผมเองก็เริ่มเต้นด้วยความสุขเหมือนกัน คิดแค่นั้นเลย แล้วก็แค่อยากเห็นคนไทยได้มาลองเต้นเป็นคอมมูนิตี้เหมือนประเทศอื่นบ้าง อยากให้บรรยากาศของความรื่นเริงเกิดขึ้นที่นี่ ไม่ต้องเต้นเป็นหรือเต้นเก่งก็เข้าร่วมได้”

คำว่าไม่ต้องเต้นเป็นหรือเต้นเก่งที่โอ๊ตว่าหมายความตามนั้นจริงๆ เพราะทุกอีเวนต์ที่ชาว Bangkok Swing จัด พวกเขายินดีที่จะสอนสเต็ปเท้าเบื้องต้นให้ทุกคนก่อนเริ่มงานทุกครั้งแบบฟรีๆ พร้อมกับเหล่าอาสาสมัครนักเต้นที่กระจายตัวไปจับคู่กับนักเต้นหน้าใหม่ให้ลองปลดปล่อยความสนุกออกมา ก่อนจะเปิดเพลงแจ๊สจังหวะชวนแดนซ์ให้ได้ลองเต้นตามกัน เมื่อเต้นไปได้สักพัก เราก็เริ่มเห็นแต่ละคนด้นสด พลิกแพลงท่าทางไปตามความรู้สึกของเพลง และยังจับคู่ใหม่ๆ เพื่อผลัดกันโชว์ลีลาเฉพาะตัว ซึ่งภายหลังได้นำไปสู่มิตรภาพในคนกลุ่มที่มีใจรักในการเต้นสวิง และเพลงแดนซ์เป็นสายใยเชื่อมโยงเข้าหากัน

โน้ต-มาลียา โชติสกุลรัตน์ หนึ่งในหัวเรือคนสำคัญของ Bangkok Swing บอกว่าสายใยนี้เป็นเสน่ห์อีกอย่างของการเต้นสวิง “ตอนแรกทุกคนอาจจะไม่รู้จักกัน มาจากคนละพื้นที่เลย บางคนก็มาจากจังหวัดใกล้เคียงในภาคกลาง บางคนก็มาไกลจากสงขลา แถมยังมีคนต่างชาติที่สนใจการเต้นสวิงอีก สิ่งที่น่าสนใจคือเมื่อเราสอนพื้นฐานให้พวกเขาลองเต้นเองแล้ว คนของเราก็เลือกที่จะกระจายตัวไปเต้นกับเหล่านักเต้นมือใหม่โดยไม่ต้องมีใครบอก ที่จริงเราจะเต้นอยู่แค่ในวงคนคุ้นเคยแคบๆ ก็ได้ แต่เราไปได้ไกลกว่านั้น เราสามารถทำความรู้จักกับผู้คนใหม่ๆ ผ่านการเต้นสวิง ผ่านการจับคู่แล้วใส่ลีลากันไม่อั้น พอเต้นเสร็จแล้วมันว้าวมาก ทำไมคนที่ไม่รู้จักกันถึงเต้นเข้ากันได้ดีขนาดนี้ จากนั้นเราก็จะเริ่มจับกลุ่มคุย อย่างน้อยเรามีความรักในการเต้นสวิงเหมือนกันอย่างหนึ่งแหละ”

ซึ่งจริงอย่างที่โน้ตบอก ภายในงานเราพบผู้คนหลากหลายมากแถมแต่ละคนก็มาด้วยจุดประสงค์ต่างกัน บ้างก็มาเพื่ออยากสนุกกับการเต้นสวิงและดนตรีแจ๊ส บ้างก็อยากมาลองทำสิ่งใหม่ๆ บ้างก็อยากมาออกสเต็ปให้ลืมทุกข์ เช่น กลุ่มสาวๆ ที่เพิ่งผ่านประสบการณ์อกหักมากหมาดๆ ก็ได้เสียงเพลงและการเต้นเป็นตัวช่วยเสริมให้จิตใจกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม นับเป็นอีกทางเลือกในการบำบัดจิตใจที่สนุกดีทีเดียว เมื่อเห็นว่าตัวงานได้รับความสนใจทั้งจากคนที่เต้นเป็นและไม่เป็น ชาว Bangkok Swing เองก็มีกำลังใจที่จะสานฝันถักทอความสุขของการเต้นสวิงต่อไปด้วย

นอกจากกิจกรรมที่จัดโดยกลุ่ม Bangkok Swing เองแล้ว ก็ยังมีสื่ออื่นๆ ทั้งในและนอกประเทศให้ความสนใจกับการเต้นสวิงในไทยด้วย ไม่ว่าจะเป็น Documentary Club ที่ได้นำภาพยนตร์สารคดีเรื่อง Alive and Kicking มาฉายและชวนโอ๊ตและโน้ตรวมถึงชาว Bangkok Swing มาพูดคุยพร้อมเปิดฟลอร์สวิงท้ายงาน หรือเร็วๆ นี้ที่เพจ Thaiconsent ได้ทำวิดีโอน่ารักเข้าใจง่ายเกี่ยวกับความเท่าเทียมทางเพศผ่านการเต้นสวิงออกมาแล้ว ในขณะที่ประเทศอื่นๆ อย่างฝรั่งเศส จีน อินเดีย และมาเลเซีย ก็พร้อมใจกันเขียนถึงปรากฏการณ์การเต้นสวิงในไทยที่กำลังเกิดขึ้นนี้ด้วย

เราเชื่อว่าการเติบโตก้าวเล็กๆ แต่มั่นคงนี้จะทำให้การเต้นสวิงเป็นที่รู้จักในวงกว้าง และยังสามารถสัมผัสเข้าถึงจิตใจของคนรักเสียงเพลงและการเต้นได้ด้วย หวังว่าการเต้นสวิงจะเป็นกิจกรรมทางเลือกใหม่ที่ได้รับทั้งความรักและความสนใจจากคนไทย มาร่วมสร้างประสบการณ์ความสนุกกันเถอะ เผื่อเราจะได้รู้จักและได้มาเต้นคู่กันในงาน Swing Dance ครั้งหน้า

อย่างไรก็ตาม ทั้งโอ๊ตและโน้ตยืนยันว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดเห็นและความรู้สึกของผู้เข้าร่วมกับกลุ่ม Bangkok Swing เท่านั้น พวกเขาไม่สามารถตอบแทนนักเต้นกลุ่มอื่นๆ ในไทยได้ เพราะแต่ละกลุ่มก็มีนิยาม ความหลงใหลและแรงบันดาลใจในการเต้นสวิงต่างกันไป ซึ่งความหลากหลายนี้ ก็นับเป็นความงามอีกอย่างของการเต้นสวิงก็ว่าได้

Facebook | Bangkok Swing

ภาพ ธนวัฒน์ อัศวชุติพงศ์

The post Let’s swing! ทำไมการเต้นสวิงถึงส่งความสุขผ่านร่างกายและหัวใจให้เต้นเป็นจังหวะเดียวกันได้ appeared first on a day magazine.

ด้วยความที่ฮ่องกงเป็นเมืองขนาดเล็ก ศิลปะการออกแบบจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยหล่อหลอมและบริหารวิถีชีวิตในพื้นที่ใช้สอยที่มีจำกัด สิ่งนี้ถูกสะท้อนอยู่ในตัวงานออกแบบของ 10 ศิลปิน จาก 8 แบรนด์ ที่มาในรูปแบบพกพาได้ ตามคอนเซปต์ของนิทรรศการว่า BANGKOK Pocket Worlds ที่ข้างในกระเป๋าไซส์มินิของทุกคนจะบรรจุโลกแห่งศิลปะที่ผสมผสานตัวตนของพวกเขาไว้อย่างลงตัว นับเป็นการสร้างศูนย์การเรียนรู้ขนาดย่อมที่แบ่งปันเรื่องราวของตัวศิลปินและผู้รับชมได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

Uncle ศิลปินผู้สร้างสรรค์ผลงานสตรีทอาร์ตและผู้ก่อตั้ง AfterWorkShop (AWS) บอกเราว่าศิลปะเป็นเหมือนสะพานที่เชื่อมโยงเขากับสังคมเข้าไว้ด้วยกัน

“สตรีทอาร์ตเป็นผลงานศิลปะที่เห็นได้ทั่วไปตามชุมชน และมันสะท้อนชีวิตของสังคมในพื้นที่นั้นๆ ผมมากรุงเทพฯ ครั้งนี้ผมอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่เมื่อเห็นสตรีทอาร์ตตามฝาผนังชุมชน ก็ได้เรียนรู้ทั้งสัญลักษณ์ ภาพวาดพุทธศาสนาตามวัด ดอกไม้ ความเชื่อและความคิดของคนไทย ผมจะเอาสิ่งนั้นมาประยุกต์กับงานของผม ล่าสุดผมไปทำงานสตรีทอาร์ตที่ลอนดอนมา เลยเลือกทำเป็นรูปลิงเพราะปีนั้นเป็นปีลิงตามปีนักษัตรจีน ผมอยากส่งต่อสิ่งที่ผมรู้หรือวัฒนธรรมของผมให้คนอื่นด้วย ใครก็ได้ที่อาศัยหรือผ่านไปมาแถวนั้น”

Mui Kinoshita นักออกแบบหัวสมัยใหม่ที่เห็นถึงความสำคัญของการออกแบบในฐานะเครื่องมือที่ช่วยยกระดับชีวิตของคนให้ดีขึ้น ผลงานที่เธอพกมาแสดงในครั้งนี้คือโคมไฟที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่กลับมีเครื่องกรองอากาศคอยดักจับมลพิษผสมผสานอยู่ด้วย ซึ่งช่วยลดพื้นที่ใช้สอยไปได้เยอะทีเดียว

“สำหรับฉัน การออกแบบไม่ใช่แค่การทำของให้สวยงาม เรื่องนั้นเป็นเรื่องผิวเผิน หน้าที่ของการออกแบบคือการแก้ไขปัญหาในชีวิตประจำวันของผู้คนต่างหาก เรากำลังสร้างนวัตกรรมที่มีการออกแบบเป็นพื้นฐาน สร้างวิถีชีวิตตัวเลือกให้มนุษย์ จะบอกว่าเป็นศิลปะแห่งการแก้ปัญหาก็ได้ แต่ก่อนจะแก้ปัญหาเราต้องเข้าใจปัญหาก่อน หน้าที่ของนักออกแบบยุคนี้จึงไม่ได้อยู่แค่งานออกแบบ แต่ต้องออกไปเข้าใจผู้คนด้วย”

Xavier Tsang ผู้ก่อตั้ง BeCandle และนักศิลปะแห่งกลิ่นที่คิดค้นกล่องแห่งความทรงจำ (Memory Chest) ที่บรรจุอุปกรณ์ทำเทียนและน้ำมันหอมระเหยเพื่อให้ผู้ใช้สร้างกลิ่นแห่งประสบการณ์ที่อยากเก็บไว้ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิต

“กลิ่นเป็นศิลปะที่ไม่เห็นได้ด้วยตา แต่ทิ้งความรู้สึกและปลุกจิตใต้สำนึกที่รุนแรงได้ เมื่อก่อนผมอยู่แถวชนบท บางครั้งก็ต้องเผาใบไม้เพื่อให้ความอบอุ่น วันหนึ่งผมคิดถึงช่วงเวลานั้น แต่ก็ไม่รู้จะนำมันกลับมายังไง เลยลองสร้างกลิ่นขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงความทรงจำวัยเด็กขึ้น นี่เป็นสิ่งที่ศิลปะชนิดอื่นให้ไม่ได้ และผมอยากให้ผู้คนได้สัมผัสประสบการณ์แบบเดียวกันนี้”

Kay Chan นักออกแบบเพื่อสังคมที่ยั่งยืนพัฒนาระบบตลาดเคลื่อนที่โดยใช้จักรยาน (Mobile Bike Market) แทนที่ตลาดแบบดั้งเดิมเพื่อลดพื้นที่ และเพิ่มปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ซื้อ-ผู้ขายโดยตรง แถมยังนำปลาเค็มซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นดั้งเดิมของฮ่องกงมาใส่บรรจุภัณฑ์ออกขาย ให้สะดวกต่อการเก็บและบริโภค และช่วยให้วัฒนธรรมการกินของคนฮ่องกงคงอยู่ต่อไป

“การที่ผู้ซื้อและผู้ขายได้เจรจากันโดยตรงจะทำให้ผู้ขายเห็นปฏิกิริยาตอบกลับของลูกค้า และนำไปสู่การพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อให้ตอบโจทย์ผู้ซื้อ สิ่งนี้นับเป็นเรื่องสำคัญของการออกแบบ นอกจากนี้สิ่งที่เราทำคือการเชื่อมโยงจุดเล็กๆ ในสังคมเข้าหากัน ทำให้เราแก้ไขปัญหายิบย่อยที่รัฐบาลเข้าไม่ถึงได้รวดเร็วและยั่งยืน เรียกได้ว่าเรากำลังออกแบบวิถีชีวิตเพื่อคนในสังคมอย่างแท้จริงและยังสามารถพัฒนาต่อไปได้ในอนาคต”

Jim Wong กราฟิกดีไซเนอร์ที่นำรูปเรขาคณิตมาเชื่อมโยงเข้ากับวัฒนธรรมและตัวอักษรบอกเราว่าเขายังเชื่อมั่นในพลังของสื่อสิ่งพิมพ์อยู่

“จริงอยู่ที่มีคนบอกว่าสื่อสิ่งพิมพ์กำลังจะตาย แต่ผมว่ามันแค่กำลังเปลี่ยนรูปร่างมากกว่า เหมือนเทปคาสเซตต์ที่เปลี่ยนรูปเป็นซีดี ผมกำลังทำให้สื่อสิ่งพิมพ์อ่านง่ายขึ้น ด้วยการสร้างรูปภาพที่เข้าใจง่ายผ่านรูปทรงเรขาคณิตและภาพพิมพ์ตัวอักษร เมื่อผสมผสานกับวัฒนธรรมแล้วเราก็ได้งานร่วมสมัยขึ้นมา แถมสื่อสิ่งพิมพ์ที่จับต้องได้ยังมีอะไรให้เล่นอีกเยอะ ผมเคยออกแบบหนังสือที่ปกมีเนื้อสัมผัสเป็นไม้ด้วย ผมไม่ได้ว่าดิจิทัลไม่ดีนะ แต่สิ่งพิมพ์ก็ยังมีเสน่ห์ของมันและเล่นกับจินตนาการของคนได้อยู่”

CM Jao และ Ken Cheung นักออกแบบภายในผู้ก่อตั้ง Oft Interiors และยังเป็นนักออกแบบโรงภาพยนตร์ที่น่าจับตามองในฮ่องกงและจีนได้พกความล้ำสมัยและแนวคิดที่เล่นกับประสบการณ์ของผู้ใช้มาอย่างเต็มเปี่ยม

“เราออกแบบโรงภาพยนตร์จากการมองหาจุดเริ่มต้นของมันก่อนจะดำดิ่งลงไปในห้วงจินตนาการ เช่น เราออกแบบเพดานของโรงหนังให้เป็นริ้วๆ กระดาษเหมือนตัวบท เรามองว่าตัวบทเป็นจุดกำเนิดของหนังทุกเรื่อง เมื่อคนเห็นจะได้ลองมองย้อนด้วยความชื่นชมและเห็นคุณค่าของมัน นอกจากออกแบบแล้ว เรายังหาความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมด้วย เราเปลี่ยนพื้นที่ที่สร้างโรงหนังไม่ได้ให้สร้างได้ด้วยการทำพื้นที่วงกลมให้โค้งขึ้นไปเพื่อขยายพื้นที่ เมื่อนำสถาปัตยกรรมกับการออกแบบมารวมกันเราจะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ได้นับร้อยนับพัน”

Keikko Lee และ Rosetta Lau นักออกแบบภายใน นักออกแบบผลิตภัณฑ์และเฟอร์นิเจอร์ที่นำความเป็นฮ่องกงดั้งเดิมบวกกับศิลปะสมัยใหม่มาใส่ไว้ในสถานที่ในชีวิตประจำวันของทุกคน อย่างร้านอาหารและคาเฟ่ต่างๆ ได้เล่าถึงหลักการออกแบบให้เราฟัง

“เราพยายามผสมงานคราฟต์ลงไปกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ เช่น แสงไฟนีออนตามป้ายร้านต่างๆ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นจุดเด่นของฮ่องกงกำลังได้รับความนิยมน้อยลงเรื่อยๆ เนื่องจากการมีไฟนีออนเยอะเกินไปกลายเป็นมลภาวะ ทำให้คนเริ่มแสบตา แต่เราก็ไม่ได้อยากให้มันหายไป เราเลยเอามาใส่ไว้ในงานออกแบบภายใน ซึ่งจำกัดบริเวณที่แสงจะไปถึง การเอาไปประยุกต์ใช้กับร้านอาหารหรือคาเฟ่ก็เหมือนเราใส่มันกลับเข้าไปในวิถีชีวิตของผู้คนอีกที”

Jack Lau นักออกแบบภาพเคลื่อนไหวหรือโมชั่นกราฟิกผู้ก่อตั้ง Vision Desire ได้ตั้งเป้าหมายจะสร้างแรงกระเพื่อมทางสังคมและการศึกษาผ่านงานของเขา ซึ่งทำสำเร็จมาแล้วในการรณรงค์ให้วัยรุ่นตระหนักถึงผลร้ายของการดื่มแอลกอฮอล์และมลภาวะจากการเผาทำลาย

“คนสมัยนี้ไม่ค่อยมีความอดทนและไม่ชอบอ่าน ผมเลยคิดว่าการทำโมชั่นกราฟิกจะช่วยให้ผู้คนหันมาสนใจประเด็นต่างๆ ในสังคมได้มากกว่า รวดเร็วกว่า และง่ายกว่า ซึ่งผมก็ทำไม่ยาวมาก เพราะถ้ายาวมากไปคนก็จะไม่ดูอีก แต่ผมยังไม่อยากหยุดแค่ตรงนี้นะ เป้าหมายคือทำให้โมชั่นกราฟิกมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมให้ได้มากที่สุด เพื่อกระตุ้นความคิดและเพิ่มทักษะการสร้างความสัมพันธ์ของคนให้มากขึ้น”

จะเห็นได้ว่าสิ่งที่เหล่านักออกแบบต้นกล้าจากฮ่องกงกำลังทำคือการนำศิลปะการออกแบบกลับมาหาชีวิตผู้คนมากขึ้น ไม่ใช่การทำให้ผลงานกลายเป็นสิ่งหรูหราจับต้องไม่ได้ และพวกเขากำลังก้าวต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งเพื่อแนะนำความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้โลกได้รู้จัก พวกเขาจะแบกความฝันใส่ไว้ในกระเป๋าเล็กๆ ใบนั้น และเดินทางนำมันไปเผยแพร่ตามมุมต่างๆ ของโลก โดยมีประเทศไทยเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น

การจัดแสดงงานครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ DXHK ที่ทาง Hong Kong Design Centre (HKDC) เป็นผู้จัด จุดประสงค์ของงานนี้ไม่ใช่เพียงแค่นำเสนอผลงานและความสามารถของนักออกแบบฮ่องกงรุ่นใหม่เท่านั้น แต่ยังเชื่อมไปถึงการร่วมมือในอนาคตกับศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC) ของไทยเรา โดยหวังจะทำให้พื้นที่ออกแบบงานสร้างสรรค์ในกรุงเทพฯ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง และยังส่งเสริมให้คนไทยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการออกแบบได้ในวงกว้างอีกด้วย

website l hkdesigncentre.org
Facebook | HKDC 香港設計中心

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post ตามไปดูโลกใบเล็กที่อัดแน่นด้วยจินตนาการของนักออกแบบชาวฮ่องกง ในนิทรรศการ BANGKOK Pocket Worlds appeared first on a day magazine.

พวกเขาทั้งหมดคือคนที่ผ่านเข้ารอบแรกของแคมเปญ Machu Picchu Ultimate Peru ที่จะพาพวกเขาไปผจญภัยไกลถึงมาชูปิกชู (Machu Picchu) อาณาจักรของชาวอินคาที่เคยหายสาบสูญไปของเปรู ประเทศแถบอเมริกาใต้ที่เต็มไปด้วยความน่าตื่นเต้นและวิถีชีวิตสุด exotic ที่เราไม่เคยได้สัมผัส

ความแปลกใหม่ในการเลือกจุดหมายปลายทางที่ฟังดูน่าลึกลับทำให้เราอยากทราบถึงที่มาของแคมเปญนี้ ซึ่ง บอย-ฉัตรชัย วิรัตน์โยสินทร์ กุนซือของแบรนด์ U Beer ได้เล่าให้เราฟัง

“U Beer เป็นแบรนด์ของคนกล้า กล้าที่จะใช้ชีวิต เป็นหนุ่มสาวที่รักความท้าทายอยู่ในตัว ผมเชื่อว่าถ้าคนไทยจะไปเที่ยว ส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้น ญี่ปุ่น เกาหลี หรือประเทศแถบยุโรป น้อยคนนักที่จะพูดถึงอเมริกาใต้ ซึ่งไม่แปลกเพราะเป็นทวีปที่ไกลและไปได้ยาก ยิ่งมาชูปิกชูเป็นสถานที่ลึกลับยิ่งฟังดูน่าค้นหา แถมมาชูปิกชูก็อยู่ในประเทศเปรู ซึ่งมาคล้องจองกับชื่อแบรนด์ U Beer ของเราเลย ไม่มีอะไรจะเหมาะไปมากกว่านี้แล้ว ส่วนคนที่ไป เราจะคัดเลือกจากความเป็นตัวของตัวเอง และจะเน้นคนที่เมื่อไปแล้วสามารถกลับมาเล่าให้คนอื่นฟังได้ถึงความมหัศจรรย์ของมาชูปิกชู เราเองได้รับความช่วยเหลือจากสถานทูตเปรูให้ได้เข้ามาชูปิกชูก่อนนักท่องเที่ยวทั่วไป และยังได้ออกเป็นกลุ่มสุดท้าย เหมือนที่นั่นเป็นของพวกเรา ประสบการณ์แบบนี้ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้”

“ส่วนเรื่องการรับคนเข้ามา เราบอกเลยว่ามาทางไหนก็ได้ ขอให้มา อยากทำอะไรก็ได้ จะใส่เสื้อเหลืองตีลังการอบอนุสาวรีย์ฯ สิบตลบ จะบ้าแค่ไหนก็มา เราไม่อยากจำกัดความคิดของคนอยู่แล้ว ยิ่งคนสมัยนี้ไอเดียเขาไปไกลมาก แบรนด์เราสนใจเรื่องความแปลกใหม่อยู่แล้ว คนพวกนี้แหละคือตัวแทนคาแรกเตอร์ของแบรนด์เราที่แท้จริง”

หลังจากได้พูดคุยกับผู้บุกเบิกประสบการณ์นี้แล้ว เรายังไม่พลาดที่จะพูดคุยต่อกับหนึ่งในผู้เข้ารอบที่เล่าให้เราฟังเกี่ยวกับไอเดียสร้างความประทับใจบวกกับความเป็นตัวเองที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาได้มานั่งอยู่ตรงนี้

“เราก็ถ่ายรูปลงไปเลย เราเป็นพวกบ้าบออยู่แล้วก็ส่งไปแบบนั้นเลย พอได้รับข้อความตอบกลับก็ดีใจมาก วันนี้แต่งตัวมาแบบจัดเต็ม เสื้อผ้าก็มีซื้อใหม่ ปรับแต่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ดึงความเป็นตัวเราออกมาโดยที่ถ้าไม่มีงานนี้เกิดขึ้นเราคงไม่ได้มีแรงบันดาลใจจะลุกขึ้นมาทำ”

นอกจากนี้ยังมีแขกรับเชิญคู่รัก โบ๊ท-ภควัต ทองเจริญ และ ฝ้าย-ปริชญา สุทธิเวทย์ เจ้าของหนังสือ A Long Way Home ที่บอกเล่าประสบการณ์การนั่งรถไฟกลับจากอังกฤษมาไทยเป็นเวลา 71 วัน และเจ้าของเพจท่องเที่ยวชื่อดัง PakaPrich Adventure งานนี้เจ้าตัวเล่าว่ามาชูปิกชูก็เป็นอีกหนึ่งสถานที่ในฝันของพวกเขา และเมื่อได้ไปแล้วก็ไม่รู้สึกผิดหวังเลย เส้นทางคดเคี้ยวสุดผจญภัยและความงดงามที่ทั้งสองได้สัมผัสยังคงอยู่ในความทรงจำของทั้งคู่ แถมยังตามมาด้วยรายละเอียดน่ารักๆ และความรู้สึกดีๆ ที่นำมาแบ่งปันให้เราและผู้เข้าร่วมงานคนอื่นๆ ได้รู้สึกตื่นเต้นไปด้วย

ไฮไลต์หลักของงานอีกอย่างหนึ่งคือผู้เข้าร่วมทุกคนจะได้มีโอกาสลิ้มลอง Pisco เครื่องดื่มขึ้นชื่อของประเทศเปรูที่โด่งดังไปทั่วโลก เมื่อนำไปผสมเคล้ากับมะนาวแล้วจะออกมาเป็น Pisco Sour รสเปรี้ยวหอมมะนาวสูตรต้นตำหรับที่คงติดลิ้นเราไปอีกนาน

ถึงงานในวันนี้จะกินเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ความรู้และสิ่งที่เราได้นั้นมากมายทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นจากผู้เข้าร่วมแคมเปญไฟแรงที่ชื่นชอบความท้าทาย แขกรับเชิญสุดน่ารัก และ U Beer ที่ฉีกทุกกฎเกณฑ์การตั้งแคมเปญตั้งแต่ขั้นตอนรับสมัครจนถึงสถานที่ปลายทาง สมกับคำขวัญของแคมเปญที่กล่าวว่า “อย่าไป! ถ้าใจไม่พอ”

machucan.com

ภาพ สัญญา ธาดาธนวงษ์

The post ตามไปดู MachUcan Party งานเลี้ยงของเหล่าคนแหวกแนวที่อาจได้ไปตามฝันไกลถึงเปรู appeared first on a day magazine.

‘มหัศจรรย์’ และ ‘ประหลาด’ ทั้งสองคำเป็นคำที่ใช้อธิบายสัตว์ สิ่งของ และคนที่ไม่ธรรมดา แต่เห็นความต่างในความเหมือนนั่นไหม? เราไม่เคยใช้คำว่าประหลาดกับคนที่เราชื่นชมและหวงแหน หรือคนที่เรามองว่า ‘มหัศจรรย์’ แต่เราจะคอยหยิบยื่นคำว่า ‘ประหลาด’ ให้กับคนที่เราไม่ยอมรับในความต่างของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดหรือตัวประหลาดก็ล้วนเป็นคำที่ถูกใช้เพื่อสะท้อนถึง ‘สัตว์ประหลาด’ ในตัวเราเองทั้งนั้น

Stephen Chbosky ผู้กำกับที่เคยพาเราเข้านั่งอยู่ในหัวใจของคนซอกหลืบสังคม จากภาพยนตร์เรื่อง The Perks of Being a Wallflower ที่ตรึงใจผู้ชมได้หลายล้านคนทั่วโลก เขากลับมาอีกครั้งเพื่อสอนบทเรียนใหม่ให้เรา นั่นก็คือผลจากการที่เราแบ่งแยกคน ‘ประหลาด’ ออกจากคนมหัศจรรย์ในภาพยนตร์เรื่อง Wonder ที่ดัดแปลงมาจากวรรณกรรมเยาวชนชื่อเดียวกันของ R.J. Palacio

ออกัสต์ พูลล์แมน (แสดงโดย เจค็อบ เทรมเบลย์) เป็นเด็กชาย ป. 5 ที่มีแขน ขา และหัวใจ ที่ฝันอยากเป็นนักอวกาศออกไปสำรวจรอบโลก แต่เขากลับต้องติดอยู่ในบ้านเพื่อเรียนโฮมสคูลเพราะใบหน้าของเขาแตกต่างจากคนอื่น ใช่แล้ว เขาเป็นตัวประหลาด (Freak) และเขารู้ตัวดี ทุกสายตาที่เหลือบมองมาและเบือนหนีไปในเสี้ยววินาที คำถามเกี่ยวกับหน้าตาที่เหมือนสร้างมาเพื่อให้เขารู้สึกแปลกแยก เด็กๆ ที่ร้องไห้เมื่อเห็นเขา หรือกระทั่งพ่อแม่ที่ปฏิบัติกับเขาอย่างพิเศษต่างกับเด็กคนอื่นๆ จนอดคิดไม่ได้ว่าคนที่มองเขาว่าเป็นปกติมีเพียงแค่เดซี่ หมาของเขาเอง

เรื่องราวเริ่มยากลำบากขึ้นเมื่อเขาต้องเข้าโรงเรียนครั้งแรก แน่นอนว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา ไม่ใช่สายตาแห่งความชื่นชม แต่เป็นสายตาแห่งความรู้สึกที่ต่างกันไป จนกระทั่งเขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวประหลาด ร่างสุดยอดไปในที่สุด

สิ่งที่น่าสนใจของ Wonder ในฉบับภาพยนตร์เรื่องนี้ คือการฉายให้เห็นมุมมองของตัวละครแต่ละตัว บางคนอาจมีปมแผลในใจและต้องการปกป้องตัวเองด้วยการปฏิบัติกับออกัสต์อย่าง ‘ตัวประหลาด’ บางคนทั้งรักและท้อกับสิ่งที่ออกัสต์เป็นในเวลาเดียวกัน บางคนต้องเสียสละเพื่อให้ออกัสต์มีความสุขจนต้องเขวี้ยงความสุขของตัวเองทิ้ง ถึงแม้ว่าเรื่องทั้งหมดจะเกิดในเวลาเดียวกัน แต่ผู้กำกับสตีเฟ่นก็กำลังสอนให้เรารู้ว่า อย่าได้ตัดสินคนอื่นเหมือนที่ตัวละครหลายตัวในเรื่องทำ และอย่าได้ด่วนสรุปจนกว่าจะรู้เบื้องหน้าเบื้องหลังทั้งหมด เรื่องเล่าเดียวกันจากต่างมุมมอง อาจกลายเป็นคนละเรื่องไปเลยก็ได้ คนยิ้มอาจต้องแอบร้องไห้ คนเศร้าอาจต้องแอบหัวเราะ เด็กอาจต้องแกล้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่เพื่อแบกรับความรู้สึกคนอื่นไว้บนบ่าตัวเอง

ความน่ารักอีกอย่างคือการที่สตีเฟ่นเล่นกับความคิดและความฝันของออกัสต์ได้อย่างลงตัว ภาพเด็กชายใส่ชุดอวกาศจะแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของแต่ละช่วงหนัง เราจะได้เห็นนักบินอวกาศวิ่งกระโดดโลดเต้นเมื่อมีความสุข คอตกเมื่อเศร้า และยังมีตัวละครจาก Star Wars หนังโปรดตลอดกาลของออกัสต์มาร่วมแจมด้วย จะเป็นตัวอะไรบ้างนั้นลองไปลุ้นกันเองในโรงภาพยนตร์นะ

สิ่งสำคัญที่สุดที่เราได้เรียนรู้จากหนังเรื่องนี้คือ คนมหัศจรรย์มักมีความประหลาดซ่อนอยู่ และคนประหลาดมักมีความมหัศจรรย์ซ่อนอยู่เสมอ ด้วยความทับซ้อนกันนี้ การที่เราตัดสินว่าคนๆ นี้ ‘มหัศจรรย์’ หรือ ‘ประหลาด’ ไปแล้ว ก็เหมือนเรากำลังปิดตาตัวเองข้างหนึ่ง มองไม่ชัดและไปได้ไม่ไกล เพราะเราเลือกที่จะทิ้งมุมมองอีกมุมหนึ่งไว้ข้างหลัง แล้วเดินหน้าต่อไปกับคำตัดสินนั้นจนเราอาจพลาดความอัศจรรย์ธรรมดาในชีวิตของใครหลายคน หลงลืมหลายๆ เรื่องที่เราเรียนรู้ได้ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน พลาดการทำความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ พลาดที่จะเห็นความ ‘มหัศจรรย์’ หรือบางครั้งเราเรียกว่า ‘ประหลาด’ ที่คอยส่องแสงประกายในทุกที่ที่คนเหล่านี้ไปถึง

“You can’t blend in, when you were born to stand out”

เธอทำตัวกลมกลืนกับคนอื่นไม่ได้หรอก เพราะเธอเกิดมาเพื่อโดดเด่น

ด้วยรักถึง ออกัสต์ พูลล์แมน

The post Wonder : ภาพยนตร์มหัศจรรย์ของคนธรรมดาทุกคน appeared first on a day magazine.

เมื่อเห็นคำว่า Wonder หรือ ‘ความมหัศจรรย์’ เรามักนึกถึงเรื่องราวสุดประทับใจที่แสนหอมหวานเหมือนในนิทาน แต่บนหน้าปกหนังสือของ R.J. Palacio เล่มนี้กลับมีเพียงใบหน้าเด็กชายคนหนึ่งพร้อมตัวหนังสือบิดเบี้ยว ประกอบกับพื้นหลังสีฟ้าเรียบๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น เมื่อเห็นแบบนี้ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า นิยามคำว่า Wonder ของ R.J. Palacio คืออะไรกันแน่ จนเมื่อมีโอกาสพลิกกระดาษแต่ละหน้าและใช้สายตาไล่เรียงอ่านทุกตัวอักษร เราจึงได้เข้าใจความมหัศจรรย์ในรูปแบบที่ต่างออกไป

ออกัสต์ พูลล์แมน พระเอกของเราเป็นเด็กชายคนหนึ่งที่มีความปกติทางพันธุกรรมบนใบหน้า ไม่ได้มีปราสาท หรือข้าวของเครื่องใช้คอยคุยเป็นเพื่อน และที่สำคัญ เขากลายร่างเป็นเจ้าชายรูปงามด้วยมนตร์วิเศษเหมือนการ์ตูน Beauty and the Beast ไม่ได้

‘You don’t have to be mean to be mean.’

‘คุณไม่ต้องเป็นคนใจร้ายเพื่อที่จะทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นหรอก’

คำพูดนี้ของเด็กชายออกัสต์มักลอดผ่านเข้ามาในความคิดเรายามค่ำคืน ช่วงเวลาที่เรามักได้ทบทวนเรื่องราวในชีวิตราวกับกรอหนังดู ช่วงเวลาที่บางคนได้รอยยิ้มเล็กๆ มาประดับไว้ข้างริมฝีปาก และยังเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ใครอีกหลายคนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับแก้วที่ตกแตกและโดนเหยียบย่ำจนกลายเป็นฝุ่นผง

เมื่อนึกถึงเด็กชายออกัสต์ที่มีความผิดปกติบนใบหน้าจนต้องได้รับการศัลยกรรมเป็นสิบครั้งในวัยเด็กที่มีเพื่อนจริงๆ อยู่ไม่ถึงห้าคนแล้ว เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาต้องเป็นหนึ่งในแก้วเหล่านั้นแน่

สิ่งที่ทำร้ายความรู้สึกของเขาไม่ได้มาจากคนใจร้ายเท่านั้น แต่ยังมาจากความไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่กรีดร้องใส่เขาราวกับเจอสัตว์ประหลาด ความคึกคะนองของเด็กประถมวัยเดียวกันที่อยากเล่นสนุกจนสร้างเกมซึ่งมีกฎว่าใครสัมผัสตัวออกัสต์แล้วต้องไปล้างมือในสิบวินาที การปกป้องที่เกินพอดีของพ่อแม่จนทำให้เขารู้สึกราวกับไร้แขนขา ไปจนถึงสายตาแสดงความสงสารและการเหลือบมองจากคน ‘ปกติ’ อย่างเรา เครื่องมือเหล่านี้สร้างความรู้สึกแบ่งแยกและหยิบยื่นความน้อยเนื้อต่ำใจให้เด็กชายออกัสเป็นอย่างมาก

นั่นแหล่ะ เราไม่ได้อยากทำให้เขาเจ็บใช่ไหม? ก็คงเหมือนหลายครั้งในชีวิตที่เราเผลอทำร้ายคนรอบข้างครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้ตัว สิ่งที่ตามมาก็คือบาดแผลที่มองไม่เห็นและการเยียวยาที่ไม่เคยได้รับ หลายคนบอกว่าการเป็นผู้ใหญ่ทำให้เราเห็นใจเพื่อนมนุษย์และรู้จักคิดก่อนพูด แต่การที่เรายังทำร้ายกันและกันนับครั้งไม่ถ้วนแสดงว่าในส่วนหนึ่งของเราคงยังเป็นเด็กอยู่เสมอ ยังมี ‘ความไม่รู้’ และ ‘ความบริสุทธิ์’ ราวกับเด็กน้อยที่พูดจาโผงผางตามใจ โดยไม่เคยรู้และอาจไม่มีวันได้รู้ว่าสิ่งเล็กน้อยเหล่านั้นกำลังทิ่มแทงใครอยู่

การที่หนังสือเล่มนี้เลือกใช้คำพูดแบบเด็กๆ และมุมมองแบบเด็กๆ ใช้ไวยากรณ์ถูกบ้างผิดบ้าง ก็เพื่อให้เราได้เห็นถึงความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง ไม่มีการประดิษฐ์คำพูดหรือเก็บกักความรู้สึกนึกคิด เป็นเพียงผ้าขาวที่เมื่อแต่งแต้มลวดลายอะไรก็เห็นได้ชัดเจน

“หน้าเธอโดนไฟไหม้เหรอถึงเป็นแบบนี้” เด็กเหล่านี้อาจถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น แต่นึกถึงใจออกัสต์ดูสิ เห็นไหมว่า You don’t have to be mean to be mean.

สิ่งที่สร้างความมหัศจรรย์ให้หนังสือเล่มนี้อีกอย่างคือการเล่าเรื่องเดียวกันจากหลายมุมมอง เช่นในขณะที่พ่อแม่ดูแลออกัสต์อย่างไข่ในหิน โอลิเวีย พี่สาวของออกัส ก็ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาและสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง แทบไม่เคยได้รับความห่วงใยในแบบที่น้องได้รับแม้แต่น้อย หรือแจ็ค เพื่อนของออกัสต์ ที่เล่าถึงความยากลำบากในการคบกับเขา ทั้งต้องถูกแบ่งแยกและล้อเลียนไปพร้อมกับออกัสต์ ทำให้ตระหนักได้ว่า แม้เราจะเห็นใจออกัสต์ เราก็ต้องไม่ละเลยความรู้สึกของคนอื่นๆ ที่ได้รับผลกระทบจากความผิดปกติของเขาด้วย

R.J. Palacio กล่าวว่าเธอดีใจที่หนังสือเล่มนี้กลายเป็นตัวจุดประกายให้เยาวชนหันมาสนใจการอ่านและประเด็นผู้พิการ แรงบันดาลใจของเธอมาจากความรู้สึกผิดที่เธอเคยพาลูกเดินหนีเด็กสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าพิการ และยังอยากให้ทุกคนตระหนักถึงสิ่งเดียวกันนี้ในฐานะมนุษย์ เธอกล่าวอีกว่า เธอจะไม่แต่งภาคต่อของ Wonder อย่างแน่นอน เพราะเธอมีความสุขที่ได้เห็นเด็กๆ พยายามเขียนตอนจบของเรื่องในแบบของตัวเอง บางคนก็จินตนาการไปถึงมุมมองของเดซี่ หมาของออกัสต์ที่มีต่อออกัสต์เลยทีเดียว

สิ่งนี้เองคือความงดงามของมนุษย์ และความมหัศจรรย์สมชื่อหนังสือ Wonder เราอาจไม่มีทางเลิกทำร้ายกันโดยไม่รู้ตัวได้อย่างสมบูรณ์หรอก แต่การที่เราเริ่มหันมาสนใจกันและกันให้มากขึ้น คงช่วยให้บาดแผลเหล่านั้นลดน้อยลงและได้รับการเยียวยาบ้าง

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ก็อดนึกไปถึงคำพูดของครูสอนวิชาภาษาอังกฤษของออกัสต์ไม่ได้ว่า “When given the choice between being right or being kind, choose kind.” เมื่อเธอต้องเลือกระหว่างความถูกต้องและความใจดี ให้เลือกความใจดี เธอไม่ผิดหรอกที่จะถามออกัสต์ว่า “หน้าเธอโดนไฟไหม้เหรอถึงเป็นแบบนี้” แต่เธอเลือกที่จะส่งยิ้มให้เขาโดยไม่พูดอะไรได้

เธอเลือกที่จะเป็นคนใจดีได้เสมอ

ความยากง่ายในการอ่าน : เหมาะสำหรับคนที่มีพื้นฐานภาษาอังกฤษในระดับสื่อสารได้ ตัวหนังสือถูกบอกเล่าในมุมมองแบบเด็กๆ เข้าใจง่าย ภาษาอังกฤษของเรื่องนี้เป็นธรรมชาติมาก เหมือนไม่ผ่านการประดิดประดอยมาก่อนเลย

The post WONDER : สัมผัสความงดงามของมนุษย์ผ่านตัวหนังสือและชีวิตไม่ธรรมดาของเด็กชายออกัสต์ appeared first on a day magazine.

ถึงรอยสักจะเคยเป็นสิ่งที่ใช้ลงโทษและแบ่งชนชั้นในสังคม
แต่เมื่อได้ผ่านการขัดเกลาและพัฒนามานานหลายปี
การสักก็กลายเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่วิจิตรและสะท้อนให้เห็นตัวตนของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี
เรามีโอกาสได้ทำความรู้จักกับงานสักอย่างใกล้ชิดผ่านการทำงานของ ช่างมิ้ม-อานนทร์ พีรนันทปัญญา ช่างสักไทยชื่อดังจากร้าน
MIMPTATTOO ที่เคยมีโอกาสได้จัดแสดงผลงานรอยสักใน Musée du quai Branly ที่ประเทศฝรั่งเศส

1. เข็มแรกของช่างสัก

เพราะรอยสักเป็นสิ่งที่แก้ได้ยากและติดตัวเราตลอดไป
เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา ช่างสักมือใหม่หลายคนจึงมักเริ่มลองสักกับวัสดุอื่นที่มีสัมผัสใกล้เคียงกับผิวหนังคนก่อน
เช่น รองเท้าฟองน้ำ หนังหมู หรือหนังเทียม เมื่อฝึกปรือจนมั่นใจว่าสักลงบนผิวหนังจริงได้แล้ว
ก็ควรเริ่มสักจากลายที่ไม่ซับซ้อนและง่ายต่อการแก้ไขก่อน เช่น รอยสักแบบ Tribal (ชนเผ่า)ที่มีรูปแบบชัดเจน หรือรอยสักแบบ Minimal และรอยสักแบบจุดที่มีรายละเอียดไม่มาก
หากชำนาญแล้วจะลองสักรูปแบบอื่นๆ ตามความสนใจ เช่น Realistic (รอยสักรูปเสมือนจริง) Japanese (รอยสักแบบญี่ปุ่น)
หรือรอยสักลายโอลด์สคูลก็ยังไม่สาย

2. เข็มแห่งตัวตน

เมื่อได้ลองสักหลายๆ รูปแบบแล้ว ช่างสักจะเริ่มค้นพบรอยสักที่เป็นลายเซ็นของตัวเอง
อาจจะผสมรอยสักหลายรูปแบบเข้าไว้ด้วยกัน หรือสร้างสรรค์รอยสักจากจินตนาการก็ได้
อย่างช่างมิ้มจะถนัดรอยสักแบบญี่ปุ่นที่สอดแทรกความเป็นไทยลงไปด้วย

ลายสักที่เป็นเอกลักษณ์ของช่างสักก็เหมือนลายมือที่ใช่จะเลียนแบบกันได้ง่ายๆ
ถึงจะลงเข็มตามได้ทุกเส้นทุกรอย แต่ความหนักเบา ความรุนแรง
ความอ่อนของงาน ย่อมต่างกันอยู่ดี

3. เข็มที่ขยับตามหัวใจ

ลวดลายสวยๆ จากปลายเข็มที่เราเห็น เกิดจากฝีมือและความรู้สึกของช่างสักซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้รอยสักโลดโผนและสื่อถึงอารมณ์ได้
เมื่อสักลายอะไรก็ตาม ช่างสักมักจะต้องอินและหมกมุ่นไปกับรอยสักนั้นๆ ด้วย บางครั้งความรู้สึกเหล่านี้ก็ยากที่จะสลัดทิ้ง
เหมือนนักแสดงที่เข้าถึงบทบาทจนถอนตัวไม่ขึ้นแม้การถ่ายทำจะจบลง

ครั้งหนึ่ง ช่างมิ้มเคยปฏิเสธรับงานสักรูปพระที่เผาตัวตายเพื่อเรียกร้องสิทธิในเวียดนาม
เขาเข้าใจดีว่าภาพนี้เป็นการเรียกร้องไปสู่สิ่งที่ดีกว่า แต่เขาอาจรู้สึกหดหู่ได้หากต้องเข้าถึงรอยสักนี้
การปฏิเสธงานของช่างสักไม่ได้หมายถึงความหยิ่งผยอง แต่ช่างสักก็เป็นศิลปินคนหนึ่งที่ทำตามหัวใจเท่านั้น

4. เข็มสะอาดเพื่อเพื่อนมนุษย์

แต่สิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นช่างสักคือการรักษาสุขลักษณะ
เมื่อเจอเลือด เข็ม แผลสดต่างๆ ที่ทำให้ติดเชื้อได้ก็ต้องระมัดระวังให้ดี
ขณะใส่ถุงมือเปื้อนเลือดก็ไม่ควรไปจับสิ่งของอื่นและต้องทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ใช้สักให้ดีทุกครั้ง
ต่อให้ช่างสักจะฝีมือฉมังขนาดไหน แต่ถ้าทำให้เพื่อนมนุษย์ต้องติดโรค
ก็ไม่มีทางเป็นช่างสักที่ดีได้เลย

5. เข็มที่เชื่อมความผูกพัน

ความสัมพันธ์ของช่างสักกับลูกค้าก็เหมือนช่างทำผมกับสาวๆ
ที่มาทำผม คือค่อนข้างใกล้ชิดและมีปฏิสัมพันธ์กันเกือบตลอดเวลา ทำให้ช่างสักต้องเริ่มฝึกสร้างบทสนทนาเพื่อบรรยากาศที่ผ่อนคลาย
ทั้งช่างสักและลูกค้าเลยได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน ไม่ว่าจะเป็นความชอบในรอยสัก
รสนิยม หรือประสบการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เมื่อมีลูกค้าใหม่เข้ามา
ช่างสักก็จะถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ที่ได้ยินมาให้ฟังอีกที
เหมือนเป็นการสร้างสังคมเล็กๆ ขึ้นในร้านสักก็ว่าได้

6. เข็มที่ผูกมัดหน้าที่ของช่างสัก

หลายคนเข้าใจว่าช่างสักเป็นอาชีพที่มีอิสระในการเลือกรับงานและจะเข้างานกี่โมงก็ได้
แต่ความจริงแล้ว ช่างสักก็มีหน้าที่ต้องไปทำงานทุกวันตามเวลาเหมือนอาชีพอื่นๆ แถมยังเป็นงานที่ต้องนั่งอยู่ในท่าเดิมๆ
ถ้านั่งไม่ถูกวิธีย่อมมีปัญหากับร่างกายแน่นอน หรือบางทียังต้องกลับไปคิดรอยสักของลูกค้าต่อที่บ้านหรือเอางานสักไปฝึกไปวาดต่อ
เรียกได้ว่าถ้าไม่รักงานสักจริง คงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยแน่

7. เข็มหลากหลายที่สร้างสรรค์ลวดลายอย่างแตกต่าง

งานสักถือเป็นศิลปะเฉพาะกลุ่ม
แต่ละกลุ่มก็มีความชื่นชอบแตกต่างกันไป การจะวางกรอบจำกัดหรือกำหนดทิศทางให้วงการช่างสักจึงเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก
ช่างสักแต่ละคนมีสิทธิที่จะแสดงตัวตน ความคิด ฝีไม้ลายสักลงบนผิวหนังในแบบตัวเอง ถึงผลลัพธ์ที่ได้ออกมาจะต่างกัน
แต่สิ่งที่ช่างสักมีร่วมกันก็คือการสร้างสรรค์ศิลปะที่ติดตัวผู้คนไปทุกที่ให้มีความหมายที่สุด

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post ช่างสัก appeared first on a day magazine.

1. อาชีพที่ต้องแลกมาด้วยความอุตสาหะ
ที่ประเทศฝรั่งเศส กว่าจะเป็น Perfumer ได้ ต้องเรียนเพื่อสอบเป็น Junior Perfumer ก่อน แล้วทำงาน 8 ปี จึงสอบเลื่อนขั้นไปเป็น Senior Perfumer จากนั้นก็ทำงานอีก 8 ปี กว่าจะสอบเลื่อนขั้นไปเป็น
Perfumer มืออาชีพ (Professional Perfumer) โดยมีสถาบันศึกษาที่มีชื่อเสียงอย่าง Givaudan, International
Flavors & Fragrances และ ISIPCA เป็นผู้รับรอง
ส่วนคนที่เรียนทำน้ำหอมเองจากความหลงใหลจะไม่เรียกตัวเองว่าเป็น Perfumer เพราะถือเป็นการให้เกียรติคนที่เรียนด้านนี้มาโดยตรง ส่วนที่ไทยยังไม่มีสาขาวิชาไหนสอนเรื่อง
Perfumer โดยเฉพาะ

2. ศิลปะจากการใช้ชีวิต
การปรุงน้ำหอมคือการบอกเล่าเรื่องราว
น้ำหอมที่ดีจะทำให้คนที่ดมรู้สึกหรือเห็นอะไรบางอย่าง ไม่ใช่แค่หอมหรือไม่หอม หากเราไม่เคยออกไปใช้ชีวิต
เราจะไม่มีเรื่องน่าสนใจมาเล่าเลย เราต้องรู้จักออกเดินทางและสนใจสิ่งรอบข้าง หากจะทำน้ำหอมกลิ่นเรือยอร์ช
เราก็จะต้องออกไปนั่งเรือยอร์ชจริงๆ จะลงมือทำน้ำหอมโดยที่ไม่มีประสบการณ์ไม่ได้

3. ส่วนผสมของศาสตร์และศิลป์
น้ำหอมเป็นทั้งศิลปะและวิทยาศาสตร์ นักทำน้ำหอมต้องมีทั้งสุนทรียะในการเล่าเรื่องผ่านกลิ่นและการทดลองผสมน้ำมันหอมระเหย (สารที่สกัดได้จากวัตถุดิบต่างๆ
เช่น ดอกกุหลาบและส้ม) หลากกลิ่นเข้าด้วยกัน ก่อนอื่นเราต้องตีโจทย์ให้แตกว่าแต่ละกลิ่นให้ความรู้สึกอะไร
สื่ออะไรได้บ้าง หนักเบายังไง
และที่สำคัญคือร้อยเรียงไปกับกลิ่นไหนได้บ้าง จากนั้นก็ทดลองผสมกลิ่นไปเรื่อยๆ
จนกว่าน้ำหอมจะสื่อเรื่องที่เราจะเล่าได้
นักทำน้ำหอมแต่ละคนจะตีความลักษณะกลิ่นนั้นๆ ต่างกันไป
ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้น้ำหอมเป็นเอกลักษณ์ เหมือนเป็นนามปากกาประจำตัว

4. ดอกกุหลาบของช่างตีเหล็ก
น้ำหอม Smith’s Rose ของ Artisan
Valley เป็นตัวอย่างหนึ่งของการเล่าเรื่องราว น้ำหอมกลิ่นนี้มาจากตัวละครเอลฟ์ ช่างตีเหล็กในนิยายเรื่องหนึ่ง
เมื่อเหนื่อยและท้อจากการทำงาน เขาก็ได้หยิบดอกกุหลาบขึ้นมาดมเพื่อผ่อนคลาย
จากนั้นเขาก็หยิบเอาส่วนหนึ่งจากนิยายนั้นมาเป็นคำบรรยายน้ำหอม

ถึงช่างฝีมือทุกคน จงมีความสุข
จงกล้าหาญ จงเป็นที่รัก
ขอให้ความพยายามของท่านเบ่งบานด้วยความปีติยินดี

5. กลิ่นที่มีราคาและคุณค่า
วัตถุดิบที่นำมาทำน้ำหอมมีราคาแตกต่างกันไป
เริ่มตั้งแต่วัตถุดิบที่สกัดได้จากสารเคมีราคา 10 บาท
ไปจนถึงวัตถุดิบราคาหลักล้านอย่าง Ambergris (อำพันทะเล) ที่สกัดจากอ้วกของวาฬอายุนับร้อยปี กลิ่นของ Ambergris
นั้นเหนือจินตนาการและต่างกันไปตามการเกิด ไม่สามารถผลิตซ้ำได้ วัตถุดิบใกล้ตัวในบ้านเรา เช่น ดอกลั่นทมและไม้กฤษณาก็แพงกว่าลาเวนเดอร์เกือบร้อยเท่า
แต่บ้านเราดันต้องนำเข้าน้ำหอมกลิ่นเหล่านี้จากต่างประเทศ ทำให้ไทยเสียดุลการค้าโดยไม่จำเป็น
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเรายังขาดคนทำน้ำหอมและความรู้เรื่องน้ำหอมอยู่

6. ความกล้าจากความหลงใหล
ถึงวงการน้ำหอมในบ้านเราจะยังไม่ใหญ่โตและมั่นคง
แต่ก็มีนักทำน้ำหอมหลายคนที่หลงใหลและสนใจในการทำน้ำหอมเป็นอาชีพ ถึงขนาดยอมกล้าเสี่ยงลองทำน้ำหอมโดยที่ไม่รู้ว่าจะได้รับการยอมรับหรือไม่
ความกล้าที่จะใช้ชีวิตเพื่อสิ่งที่ตัวเองชอบแบบนี้เป็นสิ่งที่นักทำน้ำหอมหลายคนภูมิใจอยากส่งต่อให้เด็กรุ่นใหม่เป็นอย่างมาก

ภาพ กฤต วิเศษเขตการณ์

The post นักทำน้ำหอม appeared first on a day magazine.

นอกจากสินค้าคุณภาพดีแล้ว ผู้ก่อตั้งร้านที่หลงรักวิถีชีวิตออร์แกนิกอย่าง ต้องการ-วลัยกร สมรรถกร, หอม-คำหอม ศรีนอก, เพียง-ภูเพียง ศรีนอก, นี-อุษณีย์ ปุณโณปกรณ์ และ ปาน-อรัญ วะสี ยังมีแผนจะทำให้ร้านนี้เป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องออร์แกนิก เพื่อให้ลูกค้าได้เข้าใจและมีส่วนร่วมกับวิถีชีวิตธรรมชาติมากขึ้น เราเลยอยากถือโอกาสนี้เรียนรู้ธุรกิจสีเขียวไปพร้อมกับทุกๆ คน

ธุรกิจที่ผูกพันกับวิถีชีวิต

ต้องการ: เราไม่มีความรู้ด้านธุรกิจเลย แต่มีประสบการณ์ตอนทำตลาดนิดนิดที่ปากช่องมาก่อน มีหลายคนหนีจากเมืองไปทำฟาร์มออร์แกนิกที่ปากช่อง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ด้วย เราอยากให้ปากช่องเป็นตู้กับข้าวของกรุงเทพฯ ส่วนตลาดนิดนิดเป็นเหมือนกิจกรรมที่ให้คนขายงานคราฟต์ของออร์แกนิก งานทำมือ มาออกร้านขายสินค้า เราเลยรู้จักซัพพลายเออร์หลายคน

คำหอม: พอทำมาได้สองสามปี มีคนถามว่าทำไมไม่จัดที่กรุงเทพฯ พอดีตอนนั้นนีกับปานชวนมาเปิดร้านที่นี่ ซึ่งก็ดีที่เราจะมีพื้นที่ส่งต่อความเชื่อของเราออกไป

ต้องการ: เราเชื่อว่าออร์แกนิกเป็นเรื่องที่ยั่งยืน มีประโยชน์ต่อทั้งคนและโลก เราอยากให้คนเมืองกรุงได้กินได้ใช้ของดีๆ แบบคนปากช่องบ้าง

คำหอม: ออร์แกนิกเป็นเรื่องของวิถีชีวิต ไม่ใช่แค่เรื่องการกิน เราอยากมีร้านที่ลูกค้ามาหาของดีๆ ได้ตลอดเวลา ถ้าเป็นกิจกรรมแบบตลาดนิดนิดเราจะจัดบ่อยไม่ได้ เราว่ามันคือการสร้างชุมชน สร้างประสบการณ์ร่วมให้ทุกคน

ต้องการ: เราเคยป่วยเป็นมะเร็ง แล้วไปเข้าคอร์สธรรมชาติบำบัดของหมอ Jacob Vadakkanchery เลยได้รู้ว่าทุกวันนี้เรารับสารพิษเข้าร่างกายเยอะมาก ทั้งเรื่องกินและของใช้ในชีวิตประจำวัน แล้วไม่ใช่แค่เรา โลกที่เราอาศัยก็รับสารเคมีด้วย ดังนั้นออร์แกนิกเป็นเรื่องขององค์รวมต่างหาก

เราต้องอยู่ได้ ทุกคนต้องอยู่ดี

คำหอม: คนเข้าใจกันว่าของออร์แกนิกถูก ไม่ใช้สารเคมี ไม่เสียค่าปุ๋ยเลย ประหยัดไปได้เยอะ แต่คนไม่รู้หรอกว่าเราต้องใช้แรงคนมากขนาดไหน เราใช้คนสู้กับทุกอย่าง ทั้งแมลง ทั้งสภาพอากาศ บางทีพืชผลไม่ได้เยอะมากมาย คนต้องเข้าใจเรื่องนี้ เราเห็นใจเกษตรกร เราจะไม่กดราคาเขา แต่ขณะเดียวกันเราต้องเห็นใจผู้บริโภค เราเลยตั้งราคาที่คนทุกคนยืนอยู่ได้ ถ้าขายถูกมาก เกษตรกรจะอยู่ไม่ได้ ถ้าแพงไป ผู้บริโภคก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน

ต้องการ: มั่นใจว่าราคาที่ตั้งไว้สมเหตุสมผลมาก ไม่แพงจนเกินไป คุณไม่สามารถหาของดีราคาเท่านี้ได้แล้วในใจกลางกรุงเทพฯ เราขอแค่เราอยู่ได้ ทุกคนอยู่ได้ ไม่ต้องมีกำไรมากมาย

ร้านผลิตภัณฑ์สีเขียวออกแบบมาเพื่อลูกค้า

คำหอม: เราออกแบบให้ร้านโปร่งและสามารถเห็นสินค้าได้ชัดๆ พยายามหาสินค้าหลากหลายมานำเสนอ มีทั้งของกินของใช้ มีคนมานำเสนอสินค้าใหม่ๆ เรื่อยๆ เราคัดเอาของที่เราใช้แล้วดีมาขาย แถมมีจักรยานไม้ไผ่จากร้านจักรยาน BACC Co-Cycling Space ข้างๆ มาตกแต่งด้วย จะได้เข้ากับธีมออร์แกนิก

ต้องการ: เราคิดแต่ว่าถ้าเป็นของดีที่เราอยากได้ คนอื่นจะไม่อยากได้เหรอ คิดแค่นี้เลย อยากให้ลูกค้าได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

แฟรนไชส์ไม่มีทางได้เกิด

ต้องการ: เคยมีคนมาขอซื้อแฟรนไชส์เรา แต่เราคิดว่าถ้ามีหลายสาขา ผู้ประกอบการคนอื่นอาจจะไม่เข้าใจสินค้าท้องถิ่นหรือสินค้าออร์แกนิกจริงๆ แล้วจุดประสงค์ร้านเราจะเสียไป เราอยากเก็บคุณภาพนี้ไว้

คำหอม: เราเลยขอเป็นที่ปรึกษาแทน ถ้าอยากเปิดร้านออร์แกนิก เราก็พร้อมสนับสนุน แต่เราไม่ทำแฟรนไชส์

อยากส่งต่อสิ่งดีๆ

คำหอม: เราจะขายผักผลไม้หน้าตาไม่สวย ทุกวันนี้ขยะทางเกษตรเยอะมาก สิ่งที่มาจากธรรมชาติไม่ได้หน้าตาสวยตลอด มีผิดรูปบ้างแต่กินได้ รสชาติเหมือนที่หน้าตาสวยๆ แหละ ถ้าเราขายของสดไม่ออกก็จะแบ่งกันกินเองในร้านหรือลดราคา เราไม่อยากสร้างขยะโดยไม่จำเป็น

ต้องการ: ในอนาคตเราจะจัดกิจกรรมให้คนเข้าร่วม อย่างธรรมชาติบำบัดที่เคยเรียนกับหมอ Jacob ทุกอย่างเป็นธรรมชาติล้วน ขนาดดีท็อกซ์ยังใช้น้ำเปล่าเลย แล้วเราก็ส่งเสริมให้ซัพพลายเออร์ทำป้ายลงรายละเอียดสินค้าของตัวเอง ให้คนซื้อเข้าใจสรรพคุณและรู้จักสินค้าท้องถิ่นนั้นๆ ด้วย

สินค้ากรีนล้วนน่าอุดหนุน

ต้องการ: ร้านเรามีรองเท้าทะเลจรที่เก็บขยะจากทะเลมาทำเป็นพื้นรองเท้า แถมได้ถุงผ้าบาติกจากแม่บ้านท้องถิ่นมาใส่ เราเล่าเรื่องนี้แล้วสนุกมาก เร็วๆ นี้มีแปรงสีฟันไม้ไผ่มาด้วย น่ารักมาก ที่ไทยเราทำเองแล้ว ไม่ต้องไปซื้อกันถึงญี่ปุ่น มีครีมอาบน้ำกลิ่นน้ำอบของนวยนาดอีก เขาทำให้ร้านเราเฉพาะเลย หอมมากจนฝรั่งยังต้องกลับมาขอซื้ออีก

คำหอม: เดี๋ยวจะมีเสื้อผ้าใยสับปะรดเข้ามาด้วย อุตสาหกรรมสับปะรดในไทยใหญ่มาก กากเหลือเยอะ เอามาทำเสื้อผ้าได้ เราก็เพิ่งรู้เหมือนกัน เปิดร้านนี้มาก็ได้รู้จักสินค้าใหม่ๆ เยอะ

อย่าลืมแวะเข้าไปแลกเปลี่ยนความรู้และอุดหนุนสินค้าออร์แกนิกคุณภาพดีที่หาได้แค่ที่นี่กันนะ

สวนชั้น 1 ‘it’s going green’

ประเภทธุรกิจ: Selected Shop
คอนเซปต์: ร้านขายของที่รวมสินค้าสีเขียวสำหรับการใช้สอยในชีวิตประจำวันที่ดีต่อสุขภาพ
เจ้าของ: ต้องการ-วลัยกร สมรรถกร, หอม-คำหอม ศรีนอก, เพียง-ภูเพียง ศรีนอก, นี-อุษณีย์ ปุณโณปกรณ์ และ ปาน-อรัญ วะสี
Facebook | สวนชั้น 1 ‘it’s going green’

The post สวนชั้น 1 ‘it’s going green’ : ร้านขายของสุดกรีนที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางกรุงเทพฯ appeared first on a day magazine.