ประโยคคุ้นหูที่พวกเรามักได้ยินซ้ำๆ จากเด็กๆ คือคำตอบหรือคำถามที่เต็มไปด้วยจินตนาการไม่รู้จบ

เขาไม่ได้ถามตอบเล่นๆ แววตาของเด็กแต่ล่ะคนเป็นประกายราวกับเรื่องที่พูดออกมาคือความจริงหนึ่งเดียว ยิ่งถ้าผู้ใหญ่บางคนเริ่มคิ้วขมวด บางคนเริ่มหัวเราะ บางคนอยากแก้ไขด้วยการเติมข้อมูลที่ถูกต้องลงไป เด็กๆ กลับยิ่งพยายามยืนยันข้อมูลด้วยเหตุผลมากมายเพื่อโน้มน้าวให้ผู้ฟังตัวใหญ่อย่างเราๆ ยอมฟังและเชื่อเขาเถอะ เพราะมันคือความจริงในแบบที่เขาเลือกจะเชื่อในวันนี้ วัยนี้เท่านั้น เมื่อเขาโตมากพอเขาจะย่อยความจริงต่างๆ ได้ด้วยตนเอง

ยกตัวอย่างเช่น

ระหว่างที่เด็กๆ เล่นทรายอย่างอิสระ เด็กๆ เลือกที่จะเล่นบทบาทสมมติหลากหลาย มีทั้งแม่ครัว เชฟโอมากาเสะ คนสร้างสะพาน นักดับเพลิง คนขุดหาฟอสซิลไดโนเสาร์ ฯลฯ การเล่นของเด็กๆ สมจริงขั้นที่ว่าเอาทรายมาทำเป็นเมนูอาหารพร้อมวัตถุดิบมากมาย เหมือนในอาหารของจริง เช่น ข้าวผัดกุ้ง เม็ดทรายเล็กๆ เหล่านั้น สามารถแปลงร่างเป็นข้าว เป็นกุ้ง เป็นผัก เป็นน้ำปลาได้ทันที ปรุงเสร็จแล้วแม่ครัวตัวจิ๋วจะตั้งใจเดินนำจานทรายมาเสิร์ฟคุณครูและเพื่อนๆ ยิ่งถ้าเป็นเมนูเผ็ด แม่ครัวบางคนใจดีหน่อยก็จะนำน้ำทรายมาให้ดื่มแก้เผ็ด

หรือแม้แต่ก้อนหินธรรมดา เด็กๆ ก็สามารถชุบชีวิต ให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรด และ เพื่อนๆ ในจินตนาการได้ทันที

หากมองเผินๆ อาจคิดว่าพวกเขาเล่นอะไรกัน เด็กหนอเด็ก ถ้าคิดในใจไม่บ่นออกมาคงไม่กระทบเท่าไหร่ เพราะถึงคุณจะทำหน้าไม่เชื่อเรื่องเล่าตรงหน้า เด็กๆ เขาไม่สนใจพวกเราเช่นกัน ฮ่า ยังคงมุ่งมั่นเล่นมันต่อไป แต่ถ้าเริ่มมีเสียงของการตัดสินขึ้นมา เช่น

“เล่นอะไรไร้สาระ” “นี่มันดินกินไม่ได้” “ก้อนหินมันไม่มีชีวิตหรอก”
ไม่ว่าจะมองในมุมครู มุมพัฒนาการ มุมความเป็นมนุษย์ ประโยคเหล่านั้นเป็นประโยคทำลายจินตนาการที่รุนแรงเหลือเกิน

เราไม่รู้เลยว่าเด็กแต่ละคนมีภูมิต้านทานแค่ไหนในการรับมือกับเรื่องนี้ เด็กบางคนอาจจะปล่อยผ่านแล้วชิลล์กับการเล่นต่อ แต่มีเด็กอีกไม่น้อยที่ต้องเดินเข้ามาสู่โลกความจริงเร็วเกินไปจนทำให้ไม่มีความสุขสมวัยเท่าที่ควร ต้องรีบโตเพื่อให้ผู้ใหญ่รอบข้างพึงพอใจว่าลูกโตแล้ว

นิทานเรื่อง NOT A BOX โดย Antoinette Portis เราได้นิทานเล่มนี้ในเวอร์ชั่นที่หน้าปกใช้กระดาษลังมาเป็นวัสดุหลักในการพิมพ์ เมื่อได้สัมผัสครั้งแรกรู้สึกประทับใจมากๆ รับรู้ถึงการใส่ใจในรายละเอียดของผู้จัดทำ ภาพในแต่ละหน้ามีความชัดเจนของเนื้อหา รายละเอียดในภาพน้อยแต่กลับมีพลังในการสื่อสารกับผู้อ่านวัยเด็กได้เต็มๆ

ใจความหลักของนิทาน คือ การที่เจ้ากระต่ายหูยาวผู้มาพร้อมกล่อง 1 ใบ เขายืนยันกับผู้อ่านในทุกๆ หน้าว่านี่ไม่ใช่กล่องนะ มันพร้อมแปลงร่างเป็นรูปแบบต่างๆ ได้มากมาย ทั้งรถ ภูเขาที่สูงที่สุดในโลก หุ่นยนต์ พลังของจินตนาการแข็งแรงมากจนช่วยให้เจ้ากระต่ายกับกล่องใบน้อยขึ้นไปในอวกาศได้

เล่ามาถึงตรงนี้เผลอเรียกกล่องไปหนึ่งครั้ง ถ้าเจ้ากระต่ายได้ยินคงน้อยใจแย่ : )

เมื่อได้เล่านิทานพร้อมเด็กๆ พบว่ามีผู้ฟังอยู่ 2 กลุ่มใหญ่ ได้แก่ เด็กที่ตาแป๋ว เอาใจช่วยเจ้ากระต่ายตลอดเวลาและเมื่อได้ลงมือทำงานศิลปะกับกล่องใบหนึ่ง พวกเขาจะมีความสุขมากๆ กับการได้ปล่อยให้จินตนาการออกมาวิ่งเล่นอย่างอิสระ คำตอบก็มีสีสันจนครูผู้ถามอมยิ้มไปด้วย

ส่วนเด็กอีกกลุ่ม เขาจะหงุดหงิดและเบื่อเจ้ากระต่ายตัวนี้เหลือเกินว่าทำไมถึงเล่นเหมือนเด็กๆ นี่มันกล่องงงงงงง!!! จะเป็นจรวดไปนอกโลกได้อย่างไรก็แค่กล่อง แน่นอนว่าตอนได้ลงมือประดิษฐ์กล่องตรงหน้า เขาจะเหนื่อยล้า เบื่อ และยืนยันคำตอบเดิมเสมอไม่ว่าครูจะพลิกแพลงประโยคคำถามอย่างไร คำตอบที่ได้คือ กล่อง

เช่นเดียวกันเมื่อเล่าให้ผู้ใหญ่ฟังในบทบาทการใช้หนังสือนิทานบำบัด (Bibliotherapy) นิทานเล่มเดียวกันนี้ก็พอจะช่วยแบ่งผู้ฟังออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่ ผู้ฟังที่รู้ว่าคือกล่องนั่นแหละ แต่ยอมเปิดใจชวนเด็กน้อยในตัวเราออกมาวิ่งเล่นไปตามจินตนาการของเจ้ากระต่ายจนเชื่อมโยงกับจินตนาการของตัวเองได้อีกครั้ง พวกเขาเริ่มกลับมายิ้มกับความสุขง่ายๆ ที่เกิด กับผู้ฟังอีกกลุ่มที่หงุดหงิดและเบื่อเจ้ากระต่ายตัวนี้เหลือเกินว่าทำไมถึงเล่นเหมือนเด็กๆ นี่มันกล่องงงงงงง!!! พวกเขายิ้มแห้งๆ

บทความนี้คงเหมือนนิทานที่ไม่มีการเฉลยตอนจบว่าแบบไหนดีกว่ากัน และดีกว่ากันอย่างไร เพราะกล่องความจริงในใจของแต่ละคนไม่มีทางเหมือนกัน ทั้งรูปทรง วัสดุ การใช้งาน

คงจะดีไม่น้อยถ้าเด็กๆ มีโอกาสได้ให้พื้นที่กับกล่องธรรมดาใบหนึ่งเดินทางไปกับจินตนาการของเขานานมากพอและเขาเป็นคนตัดสินใจได้ด้วยตนเองว่าจะพักจินตนาการจุดตรงไหนเมื่อก้าวเข้ามาในโลกความจริง ไม่ใช่การชี้นำหรือการตัดสินจากคนอื่น

The post NOT A BOX นิทานที่เตือนให้เราไม่ลืมจินตนาการในตัวเอง appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางสังคมแห่งความโกลาหลวุ่นวาย บนโลกที่จมดิ่งในวังวนของการแข่งขัน ความคาดหวัง ความกดดันที่ค่อยๆ กัดกินจิตใจเราอยู่ทุกวัน ไม่ต่างจากชีวิตของหนอนผีเสื้อที่พยายามดันตัวเองออกมาเผชิญโลกกว้าง คงจะดีไม่น้อยถ้าหากมีใครสักคนเป็นเพื่อนร่วมทางในช่วงเปลี่ยนผ่านของชีวิต 

นั่นคือความตั้งใจของ MasterPeace ศูนย์ปรึกษาเชิงจิตวิทยาที่เริ่มต้นจากสองสาวเพื่อนสนิท น้ำผึ้ง-กิตินัดดา อิทธิวิทย์ และ ฝ้าย-กันตพร สวนศิลป์พงศ์ ซึ่งเจอกันตอนเรียนปริญญาโทสาขาจิตวิทยาการปรึกษา คณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมีภาพฝันตรงกันว่าอยากเปิดศูนย์ให้บริการปรึกษาเชิงจิตวิทยาเป็นของตัวเอง ทั้งคู่จึงได้ส่งบัตรเทียบเชิญ กัญ-วรกัญ รัตนพันธ์ รุ่นพี่คนสนิทที่เป็นคนดูแลในช่วงฝึกงาน ที่ศูนย์สุขภาวะทางจิต จุฬาฯ มาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งด้วยกัน ทั้งสามคนมองเห็นคุณค่าในชีวิตตรงกันและอยากทำงานกับคนกลุ่มกว้างมากกว่าแค่ในห้องบำบัด 

สิ่งแรกที่พวกเธอคิดตรงกันคือชื่อแบรนด์ MasterPeace เพราะทำให้นึกถึงงานชิ้นเอกของศิลปิน ส่วนหนึ่งอาจเพราะทั้งสามคน นอกจากเป็นนักจิตวิทยาการปรึกษาแล้ว ยังมีสิ่งที่สนใจแตกต่างกันไป คนนึงชอบงานศิลปะ อีกคนชอบทำอาหาร และคนสุดท้ายชอบเขียนหนังสือ ดังนั้นการรวมตัวกันเปรียบเหมือนเป็นพื้นที่ให้ความแตกต่างของแต่ละคนมาเจอกันอย่างสนุกสนานในแบบของตัวเอง จนเกิดเป็นคอนเซปต์ Meet & Embrace Your True Self

ทั้งสามคนเชื่อตรงกันว่า เราทุกคนคืองานศิลปะที่มีความงามเฉพาะตัว ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ ‘เพราะความไม่สมบูรณ์แบบเราจึงเป็นมนุษย์’ และทุกคนสามารถเติบโตอย่างสร้างสรรค์ได้ในแบบตัวเอง สามารถที่จะสร้าง Peace หรือ ‘ความสงบสุขในใจตนเอง’ ให้เกิดขึ้นได้ แม้อยู่ในสถานการณ์ท้าทายหรือโลกจะใจร้ายกับเราสักเพียงใดก็ตาม

จิตวิทยานอกห้องบำบัด

หลายคนอาจจะมองว่าจิตวิทยาเข้าถึงยาก มีภาพจำว่าต้องอยู่แค่ในห้องสี่เหลี่ยม หากต้องการรับบริการปรึกษาจำเป็นต้องเดินเข้าไปหานักจิตวิทยาเท่านั้น แต่ MasterPeace  ไม่ทิ้งการทำงานเชิงรุกที่พยายามพาจิตวิทยาออกไปหาผู้คนผ่านการสื่อสารรูปแบบใหม่อย่างสร้างสรรค์ ดีไซน์ส่งต่อไอเดียไปให้คนทั่วไปจนกลายเป็นเรื่องที่สามารถพูดคุยกันได้ในชีวิตประจำวัน ทำให้ผู้คนเข้าถึงคอนเทนต์ของจิตวิทยาได้มากขึ้นและไปได้ไกลกว่าที่มันเคยเป็น

ฝ้าย : เรารู้สึกว่าเนื้อหาเรื่องจิตวิทยามันสนุกนะ แล้วก็เป็นเรื่องที่จริงๆ แล้วคนควรจะได้รู้ไม่ใช่เหรอ ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นบุคลากรด้านนี้เท่านั้นถึงจะได้เข้าใจ เราแค่คิดว่ามันอาจจะยังมีพื้นที่หนึ่งที่เราน่าจะกระโดดเข้าไปทำอะไรได้ เรามองว่าเนื้อหาจิตวิทยามันน่าจะไปเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้มากขึ้น อยากให้จิตวิทยามันไปไกลกว่าที่มันเคยเป็น ไม่ใช่แค่ต้องอยู่ในตำราเท่านั้น ซึ่งการทำงานเป็นโปรเจกต์ที่อยู่นอกห้องบำบัดเราสามารถเข้าถึงคนได้เยอะมาก ใช้เทคโนโลยี ใช้ชาแนลอื่นๆ ในการพาความรู้หลักการเดียวกันไปถึง และมันอาจจะไปถึงได้เร็วเพียงพอก่อนที่เขาจะมาถึงห้องบำบัดก็ได้ 

น้ำผึ้ง : เราไม่ได้มีเพดาน ไม่ได้มีกรอบว่ามันจะต้องเป็นแนวไหน ตราบใดที่มี ‘คน’ ตรงนั้น เราพาจิตวิทยาไปได้หมดด้วยการผสมผสานกับศาสตร์ต่างๆ ขอแค่เห็นว่าโจทย์คืออะไร แล้วเราก็ค่อยดีไซน์วิธีสื่อสารรูปแบบใหม่ๆ และพาสิ่งที่อยู่ในห้องบำบัดออกไปให้เข้าใกล้ใจผู้คนมากขึ้น

กัญ : ในห้องบำบัดเราก็ทำงานกันอย่างเต็มที่ มันคือสิ่งที่เป็นพื้นฐานของการทำงานที่นักจิตวิทยาทุกคนพยายามทำและทำมันอย่างดีมากๆ แต่ว่าพอเราขยับมานั่งข้างๆ อีกโพสิชั่นหนึ่ง เรารู้สึกว่ามีองค์ความรู้บางอย่างที่เราอยากทำต่อไปให้มันกว้างขึ้น อยากทำให้คนไม่พูดแค่โรคซึมเศร้า โรควิตกกังวล หรือเครียด เราไม่ได้มีเป้าหมายแค่นั้น เรารู้สึกว่าทุกอย่างที่เป็นสุขภาพใจสามารถพูดคุยและดูแลได้ 

ปลูกดอกไม้ไว้นอกรั้วบ้าน

2-3 ปีที่ผ่านมา ความรู้สึกเครียดหรือกังวลเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลายๆ คน ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงหรือสูญเสียการควบคุมต่างๆ ในชีวิต แน่นอนข้างในต้องสั่นไหวอยู่แล้ว แต่ในโลกความเป็นจริงต้องยอมรับว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะมีพื้นที่ปลอดภัย หรือมีความพร้อมที่จะเข้าถึงบริการตรงนี้ ดังนั้น MasterPeace ตั้งใจที่ปลูกดอกไม้นอกรั้วบ้านเพื่อลดช่องว่างเหล่านี้ 

น้ำผึ้ง : เรามองเห็นและเข้าใจปัญหาเชิงโครงสร้าง ความไม่เท่าเทียม ความเหลื่อมล้ำต่างๆ ส่งผลต่อสุขภาพจิตของคนไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มคนชายขอบที่เข้าไม่ถึงสิทธิหรือ resource ต่างๆ ทั้งๆ ที่การเข้าถึงบริการดูแลสุขภาพใจควรเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่คนทั่วไปพึงมี ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นสิทธิพิเศษแล้วถึงได้ เราจึงพยายามพาสิ่งที่อยู่ในห้องบำบัดออกไปหาผู้คน ซึ่งอาจจะช่วยเป็นเหมือน momentum ที่เหวี่ยงไปให้สังคมเกิดความตระหนักรู้ เห็นความสำคัญ รับฟังอย่างเข้าอกเข้าใจและดูแลกันมากขึ้น

กัญ : ด้วยเซอร์วิสที่มันมีเรื่องของค่าใช้จ่าย คนที่จะสามารถเข้าถึงบริการได้แสดงว่าต้องเป็นคนที่มีความพร้อม มีโอกาสในระดับนึงเหมือนกัน ปัญหาสุขภาพจิตของคนที่เข้ามาคือเรื่องของการใช้ชีวิต พอมันถูกทับด้วยทุนในการเข้ามารับการปรึกษาได้ มันก็จะคัดกรองคนจำนวนหนึ่ง เราแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งแรกคือคนที่มาด้วยตัวเอง ฝั่งสองคือคนที่มีคนสนับสนุน ซึ่งก็คือกลุ่มเด็กวัยรุ่น เยาวชน กลุ่มนี้มีไม่มาก เพราะกว่าที่เขาจะผ่านด่านของการสื่อสารกับที่บ้านเพื่อที่จะเข้ามารับบริการได้ ด่านนั้นก็อาจเป็นเรื่องยากสำหรับบางบ้าน หรือเขาตัดสินใจเข้ามารับบริการเองก็อาจจะจ่ายได้แค่ 1-2 ครั้งเท่านั้น 

ฝ้าย : สำหรับคนที่ยังไม่พร้อมไม่ว่าจะทางจิตใจหรือทางทุนทรัพย์ เราว่างานเชิงรุกก็อาจจะช่วยเป็นทุ่นหย่อนให้เขาผ่อนได้เหมือนกัน เขาไม่ได้มาเจอพวกเราโดยตรงแบบตัวต่อตัวในห้องบำบัด แต่เรายังมีอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่หย่อนเอาไว้ข้างนอกบ้าน เหมือนปลูกดอกไม้ไว้นอกรั้วบ้านตัวเอง เผื่อใครเดินผ่านไปผ่านมาแล้วเห็น เขาจะได้มีอะไรเล็กๆ ที่เก็บกลับไปพอที่จะดูแลตัวเองได้ แล้วในวันหนึ่งที่เขารู้สึกอย่างแน่วแน่ว่าเขาต้องการพื้นที่ตรงนี้ เขาก็จะมา

Creative therapy 

ตอนนี้ MasterPeace ให้บริการทั้งรูปแบบ onground และ online เพื่อให้เข้าถึงกลุ่มคนที่หลากหลาย นอกจากนี้ยังมีทีมนักจิตวิทยาการปรึกษา นักจิตบำบัด และนักพฤติกรรมศาสตร์มืออาชีพที่เชี่ยวชาญในหลากหลายทฤษฎี ทั้งสายมนุษยนิยม (Humanistic Approach) และสายบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม (Cognitive Behavior Approach) เข้ามาร่วมทำงานด้วยกัน ไม่เพียงมีความรู้ในด้านจิตวิทยาแต่ยังควบคู่ไปกับด้านครีเอทีฟ

น้ำผึ้ง : บริการของเราจะแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ คือสำหรับบุคคลทั่วไปที่ต้องการจะปรึกษาเชิงจิตวิทยารายบุคคล ซึ่งตอนนี้เปิดให้บริการแบบ Soft Launch และจะให้บริการอย่างเป็นทางการน่าจะปลายปีนี้ มีนักจิตปรึกษา นักจิตบำบัด ที่มีความเชี่ยวชาญในการให้บริการปรึกษาเชิงจิตวิทยากับจิตบำบัดมาให้บริการตรงนี้ แต่สำหรับลูกค้าองค์กรตอนนี้เรามีบริการอยู่ 4 แบบ

บริการแรก การจัดทำบรรยาย เวิร์กช็อป ฝึกอบรมต่างๆ เราจะเข้าไปทำในพื้นที่ของลูกค้าองค์กร

บริการที่สอง การครีเอตคอนเทนต์ร่วมกับลูกค้าองค์กรสื่อ อย่างเช่น การเขียนคอลัมน์ peace of mine กับ a day, พอดแคสต์ Heal ใจ กับ Fastwork, ร่วมเป็น co-host ในพอดแคสต์ R U OK กับ The Standard และคอนเทนต์ล่าสุดที่ฝ้ายได้ช่วยเขียนให้ Mirror Thailand 

บริการที่สาม การเป็นที่ปรึกษาและร่วมออกแบบการเล่าเรื่องทางจิตวิทยา เพื่อพาจิตวิทยาไปผนวกกับศาสตร์อื่นๆ ออกมาในแพลตฟอร์มที่หลากหลาย จากที่เคยทำมาก็มีโปรเจกต์ Meet Your Monster งานสำรวจสุขภาพใจเด็กที่เราร่วมออกแบบและทำงานร่วมกับ Glow Story และ สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์  มีเจ้าภาพใหญ่เป็น กสศ. (กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา) และโปรเจกต์ล่าสุดคือนิทรรศการสุขภาพจิตในรูปแบบ Digital Art ชื่อ CONNE(X)T HOMECOMING พาใจกลับบ้าน กับ Eyedropper Fill ซึ่งมีเจ้าภาพเป็น สสส. (สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ)

บริการสุดท้าย การดูแลสุขภาพใจของพนักงานในองค์กร ซึ่งจะเปิดบริการในสิ้นปีนี้

เพื่อนร่วมเดินทาง

อย่างไรก็ตาม พวกเธอเชื่อว่าในศักยภาพของมนุษย์เปรียบเหมือนการเติบโตของผีเสื้อ ในระหว่างทางพวกเธอจะเป็น ‘เพื่อนร่วมเดินทาง’ ไปพร้อมกัน อาจจะไม่มีคำตอบสำเร็จรูปมอบให้ แต่จะทำหน้าที่คอยรับฟัง คอยเอื้อให้มองเห็นว่าปัญหาที่แท้จริงอยู่ตรงไหน แล้วให้พวกเขาได้ตัดสินใจและเดินต่อไปด้วยตัวเอง 

กัญ : ใน process ของ therapy นักจิตวิทยาการปรึกษาจะเหมือนเป็นเพื่อนร่วมเดินทาง เราไม่ใช่คนตัดสินใจให้ เราไม่ใช่เป็นคนคิดให้ แต่เราค่อยๆ ดึงและเดินไปพร้อมกับจังหวะของผู้ที่มาคุยกับเรา จังหวะไหนเขาเดินได้ช้าหน่อย เราก็เดินช้าๆ พร้อมเขา แต่ในขณะเดียวกันเราช่วยกันเกลี่ยทางให้มันเดินง่ายขึ้น จังหวะไหนเขาเดินได้เร็วหน่อยเราก็เดินตามจังหวะนั้น แล้วลองดูว่าอะไรที่ทำให้เขาเดินได้เร็วขึ้น

ฝ้าย : เราจะเป็นเพื่อนร่วมเดินทางในช่วงระยะเวลาที่ใครคนหนึ่งหรือใครหลายๆ คนกำลังอยู่ในช่วงของการ transform ตรงนั้นของชีวิต สำหรับเราผีเสื้อเขาเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ ที่ดูบอบบาง แต่เขาก็มีชีวิตอย่างสวยงามในแบบของเขา ผีเสื้อจึงเป็นสัญลักษณ์ที่เหมาะสมกับการทำงานด้านจิตใจสำหรับเรา

น้ำผึ้ง: เราเชื่อในศักยภาพของมนุษย์คือ process ในการเติบโตของผีเสื้อ เป็นหนอนนี่มันก็อาจไม่ได้น่ารัก กระบวนการเติบโตมันอาจจะไม่ได้สวยงาม ไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ในความไม่สมบูรณ์แบบเราเชื่อว่าทุกคนมีศักยภาพที่จะเติบโต ใช้ชีวิตแบบมีความสุข มีความสงบ และมีคุณภาพได้ โดยมันจะมีความสงบมากขึ้นถ้าเขามีเราเป็นเพื่อนร่วมทางช่วยในการสำรวจใจ ประคับประคองไปด้วยกันในจังหวะที่เขารู้สึกว่าชีวิตมันไม่โอเค แล้วเมื่อใดก็ตามที่เขารู้สึกโอบรับความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองได้ ตัวเขาเองก็จะเปิดพื้นที่ให้กับความไม่สมบูรณ์แบบของคนรอบข้างได้มากขึ้นเช่นกัน 

พื้นที่ปลอดภัยของกันและกัน

แน่นอนว่า MasterPeace อาจไม่ใช่ศูนย์ให้บริการปรึกษาเชิงจิตวิทยาที่ดีที่สุด แต่เป็นจุดเริ่มต้นสำคัญทำให้ทุกคนมองสุขภาพจิตเป็นเรื่องธรรมดาที่สามารถพูดคุยกันบนโต๊ะอาหารได้ และมีพื้นที่ปลอดภัยที่เอื้อบรรยากาศให้แต่ละคนได้เติบโตในแบบฉบับของตัวเอง ความจริงแล้วในมุมนักจิตวิทยาเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่เจอเรื่องราวในชีวิตมาไม่ต่างจากคนทั่วไป การทำงานตรงนี้จึงเป็นพื้นที่ให้ความแตกต่างของผู้ก่อตั้งทั้งสามได้มาเติบโตไปพร้อมๆ กัน

กัญ : เราอยากให้เรื่องสุขภาพจิตเป็นเรื่องที่ธรรมดาที่สุดที่เราจะกลับมาดูแลตัวเองได้ เป็นเรื่องปกติทั่วไปที่ถูกพูดถึง ไม่อยากให้เราต้องใช้ตัวเราเพื่อขับเคลื่อนไปด้วยความเคี่ยวเข็ญ แต่อยากให้รู้สึกว่าการที่เรามีชีวิตอยู่ในแต่ละวันมันมีความหมายยังไงกับตัวเราเอง เมื่อเรารับรู้สิ่งเหล่านี้ได้แปลว่าเราเห็นความสำคัญของตัวเราเอง ฉันสำคัญ ฉันจึงอยู่ตรงนี้ แล้วอย่างนั้นมันจะขับเคลื่อนตัวเราได้

น้ำผึ้ง : บางคนอาจจะมองว่าการที่เขาเปิดเผยความเปราะบางมันอาจจะดูเป็นเรื่องใหญ่ เป็นเรื่องอ่อนแอ แต่จริงๆ แล้วการเปิดเผยความรู้สึกความอ่อนแอ ความเปราะบางต่างๆ มันคือความเข้มแข็งนะ การที่คนนึงกล้าแชร์เรื่องราวออกมามันอาศัยความกล้าเยอะมากๆ เราเองก็เป็นมนุษย์ เราเองก็เป็นนักจิตที่มีความรู้สึกเหมือนกับทุกคน เราต่างเป็นคนที่เผชิญเรื่องราวในชีวิตไม่แตกต่างกัน เลยยิ่งเข้าใจถึงความสำคัญของการเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่พร้อมจะรับฟัง

ฝ้าย : ถ้าหากโลกมันไม่ไหวแล้วก็ลองเดินเข้ามาคุยเถอะ นักจิตก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เราไม่ได้ล้มลุกคลุกคลานน้อยไปกว่าคนที่มาหาเรา เราอาจจะผ่านเรื่องผ่านราวมาคล้ายๆ กันนั่นแหละ แต่เราอาจจะหาจังหวะที่ได้คุยกับตัวเองเยอะหน่อย เราก็เลยรู้ว่าน่าจะผ่านอะไรประมาณนี้ หรือถ้าไม่รู้เราก็ยินดีที่จะนั่งอยู่กับคุณนะ เพื่อที่คุณจะค่อยๆ หาทางไปได้ในจังหวะของคุณ อย่ารอจนถึงจุดสุดท้ายของตัวเองเลย เราเชื่อมั่นจากใจว่าทุกคนมีศักยภาพ ถ้าคุณได้ใช้ชีวิตอย่างที่เป็นตัวคุณจริงๆ คุณจะทำอะไรได้อีกเยอะมาก การดูแลใจมันเหมือนการลุกขึ้นมาจัดบ้านเพื่อที่จะให้บ้านเป็นระเบียบขึ้น ให้ฝุ่นในบ้านมันน้อยลงหน่อย ในวันนั้นเราอาจจะไปเจอของมีค่าที่เราวางลืมทิ้งไว้ก็ได้ แต่แน่นอนว่ากระบวนการเหล่านี้ต้องใช้แรงและความพยายาม เราเข้าใจความ struggle ตรงนั้นนะ แล้วก็เข้าใจอีกเช่นกันในจังหวะที่รวบรวมความกล้าไม่ว่าจะทางใจทางการเงินเพื่อมาหา แต่อยากให้รู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ 

หากแต่ละคนได้ใช้ชีวิตอย่างที่เป็นตัวเองจริงๆ ออกมา มันจะเปล่งประกาย และเมื่อคนเราไม่ถูกครอบ เราเชื่อจากใจเลยว่าทุกคนจะบลูมมิ่งเป็นดอกไม้ที่เบ่งบานแบบมีสีสันของตัวเองอย่างแน่นอน

The post MasterPeace ศูนย์ปรึกษาเชิงจิตวิทยาที่เชื่อว่าทุกคนสามารถเติบโตได้ในแบบฉบับของตัวเอง appeared first on a day magazine.

โอเอซิสใจกลางเมืองกรุง

แม้ว่าตัวร้านจะตั้งอยู่ในห้าง แต่ไม่ว่าใครที่เดินผ่านไปมา ก็ต้องสะดุดตากับมู้ดแอนด์โทนของร้าน ที่เพียงก้าวเข้าไปก็ได้กลิ่นอายเหมือนไปนั่งอยู่ในรีสอร์ต บรรยากาศให้ความรู้สึกถึงเสน่ห์แห่งความเป็นพื้นถิ่น การตกแต่งภายในอันแปลกตาจากเฟอร์นิเจอร์ที่ผสมผสานรูปทรงต่างๆ จากวัสดุธรรมชาติ เข้ากันดีกับธีมโทนสีขาวครีมตัดกับความเขียวของต้นไม้ 

ที่นั่งมีหลากหลายโซน เช่น มุมโซฟายาวผนังโค้งสำหรับรองรับลูกค้ากลุ่มใหญ่ แสงสว่างจากธรรมชาติที่ส่องเข้ามาตรงโซนเก้าอี้รังนก เมื่อมองผ่านกระจกใสออกไปเห็นวิวตึกสูงของกรุงเทพฯ พร้อมวิวธรรมชาติสีเขียวที่ให้ความรู้สึกสบายตาระหว่างรับประทานอาหาร

Chef Table สไตล์ INKA

ลักษณะการเสิร์ฟอาหารของที่ร้านจะมีกลิ่นอายของความเป็น Chef Table เริ่มต้นด้วย Amuse Bouche ทานเป็นของว่างก่อนคนละคำอย่าง ‘แตงกวาน้ำพริกหนุ่ม’ เมนูท้องถิ่นจากทางภาคเหนือ ท็อปหน้าด้วยเบคอน เรียกน้ำย่อยเพื่อเตรียมพร้อมเข้าสู่จานต่อไป

ต่อด้วยอาหารทานเล่นอย่าง ‘ทูน่า ทอสทาด้า’ ความเป็น Mexican ที่ถูกนํามาแต่งตัวใหม่ แผ่นแป้งแบบเม็กซิกันกรอบๆ จับคู่กับทูน่าเกรดพรีเมียมและอโวคาโด้ที่นําไปยําแบบไทย จานนี้ทานแล้วรู้สึกสดชื่นมากๆ

สำหรับใครที่ทานเนื้อ ขอแนะนำ ‘ยำเนื้อเทนเดอร์ลอยน์’ เนื้อสันระดับความสุก medium rare แล่บางๆ ในสไตล์ carpaccio เสิร์ฟคู่กับน้ำยําแบบไทยและสมุนไพรหลากหลายชนิด 

ในวันที่ไม่อยากทานมื้อหนักก็มีเมนูเบาๆ อย่าง ‘สลัดเป็ดลิ้นจี่’ น้ำสลัดปรุงรสจากซอสฮอยชินแบบจีน มาพร้อมกับผลไม้อย่างลิ้นจี่ที่เข้ากันได้ดีกับเป็ดย่างและผักแขยง ผักพื้นบ้านที่มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ นอกจากความอร่อยของรสชาติแล้ว ยังมาพร้อมกับดอกไม้ทานได้โรยหน้าเพิ่มสีสัน 

จานต่อมาเป็น ‘สลัดกะหล่ำดาวแก้มหมูและคอหมูย่าง’ กะหล่ำดาวย่างให้มีความไหม้เล็กน้อย ทําให้ได้รสชาติและกลิ่นหอมเตาก่อนนํามายํากับคอหมูย่าง โรยข้าวคั่วหอมๆ เป็นยําที่เรียกได้ว่าผสมผสานผักแบบฝรั่งกับการปรุงแบบไทย

ตามมาด้วยอีกหนึ่งเมนูที่ต้องทานอย่าง ‘ต้มข่าหอยตลับอาซาริ’ เราอาจจะคุ้นเคยกับต้มข่าไก่ แต่ต้มข่าที่นี่แตกต่างจากที่อื่น ทางร้านเคี่ยวกะทิให้มีความเข้มข้นกว่าปกติ ปรุงให้ได้ครบ 3 รส ทั้งเปรี้ยว เค็ม และหวาน เสิร์ฟกับหอยตลับญี่ปุ่นสายพันธุ์อาซาริ และขนมปัง Baguette ที่มีความลงตัวเข้ากันดี แนะนำว่าให้บี้มะนาวตรงกลางเพื่อให้รสเปรี้ยวของมะนาวมาตัดกับความหวานของน้ำซุป 

​​หากใครที่ชอบเป็นเมนูเส้นก็มี ‘อุด้งเนื้อตุ๋นสไตล์ไทยไทย’ เส้นอุด้งสไตล์ญี่ปุ่นเสิร์ฟกับน้ำซุปเนื้อ แรงบันดาลใจจากเนื้อต้มบ้านสิงห์ จังหวัดราชบุรี เปรี้ยวนิดๆ ด้วยมะนาว ทําจากน้ำที่ตุ๋นเนื้อแก้มวัว ทําให้มีรสและกลิ่นของเนื้อวัวที่ชัดเจน จากนั้นนํามาปรุงต่อให้กลมกล่อมเสิร์ฟคู่กับเนื้อวัวหลากหลายส่วน

หลังจากที่ทานของคาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทางร้านจะเสิร์ฟ Mocktail ความหอมและสดชื่นจากอโรม่า มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน เพื่อล้างปากเตรียมเข้าสู่เมนูของหวานต่อไป

ต่อจากรสชาติของอาหารไทยแท้ที่จัดจ้าน เราก็มาปิดฉากอย่างสวยงามและน่าประทับใจด้วย ‘สาคูน้ำกะทิและมะม่วงน้ำดอกไม้’ ชั้นล่างสุดเป็น Crumble ชั้นต่อมาเป็นสาคูน้ำกะทิหอม ตัดด้วยรสหวานอมเปรี้ยวของซอสมะม่วงน้ำดอกไม้ ทานคู่กับไอศครีมกะทิ ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังกินของหวานริมทะเล แนะนําว่าทานทุกอย่างเข้าด้วยกันจะทําให้ได้รสชาติและรสสัมผัสที่หลากหลายมากขึ้น 

นอกจากอาหารที่อร่อย สิ่งที่ขาดไม่ได้คือแสงและเสียง ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปในแต่ละช่วงวัน โดยช่วงเช้าที่ร้านจะเน้นแสงธรรมชาติ เปิดเพลงเบาๆ ชิลล์ๆ ช่วงเย็นปรับไฟหรี่เพื่อผ่อนคลายประกอบบรรยากาศการพูดคุยกันในร้านอย่างเพลิดเพลิน และช่วงดึกจัดแสงเหมือน Beach Club ไล่ระดับจังหวะเพลงให้สนุกขึ้น ทางร้านจะแนะนำเครื่องดื่มแบบค็อกเทลหรือแชมเปญสำหรับการสังสรรค์ในช่วงเวลาค่ำคืน

เชื่อว่าหากได้ลิ้มรสอาหารบนโต๊ะ ดื่มด่ำบรรยากาศ และเพลิดเพลินไปกับเสียงเพลงที่บรรเลงไม่ขาดสาย จะทำให้คุณผ่อนคลายและลืมความวุ่นวายภายนอกไปเลย

ร้าน INKA – อิงคฺ

ที่ตั้ง Central Embassy บริเวนชั้น 5 ถนนเพลินจิต แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ

เปิดทุกวัน เวลา 11.00  – 22.00 น. 

โทรศัพท์: 0-2160-5988 Facebook : https://www.facebook.com/inka.bkk

The post INKA – อิงคฺ ร้านอาหารที่นำตำรับเมนูพื้นถิ่นมาผสมกลิ่นอายสไตล์คนกรุง appeared first on a day magazine.

โดยส่วนตัวฉันหลงรักวรรณกรรมเยอรมัน เริ่มจากประสบการณ์การอ่านหนังสือเรื่อง “โต๊ะก็คือโต๊ะ” ถือเป็นวรรณกรรมเรื่องแรกๆ ที่อ่านจบเเล้วเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งประหลาดใจ ตื่นเต้น ตลกจนขำออกมา รู้สึกว้าวกับความเป็นไปไม่ได้และการหักมุมมากมายที่นักเขียนพยายามจะสื่อ เรียกว่าเป็นหนังสือเล่มแรกๆ ที่เราคาดเดาเหตุการณ์ต่อไปไม่ถูก ที่น่าสนใจคือบนหน้าปกเขียนระบุไว้ว่า “ วรรณกรรมสำหรับเด็ก” ตอนนั้นอ่านตอนอายุ 20 ยังรู้สึกว้าวและรับรู้ได้ว่าต่อมกระบวนการคิดเชิงวิพากษ์ (critical thinking) ทำงานเต็มกำลัง สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นภาพว่าวัฒนธรรมการอ่านของเยอรมันแข็งแรงมาก จึงทำให้เชื่อสนิทใจไปว่านิทานที่นี่คงไม่ธรรมดาเช่นกัน

เสน่ห์ของนิทานในที่นี่คือการนำเสนอเนื้อเรื่องที่เหมือนจะดาร์กๆ แต่เเสนจะจริงใจในความเป็นมนุษย์มานำเสนอให้เด็กๆ รับสารได้ เพราะหลายๆ ครั้งที่ “นิทาน” ความดีงามออกมาจนล้นตลาด เมื่อเด็กๆ ถูกป้อนด้วยสื่อเเบบนี้เยอะๆ เด็กๆ จึงตั้งคำถามเเละสับสันกับตัวเองว่า ฉันโกรธมากฉันผิดไหม ฉันโมโหได้ไหม ฉันกรี๊ดได้ไหม ฉันเป็นเด็กไม่น่ารักหรือเปล่า หน้าที่ของพวกเราคงต้องช่วยให้เด็กๆ รับรู้ว่าในโลกกว้างใบนี้มีไม้บรรทัดได้หลายอัน เเละไม่มีอันไหนตรงที่สุดหรือเบี้ยวที่สุด เหมือนที่เยอรมันเลือกสอนประวัติศาสตร์เรื่องกำเเพงเบอร์ลินเเละความโหดร้ายในสงครามกับเด็กๆ โดยไม่บิดเบือน

เมื่อได้รับนิทานเยอรมันเป็นของขวัญเรื่อง “Was fressen monster?” โดย Constanze von Kitzing & Johannes  Büchs เริ่มจากหน้าปกที่ชวนให้ผู้อ่านสงสัยและสะดุดตากับเจ้ามอนสเตอร์ตัวใหญ่นั่งแลบลิ้นบนเก้าอี๋ตัวจิ๋ว ด้วยความที่ยังเดาชื่อเรื่องไม่ออก เดาว่าคงเกี่ยวกับมอนสเตอร์แน่ๆ เมื่อเปิดหน้ารองปกก็พอจะคลำทางได้ว่า ใช่แล้ว นิทานเหล่ามอนสเตอร์ เมื่อเปิดอ่านจนจบเล่มพบว่านิทานเล่มนี้เป็นนิทานภาพรูปแบบไม่มีตัวอักษร (Wordless Picture Books)

“Was fressen monster?” หรือ “เจ้ามอนสเตอร์กินอะไรนะ?” นิทานภาพจากเยอรมันที่มาชวนเด็กๆ สนุกกับการคาดเดาเหตุการณ์ในหน้าต่อไปได้เรื่อยๆ ซึ่งเป็นการคาดเดาเเบบปลายเปิด โดยให้เด็กๆ ลองตัดสินใจร่วมกับเจ้ามอนสเตอร์นับสิบตัวว่า “จะกินอะไรดีนะ” เมื่อเปิดหน้าถัดไปกลับพบคำตอบเเบบหักมุมในทุกๆ หน้าตลอดทั้งเล่ม

ตัวอย่างเช่น

เจ้ามอนสเตอร์ที่เดินอยู่ในสวน เขาตัดสินใจว่าจะกินอะไรดีนะ? ระหว่างต้นแอปเปิ้ล ต้นลูกแพร ต้นบลูเบอรี่……….เจ้ามอนสเตอร์ขอกินต้นไม้เข้าไปทั้งต้นเลยละกัน

เจ้ามอนสเตอร์ที่เดินเข้าไปในเมือง เขาตัดสินใจว่าจะกินอะไรดีนะ? มีทั้งร้านไอศกรีม ร้านพิซซ่า ร้านขนมปัง ร้านขายปลา ต้นลูกแพร ต้นบลูเบอรี่……….เจ้ามอนสเตอร์ตัดสินใจกินหลังคาร้านพิซซ่า

เบบี้มอนสเตอร์อารมณ์ไม่ดีที่ถูกคุณพ่อคุณแม่บังคับกินขนม เช่น ไอศกรีม เยลลี่ ชอคโกแลต เค้ก ลูกอม บนโต๊ะเต็มไปด้วยเมนูโปรดของเด็ก เขาตัดสินใจว่าจะกินอะไรดีนะ?……….เจ้ามอนสเตอร์น้อยแอบปีนบันได้เพื่อไปกินผลไม้ ซึ่งเป็นของต้องห้ามในเมืองนี้

เจ้ามอนสเตอร์ที่ตัวใหญ่ สีแดงสด ฟันแหลมน่ากลัว เดินเล่นในสวนที่มีแกะ เขาตัดสินใจว่าจะกินอะไรดีนะ?……….จากรูปลักษณ์น่ากลัวภายนอก เด็กๆ มักเดาว่าเขาจะกินแกะ พี่ๆ ที่โตขึ้นมาหน่อยประมาณ 5 -7 ขวบจะเริ่มเดาทางได้แล้วว่าเขาต้องไม่กินธรรมดา บางคนบอกกินรั้ว บางคนบอกกินหญ้า เมื่อเปิดมาพบว่าเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้กระโดดเข้ามาในรั้วของครอบครัวแกะเพื่อกินดอกหญ้าเล็กจิ๋วสีชมพู

เจ้ามอนสเตอร์ตัวสุดท้ายของเล่ม กำลังตัดสินใจว่าจะกินอะไรในตู้เย็นดี ซึ่งมีของกินอยู่เต็มตู้เย็น……….เมื่อเปิดมาอีกหน้าพบว่าตู้เย็นและของกินทั้งหมดยังคงอยู่ตามเดิม กลายเป็นว่ามอนสเตอร์ตัวใหญ่หายไป เมื่อดูดีๆ พบว่ามีเพราะมอนสเตอร์ถังขยะกินเจ้ามอนสเตอร์ยักษ์เข้าไป

ความสนุกจึงไต่ระดับขึ้นเรื่อยๆ หน้ารองปกหลังจบด้วยการรวมตัวของเหล่ามอนสเตอร์กำลังอ้าปากอย่างอารมณ์ดีและทำท่าเรอออกมาพร้อมกันจากการกินอิ่มที่ผ่านมา

เมื่อเล่าไป 2-3 หน้า เด็กๆ เริ่มจับหัวใจหลักของหนังสือภาพเล่มนี้ได้ว่า ลูกเล่นที่ซ่อนอยู่คืออะไร จนท้ายที่สุดเด็กๆ กล้าตอบคำตอบที่ไร้กรอบมากขึ้น คำตอบที่ไม่มีทางเป็นไปได้ในโลกความจริง เเต่มีความเป็นไปได้เสมอในโลกของนิทาน สำหรับเราหนังสือนิทานเล่มนี้กำลังพูดเรื่อง การคิดเชิงวิพากษ์ (critical thinking) กับเด็กโดยตรง ผ่านสถานการณ์ต่างๆ ที่เจ้ามอนสเตอร์เผชิญ เน้นเรื่องใกล้ตัวที่เด็กๆ ทุกคนเคยมีประสบการณ์ร่วม เช่น การกินขนม การเเปรงฟัน การเป่า bubble การถูกคุณพ่อคุณแม่บังคับกินอาหารที่ตนไม่ชอบ เป็นต้น เเต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในนิทานกลับห่างไกลความเป็นจริงยาวไปถึงโลกจินตนาการเเบบไร้ขอบเขต

สื่อที่ดีมีความสำคัญ เเต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทัศนคติของครู

หากครูชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เมื่อเด็กคิดต่างหรือเสนอความคิดเห็นไม่ตรงกลับคำตอบในใจครู กลับกลายเป็นความผิด หรือถูกตีตราว่าแปลกเเยก เด็กจะปิดประตูความไว้ใจทันที หลังจากนั้นถึงเเม้เราจะพูดดังเเค่ไหนเขาก็จะไม้ได้ยินเราชัดเท่าเดิม

หลายครั้งที่ครูตั้งใจสอนเรื่องการคิดเชิงวิพากษ์ (critical thinking) ซึ่งเป็นประเด็นหนึ่งที่การศึกษาในศตวรรษที่ 21 ให้ความสำคัญ สาระสำคัญของทฤษฎีคงไม่ใช่เเค่การจำว่ามันคืออะไร เป็นอย่างไร เเต่คือการทำให้เด็กมีประสบการณ์ตรงในการคิดเชิงวิพากษ์ด้วยตัวเขาเอง จนเกิดความเข้าใจ เราในฐานะครูจึงเป็นเพียงกระบวนการที่จัดพื้นที่ให้ผู้เรียนได้อยู่ในห้องเรียนที่มีสิ่งเเวดล้อมที่ดี มีพื้นที่การเรียนรู้ที่ปลอดภัย เอื้อให้เด็กๆ ได้มีโอกาสเเสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ เกิดการรับฟังอย่างเป็นมิตร จนสามารถยอมรับความแตกต่างของกันและกันให้ได้มากที่สุด 

เหมือนเหล่ามอนสเตอร์ทุกตัวในนิทานที่หลงใหลและสนุกกับการกิน แต่ไม่มีใครมีเมนูโปรดเหมือนกันเลยสักตัว

The post Was fressen monster? นิทานเยอรมันที่พูดเรื่องการคิดเชิงวิพากษ์กับเด็ก ผ่านการคาดเดาแบบปลายเปิดและคำตอบที่หักมุม appeared first on a day magazine.

อาจิณโจนาธาน หรือ โจ เป็นศิลปินที่ทำงานศิลปะนามธรรมหรือ abstract ที่แสดงออกถึงมุมมองทางสังคมต่อเนื่องมาเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้ว ควบคู่ไปกับการเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ จังหวัดฉะเชิงเทรา นอกจากนี้ก็ยังเปิดแกลเลอรีชื่อ Many Cuts Art Space เพื่อเป็นพื้นที่สนับสนุนศิลปินด้วย

ในนิทรรศการครั้งล่าสุดของเขา Body of Space ซึ่งจัดแสดงในช่วงระหว่างวันที่ 5-29 พฤษภาคม 2565 ที่ ICONSIAM นั้น พูดเรื่องความสัมพันธ์ของพื้นที่กับวิถีการดำรงชีวิตและทัศนคติผู้คน โดยมีความเชื่อว่าความเปลี่ยนแปลงใดๆ ในพื้นที่นั้นๆ ย่อมส่งผลต่อสำนึกและพฤติกรรมของผู้คนให้เปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน

ในฐานะที่เขาเป็นศิลปินคนหนึ่งที่ค่อนข้างแอ็กทีฟในโซเชียลมีเดีย ซึ่งเป็นอีกหนึ่งในพื้นที่ใหม่ๆ ของศิลปินในการเผยแพร่และขายผลงาน เราจึงอยากชวนอาจิณโจนาธานคุยถึงเรื่องความเปลี่ยนแปลงของพื้นที่เหล่านี้ที่มีผลต่อความคิดของคนทำงานศิลปะในยุคปัจจุบัน รวมไปถึงวิธีการสร้างงานแอ็บสแตรกต์ในแบบฉบับของเขา

เห็นคุณเอางานไปติดตั้งให้นักสะสมถึงบ้านที่โน่นที่นี่ตลอด ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่าทำไมศิลปินต้องไปติดตั้งด้วยตัวเองด้วย เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วหรือเปล่า

ก็ไม่เชิงปกติ แต่ว่าสำหรับผม ถ้ามีเวลาผมอยากไปเอง เพราะว่าเวลาเราทำงานศิลปะ บางทีรูปมันอยู่ที่สตูดิโอ เราไม่เคยเห็นมันอยู่ในพื้นที่ที่มันจะถูกติดครั้งสุดท้าย ผมก็เหมือนอยากจะไปเก็บรูป อยากไปเห็นว่าถ้ามันไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ไปอยู่ที่อื่น หน้าตามันจะเป็นยังไง แล้วบางครั้งคอลเลกเตอร์เขาก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่ารูปนี้มันจะต้องซ้ายขวาเท่าไหร่ ผมก็ไปแล้วช่วยกันดีไซน์ว่าควรจะวางแบบไหน ส่วนใหญ่คอลเลกเตอร์เขาก็เซอร์ไพรส์นะครับ ว่าทำไมเราถึงมาติดเอง ผมแฮปปี้ที่จะทำเองด้วย ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องของแรงงาน ผมถือว่าคอลเลกเตอร์เขาก็ให้เกียรติเรามาก ที่ให้เราเข้าไปติดตั้งและไปดูตอนที่มันเสร็จแล้ว มีแค่ต่างประเทศที่ผมไปติดตั้งไม่ได้ 

เดี๋ยวนี้ถือว่าศิลปินมีทางเลือกในการขายงานมากขึ้น เช่น มี NFT มีโซเชียลมีเดีย ศิลปินในยุคปัจจุบันยังต้องรู้สึกเขินๆ อยู่มั้ยเวลาจะขายงาน หรือว่าควรจะทำตัวยังไง

มันเขินแน่นอนครับ แต่บางคนก็ไม่เขิน บางคนโพสต์รูปแล้วก็ใส่ราคาเข้าไปด้วย แต่สิ่งที่ผมทำสำหรับตัวผมเอง ผมทำให้ราคางานของผมเป็นที่รู้โดยทั่วกันโดยที่ผมไม่ต้องใส่ราคา เพราะฉะนั้นถ้านักสะสมเขาสนใจงานผม เขารู้อยู่แล้วว่าราคาประมาณไหน ผมก็จะไม่ต้องโพสต์ราคา

ผมว่าโซเชียลมีเดียมันทำให้เกิดการเชื่อมระหว่างนักสะสมกับตัวศิลปินผู้ผลิตงาน ต่างจากเมื่อก่อนที่ไม่มีโซเชียลมีเดีย วิธีการคือคุณก็จะต้องโชว์งานให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อจะดึงคนมาดู แต่มันก็ไม่ถึงกลุ่มลูกค้าอยู่ดี เพราะว่าเมื่อก่อนก็จะเป็นการโชว์กันเองดูกันเองในวงการศิลปะ ศิลปินรุ่นพี่รุ่นน้องดูกัน เราก็จะไม่เจอนักสะสม นักสะสมเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่า แล้วจะไปหางานศิลปะได้ที่ไหน

ปัจจุบันนอกจากทำโชว์ ผมก็ใช้อินสตาแกรมในการสื่อสารว่ากำลังทำอะไรอยู่ มีงานชิ้นใหม่นะ หรือจะไปแสดงที่ไหน ซึ่งก็มีอิมแพ็กต์มากในช่วง 3-4 ปีหลัง เพราะว่าผมก็เพิ่งเริ่มใช้เหมือนกัน หมายถึงว่ารู้แล้วว่าจะใช้มันทำอะไร ก่อนหน้านั้นก็เรื่อยเปื่อย ก็จะมีกลุ่มนักสะสมหรือว่าแฟนคลับที่เขาติดตามทางโซเชียลมีเดีย ทางไอจีบ้าง ทางเฟซบุ๊กเพจบ้าง หรือว่านักสะสมที่ได้รับการบอกต่อมา ถ้าเขาอยากดูงาน เราก็ส่งงานให้ดูบ้าง โซเชียลมีเดียมีผลพอสมควรที่ทำให้คนรู้จักเรามากยิ่งขึ้น

ส่วน NFT ผมมองว่ามันไม่ใช่ทุกคนถนัดที่จะทำแบบนั้น หลายๆ คนก็จะถามว่าทำไมศิลปินไม่ไปขายใน NFT คืออย่างงานแบบผมไปลงใน NFT แล้วมันจะดูตลกเลย เพราะจะเหลือนิดเดียว สุดท้ายงานศิลปะมันก็มีวิธีการพรีเซนต์ที่แตกต่างกัน งานบางอย่างเราดูผ่านจอได้ ดูผ่านกระดาษได้ งานบางอย่างคุณต้องมายืนอยู่ต่อหน้าถึงจะเห็นอะไรบางอย่าง 

เพราะฉะนั้นผมคิดว่า NFT มันไม่ได้เหมาะกับทุกคน ซึ่งศิลปินส่วนใหญ่ก็ไม่ถนัดที่จะไปทำอะไรแบบนั้นหรอก เพราะว่ามันใช้พลังงานเยอะมาก ไหนจะต้องทำงานขึ้นมาใหม่ หรือว่าบางคนไม่ทำใหม่แต่คุณต้องแปลงไฟล์ ต้องไปเปิดกระเป๋า ต้องไปโปรโมต ต้องเข้าทวิตเตอร์ ต้องเข้าดิสคอร์ด ต้องคุย สำหรับผมมันเยอะเกินไปที่จะไปทำอะไรแบบนั้น ผมยังแฮปปี้กับการไปยืนดูสี ตรงนี้เงาไม่เงา ยังอยากได้ยินเสียงแปรง ยังชอบสีเลอะกางเกงอยู่ และก็ยังชอบมีปฏิสัมพันธ์กับคนที่มาดูงาน ชอบยืนคุยให้เขาฟัง ซึ่งสำหรับผม NFT มันตัดอะไรพวกนี้ไป

แต่แน่นอนมันน่าตื่นเต้นที่คุณจะกระโดดไป เพราะว่าถ้าคุณขายงานแบบนี้ปีหนึ่งอาจจะได้ 2-3 ชิ้น แต่ถ้าคุณขาย NFT ไม่แน่ว่าชิ้นเดียวคุณอาจจะ to the moon รวยไปเลยใน 2 ปี ผมเห็นหลายๆ คนประสบความสำเร็จก็เป็นเรื่องดีมากๆ แต่ช่องทางที่มันเพิ่มขึ้นในการขายงานอย่างโซเชียลมีเดีย อันนี้ช่วยให้ศิลปินหลายๆ คนอยู่ได้เลย หรืออย่างน้อยที่สุดเลยนะ เราทำงานศิลปะแล้วโพสต์ลงโซเชียลมีเดียแล้วมีพันแชร์ คุณคิดดูว่านิทรรศการหนึ่งคนอาจจะดูไม่ถึงพันคนก็ได้ แต่พอคุณลงโซเชียลมีเดีย มีคนติดตามคุณได้เยอะขึ้น อย่างน้อยคุณมีกำลังใจละ เวลาคนมากดไลก์กดแชร์รูป มาให้กำลังใจมาคอมเมนต์ต่างๆ แล้วมันก็สามารถคิดต่อยอดไปทำอย่างอื่นได้ 

ตอนนี้วงการศิลปะไทยกำลังมีความคิดแบบไหนหรือว่ากำลังพยายามทำเรื่องอะไรกันอยู่

ผมว่าช่วง 2-3 ปีหลัง วงการศิลปะไทยคึกคักมาก สวนกระแสกับโควิด เราจะเห็นนิทรรศการศิลปะเกิดขึ้นในหลายๆ พื้นที่ คิดว่าด้วยความที่มันมี NFT เข้ามาด้วย มีโซเชียลมีเดียที่ทำให้เราเจอผู้คนได้เยอะขึ้น สามารถเผยแพร่งานได้เร็วขึ้น ทำให้ศิลปินแอ็กทีฟตัวเองสูงมากในช่วงหลัง แล้วศิลปินก็สามารถมีรายได้จากการขายงานศิลปะได้เยอะขึ้นในช่วง 2-3 ปีหลังเหมือนกัน อย่างใน NFT เห็นได้ชัดว่านักสะสมหลายๆ ชาติชื่นชมศิลปินไทยมากว่าคุณไปอยู่ไหนมา ทำไมศิลปินไทยมีแต่คนเก่งๆ แล้วพอตลาดมันเข้าถึงง่าย ทุกคนก็อยากจะกระโดดเข้าไปทำ อีกส่วนหนึ่งก็มีศิลปินไทยที่พยายามจะโกอินเตอร์ด้วยการไปโชว์งานในประเทศต่างๆ ผมว่าตอนนี้วงการศิลปะไทยค่อนข้างคึกคักเลย 

พูดได้มั้ยว่าการดำรงอยู่ของศิลปินไทยในปัจจุบันมันมีทางเลือกทางรอดที่ต่างออกไปจากคนรุ่นก่อนๆ เช่น ต้องไปเป็นอาจารย์เพื่อที่จะได้มีโอกาสสร้างงาน 

เมื่อก่อนน่ะเราคิดอย่างนั้น ว่าต้องเป็นอาจารย์ก่อน แล้วถึงจะมีเวลาไปทำงานศิลปะ ถึงจะมีทุน แต่ทุกวันนี้เป็นอาจารย์ก็ไม่ง่ายแล้วนะ มันเหนื่อย สำหรับผมมีแต่คนบอกทำไมไม่ลาออกสักที (หัวเราะ)

มุมมองผม ผมไม่ได้ทำอาชีพอาจารย์เพื่อจะเอาตังค์มาทำอาชีพศิลปิน ผมชอบทั้งสองอาชีพ ผมตั้งใจที่จะเป็นอาจารย์ด้วย แล้วก็ตั้งใจจะทำงานศิลปะด้วย ฉะนั้นผมก็เลยทำทั้งสองอย่างได้ 

แต่ผมคิดว่ามันไม่ค่อยเวิร์ก ถ้าเป็นอาชีพอื่นผมอาจจะโอเค หมายถึงว่าไปทำงานอย่างอื่นที่มันได้ตังค์ แล้วก็ค่อยเอาเวลามาทำงานศิลปะ แต่การเป็นอาจารย์ จะมาบอกว่าเราทำฆ่าเวลาให้ตัวอยู่รอด เพื่อที่จะไปทำงานศิลปะไม่ได้ ผมรู้สึกว่าเราต้องรับผิดชอบต่อเรื่องกระบวนการสอนนักศึกษาของเราด้วย แต่ถามว่าทำควบคู่กันได้มั้ย ทำได้ แต่วิธีคิดเราคิดแบบนั้นไม่ได้ ผมว่ามันไม่แฟร์กับนักศึกษาที่มาเรียนกับเรา

แน่นอนมันดีมากๆ ที่อาจารย์ทุกคนจะต้องทำงานศิลปะ เพราะการทำงานศิลปะมันก็คือการฝึกฝนตัวเอง นักศึกษาก็จะได้เรียนรู้โดยตรงกับการทำงานของเราด้วย ว่าวิธีการทำงานเป็นยังไง วิธีคิดของอาจารย์เป็นยังไง แล้วยิ่งดีที่เขาจะได้เห็นอาจารย์ที่ยังแอ็กทีฟทำงานอยู่ตลอดเวลา ฉะนั้นก็ควรจะทำควบคู่กันไปสองอย่าง

แต่ทุกวันนี้การเป็นอาจารย์มันยาก เงินเดือนก็น้อย มหาวิทยาลัยก็เริ่มปิดตัวลง โดยเฉพาะทางศิลปะเอง ผมคิดว่านักศึกษาจำนวนลดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะว่าองค์ความรู้ทุกวันนี้มันสามารถเรียนจากที่ไหนก็ได้ เราต้องการเรียนกับศิลปินเก่งๆ ที่ไหนเราก็สามารถไปเทกคอร์สโดยที่ไม่ต้องเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว หรือเรียนมหาวิทยาลัยอะไรก็สามารถทำงานศิลปะได้เหมือนกัน ผมยังรักยังชอบอาชีพอาจารย์อยู่ครับ จนกว่าจะไม่มีคนอยากเรียนนั่นแหละ 

จากที่ได้สัมผัสกับเด็กรุ่นใหม่ๆ ที่เป็นลูกศิษย์ คุณได้เห็นความคิดอะไรที่น่าสนใจบ้าง

ผมคิดว่าวิธีคิดต่องานศิลปะและรูปแบบเปลี่ยนไปจากในช่วงที่เราเรียนเยอะมาก มุมมองของเขาที่มีต่อโลกก็ต่างจากเรา ซึ่งผมพยายามเรียนรู้อยู่นะว่าเขาคิดอะไร คือบางทีเราดูงานมันก็ไม่ได้ถูกใจเราเลย สมมติว่ามีคนสองคนมาส่ง เรารู้สึกไม่ถูกใจ แต่พอมันมาทั้งห้อง หมายความว่าทัศนคติต่อการมองโลกของเขาไม่ได้เหมือนพวกเราอีกต่อไปแล้ว ผมก็ต้องพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมรูปแบบงานมันถึงเป็นแบบนี้ วิธีคิดเป็นแบบนี้ จะให้เขามาเขียนอะไรที่เป็นไทยๆ มากๆ ไม่มีแล้ว มันไม่มีชาวนา มีควายไถนา หรืออะไรที่พูดถึงชีวิตชนบทเหมือนสมัยก่อน พูดถึงธรรมะ เด็กทุกวันนี้ก็ไม่ได้ทำแบบนั้นแล้ว มันมิกซ์ระหว่างความเป็นศิลปะกับความเป็นเทรนด์เป็นแฟชั่น เป็นโลกโซเชียล คืออย่างน้อย เวลาถ่ายรูปงานแล้วโพสต์ลงโซเชียลนี่สวยหรือเปล่า มันป๊อปขึ้น วิธีคิดก็ต่างขึ้น เครื่องไม้เครื่องมือก็เยอะขึ้น ทุกวันนี้คุณใช้แท็บเล็ตใช้โน่นใช้นี่ในการผลิตผลงานได้เยอะขึ้น เทคโนโลยีของสีเองก็เปลี่ยนไปเยอะ เรามีสีที่มันสดมากขึ้น สะท้อนแสงมากขึ้น เขียนได้บนวัสดุที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าอีกไม่กี่ปี เทรนด์แบบงานของผมก็อาจจะหายไป แล้วเทรนด์ของคนรุ่นใหม่ก็จะขึ้นมาแทนที่ อย่างทุกวันนี้สตรีทอาร์ตกับคาแรกเตอร์ที่เป็นการ์ตูนต่างๆ มันดังมาก มันขายดี เพราะฉะนั้นเทรนด์วิธีการทำงานของเด็กก็จะมุ่งไปทางนี้

กระบวนการทำงานของคุณในหนึ่งชุดเป็นอย่างไร ตั้งแต่ต้นทาง จากความคิด จนถ่ายทอดออกมาเป็นผลงาน

ปกติคนมองศิลปินที่ทำงานแอ็บสแตรกต์ก็จะคิดว่าทำไปเรื่อยๆ ตามอารมณ์ ว่าช่วงที่ทำรู้สึกยังไง แต่ของผมค่อนข้างจะมีวิธีการทำงานที่เป็นลักษณะเฉพาะ คือผมจะคิดงานเป็นซีรีส์ แล้วก็ลงมือทำไปประมาณ 1-2 ปี พัฒนาไปเรื่อยๆ เพราะว่าในแต่ละซีรีส์มันจะมีทั้งความคิดว่าเรากำลังจะสื่อสารอะไร รูปแบบที่เราจะสื่อสารคืออะไร ชุดสีที่จะใช้ วิธีการระบายสีเป็นยังไง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่สามารถสำเร็จได้ภายใน 2-3 ชิ้น แต่ว่ามันต้องการทักษะที่เพิ่มขึ้น ความเฉียบคม การตกตะกอน พอที่จะรู้สึกว่าชุดนี้โอเคแล้วสำหรับนำไปโชว์หรือเผยแพร่ได้ เพราะฉะนั้นในชีวิตผมก็จะทำประมาณนี้ครับ 2 ปีต่อ 1 ชุด จะไม่ค่อยมีงานที่อยากเขียนตามอารมณ์ก็เขียน 

อย่างตัวคอนเซปต์ของ Body of Space มันพูดถึงเรื่องของพื้นที่ ตัวไอเดียการทำงานของผมจริงๆ ผมเป็นคนที่สนใจเรื่องสังคม เรื่องสภาพแวดล้อม เรื่องชีวิตมนุษย์ ในงานชุดอื่นๆ ก็จะพูดถึงเรื่องพวกนี้ Body of Space มันเป็นคำที่ผมใช้จำลองคำว่าพื้นที่ เวลาเราคิดถึงคำว่าพื้นที่ เรามักจะคิดถึงความว่างเปล่า คำว่าสเปซเราคิดถึงอะไรที่มันไม่มีตัวตน แต่ว่าผมเชื่อว่าสเปซทุกที่มันเอฟเฟกต์ต่อชีวิตของมนุษย์ ชีวิตของสัตว์ ของสิ่งมีชีวิตต่างๆ ถ้าพื้นที่เปลี่ยนบอดี้ไป มันก็จะทำให้วิถีชีวิตของเราเปลี่ยนไปด้วย

เพราะฉะนั้นพอมาเชื่อมโยงกับตัวที่เป็นงานเพนติ้ง ในชุดนี้ผมพยายามเพนต์ในส่วนที่เป็นสเปซมากกว่าส่วนที่เป็นออบเจกต์ ยกตัวอย่างเวลาเราเห็นรูปปกติ สมมติเราเพนต์รูปหมา เราก็จะเพนต์รูปหมาให้มันชัด แล้วสเปซเราก็จะไม่ค่อยสนใจหรอก มันจะเป็นอะไรก็ได้ แต่ผมจะเน้นสเปซ แล้วออบเจกต์ทำให้มันเบลอ คือให้ความสำคัญกับสเปซมากขึ้น เพราะฉะนั้นงานชุดนี้มันจะมีพื้นที่ว่างในงานเยอะ แล้วฟอร์มต่างๆ มันจะดูเละเทะกว่าในชุดที่ผ่านๆ มา 

ส่วนไอเดียของสีในชุดนี้มันมาจากความแฟนซีในวัยเด็กเวลาเราไปสวนสัตว์ เราเห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจไปหมด ผมไม่เคยเห็นยีราฟ ผมไม่เคยเห็นช้าง ผมพยายามนึกถึงฟีลลิ่งตอนนั้น ก็เลยได้ชุดสีที่ค่อนข้างจะสดใส ฟีลลิ่งแบบแฮปปี้ พ่อแม่จูงลูกกันไปปิกนิก ไปนั่งกินข้าวไปดูโน่นดูนี่ อันนี้เป็นไอเดียที่มาของนิทรรศการชุดนี้ 

วิธีถ่ายทอดความคิดตรงนี้ออกมาเป็นงานแอ็บสแตรกต์ทำยังไง

ผมคิดว่าอย่างนี้ ตัวศิลปิน คนทำงานเอง เขาใช้ประสบการณ์ในการทำงาน ประสบการณ์ในการเห็น ในการดู ในการประมวลความคิดต่างๆ มันจะเฉพาะตัวมาก ผมบอกไม่ได้ว่าแต่ละคนจะต้องถ่ายทอดออกมาแบบไหน เพราะแต่ละคนมองไม่เหมือนกัน เราเห็นวัตถุอย่างหนึ่ง เราจะถ่ายทอดออกมาอีกแบบหนึ่ง บางคนอาจจะถ่ายทอดมาแค่สี บางคนอาจจะถ่ายทอดมาเป็นฟอร์ม บางคนอาจจะถ่ายทอดมาเป็นความรู้สึก 

สำหรับผม ผมแค่โฟกัสว่า ถ้าผมได้คอนเซปต์แบบนี้ในการคิดที่จะทำ ผมจะจัดการกับมันยังไงทั้งตัวนิทรรศการและตัวผลงานแต่ละชิ้นมากกว่า โดยที่ผมไม่ได้คาดหวังว่าผู้ชมแต่ละคนจะต้องเข้าใจมันทั้งหมด บางคนอาจจะเก็ตประเด็นอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นในผลงาน ผมว่าแค่นั้นก็โอเคแล้วครับ มันไม่ใช่งานที่อธิบายชิ้นต่อชิ้นว่าใครทำอะไรที่ไหนอย่างไร แต่ต้องการให้เราดูทั้งกระบวนการการทำงาน ทำไมศิลปินถึงทำแบบนี้ สีชุดนี้แปลกตามาก เขาสามารถจัดวางอะไรแบบนี้ได้ยังไง ผมคิดว่าตัวผู้ชมก็อาจจะต้องใช้ประสบการณ์ แล้วผมก็ไม่มายด์ว่าเขาดูแล้วจะรู้สึกว่ามันไม่สวย ผมว่าอันนี้เป็นเรื่องปัจเจกมากๆ ว่าคนจะรู้สึกกับงานยังไง เราบังคับกะเกณฑ์เขาไม่ได้

สมมติว่าพอคุณตั้งเฟรมขึ้นมาแล้วเริ่มยังไงก่อน

พอเฟรมตั้งปุ๊บ ผมมีภาพในหัวอยู่แล้วว่า ชิ้นนี้หน้าตามันจะประมาณไหน รู้แล้วว่าชุดสีที่ใช้จะเป็นยังไง ผมจะผสมสีไว้ก่อนเลย แล้วก็ทำไปตามขั้นตอนของมัน ลงพื้นหนึ่งสองสามสี่ห้าตามเลเยอร์ บางทีผมอาจจะเขียนพร้อมๆ กัน 3-4 เฟรมได้นะ เป็นเลเยอร์ๆ แล้วก็ให้มันเสร็จพร้อมกัน คือถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่เรามีคอนเซปต์เรียบร้อยแล้ว เรารู้ว่ากระบวนการทำงานเราเป็นแบบนี้ๆ มันก็จะทำให้เราทำงานได้เร็วขึ้น

งานแอ็บสแตรกต์มันก็ค่อนข้างมีแบบแผนพอสมควร ไม่ใช่ว่าใช้อารมณ์อย่างเดียว

ใช่ เพราะว่าถ้าใช้อารมณ์อย่างเดียว ผมจะเสียหายมาก มันจะสะเปะสะปะแล้วเละทุกที หลายๆ คนอาจจะทำแบบนั้นได้ แต่ว่าผมทำไม่ได้ แล้วทุกคนมักจะคิดว่าศิลปินแอ็บสแตรกต์จะเขียนภาพสดโชว์ได้ ทำให้เสร็จภายใน 30-40 นาที ผมทำไม่ได้ มันไม่ใช่วิธีของผม ผมจะต้องวางแผนกับมัน เพราะทุกอย่างมันเสียทั้งเวลาเสียทั้งเงินเวลาเราทำงานผิดพลาด สีที่เราลงไป เราต้องมากลบใหม่มาทับมันใหม่ หรือบางทีเราอาจจะต้องทิ้งไปเลย 

เวลาทำงานคุณต้องอยู่ในสภาวะแบบไหน

ผมเป็นคนที่ทำงานด้วยการวางตารางเวลา วันนี้เราจะทำกี่ชั่วโมง แล้วก็เริ่มทำงานตามนั้นเลย หรือช่วงปิดเทอมที่มีเวลาว่างจริงๆ ก็อาจจะทำ 2-3 อาทิตย์ติดต่อกัน คือจะทำให้มันเป็นปกติ แต่ทุกๆ วันก็จะพยายามเข้าสตูดิโอให้ได้ อาจจะเข้าไปนั่งจัดนั่งเก็บล้างพู่กัน นั่งบีบสีผสมสีไว้ ต้องมีการเข้าไปปฏิสัมพันธ์ หรือบางทีผมก็เข้าไปนั่งดูงานเฉยๆ เพราะว่างานบางชิ้นเราทำแล้วเราไม่รู้ว่ามันเสร็จหรือยัง บางทีเหมือนจะเสร็จแล้ว แต่ผ่านไปอีกสามวันมาดูแล้วมันอาจจะยังไม่เวิร์กก็ได้ ผมก็จะเข้าไปนั่งดูสักครึ่งชั่วโมง ขยับไปขยับมาว่าโอเคหรือยัง เพราะฉะนั้นสำหรับผม ผมไม่ทำงานตามอารมณ์ ไม่ใช่คนที่อยากทำก็ทำ ไม่อยากก็ไม่ทำ ต้องวางวินัยกับการทำงานให้ตัวเอง

แล้วก็ผมจะไม่ดื่มเวลาทำงาน คือจะไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่ในภาวะขาดสติ คนจะเข้าใจว่าศิลปินจะต้องดื่ม ต้องสูบ ต้องเมา ต้องมีฟีลลิ่งแบบหลุดลอย โอเคแหละ อาจจะเป็นวิธีหนึ่งที่หลายๆ คนใช้ ผมเดาว่ามีคนทำนะ (หัวเราะ) เพื่อจะให้มันกระชากอะไรบางอย่างออกมา แต่งานผมไม่ใช่การกระชาก expression แบบแรงๆ งานผมมันเหมือนแรง แต่จริงๆ มันละเมียดมาก ผมค่อยๆ ทำทีละนิด แล้วผมก็ชอบเปิดเพลงฟัง ชอบร้องเพลง ชอบแหกปากตอนทำงาน ฟังทุกแนว ชอบที่จะมีอะไรให้เราคิดไปด้วยทำไปด้วย เพราะว่ามันผ่อนคลายเรา

งานเสร็จหรือไม่เสร็จดูยังไง ใช้อะไรบอก

ผมว่าใช้ประสบการณ์ล้วนๆ เลยครับ คือหนึ่งเรามีคอนเซปต์แล้วแหละ ว่าภาพในหัวเป็นอย่างนี้ กระบวนการทำงานเป็นแบบนี้ วิธีการทำงานเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นโดยเบสิก ถ้าทางฟิสิคัล ทางกระบวนการทำงานจริงๆ เราก็จะรู้ว่ามันยังไม่เสร็จหรอก เพราะว่าสีมันเพิ่งไปชั้นเดียวเอง ซึ่งคนดูอาจจะไม่รู้ แต่ว่าศิลปินรู้ว่าเราเพิ่งเขียนไปชั้นเดียวเองนะ สองชั้นเองนะ ทั้งที่กระบวนการจริงๆ เราควรจะต้องเขียนเยอะกว่านี้ อันนี้หนึ่งอย่าง

สองในแง่ของความงาม ในแง่ของวิชวลที่เราเห็น ผมอาจจะต้องใช้เวลาในการนั่งดูมันสักพักหนึ่งว่ามันลงตัวหรือยัง โอเคหรือยัง ควรจะเพิ่มเติมตรงไหน อันนี้เป็นประสบการณ์ของศิลปินเลย 

อยากให้เล่าเรื่องที่คุณไปปั่นจักรยานในต่างประเทศแล้วสร้างงาน คุณได้เรียนรู้อะไรบ้าง ต่อยอดและส่งผลถึงปัจจุบันอย่างไรบ้าง   

ตอนนั้นผมอายุ 24-25 เป็นช่วงวัยคะนองมากเลย ผมเรียนปริญญาโทอยู่ การเมืองกำลังแรง ผมทำโปรเจกต์ที่พูดถึงแนวคิดของประเทศคอมมิวนิสต์ ว่าไอเดียของคอมมิวนิสต์มาจากไหน คือคอมมิวนิสต์มาจากมอสโกแล้วก็มาจีนมาเวียดนามมาลาว เกือบเข้าไทยได้แล้ว คอนเซปต์ของการปั่นก็คือ ผมจะปั่นย้อนรอยวิธีคิดของประเทศคอมมิวนิสต์ โดยเริ่มปั่นจักรยานจากไทย ย้อนกลับขึ้นไปลาว เวียดนาม จีน ปลายทางอยู่ที่มอสโก จริงๆ ผมไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องของการไปปั่นจักรยานนะ เพียงแต่มันเป็นวิธีเดินทางที่ประหยัดตังค์ที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ โดยค่ำไหนนอนนั่น แล้วเราก็ได้ใช้ชีวิตกับโลกมากขึ้น ตามประสาของคนที่อยากรู้ว่าโลกมันเป็นยังไง

ผมใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 5 เดือน ตัวผมไปถึงมอสโกโดยนั่งรถไฟทรานส์ไซบีเรียไป แต่จักรยานไปถึงแค่ปักกิ่ง หลังจากเสร็จโปรเจกต์ผมก็ยังอยู่ที่จีนอีกพักหนึ่ง แล้วก็กลับมาเป็นอาจารย์ที่นี่ ตอนอยู่จีนไม่ค่อยอยากกลับเท่าไหร่ พอไปแล้วมันรู้สึกว่า เรามีจักรยานคันเดียวเราไปอยู่ที่ไหนในโลกก็ได้นี่หว่า จริงๆ มนุษย์ไม่ต้องมีประเทศก็ได้นะ เป็นพลเมืองโลกก็ได้ คิดแบบนั้น ผมได้เจอนักปั่นที่มาจากทั่วโลก ปั่นสวนทางกัน ได้พูดคุยแลกเปลี่ยน ได้ลองกินชาของอาร์เจนตินา ได้ลองกินอาหารของคนเบลเยียมที่ทำให้กินระหว่างทาง ไปกางเต็นท์นอนด้วยกัน สนุกดี

สมัยก่อนยากลำบาก ถ้าเทียบกับทุกวันนี้ ไม่มีสมาร์ทโฟน ผมก็ต้องเปิดแผนที่กระดาษ แล้วไปประเทศจีนก็อ่านไม่ออกละ เพราะเป็นภาษาจีนทั้งหมด ก็ต้องเดาเอาเลยว่าเส้นนี้เส้นไหน อินเทอร์เน็ตก็ไม่ได้มีแบบทุกวันนี้ ไม่มีสมาร์ทโฟนผมก็ต้องพกโน้ตบุ๊กไปตัวหนึ่ง กล้องฟิล์ม เหนื่อย มันเป็นรอยต่อของช่วงที่แอนะล็อกกำลังจะหมดไป แล้วดิจิทัลกำลังจะเข้ามา ฉะนั้นถ้าผมทำอีกในแบบเดียวกัน ฟีลลิ่งมันจะต่าง เพราะทุกอย่างจะง่ายแล้ว คุณหลงทางก็เปิดจีพีเอสนำ โทรหาคนโน้นคนนี้ โอนตังค์ก็ง่ายขึ้น สมัยก่อนคุณต้องไปเจอตู้เอทีเอ็มอย่างเดียวคุณถึงจะเอาเงินออกมาได้ ผมถือว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ผมเลือกช่วงเวลาที่ถูกต้องพอดี ช่วงปี 2008-2009 ที่โลกกำลังจะเปลี่ยนพอดี 

ตอนนั้นมันอยากเข้าใจโลกด้วย เป็นช่วงวัยหนุ่มที่คิดอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด อยากเห็นโลก อยากทำงานศิลปะ อยากจะเห็นอะไรที่เปลี่ยนไปจากมุมเดิมที่เราเคยอยู่ เหมือนที่ผมพูดว่า ศิลปินต้องใช้ประสบการณ์ แล้วคุณเป็นคนแบบไหนคุณก็จะทำงานออกมาแบบนั้นแหละ มันหลอกไม่ได้ว่านิสัยใจคอคุณเป็นยังไง ประสบการณ์ที่คุณเห็นมามันมากน้อยแค่ไหน 

ยกตัวอย่าง ผมไม่สามารถนั่งเขียนงานแอ็บสแตรกต์ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ปีสองปีได้ ผมก็ต้องออกไปเจอโน่นเจอนี่เพื่อประมวลผลความคิด ซึ่งสัมพันธ์กับโลกข้างนอก เราเห็นตึกสูงเยอะๆ เราเห็นทะเลทรายที่มันกว้างๆ เราเห็นหิมะ เราเห็นป่ามันก็ทำให้ perspective ของเราเปลี่ยนไป ฉะนั้นผมคิดว่าการเดินทางของผม มันเหมือนการดึงเอาพลังเข้ามาในชีวิต ทำให้ผมสนุกกับมัน และมันไม่ใช่ว่า พอผมไปเจอปุ๊บแล้วเปลี่ยนเลย แต่ทุกๆ อย่างคือจุดที่ต่อๆ กัน ค่อยๆ สั่งสมมา เป็นประสบการณ์ที่ทับถมกันมาเรื่อยๆ แล้วก็ค่อยๆ ทยอยออกมา

The post อาจิณโจนาธาน อาจิณกิจ ศิลปิน Abstract ที่พูดเรื่องความเปลี่ยนแปลงของพื้นที่และผู้คนในนิทรรศการ Body of Space appeared first on a day magazine.

ถ้าพวกเรามีพลังวิเศษรู้ล่วงหน้าว่าความเศร้าจะมาเมื่อไหร่ เราจะวางแผนรับมือกับมันได้ดีขึ้น … หรือเปล่านะ? แต่ในความเป็นจริงพวกเราต่างคาดเดาไม่ได้เลยว่าเจ้าก้อนความเศร้าจะมาเคาะประตูใจเมื่อไหร่ เพราะมันชอบออกมาเซอร์ไพรส์เเบบไม่ทันตั้งตัว

เดือนที่ผ่านมาเราเป็นโควิด ถึงแม้จะมีเวลาเตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมข้อมูล ควบคู่กับการรับวัคซีน และยังรวมถึงการรับรู้ประสบการณ์การเป็นโควิดจากเพื่อนร่วมโลกและคนใกล้ตัวมาตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เราคิดว่าเราน่าจะจัดการชีวิตช่วงป่วยเป็นโควิดได้ดีอยู่บ้าง อย่ากังวลใจไปก่อน แต่เมื่อเผชิญกับโควิดตรงหน้าจริงๆ พบว่าการคาดเดาเหตุการณ์ที่ผ่านมาช่างอุดมคติ ไม่ตรงปก

เริ่มจากอาการทางกาย ได้แก่ ไอมาราธอนแบบไม่เป็นจังหวะ ร่างกายร้อน นอนไม่หลับ หายใจไม่ค่อยออก กระบวนการคิดเชิงเหตุผลไม่มีประสิทธิภาพ เมื่อร่างกายอ่อนแอ สุขภาพใจจึงอ่อนกำลังลงทันที มีความเศร้าเป็นระยะ

ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ตัวเราเองมักคิดว่าฉันมีเครื่องมือมากมายที่จะรับมือกับความเศร้าได้ ไม่กลัวหรอก ไปสะสมวิชาทั้งภาคทฤษฎีผ่านการอ่านหนังสือ และภาคปฏิบัติผ่านการเวิร์กช็อปจากผู้เชี่ยวชาญสาขาต่างๆ มาเเล้ว มันก็แค่ส่วนหนึ่งของความรู้สึก

หากลองจัดลำดับความเศร้า เช่น

เศร้าเเบบที่ 1 ชิลล์ๆ สบายๆ เคยเจอมาเเล้ว 

เศร้าเเบบที่ 2 เข้าใจๆ เหมือนในหนังสือที่อ่านมา สบายมาก 

เศร้าเเบบที่ 3 อ้อๆ เหมือนที่ไปเวิร์กช็อปครั้งก่อน

เศร้าแบบที่ 4 ท้อแท้จากความเศร้าที่มาจากปัจจัยภายนอก

เศร้าแบบที่ 5 มึนงงกับความเศร้าจากประสบการณ์ใหม่

เศร้าแบบที่ 6 เศร้ากับการสูญเสีย แม้จะเข้าใจแต่ก็ยากจะทำใจ

ฯลฯ 

การลองจัดหมวดความเศร้าไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ฮ่า เพราะหลายครั้ง เจ้าก้อนความเศร้าก็มีพลังทำลายล้างสูงมาก ภาคทฤษฎีเเละภาคปฏิบัติสวนทางกันสุดๆ ชีวิตค่อยๆ เดินเซจนเกือบล้ม หรือล้มลงไปเลยก็มี เพราะความเศร้าไม่เคยขึ้นมาตะโกนบอกเราล่วงหน้าว่า ฉันมาแล้ว มันปลอมตัวมาหาพวกเราในรูปแบบต่างๆ ยากจะเดาเกมได้

มนุษย์ฐานหัวอาจเสนอว่าเอาอาวุธความคิดเข้าสู้ ต้องชนะแน่ๆ หากคุณออกคำสั่ง บังคับความคิดกับความรู้สึกได้ เรายินดีด้วย เราเป็นคนหนึ่งล่ะที่ทำไม่ได้ เมื่อดึงความคิดมาบวกกับอารมณ์เยอะๆ กลับพบว่าเรามักจะเดินวนไปวนมาในสนามอารมรณ์เหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด

ไม่ว่าจะเป็นลุกขึ้นมาออกกำลังกาย กินเค้ก ดื่มชานม นอนใต้ต้นไม้ ซื้อของออนไลน์ อ่านหนังสือ พยายามปรนเปรอตัวเองด้วยความสุข แต่ก้อนความเศร้ายังคงอยู่ไม่ได้หายไปไหน โตเเค่ไหน เราต่างต้องใช้พลังชีวิตในการรับมือกับอารมณ์เศร้าไม่มากก็น้อย ใคร ‘ใจ’ เเข็งเเรงก็ผ่านได้ไวหน่อย

เเล้วเด็กๆ ล่ะ?

นิทานเรื่อง When Sadness is at Your Door โดย Eva Eland

นิทานเปิดเรื่องด้วย ‘Sometimes Sadness arrives unexpextedly’ ชวนให้ผู้อ่านเดินเรื่องไปพร้อมกับตัวละครเด็กน้อยที่ต้องเจอกับเจ้าก้อนความเศร้าโดยไม่ได้นัดหมาย อยู่ติดหนึบไปด้วยกันทุกที่ ผลักเท่าไหร่ก็ไม่ไปไหน เด็กน้อยพยายามซ่อนมันไว้ในห้องเก็บของ แต่ออกแรงเยอะแค่ไหน เจ้าก้อนความเศร้าก็ออกมาติดหนึบเสมือนเงา ใกล้กันจนบางครั้งหายใจไม่ออก

วันหนึ่งเขาพยายามเผชิญหน้ากับมัน ทักทายกัน ทำความรู้จักกันมากขึ้น ว่าเจ้าก้อนความเศร้าที่กำลังพบเจอ มาจากไหน? ต้องการอะไร? ถึงแม้ยังไม่ได้คำตอบชัดเจน อย่างน้อยเขาได้ทดลองใช้ชีวิตอยู่กับก้อนความเศร้าด้วยวิธีของตัวเองได้ดีขึ้น ค่อยๆ โอบกอดมัน ตั้งใจฟังเสียงของความเศร้าที่เกิดขึ้น อยู่กับมันเป็น มันอาจจะเพียงพอเเล้วสำหรับการรับมืออารมณ์เศร้า เพราะหลายๆ ครั้งความเจ็บปวด อึดอัด จากความเศร้าถือเป็นวัคซีนชีวิตที่ดีที่ช่วยให้เราได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ ได้ลึกซึ้งขึ้น เป็นของขวัญให้ชีวิตหลังจากผ่านด่านมาได้ให้เเข็งเเรงยิ่งขึ้น

หากให้จัดหมวดว่านิทานเล่มนี้เหมาะกับวัยใด ถ้าดูเเค่ภาพคงจัดหมวดไปเป็นหนังสือเด็ก เเต่พอได้อ่าน เราไม่กล้าระบุเลยว่าหนังสือเล่มนี้เป็นนิทานสำหรับเด็กถึงแม้ปกหลังจะระบุว่า ‘When sadness arrives, don’t be afraid of it. Here’s a thoughtful way to help children deal with this emotion’ เพราะสารสำคัญในเรื่องนี้ประกอบกับภาพที่ชัดเจนมันสื่อสารกับผู้อ่านทุกคน ทุกวัย ที่อยากทำความเข้าใจตัวเองเเละรับมือกับอารมณ์เศร้าของตัวเองให้ดีขึ้น

‘Maybe all it wants to know is that it is welcome’ บางทีสิ่งที่เจ้าก้อนความเศร้าก็อยากจะรู้ก็มีแค่นั้นนั่นแหละ

เกี่ยวกับนักเขียน

Eva Eland เป็นนักเขียน นักวาดภาพประกอบ ชาวดัตช์ ศึกษาการเขียนและการออกแบบภาพและเสียงที่ Gerrit Rietveld Academie ในอัมสเตอร์ดัม และภาพยนตร์วิดีโอที่ School of Visual Arts ในนิวยอร์ก หลังจากทำงานในร้านหนังสือและดูแลเด็กมาหลายปี เธอตัดสินใจที่จะไล่ตามความฝันและศึกษาภาพประกอบหนังสือเด็กระดับปริญญาโทที่ Cambridge School of Art ในอังกฤษ

หนังสือภาพเล่มแรกของเธอ When Sadness Comes to Call ได้รับความสนใจจนนำไปแปลเป็นภาษาต่างๆ กว่า 20 ภาษา ในปี 2020 นิทานเล่มนี้ได้รับรางวัล Klaus Flugge Prize และรางวัล V&A ในหมวดปกหนังสือ หนังสือของเธอยังเข้าชิงรางวัล Kate Greenaway Award และเข้าชิงรางวัล World Illustration Awards 

ต่อมา เธอออกหนังสือภาพเล่มที่ 2 ชื่อว่า ‘Where Happiness Begins’

The post When Sadness is at Your Door นิทานที่ชวนทุกคนโอบกอดความเศร้าและเป็นมิตรที่ดีต่อกัน appeared first on a day magazine.

ในเมืองไทย ถ้าให้เลือกพูดถึงหนึ่งคน ชื่อของ golflute ขึ้นมาในหัวเราเป็นอันดับแรก 

มองจากภายนอก กอล์ฟ-สุรัฐชัย เชนยะวณิช (หรือ golflute ในโลกออนไลน์) คือนักสะสมจักรยานที่น่าอิจฉา ทุกคันจัดวางในบ้านที่ตกแต่งอย่างดี คอลเลกชั่นของเขาพิเศษถึงขั้นเคยมีสื่อจักรยานระดับโลกติดต่อขอลงภาพจักรยานของเขา 

ถ้าเอ่ยชื่อ golflute ให้ตัวแทนบริษัทผลิตจักรยานดังๆ ระดับโลกฟัง ส่วนใหญ่จะรู้จักในฐานะลูกค้าระดับท็อปจากประเทศไทย

แต่หากรู้จักลึกๆ จะรู้ว่ากอล์ฟไม่ใช่คนมีฐานะที่มาเล่นจักรยานแค่ผิวเผินชั่วคราว เขาหลงรักมัน บางครั้งก็ออกจะบ้าคลั่ง และยังไม่เคยเบื่อกับการสำรวจโลกใหม่ด้วยจักรยาน

อาชีพหลักของกอล์ฟ คือเป็นผู้บริหารบริษัท เอ็น.เอ.พี.เซอร์วิส แอนด์ เทรดดิ้ง จำกัด หรือ N.A.P ผู้ให้บริการทำความสะอาดอาคารชั้นนำของไทย ช่วงวันหยุดเขาปั่นจักรยานเป็นงานอดิเรกร่วมกับเพื่อนในกลุ่มจักรยานชื่อว่า SinghaDTK รักใคร่กลมเกลียวออกปั่นด้วยกันเป็นประจำ

ย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น กอล์ฟเป็นเด็กที่มีจักรยาน BMX ข้างกายตลอดเวลา ปั่นเล่นกับกลุ่มเพื่อนในย่านมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ช่วงวัยรุ่น ประเทศไทยเริ่มฮิตจักรยานเสือภูเขา แต่กลับไม่จูงใจให้กอล์ฟกลับมาปั่นมากนัก เหตุการณ์ที่ทำให้เขากลับมาหลงรักจักรยานอีกครั้งคือตอนที่จักรยานฟิกซ์เกียร์บูมใหม่ๆ เขาได้กลับไปทำความรู้จักเพื่อนเก่า และซื้อจักรยานยี่ห้อ Charge แบบ Single Speed มาปั่นเล่น

“ผมเป็นเด็กปั่นจักรยานอยู่แล้ว อยู่ที่บ้านนี้ตั้งแต่เกิด 40 กว่าปี เมื่อก่อนจะมีเพื่อนเล่นแถวบ้านเต็มเลย เด็กที่โตหน่อยก็จะชวนปั่นจักรยานไป ม.เกษตร ตอนนั้นผม 8-10 ขวบ” 

“ผมจำความรู้สึกแรกที่ปั่นจักรยาน Charge ได้ ตั้งใจว่าจะปั่นไปหน้าหมู่บ้านแล้วกลับมา พอปั่นปุ๊บ เฮ้ย ทำไมเร็วอย่างนี้ ผมก็เลยปั่นเลยไปเซ็นทรัล ลาดพร้าว ปั่นไปประมาณ 20 กม. ดีใจ จักรยานมันเป็นอย่างนี้เหรอ เพราะปกติปั่นแต่เสือภูเขาล้อใหญ่ๆ กับบีเอ็มเอ็กซ์ คันนี้กดแล้วมันเร็วเหลือเกิน” เขาเล่าเหมือนเด็กชายได้ของเล่นใหม่

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มปั่นไกลขึ้น เร็วขึ้น เริ่มศึกษาหาจักรยานคันใหม่ บ้านเริ่มไม่มีที่เก็บ ปัจจุบันถ้าดูด้วยตาเขามีประมาณ 10 กว่าคัน แต่ละคันมีเหตุผลในการซื้อไม่เหมือนกัน

วิธีการเลือกจักรยานของกอล์ฟ เขาสรุปว่าจะเลือกคันที่เป็น talk of the moment พูดง่ายๆ คือคันที่กำลังดัง เป็นกระแส เช่น จักรยาน Pinarello Dogma F จักรยานที่หนึ่งในทีมจักรยานที่ดีที่สุด Ineos Grenadiers เลือกใช้ หรือ Cervelo P5X จักรยานรูปทรงประหลาดที่นำการออกแบบแหวกขนบยุค 2000 มาใช้ ทุกคันมักจะเป็นเหมือนผู้บุกเบิกในโลกจักรยานเสมอ

กอล์ฟบอกว่า เหตุผลหนึ่งที่เขาหลงใหลจักรยาน เพราะรู้สึกทึ่งกับเทคโนโลยีที่ทำให้จักรยานปั่นได้เร็วและไกลขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากนี้ยังรวมไปถึงในแง่ของอารมณ์ โลกนี้มีจักรยานหลายคันที่มีสถานะเป็นเหมือนงานศิลปะ มีศิลปินจำนวนมากที่มาสร้างสรรค์ผลงานบนเฟรมรูปสามเหลี่ยม

จักรยานในบ้านที่เข้าข่ายนี้มีหลายคัน หนึ่งในนั้นคือ Festka รุ่น Prime แบรนด์จักรยานจากสาธารณรัฐเช็ก แบรนด์นี้มีจุดเด่นเรื่องการทำจักรยาน Custom ออกแบบพิเศษ รุ่นของกอล์ฟออกแบบและวาดลวดลายคล้ายงานเซรามิก โดยศิลปินชื่อ Michal Bacak 

วิธีการออกแบบคันนี้น่าสนุกดี เมื่อศิลปินถามว่าอยากได้ลายแบบไหน กอล์ฟขอแค่มีชื่อภรรยาและลูก ที่เหลือเขาใช้วิธีส่งลิงก์ Instagram ให้ โดยบอกว่าให้เอาภาพที่เขาถ่ายซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวกับเรื่องราวในชีวิตเขามาทำเป็นลาย 

ไม่มีการส่งงานให้ดูก่อน นักสะสมชาวไทยบอกว่าเขาอยากเซอร์ไพรส์ คันนี้ทำเสร็จถูกส่งไปโชว์ในงานจักรยานระดับโลกก่อนจะวนกลับมาส่งที่เมืองไทย ซึ่งก็สมใจอยากเมื่อจักรยานมาส่งถึงบ้านพร้อมลวดลายที่มาจากองค์ประกอบสำคัญในชีวิตเขาจริงๆ  

อีกคันที่เขาพูดถึงคือ Cervelo RCA ในยุคที่จักรยานคันนี้ออกมา (ประมาณปี 2013) มีนวัตกรรมที่โดดเด่นมาก เป็นจักรยานน้ำหนักเบามากแต่ยังปั่นดีอยู่ กอล์ฟซื้อจักรยานคันนี้ในช่วงที่เขาเริ่มสนใจจักรยานเสือหมอบหรือ Road Bike “ด้วยความอยากลอง เขาว่ากันว่าดี เขาว่ากันว่าเร็ว มันเป็นยังไง มันก็คือความอยากลองและสนองความขี้สงสัยของผมด้วย”

“จักรยานเป็นพาหนะเคลื่อนที่ด้วยกำลังมนุษย์ได้เร็วที่สุดในโลก ไม่มีอะไรเร็วกว่านี้แล้ว แล้วก็ปั่นได้เป็นร้อยกิโลเมตร ปั่นไปเชียงใหม่ก็ได้ ปั่นไปภูเก็ตก็ยังได้ คือนอกจากการปั่นแล้ว มันก็ได้ออกกำลังกาย ร่างกายก็แข็งแรง กินอะไรก็ได้ ปั่นกับเพื่อนก็เจอเพื่อน ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งวิเศษ” เจ้าตัวเล่าแบบตาเป็นประกาย

ในแง่ความแพงของจักรยาน เจ้าตัวไม่ปฏิเสธ แต่เขาก็มีเหตุผลในการตัดสินใจ

“ในเมื่อจักรยานเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่ด้วยแรงคนได้เร็วที่สุดบนโลก ผมว่าตรงนี้มันเลยเป็นประเด็นในการทดสอบเทคโนโลยี ผมก็เป็นคนชอบเทคโนโลยี ชอบเห็นใครที่บ้าคลั่งทำจักรยานได้เบากว่า ลื่นกว่า บางทีนักปั่นต้องเพิ่มเงิน 200,000 – 300,000 บาทเพื่อให้มันเร็วขึ้นจิ๊ดเดียว ถามว่าคุ้มมั้ย แล้วแต่คน บางคนก็บอกโง่ แต่ผมก็รู้สึกว่าความบ้าคลั่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ต้องสนับสนุนน่ะ” คนรักจักรยานเล่า 

“เมื่อก่อนตอนที่โควิดยังไม่มา ผมไปยุโรปกันทุกปี เราอยากไปขึ้นภูเขาลูกนี้เพราะเคยเห็นใน Tour de France มันเป็นการผจญภัย แม้แต่เส้นที่เราเคยไปทุกครั้งอย่างเส้น Workpoint (ถนนสายรองหน้าบริษัท Workpoint Entertainment) ไปแต่ละทีมันก็เปลี่ยนไปหมด ถนนเส้นที่ดีอยู่แล้วจะโดนทุบ สร้างใหม่ เห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง

“พอไปหน้าแล้ง ทุ่งนาที่เคยเห็นเขียวๆ จะโดนตัดเฮี้ยน ไปอีกทีมันค่อยๆ งอก พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวก็เป็นสีทอง สวยดี ตอนปั่นไปดูช่วงน้ำขึ้นแถวอยุธยา น้ำท่วมทุ่งหมดเลย ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนเดียวหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกขี้สงสัยเรื่องแบบนี้ สงสัยว่าทางสายนี้มันไปไหนวะ จักรยานมันตอบโจทย์ผม” นักสะสมตัวยงเล่า

ความช่างสงสัย ดูจะเป็นประเด็นสำคัญที่ทำให้กอล์ฟหลงรักจักรยาน ทั้งในแง่ของการสำรวจโลกเทคโนโลยีของจักรยานว่ามันจะทำได้เร็วสักแค่ไหน และในเชิงการเดินทาง เป็นพาหนะที่ทำให้เขามีความสุขเสมอเมื่อต้องการสำรวจเส้นทางใหม่ๆ 

“ผมเป็นคนไม่กลัวการปั่นออกถนน เพราะเราปั่นจักรยานตั้งแต่เด็ก รู้ว่าถ้าอยู่ในเลนเรายังไงรถก็ไม่ชน ตอนที่ปั่นไปเซ็นทรัลแล้วกลับมา 20 กม. ไม่เหนื่อยเลย ตอนนั้นรู้สึกว่าเร็วมาก ชอบ ก็เลยลองสำรวจเส้นทางที่อยู่ใกล้ๆ บ้านเราแต่รถยนต์ไปไม่ได้ เดินไปก็ขี้เกียจ ร้อนก็ร้อน ตอนนั้นรู้สึกว่าจักรยานมันเป็นสิ่งที่พาเราไปที่ไหนก็ได้จริงๆ ผมอยู่แถวนี้มา 40 ปียังรู้สึกว่ามีอะไรให้ explore อีกเยอะ” 

วงการจักรยานไทยเติบโตและเปลี่ยนผ่านเหมือนรถไฟเหาะ ขึ้นไปอยู่จุดสูงสุด ดิ่งลงมา และกลับขึ้นไปอีกครั้ง ไม่ว่าใครจะมองมันอย่างไร กอล์ฟก็ยังรักจักรยานไม่เปลี่ยน เขายังปั่นจักรยานทั้งนอกบ้าน (เส้น Workpoint คือถิ่นประจำ หลับตาปั่นยังได้) และในบ้านด้วยเครื่อง Trainer 

ปีนี้เขามีแผนจะทำบ้านใหม่ สร้างโซนที่เป็นเหมือนแกลเลอรี่ส่วนตัวไว้เก็บจักรยานโดยเฉพาะ เขาพาเดินชม เล่าโปรเจกต์ที่กำลังทำ ฟังแล้วก็น่าอิจฉาในความรักต่อสิ่งสิ่งหนึ่งไม่เปลี่ยน มันทำให้เขาดูมีพลังและเป้าหมายในการใช้ชีวิตอย่างน่าประหลาด

ความหลงใหลการสำรวจโลกด้วยจักรยาน พาผู้บริหารหนุ่มมาไกลมาก เขาอาจจะเบื่อปีหน้าก็ได้ ไม่มีใครรู้ แต่ ณ วันนี้ เขายังสนุกกับมัน และจะปั่นมันเรื่อยไปอย่างสนุกสนาน

เพราะมันทำให้เขารู้สึกมีชีวิต

The post สุรัฐชัย เชนยะวณิช ชายขี้สงสัยผู้หลงใหลการสะสมและสำรวจด้วยจักรยาน appeared first on a day magazine.

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2019 ชื่อของ มะขาม-ธรรมาริน คูเปอร์ (Tamaryn Cooper) หญิงสาวลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ปรากฏขึ้นในวงการบาร์เทนเดอร์ของไทย ในฐานะผู้ชนะเลิศการแข่งขันบาร์เทนเดอร์ คัมพารี ประเทศไทย ประจำปีนั้น ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเธอเพิ่งเริ่มเข้าบาร์ทำค็อกเทลได้เพียงประมาณ 2 เดือน

ผ่านมาจนถึงปี 2022 ชื่อของมะขามเป็นที่รู้จักอีกครั้ง จากการเป็นหนึ่งในตัวแทนบอกเล่าซีนค็อกเทลบาร์ในเมืองอย่างกรุงเทพฯ ผ่านรายการสารคดี Midnight Asia: Eat Dance Dream ตอน Bangkok, Thailand ใน Netflix ในฐานะบาร์เทนเดอร์แห่งร้าน Asia Today Bar

มะขามเกิดที่ไทย โตที่อินโดนีเซีย เคยไปอยู่อังกฤษ ก่อนชีวิตจะพาวนกลับมาลงหลักปักฐานที่ประเทศไทยบ้านเกิดเมืองนอนของแม่อีกครั้ง และค้นพบอาชีพบาร์เทนเดอร์

แม้ยังไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็ยังอยากจะพิสูจน์ตัวเองในเส้นทางนี้ต่อไป และต่อไปนี้คือเรื่องราวของมะขามผู้บอกว่าอยากจะใช้ชีวิตของตัวเองให้เต็มที่ – I want to live life my way    

รอยสักรูปมังกรญี่ปุ่นที่บาหลี 

พ่อเราเป็นคนอังกฤษ มาทำงานเป็นเชฟที่กรุงเทพฯ เจอแม่ทำงานที่โรงแรมเดียวกันคือดุสิตธานี เราเกิดที่ภูเก็ตเพราะตอนนั้นพ่อกับแม่ทำงานที่กระบี่ เราอยู่ไทยแค่ประมาณ 1 ปี พ่อก็ได้งานที่บาหลี อินโดนีเซีย ครอบครัวเราก็เลยย้ายไปอยู่ที่บาหลี 

อยู่ที่บาหลีประมาณ 9 ปี หลังจากนั้นก็ย้ายไปซูราบายา กับจาการ์ตา สรุปแล้วเราโตมาที่อินโดนีเซียทั้งหมดประมาณ 17 ปี

ตอนแรกพ่อกับแม่ก็อยู่ด้วยกัน พอตอนน้องสาวเกิด เราอายุ 3 ขวบ พ่อกับแม่ก็ตัดสินใจแยกทางกัน แต่ยังอยู่ในบ้านเดียวกัน เพื่อจะให้ลูกโตมามีพ่อกับแม่ แต่สุดท้ายก็เป็นไปไม่ได้ แม่กลับไปอยู่ที่ไทย แล้วเราก็โตมากับพ่อและน้องสาว

แต่จริงๆ เราโตมาไม่ได้เจอพ่อเยอะเท่าไหร่ เพราะว่าพ่อทำงาน 6 วัน เราก็โตมากับน้องสาวมากกว่า ก็เข้าใจว่าพ่อต้องหาเงินสำหรับครอบครัวเรา เพิ่งมาเริ่มสนิทกับเขาตอนโต แต่ตอนเป็นเด็กไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อไม่ค่อยอยู่ที่บ้าน

ชีวิตวัยเด็กตอนอยู่ที่บาหลีไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ เพราะว่าที่บาหลีส่วนใหญ่จะมีแต่ต่างชาติ ยังรู้สึกว่าเข้ากับคัลเจอร์ของเขาได้ แต่ตอนที่ย้ายไปอยู่ที่ซูราบายากับจาการ์ตารู้สึกว่าเข้ากันยากพอสมควร เพราะว่าเป็นเมืองมุสลิม แล้วครอบครัวเราไม่ใช่มุสลิม ก็เลยรู้สึกว่าไม่ค่อย fit in เท่าไหร่ คัลเจอร์ก็ต่างกับคัลเจอร์ที่เราโตมา แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่เราได้อยู่กับคัลเจอร์และศาสนาที่แตกต่าง

เพื่อนที่โรงเรียนส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนต่างชาติที่โรงเรียนอินเตอร์ เป็นลูกครึ่งเหมือนกันบ้าง เช่นครึ่งอินโดฯ ครึ่งดัตช์ หรือเป็นคนเกาหลี คนเกาหลีจะเยอะ คนจีน คนอินเดีย แต่โรงเรียนที่เราไปเรียนส่วนใหญ่จะมีแต่เด็กเอเชีย ไม่ค่อยมีฝรั่ง

ความฝันตั้งแต่วัยเด็กของเราคือ อยากเป็นช่างสัก แต่เราต้องเก็บไว้ในใจ ไม่ได้บอกใคร ไม่ได้บอกพ่อแม่ เพราะรู้ว่าครอบครัวเรารับไม่ได้

มีเหตุการณ์ในวันหนึ่งตอนอยู่ที่บาหลี เราไปเดินที่หาดกับพ่อแม่และน้องสาว แล้วที่นั่นมีร้านสัก ข้างนอกเขาติดรูปไว้ว่ามีดีไซน์แบบไหนบ้าง มีอันหนึ่งเป็นรูปมังกรดีไซน์แบบญี่ปุ่น เรารู้สึกว่าชอบมาก โคตรเท่เลย แล้วมีคนกำลังเดินออกจากร้าน สักเต็มตัว ตอนนั้นเรายังแค่ 7 ขวบเอง พ่อก็ดึงแขนเราบอกว่า don’t ever do this in your life promise me you’ll never get tattoo like this! 

ตั้งแต่นั้น เหมือนยิ่งห้ามไม่ให้ทำ ก็เลยยิ่งอยากจะทำ

ความโดดเดี่ยวที่ฮัดเดอส์ฟีลด์

ตอนอายุ 17 เราเรียนจบหลักสูตร IB ที่รวมไฮสคูลกับคอลเลจ ปกติต้องจบตอนอายุประมาณ 18 แต่เราเรียนเร็วเลยจบตอนอายุ 17 พอเรียนจบเราก็ย้ายไปอยู่ที่อังกฤษ เพราะว่าจะไปเข้ามหาวิทยาลัย เรียนด้าน Fine Art, Illustration, Animation แต่ตอนไปถึงที่อังกฤษ เรารู้สึกว่าเราอยากจะไปเรียนเป็นช่างสักมากกว่า ก็เลยไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัย

โทรบอกพ่อว่าจะไม่ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ไม่เรียนต่อ แล้วก็โทรหาแม่ด้วย บอกเขาว่าเราเปลี่ยนใจ เราอยากจะเป็นช่างสัก ตอนนั้นครอบครัวเสียใจมาก เพราะว่าเราได้เข้ามหาวิทยาลัยที่ดี ได้ทุนด้วย หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้คุยกับเราเลยนานเป็นปี

ตอนยังเรียนอยู่ที่อินโดฯ เราก็ไม่ได้คิดแบบนี้ คิดว่าเรียนจบก็ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย จบมาก็หางานทำเกี่ยวกับอาร์ต แต่ตอนไปอยู่ที่อังกฤษ เราอยู่คนเดียว ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีใครที่จะมาว่าเรา ยอมรับว่าเราดื้อมากเลย และก็เสียใจเหมือนกันที่พ่อกับแม่ไม่ได้คุยกับเรานานมาก เป็นปี แต่เราก็เข้าใจเขาว่าทำไมถึงไม่คุย

จริงๆ เราทะเลาะกับครอบครัวตั้งแต่เด็ก เราไม่ได้โตมาเป็นเด็กดี ถ้าภาษาอังกฤษก็เรียกว่า rebellious ตอนนั้นก็น่าจะชิน แต่หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมเราถึงทำแบบนั้น ก็เริ่มกลับมาคุยกัน กลับมาเป็นครอบครัวกัน

เราไปอยู่ที่โฮมทาวน์ของพ่อ คือที่ฮัดเดอส์ฟีลด์ อยู่ใกล้กับแมนเชสเตอร์ ตอนแรกไปอยู่กับย่า 2 เดือน พอเขาเริ่มเข้าใจว่าเราไม่อยากจะไปเรียนมหาวิทยาลัย ย่าเลยบอกว่าต้องไปหางานทำ แล้วก็ไปหาที่อยู่คนเดียว เพราะว่าคัลเจอร์ของฝรั่งเป็นแบบนี้ คือถ้าเราเรียนจบ เราเป็นผู้ใหญ่ ต้องหางานเอง ต้องไปอยู่เอง

เราไปหางาน ได้งานที่ร้านกาแฟ ร้านอาหาร แล้วก็ไปเรียนที่ร้านสัก ทำงานทั้งเช้า กลางวัน และกลางคืน 7 วัน เพื่อที่จะให้อยู่ได้

การที่เราอยากเป็นช่างสัก มันไม่มีโรงเรียนที่จะสอน ถ้าอยากเรียนก็ต้องไปที่ร้านสัก แล้วก็ไปให้เขาสอน เป็น apprentice หรือเด็กฝึกงาน การเป็น apprentice มันไม่ใช่ว่าเราจะได้ไปนั่งเรียน แต่เราต้องทำงานให้เขาฟรี แล้วเขาถึงจะสอนเรา ตั้งแต่ทำความสะอาดร้าน เตรียมของให้เขา คุยกับลูกค้า

หลังจากนั้นเราก็จะนั่งดูเขาสักไป ถามโน่นนี่ แล้ววันหยุดหรือวันที่ลูกค้าเงียบๆ เราถึงจะฝึกได้ รู้สึกว่าทำอย่างนี้มันหนักมากเลย เราต้องทำความสะอาดห้องน้ำ กวาดถูพื้นหลายเดือนกว่าที่เขาจะอนุญาตให้นั่งสัก ก็ถือว่าได้เรียนรู้เบสิกเยอะ แต่ยังไม่ถึงขนาดที่จะเปิดร้านสักเอง 

ถ้าพูดตรงๆ ตอนอยู่ที่อังกฤษเรามีปัญหาเยอะ เพราะว่าตั้งแต่เด็กเราเป็นโรคซึมเศร้า แล้วตอนอยู่ที่อังกฤษ การอยู่คนเดียว การที่ไม่มีครอบครัวซัพพอร์ต ไม่มีคนคุยด้วย เราไม่มีความสุข ทำงาน 7 วันไม่หยุด เป็นปี เราอดทนไม่ได้แล้ว รู้สึกว่าทำไมถึงต้องเหนื่อยขนาดนี้ ทำไมไม่มีคนมาซัพพอร์ตเรา อายุก็แค่ 17 ยังเด็กอยู่ ยังไม่เข้าใจการเป็นผู้ใหญ่ แล้วพอดีที่ทำงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะว่าได้เงินน้อยมาก ที่อังกฤษเขาจะจ่ายเป็นอายุ ถ้าอายุ 17 เขาจะจ่ายเป็นชั่วโมง กว่าที่จะมีเงินพอจ่ายค่าห้องก็ต้องทำงานจนเหนื่อย แล้วคัลเจอร์ของฝรั่งก็ไม่เหมือนคัลเจอร์คนเอเชีย เราเป็นฝรั่งก็จริง แต่เราโตมาที่เอเชียมา 17 ปี ต้องไปอยู่กับฝรั่ง รู้สึกว่าเข้ากันยาก 

สุดท้ายตัดสินใจว่าอยากกลับไปอยู่ที่เอเชีย ตอนนั้นคือมีพาสปอร์ตไทย แล้วก็คิดว่าเราไม่เคยอยู่ที่ไทย อยากจะลองไปอยู่ที่ไทยบ้าง เผื่ออยู่ได้ อยากไปหาแม่ด้วย เพราะไม่ได้เจอแม่มานาน และเราก็ไม่ได้อยู่กับเขานาน ตัดสินใจว่า ถ้าอย่างนั้นไปดีกว่า อยากจะเริ่มใหม่ start fresh 

ก็เลยลาออกจากที่ทำงานวันนั้นเลย แล้วก็จองตั๋วไปที่ไทยอาทิตย์ถัดไปแบบ one way ticket ใช้เงินที่เหลือในบัญชี ซึ่งน้อยมาก พอใช้สำหรับบินไปไทยอย่างเดียว แล้วก็ไปเลย 

สรุปว่าอยู่ที่อังกฤษไม่นาน ประมาณ 1 ปี 2 เดือน 

ไร้จุดหมายที่เมืองไทย     

เราไม่มีแพลนเลย แค่คิดว่าอยากจะพักก่อนสัก 2 เดือน ไม่อยากจะทำอะไร ตอนนั้นไม่มีโมติเวชั่นที่จะไปต่อ เลยโทรหาแม่ บอกว่า เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะบินไปที่ไทยนะ ขอไปอยู่ด้วยสัก 2 เดือน แม่ก็ตกใจ เราก็เล่าให้ฟัง พูดตรงๆ กับเขาว่าทำไมถึงอยากจะไปอยู่ที่ไทย เรารู้สึกว่าที่เราเจอมามันไม่โอเค ขอไปอยู่ด้วยได้มั้ย เขาก็โอเค ซัพพอร์ตเรา แล้วตอนบินมาถึงไทย พอเจอแม่เราก็ร้องไห้ทันที หลังจากไม่ได้ร้องไห้มานานเป็นปี 

จากนั้นก็ไปอยู่บ้านแม่ที่นครสวรรค์ 2 เดือน ไม่ได้ทำอะไรเลย นั่งๆ นอนๆ ดูเน็ตฟลิกซ์ เล่นกับหมา ไม่ได้ทำงาน จนแม่รำคาญ แม่บอกว่าต้องไปทำงานแล้ว แม่ก็เข้าใจแหละ เขาก็เห็นว่าเราควรที่จะพักก่อน แต่สุดท้ายเขาบอกว่าเราต้องหาอะไรทำ อยู่บ้านเฉยๆ เป็นไปไม่ได้ เงินก็ไม่มี 

ตอนนั้นเรายังกลัวทุกอย่าง เพราะว่ายังพูดภาษาไทยไม่เป็น และไม่รู้จะทำงานเกี่ยวกับอะไร เป็นช่างสักที่ไทยก็ยากอีก เพราะว่าถ้าเราอยากจะทำเหมือนที่อังกฤษมันเป็นไปไม่ได้ เคยไปถามร้านสักว่ารับคนเรียนมั้ย เขาก็บอกว่าที่ไทยไม่ได้ทำแบบนั้น ต้องฝึกด้วยตัวเอง สุดท้ายเราก็ต้องไปหางานอย่างอื่นทำ

จริงๆ ครอบครัวเองก็อยากจะให้กลับไปเรียนต่อ แต่คือที่ไทย ถ้าอยากจะเรียนต่อก็ต้องสมัครใหม่ และก็ต้องใช้เงินไปเรียน แล้วครอบครัวเราเป็นครอบครัวฝรั่ง เขาจะไม่ได้เอาเงินให้ลูกไปเรียนต่อ ต้องหาเงินเอง เราเลยคิดว่าไม่เอาดีกว่า ไม่อยากจะหาเงินเพื่อไปเรียน คิดว่าทำงานหาเงินเลยก็ได้

เราไม่รู้ว่าจะทำงานเกี่ยวกับอะไร เพราะไม่มีประสบการณ์ แต่โชคดีที่พ่อทำงานในวงการโรงแรม เลยได้ไปสมัครงานที่โรงแรมแถวสุขุมวิท ตอนนั้นโรงแรมนี้เขากำลังจะเปิดร้านใหม่ เป็น roof top เขาต้องการคนที่เป็นลูกครึ่ง พูดได้ทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาไทย เป็นคนที่มีเอกลักษณ์ เลยไปสมัครตำแหน่งนี้

ตอนนั้นเรายังกลัวมาก ไม่กล้าไปคนเดียว แม่ต้องขับรถไปส่งที่โรงแรม แล้วทำเป็นลูกค้านั่งอยู่ที่ล็อบบี้เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ เราก็ไปสมัครงานกับ F&B ไดเรกเตอร์ เขาถามว่าทำไมถึงอยากจะมาทำงานที่นี่ เราก็ตอบตรงๆ ว่าช่วงนี้ต้องการเงิน ทำงานอะไรก็ได้ เขาต้องการหาคนที่คุยกับลูกค้าได้ เอนเตอร์เทนลูกค้า ตอนนั้นก็คือพูดภาษาอังกฤษได้ เริ่มพูดภาษาไทยแล้ว ฝรั่งเศสก็พอพูดได้ พอดีที่นั่นเป็นโรงแรมฝรั่งเศส เขาก็เลยโอเค ให้ลองทำก่อน

เรื่องรอยสักตอนนั้นเรามีแล้ว เต็มแขนเลย แต่ตอนไปสมัครก็คือใส่เสื้อแขนยาว เขาเลยไม่รู้ แต่ตอนรับเสร็จ เราไปที่ HR ถามเขาว่าที่นี่รับพนักงานที่มีรอยสักมั้ย เขาบอกได้ถ้ามีรอยสักเล็กๆ แอบๆ ไว้ เราก็เลย อ้าว! ทำยังไงดี เลยถามเขาว่า ยูนิฟอร์มเป็นเสื้อแขนยาวใช่มั้ยคะ เขาบอกว่าต้องดูก่อน พอดีร้านยังไม่ได้เปิด ตอนนั้นเราก็คือแอบๆ ไว้ก่อน ใส่เสื้อแขนยาวทุกวัน แต่พอตอนร้านเปิด คอนเซปต์ของร้านคือเป็น casual dining มีรอยสักได้ เจาะหน้าได้ โชคดีไป

เราเลยได้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านนั้น คิดแค่ว่าทำงานไปก่อน หาเงิน แค่นั้นเอง 

เสียงน้ำแข็งในเชกเกอร์ 

ตอนทำงานที่ roof top เขาจะแบ่งเป็น 2 ฝั่ง ฝั่งบาร์กับฝั่งร้านอาหาร เขาให้เราไปอยู่ร้านอาหาร ตอนอยู่ที่ร้านอาหารเราจะได้ยินเสียงในบาร์ ได้ยินเสียงเชกเกอร์ กับน้ำแข็งในเชกเกอร์ รู้สึกว่าเราชอบมากเลย อธิบายไม่ถูก ชอบเสียงน้ำแข็งในเชกเกอร์ แล้วทุกครั้งที่ได้ยินบาร์เทนเดอร์เชก เราจะหาข้ออ้างที่จะไปยืนในบาร์ เดี๋ยวไปรับเครื่องดื่มก่อนนะ เดี๋ยวไปช่วยฝั่งโน้นก่อน เพราะเราอยากจะไปอยู่ใกล้ๆ บาร์ รู้สึกว่ามันดูสนุกมากเลย รู้สึกว่ามันเป็นอาร์ตในวงการ F&B เพราะว่าเราเป็นคนที่ชอบอาร์ตอยู่แล้ว แล้วตอนนั้นเราทำงานใน F&B เป็นเด็กเสิร์ฟ รู้สึกว่าเราไม่ได้ใช้ความครีเอทีฟอะไรเท่าไหร่ แค่เสิร์ฟอาหาร คุยกับลูกค้า เสียดายที่ไม่ได้ใช้ความครีเอทีฟของเราในการทำงาน เลยเห็นว่าในบาร์ดูน่าสนใจ เราชอบเสียงน้ำแข็ง อยากจะไปฝึกทำบาร์ 

แต่ตอนนั้นเราอายุยังไม่ถึง 20 แค่ 19 เขาก็สัญญาว่า ถ้าอายุ 20 จะให้เริ่มเข้าบาร์ เราเลยรอไปก่อน พออายุ 20 ถามเขาว่า เข้าบาร์ได้มั้ย เขาก็ยังไม่ให้ เขาอยากจะให้เรายืนเซอร์วิส เพราะว่าเราได้ภาษาอังกฤษ ที่โรงแรมส่วนใหญ่จะมีแต่ลูกค้าฝรั่ง เราเลยคิดว่า ถ้าอย่างนั้นต้องไปหางานบาร์ข้างนอก แล้วพอดีได้งานที่ทำอยู่ตอนนี้ คือที่ Asia Today ก็เลยบอกโรงแรมว่าจะลาออกแล้วนะ ได้งานใหม่ เขาเลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวให้น้องเข้าบาร์เลยก็ได้

โรงแรมก็เลยให้เราเข้าบาร์อาทิตย์ละ 3 วัน แบ่งเป็นเด็กเสิร์ฟ กับเป็นบาร์ ก็คือให้เข้าเลย ทำไปฝึกไป ไม่มีการเทรน เขาบอกว่าให้กลับไปอ่านหนังสือที่บ้าน ไปเที่ยวบาร์ ไปดูว่าบาร์เทนเดอร์ทำงานยังไง ดูยูทูบ พอทำไปได้ประมาณ 2 เดือน ก็ถูกส่งไปแข่งรายการคัมพารี บาร์เทนเดอร์ แล้วได้รางวัลชนะเลิศ หลังจากนั้นเราคิดว่า ถ้าอยากจะมีอนาคตในวงการนี้ เราต้องไปทำงานที่ independent bar ไม่ใช่ทำงานในโรงแรม

ก่อนหน้านั้น เราเคยไปเป็นลูกค้าที่ร้าน Asia Today ไปกับหัวหน้าเก่า เขาพาไปชิม ไปหาประสบการณ์ แล้วพี่ณิกษ์ (ณิกษ์ อนุมานราชธน) เจ้าของร้าน เขาชวนไปทำงาน ตอนนั้นเรายังไม่ได้เป็นบาร์เลยด้วยซ้ำ แต่พี่ณิกษ์เขาอยากจะให้โอกาสลองฝึกบาร์ เพราะเห็นว่าเราอยากเป็นบาร์เทนเดอร์ ก็เลยบอกเขาว่าตอนนี้เราติดสัญญากับโรงแรม เขาก็บอกว่ารอได้ เขาเลยรอเราอยู่ประมาณ 4-5 เดือน เพราะว่าโรงแรมยังไม่ให้ออก ขอลาออกประมาณ 3 รอบ เขาก็ยังไม่ให้ไป พอไปแข่งแล้วชนะตอนอยู่ที่โรงแรม เราบอกทางโรงแรมว่า เราอยากจะโตกว่านี้ รู้สึกว่าถ้าอยู่ในโรงแรมไม่มีทางที่จะโตกว่านี้ได้ เลยขอเขาไปอยู่ที่ค็อกเทลบาร์ แล้วเงินเดือนที่ใหม่ก็ดีกว่า สุดท้ายก็เลยได้ย้ายไปอยู่ที่ Asia Today 

กับอาชีพบาร์เทนเดอร์ เราคิดแค่ว่า ตอนนี้เราชอบทำบาร์ ก็ทำไปก่อน ไม่เคยคิดไกลขนาดว่า ทั้งชีวิตเราจะต้องอยู่ในวงการบาร์ 

ตอนแรกอาชีพนี้ก็มีคอนฟลิกซ์กับครอบครัวเหมือนกัน แม่ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องเลือกอาชีพแบบ ช่างสักบ้าง บาร์เทนเดอร์บ้าง เขาอยากจะให้เราเป็นกราฟิกดีไซเนอร์อะไรแบบนั้น แต่พ่อแฮปปี้ที่เราเข้าไปในโรงแรม เพราะว่าพ่อทำงานโรงแรมมาก่อน แต่การเป็นบาร์เขาก็เป็นห่วงเรื่องทำงานกลางคืน แต่ตอนเริ่มไปแข่ง เริ่มมีชื่อเสียง เขาก็เริ่มซัพพอร์ต เข้าใจแล้วว่ามันเป็นอาร์ต ไม่ใช่แค่เป็นอาชีพที่ไปดื่มไปเมากับลูกค้า

ตอนนี้เราทำงานที่ Asia Today มาได้ประมาณ 2 ปีครึ่ง ได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นอีกเยอะมาก รู้สึกโชคดีมากที่ได้ทำงานกับคนที่เก่งในวงการ

คาแรกเตอร์ที่สองในค็อกเทลบาร์  

คนอาจจะมองบาร์ว่า เป็นที่ไปเมากับลูกค้า ไปสนุก ไปดื่ม แต่ถ้าเป็นคอกเทลบาร์ ต้องเข้าใจว่ามันเหมือนร้านอาหาร แต่แค่เสิร์ฟเครื่องดื่มอย่างเดียว ไม่ได้เป็นที่ไปเมา ไปเต้น ไปปาร์ตี้กัน อันนั้นก็จะเป็นบาร์ผับ บาร์ดิสโก้ ค็อกเทลบาร์มันเป็นอาร์ตด้วย บางคนเขาก็ไปนั่งดื่มค็อกเทลเพื่อจะเข้าใจคัลเจอร์หรืออาร์ตของค็อกเทล คุยกับบาร์เทนเดอร์ มีน้อยมากเลยที่ต้องเจอลูกค้าเมาไม่ไหว แต่ถ้าเจอลูกค้าเมาไม่ไหวเราก็จะเลิกเสิร์ฟ มันก็มีเวย์ที่จะให้ลูกค้า sober up 

วงการบาร์เป็นวงการที่ทุกคนรู้จักกัน ไม่ใช่แค่ที่ไทย แต่ทั้งหมดใน south east asia มีคัลเจอร์ของตัวเอง ซัพพอร์ตกัน เข้าใจกัน เพราะว่าเราทำงานในอาชีพเดียวกัน

ตอนเราเข้าไปในวงการ บาร์เทนเดอร์ผู้หญิงมีน้อยมาก ตอนไปแข่งก็มีเราคนเดียวที่เป็นผู้หญิง เลยรู้สึกกลัวนิดหนึ่งว่าจะไม่เป็นที่ยอมรับ ขนาดไปแข่งชนะ คนยังพูดลับหลังว่าชนะเพราะว่าเป็นผู้หญิง เพราะว่าหน้าตาดี เรารู้สึกเสียใจ เพราะคนไม่ได้คิดว่าเราชนะเพราะสกิลของเรา การเป็นบาร์เทนเดอร์ผู้หญิงจึงเป็นเรื่องยาก รู้สึกว่าต้องทำงานหนักมากกว่าผู้ชายสองเท่า ถึงจะมีคนมองว่าเก่งได้  

การทำหน้าที่บาร์เทนเดอร์ในแต่ละวัน รู้สึกเหมือนต้องทำงานตลอดเวลา ตั้งแต่ยังไม่ได้เข้างาน ในไลน์เราจะมีหลายกรุ๊ป กรุ๊ปสั่งนำ้แข็ง กรุ๊ปสั่งของสด ต้องทำค็อกเทลเมนูใหม่ จับโทรศัพท์คุยแต่เรื่องงาน พอเข้างาน ต้องทำความสะอาดร้านก่อน คือบาร์เทนเดอร์ไม่ใช่ว่าทำเครื่องดื่มอย่างเดียว เราต้องถูพื้น กวาดพื้น ทำความสะอาดห้องน้ำ เตรียมของ คั้นมะนาว ทำทั้งหมด prep bar น่าจะใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง แล้วก็เริ่มเข้าในบาร์ ทำค็อกเทล ต้องเสิร์ฟเครื่องดื่มด้วย เพราะว่าในค็อกเทลบาร์เราจะไม่มีตำแหน่งเด็กเสิร์ฟ คือทุกคนเป็นบาร์เทนเดอร์ ต้องทำได้ทั้งหมด ต้องเสิร์ฟเป็น ต้องทำบาร์เป็น

พอเลิกงาน ทำค็อกเทลเสร็จแล้ว ก็ต้องทำเอกสาร เรื่องสั่งของเข้ามา ทำ cost purchasing ในไฟล์ excel รู้สึกว่ามันไม่เหมือนที่เราคิด ตอนแรกเข้ามาในวงการเราคิดว่า บาร์ดูสนุกมากเลย ชงค็อกเทลอย่างเดียว แต่สุดท้ายส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในคอมฯ

สูตรใหม่ต้องคิดตลอดเวลา เพราะว่าในเมนูจะเปลี่ยนทุก 3-4 เดือน ก็จะเจอคนที่อยากจะสั่งนอกเมนูตลอด สั่งคลาสสิกค็อกเทล หรือเจอลูกค้าประจำที่อยากจะสั่งคัสตอมค็อกเทล เลยต้องคิดสูตรใหม่ตลอดเวลา ปกติเวลาคิดสูตรใหม่ เราจะนึกถึงว่าเราอยากได้เครื่องดื่มที่ฟีลรสชาติยังไง เราอยากจะได้สดชื่น เราอยากจะได้แบบ savory หลังจากนั้นก็คือเริ่มคิดว่าเราจะใช้เหล้าตัวไหน ใช้ ingredient อะไรบ้าง แล้วก็คิดสตอรี่ขึ้นมาว่า ทำไมถึงใช้เหล้าตัวนี้ ทำไมถึงใช้ ingredient ตัวนี้มา 

เวลาทำงานเราจะมีคาแรกเตอร์ที่ 2 ก็คือเราต้องเป็นคนที่คุยกับลูกค้าได้ อ่านว่าลูกค้าคนนี้เป็นคนที่จะเข้าไปคุยอย่างนี้ได้ แต่คนนี้ต้องคุยอีกแบบหนึ่ง เพราะว่าการเป็นบาร์เทนเดอร์มันเหมือนเป็น therapist คนที่เข้ามาในบาร์เขาอยากจะคุย ลูกค้าอยากจะมาคุยกับบาร์เทนเดอร์ คิดว่าส่ิงที่ยากที่สุดของการเป็นบาร์เทนเดอร์ก็คือการคุยกับลูกค้านี่แหละ ทำค็อกเทลง่ายมาก ใครก็ทำได้ แต่งาน 60 เปอร์เซ็นต์คือคุยกับลูกค้า เซอร์วิส เป็นบาร์เราต้องหาเวย์ที่จะคุยกับลูกค้าทุกคนให้ได้ เจอฝรั่งอายุ 40 กว่าจะคุยเวย์นี้ แต่ถ้าเจอคนไทยที่เป็นเด็กอายุ 21 ก็ต้องคุยอีกเวย์หนึ่ง บางทีก็รู้สึกเหมือนกับมันเป็น acting

บางทีคนไม่เข้าใจ เข้าไปในร้านแล้วเห็นว่าพนักงานคนนี้ so friendly เลยเข้าใจผิดคิดว่าเราจีบเขา ไม่ใช่ค่ะ มันเป็นหน้าที่ของเราที่เราจะต้องคุยดี ทำตัวเหมือนสนใจคุณ แต่ก็เจอทุกที่แหละ ถ้าเป็นผู้หญิง

ตอนแรกที่ร้านไม่ค่อยมีลูกค้าคนไทยเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นฝรั่ง แต่ตอนนี้คนไทยเริ่มไปเที่ยวค็อกเทลบาร์มากขึ้น เพราะว่าค็อกเทลบาร์เริ่มดังในบ้านเรา ดูเหมือนว่าคนไทยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ เข้าไปดื่มค็อกเทลบาร์แทนร้านเหล้า รู้สึกว่าคนไทยโอเพ่นมากขึ้น กับการชิมค็อกเทล แต่ถ้าฝรั่งมาเขารู้ว่าเขาอยากจะสั่งตัวไหน เช่นรู้ว่าจะดื่มแค่ตัวนี้อย่างเดียว ไม่ลองตัวอื่น

ลูกค้าที่เห็นเราในเน็ตฟลิกซ์แล้วมาที่ร้าน ช่วงนี้เยอะมาก เกือบทุกคน ซึ่งก็เป็นเรื่องดีสำหรับบิสสิเนสของร้าน คือเราก็ต้องการลูกค้าเพิ่ม แต่สำหรับเรา เราเป็นคน introvert เป็นคนที่ชอบฟังคนอื่นคุย อยู่เงียบๆ ไม่ค่อยมีคนคุยเยอะ ก็คุยได้ เวลาหน้าที่ของเรา บางทีรู้สึกว่าเวลาลูกค้าเข้ามา ยิ่งเป็นฝรั่ง เขาไม่ได้เขิน เขาจะเข้ามาแบบ oh my god i saw you on Netflix ขอถ่ายรูปหน่อย เรารู้สึกว่าไม่รู้จะทำตัวยังไง แต่ก็ดีใจที่มีคนเข้ามาหาเราจากรายการนี้ รู้สึกแฮปปี้ที่คนอื่นฟังสตอรี่ของเรามา แล้วอยากจะเข้ามาเซย์ไฮ ก็ขอบคุณเขาตลอดเวลาที่เข้ามาซัพพอร์ตเราและร้านของเรา

introvert ท่ามกลางผู้คน 

ตอนนี้เราทำงานอาทิตย์ละ 5 วัน หยุด 2 วัน หลังจากโควิดซาลง ที่ทำงานเริ่มดีขึ้น เพราะว่าต่างชาติเริ่มเข้ามา เริ่มขายดีขึ้น ไม่เหมือนตอนนักท่องเที่ยวต่างชาติหายไป ขายไม่ค่อยดี ทุกวันไปทำงานรู้สึกเหมือนเดิม เบื่อกับชีวิต เบื่อที่ทำงาน ตอนนี้ก็เริ่มดีขึ้น

เราเป็นคนที่นอนดึกมากมาตั้งแต่เด็ก เลยชินกับการทำงานตอนกลางคืน ปกติตื่นประมาณ 8 โมงเช้า ไปถึงที่ทำงาน 4 โมงเย็น เลิกงานตอนประมาณเที่ยงคืนครึ่ง นอนตอนประมาณตี 3

ปกติวันหยุดจะไม่ค่อยไปไหนเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่าทำงานทุกวัน เจอคนตลอดเวลา วันหยุดไม่อยากจะเจอใคร ส่วนใหญ่ก็จะอยู่บ้านอ่านหนังสือ เป็นคนที่ชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว หรือดูยูทูบ หาความรู้เรื่องงานเพื่อพัฒนาตัวเองต่อ เพราะเรากำลังโต กำลังมีชื่อเสียง อยากให้คนเข้าใจว่า เราไม่ได้มีชื่อเสียงเพราะว่าเราไปแข่งมา รู้สึกว่าอยากจะเก่งขึ้น

มันแปลกมากเลยที่คน introvert จะมาทำงานบาร์ เรารู้สึกว่าการที่ต้องคุยกับลูกค้า การที่ต้องทำตัวเอนเตอร์เทน มันเป็นหน้าที่ของคนที่เป็นบาร์เทนเดอร์ แต่คือวันที่ไม่ได้ทำงานหรือเลิกงาน เราก็จะอยู่เงียบๆ ของเรา เพื่อนเราก็มีน้อยมาก วันหยุดไม่อยากจะไปไหน ไม่อยากจะเจอใคร ชอบอยู่คนเดียว ชอบไปเที่ยวคนเดียว ไปดูหนังคนเดียว เพราะรู้สึกว่าเราเจอคนทุกวัน ทั้งวันทั้งคืน คุยจนคอแห้ง ไม่อยากจะคุยกับใครอีก มันยาก บางทีเวลาทำงานเจอคนเยอะๆ เรารู้สึกเหมือน social battery ใกล้จะหมด ต้องขอไปล้างแก้วอยู่หลังร้าน แล้วให้คนอื่นมายืนบาร์แทน

โรคซึมเศร้าก็ยังเป็น ยังกินยาทุกวัน ก็ดีขึ้น แต่นานๆ ทีจะมีวันที่เจอลูกค้าไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เวลากลับบ้านก็จะคิดเยอะจนนอนไม่หลับ แต่ก็เป็นอะไรที่เราเริ่มชินแล้ว ชินกับการเป็นคนที่มีอาการโรคซึมเศร้า แต่ก็ยังสู้ชีวิตต่อได้ แต่ต้องบอกว่าลูกค้าไม่ดีน้อยมากเลย ส่วนใหญ่จะเจอลูกค้าที่น่ารักนิสัยดี

โดยรวมชีวิตตอนนี้แฮปปี้ ชอบทีมที่อยู่ด้วยตอนนี้ที่ Asia Today เข้ากับทีมได้ดี แล้วก็เราเริ่มหาบาลานซ์ระหว่างการทำงานกับชีวิตส่วนตัวได้ดีขึ้น  

คนนอกของทุกที่ 

ตั้งแต่เด็ก ปัญหาของเราคือรู้สึกว่าไม่ fit in ตอนอยู่ที่อินโดฯ ก็รู้สึกว่าไม่ได้เป็นคนอินโดฯ อยู่ที่อังกฤษก็รู้สึกเหมือนว่าไม่ได้เป็นคนอังกฤษ เพราะว่าตอนอยู่ที่โน่น ขนาดเป็นคนหน้าตาฝรั่ง คนอังกฤษยังเข้ามาถามว่า ทำไมพูดภาษาอังกฤษเก่งจัง เพราะเขาคิดว่าเราเป็นคนเอเชีย คนจีน ตอนอยู่ที่ไทยก็มีแต่คนทรีตเราเหมือนเราเป็นฝรั่ง เลยรู้สึกเหมือนไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหนเข้าได้มากสุด ตอนนี้ก็ยังมี identity crisis คิดว่าน่าจะเป็นปัญหาของลูกครึ่ง เพราะว่าน้องสาวก็เป็นเหมือนกัน เพื่อนๆ ที่เป็นลูกครึ่งก็คิดเหมือนกันว่าไม่มีที่อยู่ที่เรารู้สึกว่า fit in เราจะรู้สึกเหมือนเป็น outsider ตลอดเวลา อยู่ที่อังกฤษก็รู้สึกเหมือนเป็นคนเอเชีย แต่เวลาอยู่ที่เอเชียก็รู้สึกเหมือนเป็นฝรั่ง เลยคิดว่า เราจะรู้สึกอย่างนี้ทั้งชีวิต ไม่มีทางที่จะหาที่ไหนที่เรารู้สึกว่า fit in ร้อยเปอร์เซ็นต์

ดังนั้น คิดว่าเพื่อไม่ให้เป็นปัญหากับความรู้สึกเราหรือชีวิตเรา เราจะต้องมี circle ที่ดี หมายถึงว่า ชีวิตของเราต้องมีเพื่อนที่ดี มีเพื่อนที่ดูแลเรา เข้าใจเรา แล้วก็มีที่ทำงานที่ทำงานแล้วแฮปปี้ ไม่ใช่ทำงานหาเงินอย่างเดียว ทำงานแล้วมีความสุขกับการเข้างาน แล้วเพื่อนของเราก็จะมีทั้งคนไทย เพื่อนต่างชาติ ฟิลิปปินส์ จีน ญี่ปุ่น หาคนที่มีประสบการณ์ที่คล้ายๆ กัน ก็เลยเข้าใจกันได้ จะได้แชร์ชีวิตกัน ไม่ใช่ว่าสู้คนเดียว

เราเป็นคนไม่ได้มองอนาคตไกล จะเป็นคนที่มองวันต่อวัน ในวงการบาร์ ส่วนใหญ่ถ้าเป็นบาร์เทนเดอร์ คนก็คงไม่อยากจะเป็นบาร์เทนเดอร์ทั้งชีวิต อาจจะไปเปิดบาร์ของตัวเอง หรือไปเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ทำงานกับบริษัทเหล้า แต่ตอบไม่ได้ เพราะซัคเซสของแต่ละคนไม่เหมือนกัน และเราก็ไม่ได้อยากจะคิดไกลขนาดนั้น

ความคิดของเราก็คือว่า เรามีแค่ชีวิตเดียว ควรจะทำอะไรก็ได้ที่ทำให้เรารู้สึกแฮปปี้ เราไม่อยากจะเสียชีวิตไปด้วยความรู้สึก regret ว่าทำไมเราไม่ได้ทำแบบนั้นมา ทำไมเราไม่ได้ทำสิ่งที่เราชอบ เรามีแค่ชีวิตเดียว YOLO – you only live once ถ้าอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ

The post มะขาม-ธรรมาริน คูเปอร์ บาร์เทนเดอร์สาวจากซีรีส์สารคดี Midnight Asia ผู้ขอเลือกทางเดินชีวิตแบบ YOLO appeared first on a day magazine.

เจ้าของร้านเริ่มต้นจากความหลงใหลในดอกไม้ ก่อนเริ่มหันมาใส่ใจกระบวนการผลิตของตัวเอง โดยมีความหวังว่าธุรกิจนี้สามารถอยู่ร่วมกับคนและโลกไปพร้อมกันผ่านดอกไม้ช่อเล็กๆ

เมื่อก่อน หลายคนอาจมองว่าปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นเรื่องที่คนตัวเล็กๆ เข้าไปสร้างความเปลี่ยนแปลงได้ยาก แต่ในบริบทสังคมที่เปลี่ยนไป วันนี้ทั้งผู้ประกอบการและผู้บริโภคเชื่อแล้วว่าสามารถมีส่วนรับผิดชอบต่อสังคมได้ เช่นเดียวกับเจ้าของธุรกิจร้านดอกไม้เล็กๆ ที่เราอยากแนะนำให้รู้จัก

เริ่มต้นจากความชอบโดยไม่รู้ตัว

แพร-แพร พานิชกุล เจ้าของร้านดอกไม้ Flower in hand by P. มีพื้นเพเป็นคนเชียงใหม่ที่ย้ายเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ เธอเล่าถึงจุดเริ่มต้นความสนใจดอกไม้ว่าถูกซึมซับมาตั้งแต่เด็กโดยไม่รู้ตัว จากการช่วยแม่นำดอกไม้ใส่แจกันทุกวันเสาร์-อาทิตย์ และเติบโตขึ้นโดยมีของใช้ลวดลายดอกไม้รอบตัวอยู่เสมอ

แต่ด้วยการเรียนสายวิทย์จึงทำให้ปฏิเสธตัวเองและเก็บไว้เป็นเพียงความชอบส่วนตัวมาตลอด จนถึงปริญญาโทภาควิชา Human Anatomy คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ภายในบรรยากาศการเรียนที่เคร่งเครียด ทำให้มีโอกาสได้ไปเดินผ่อนคลายที่ปากคลองตลาดและได้เจอกับดอกไม้หลากหลายชนิด ซึ่งจุดประกายให้เธอเริ่มหันมามองความชอบของตัวเองอย่างจริงจัง

แพรเล่าว่า “ตอนนั้นเลือกทำร้านดอกไม้เพราะที่เรียน ป.โท จบไปต้องไปเป็นอาจารย์เท่านั้น บวกกับตอนเรียนเเล้วค่อนข้างเครียด รู้สึกไม่เหมาะกับตัวเองด้วย เลยคิดว่าเปลี่ยนมาลองทำร้านดอกไม้ดีไหม ตอนนั้นเราเลยมุ่งมาทางนี้ พอเปิดแล้วเราก็ลุยเลย ตั้งใจทำมาตลอด”

แม้ไม่มีความรู้ด้านการจัดดอกไม้มาก่อน แต่หลังจากเรียนจบแพรจึงเริ่มคุยกับที่บ้านว่าอยากลองเปิดร้านดอกไม้ และเริ่มขายดอกไม้ผ่าน Instagram ไปจนถึงขายตามงานเทศกาล เช่น รับปริญญาหรือวันวาเลนไทน์ โดยการเรียนรู้ด้วยตัวเองจากอินเทอร์เน็ต

“เริ่มแรกเปิดใน IG ตอนนั้นเริ่มไปขายตามงานรับปริญญาที่เชียงใหม่ แล้วกลับมาทำที่กรุงเทพฯ วันวาเลนไทน์ แล้วก็ทำมาเรื่อยๆ จนมาเปิดหน้าร้านที่อารีย์ ซอย 1 พื้นที่ร้านเล็กมาก ขนาด 2×2 ตู้แช่ก็ยังไม่มี เป็นแค่เป็นตู้ไวน์เล็ก ๆ ไว้แช่ดอกไม้ที่แบบต้องแช่ก่อน เน้นขายดอกไม้แห้งไป” แพรเล่า

       หลังจากนั้นจึงได้เรียนการจัดดอกไม้ที่จริงจังขึ้นจากคอร์สเรียนที่ประเทศเกาหลี 1 วัน 2 รอบ จนเป็นแรงบันดาลใจให้กลับมาเปิดร้านคาเฟ่ข้างๆ ร้านดอกไม้โดยมี นิว-กิตติคุณ ชัยวัฒนธรรม หุ้นส่วนของร้านเข้ามาช่วยด้วย ในร้านที่ขยายให้กว้างขึ้นที่อารีย์ ซอย 2

“ช่วงนั้นเริ่มอยากจะขยายร้าน เพราะที่แรกเล็กมาก แพรก็ชวนให้ลาออกจากบริษัทมาช่วยกัน ช่วงนั้นเราก็ได้ไปที่ญี่ปุ่น เกาหลี เรารู้สึกได้แรงบันดาลใจมาว่าถ้าเป็นร้านดอกไม้ที่มีคาเฟ่อยู่ด้วยกันมันน่าจะดี เลยคิดคอนเซปต์ร้านให้ลูกค้าสามารถนั่งพักผ่อนไปด้วยดูเราจัดดอกไม้ไปด้วย สำหรับคนที่ไม่ได้สั่งดอกไม้ก็มาเที่ยวได้ แต่ทำคาเฟ่มาได้ 2 ปีกว่าๆ ก็เจอโควิดจนปิดตัวไป” นิวกล่าวเสริม

 ‘ฉันซื้อดอกไม้ให้ตัวเอง’ กับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของลูกค้า

ช่วงการแพร่ระบาดของโรคโควิด 19 ที่ผ่านมา แม้จะมีช่วงที่ร้านดอกไม้ซบเซาลง ซึ่งแพรยอมรับว่าดอกไม้เป็นสิ่งฟุ่มเฟือย แต่สำหรับด้านจิตใจแล้ว ดอกไม้กลับช่วยชีวิตใครหลายคนได้เหมือนกัน

“ที่ร้านแพรขายปลีกด้วย เรามองว่าการซื้อดอกไม้แม้จะแค่ก้านเดียว ก็อาจทำให้เขารู้สึกเติมเต็มไปทั้งอาทิตย์แล้ว ถึงจะเป็นของฟุ่มเฟือยแต่ถ้าขาดไปคงรู้สึกเฉาเหมือนกัน ตามคอนเซปต์ร้าน ‘flower for a better life’ เราอยากให้ผู้คนและสังคมดีขึ้นด้วยดอกไม้ เราคิดว่าการอยู่ใกล้ธรรมชาติและมีดอกไม้ด้วย มันทำให้ชีวิตของคนคนหนึ่งรู้สึกดีขึ้นได้

เราไม่ได้อยากเป็นร้านที่ลูกค้าเข้ามาตามโอกาสเท่านั้น แต่อยากให้ลูกค้าเข้าซื้อให้ตัวเองแม้ไม่มีโอกาสพิเศษ หรือเอาไปตกแต่งบ้านก็ได้ เราอยากให้เป็นสังคมที่มอบดอกไม้ให้กันในวันปกติ แพรมองว่ามันเป็นวัฒนธรรมที่น่ารัก เพราะลูกค้าคนแรกของเราก็ซื้อดอกไม้เอาไปประดับบ้านจึงเกิดเป็นไอเดียนี้ขึ้นมา” แพรอธิบาย

การเปลี่ยนแปลงของร้านจัดดอกไม้เพื่อสิ่งแวดล้อม

ด้วยผลกระทบด้านเศรษฐกิจทำให้ Flower in hand by P. ส่วนคาเฟ่ที่เปิดมาได้กว่า 2 ปีไปไม่ไหว จึงตัดสินใจปิดตัวลง เหมือนกับร้านค้าอีกหลายร้านที่ต้องหายไปช่วงการแพร่ระบาดโควิด 19 และเพื่อให้ร้านอยู่รอด ส่วนร้านดอกไม้จึงออกผลิตภัณฑ์ใหม่ เป็นแจกันเล็กๆ สำหรับใส่ดอกไม้เพื่อเยียวยาจิตใจคนขณะที่ต้องกักตัวอยู่ในบ้าน ปรากฏว่าผลตอบรับค่อนข้างดีจนไม่ทันสังเกตว่าขยะในร้านเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

นิวเล่าย้อนถึงจุดเปลี่ยนของร้านว่า “ช่วงนั้นเราเห็นขยะในร้านเยอะมาก ทั้งขยะจากดอกไม้ กระดาษ และพลาสติกที่มาจากตลาด รวมถึงพลาสติกที่เราห่อให้ลูกค้า ตรงนี้จึงเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราอยากปรับเปลี่ยนผลิตภัณฑ์และมายเซ็ตของร้านใหม่ โดยหันมาใส่ใจเรื่องขยะและสิ่งแวดล้อมมากขึ้น”

“ความตั้งใจเปิดร้านแรกสุดคือมันตอบโจทย์เราแหละ เราชอบเลยอยากอยู่กับมันทุกวัน แต่ตอนนี้เมื่อร้านสามารถสร้างรายได้มาส่วนหนึ่ง เรารู้สึกมันไม่ได้ตอบโจทย์เราอย่างเดียวแล้ว แต่การได้ทำเพื่อคนอื่นและสังคมมันตอบโจทย์ด้านจิตใจมากกว่าเลยปรับให้เป็นร้านมีกระบวนการที่ยั่งยืนมากขึ้น” แพรเพิ่มเติม

3 จุดอ่อนด้านความยั่งยืนของธุรกิจดอกไม้

จากการทำธุรกิจร้านดอกไม้กว่า 6 ปี จึงทำให้ทั้งแพรและนิว เห็น Pain Point ที่สำคัญ 3 เรื่อง และต้องการลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงปัญหาเหล่านี้

“Pain Point ที่สำคัญ 3 เรื่อง คือ ขยะเหลือทิ้งต่อวันค่อนข้างเยอะ ทั้งจากบรรจุภัณฑ์และดอกไม้ โดยพลาสติกเหล่านี้ก็เป็นขยะใช้แล้วทิ้ง รวมถึงเราเคยเห็นตลาดดอกไม้ที่ยุโรป เขาคัดดอกไม้ตกเกรด เป็นตันเลย เราเห็นแล้วก็รู้สึกว่าธุรกิจนี้ขยะมันเยอะจริงๆ ที่เราเห็นมันแค่ส่วนเล็กนิดเดียว ต้นทางมันก็เยอะกว่านั้นอีก

สองคือการนำเข้า ปัจจุบันร้านเราใช้ดอกไม้ที่นำเข้าถึง 80% ซึ่งการนำเข้าแต่ละครั้งนอกจากเกิดคาร์บอนฟุตพรินต์แล้วยังเป็นการเสียดุลการค้า เพราะเกษตรกรเราก็มีศักยภาพปลูกดอกไม้ได้นะ แต่ยังเป็นการปลูกแบบเชิงเดี่ยวเน้นปริมาณมากกว่าเน้นความหลากหลาย

และสุดท้ายคือ สารเคมี เท่าที่ได้รีเสิร์ชกันเองจะพบว่าการปลูกดอกไม้จะปลูกยากขึ้นถ้าไม่ใช้สารเคมี เราไม่รู้จริงๆ ว่าต้นทางเขาปลูกอย่างไร แต่ก็คิดว่าน่าจะปลูกสารเคมีเยอะ อันนี้เป็น Pain Point สามอย่างที่เราอยากจะแก้ไข”

ไอเดียสินค้าดอกไม้จากทุกส่วนของกระบวนการ

เพื่อลดขยะที่เกิดขึ้นระหว่างกระบวนการจัดดอกไม้ให้มากที่สุด พวกเขาจึงหาทางใช้ทุกส่วนของดอกไม้อย่างคุ้มค่า รวมถึงนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์อื่นๆ สำหรับตกแต่งบ้านหรือมอบเป็นของขวัญแก่คนพิเศษ เช่น ผ้าย้อม กระดาษสา การ์ด ดอกไม้แห้ง กรอบรูป ฯลฯ นอกเหนือจากการจัดดอกไม้สดเพียงอย่างเดียว เพื่อให้ลูกค้าสามารถเก็บดอกไม้ได้นานขึ้นกว่าเดิม

แพรเล่าถึงวิธีการเก็บส่วนต่างๆ ของดอกไม้ไป upcycling ว่า “ส่วนใหญ่เวลาเราจัดดอกไม้จะลิดส่วนใบออกค่อนข้างเยอะ โดยใบเหล่านี้เราสามารถเก็บไว้สำหรับย้อมสีผ้าได้สีเหลืองกับเขียว ส่วนกลีบดอกไม้ที่โรยแล้ว เช่น กลีบกุหลาบ กลีบไลเซนทัส หรือกลีบทานตะวัน รวมถึงก้าน สามารถนำไปทำสีย้อมผ้าและปั่นทำกระดาษสา เพื่อนำกลับมาเป็นวัตถุดิบสำหรับการจัดดอกไม้อีกครั้ง

“เราจะมี stage เพื่อคัดเลือกการนำกลับมาสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ว่า ถ้าดอกไม้ที่กลีบมีตำหนิใช้ไม่ได้แล้วจะนำไปเก็บสำหรับทำสีย้อมผ้า แต่ถ้ายังสมบูรณ์อยู่จะเอาไปตากและจัดช่อเป็นดอกไม้แห้งต่อได้ แต่ถ้าดอกไม้ที่ก้านหัก เราจะตัดตัวดอกเก็บแห้งใส่กรอบ ปัจจุบันเราสามารถนำกลับมาสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ และลดขยะได้ถึง 50-70%”

นอกจากกระบวนการจัดการดอกไม้ภายในร้านแล้ว ร้านยังตั้งใจออกผลิตภัณฑ์ให้ลูกค้ามีส่วนร่วมในการลดขยะมากที่สุด เช่นเมื่อวาเลนไทน์ที่ผ่านมาร้านออกแพ็กเกจผลิตภัณฑ์ ‘ชุดดอกไม้ในถุงผ้า’ ซึ่งเปิดรับจำนวน 10 ออร์เดอร์ โดยลูกค้าจะได้รับดอกไม้สดพร้อมถุงผ้า หลังจาก 2 วัน ร้านจะรับดอกไม้เหล่านั้นกลับมาเพื่อทำดอกไม้แห้งสำหรับใส่กรอบคืนให้แก่ลูกค้าอีกครั้ง นอกจากนี้ยังรับประกันให้ลูกค้าครึ่งปี หากสินค้าเสียหายเช่น ดอกไม้สีซีดลงหรือกลีบโรย สามารถนำมาเปลี่ยนได้ สำหรับแพ็กเกจนี้จะทำให้ลูกค้าได้เห็นทั้งความสดชื่นของดอกไม้สด ทั้งยังเก็บเป็นความทรงจำในรูปแบบดอกไม้แห้งได้ด้วย

 เป้าหมายสู่ฟาร์มดอกไม้ออร์แกนิก

จาก Pain Point ในธุรกิจดอกไม้รวมถึงมุมมองที่มีต่อสังคมเปลี่ยนมาสู่การสร้างธุรกิจเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้น ซึ่งเป็นเป้าหมายเดียวกับ ‘Sustainable Development Goals’ (SDGs) กระบวนการลดขยะภายในร้านเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ผู้ก่อตั้งร้านทั้งคู่เห็นตรงกันว่าหากจะสร้างการเปลี่ยนแปลงจนจบกระบวนการควรเริ่มตั้งแต่ต้นน้ำ นั่นคือการทำฟาร์มดอกไม้ออร์แกนิก

นิวเล่าถึงเป้าหมายของฟาร์มที่อยากไปให้ถึงว่า “ตอนนี้เราเป็นร้านดอกไม้ที่อยู่กลางน้ำ มีดอกไม้จากต่างประเทศมาส่งร้านเรา แต่ในอนาคตเราตั้งใจจะทำตั้งแต่ต้นน้ำ หรือการทำฟาร์มดอกไม้ที่เชียงใหม่ เพื่อลดการนำเข้าดอกไม้ ซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้น นอกจากนี้เรายังตรวจสอบได้ว่าดอกไม้ที่ปลูกเองจะมีสารเคมีน้อยที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ เพื่อเป็นทางเลือกสำหรับกลุ่มลูกค้าในโรงพยาบาล หรือสำหรับผู้ป่วยที่ให้ความสำคัญกับเรื่องสารเคมีด้วย”

“การทำฟาร์มของเราตั้งใจอยากให้ไปถึงศูนย์เรียนรู้ เพื่อให้เด็กๆ ได้เข้ามาเรียนรู้ มาสัมผัสดอกไม้ได้โดยที่ไม่ต้องกลัวเรื่องสารตกค้าง อันนี้เป็นความใฝ่ฝันสูงสุดของเรา เพราะจริงๆ เราเองก็มีลูก และคิดว่าการได้อยู่กับธรรมชาติจะทำให้เขาเติบโตมาแข็งแรงมากที่สุด” แพรเสริม

“สุดท้ายปลายทางถ้ามันไปได้ดีก็อยากสร้างเครือข่ายให้เกษตรกรด้วย เหมือนเป็นการสร้างรายได้ให้เกษตรกรในชุมชนที่ปลูกดอกไม้อยู่แล้วหรือคนที่สนใจ เรามองว่าการทำฟาร์มจะทำให้เรามีพื้นที่ในการ upcycling มากขึ้น เช่น การเชื่อมกับเครือข่ายที่ทำกระดาษสา โดยเอาขยะจากดอกไม้ เศษใบไม้ ส่งไปให้เขาทำกระดาษเยื่อขึ้นมา เราพยายามเอางานคราฟต์มารวมกัน มันก็จะไม่ได้แค่ดอกไม้อย่างเดียว หรืออย่างน้อยคงเอามาทำปุ๋ยอินทรีย์เป็นวงจรไป แทนที่จะทิ้ง ไม่เกิดประโยชน์อะไร” นิวกล่าวทิ้งท้าย

แม้ฟาร์มดอกไม้ออร์แกนิกจะยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น แต่ก็ทำให้เห็นว่าภายในอุตสาหกรรมดอกไม้ยังคงต้องได้รับการสนับสนุนจากทุกคน เพื่อนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างเป็นระบบ ไม่ว่าจะเป็นการสนับสนุนความรู้หรือเทคนิคการปลูกดอกไม้โดยใช้สารเคมีให้น้อยที่สุด การหันมาให้ความสำคัญกับดอกไม้ท้องถิ่นเพื่อลดการนำเข้า รวมไปถึงการใช้ผลิตภัณฑ์ทางเลือกเพื่อลดการใช้พลาสติกในการห่อดอกไม้ หรืออย่างน้อยคือการเห็นความสวยงามในตัวเองของดอกไม้ทุกดอก เพื่อลดการทิ้งดอกไม้โดยไม่จำเป็น เพราะดอกไม้เล็กๆ เหล่านี้ก็กำลังช่วยให้โลกกลับสดชื่นอีกครั้งเช่นกัน

Location: โครงการ 33 Space ห้อง A38-39

https://goo.gl/maps/RXHov8uxGQfBEib7A

Line : @flowerinhandbyp

IG: flower_inhand

Tel : 062-758-2233

The post Flower in hand by P. ร้านดอกไม้ที่ตั้งใจสร้างสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืนผ่านดอกไม้ช่อเล็กๆ appeared first on a day magazine.

หนังโฆษณาไทยเรื่องหนึ่งที่ได้รางวัล Bronze หมวด Film และน่าจับตาสำหรับเราคือ A Big Idea That Stuck ของแบรนด์กาวอเนกประสงค์ Weber Super Glue โดยเอเจนซี่ Yell Advertising 

หนังเรื่องนี้เคยได้รางวัลจากงาน Epica Awards มาก่อน เป็นหนังโฆษณาขายกาวที่ล้อเลียนหนังซูเปอร์ฮีโร่และใส่องค์ประกอบแบบไทยๆ เข้าไปอย่างลงตัว มีรสชาติแบบหนังโฆษณาไทยยุคก่อนที่โดดเด่นเรื่องอารมณ์ขันเฉพาะตัว งานแบบนี้หาดูได้ยากในยุคที่แบรนด์เชื่อมั่นใน Influencer มากกว่า Idea 

เราชวนสองคู่หู Creative Director Duo ผู้อยู่เบื้องหลังงานชิ้นนี้ เซาท์-พีรดนย์ คงภักดี และ แม็ก-วิษณุพร วัฒนจัง มาเล่าเบื้องหลังหนังโฆษณาที่ทั้งปั่นและแฝงอารมณ์ขันที่ไม่ได้เห็นมานานในหนังโฆษณาไทยยุคนี้ 

มนุษย์ตุ๊กแก Begins

พีรดนย์: Weber Super Glue คือกาวเหมือนกาวตราช้าง บ้านเรามันมีเจ้าตลาดอยู่แล้ว แม้แต่ชื่อก็เอาไปหมดลูกค้ารู้สึกว่าอยากจะชูจุดเด่นให้เขายืนขึ้นมาได้เพื่อที่จะสู้กับคู่แข่งที่เป็นเจ้าตลาด แต่ว่าจะทำยังไงดีให้คนจำ ซึ่งเขาให้โจทย์เรามาว่าเขามีตุ๊กแก มันคือเวเบอร์กาวตราตุ๊กแก อารมณ์เป็นเหมือนมาสคอตของเขาอยู่ 

วิษณุพร: เราคิดว่าเล่ายังไงดี กาวก็เหมือนกันหมด จะทำยังไงให้คนรู้สึกว่ากาวเราดีกว่า ก็เลยหาอินไซต์ ทำยังไงให้คนรู้สึก ตอนนี้คนกำลังฮิตอะไรนะ เราก็เลยคิดว่าถ้างั้นทำอะไรเพี้ยนๆ กันมั้ยที่คนชอบและสนใจ เราไปเจอว่าคนกำลังชอบดูคลิปสั้นๆ ที่ตัดมาจากหนังแอ็กชั่นหรือหนังซูเปอร์ฮีโร่

พีรดนย์: มันอยู่ในช่วงฮีโร่มาร์เวลบูมมากๆ เราก็รู้โปรแกรมฉายคร่าวๆ ว่าเดี๋ยวหนังเรื่อง Spider-Man: No Way Home จะเข้า ช่วงใกล้หนังมาเรื่องสไปเดอร์แมนจะกลับมาบูมอีกครั้งแน่นอน เราเคยคิดนานแล้วว่าอยากทำหนังซูเปอร์ฮีโร่แบบไทยๆ ถ้าเจอสินค้าไหนที่จับลงได้ กูเอาแน่ 

พอเรารู้ว่าข้อดีของสินค้ามีเยอะมาก เราเลยตีความว่าให้ข้อดีต่างๆ เปลี่ยนเป็นพลังของซูเปอร์ฮีโร่ แล้วนำเสนอมันออกมาในหนังโฆษณา มันมีความกวนตีน ตลก แล้วก็ใส่องค์ประกอบที่เราชอบลงไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องมุมกล้อง เราได้ reference มาจากหนังของเควนติน ทารันติโน หลายอย่าง เราอยากได้หนังที่เราชอบก่อน ทีนี้เรารู้สึกว่าถ้าลูกค้าเกิดทะลึ่งชอบขึ้นมาจะดีแค่ไหน 

ปกติเวลาขายงาน เรากับน้องๆ ในทีมจะเตรียมไว้ 3 ทางเลือกอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นทางเลือกที่เซฟ ตรงประเด็น ขายของ ทีนี้มันจะบ้าขึ้นไปทีละสเต็ป ไอเดียมนุษย์ตุ๊กแกอยู่อันดับสุดท้ายเลย แต่ว่ามัน ทางที่ลูกค้าชอบกับทางที่ครีเอทีฟชอบร่วมกัน

หนังโฆษณาที่เห็นสินค้าทุกช็อต

วิษณุพร: เราตั้งใจคิดว่าพลังซูเปอร์ฮีโร่จะไปอยู่ตรงไหน แบบไหนที่ลูกค้าจะซื้อ เลยคิดว่าทำเป็นกาวติดกับนิ้วไปเลย เพราะลูกค้าจะคิดว่าทำยังไงให้คนเห็นสินค้ามากที่สุด หนังจะดำเนินเรื่องว่าพลังกาวมันออกมาจากนิ้ว ทุกฉากก็จะมีนิ้วนี้ เราก็มีจุดขายว่าหนังฮีโร่นี้คนดูจะเห็นโปรดักต์ทุกซีน 

พีรดนย์: ไอเดียนิ้วมันมาจากหนัง Avengers: Endgame มันจะมีฉากหนึ่งที่ Doctor Strange ชูนิ้วขึ้นมา บอก Iron Man ว่ามีทางเดียวเท่านั้นจากหนึ่งในสิบสี่ล้านทางที่จะชนะ Thanos เราปิ๊งไอเดียนี้ขึ้นมา เรื่องนี้ลูกค้าไม่ได้เรียกร้องด้วยนะครับว่าอยากจะเห็นสินค้าทุกฉาก พวกเราเป็นคนที่พยายามคิดขึ้นมา ถ้าหนังเรามันสนุกด้วยและเห็นสินค้าทุกฉากด้วยก็จะดี เอาสินค้านี่แหละมาทำให้เป็นพลังวิเศษไปเลย 

หนังซูเปอร์ฮีโร่ทุนต่ำที่สนุก

พีรดนย์: ตอนถ่ายมีปัญหาหลายขั้นตอนเหมือนกัน ตั้งแต่งบประมาณ ความจริงมีหลายฉากที่เราอยากให้เกิดขึ้น เช่น มีฉากจับโจร โชว์สมรรถภาพของกาว พองบมีจำกัดก็ต้องหาวิธีเล่า มันเลยกลายเป็นการเล่าผ่านหน้าหนังสือพิมพ์แทน เราพยายามให้หนังยังเล่าเรื่องและคงองก์ 1 2 3 ให้อยู่ในซีนเดิมให้ได้ 

เราตีความว่า มันเป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่ทุนต่ำ กึ่งๆ หนังล้อเลียน เราก็ใส่ความพิเศษในบริบทของมันลงไป สิ่งที่หนังมีคือความแปลก จับคู่กับบริบทความเป็นไทย แล้วก็หาอะไรที่เป็นอินไซต์ของคนไทยเข้าไป เช่น มีฉากหนึ่งที่พระเอกใช้กาวติดจานกระเบื้อง แบบที่เราเคยได้จากสวนสนุก หรือคาแรกเตอร์แม่ที่ชอบเม้าท์กับป้าข้างบ้าน ความไม่ตกใจ เราจะมีคำถามว่าถ้าแม่มีลูกเป็นซูเปอร์ฮีโร่ มีกาวออกจากนิ้ว แกจะเป็นยังไงวะ สรุปคือแกไม่ตกใจ ให้ซ่อมของในบ้านเพิ่มด้วยซ้ำ 

วิษณุพร: เหมือนคนเป็นลูกทำดีแค่ไหน สุดท้ายแม่ก็แค่ เออ แล้วยังไงต่อ (หัวเราะ)

พีรดนย์: มันเป็นการผสมผสานสิ่งที่เราชอบ ตอนที่วาดสตอรี่บอร์ดเราเซ็ตธีมขึ้นมาว่า ช่วงแรกๆ อยากจะเปิดด้วยหนังแนวสยองขวัญ อยากให้หนังมันค่อยๆ เปลี่ยนรูปแบบไปเรื่อยๆ 

ฉากตุ๊กแกยากมาก ตอนแรกอยากให้เป็นตุ๊กแกจริงเพราะอยากให้ดูเป็นหนังสยองขวัญ แต่พอไปขายลูกค้าเขาบอกว่าน่ากลัวไป สุดท้ายเราต้องมาออกแบบตุ๊กแกเป็นสิบๆ แบบก่อนที่จะสร้างเป็นตัวโมเดลที่สามารถขยับปากได้

วิษณุพร: เราไปรีเสิร์ชด้วยว่าตุ๊กแกแบบไหนที่น่ารัก ตอนถ่ายจะเหมือนหนัง Jaws ที่ฉลามจะเป็นกลไก ทีมโปรดักชั่นก็จะขยับกันอยู่ข้างหลังฉาก

พีรดนย์: ฉากที่มีช้าง เราจงใจหยิกๆ แกมหยอกกับเขาซะหน่อย แม้แต่ copy ฉากสุดท้าย ลูกค้าก็ทะลึ่งตามเรา เราก็ใช้ไปเลย ‘เวเบอร์ ซุปเปอร์กลู กาวหนึบพลังช้าง’ หรือฉากมนุษย์ตุ๊กแกใช้นิ้วเดียวดึงช้างขึ้นมาจากน้ำ ของเราหนึบกว่า ความจริงแกนของหนังคือขายสินค้าตัวเอง การหยอกเป็นน้ำจิ้มเล็กๆ น้อยๆ ที่เราหยอดลงไป 

หนังโฆษณาที่นานแล้วไม่ได้ดู

พีรดนย์: เราชอบหนังโฆษณายุคเก่า หลายงานของเราก็จะมีความเป็นหนังตลกโบ๊ะบ๊ะแบบยุคนั้นอยู่ ผมว่าตอนนี้มันถึงยุคที่หนังทุกเรื่องต้องมีพรีเซนเตอร์ KOL หรือ Influencer มันเหมือนต้องมีหน้ามีตาของแบรนด์คนนี้ แล้วมันเป็นการแย่งชิงไปหมด

วิษณุพร: พรีเซนเตอร์จะมีแฟนติดตาม มันทำให้แบรนด์มั่นใจว่าเราจะได้ engagement ด้วย

พีรดนย์: มันไม่ได้สร้างภาพจดจำเหมือนหนังสมัยก่อน เราเคยมีหนังแบบ ‘ไอ้ฤทธิ์กินแบล็ค’ โดยไม่ต้องมีพรีเซนเตอร์เป็นคนดังมาจากไหน แต่เราทำให้คนจำ key massage ของเราให้ได้ว่าคืออะไร ผมว่าตรงนั้นมันยังเป็นเสน่ห์ของงานโฆษณาอยู่ แต่มันเป็นเรื่องของยุคสมัย โฆษณาแบบนี้ก็ยังมีออกมาเรื่อยๆ แต่มันไม่ได้ไปไกลเหมือนสมัยก่อนแล้ว

ก่อนหน้านี้เราชอบทำหนัง เราก็รู้สึกว่าการดูหนังโฆษณาก็เหมือนเราดูหนังเล่าเรื่องเรื่องหนึ่ง ผมรู้สึกว่าถ้าหนังโฆษณายังเล่าเรื่องได้แบบนั้น มีโอกาสได้ทำ ก็เป็นเรื่องดี ความจริงหนังขายสินค้าหรือพรีเซนเตอร์เราก็ทำเหมือนกัน มันอยู่ที่บรีฟด้วย อย่างที่ผมบอกว่าเวลาขายงานเรามีทางเลือกให้ วิธีการคนละแบบ เราจะมีทางเลือกให้ลูกค้าเสมอ 

ตอนที่หนังได้รางวัลเราก็ดีใจ ครีเอทีฟบ้านเยลล์ไม่ค่อยทำงานเพื่อรางวัลอย่างเดียว พวกเราอยากทำงานที่ออกสู่สายตาคนดู งานที่มันเห็นผลจริงๆ ลูกค้า approve ทุกอย่างมากกว่า 

วิษณุพร: การที่หนังสำเร็จ มีคนชอบ มันตอกย้ำว่าสิ่งที่เราคิดเป็นไปได้ ถ้าเราพยายามมากพอ

The post A Big Idea That Stuck หนังโฆษณาซูเปอร์ฮีโร่แบบไทยๆ ที่เราคิดถึง appeared first on a day magazine.