นอกจาก cute boy หรือ cute girl เราอยากเชิญชวนทุกคนไปเรียนวิชา ‘อุดมสมบูรณ์ศึกษา’ กับ 45 ร้านมหา’ลัยชวนชิมจาก 6 มหาวิทยาลัย เราจะชี้พิกัดร้านที่อร่อยระดับห้ามพลาด หรือร้านที่เฉื่อยแสนเฉื่อยแต่ก็ต้องยอมเพราะเด็ดจริง เรายังจะพาไปพบกับวิถีการกินดื่มของนักศึกษาที่แตกต่างกันตามภูมิภาค แต่แน่นอนว่าอิ่มท้องอิ่มใจไม่ต่างกัน

และถ้าอยากดูร้านมหา’ลัยชวนชิมแบบเต็มๆ กว่าร้อยร้าน สามารถตามไปอ่านกันเต็มๆ ได้ในเล่ม a day 218 พบเจอได้ตามร้านหนังสือทั่วไป หรือสั่งซื้อออนไลน์ได้ที่ godaypoets.com/a-day-218

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ทองสุขลูกชิ้นทอดและเฉาก๊วย 

เมนูแนะนำ : ลูกชิ้นและไส้กรอกทอด, เฉาก๊วย
พิกัด : หน้าหอพักแพทย์ชาย ด้านหลังหอประชุมใหญ่
เวลา : เปิดทุกวัน 14:00-19:00 น.
ราคา : 20-40 บาท

น้ำส้มป้าน้องสวนสุขภาพ

เมนูแนะนำ : น้ำส้มคั้นสด
พิกัด : ตรงข้ามสวนสุขภาพ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 07:00-18:30 น.
ราคา : 40-80 บาท

ลาบลุงน้อย

เมนูแนะนำ : ลาบทุกชนิด, เนื้อย่าง
พิกัด : ซอยวัดร่ำเปิง หลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 12:00-22:00 น.
ราคา : 40-100 บาท

ก๋วยเตี๋ยวต้มยำหอ 1 หญิง 

เมนูแนะนำ : ก๋วยเตี๋ยวต้มยำหมูกรอบ, บะหมี่แห้งหมูสับ
พิกัด : ใต้หอพัก 1 หญิงในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 7:00-15:00 น.
ราคา : 30-50 บาท

ครัวศิลปาชีพ

เมนูแนะนำ : สเต๊กหมูจินหัว, สมูทตี้มะม่วงน้ำดอกไม้
พิกัด : ถนนห้วยแก้ว ติดกับรั้วมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 9:00-18:00 น.
ราคา : 70-200 บาท

Boat Bakery 

เมนูแนะนำ : ขนมปังหน้าหมู, ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่
พิกัด : เยื้องป้ายทางเข้ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-22:00 น.
ราคา : 40-100 บาท

ข้าวมันไก่คณะสังคมฯ

เมนูแนะนำ : ข้าวมันไก่ทอด, ข้าวมันไก่ผสม
พิกัด : โรงอาหารคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 6:00-16:00 น.
ราคา : 30-50 บาท

น้ำปั่นกาดฝายหิน

เมนูแนะนำ : อะโวคาโดนมสดปั่น
พิกัด : บริเวณกาดฝายหิน ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เวลา : เปิดทุกวัน 16:00-21:00 น.
ราคา : 20-30 บาท

มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ข้าวขาหมูนายแกละ

เมนูแนะนำ : ข้าวขาหมูเนื้อหนัง, ต้มจับฉ่าย
พิกัด : โรงอาหารกังสดาล (ใหม่) ในมหาวิทยาลัยขอนแก่น
เวลา : เปิดทุกวัน 7:00-16:00 น.
ราคา : 40-100 บาท

โรตีปาทาน

เมนูแนะนำ : โรตีใบเตยไส้เนยข้าวโพด, โรตีหน้าพิซซ่า
พิกัด : หลังมหาวิทยาลัยขอนแก่น บริเวณหน้า U-plaza
เวลา : เปิดทุกวัน 16:00-23:00 น.
ราคา : 15-45 บาท

ข้าวมันไก่พี่ยัด 

เมนูแนะนำ : ข้าวมันไก่, ทุกสิ่งทุกอย่าง
พิกัด : โรงอาหารยูเซ็นเตอร์ ด้านหลังมหาวิทยาลัยขอนแก่น
เวลา : 18:00-22:00 น. (หยุดวันเสาร์)
ราคา : 35-70 บาท

ไก่ย่างปรีชา

เมนูแนะนำ : ไก่ย่างหนังกรอบ, ไส้กรอกอีสาน
พิกัด : หน้าอุทยานเกษตร ในมหาวิทยาลัยขอนแก่น
เวลา : เปิดทุกวัน 9:00-16:00 น.
ราคา : 50-150 บาท

Sri Brown Cafe 

เมนูแนะนำ : ฮันนี่โทสต์ชาไทย กาแฟร้อน
พิกัด : ถนนอดุลยาราม ใกล้กับมหาวิทยาลัยขอนแก่น
เวลา : เปิดทุกวัน 7:00-23:00 น.
ราคา : 70-200 บาท

ก๋วยเตี๋ยวเจ๊มุก

เมนูแนะนำ : ก๋วยเตี๋ยวต้มยำสูตรเทวดา
พิกัด : ศูนย์อาหารโรงพยาบาลศรีนครินทร์ (คณะแพทยศาสตร์)
เวลา : เปิดทุกวัน 9:00-16:00 น.
ราคา : 35-60 บาท

ธนาตย์ การลาบ 

เมนูแนะนำ : ข้าวไข่ข้นลาบทอด, ลาบทอดชีส
พิกัด : ถนนบ้านโนนม่วง ใกล้กับมหาวิทยาลัยขอนแก่น
เวลา : เปิดทุกวัน 11:00-21:00 น.
ราคา : 35-100 บาท

ฝ้ายนุ่มไข่กระทะ 

เมนูแนะนำ : ชุดไข่กระทะ, ขนมปังสอดไส้, สตูกระดูกหมูแก้ว
พิกัด : โรงอาหารกังสดาล (ใหม่) ในมหาวิทยาลัยขอนแก่น
เวลา : 6:00-13:00 น. (หยุดวันอังคาร)
ราคา : 35-100 บาท

มหาวิทยาลัยบูรพา

ก๋วยเตี๋ยวหน้ามน

เมนูแนะนำ : ก๋วยเตี๋ยวต้มยำลูกชิ้นลูกเงาะ
พิกัด : ซอยสดใส ติดกับร้านไก่ต้มน้ำปลาซอยสดใส
เวลา : เปิดทุกวัน 8:30-18:00 น.
ราคา : 40-60 บาท

น้ำปั่นบุญยัง

เมนูแนะนำ : นมสดเย็น, ชานมไข่มุก
พิกัด : หลังเซเว่น อีเลฟเว่น ในซอยสดใส
เวลา : เปิดทุกวัน 24 ชั่วโมง
ราคา : 20-25 บาท

สลัดป้าอ้วน

เมนูแนะนำ : สลัดเป็ดย่าง, สลัดหมูกรอบหรือไก่ย่าง
พิกัด : ซอยสดใส ใกล้กับเซเว่น อีเลฟเว่น
เวลา : เปิดทุกวัน 9:00-22:00 น.
ราคา : 35-80 บาท

ส้มตำใต้ต้นมะขาม

เมนูแนะนำ : ไก่ย่างหนังกรอบ, ตำข้าวโพด, ตำปูม้า
พิกัด : ใต้ต้นมะขาม ฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยบูรพา
เวลา : เปิดทุกวัน 8:00-17:00 น.
ราคา : 35-70 บาท

เค้กลีลา 

เมนูแนะนำ : เครปสตรอว์เบอร์รี, เค้กช็อกโกแลต
พิกัด : ตรงข้ามเซเว่น อีเลฟเว่น ซอยลีลา ติดกับมหาวิทยาลัยบูรพา
เวลา : เปิดทุกวัน 16:30-22:00 น.
ราคา : 12 บาท

ไกลลิบ

เมนูแนะนำ : เอ็นหอยจอบผัดฉ่า, หมึกไข่ต้มเค็ม, ก๋วยเตี๋ยวทะเล
พิกัด : ติดกับหาดวอนนภา บางแสน
เวลา : เปิดทุกวัน 9:00-20:00 น.
ราคา : 45-120 บาท

ข้าวแกงเคียงมอ

เมนูแนะนำ : ต้มจับฉ่าย, ปลาราดพริก
พิกัด : ซอยคอนโดเคียงมอ (หลัง ม.บูรพา)
เวลา : เปิดทุกวัน 8:00-15:00 น.
ราคา : 10-20 บาท

ไก่ต้มน้ำปลาซอยสดใส

เมนูแนะนำ : ไก่ต้มน้ำปลา, ข้าวหมูกรอบ
พิกัด : ซอยสดใส ตรงข้ามหอพักลัดดาวัลย์
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-17:00 น.
ราคา : 35-80 บาท

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

แบปาริมน้ำ

เมนูแนะนำ : ข้าวยำ, ละแซ
พิกัด : ริมแม่น้ำปัตตานี
เวลา : เปิดทุกวัน 11:00-20:00 น.
ราคา : 25-50 บาท

แวมะโรตี 

เมนูแนะนำ : โรตีกรอบกับน้ำจิ้มถั่วเหลือง, โรตีไข่ดาว
พิกัด : ถนนยะรัง (ชาวปัตตานีเรียกย่านตะลุโบะ)
เวลา : เปิดทุกวัน 6:00-12:00 น.,18:00-24:00 น.
ราคา : 20-40 บาท

บังหนูด

เมนูแนะนำ : โจ๊กปลาทอด, นาซิดาแฆ
พิกัด : ตรงข้ามประตูมหาวิทยาลัย
เวลา : 6:00-20:00 น. (หยุดวันศุกร์)
ราคา : 30-100 บาท

ไก่ทอดก๊ะนี 

เมนูแนะนำ : ข้าวเหนียวไก่ทอด
พิกัด : โรงอาหารลานเล ในมหาวิทยาลัย
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-15:00 น.
ราคา : 25-35 บาท

ข้าวแกงอิสลาม บังฟาเดล 

เมนูแนะนำ : ชุดข้าวไข่เจียวและซุปเนื้อ
พิกัด : โรงอาหารลานอิฐ ในมหาวิทยาลัย
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-15:00 น.
ราคา : 25-40 บาท

กีเยาะ บ้านรูสะมิแล

เมนูแนะนำ : ซุปเนื้อวัว, ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ
พิกัด : ชุมชนรูสะมิแล หลังมหาวิทยาลัย
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-14:00 น.
ราคา : 25-60 บาท

Sugar Ice-Bingsu บิงซูฮาลาล

เมนูแนะนำ : บิงซูมะม่วงชีสเค้ก, บิงซูช็อกโกแลต
พิกัด : หน้ามหาวิทยาลัย
เวลา : เปิดทุกวัน 11:00-22:00 น.
ราคา : 50-150 บาท

สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง

ละมุน เบเกอรี่ 

เมนูแนะนำ : ชีสเค้กมะม่วง, เค้กเรดเวลเวต
พิกัด : ถนนฉลองกรุง ลาดกระบัง
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-20:00 น.
ราคา : 40-100 บาท

เกี๊ยวกุ้งซอยจินดา

เมนูแนะนำ : เกี๊ยวกุ้งต้มยำ
พิกัด : ศูนย์อาหารซอยจินดา
เวลา : เปิดทุกวัน 16:00-24:00 น.
ราคา : 35-60 บาท

โตเกียวกรอบ ซอยจินดา 

เมนูแนะนำ : โตเกียวกรอบเนยนม
พิกัด : หน้าศูนย์อาหารซอยจินดา ลาดกระบัง
เวลา : เปิดทุกวัน 8:00-20:00 น.
ราคา : 20 บาท

ไก่ย่างหนังกรอบป้าแก้ว 

เมนูแนะนำ : ไก่ย่างหนังกรอบ, ส้มตำไทยไข่เค็ม
พิกัด : หน้าซอยลาดกระบัง 15/2
เวลา : เปิดทุกวัน 7:30-16:30 น.
ราคา : 40-150 บาท

ครัววาปี

เมนูแนะนำ : แบบค็อปเตอร์, แบบบอล
พิกัด : โรงอาหารคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
เวลา : เปิดทุกวัน 8:00-16:00 น.
ราคา : 35-50 บาท

เทคโนฯ อินเตอร์ 

เมนูแนะนำ : ข้าวปลาทอดราดซอสแฮมเห็ด, หอมทอด
พิกัด : โรงอาหาร L ใกล้กับหอพักนักศึกษาใน
เวลา : เปิดทุกวัน 7:00-21:00 น.
ราคา : 35-60 บาท

โคม

เมนูแนะนำ : ข้าวผัดปู, ยำถั่วพู
พิกัด : ถนนฉลองกรุง ซอยลาดกระบัง 13/5 ใกล้ท็อปซูเปอร์มาร์เก็ต
เวลา : เปิดทุกวัน จันทร์-เสาร์ 11:00-22:00 น., อาทิตย์ 16:00-22:00 น.
ราคา : 80-200 บาท

มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์

ป้าต้อยปังปิ้ง

เมนูแนะนำ : ขนมปังครีมไข่เค็ม, ขนมปังช็อกโกแลตไมโล
พิกัด : ตลาดอินดี้
เวลา : เปิดทุกวัน 17:00-21:00 น.
ราคา : 25-30 บาท

จิ้มหมู

เมนูแนะนำ : หมูทอดจิ้มแจ่วปลาร้า, ข้าวแมว
พิกัด : ถนนสนามจันทร์ (หน้าหอหญิงนิยมไทย)
เวลา : 17:00-24:00 น. (หยุดวันเสาร์)
ราคา : 20-100 บาท

พี่แอนก๋วยเตี๋ยวสารพัดนึก

เมนูแนะนำ : ก๋วยเตี๋ยวต้มยำใส่ทุกอย่าง
พิกัด : โรงอาหารยูเนี่ยน
เวลา : เปิดจันทร์-ศุกร์ 9:00-18:00 น.
ราคา : 35-60 บาท

เจ๊โอ๋ย ขนมบ้าบิ่นมะพร้าวอ่อน

เมนูแนะนำ : ขนมบ้าบิ่นมะพร้าวอ่อน
พิกัด : ตลาดนัดวันพุธ
เวลา : เปิดทุกวันพุธ 10:00-14:00 น.
ราคา : 30-50 บาท

ถั่วปั่นป้าริด

เมนูแนะนำ : ถั่วปั่นรวมมิตร
พิกัด : ตลาดนัดวันพุธ
เวลา : เปิดทุกวันพุธ 8:00-15:00 น.
ราคา : 30-50 บาท

เครปตรอกอาร์ต

เมนูแนะนำ : เครปฝอยทองกล้วยหอม
พิกัด : ตรอกอาร์ต (Art Avenue) ติดกับรั้วฝั่งโรงเรียนสาธิตฯ
เวลา : เปิดทุกวัน 10:00-18:00 น.
ราคา : 15-40 บาท

ตามสั่งป้าต้อย

เมนูแนะนำ : ข้าวไก่กรึ๊บ, หมูมะนาว
พิกัด : ซอยทรงพล 3 ตรงข้ามกับประตูใหญ่มหาวิทยาลัยศิลปากร
เวลา : เปิดทุกวัน 9:00-20:00 น.
ราคา : 35-70 บาท

The post 45 ร้าน #มหาลัยชวนชิม จาก 6 มหาวิทยาลัยที่ควรไปลองสักครั้ง appeared first on a day magazine.

ประเทศที่คว้าตำแหน่งนักแบกรับความเสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นอันดับที่ 9

และประเทศที่คว้าตำแหน่งนักทำลายป่าไม้ในบ้านตัวเองเป็นลำดับที่ 29 จากประเทศอื่นๆ กว่า 197 ประเทศ

ไม่ใช่ประเทศไหนไกล จะบอกความจริงสุดช้ำใจว่าบ้านเรานี่ไงที่สามารถคว้าตำแหน่งเหล่านั้นมาได้อย่างท็อปฟอร์ม เหนียวแน่น และดูท่าจะไม่ลดละความพยายามคว้าแชมป์การจัดอันดับปัญหาสิ่งแวดล้อมเหล่านั้นเสียด้วย แต่มีคนบางกลุ่มที่มองเห็นปัญหานี้ และพยายามปลุกกระแสรักสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนให้เกิดขึ้นในทุกปีผ่านงานเฉลิมฉลองศิลปะ ดนตรี และชีวิต ในชื่อ Wonderfruit

นอกจากจะย้ายสถานที่จัดให้ใกล้ชิดธรรมชาติมากขึ้น ล้อมไปด้วยทะเลสาบเก่าแก่และดงมะพร้าวขนาดใหญ่ ความน่าสนใจอีกอย่างของ Wonderfruit 2018 คือการดึงศิลปินและนักออกแบบหลายสาขามาออกแบบสถาปัตยกรรมล้ำๆ และผลงานศิลปะอินเทอแร็กทีฟ สะท้อนแนวคิดความยั่งยืนที่ทั่วโลกกำลังสนใจ

งานชุดนี้มีรายละเอียดน่าเขียนถึงไม่น้อย โดยเฉพาะที่มาของคอนเซปต์ที่ศิลปินแต่ละคนใส่เต็มแบบไม่มีใครยอมใคร

เดอะ ควอรี (The Quarry)

แลนด์มาร์กหลักที่คอดนตรีตั้งตารอ พื้นที่ถูกแปลงโฉมใหม่โดยกลุ่มสถาปนิกแถวหน้าของเมืองไทย (all)zone เจ้าของผลงานออกแบบมิวเซียมศิลปะตะลึงตาที่เชียงใหม่ อย่าง MAIIAM Contemporary Art Museum และผู้อยู่เบื้องหลัง Farm Stage ปีที่แล้ว พวกเขาออกแบบโซนทั้งหมดให้กลายเป็นท้องฟ้าสีสดใสด้วยการนำเศษผ้าไหมจาก Jim Thompson มาตกแต่งเป็นท้องฟ้าจำลอง

ปีนี้ทีม (all)zone ออกแบบเวทีเดอะ ควอรี ด้วยระบบโครงสร้างโมดูลาร์อิงตามรูปทรงเรขาคณิต ใช้วัสดุหลักจากผืนเสื่อที่ใช้แล้วมาเรียงร้อยเข้าด้วยกัน งานชิ้นนี้ยืดหยุ่นและพับได้ สามารถปรับเปลี่ยนรูปทรงเพื่อตกแต่งตามสภาพแวดล้อมของพื้นที่ ในส่วนของดนตรีก็ได้เจ้าพ่อแห่งวงการเพลงใต้ดินของอังกฤษ Craig Richards ออกแบบโปรแกรมดนตรีในเดอะ ควอรีให้สนุกเหมือนเคย

โซลาร์ สเตจ (Solar Stage)

โซนนี้ถือเป็นอีกหนึ่งไฮไลต์ของงาน Solar Stage ปีนี้ออกแบบโดย Gregg Fleishman ศิลปินผู้ได้รับการยอมรับในฐานะผู้นำแนวคิดสถาปัตยกรรมเพื่อความยั่งยืน สิ่งที่เป็นลายเซ็นของเกร็กคือการใช้ระบบโครงสร้างโมดูลาร์ตามรูปแบบเรขาคณิต นำแผ่นไม้มาวางขัดกันเหมือนจิ๊กซอว์ เพื่อให้เหล่า wonderer ได้สำรวจ เต้นรำ ปีนป่ายไปตามชิ้นส่วนต่างๆ ของโครงสร้างอย่างอิสระ โซลาร์ สเตจ ปีนี้จะคึกคักตั้งแต่อาทิตย์อัสดงจนถึงรุ่งสาง ด้วยเสียงเพลงจากไลน์อัพศิลปิน ไล่เรียงตั้งแต่ Nicolas Lutz, Louis Cole, Stars and Rabbit และ NJWA

เธียเตอร์ สเตจ (Theatre Stage)

เวทีใหม่ของปีนี้เป็นผลงานของ mpdStudio เป็นสถาปัตยกรรมไม้ไผ่ที่ออกแบบให้ผสานกับสภาพแวดล้อมที่ตั้งอยู่บริเวณริมทะเลสาบ เธียเตอร์ สเตจ เป็นอีกหนึ่งพื้นที่สร้างสรรค์ในงานที่เหล่า wonderer ไม่ควรพลาดไปดื่มด่ำความงาม เต้นรำ โยคะต้อนรับการลาลับของดวงอาทิตย์ พบกับศิลปินชาวไอซ์แลนด์ Sóley กับเสียงเพลงที่บรรเลงจากเครื่องดนตรีหลากชนิด กลุ่มศิลปินชาวไทย Costlywood, Peter Broderick และ Knower

ดีไซน์ Theatre Stage โดย mpdStudio

สภาพแวดล้อมบริเวณ Theatre Stage ใน The Fields

อีโค่ พาวิลเลียน (Eco Pavilion)

โซนนี้ได้ทีม Ab Rogers นักออกแบบชื่อดังจากลอนดอนผู้อยู่เบื้องหลังสถาปัตยกรรมและงานออกแบบภายในล้ำๆ หลายชิ้น เช่น ออฟฟิศดีไซน์สนุกของบริษัท U+I ในย่าน Howick Place ร้าน Comme des Garçons สาขา Paris ใน Wonderfruit พวกเขามาสร้างสรรค์พื้นที่บริเวณอีโค่ พาวิลเลียนให้ตื่นตาตื่นใจ ตกแต่งด้วยร่มแฮนด์เมดทำจากฝ้าย 100 คัน บริเวณนี้ยังถูกใช้จัดโปรแกรม Scratch Talks แพลตฟอร์มที่เปิดต้อนรับนักพูดสร้างแรงบันดาลใจ เพื่อแบ่งปันและเล่าประสบการณ์ต่างๆ ให้กับเหล่า wonderer

ดีไซน์คอนเซ็ปต์ Eco Pavilion โดย Ab Rogers Design

แบบจำลอง Eco Pavilion โดย Ab Rogers Design

เธียเตอร์ ออฟ ฟีสต์ (Theatre of Feasts)

ถ้าพูดให้อลังการต้องบอกว่าโซนนี้เป็นเหมือนวงล้อมจักรวาลอาหารกลางธรรมชาติ เธียเตอร์ ออฟ ฟีสต์ ก็ได้ทีม Ab Rogers Design มาสร้างสรรค์ออกแบบเช่นกัน ภายใต้คอนเซปต์ Circling Flows ที่เล่นกับรูปทรงเรขาคณิตวงกลม และการจัดวางที่ทำให้เกิดความลื่นไหลหมุนวนไม่รู้จบ wonderer จะได้ดื่มด่ำกับมื้ออาหารผ่านรูปแบบการนำเสนอที่แปลกออกไป โดยเหล่าเชฟชื่อดังจะมาแสดงฝีมือปรุงอาหารในครัวรูปแบบเปิด จากศูนย์กลางที่สามารถมองเห็นได้จากทุกมุม

ดีไซน์คอนเซปต์ Theatre of Feasts โดย Ab Rogers Design

แบบจำลอง Theatre of Feasts โดย Ab Rogers Design

บาธ เฮาส์ (Bath House)

อีกหนึ่งผลงานของ Ab Rogers Design คือ บาธ เฮาส์ พื้นที่ใหม่ของเทศกาล ที่เปิดโอกาสให้ wonderer ได้มาผ่อนคลาย สบายตัว เรียนรู้วัฒนธรรมการชำระล้างร่างกายในรูปแบบต่างๆ

ดีไซน์คอนเซปต์ Bath House โดย Ab Rogers Design

In the Eyes of the Animal

โครงการ In the Eyes of the Animal โดย Marshmallow Laser Feast คืองานศิลปะชมภาพเสมือนจริงด้วยเทคโนโลยี VR wonderer สามารถสวมชุดหูฟังที่วัสดุทำจากไม้ เพื่อเข้าไปท่องชมทัศนียภาพของป่าผ่านสายตาเหล่าสัตว์นานาชนิด

ดิว ฟลาวเวอร์ (Dew Flower: water tower)

PO-D Architects สถาปนิกแถวหน้าของไทยมาทำงานในเทศกาลนี้เช่นกัน พวกเขาออกแบบตัวดักน้ำค้างในรูปแบบหอคอยที่สามารถใช้งานหลากหลาย นอกจากให้น้ำแล้วยังให้ความสนุกและประสบการณ์ใหม่ๆ ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากทีมสถาปนิกต้องการสร้างงานให้เชื่อมโยงกับชุมชนโดยรอบ ทั้งในแง่ความเชื่อและภูมิปัญญาพื้นถิ่นเกี่ยวกับโครงสร้างไม้ใผ่ พวกเขานำหลักการสร้างที่ดักน้ำค้างที่เกิดขึ้นแล้วมากมายในหลายพื้นที่ทั่วโลก มาผสานเข้าด้วยกัน โดยมี ‘น้ำ’ เป็นตัวร้อยเรียงเชื่อมโยงเรื่องราวเข้าเป็นหนึ่งเดียว

Spirilva Poacendere

Spirilva Poacendere สร้างสรรค์โดยศิลปินหญิงต่างชาติ Thea Rae เธอมาสร้างงาน installation ไม้ไผ่ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากความหลงใหลในพื้นที่ตามธรรมชาติ ผสานเข้ากับความถนัดของศิลปินด้านศิลปะการเต้นรำแบบอะโครบาติก เหล่าคนรักธรรมชาติจะได้เพลิดเพลินไปกับการปีนป่ายไปบน installation ด้วยดีไซน์ในแบบ Kinetic เคลื่อนไหวล้อไปกับต้นไม้และธรรมชาติ

Wonderfruit เป็นเทศกาลบ้าพลัง เต็มไปด้วยสิ่งน่าสนใจมากมาย ผลงานที่เราเขียนเล่าเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ถ้าอยากเจอของจริง เตรียมกระติกน้ำคู่ใจ วอร์มร่างกาย และสูดหายใจลึกๆ แล้วออกไปพิสูจน์กันวันที่ 13 – 16 ธันวาคม 2018 ณ เดอะฟิลด์ แอท สยามคันทรีคลับ พัทยา ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.wonderfruit.co/

ไปพิสูจน์กันว่าความยั่งยืนและไลฟ์สไตล์สามารถไปด้วยกันได้จริงที่เทศกาลนี้

The post รวมสุดยอดงานศิลปะและงานออกแบบเวทีใน Wonderfruit 2018 appeared first on a day magazine.

Changwon Express คือร้านอาหารฟิวชั่นเกาหลี-เม็กซิกันที่เกิดจากความตั้งใจของอดีตเซลล์แมนหนุ่มเกาหลีหัวใจไทย Ted Ahn ที่ยอมสะบัดสูททิ้ง บินลัดฟ้าไปนิวยอร์กก่อนพบกับเพื่อนรักนักทำเบียร์จนเกิดความหลงใหลในกลิ่นฮอปส์

จากนั้นเท็ดเลยมาตั้งหลักปักฐานในกรุงเทพฯ และเริ่มต้นปลูกปั้นร้านอาหารกะทัดรัดในห้องสี่เหลี่ยมสีเหลืองสดย่านอโศกพร้อมกับเสิร์ฟคราฟต์เบียร์หลากหลายสัญชาติหมุนเวียนให้คนรักเบียร์ชาวไทยได้เอนจอยร่วมกันดูสักตั้ง จน Changwon Express กลายเป็นคอมมิวนิตี้ของคนรักคราฟต์เบียร์ไทยที่เริ่มขยายใหญ่และน่าสนุกขึ้นทุกที

ปลายปี 2017 ที่ผ่านมา เท็ดได้รวบรวมความกล้าครั้งใหม่ หาพื้นที่ขนาดใหญ่เพียงพอสำหรับจัดกิจกรรมให้คนรักเบียร์ได้มารวมตัวกัน จนมาลงเอยที่ Flow House Bangkok ลานโต้คลื่นจำลองสุดมันใจกลางกรุงในซอยสุขุมวิท 26 แห่งนี้ เพราะเท็ดชื่นชอบฟองคลื่นพอๆ กับฟองเบียร์ และคงจะดีไม่น้อยถ้าคนรักเบียร์จะคว้าเซิร์ฟบอร์ดมาโต้กระแสน้ำกันให้สาแก่ใจ แล้วค่อยเดินมาจิบคราฟต์เบียร์ฟองนุ่ม ที่สาขานี้เท็ดคัดสรรมาให้เลือกมากถึง 30 แท็บ ขึ้นชื่อว่าเป็นร้านที่มีเบียร์ให้เลือกเยอะที่สุดในไทยแล้ว แบ่งเป็นเบียร์ไทย 20 แท็บ และเบียร์นอกอีก 10 แท็บ

เท็ดตั้งใจลงมือออกแบบบรรยากาศในร้านตามสไตล์ทรอปิคัลบีชบาร์เพื่อให้ลูกค้าที่มาได้รู้สึกสดชื่นเหมือนอยู่ฮาวาย ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะสีฟ้าเหมือนท้องทะเล และพื้นผิวสัมผัสขรุขระเหมือนฟองคลื่นเมื่อมองลงมาจากด้านบน ตัวเคาน์เตอร์บาร์ใช้ไม้สีอ่อนตกแต่งเหมือนบาร์ตามชายหาด ที่ตั้งของบาร์ที่อยู่บนชั้น 2 ของลานเซิร์ฟบอร์ดก็ยังเติมความสนุกให้การดื่มด่ำเครื่องดื่มที่ไม่เหมือนใคร เพราะให้ความรู้สึกเหมือนกำลังนั่งจิบเบียร์อยู่ริมชายหาดจริงๆ

เราลองไล่ดูรายชื่อคราฟต์เบียร์ไทย แน่นอนว่าต้องมี Changwon Express Asoke Pale Ale (200 บาท) เบียร์ตัวแรกของร้านที่เท็ดดูแลและผลิตขึ้นมาเอง ได้รสชาติฟรุตตี้หน่อยๆ แต่ถ้าใครรู้สึกตัวนี้เบาไป อยากจิบอะไรที่มีเท็กซ์เจอร์ขึ้นมาหน่อยก็สามารถลองเบียร์ดำอีกตัวของร้านอย่าง Changwon Express Chaophraya Stout (200 บาท) ก็ได้นะ โดยเบื้องหลังชื่อนี้ เท็ดบอกว่ามาจากเฉดสีดำของตัวเบียร์ที่ให้ความรู้สึกเสมือนสีสันของแม่น้ำเจ้าพระยาทุกวันนี้

เท็ด นายจะรู้จักประเทศเราดีเกินไปแล้ว!

ส่วนเมนูอาหารที่นี่ก็หลากหลายมากกว่าสาขาแรกโดยมีเมนูฟิวชั่นหลายสัญชาติมากกว่าแค่เม็กซิกัน อย่างเมนูขึ้นชื่อที่สั่งมากินกับเพื่อนแกล้มเบียร์ได้อร่อยหลังโต้คลื่นเสร็จ Napoli Pizza (220 บาท) พิซซ่าแป้งบางกรอบหน้าเห็ด เปปเปอโรนี มะกอกดำ และมอสซาเรลลาชีส

ไม่ว่าจะตั้งใจมาเล่นเซิร์ฟบอร์ด ดื่มเบียร์ หรือหามื้ออาหารดีๆ กินตอนเย็นหลังจากทำงานหนักเหนื่อยมาทั้งสัปดาห์ Changwon Express สาขาใหม่นี้ก็เป็นเหมือนโอเอซิสให้เหล่าคนกรุงอย่างเราได้หายเหนื่อยเมื่อยล้าโดยไม่ต้องไปไหนไกลล่ะนะ

Changwon Express at Flow House

open : 17:00 – 23:30 น.
address : โครงการ A-Square สุขุมวิท 26
tel. 084-4224649
facebook | Changwon Express

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post Changwon Express at Flow House : บาร์คราฟต์เบียร์ที่มีเบียร์ให้เลือกชิมเยอะที่สุดในกรุงเทพฯ appeared first on a day magazine.

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหญิงสาวคนหนึ่งพึงใจจะเป็นสาวแกร่งมากกว่าสาวหวาน
กล้าหาญที่จะบอกความต้องการในใจอย่างตรงไปตรงมา
และพร้อมจะเป็นตัวเองที่แตกต่างอย่างมั่นใจ

Under Armour แบรนด์ผลิตภัณฑ์เครื่องใช้และเสื้อผ้ากีฬา
รวมถึงเสื้อผ้าลำลองสัญชาติอเมริกันมองเห็นเสน่ห์
และพลังที่ซ่อนอยู่ในความแตกต่างนั้น
แล้วต่อยอดพลังของกลุ่มหญิงสาวเหล่านั้นให้กลายเป็นแคมเปญเท่ๆ
ต่อหญิงสาวผู้กล้าหาญและจริงใจกับตัวเอง

01

I’M PRETTY

I’M PRETTY เป็นแคมเปญที่เล่าถึงความน่ารักของผู้หญิงในมุมมองต่างๆ
ที่ไม่ใช่แค่หน้าตา เพราะผู้หญิงเรามีอะไรมากกว่าความสวยภายนอก
โดยแคมเปญนี้จะเล่าผ่านตัววิดีโอสุดน่ารักแต่สะเทือนความรู้สึก โดยเล่นกับคำว่า
“I’m pretty____” ประโยคซึ่งสะท้อนมุมมองการเป็นหญิงสาวยุคใหม่ได้อย่างตรงจุดว่า
“You are more than a pretty face , you are also pretty strong, pretty smart,
pretty though, pretty bold, pretty fierce, pretty brave and pretty soon”

“คุณสวยจัง”
คำชมที่สังคมคิดเหมารวมไปว่านั่นคือคำที่จะทำให้ผู้หญิงทุกคนประทับใจ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้น
โลกนี้ยังมีหญิงสาวที่เปล่งประกายจากภายใน พึงใจจะได้ยินคำชมจากผลงานที่เธอลงมือทำ
มากกว่าความสวยที่เห็นด้วยตาเปล่า

เหตุผลที่แคมเปญนี้สุดแสนโดนใจสาวแกร่งยุคใหม่เพราะมันกำลังส่งต่อชุดความคิดที่ท้าทายความคิดดั้งเดิมของสังคมที่เหมารวมว่าผู้หญิงน่ารักนั้นต้องมาจากใบหน้าที่สวย
ผิวพรรณที่ดี ร่างกายที่ผอมบางเพียงอย่างเดียว แต่จริงๆ
สิ่งนั้นไม่ใช่สาระสำคัญเลย หากคุณคือหญิงสาวที่มีความแข็งแกร่ง มุ่งมั่น กล้าหาญ
เต็มเปี่ยมไปด้วยความฝัน และพลังความสามารถในการทำอะไรได้หลายอย่าง คุณแค่มั่นใจในความเป็นตัวเอง
มั่นใจในความสามารถและพลังอันล้นเหลือของใจ

และเหตุผลท้ายสุดก็คือไม่จบแค่วิดีโอ
แต่เขายังชักชวนให้หญิงสาวทั่วโลกเข้าไปประกาศความเป็นตัวตนผ่านมินิไซต์ https://impretty.me ด้วยการใส่รูปและเติมคำแสดงตัวตนต่อท้าย “I’m
Pretty” เช่น I’m pretty strong ฉันค่อนข้างสตรอง หรือเป็นนักสู้ ตามด้วยแฮชแท็ก #ImPretty และแชร์ผ่านโซเชียลเน็ตเวิร์กทั้งเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม
และทวิตเตอร์ ทำให้ผู้หญิงมีโอกาสได้นำเสนอด้านอื่นๆ ที่มาจากภายในและมันสมอง
มากกว่าความสวยจากรูปร่างผิวพรรณผิวเผิน

02

UNLIKE ANY

อีกแคมเปญที่เราชอบมากเพราะเข้าใจปมในใจและธรรมชาติลึกๆ ของมนุษย์เพศหญิงทุกคนนั่นก็คือความอิจฉา
ความช่างเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
ซึ่งนำมาสู่ปัญหาการมองเห็นคุณค่าในตัวเองลดลง สูญเสียตัวตนเพื่อทำตามใจสังคม
หลงลืมความสุขของตัวเอง แล้วไปๆ มาๆ โลกเราก็จะมีแต่ผู้หญิงประเภทเดียวกันไปหมด
ซึ่งน่าเสียดาย เพราะแท้จริงแล้วความเป็นตัวเองที่ดีที่สุดต่างหากที่ทำให้เกิดสิ่งสวยงามอันหลากหลาย

หากสืบสาวราวเรื่องต้นทางการคิดแคมเปญ “Unlike Any” จะพบว่าแบรนด์หยิบแรงบันดาลใจมาจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2016
ที่นักกีฬาหญิงมักถูกเปรียบในเรื่องชัยชนะกับผู้ชาย
แนวคิดการเปรียบเทียบควรหมดไปได้แล้ว
โดยเฉพาะการเปรียบเทียบด้านความแข็งแกร่งที่ไม่เป็นธรรมระหว่างหญิง-ชาย

นอกจากแนวคิดที่น่าสนใจแล้ว “Unlike Any” ได้ใช้เทคนิคการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านมุมกล้องที่ชวนให้เห็นมุมมองใหม่ๆ
และบทกลอนที่มีความหมายลึกซึ้ง สวยงาม กินใจ เพื่อตอกย้ำว่าผู้หญิงแต่ละคนนั้น
“ไม่เหมือนใคร” โดยถ่ายทอดเรื่องราวนักกีฬาหญิง 5 คน Misty Copeland นักบัลเล่ต์, Alison Mariella Désir นักวิ่งมาราธอนและผู้ก่อตั้ง Harlem Run Crew, Natasha Hastings นักกีฬาวิ่ง, Jessie Graff สตั๊นท์หญิง และ Zoe Zhang นักแสดงและนักเทควันโดชาวเอเชีย
ที่มีภูมิหลังที่แตกต่างกัน โดยมีศิลปิน นักประพันธ์ ที่มีชื่อเสียงและผลงานเป็นที่กล่าวขาน
หลายท่านมาร่วมบอกเล่าเรื่องราวผ่านบทกลอนสื่อความหมายได้อย่างงดงาม
เชิดชูความแกร่งกล้าและความสำเร็จของพวกเธอที่สร้างปรากฏการณ์ไปทั่วโลก

03

ASSEMBLE YOUR ARMOUR

เหตุผลที่ทำให้เราตกหลุมรักแคมเปญ
ASSEMBLE YOUR ARMOUR มี 2 เหตุผลสั้นๆ ง่ายๆ

อย่างแรกเลยคือมันเป็นแคมเปญที่เน้นการปฏิบัติ
ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก
เดินไปจูงมือเหล่าหญิงสาวยุคใหม่ใจแกร่งที่มีความสามารถในกีฬาที่ต่างกัน
ให้มาแลกเปลี่ยนความรู้ให้กันและกันผ่านเวิร์กช็อปสนุกๆ อย่าง Trampoline Workout,
Dance Class และ Ryde Cycle

และอย่างที่สองคือ
แคมเปญนี้ท้าทายระบบคิดของความเป็นชาย-หญิงสมัยก่อนไปสิ้นเชิง
เพราะที่ผ่านมาโลกเรามักสอนผู้หญิงให้แข่งกันเพื่อเป็นที่รักของชายหนุ่ม
การได้มีคู่ครองที่ดี การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งหญิงสาวผู้น่ารัก
มีผู้คนชื่นชมจากรูปลักษณ์ภายนอก กิริยามารยาท
แตกต่างจากผู้ชายที่ถูกสอนมาแต่เด็กว่าให้แข่งกันในหน้าที่การงาน ความสามารถ และความแข็งแกร่งเพื่อความสำเร็จ

สุดท้ายแทนที่จะปล่อยให้หญิงสาวแข่งขัน
แก่งแย่งชิงดีกันในเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ และหน้าตาในสังคม Under Armour
เลือกจับหญิงสาวเหล่านั้นมารวมตัวกันเพื่อผนึกพลังความสตรองแทน
หรือหากจะแข่งกันก็แข่งกันปล่อยความสามารถที่ซ่อนไว้ในตัวจะดีกว่า สนุกกว่าเยอะ!

The post 3 แคมเปญจาก Under Armour ที่ชวนให้ผู้หญิงออกมาเป็นตัวเองอย่างมั่นใจ appeared first on a day magazine.

Ted Ahn

From South Korea to Bangkok

“Bangkok pollution makes me feel home.” Ted Ahn สารภาพกับเราด้วยรอยยิ้มแป้นแล้น

ถามจริง! เสียงในหัวดังขึ้นระหว่างการสนทนากับ เท็ด เจ้าของร้านคราฟต์เบียร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการคัดสรรคราฟต์เบียร์ฝีมือคนไทยโดยเท็ด ตัวแทนคนไม่กลับบ้านสาขาเกาหลีใต้

เท็ดเกิดที่เมืองชางวอน
ประเทศเกาหลีใต้ โตที่นั่น ทำงานที่นั่น
ก่อนค้นพบว่าชีวิตที่เกาหลีใต้ช่างเป็นชีวิตที่เร็วเกินไป และเขาอาจสูญเสียตัวตนความฝันข้างในไปก่อนเวลาอันควร
จึงตัดสินใจลาออกจากงาน ออกตามหาความหมายชีวิตที่ดินแดนอื่น
แรกเริ่มเขาไปเรียนต่อที่นิวยอร์ก ใช่ มันสนุกมาก
และจุดประกายให้เขาหลงรักคราฟต์เบียร์ แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าที่นั่นคือบ้าน ก่อนตัดสินใจหอบหิ้วความฝันมาทำให้เป็นจริงในกรุงเทพฯ เมืองฝันสลายของเราและใครหลายคน แต่ไม่ใช่สำหรับเท็ด

เท็ดรู้จักประเทศไทยตั้งแต่ตอนไหน
ผมรู้จักเมืองไทยสมัยตอนทำงานให้กับบริษัทที่เกาหลีใต้ในฐานะเซลส์แมนที่ต้องดูแลตลาดสหรัฐอเมริกาและไทย เอาจริงๆ ผมชอบเมืองไทยตั้งแต่ตอนนั้นเพราะอากาศที่นี่อบอุ่น ต่อให้หน้าหนาวก็ยังไม่หนาว
ซึ่งผมชอบอากาศแบบประเทศไทย นอกจากอากาศ ผมคิดว่าผู้คนที่นี่น่ารักแล้วก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร
ทุกคนเอนจอยกับทุกวันในชีวิต สิ่งนี้ทำให้ผมเริ่มตกหลุมรัก

อยู่มาวันหนึ่งบริษัทก็ตัดสินใจเปิดสาขาในไทย
ผมทำอยู่ที่นั่นประมาณ 2 ปี แล้วก็เริ่มเหนื่อยเริ่มเบื่อเริ่มหมดไฟ
ผมเลยคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้วล่ะที่ต้องหาอะไรเติมเต็มชีวิต

ตอนนั้นคิดอะไรอยู่
ผมไม่อยากทำงานบริษัทแล้ว I wanna do something fun with my life!

พอลาออกจากบริษัทผมก็ไปเรียนที่นิวยอร์กพักหนึ่ง
แล้วนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้รักเบียร์ ที่นั่นคนข้างบ้านผมทำคราฟต์เบียร์อยู่
ผมดื่มมันทุกวัน ดื่มจนค้นพบว่า เห้ย เบียร์เป็นศาสตร์ที่สนุกมากๆ นะ แต่ด้วยความที่นิวยอร์กใช้ชีวิตอยู่ยาก
ค่าครองชีพแพง ผมวางแผนอนาคตของผมที่นั่นไม่ออก ความฝันมันดูเป็นไปได้ยาก ก็เลย Ok! Let’s do it in Thailand ลองทดลองทำความฝันให้เป็นจริงในประเทศที่เราชอบดู

ต้องมาเริ่มต้นความฝันในดินแดนที่ตัวเองไม่รู้ภาษา
ไม่มีเพื่อนฝูง ไม่กลัวบ้างหรอเท็ด
กลัว
เพราะว่าผมไม่รู้จักผู้คนที่นั่น ผมพูดภาษาคนที่นั่นไม่ได้ ผมกลัวมาก ตอนนั้นสิ่งที่ทำได้ก็คือสักยันต์ (หัวเราะ) สิ่งนั้นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

ความท้าทายในการทำธุรกิจและอาศัยอยู่ที่นี่ล่ะ
อย่างที่บอก ผมชอบความสโลว์ไลฟ์ของคนไทย ความช้ามันช่วยลดความเครียดในการใช้ชีวิตได้ดีมาก
แต่ความสโลว์บางอย่าง เช่น ความช้าในการได้รับใบอนุญาตที่ใช้เวลานาน Government
office works slowly here. ช่างเป็นความท้าทายที่ทำให้ผมเครียดเหมือนกัน อีกเรื่องที่ท้าทายก็น่าจะเป็นเรื่องสถานการณ์การเมือง แล้วก็สถานการณ์บ้านเมืองที่มีการเปลี่ยนผ่านต่างๆ พวกกฎหมายแอลกอฮอล์ต่างๆ ของที่นี่
อย่างที่ทุกคนรู้กัน (หัวเราะ)

คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนไหม
ไม่เลย
ไม่เคยรู้มาก่อน (หัวเราะ) เลยเป็นอย่างที่เห็น
แต่ก็เป็นความท้าทายที่ดีนะครับ

การเป็นคนเกาหลีในดินแดนแปลกหน้า แปลกวัฒนธรรม มีความท้าทายอะไรเกิดขึ้นบ้าง
ถ้าเรื่องแฮงเอาต์ คนเกาหลีกับคนไทยเที่ยวด้วยกันสนุกมากครับ
เข้ากันดีเลย แต่ถ้าพวกเราทำงานด้วยกันจะเริ่มมีความแตกต่างเกิดขึ้น
คือคนไทยกับคนเกาหลีแตกต่างมากในแง่วัฒนธรรมการทำงาน อย่างที่ทุกคนเคยได้ยินกันว่าคนเกาหลี
คนญี่ปุ่นเป็นพวก workaholic อันดับต้นๆ ของโลก Work so hard, Work so
long hours แต่คนไทย always relax about their work. For Korean, work is
related to everything in their lives but
for Thai, they work to enjoy their lives. เหมือนคอนเซปต์ในการทำงานของเราต่างกันเท่านั้น บางครั้งผมเลยมีการไฟต์กับทีมคนไทยบ้าง (หัวเราะ) ซึ่งทีมคนไทยจะคอยบอกให้ผมใจเย็น เท็ด…ใจเย็น
ใจเย็น (หัวเราะ)

ถ้าไม่มีเรื่องงาน ผมว่าคนไทยค่อนข้างจะเป็นคนสุภาพมากๆ
เลยนะ เช่น ถ้าคนไทยไม่ชอบอะไร เขาจะไม่พูดออกมาตรงๆ ว่า No, I don’t like it คนไทยเวลาไม่ชอบอะไรหรือกินอะไรแล้วไม่อร่อย ไปถามเขาเขาก็จะบอกว่า อ๋อ อร่อยๆ (หัวเราะ) แต่ก็อีกนั่นแหละ อาการปากไม่ตรงกับใจของคนไทยก็เป็นเรื่องท้าทายของคนเกาหลีในไทยเหมือนกันนะ เพราะคนเกาหลีจะพูดตรง ชอบก็บอกชอบ
ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ เหมือนคนเกาหลีจะยุ่งมากอะไรพูดได้ตรงๆ
ประหยัดเวลาได้จะพูดให้เข้าใจไปเลย

ผมว่าคนญี่ปุ่นจะเข้ากับคนไทยได้ดีกว่าคนเกาหลี
แต่กับคนเกาหลี…Culture gap is bigger. They wanna get something fast. แต่คนไทยใจเย็น
สงบ แล้วก็สบายๆ

ตอนนี้อยู่มานานเท่าไหร่แล้ว
4 ปี 6 เดือน

มีช่วงเวลายากลำบากในกรุงเทพบ้างไหมนะ
Not really, that’s why I’m here.

มีความเครียดอะไรเกิดขึ้นไหมเวลาใช้ชีวิตที่นี่
เรื่อง culture ผมไม่เครียดอะไรนะเพราะคุ้นชินแล้ว แต่เรื่องรถติดน่าจะเป็นปัญหาที่ผมไม่สามารถคุ้นชินได้
ไม่ชอบเลย (หัวเราะ) น่าจะไม่ชินไปตลอดด้วย
ล่าสุดผมเครียดมากตอนที่ต้องพาภรรยาผมไปโรงพยาบาลเพื่อคลอดลูกชายแล้วรถติดมากๆ

คุณเคยคิดว่าจะอยู่ที่นี่ตลอดไปไหม
I will stay here for at least 10 years นะ หลังจาก 10 ปีแล้วมาดูกันอีกทีว่าจะตลอดไปไหม
(หัวเราะ)

ลูกผมเกิดที่นี่
แล้วพอเขาโตขึ้นต้องเข้าโรงเรียน ผมเองคิดว่าจะส่งเขาไปเรียนโรงเรียนที่เกาหลีใต้
แล้วตอนนั้นอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ต้องบินกลับไปดูแลลูกผมสักพัก ถ้าผมไม่มีลูก
ผมก็อาจจะอยู่ที่นี่ยาวนานกว่านี้

อยู่ไทยมานี่มีอาการโฮมซิคบ้างหรือเปล่า
บางครั้งก็มีบ้าง
ถึงใจผมจะชอบอากาศร้อนๆ อุ่นๆ ที่ไทย แต่บางเวลาก็แอบคิดถึงอากาศหนาวๆ ที่เกาหลีนะ

ผมคิดถึงเพื่อนที่เกาหลีบ้างเหมือนกัน
ผมจะกลับไปเกาหลี 3 เดือนครั้งได้นะ
เพื่อเจอเพื่อน เจอครอบครัว ก็โอเคนะ

แล้วอะไรที่ทำให้เท็ดไม่อยากกลับไปทำงานหรือมีครอบครัวที่เกาหลีกันนะ
ชีวิตที่นู่นค่อนข้างแข่งขันกันหนักมาก ทุกคนทำงานกันหนักมาก แต่ผมเป็นคนสบายๆ
แล้วก็อยากจะเอนจอยกับชีวิต เป้าหมายในชีวิตผมไม่ใช่การทำงานอย่างหนักจนไม่มีโอกาสมีความสุขกับเรื่องรอบตัว อย่างเวลาทำงาน คนเกาหลีจะทำงานเกินเวลามาตรฐาน เลิกงานก็ออกไปดื่มทุกวัน
พวกเขาจำเป็นต้องดื่ม สมดุลชีวิตและการทำงานก็เลยพัง แต่พอมาอยู่ที่กรุงเทพฯ บาลานซ์ชีวิตของผมดีขึ้น
ชีวิตผ่อนคลายขึ้น นี่น่าจะเป็นเหตุผลหลักๆ เลยล่ะ

คือถ้าผมอยาก move very fast แล้วก็ประสบความสำเร็จเร็วๆ
ผมก็คงยังทำงานอยู่ที่เกาหลีเหมือนเดิม

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ผมชอบชีวิตตอนนี้
(ยิ้ม)

จินตนาการไม่ออกเลยว่าชีวิตของเท็ดในเกาหลีจะหนักหน่วงขนาดไหน
พวกเราชินกับการทำอะไรเร็วๆ
ไปไหนมาไหนในเวลาที่กำหนดได้ต่างจากที่นี่ ผมมองว่า Korea is an energetic city to make people work
hard and fight for success. แต่ที่นี่ผู้คนเอนจอยกับทุกวันของชีวิต

ชีวิตผมในเกาหลีเหมือนกันทุกวันเลย ผมจะตื่นนอนตั้งแต่ตี 5 อาบน้ำ กินอาหารเช้าแบบรีบๆ ไปถึงออฟฟิศ 8 โมงเช้า แล้วก็ทำงาน
กินอาหารกลางวัน ทำงานอีกครั้ง เลิกงาน ดื่มกับคนในออฟฟิศ กลับบ้าน
น็อกแล้วก็เริ่มชีวิตแบบนี้อีกครั้ง บางครั้งผมก็ทำแบบนี้ตอนวันหยุดเหมือนกัน

พวกเราใช้ชีวิตกันหนักมาก เร็วมาก
ขนาดเวลาที่พวกเราไปปาร์ตี้ ไปกินบาร์บีคิวพวกเราก็พยายามเมากันให้เร็วที่สุด

เลิกงานปุ๊บพวกเราจะดื่มโซจูแล้วก็ไปคาราโอเกะ แล้วก็ย้ายไปร้านนั่งดื่มอีกรอบ
คือส่วนตัวผมก็ชอบนะ แต่มันดื่มกันหนักเกินไป เร็วเกินไปอะ (หัวเราะ) อย่างที่ไทยเราจะค่อยๆ ดื่มกัน นั่งดื่ม
นั่งคุยไปเรื่อยๆ ไม่ได้ต้องรีบร้อน ผมชอบแบบนี้มากกว่านะ

คิดอย่างไรกับชีวิตที่หมุนเร็วมากตอนอยู่เกาหลี
ผมทำงาน 12 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน แล้วดื่มหนัก
ผมไม่คิดว่านี่คือชีวิตที่ดี ผมก็คิดนะว่าถ้าเกิดผมมีครอบครัว มีลูก จะเป็นยังไง
คือผมคิดว่าผมคงใช้ชีวิตทรหดแบบนี้ตลอดไปไม่ได้แน่
แล้วช่วงเวลาที่ถามตัวเองมันก็เป็นช่วงที่ตัดสินใจลาออกจากงาน ผมควรเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองได้แล้ว

ทุกวันนี้กลับไปเกาหลีรู้สึกยังไงบ้าง
ทุกวันนี้เวลาผมกลับไปเกาหลี ผมไปได้ทุกที่
พูดเกาหลีได้กับทุกคน นี่มันถิ่นผม แต่พอตกดึก เห้ย…ผมคิดถึงกรุงเทพฯ ว่ะ แล้วพอตอนบินกลับไทย
ช่วงเวลาที่ออกจากเกตของสนามบินสุวรรณภูมิ ผมรู้สึก comfortable มาก เพราะวินาทีนั้นผมได้กลิ่นของเมืองไทย มันเป็นกลิ่นที่ปนๆ
กันไปมาระหว่างกลิ่นของมลภาวะและอาหารอร่อยๆ ข้างทาง…So, Bangkok pollution makes me feel home.

ถามจริง?
กลิ่นมลภาวะมันเป็นกลิ่นของกรุงเทพฯ จริงๆนะ
ถามว่าไม่ห่วงสุขภาพเหรอ ไม่แคร์เหรอ เอางี้ ผมเป็นคนสูบบุหรี่จัดนะ
ดังนั้นเรื่องมลภาวะในไทยนี่…สบายมาก (หัวเราะ)

นอกจากกลิ่นมลภาวะและอาหาร
อะไรที่ทำให้เท็ดเรียกสถานที่หนึ่งได้เต็มปากเต็มคำว่า บ้าน
อย่างแรกคือความสบายในการอาศัยอยู่
และต่อมาคือผมต้องสามารถมองเห็นความฝันในอนาคตที่นี่ได้ ถ้าผมไม่สามารถทำตามความฝันในเมืองนี้ได้
ผมไม่คิดว่ามันคือบ้าน ที่กรุงเทพฯ ผมเห็นอนาคตของผม ครอบครัว
แล้วก็ความฝันในการทำธุรกิจ สมัยก่อนผมเคยอยู่ในนิวยอร์ก
แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกว่าที่นั่นคือบ้าน
ผมไม่สามารถเรียกนิวยอร์กว่าบ้านได้เต็มปาก

ถึงจะรู้สึกสบายใจ
สบายตัวก็จริง แต่ทุกอย่างที่นั่นแพงมาก
แล้วผมไม่สามารถมองเห็นอนาคต เห็นความฝันของผมโตได้ แต่ที่กรุงเทพฯ ผมเห็นฝันผมเติบโตและชัดเจนที่สุด

ภาพ คณิตติน เขมะวิชานุรัตน์

The post Ted Ahn : From KR to BKK appeared first on a day magazine.

Soren Jones

From United States of America to Japan

บทสนทนานี้ใช้ภาษาอังกฤษดำเนินเรื่องเป็นหลัก สำหรับใครที่เก่งอังกฤษแล้ว ทางทีมงานขออภัยไว้ล่วงหน้าเนื่องจากทักษะภาษาอังกฤษของผู้สัมภาษณ์มีความงูๆ ปลาๆ ประมาณหนึ่ง ด้วยฝึกจาก Tinder และ textbook เมื่อประมาณปีก่อน แต่อยากสัมภาษณ์ชาวต่างชาติเพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นมุมของคนไม่กลับบ้านในหลากหลายแง่มุม (ทำเป็นเล่นไป ก็เพราะ Tinder นี่แหละ ทีมงานถึงได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทของ Soren)

คัมมอนเบบี้ : สำหรับหนุ่มสาวผู้เริ่มต้นฝึกภาษาอังกฤษ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการที่สังคมพอใจหรือขัดใจก็ตาม บทสัมภาษณ์นี้เข้าใจง่ายมาก

ไม่เชื่อใช่ไหม ลองอ่านเรื่องราวของ Soren Jones หนุ่มอเมริกันที่ลงหลักปักฐานอยู่ในญี่ปุ่นต่อจากนี้ดูสิ

ถ้าไม่เข้าใจเรามีซับไตเติ้ลภาษาไทยข้างล่างให้ด้วย

Where is your home town?

[Sub] สวัสดี Soren! ดีใจจังที่นายตอบรับคำชวนเรา อย่างที่ Jiro (เพื่อนของ Soren) แนะนำไปว่าพวกเราอยากรู้เหลือเกินว่าอะไรทำให้คนคนหนึ่งไม่ยอมกลับบ้านเกิด ว่าแต่…ลืมถามไปเลยว่าจริงๆ แล้วบ้านเกิด Soren อยู่ไหน

“Can I say I don’t have a hometown?…I don’t feel I have a hometown. My family moved a lot when I was growing up.”

[Sub] (เสียงอบอุ่นต่อใจ) ถ้าจะตอบว่าไม่มีบ้านเกิดจะได้ไหม คือผมไม่รู้สึกว่าตัวเองมีบ้านเกิดจริงๆ นะ เพราะว่าครอบครัวย้ายบ้านบ่อยมากๆ ตั้งแต่ผมจำความได้

When and why you decided to come to Japan?

[Sub] ตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ดินแดนปลาดิบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมถึงตัดสินใจมาใช้ชีวิตซามูไรที่นี่นะ

“Japan two times after that. And then again in 2005. I’ve lived in Japan since then.”

[Sub] ก่อนจะมาอยู่ที่นี่ ผมเคยมาญี่ปุ่นประมาณ 2 ครั้ง แล้วกลับมาอีกในปี 2005 จากนั้นก็ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศนี้เป็นต้นมาครับ (ใช้ชีวิตคู่อยู่กับสาวญี่ปุ่นมีครอบครัวที่น่ารักอบอุ่นจนถึงปัจจุบัน)

Which city do you choose to stay?

[Sub] เมืองไหนในประเทศญี่ปุ่นที่ทำให้คนอย่างคุณยอมไว้ใจฝากชีวิตที่เหลือ

“I live in Ichikawa, a city in Chiba Prefecture. It’s on the east side of the Edo River, just across from Tokyo.

New Year is one of my favorite times of year in and around Tokyo. The air is dry. The sky is clear. It’s cold. Not too cold. My wife makes traditional Japanese new year foods called osechi-ryori.”

[Sub] สถานที่ที่ผมเลือกฝากชีวิตที่เหลือไว้ก็คืออิชิคาวะ เมืองในจังหวัดชิบะของประเทศญี่ปุ่น อยู่ไปทางตะวันออกของฝั่งแม่น้ำเอโดะ จากโตเกียวเราข้ามแม่น้ำนี้ไปก็ถึงเมืองที่ผมอยู่แล้วล่ะ

ผมชอบช่วงเวลาปีใหม่ของที่นี่ ที่โตเกียวและรอบๆ โตเกียว อากาศแห้งเบาสบาย ท้องฟ้ากระจ่างใส ปลอดโปร่ง โล่งสบาย อากาศหนาว แต่ก็ไม่หนาวจนเกินไป แล้วช่วงเวลานั้นภรรยาผม (ภรรยาเป็นคนญี่ปุ่น) ก็จะทำอาหารญี่ปุ่นเมนูดั้งเดิมที่คนที่นี่นิยมทำกินกันช่วงปีใหม่ เรียกว่า โอะเซะชิ-เรียวริ

Why don’t you go back to home town? *This part is the most important part of this project*

[Sub] แล้วอะไรเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณไม่อยากกลับบ้าน Soren คุณตอบได้เต็มที่เลยนะ เพราะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของโปรเจกต์นี้ เราอยากแบ่งปันให้คนอ่านรู้ส่วนนี้มากๆ

Having lived all around the US, I don’t feel like it’s one place. If I could wave a magic wand and change one thing, it would be to free people of the idea there is one true America. There isn’t.

[Sub] ด้วยความที่ผมใช้ชีวิตไปหลายต่อหลายที่ในสหรัฐอเมริกา มันทำให้ผมไม่รู้สึกเหมือนว่าที่นี่คือสถานที่ที่เป็นที่หนึ่ง ถ้าผมมีไม้กายสิทธ์และเสกบางสิ่งหรือเปลี่ยนบางอย่างได้ ผมอยากจะปลดปล่อยคนอเมริกันจากความเชื่อที่ว่า there is one true America ซึ่งในความจริงแล้วมันไม่ใช่ มันไม่จริง

What is HOME?

[Sub] ถ้าอย่างนั้น‘บ้าน’ คืออะไร

You said to me that there are so many people in the world think home is hometown. For me…I don’t have any attachment to the city where I was born. It feels strange to call it my hometown. It’s certainly not home. Home is Tokyo and the surrounding area.

Home is a feeling, usually used to describe the place that evokes the feeling.

[Sub] คุณเล่าว่ามีใครหลายคนบนโลกคิดว่าบ้านน่าจะกินความหมายไปในทางบ้านเกิด แต่สำหรับผม ผมไม่ได้เป็นคนที่ผูกพันอะไรกับบ้านเกิด มันคงแปลกๆ น่าดูเลยถ้าเรียกเมืองๆ นั้นว่า hometown เพราะมันไม่ใช่ home หรือบ้านในความรู้สึกผม

บ้านของผมคือโตเกียว คือพื้นที่รอบๆ โตเกียว บ้านเป็นความรู้สึก เป็นสถานที่ที่มาสัมผัสกับความรู้สึกในใจเรา

Special Thanks to Tinder

ภาพ คณิตติน เขมะวิชานุรัตน์

The post ​Soren Jones : From USA to JPN appeared first on a day magazine.

Mim – Pawarat Klaiamorn

From Thailand to United States of America

“เปลี่ยนไม่ได้ ก็ไปเอง”
หญิงสาวผิวบ่มแดดร่างเล็กตรงหน้าบอกผมปนถอนใจ เธอไม่ได้เกรี้ยวกราดหรือคับแค้นใจ
เปล่าเลย เธอกลับยิ้มให้มันด้วยความปลดปลง

เธอชื่อ ‘มิ้ม’

มิ้ม
คือหญิงสาวธรรมดาจากครอบครัวชนชั้นกลาง

ผ่านประสบการณ์รถเฉี่ยวชนสนุกสนานจากท้องถนนที่ไม่ได้ออกแบบมาให้คนเดินได้จริง

ผ่านประสบการณ์การรักสิ่งที่สังคมพร่ำบอกให้รักสุดหัวใจ
แต่เธอกลับพบว่านั่นเป็นเพียงรัก…รักข้างเดียว

ผ่านประสบการณ์การอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรมกอซซิปที่สังคมไทยบอกว่าเป็นเรื่องธรรมดา
แต่เธอมองเห็นคนรอบตัวหลายคนพลาดโอกาสทางสังคมเพราะเรื่องธรรมดาเหล่านั้น

ประสบการณ์ของเธอไม่ได้แปลกใหม่
คนไทยหลายคนอาจเคยเจอเรื่องราวแบบเดียวกับเธอแล้วยอมรับสภาพได้ไม่มีงอแง

หลังออกเดินทางท่องเที่ยวนอกประเทศและกระโดดไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สหรัฐอเมริกาในฐานะผู้ติดตามของหนุ่มไทยคนเดียวในทีมบริษัทออกแบบนวัตกรรมชื่อดังก้องโลก
เธอทุ่มเทเวลาชีวิตไปกับการเรียนรู้ชีวิตใหม่ในรัฐ Seattle ทดลองรับผิดชอบชีวิตในประเทศมหาอำนาจที่มอบสวัสดิการและความปลอดภัยในชีวิตที่เธอพึงใจอย่างที่บ้านเกิดให้ไม่ได้ แม้จะต้องแลกกับการทิ้งสายงานที่รักในไทย
รับผิดชอบภาษีที่เข้มข้นเอาจริงเอาจังกว่าบ้านเกิดเท่าตัว

ส่วน ‘ซอล’ แฟนหนุ่ม

ย้ายไปตามฝันฉายแววสดใสในสังคมการทำงานที่สหรัฐอเมริกา
เขาทุ่มเทเวลาไปกับการทำงานในดินแดนสตาร์ทอัพ เขตแดนที่ทุกไอเดียไม่ถูกฆ่าทิ้ง
แต่แตกหน่อไม่รู้จบจากวัฒนธรรมการถกเถียงซึ่งๆ หน้า

เรื่องเล่าของมิ้มและแฟนหนุ่มไม่ได้ทำให้เราสงสัย แต่ทำให้เราเชื่ออีกครั้งว่าผมไม่ใช่คนเดียวที่อยากไปให้ไกลจากบ้านเกิด
และคำว่า ‘บ้าน’ มันกินความหมายกว้างกว่าที่พักอาศัย
และไปไกลกว่าสถานที่มอบชีวิตให้เราเมื่อลืมตาดูโลก.

แต่ถ้าหากคุณเองก็สงสัย

บรรทัดต่อจากนี้ไป
คือเหตุผลในในใจที่ทำให้เธอไม่อยากกลับบ้านเกิด

รู้มาว่าภาษีโหดไม่ใช่เล่น
ชีวิตที่นู่นก็หนักไม่เบา ทำไมถึงเลือกสหรัฐอเมริกาเป็นบ้าน
สาเหตุที่ทำให้เราอยากมาใช้ชีวิตที่นี่
ไม่ใช่แค่เรื่องแฟน (แฟนที่คบมาตั้งแต่สมัยมัธยมมาทำงานอยู่ที่สหรัฐอเมริกา)

เอาจริงๆ
เรื่องการทำงานที่ไทย ระบบอาวุโส การใช้ชีวิตอยู่ในฐานะผู้หญิง เพศที่สามารถตกเป็นเหยื่อได้ทุกเมื่อ
เพศที่ถูกสังคมไทยพร่ำบอกให้ดูแลตัวเอง อย่าแต่งตัวโป๊ อย่าใส่ขาสั้น
อย่ากลับบ้านดึก อย่าเที่ยวกลางคืน ทั้งๆ ที่ฝ่ายผู้ล่าไม่ได้รับการสอนหรือห้ามปราบอะไรเลย เกิดเรื่องปุ๊บ ผู้หญิงผิด งงไหม

แล้วก็อีกอย่างที่ทำให้เราอยากลองไปใช้ชีวิตตอนนั้นก็คือความเจริญ
สังคม สวัสดิการของเขาที่ค่อนข้างอุ้มคนครอบคลุม

อันนี้ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า…ขีดเส้นใต้
ไม่รู้คิดเองหรือเปล่า เราคิดว่าการที่คนไทยถูกปลูกฝังค่านิยมดูแลพ่อแม่จนแก่ก็เพราะว่ารัฐไม่สามารถอุ้มได้หรือเปล่า แต่ในขณะที่ต่างประเทศ
อย่างสหรัฐอเมริกา รัฐบาลเขาอุ้มคนแก่ในประเทศเขาได้ เลยอาจจะไม่จำเป็นต้องปลูกฝังเด็กๆ
รุ่นต่อมากันหนักว่าต้องดูแลคนแก่เท่าบ้านเราหรือเปล่า อันนี้เราไม่รู้นะ
เราแค่คิดเอง

ประเด็นเรื่องสวัสดิการ เรามองว่าสถานการณ์ที่บ้านเกิด
มันมาจากการที่รัฐไม่ได้เข้ามาอุ้มเราทางใดทางหนึ่ง เหมือนเรารับภาระอยู่ลำพัง

จากจุดที่มันโดดเดี่ยว มัน unsecure
เราก็มองย้อนไปว่า โอเค ตั้งแต่เกิดมาเราถูกสอน
ถูกบอกว่าต้องรักประเทศไทย ต้องรักชาติ ศาสนา แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆ
เรารู้สึกว่าเรารักเขา แต่เขาไม่รักเราอ่ะ แม่งโคตรรักข้างเดียวเลย

เริ่มไม่เข้าใจ สงสัย
ตั้งคำถามกับบ้านเกิดตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่
ตอนแรกอาจจะยังไม่ตั้งคำถาม
เพราะเรารู้สึกว่าทุกประเทศก็คงเหมือนๆ กันหมด ต้องระวังตัวเองทุกประเทศแหละ แต่เมื่อเรากลับมาจากการเดินทาง
เราเริ่มเกิดความสงสัยว่าทำไมในต่างประเทศ บ้านเมืองเขาถึงช่วยระมัดระวังให้เราระดับหนึ่ง
ทำไมกับบ้านเราแท้ๆ เราต้องระวังตัวทุกอย่างทุกเวลา ชีวิตมันก็จะยากๆ หน่อย
อย่างเดินฟุตปาธก็ยังมีมอเตอร์ไซค์ขึ้นมาขี่ มาเฉี่ยวชน ยอมแซงคันข้างหน้า
ปาดเพื่อจะได้แทรกขึ้นฟุตปาธเพื่อไปชนคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่

เราต้องการความปลอดภัย
แต่กลายเป็นว่าไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่ปลอดภัย ไม่สามารถเป็นตัวเองได้
เพราะอาจเกิดอันตราย

กลายเป็นว่าอยู่ไกลบ้านกลับปลอดภัยกว่าอยู่ประเทศบ้านเกิดตัวเอง
ด้วยความที่เราเป็นลูกสาว เวลาอยู่บ้านพ่อแม่เราก็มักจะห่วงว่าไปไหนไกลบ้านเราระวังตัวด้วยนะลูก
เดี๋ยวเจอคนที่นู่นฉุดไป เราก็มักจะบอกที่บ้านไปว่า อยู่ไทยอันตรายกว่า (หัวเราะ)
อันตรายกว่าเยอะ แม่ไม่ต้องห่วง

นอกจากเรื่องความไม่ปลอดภัย
มีอะไรบ้างไหมที่ทำให้รู้สึกไม่อยากกลับบ้านเกิด
อย่างที่บอกว่าไทยมีเรื่องระบบผู้อาวุโสที่แข็งแรงมาก
เคสนี้ต้องดูที่แฟนเรา ประเด็นนี้จะชัดเจนมาก คือเขาต้องทำงานกับคนที่สหรัฐอเมริกา แล้วคนอเมริกันเขาไม่มานั่งแบ่งว่าคุณเด็กกว่าต้องเคารพเขานะ เวลาซอลเล่าเรื่องที่ทำงานให้เราฟัง จะรู้สึกว่าซอลสนุกมากกับวัฒนธรรมการเถียง ใช่ ในไทยเรียกว่าการเถียง แต่ที่นู่นเขาเรียกว่าพูดคุยแลกเปลี่ยน ไม่ใช่การเถียง

สมมติว่ามีประเด็นหนึ่งที่ไม่โอเค ซอลสามารถเถียงหัวหน้าได้ เถียงได้ว่าผิดตรงไหน
เราเคยเห็นเขาเถียงกันจนเหมือนทะเลาะกัน ในฐานะคนไม่เคยทำงานที่นู่นก็ เห้ย นี่ไปเถียงหัวหน้าได้ยังไง สุดท้ายงานจบ ซอลทำถูก ผลออกมาดี ไม่มีใครโกรธหรือมาคิดว่าเห้ย ทำไมวันก่อนมาพูดจาแบบนี้
คือที่นู่นเถียงเรื่องงานคือเรื่องงาน จบเป็นงานไป เพื่องาน แล้วเขาไม่กลัวด้วยเรื่องตำแหน่งใหญ่กว่าจะด่าไม่ได้ ถ้าผิดก็ยอมรับกันได้เพื่อผลงานที่โอเค ในไทยเรารู้สึกว่าคนโตกว่าถูกเสมอ มันเหนื่อยนะ

เรื่องเจเนอเรชันเกี่ยวป่ะ
เหมือนเจเนอเรชันเราจะซวยๆ หน่อย
ถ้าพูดเรื่องเจเนอเรชัน ทุกเจเนอเรชันซวยหมด
แต่เจเนอเรชันเรามันดันเป็นเจนที่ได้เปิดหูเปิดตา มีอินเทอร์เน็ตเข้ามา
พ่อแม่เราอาจจะเจอปัญหามาแบบเดียวกัน แต่เขาไม่ได้รู้มาว่าโลกเป็นยังไง

เราเปิดหูเปิดตาเลยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองซวย
ตัวเองโชคไม่ดี ดันไปรู้มาเยอะเลยมีปัญหา
มีคำถาม มีความอยากเปลี่ยนแปลงสังคม พวกเราอยากเปลี่ยนแต่น่าจะเปลี่ยนยาก
ยกเว้นแต่ว่าเจนเราจะขึ้นไปอยู่จุดท็อปๆ ในสังคม แล้วใช้อำนาจนั้นเปลี่ยนแปลงสังคมที่ดีขึ้นให้เจนต่อมา
แต่ก็ยากนะ เพราะระหว่างทางไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเราจะยังมีอุดมการณ์พออยู่หรือเปล่า
ไม่ใช่โดนหลอมไปกับเจเนอเรชันเก่าก่อน เพราะมันยากมากเลยนะที่จะทำเพื่อตัวเองและเพื่อส่วนรวมไปด้วย

เราเองก็เคยคุยกับแฟนประเด็นนี้
แฟนเราบอกว่าเราไม่มีแรงพอ ขอไปอยู่ประเทศอื่นดีกว่า ในเมื่อเปลี่ยนไม่ได้ก็ไปเอง พูดไปก็เท่านั้น ลงแรงไปก็เท่านั้น
เราเองก็ไม่ได้มีความเสียสละมากพอด้วยที่จะเปลี่ยนประเทศขนาดนั้น ก็คือไปเอง

อยากเปลี่ยนอะไรที่สุดในไทย และถ้ากลับมาไทยตอนรวยแล้ว เมืองไทยยังเหมือนเดิมอยู่ ไม่เปลี่ยนอะไรเลย จะทำยังไงต่อ
อันดับแรก
อยากให้เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเพศหญิงก่อน อยากให้มองอย่างเท่าเทียมกัน

สอง สวัสดิการทุกสิ่งอย่างที่ขึ้นชื่อเรื่องสาธารณะควรเป็นสิ่งที่มีขึ้นเพื่อสาธารณประโยชน์จริงๆ
ไม่ใช่สร้างอะไรที่ไม่ได้เกิดประโยชน์ เช่น ฟุตปาธคุณสร้างมา
แต่คนกลับใช้งานไม่ได้จริง เดินไม่ได้ งงดิ

สาม คือเรื่องการเหยียด ประเทศไทยชอบคิดว่าสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่คนเหยียดผิว
เหยียดเอเชีย แต่ประเทศไทยนี่ตัวพีกเลย โคตรเหยียด
เหยียดได้ทุกอย่างที่สามารถเหยียดได้ ขนาดเรื่องไอโฟนยังเหยียดกัน เราไม่เข้าใจวัฒนธรรมการเหยียดจริงๆนะ
ไม่รู้เขาเอาความมั่นใจในตัวเองมาจากไหน เช่น กูมีแบบนี้ใครไม่มีแบบกูคือไม่ดี สังคมเราสอนให้คนหัดเหยียดกันไปมาตั้งแต่เด็กยันโต
ขนาดในบริษัทก็ยังเหยียดกัน ในมหาวิทยาลัยอาจารย์ก็เหยียดกันเอง

สี่ คือเรื่องวัฒนธรรมการกอซซิป โดยเฉพาะองค์กรที่มีผู้หญิงเยอะๆ
การนินทาเกิดขึ้นเยอะมาก แล้วเราว่ามันน่ารำคาญ ไปอยู่นู่น เราเห็นเลยว่าคนที่นั่นเขาทำงานของเขา
ทำหน้าที่ของตัวเองกันไป ไม่มีการมาแบ่งทีมกันลับหลัง แฟนเราทำงาน
แฟนเราก็ไม่ได้เจอเรื่องนินทากัน คนเขาพูดกันตรงๆ
เลยไม่มีเรื่องต้องมานินทากัน

ตัวอย่างง่ายๆ เช่น วันนี้เจอคนหนึ่งทำตัวไม่โอเคมาก
เขาก็พูดกันตรงๆ เลย ไม่มีการหาพวก แต่คนไทยแม่งชอบหาพวกตลอดเวลาอ่ะ
เช่น เห็นว่าคนนี้ไม่โอเคอ่ะ แต่ไม่กล้าพูดว่ะ ไปหาพวกก่อน เห้ยๆ
แกว่าคนนี้ทำแบบนี้ไม่โอเคป่ะ เออเขาแปลกๆ เนอะ เออๆ คิดเหมือนกันเลยอะ แล้วก็กลายเป็นกลุ่มลับที่เจ้าตัวไม่มีทางได้รู้เลยถ้าไม่มีใครพูดขึ้นมา

คำถามคือ ทำไมไม่คุยกับเขา ว่าเขาตรงๆ ล่ะ

แล้วสังคมบ้านเรามันโหดตรงที่ถ้าเราออกตัวหรือแย้งความเห็นของกลุ่มที่นินทา เราจะโดนนินทาเอง
เหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ แต่เวลามันเกิดขึ้น คนที่ตัวเล็กๆ ต้องทำมาหากินอยู่ วัฒนธรรมการกอซซิปพวกนี้มันสามารถทำร้ายคนๆ หนึ่งได้เลย

ถามจริงไม่คิดจะกลับเลยเหรอ
ซอลไม่มีแพลนเลย
ถ้าจะมีก็คือเก็บเงินให้ได้เยอะๆ กลับมาใช้ชีวิตแบบแก่ๆ ที่ประเทศไทย
เรายังคิดถึงอากาศที่นี่ อาหารที่นี่ เพื่อนเรา ครอบครัวเราที่นี่ ที่ผ่านมาเรากับซอลคุยกันตลอดนะว่าประเทศไทยน่ะอยู่ได้…ถ้ารวยพอ

อยากรู้จังว่า ‘บ้าน’ ในมุมมองของมิ้มจริงๆ มีหน้าตาเป็นยังไง
เวลาอยู่ไทยเรารู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยแหละ แต่ที่นี่เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

สำหรับเราบ้านมันไม่ใช่สิ่งก่อสร้าง
บ้านของเราคือ home บ้านคือคน คนที่เราอยากอยู่แล้วปลอดภัย
สำหรับเรา แฟนเราคือบ้านของเรา คือคนที่เราอยากกลับไปหาเวลาเหนื่อย เวลาต่อสู้กับข้างนอก กลับไปแล้วได้นอนพักพิง
สำหรับเราบ้านคือการได้อยู่กับคนที่เรารัก ทำให้เรารู้สึกว่าที่ซีแอตเทิลเป็นบ้าน

เพราะว่าบ้านของเราคือคน

ภาพ คณิตติน เขมะวิชานุรัตน์

The post Mim Pawarat : From BKK to USA appeared first on a day magazine.

เมื่อวันสิ้นปีเวียนมาถึง a team หลายคนถือโอกาสนี้เดินทางไปในเส้นทางเดียวกัน ทางที่นำพวกเขา ‘กลับบ้าน’

ผม มนุษย์ผู้ไม่ยอมกลับบ้านทั้งที่ก็มีบ้านให้กลับ ได้มาดูแลเนื้อหาระหว่างที่ทุกคนกำลังมุ่งหน้ากลับบ้านเกิด

โปรเจกต์ ‘ไม่กลับบ้าน’ เป็นโปรเจกต์เฉพาะกิจที่ที่เราอยากใช้โอกาสนี้ดลองนำเสนอเรื่องราวของคนกลุ่มเล็กๆ ในสังคม เพื่อ minority โดย minority ดูสักครั้ง

และนั่นคือต้นกำเนิดของ a day ฉบับ ‘(กู)ไม่กลับบ้าน’

.

ผมและทีมงานได้ออกตามหาคนที่ไม่คิดจะกลับบ้านต่างสัญชาติ

คนที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาใช้ชีวิตในบ้านอื่นเมืองอื่นประหนึ่งเป็นบ้านตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็น

1) หนุ่มเกาหลีที่เดินทางมาพบความสุขที่ไทย

2) สาวไทยที่หนีไปพบชีวิตคุณภาพที่สหรัฐอเมริกา

3) หนุ่มอเมริกันที่ตัดสินใจใช้ชีวิตที่เหลือในญี่ปุ่น

และ 4) หนุ่มญี่ปุ่นที่เอนจอยเมืองไทยราวกับเป็นบ้านเกิด

พูดคุยถึงเหตุผลที่ทำให้พวกเขาเบื่อหน่าย ท้อแท้ ไม่พอใจ ไม่เข้าใจ และหมดใจจะฝากชีวิตไว้ที่บ้านเกิด

.

ถ้าบ้านเกิดไม่ปลอดภัย

ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร…ถ้าเธอไม่อยากกลับบ้าน

ถ้าที่บ้านไม่ได้มีที่ทางไว้ให้ทำตามฝัน

ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร…ถ้าจะออกมาตามฝันในดินแดนอื่น

.

เรื่องราวชีช้ำน่าปวดหัวในบ้านเกิดของทุกคนในโปรเจกต์นี้ตอกย้ำให้ผมเชื่ออีกครั้งว่า

ผมไม่ใช่คนเดียวที่อยากไปให้ไกลจากบ้านเกิด และคำว่า ‘บ้าน’ กินความหมายกว้างกว่าที่พักอาศัย และไปไกลกว่าสถานที่มอบชีวิตให้เราเมื่อลืมตาดูโลก.

xoxo

01

Go Ueda

From JAPAN to BANGKOK

ฉาก / คาเฟ่เก๋ย่านทองหล่อของผู้ชายก๋ากั่นเจ้าของเพจชื่อดัง และเวทีทอล์กโชว์ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังของคนดวงตก โก อุเอดะ (Go Ueda) ยืนขึ้นทักทายเราด้วยท่าทีกันเอง

เวลา / ก่อนพระอาทิตย์ตกดินเล็กน้อย แดดคล้อยลอดหน้าต่างคาเฟ่เข้ามากำลังดี

.

ก่อนมาเจอกัน เราได้รับการยืนยันจากแฟนสาวของโก อุเอดะ ว่าเขาไม่มีแผนจะกลับบ้านที่ญี่ปุ่น ตั้งอกตั้งใจหอบผ้าหอบผ่อนมาลงหลักปักฐานที่ไทยด้วยตัวเอง แถมตอนนี้พี่แกยังเอนจอยกับการใช้ชีวิตที่ไทยสุดๆ

คำยืนยันนั้นทำให้เราเต็มไปด้วยความสงสัยและคำถามในใจว่า อะไรกันนะที่ทำให้ผู้ชายที่เติบโตในประเทศที่โคตรจะทันสมัย มีวินัย และสุนทรีย์กว่าไทยเกือบแทบจะทุกด้าน ข้ามน้ำมาแบบไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ถ้าคุณเองก็สงสัย

บรรทัดต่อจากนี้ไปคือเหตุผลในใจที่ทำให้เขาไม่อยากกลับบ้านเกิด

เป็นไงมาไงถึงได้ตัดสินใจมาอยู่ไทย
ผมตัดสินใจมาไทยครั้งแรกหลังเรียนจบปริญญาตรี มางาน Big Moutain Festival ซึ่งจิโระ เอ็นโดะ (Jiro Endo) เป็นเมนดีไซเนอร์อยู่ ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมไม่อยากอยู่ญี่ปุ่น จิโระก็เลยบอกว่าลองมาเมืองไทยไหม มาแล้วก็ลองเรียนต่อปริญญาโทด้าน Lighting Design ที่นี่ก็ได้นี่ so I came here and that is the first time that I went out from Japan.

ครั้งแรก!
ใช่ ครั้งแรกที่ออกมาอยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง แล้ววันที่มาถึงเป็นวันสงกรานต์ ภาพแรกที่ผมเห็นคือคนไทยเอาปืนฉีดน้ำไปยิงตำรวจ แล้วตำรวจก็ยืนให้เขาฉีด (หัวเราะ) โห มันเป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มาก ผมก็รู้สึกได้เลยว่าที่นี่โคตรจะต่างจากญี่ปุ่น คนที่นี่สนุกกว่าแน่ คนที่นี่ใจดีกว่าแน่ๆ

รู้ตัวตั้งแต่ตอนนั้นเลยไหมว่าจะชอบที่นี่ถึงขนาดตัดสินใจอยู่ยาว
ในตอนแรกก็คิดนะว่าเราสามารถอยู่ที่นี่ได้ ใจผมหาทางออกจากประเทศตัวเองมาสักพักตั้งแต่เริ่มทำงาน อย่างที่รู้กันคือผมอยากเป็น Lighting Designer ซึ่งที่ญี่ปุ่นเขาจะมีระบบ มีขั้นตอน มีลำดับตำแหน่งที่เยอะมากกว่าคนคนหนึ่งจะได้ก้าวมาเป็น Lighting Designer เพราะประเทศญี่ปุ่นมีประวัติศาสตร์ศิลปะการออกแบบแสง ออกแบบสเตจที่ค่อนข้างยาวนาน ถามว่าเข้าใจไหม เข้าใจ แต่สำหรับผมมันใช้เวลาหลายปีและมันช้ามากๆ

ที่ไทยผมสามารถก้าวกระโดดมาทำงานออกแบบแสงได้เลย ก็เริ่มทำกับจิโระ เอ็นโดะ คนที่แนะนำผมมา ไม่จำเป็นต้องรอ 5 – 6 ปีอีกต่อไป แล้วพอเราลุยงานออกแบบแสงเป็นหลัก มันทำให้เราโฟกัสฝึกฝนฝีมือได้ตรงสาย เรื่องเทคนิคผมอาจไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ แต่ผมได้เรียนรู้สไตล์ใหม่ๆ ที่นี่ และประเทศไทยถือเป็นขุมพลังแรงบันดาลใจในการออกแบบ ผมสนุกที่เห็นการมาเจอกันระหว่างงานออกแบบโลคอล งานแบบเทรดิชันแนลกับงานออกแบบสมัยใหม่

อย่างชิงช้าสวรรค์นี่ใช้เทคนิคออกแบบแสงพื้นบ้านของไทย มันน่าตื่นเต้นมากสำหรับผมที่มาใหม่ คนไทยสนุกสนานกับการเล่นแสงมาก ไม่มีกรอบ ไม่มีมาตรฐานอะไรมากีดกั้นไอเดีย

หลายคนอาจบอกว่านี่เป็นปัญหา แต่ผมมองว่านี่คือโอกาส คือช่องว่างให้เราสร้างสรรค์งานที่คาดไม่ถึงและสนุกกว่าเวลาทำงานออกแบบที่ญี่ปุ่นซึ่งมาตรฐานสูงมาก กรอบเยอะมาก You are too professional.

ก่อนมาจินตนาการเมืองไทยไว้แบบไหน แล้วพอมาอยู่จริงๆ เป็นยังไงบ้าง
ต่างนิดหน่อย คือก่อนมาผมไม่เคยมีประสบการณ์ในการอยู่ต่างประเทศมาก่อน พอกระโดดมาอยู่ไทยเลย ตอนนั้นก็คิดว่าเห้ย เออ ที่นี่น่าจะมีความโลคอลแล้วก็นอสทัลเจีย แต่ความจริงคือที่นี่ทันสมัย ไม่ได้ต่างอะไรจากที่ญี่ปุ่นเลย แต่คนไทยใจเย็นกว่า สบายๆ กว่า

มีปัญหาเรื่อง home sick บ้างไหม
ที่นี่ลงตัวกับผมมาก กลายเป็นว่า I don’t have a home sick.

แต่ When I went back to Japan I feel home sick of Thailand. (หัวเราะ) คือกลับไปดีลเรื่องงานที่ญี่ปุ่นทีไรนะ วันที่ 2 อาการเริ่มมาละ Hey… I miss ส้มตำ!

บ้าน่า!
ชีวิตที่โตเกียวมันเครียดมากเลยนะ คนที่นั่นปล่อยพลังงานลบออกมาตลอดโดยเฉพาะช่วงเวลาเร่งด่วนในรถไฟฟ้า ผมต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปขึ้นรถไฟที่คนแน่นๆ ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศน่าอึดอัด สิ่งที่ไม่ชอบในชั่วโมงเร่งด่วนก็คือการต้องรับพลังงานดาร์กๆ จากผู้คนรอบข้าง จากคำพูดของพวกเขา ใบหน้าของพวกเขา

ช่วงเวลาเดินทางไปทำงานมันกัดกินผมไปทุกวัน นี่เป็นเหตุผลหลักๆ เลยนะที่ทำให้ผมไม่สามารถทนใช้ชีวิตอยู่ในโตเกียวต่อได้

ถามจริง ไม่รู้สึกกลัวบ้างเหรอ
จุดประสงค์ของผม นอกจากเรื่องการทำงานด้านการออกแบบแสงและทดลองไอเดียใหม่ๆ ผมมาเพื่อเรียนปริญญาโทด้วย เพื่อให้ได้ degree ผมจำเป็นต้องเรียนภาษาอังกฤษไปด้วย เพราะก่อนมาไทยนี่พูดไทยไม่ได้เลย

จากความรู้สึกอยากทดลอง อยากใช้ชีวิตที่ไทยเหมือนเป็นลองแวเคชันไปๆ มาๆ เมื่อเวลาผ่านไปประมาณปีนึงกลายเป็นผมรู้สึกว่า เห้ย! ผมอยูที่นี่ได้ว่ะ เหมือนเป็นบ้าน ดูเหมือนตอนจบของแวเคชันนี้ทำให้ I feel I can live here.

อะไรที่ทำให้เรารู้สึกอย่างนั้น
หลักๆ คือที่นี่มีงานให้ผมทำ (หัวเราะ) ผมได้ทำงานและได้เรียนด้าน lighting design ผู้คนที่นี่รักแสงสี งานรื่นเริงต่างๆ แล้วผมก็เหมือนเป็นคนผู้โชคดีที่ได้เข้าไปจอยในมูฟเมนต์นี้

ส่วนเรื่องวัฒนธรรมไม่ใช่ปัญหาในการอยู่ที่นี่ ในกรุงเทพฯ ไม่ได้ต่างจากที่ผมมาเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นพื้นที่โลคอลเราอาจจะพอเห็นความต่างทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะคนเจเนอเรชันเดียวกับผมเราเติบโตมาแบบ same content, same technology คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่ใช้ สมาร์ตโฟน หรือแอพพลิเคชันต่างๆ

แต่ถ้าจะมีอะไรต่าง ผมคิดว่าคนไทยสนุกกับการเล่นเฟซบุ๊กมาก คือแต่ละวันมีข่าวอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะมาก คนรู้สึกยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับข่าว มันเยอะแยะไปหมด แล้วค่อนข้าง energy มาก เช่น I can enjoy ข่าวรถโรงเรียนชน Noooo! I should not say enjoy.

What I wanna say is I can enjoy social-network and Thai Gossip.

ในแง่วิธีคิดมายด์เซ็ตของคนไทยกับญี่ปุ่นล่ะ
Yeah…It’s different. คนญี่ปุ่นเขาพยายามหลีกเลี่ยงความเสี่ยงในการทำสิ่งต่างๆ เลยชอบที่จะสร้างระบบขึ้นมาจัดการการทำงาน ป้องกันความเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ส่วนคนไทยไม่ได้คิดมากเรื่องนั้น คนไทยจะชิลล์กว่า มองทุกอย่างในทางบวกตลอด คนไทยเอนจอยกับการทำงานหน้างาน ณ สถานการณ์จริง ไม่ได้คิดแผนหรือวางระบบอะไรมาก่อน

ผมว่าคนไทยเก่งมากเรื่องโปรดักชันในส่วนของทีมโปรดักชัน จริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องระบบเพราะสิ่งเหล่านี้มันจะถูกดูแลแล้วดำเนินการโดยซัพพลายเออร์อยู่แล้ว แต่ของญี่ปุ่น ซัพพลายเออร์เขาจะเข้ามาดูแลเรื่องดีไซน์ไปด้วยเลยเพราะมีทุกอย่างพร้อมแล้ว

อยากรู้จังว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้โกไม่อยากกลับญี่ปุ่น
หลักๆ อย่างแรกที่เล่าไปคือ rush hour ในรถไฟ ต่อมาคือความ noisy ของผู้คนในรถไฟญี่ปุ่น

แต่ที่ไทย ผมไม่เข้าใจภาษาไทยขนาดนั้น (หัวเราะ) สำเนียงเสียงภาษาไทยมันเหมือนเสียงคลื่น so I can feel everyday life keep being like holiday. Yeahhhhhhhh!

แต่ rush hour ในกรุงเทพฯ มันก็แน่นแล้วก็เร่งรีบ น่าอึดอัดไม่ต่างกันนะโก
เออ…มันไม่ได้แย่เท่าที่ญี่ปุ่นนะ แล้วที่นี่ I don’t have to get on the train in rush hour แต่ที่ไทย ผมไม่รู้สึกถึง bad energy จากคนที่นี่

คนญี่ปุ่นจะฮึดสู้ดุเดือดพุ่งตัวทะยานเข้ารถไฟ ทำอย่างไรก็ได้ให้ได้ไปขบวนนั้น ที่กรุงเทพฯ ตอนนี้ยังไม่เดือดขนาดนั้น

อย่างนั้นชีวิตที่ดีของโกคืออะไรล่ะ
ชีวิตที่ดีเหรอ น่าจะเป็นชีวิตที่มีความเครียดเป็นศูนย์ – No stress is the best.

แต่คนเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเครียดนั้นได้ สิ่งที่ผมทำได้ก็คือพยายามลดทอนมันลงไม่ให้มากจนเกินไป ถ้ามองความเครียดเป็นหลัก ไทยแลนด์ดีกว่าครับ!

เรียกที่นี่ว่าบ้านได้เต็มปากหรือยังนะ
ได้ ที่นี่เป็นบ้านไปแล้ว ผมมีเพื่อนที่นี่เยอะกว่าที่ญี่ปุ่นไปแล้ว

ทำไมถึงรู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้าน บ้านคืออะไร
บ้านเหรอ ผมว่ามันคือเวลาที่เราจินตนาการถึงหน้าใครสักคนออกมาได้แม้ในเวลาที่ยากลำบาก ซึ่งที่ไทย ผมเห็นหน้าใครหลายคนมาก พวกเขาพร้อมช่วย พร้อมอยู่กับเรา

แต่ที่ญี่ปุ่นนะ เวลาจินตนาการถึงหน้าใครสักคนในวันที่ยากลำบาก ผมจะเห็นแต่หน้าครอบครัว นอกจากนี้ก็ไม่มีใคร

ถ้าเปลี่ยนอะไรได้สักอย่างในญี่ปุ่น อยากเปลี่ยนอะไร
เออ จะเปลี่ยนไรดีนะ จะบอกว่าเปลี่ยนเรื่องนโยบายการเมืองอะไรได้ไหมอ่ะ (หัวเราะ ก่อนเงียบไปนานมาก คิดแล้วคิดอีก) โห ยากว่ะ

คือผมมองว่าคนญี่ปุ่นจะค่อนข้างเชื่อมั่นในวิถีทางของตัวเอง และพวกเขาก็ยึดมั่นกับวิถีเหล่านั้นมายาวนาน โลกเองก็ชื่นชมในวิถี ระเบียบวินัย ความเนี้ยบของคนญี่ปุ่น การที่เราเชื่อมั่นกับความสำเร็จในวันเก่าเลยทำให้พวกเขาไม่กระตุ้นตัวเองทำสิ่งใหม่ อย่างที่หลายคนอาจเคยได้ยินกันว่ามีงานวิจัยงานหนึ่งบอกว่า คนญีปุ่นอ่ะทำงานหนักมากเลยนะ จำนวนชั่วโมงทำงานต่อวันเยอะมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วผลผลิตที่เกิดขึ้นมันได้แค่ไหนกัน

สถานการณ์ระหว่างญี่ปุ่นเจเนอเรชันโก กับคนญี่ปุ่นเจเนอเรชันก่อนหน้า
เจเนอเรชันผมกับเจเนอเรชันเก่าต่อสู้กันมาตลอด เพราะว่าคนมองว่าญี่ปุ่นเป็นประชาธิปไตยใช่ไหม แต่ดูประชากรส่วนใหญ่ตอนนี้คือมีแต่คนแก่ คนเจนฯ เก่า พวกนโยบายต่างๆ มันก็เลยมาจากคนรุ่นเก่าไม่ใช่รุ่นใหม่ เพราะเป็นเสียงข้างน้อย

เจนฯ เก่า เขา got the good life and good welfare after they old แต่เจนฯ เราอ่ะ We don’t get enough. We are unlucky generation.

ความทรงจำเกี่ยวกับเมืองไทยที่ไปสะกิดต่อมให้โก Home Sick ตอนกลับญี่ปุ่น
กลิ่น! กลิ่นผงซักฟอก กลิ่นของน้ำยาล้างพื้น กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม เวลาคิดถึงเมืองไทยจะได้กลิ่นผงซักฟอก คนญี่ปุ่นบางคนชอบมากเลย (หัวเราะ) (อย่างแถวๆ ซอยแถวอารีย์มันจะเป็นซอยซักรีดอ่ะ เรียกว่าซอยอาม่าแล้วโกจะชอบเดินผ่านไปดม)

The post Go Ueda : From JPN to BKK appeared first on a day magazine.

บรีฟสั้นๆ จาก เพชร
โอสถานุเคราะห์ ผู้กำกับการศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ถึง a team เมื่อเราถามไถ่เขาถึงไอเดียสนุกๆ
หากเขามีโอกาสออกแบบฉากจบให้กับภาพยนตร์ทริลเลอร์สะเทือนขวัญที่มีชื่อว่า ‘การศึกษาไทย’

สำหรับใครที่ยังไม่รู้เรื่องราวความเป็นมาของภาพยนตร์ บรรทัดต่อจากนี้คือเรื่องย่อ

ท่ามกลางประเทศอันสิ้นหวัง
เด็กรุ่นใหม่ของประเทศนี้ต่างหลงม่านหมอกที่เสกขึ้นจากอิทธิฤทธิ์ของสี่ปีศาจร้าย
ด้วยหวังจะทำร้ายเด็กไทยให้จนหนทางพัฒนาตัวเอง
จนง่อยเปลี้ยเสียขาคิดอะไรไม่ออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จบ

ปีศาจตัวแรก ชื่อ ‘ล้าสมัย’ คนในวงการมักเรียกสั้นๆ
กันว่า ‘ล้า’

ล้า เป็นปีศาจสุดดื้อ
ล้ามักจะยึดมั่นถือมั่นในตำราโบร่ำโบราณ เกลียดกลัวความรู้สมัยใหม่
ทุกวันล้าจะคอยส่งชุดตำราโบราณโบยบินไปหาเด็กทุกคน
พร้อมเวทมนตร์สะกดจิตให้เด็กเชื่อตำรานั้นอย่างหมดหัวใจ ไม่ต้องสงสัย
ไม่ต้องขวนขวาย ยิ่งเชื่อตำราที่ล้าเตรียมไว้ให้เท่าไหร่ ม่านหมอกแห่งความเขลาในเมืองก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

ปีศาจตัวที่สอง ชื่อ ‘เผด็จ’ แต่วงการสื่อมักล้อเลียนกันเป็นชื่อใหม่ว่า ‘เผด็จการ’

เผด็จ เป็นปีศาจขี้สอน จู้จี้ ชอบบงการ
จัดการวางแผนวิธีการเรียนให้เด็กๆ ในเมืองแบบเบ็ดเสร็จ คาถาประจำตัวคือ ห้ามถาม
ห้ามงง ห้ามสงสัย เชื่อเผด็จไว้ดีที่สุด
ยิ่งเผด็จท่องคาถานี้ม่านหมอกแห่งความเขลาในเมืองก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

ปีศาจตัวที่สาม ชื่อเดิม ‘น้อย’ แต่เปลี่ยนเป็น ‘มินิมอล’ เพื่อความเท่หลังเข้าวงการ

น้อย เป็นปีศาจที่ถือคติว่ายิ่งน้อยยิ่งดี
มันจึงมักเสกคาถาให้เครื่องมือ อุปกรณ์การเรียนการสอนในเมืองผุพัง ไม่ก็หายไปเลย
เพราะน้อยไม่ชอบของเยอะ น้อยชอบความโล่ง น้อยเชื่อว่าความโล่งจะทำให้เด็กๆ
มีความอดทนอดกลั้น รู้จักรอคอย แล้วทุกครั้งที่เด็กๆ รอคอย ม่านหมอกแห่งความเขลาก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น

และ ปีศาจตัวสุดท้าย ชื่อ ‘เดี่ยว’ หรือจะมีวลีเรียกติดปากกันสนุก ๆ
ว่า “เดี่ยว มาโดดๆ
ไม่แคร์ใคร”

เดี่ยว ชื่อก็บอกในตัวแล้วว่าเป็นปีศาจที่โดดเดี่ยว
และรักสันโดษที่สุดในโลกปีศาจ เดี่ยวมีนิสัยชอบปฏิเสธความช่วยเหลือจากสถาบัน
องค์กรชั้นนำต่างๆ
แถมเกลียดมากเวลาได้ยินคำอาสาจากแดนไกลว่าจะสร้างเครื่องดูดหมอกแห่งความเขลาออกไป
หรือนำนวัตกรรมใหม่ ๆ มานำเสนอให้รู้จัก “ไม่! เดี่ยวไม่ต้องการ” ดังนั้นคาถาประจำตัวเดี่ยวคือ “อย่ามายุ่ง” และ “ไม่สนใจ” พร้อมส่งเสียงคำรามล้านเดซิเบล
ทำให้ไม่มีนักประดิษฐ์ นักคิด
หรือผู้กล้าจากแดนไกลคนไหนกล้าย่างกรายเข้าใกล้เมืองนี้
ส่งผลให้ม่านหมอกแห่งความเขลากลืนกินเมืองตลอดไป

เพราะความขยันของสี่ตัวเอก ล้า
เผด็จ น้อย และเดี่ยว จึงทำให้ภาพยนตร์ทริลเลอร์สะเทือนขวัญที่มีชื่อว่า ‘การศึกษาไทย’ เหมือนจะเดินเรื่องไปเนือยๆ วนไปซ้ำๆ
ช้ำๆ แบบไร้จุดหมาย แต่ อาจารย์เพชร โอสถานุเคราะห์ ไม่คิดเช่นนั้น
เพียงแค่รู้จักวิธีการคิดนอกกรอบก็สามารถมองเห็นความสนุกสนานอีกมากมายที่จะไม่หยุดแค่ตอนเดียว
แต่จะมีเอพิโสดมัน ๆ ตามมาอีกหลายตอน อาจารย์เพชรค่อยๆ
เล่าไอเดียทั้งหมดให้เราฟัง

ไอเดียที่ 1 ดีไซน์บริบทให้ออกนอกเส้นเรื่องเดิมหรือเปลี่ยนทางเลือกให้เป็นที่ควรมุ่งไป

ด้วยระบบการศึกษาแบบเดิมๆ
(เส้นเรื่องเดิมของภาพยนตร์) ทำให้เด็กต้องอยู่ในกรอบ แต่นั่นก็ทำให้สถาบันการศึกษาที่ในอดีตอาจจะเคยเป็นแค่ตัวเลือกสำรองสามารถปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัย
และสามารถหลุดออกไปจากกรอบเดิม ๆ ได้ ในวันที่เราทุกคนมีตัวเลือกเยอะแยะมากมาย
มีความรู้อะไรใหม่ๆ มากมาย เราจะยึดแต่สิ่งเดิมๆ ทำไม

ถ้าภาพยนตร์เรื่อง ‘การศึกษาไทย’ จะมีปีศาจที่ชื่อว่า ‘ล้า’ ก็ต้องสร้างฮีโร่ที่ชื่อว่า
‘ล้ำ’ มาสู้ อาจารย์เพชรบอกว่า “การเรียนการสอนแบบดั้งเดิมที่ครูเตรียมการสอนมาแล้วพูดตามตำราวิชาความรู้ที่ตัวอาจารย์ร่ำเรียนมาก็ล้าสมัยได้ถ้าไม่มีการอัพเดต”
อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าความรู้เดิมๆ เหล่านั้นใช้ไม่ได้ แต่ผู้กำกับของเรากำลังบอกว่าการศึกษาต้องปรับเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
ต้องมีอะไรล้ำๆ เข้ามา เพราะโลกเราทุกวันนี้เปลี่ยนแปลงเร็วมากๆ

“เราต้องดิ้นออกจากกรอบ
ถ้าทางตรงไม่ได้ก็ออกทางอ้อม นั่นคือออกแบบให้มีการสอนนอกห้องเรียน ทุ่มเทให้กับอุปกรณ์ที่ทันสมัย ช่วยให้เอื้อต่อการสร้างงานที่สร้างสรรค์ของผู้เรียน
การมีอาจารย์ที่ช่วยให้นักเรียนคิดนอกกรอบ มีพันธมิตรเป็นสถาบัน
องค์กรวิชาชีพที่ได้รับการยอมรับในเรื่องคุณภาพ
เราพยายามอย่างสุดฤทธิ์ให้การศึกษาไทยทันสมัย และถึงแม้ว่าเราสร้างความ “ล้ำ” แต่ก็ยังไม่สามารถบอกได้ว่าเราจะสู้กับต่างประเทศได้ไหม
เพราะว่ามีตัวถ่วงที่ไม่ใช่เรา และนี่คือปัญหาแห่งชาติ”

ไอเดียที่ 2 เปลี่ยน ‘เด็ก’ ที่เป็นตัวละครรองให้กลายเป็นตัวเอก

‘เด็ก’ หรือ‘ผู้เรียน’ ต้องเป็นศูนย์กลางของการศึกษาไทย ความหมายง่ายๆ ก็คือ
ให้ความสำคัญกับผู้เรียน ว่าผู้เรียนต้องการอะไร คิดอะไรอย่างไร ผู้สอนไม่ควรที่จะสอนจากมุมมองของตัวเอง
มองว่าเด็กเป็นคนที่มีหน้าที่รับฟังอย่างเดียว นอกจากนี้ผู้กำกับของเรายังชี้ว่าการที่เราจะปรับเรื่องราวหรือรูปแบบการเรียนการสอน ที่มีเด็กเป็นตัวเอกของเรื่องหรือเป็นศูนย์กลางของการศึกษาไทยได้นั้น
ตัวเด็กเองต้องรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร จะรอฟังครูอย่างเดียวไม่ได้
ผู้เรียนต้องขวนขวาย เด็กต้องมีอิสรภาพในการปรึกษากับอาจารย์หรือสถาบันที่ตัวเองเรียน
หรือแม้กระทั่งสามารถออกแบบหลักสูตรการเรียนการสอน
หรือออกแบบระบบการศึกษาได้ด้วยตัวเอง

เพื่อสู้กับปีศาจ ‘เผด็จ’ อาจารย์เพชรจึงสร้างฮีโร่ที่
ชื่อว่า ‘อิสระ’ ขึ้นมาซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะเป็นเด็กๆ ที่อยู่ในระบบการศึกษานั่นเอง
โดยมีผู้ช่วยฮีโร่อีกตัวหนึ่งคือ ‘โค้ช’ ที่คอยให้คำแนะนำแก่เด็ก ๆ เพื่อเอาชนะเผด็จให้ได้ “ผมอยากเห็นเด็กมีโอกาสออกแบบหลักสูตรด้วยตัวเองร่วมกับสถาบัน
เพราะศักยภาพ อุปนิสัย และลักษณะของผู้เรียนแต่ละคนไม่เหมือนกัน เราจึงไม่ควรจะมีหลักสูตรเดียวแล้วบังคับใช้หลักสูตรนั้นกับทุกคนในโลก”

ไอเดียที่ 3 ผนึกกำลังฮีโร่ร่วมกับพันธมิตรจากโลกแห่งความจริง

หากเจ้าปีศาจโดดเดี่ยวจะครอบงำภาพยนตร์ที่ชื่อว่า ‘การศึกษาไทย’ โดยโนสนโนแคร์โลกแห่งความเป็นจริงว่าเขาไปถึงไหนกันแล้ว การร่วมมือกับพันธมิตรที่มาจากภาคธุรกิจเจ๋งๆ
จากสถาบันวิชาชีพชั้นนำ หรือแม้กระทั่งชวนคนเก่งที่สุดในแต่ละวงการในแต่ละสาขามาเป็นโค้ชให้กับฮีโร่ของเรา
อาจารย์เพชรมั่นใจว่าวิธีการนี้จะสามารถเอาชนะปีศาจโดดเดี่ยวได้อย่างง่ายดาย

และถึงแม้ว่าตัวระบบทำให้ตัวผู้กำกับอย่างอาจารย์เพชรเองก็ต้องอยู่ในกรอบ
แต่ในฐานะผู้กำกับที่ดีก็ต้องหาทางดิ้นรนออกจากกรอบให้ได้ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ต้องแสวงหาความรู้ใหม่ๆ ที่จำเป็นกับโลกอนาคตเข้ามา ต้องทุ่มเทให้กับอุปกรณ์ที่ทันสมัยช่วยให้เอื้อต่อการสร้างงานนอกกรอบของผู้เรียน
ต้องแสวงหาความร่วมมือจากพันธมิตรซึ่งเป็นธุรกิจที่เจ๋งที่สุดในวงการ และสอดคล้องกับแต่ละสาขาวิชามาช่วยกันสอน
และผลักดันให้ได้

เพราะการทำให้เด็กได้มีโอกาสหาประสบการณ์จากมืออาชีพตัวจริงในวงการ
และให้โอกาสเด็กได้ทำงานจริงระหว่างเรียน จะมีสถาบันการศึกษาสักกี่แห่งที่มีการพัฒนาหลักสูตรร่วมกันกับภาคเอกชน อย่างเช่นหลักสูตรเกมดีไซน์ที่อาจารย์เพชรไปจับมือกับ
Garena บริษัทผลิตเกมที่เจ๋งที่สุดในเอเชีย
หรือหลักสูตรภาพยนตร์และเอนิเมชั่น อาจารย์เพชรก็ไปจับมือกับ Vancouver Film
School ที่ผลิตคนทำงานในแวดวงฮอลลีวูดและหนังที่ได้รางวัลออสการ์ ทุกปีจะมีทีมงานที่จบจากโรงเรียนนี้
ถ้าระบบการศึกษาไทยมีพันธมิตรมาร่วมแลกเปลี่ยนความรู้มาช่วยดีไซน์
ผลักดันหลักสูตรในแต่ละสาขาวิชา อาจารย์เพชรมั่นใจว่าเราจะมีทางออกดีๆ
ให้กับคนรุ่นใหม่อีกมากมาย ซึ่งสิ่งพวกนี้แหละจะเป็นตัวที่พาเราซิกแซก ออกไปจากปีศาจโดดเดี่ยวได้

ปีศาจโดดเดี่ยวนี่แหละที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่อง
‘การศึกษาไทย’
วนเวียนอยู่แต่ที่เดิม ยิ่งปีศาจโดดเดี่ยวมีอีโก้แรงกล้าเท่าไหร่ เด็กที่เป็นตัวแสดงในระบบการศึกษาไทยยิ่งไม่พบทางออก
การจะสู้กับปีศาจตัวนี้ได้นั้นจึงต้องผนึกกำลังสร้างพันธมิตรจากมืออาชีพทุกวงการ ดูเหมือนผู้กำกับของเรากำลังจะบอกว่า “ภาพยนตร์ฝรั่งยังมี The Avengers แล้วทำไมเราจะมี The Avengers ในระบบการศึกษาไทยไม่ได้”

ไอเดียที่ 4 ออกแบบและเพิ่มเติมอุปนิสัยใหม่ให้เด็กๆ
ในเมืองฝันสลาย

นอกจากไอเดียที่อาจารย์เพชร
โอสถานุเคราะห์ ได้ออกแบบตอนจบของภาพยนตร์เรื่อง ‘การศึกษาไทย’ มาแล้วนั้น
สิ่งที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุดก็คือ ‘เด็ก’ ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาพยนตร์เรื่องนี้ “ผมไม่ต้องการตีกรอบตัวละครนี้
ผมไม่อยากให้พวกเขากลายเป็นแกะ ที่ออกมาเหมือนๆ กันทุกคน
ผมอยากให้พวกเขามีสีสันต่างๆ และสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามประสบการณ์ และความสามารถ
เพื่อนำไปสู่ความปรารถนานี้ สิ่งที่ผมสามารถมอบให้กับพวกเขาได้ก็คือ การเติมความคิดสร้างสรรค์และการคิดแบบเจ้าของเข้าไปในตัวละครเหล่านี้”

การศึกษาไทยต้องตอบโจทย์โลกในอนาคต
วันนี้หากตอนจบของการศึกษาไทยคือทำอย่างไรเพื่อให้ได้ปริญญาบัตร ก็ไม่สนุก
ไม่มีอะไรใหม่ๆ ท่องจำกันไปก็จบ อนาคตไปถึงไหนแล้วไม่ต้องพูดถึง
แต่สำหรับผู้กำกับคนนี้ อนาคตและความรู้คือสิ่งสำคัญที่สุด “หากคุณมุ่งไปในอนาคต
คุณต้องคิดว่าคุณเป็นจุดศูนย์กลางก่อน คุณต้องมีกึ๋นพอที่จะกระตือรือร้นผลักดันตัวเอง
คุณต้องขวนขวายความรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เรียนเพื่อเอาความรู้ปริญญาคุณจะได้เองแหละ
แต่สิ่งที่คุณจะได้มากกว่าปริญญานั้นเร้าใจกว่าเยอะ”

หลายๆ คนอาจจะคิดว่าไอเดียของผู้กำกับที่ชื่อว่าเพชร
โอสถานุเคราะห์ เจ๋งแล้ว แต่ชายคนนี้ยังนำเสนอสิ่งที่โคตรเจ๋ง
โคตรล้ำขึ้นไปอีกเมื่อเขาบอกว่า “อันที่จริงผมสนับสนุนให้เด็ก ๆ ออกแบบเรื่องราว
และตอนจบของภาพยนตร์เรื่องการศึกษาไทยด้วยตัวของเขาเองนะ”
ไอเดียทั้งหมดที่กล่าวมานั้นจึงเป็นเพียงการสร้างสภาพแวดล้อม และสร้างทางเลือกของโอกาสที่หลากหลายให้กับ
‘เด็ก’ ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญของการศึกษาไทย พวกเขาอาจจะคว้าโอกาสที่ดีกว่าแล้ว
เลิกแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเลยก็ได้ “ผมเคยเห็นเด็กคนหนึ่งได้โอกาสทำงานที่ตัวเองรักในขณะเรียน
แต่ก็ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาอย่างไรดี เพราะไม่สามารถทำสองอย่างพร้อมกันได้
ผมก็แนะนำเขาว่าไปทำงานที่รักเลย เรียนเมื่อไหร่ก็ได้”

โดยเฉพาะในโลกอนาคตที่การศึกษามันจะเปิดมาก
ถ้าการศึกษาไทยไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองจะกลายเป็นอะไรที่ล้าสมัยเป็นไดโนเสาร์ “ถามว่าไดโนเสาร์จำเป็นต้องอยู่รอดไหม ผมว่าไม่นะ ผมคิดว่าสถาบันการศึกษาที่อยู่รอดคือสถาบันการศึกษาที่สร้างสรรค์และตอบโจทย์ที่โลกต้องการ ไม่ต้องเรียกว่ามหาวิทยาลัยก็ได้
เป็นสถาบันการศึกษาที่คุณมานั่งคุยกับเพื่อน กินกาแฟ คุยกับอาจารย์ คุยกับมืออาชีพต่างๆ
ได้อัพเดตความรู้ โดยไม่ต้องรับรองด้วยใบปริญญา แต่รับรองด้วยธุรกิจที่คุณจะไปทำงานด้วย
อันนี้ไม่ดีกว่าเหรอ?”

หลายๆ ไอเดียที่อาจารย์เพชร
โอสถานุเคราะห์เล่าให้เราฟังนั้นเกิดขึ้นแล้วภายใต้การกำกับของเขาเองที่มหาวิยาลัยกรุงเทพ
แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ชายคนนี้ได้มองทะลุ และจินตนาการทะลวงไปถึงอนาคต
ซึ่งสักวันหนึ่งเขาจะทำให้ได้

อันที่จริง
ภาพยนตร์ทริลเลอร์ระทึกขวัญเรื่อง ‘การศึกษาไทย’ นั้นก็ไม่ต่างจากโลกของความจริงที่เราไม่อาจละเลยได้ว่า ‘ตอนจบ’ หรือ ‘สถานีสุดท้าย’ ของการศึกษาไทยคือจุดเริ่มต้นของการก้าวไปสู่โลกใบใหม่ของเด็กไทย
การออกแบบสถานีสุดท้ายที่ชื่อว่ามหาวิทยาลัยจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของชาติ
และนั่นก็คือบทบาทด้านหนึ่งของชายคนนี้ อาจารย์เพชร โอสถานุเคราะห์
อธิการบดีมหาวิทยาลัยกรุงเทพ

The post เพชร โอสถานุเคราะห์ กับ บทสนทนาว่าด้วยการออกแบบฉากจบแบบไม่ซ้ำให้การศึกษาไทย appeared first on a day magazine.

คำร่ำลือสั้นๆ ผ่านหูผู้มาใหม่อย่างผมก่อนเดินทางมายัง Wonderfruit เทศกาลดนตรี ศิลปะ และไลฟ์สไตล์ งานที่คนรอบข้างไปมาแล้วพร่ำบ่นผ่าน inbox ว่า เทศกาลนี้น่าอึดอัด เครื่องดื่มแพงเหมือนปล้น แถมคนยังมีความดัดจริตสูง

ผมมองดูสายข้อมือ 2 เส้น เส้นหนึ่งทำหน้าที่แทนบัตรสื่อมวลชน อีกเส้นทำหน้าที่เป็นกระเป๋าสตางค์เคลื่อนที่ ทิ้งเงินสดไว้ข้างหลัง ทิ้งสัมภาระทุกอย่างไว้บนรถ รวมถึงคำร่ำลือต่างๆ ก่อนกระโจนตัวเข้าไปในดินแดนชวนฝัน เฉลิมฉลองและมีความสุขไปกับซุ้มยาดองใต้กระโจมผ้าใบ กระโดดโลดเต้นกับดนตรีที่ปลุกให้ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างที่ใจต้องการ

ปลอม คำร่ำลือสั้นๆ ถูกพิสูจน์ด้วยตัวผมเองแล้วว่า นั่นก็แค่คำร่ำลือ

เมื่อเมามายสนุกสุดเหวี่ยงอยู่หลายวันผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมคนนอกและผู้สังเกตการณ์เพียงผิวเผิน จะมอง Wonderfruit ด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ ตั้งคำถามกับความหวือหวาของผู้ร่วมงาน ราคาบัตรเข้างาน ค่าอาหารเครื่องดื่มที่ทรมานกระเป๋าสตางค์ และดีไซน์จัดจ้านใหญ่โตของงานศิลปะกันชุดใหญ่ ก่อนจะด่วนสรุปสิ่งที่เห็นว่าเป็นเพียงความฟุ่มเฟือย ปลอม เปลือก เลือกปิดกั้นตัวเองไปเสียก่อนจะได้สัมผัสแก่นแท้ที่ซ่อนอยู่

บรรทัดต่อจากนี้คือบทวิเคราะห์โมเดลการออกแบบน่าสนใจใน Wonderfruit ที่ผมอยากให้เกิดขึ้นจริงในเมืองหลวงฝันสลายอย่างกรุงเทพมหานคร จากมุมมองส่วนตัวในฐานะผู้ร่วมงานคนหนึ่งเท่านั้น

PEDESTRIAN CULTURE – ดินแดนของคนเดินเท้า

เรื่องแรกที่เห็นได้ชัดสุดตั้งแต่เข้ามาในเทศกาล นั่นก็คือการเป็นดินแดนที่มนุษย์ทุกคนต้องเดินเท้า

สำหรับใครที่นอนเต็นท์ในงานตลอด 4 วัน คุณจะได้ทดลองใช้ชีวิตใน Walkable City

ด้วยสเกลงานขนาด 200 ไร่ การจัดโซนดนตรีกระจายไปทั่วงาน ประติมากรรมขนาดยักษ์ เวทีดีไซน์สะดุดตา บวกกับการจัดคิวศิลปินขึ้นโชว์สลับน้ำหนักความน่าสนใจ ทำให้คนในงานจะไม่หยุดยืนหรือนั่งที่เวทีใดเวทีหนึ่ง เรียกว่าเข้าคุณสมบัติของการเป็นเมืองเดินได้ตามที่ เจฟฟ์ สเปก (Jeff Speck) ผู้เขียนหนังสือเรื่อง Walkable City ว่าไว้ นั่นก็คือ หนึ่ง มีประโยชน์ สอง ปลอดภัย สาม สะดวกสบาย และ สี่ ต้องน่าสนใจ

โดยเฉพาะโซน The Quarry เวที Sculpture ไม้ไผ่ขนาดใหญ่ยักษ์กลางป่าลับที่ไกลจากทางเข้างานประมาณ 15 – 20 นาทีก้าวเดิน เวทีนี้รวมแนวดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ทั้ง deep house และ techno จากเหล่าดีเจและโชว์ live set โดยจะเริ่มความสนุกตั้งแต่ 5 ทุ่มถึงตี 5 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เวทีอื่นๆ ค่อยๆ ทยอยกันจบโชว์กันแล้ว เอื้อให้คนในงานค่อยๆ เดินเท้าเข้าไปรวมตัวกันในป่าเองโดยไม่มีใครบังคับ

ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม สำหรับผม งานครั้งนี้ได้ดึงเอาวัฒนธรรมการเดินซึ่งเป็นวิถีการดำเนินชีวิตมาตั้งแต่ยุคเก่าก่อนให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งในพื้นที่ 200 ไร่ แต่กลับเดินได้สบายไม่เมื่อย ไม่งอแง

ถ้ากลับไปใช้ชีวิตในเมืองกรุง ผมคงถอดใจตั้งแต่เห็นทางเท้าคับแคบจากการแบ่งพื้นที่ให้ถนนเลนใหญ่โตเพื่อกองทัพรถยนต์ ตึกระฟ้าก็หน้าตาเย็นชาเกินกว่าจะหยุดให้ผมเดินเข้ามาพบ ท่ามกลางต้นไม้ที่ถูกตัดกิ่งจนใบโกร๋น เดินยังไม่ถึงครึ่งไร่ผมคงกระโดดขึ้นแท็กซี่เพื่อไปหงุดหงิดกับปัญหารถติดเป็นวงจรเดิมๆ ซ้ำวนไปมา

CARBON OFFSET LAND – ดินแดนที่เปลี่ยนคาร์บอนร้ายให้กลายเป็นต้นไม้

เรื่องที่สอง อาจไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนสังเกตเห็น แต่คนจัดตั้งใจสร้างระบบนี้ขึ้นมาเพื่อโลกตั้งแต่ปีแรก นั่นคือการทำ Carbon Offset ระบบคำนวณปริมาณคาร์บอน (carbon footprint) ที่คนมาร่วมงานจะผลิตตลอด 4 วัน แล้วทาง Wonderfruit จะปลูกต้นไม้ทดแทนเพื่อดูดซับปริมาณคาร์บอนอย่างพอดีกัน ณ Rimba Raya Biodiversity Reserve ระบบนิเวศที่อุดมสมบูรณ์ใน Thor Heyerdahl Climate Park ประเทศเมียนมา

“ที่ไม่ปลูกในไทยไม่ใช่ว่าเราไม่ศึกษานะ แต่พื้นที่พวกนี้ส่วนใหญ่เป็นของรัฐบาล และบ้านเรายังไม่มีหน่วยงานหรือกลไกควบคุมจริงจังว่าปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งจะดูดซับได้เป็นเท่าไหร่ เราปลูกไปก็ยังไม่รู้ว่าทดแทนได้แค่ไหน ซึ่งถ้ามีมันจะเป็นวิธีหารายได้ที่ดีของรัฐบาลได้เลย สิ่งที่อยากให้คนมางานคิดต่อไปคือ ถ้าเราทำสิ่งที่กระทบต่อสิ่งแวดล้อม แล้วต้องเสียภาษีหรือค่าใช้จ่ายเพราะมัน เกมจะเปลี่ยนไปเลยนะ เราต้องคิดก่อนทำอะไรลงไปแน่นอน” พีท-ประณิธาน พรประภา ผู้บริหารบริษัท สแครทช์ เฟิร์สท์ จำกัด และผู้ก่อตั้งเทศกาลเคยบอกเราเมื่อครั้งจัดงานปีที่แล้วอย่างนั้น

ซึ่งก็คงดีไม่น้อยถ้าใครสักคนได้ลองเอาโมเดลนี้มาลองใช้กับกรุงเทพฯ อาจไม่จำเป็นต้องปลูกทดแทนคาร์บอนที่คนผลิตแบบในเทศกาลก็ได้ แต่อาจจะปลูกทดแทนคาร์บอน ทดแทนฝุ่นควันที่รถบนท้องถนนผลิตออกมา เพราะต้นไม้หนึ่งต้นสามารถดักจับอนุภาคมลพิษบางชนิดได้ เช่น ฝุ่น ควัน ไอพิษต่างๆ ได้ถึง 1.4 กิโลกรัม/ปี (อ้างอิงข้อมูลจากมูลนิธิสืบนาคะเสถียร) ผลิตออกซิเจนให้โลก 200,000 – 250,000 ลิตรต่อปี ซึ่งคนเราจริงๆ ต้องการ 130,000 ลิตร / คน / ปี เอามาทดลองจัดตั้งเป็นนโยบายเลยว่าคนนี้ ครอบครัวนี้ ขับรถกี่คัน ผลิตคาร์บอนออกมาปีละเท่าไหร่ จากนั้นครอบครัวนี้จะต้องปลูกต้นไม้ชดเชยคาร์บอนที่ผลิตไปในพื้นที่ที่รัฐบาลจัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ และแน่นอนว่าจำนวนคนใช้รถผลิตคาร์บอนต่อเมืองมีมากอยู่แล้ว ก็ลองคูณไปสิ 100 ต้น คูณ 1.4 เท่ากับเรามีตัวช่วยดักจับฝุ่นควัน 140 กิโลกรัม/ปี แล้วก็มีตัวช่วยสร้างออกซิเจนออกมา 100 ต้น คูณ 200,000 เท่ากับ 20,000,000 ลิตรต่อปีเลยนะ

เยอะไหมล่ะ คิดดู คำนวณเล่นๆ

NON – PLASTIC LAND – ดินแดนนี้ไม่มีพลาสติก

เรื่องที่สาม เรื่องนี้ประทับใจมาก ที่ผ่านมานั้นเราป่าวประกาศโครมๆ ในเมืองบ่อยมากว่า พวกเราลดใช้พลาสติกกันเถอะ! พลาสติกย่อยยาก รู้ไหม!

รู้!

แต่ต่อให้รู้ ทุกวันนี้พวกเราก็ยังหิ้วขวดน้ำ แก้วน้ำพลาสติก ถุงพลาสติก ติดไม้ติดมือมาครั้งละไม่ต่ำกว่า 3 ชิ้นหลังออกจากร้านสะดวกซื้ออยู่ดี สะสมเป็นความเคยชิน บ่อยเข้าเป็นเรื่องธรรมดาและกลายเป็นนิสัยคนเมือง

ตัดภาพมาที่เทศกาลดนตรีศิลปะที่ขึ้นชื่อเรื่องความหวือหวา หนาหูเรื่องความฟุ่มเฟือย กลับแทบไม่มีขยะพลาสติกให้เห็น คนในงานพร้อมใจกันไม่ใช้พลาสติกจริงๆ จากใจไม่ต้องป่าวประกาศให้เปลืองแรง เปลืองเวลา เพราะตัวระบบออกแบบมาให้คนร่วมงานคิดตัดสินใจเองได้

วันหนึ่งเราดื่มน้ำเยอะมาก โดยเฉพาะในเทศกาลที่ตั้งอยู่บนพื้นที่กึ่งทะเลทราย อากาศร้อนพร้อมแผดเผาทุกชีวิตให้กระหายน้ำดื่ม แต่ในงานกลับไม่อนุญาตให้ผู้ร่วมงานนำเครื่องดื่มเข้ามาในเทศกาล เท่านั้นไม่พอยังตั้งราคาเครื่องดื่มต่างๆ ไว้ค่อนข้างสูง

สิ่งที่ผมและคุณทำได้เพื่อประหยัดเงินและประทังความกระหายตลอดวันก็คือพกขวดน้ำหรือแก้วเปล่ามาเอง แล้วเอาไปเติมตามจุดบริการน้ำดื่ม หรือถ้าเบื่อน้ำเปล่า อยากดื่มอะไรชื่นใจอย่างน้ำมะพร้าว ที่นี่เขาก็มีแก้วเหล็กพกพาได้ไว้ให้เลือกซื้อ ซึ่งผมชอบมากเพราะว่ามันเป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจที่ดีต่อใจทั้งเจ้าของแบรนด์แก้วและทีมผู้จัดงาน ผู้ร่วมงาน และโลกเรา

สมมติจ่ายเงินค่าแก้วนำไป 500 บาทถ้วน ตลอดงานผมและคุณจะสามารถรีฟิลน้ำมะพร้าวเท่าไหร่ก็ได้ไม่อั้น ขออย่างเดียวคืออย่าขี้เกียจ อย่าติดนั่ง ต้องมีใจลุกเดินกลับมาเติมในจุดเติมน้ำมะพร้าว ทำให้คนมางานอย่างผมไม่รู้สึกว่าถูกบังคับ ยัดเยียดให้ต้องรักโลก แต่กลายเป็นว่าผมได้ช่วยโลกไปแล้วซะอย่างนั้น

หรือกรณี worst case สุดก็คือทำแก้วหาย ขวดหาย หรือว่าไม่ได้พกมา ร้านที่ขายเครื่องดื่มในงานเขาจะเสิร์ฟเครื่องดื่มมาในแก้วน้ำที่ทำจากต้นอ้อย ย่อยสลายได้ไว ต่อให้ไม่เคยคิดจะรักโลก ตลอด 4 วันอันแสนสนุกคุณก็ลดนิสัยทำร้ายโลกเราไปโดยไม่รู้ตัว

เล็กๆ น้อยๆ

อีกเรื่องที่รักมากคือ ถังขยะที่ไม่เหมือนถังขยะ

แม้เทศกาลนี้จะเป็นเทศกาลที่ผลิตขยะพลาสติกน้อยมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ผลิตขยะเลย ดังนั้นผู้จัดจึงเตรียมถังขยะไว้แทบทุกจุด เรียกว่าเดินๆ ไปก็เจอ แล้วรู้สึกอยากวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆ เพราะเขาออกแบบถังขยะมาในไซส์ใหญ่สะใจชนิดที่ไม่เคยเห็นในกรุงเทพฯ เลย ตัวถังดีไซน์จากเวทีปีก่อนๆ ที่ไม่ได้ใช้แล้วในปีนี้ เช่น เวทีที่ทำจากไม้ไผ่ ก็นำมาตกแต่งตัวถังให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดน่ารัก

ถ้าถังขยะในกรุงเทพฯ หาง่าย ดีไซน์แปลก และใหญ่สะใจแบบนี้ เมืองเราจะสะอาดสะอ้านกว่านี้ไหมนะ ครุ่นคิด…

RICH MAN SOCIETY – ดินแดนนี้มีแต่คนรวย

คนรวยเท่านั้นที่มีตังค์พอจะซื้อบัตรมางานนี้

ฟังดูน่าหมั่นไส้ แต่มันคือเรื่องจริง ผมคิดว่าเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำที่คนรวยมางานนี้ เพราะคนกลุ่มนี้คือกลุ่มคนที่มีต้นทุนทางสังคมสูง และปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนใหญ่จะอยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจตัดสินใจในองค์กรต่างๆ

แต่! (ขีดเส้นใต้ตัวหนาๆ) ผมไม่ได้ต้องการบอกว่าคนรวยเท่านั้นที่สร้างการเปลี่ยนแปลงได้ เราทุกคนเคยเห็นคนตัวเล็กๆ ที่เปลี่ยนโลกมาแล้ว เพียงแค่พวกเขาต้องทุ่มเทพลังกาย ใจ เวลา อย่างหนักและมากมายเพื่อก้าวสู่จุดที่ทำให้โลกดีขึ้น คนบางกลุ่มยิ่งต้องการการเปลี่ยนแปลงเพราะพวกเขาได้รับผลกระทบทางสังคมรุนแรงและก่อนใครเพื่อน แต่ก่อนจะถึงขั้นตอนเดินหน้าเพื่อสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ท้องของตัวเองก็ต้องอิ่มก่อน ภาระการงานดูแลตัวเองและครอบครัวก็อาจรัดรึงเกินจะมีเวลามาทำสิ่งอื่นๆ ได้

แม้แต่ชนชั้นกลางที่เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจในการเปลี่ยนแปลงสังคม บ้างลุกขึ้นมาเปลี่ยนได้ บ้างล้มหายไประหว่างทาง ไม่ใช่ว่าเขายอมแพ้อ่อนแอ แต่เราต้องยอมรับว่าต้นทุนทางสังคมที่มีไม่เพียงพอจะเปลี่ยนโลก อำนาจที่มีก็ครึ่งๆ กลางๆ

ด้วยความที่ผู้จัดไม่บีบบังคับ ไม่ป่าวประกาศให้ผู้ร่วมงานมารักโลก แต่เน้นการลงมือทำตามที่ผมได้เล่าไว้ข้างต้น ส่งผลให้คนมีเงินที่อาจไม่เคยสนเรื่องสิ่งแวดล้อม ซึมซับแนวคิดการรักโลกในรูปแบบสร้างสรรค์ สนุกกับมัน อินกับมันไปโดยไม่รู้ตัว ผ่านตัวเทศกาลที่ฉาบเคลือบด้วยความสนุกหวือหวา

สาเหตุที่ผมบอกว่างานนี้เหมาะกับคนมีฐานะคือ รูปแบบงานที่สุดเหวี่ยงจัดเต็มชนิดที่กลับไปโลกแห่งความจริงก็ทำไม่ได้ สะท้อนให้เห็นว่าแพลตฟอร์มของงานนี้เป็นธุรกิจที่ win – win ทั้งผู้จัด และคนที่มาร่วมงาน

ทุกคนรู้กันดีว่าฐานะการเงินที่ดี ชื่อเสียงในวงการ ตำแหน่งใหญ่โตของคนกลุ่มนี้แลกมาด้วยความคาดหวังจากสังคมกับเวลาส่วนตัวที่หดหาย ดังนั้นเงินกว่าครึ่งหมื่นที่เสียไปต้องไม่ใช่แค่เพียงซื้อความสนุก แต่คือการซื้อพื้นที่ ซื้อประสบการณ์โลกในฝันที่พวกเขาไม่สามารถทำได้เลยในชีวิตจริง ที่นี่ผู้ร่วมงานทิ้งความเครียดไว้ข้างหลัง โยนหน้ากากที่สวมใส่ในชีวิตประจำวันออกไป แล้วเป็นเขา หรือแปลงร่างเป็นใครก็ได้ที่อยากเป็นในเวลา 4 วัน

ผมไม่รู้คุณจดจำเทศกาลนี้แบบไหน

แต่ Wonderfruit ในความทรงจำของผม ไม่ใช่แค่เทศกาลเฉลิมฉลองความสนุก นี่คือดินแดนในฝัน คือการมาถึงของโลกจำลองที่สร้างจากแนวคิดน่าสนใจ

แม้ตัวเทศกาลอาจไม่ได้ยั่งยืนถาวรอะไร อาจจะอยู่แล้วก็จากไปเหมือนเทศกาลอื่นๆ แต่การเกิดขึ้นของเทศกาลนี้ได้เปิดกะลาครอบให้ผมและใครบางคน มองเห็นความเป็นไปได้หลายอย่างของอนาคต ที่อยากให้มหานครฝันสลายอย่างกรุงเทพฯ ลองนำไปปรับใช้ดูสักครั้ง

ภาพ ณัทชยารินี จันทร์ฉาย, กชกร มุสิผล, wonderfruit.co

The post Wonderfruit Festival : ดินแดนจำลองที่อยากทดลองทำให้เป็นจริง appeared first on a day magazine.