Director: Stephen Chbosky
Region: USA
Genre: Drama / Family / Coming of Age
‘มหัศจรรย์’ และ ‘ประหลาด’ ทั้งสองคำเป็นคำที่ใช้อธิบายสัตว์ สิ่งของ และคนที่ไม่ธรรมดา แต่เห็นความต่างในความเหมือนนั่นไหม? เราไม่เคยใช้คำว่าประหลาดกับคนที่เราชื่นชมและหวงแหน หรือคนที่เรามองว่า ‘มหัศจรรย์’ แต่เราจะคอยหยิบยื่นคำว่า ‘ประหลาด’ ให้กับคนที่เราไม่ยอมรับในความต่างของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดหรือตัวประหลาดก็ล้วนเป็นคำที่ถูกใช้เพื่อสะท้อนถึง ‘สัตว์ประหลาด’ ในตัวเราเองทั้งนั้น
Stephen Chbosky ผู้กำกับที่เคยพาเราเข้านั่งอยู่ในหัวใจของคนซอกหลืบสังคม จากภาพยนตร์เรื่อง The Perks of Being a Wallflower ที่ตรึงใจผู้ชมได้หลายล้านคนทั่วโลก เขากลับมาอีกครั้งเพื่อสอนบทเรียนใหม่ให้เรา นั่นก็คือผลจากการที่เราแบ่งแยกคน ‘ประหลาด’ ออกจากคนมหัศจรรย์ในภาพยนตร์เรื่อง Wonder ที่ดัดแปลงมาจากวรรณกรรมเยาวชนชื่อเดียวกันของ R.J. Palacio
ออกัสต์ พูลล์แมน (แสดงโดย เจค็อบ เทรมเบลย์) เป็นเด็กชาย ป. 5 ที่มีแขน ขา และหัวใจ ที่ฝันอยากเป็นนักอวกาศออกไปสำรวจรอบโลก แต่เขากลับต้องติดอยู่ในบ้านเพื่อเรียนโฮมสคูลเพราะใบหน้าของเขาแตกต่างจากคนอื่น ใช่แล้ว เขาเป็นตัวประหลาด (Freak) และเขารู้ตัวดี ทุกสายตาที่เหลือบมองมาและเบือนหนีไปในเสี้ยววินาที คำถามเกี่ยวกับหน้าตาที่เหมือนสร้างมาเพื่อให้เขารู้สึกแปลกแยก เด็กๆ ที่ร้องไห้เมื่อเห็นเขา หรือกระทั่งพ่อแม่ที่ปฏิบัติกับเขาอย่างพิเศษต่างกับเด็กคนอื่นๆ จนอดคิดไม่ได้ว่าคนที่มองเขาว่าเป็นปกติมีเพียงแค่เดซี่ หมาของเขาเอง
เรื่องราวเริ่มยากลำบากขึ้นเมื่อเขาต้องเข้าโรงเรียนครั้งแรก แน่นอนว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา ไม่ใช่สายตาแห่งความชื่นชม แต่เป็นสายตาแห่งความรู้สึกที่ต่างกันไป จนกระทั่งเขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวประหลาด ร่างสุดยอดไปในที่สุด
สิ่งที่น่าสนใจของ Wonder ในฉบับภาพยนตร์เรื่องนี้ คือการฉายให้เห็นมุมมองของตัวละครแต่ละตัว บางคนอาจมีปมแผลในใจและต้องการปกป้องตัวเองด้วยการปฏิบัติกับออกัสต์อย่าง ‘ตัวประหลาด’ บางคนทั้งรักและท้อกับสิ่งที่ออกัสต์เป็นในเวลาเดียวกัน บางคนต้องเสียสละเพื่อให้ออกัสต์มีความสุขจนต้องเขวี้ยงความสุขของตัวเองทิ้ง ถึงแม้ว่าเรื่องทั้งหมดจะเกิดในเวลาเดียวกัน แต่ผู้กำกับสตีเฟ่นก็กำลังสอนให้เรารู้ว่า อย่าได้ตัดสินคนอื่นเหมือนที่ตัวละครหลายตัวในเรื่องทำ และอย่าได้ด่วนสรุปจนกว่าจะรู้เบื้องหน้าเบื้องหลังทั้งหมด เรื่องเล่าเดียวกันจากต่างมุมมอง อาจกลายเป็นคนละเรื่องไปเลยก็ได้ คนยิ้มอาจต้องแอบร้องไห้ คนเศร้าอาจต้องแอบหัวเราะ เด็กอาจต้องแกล้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่เพื่อแบกรับความรู้สึกคนอื่นไว้บนบ่าตัวเอง
ความน่ารักอีกอย่างคือการที่สตีเฟ่นเล่นกับความคิดและความฝันของออกัสต์ได้อย่างลงตัว ภาพเด็กชายใส่ชุดอวกาศจะแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของแต่ละช่วงหนัง เราจะได้เห็นนักบินอวกาศวิ่งกระโดดโลดเต้นเมื่อมีความสุข คอตกเมื่อเศร้า และยังมีตัวละครจาก Star Wars หนังโปรดตลอดกาลของออกัสต์มาร่วมแจมด้วย จะเป็นตัวอะไรบ้างนั้นลองไปลุ้นกันเองในโรงภาพยนตร์นะ
สิ่งสำคัญที่สุดที่เราได้เรียนรู้จากหนังเรื่องนี้คือ คนมหัศจรรย์มักมีความประหลาดซ่อนอยู่ และคนประหลาดมักมีความมหัศจรรย์ซ่อนอยู่เสมอ ด้วยความทับซ้อนกันนี้ การที่เราตัดสินว่าคนๆ นี้ ‘มหัศจรรย์’ หรือ ‘ประหลาด’ ไปแล้ว ก็เหมือนเรากำลังปิดตาตัวเองข้างหนึ่ง มองไม่ชัดและไปได้ไม่ไกล เพราะเราเลือกที่จะทิ้งมุมมองอีกมุมหนึ่งไว้ข้างหลัง แล้วเดินหน้าต่อไปกับคำตัดสินนั้นจนเราอาจพลาดความอัศจรรย์ธรรมดาในชีวิตของใครหลายคน หลงลืมหลายๆ เรื่องที่เราเรียนรู้ได้ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน พลาดการทำความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ พลาดที่จะเห็นความ ‘มหัศจรรย์’ หรือบางครั้งเราเรียกว่า ‘ประหลาด’ ที่คอยส่องแสงประกายในทุกที่ที่คนเหล่านี้ไปถึง
“You can’t blend in, when you were born to stand out”
เธอทำตัวกลมกลืนกับคนอื่นไม่ได้หรอก เพราะเธอเกิดมาเพื่อโดดเด่น
ด้วยรักถึง ออกัสต์ พูลล์แมน
