เพราะพวกเขาเป็นทั้งกลุ่มคนจัดปาร์ตี้เพลงป๊อปที่เปลี่ยนธีมงานไปในทุกๆ เดือน มีโปรดักชันเฮาส์สร้างสรรค์คลิปล้อเลียนที่โด่งดังและเล่นใหญ่จน Katy Perry ยังต้องแชร์ เป็นผู้จัดซีรีส์เกย์มิติใหม่ที่ไม่ได้มองความเป็น LGBTQ+ แค่เพียงผิวเผินอย่าง GAY OK BANGKOK หรืออีกหนึ่งกระบอกเสียงของกลุ่มเพศหลากหลายที่มักจะหยิบยกประเด็นทางสังคมมาถกเถียงอย่างสร้างสรรค์ในหน้าเพจอยู่เสมอ

เล่าที่มาอย่างรวบรัด หากเดินผ่านไปผ่านมาแถวคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อประมาณ 8 ปีที่แล้ว คุณอาจเคยเห็นปาร์ตี้ของเหล่าเด็กโบราณฯ ที่ซื้อลำโพงมาตั้งเปิดเพลงกันหน้าคณะ เต้นแร้งเต้นกากันอย่างไม่แคร์ใคร ไม่ได้เปิดเพลงเก๋ๆ ตื๊ดๆ แบบปัจจุบัน แต่เปิดเพลงป๊อป ดาษๆ ที่ใครก็ร้องตามได้ ทั้ง Backstreet Boy, NSYNC หรือ Britney Spears (ที่ดู ‘ไม่คูล’ ถ้านับว่าปาร์ตี้ในยุคนั้นเปิดแต่เพลง Indie Rock)

เสน่ห์ของเพลงป๊อปที่คนมองว่าเป็นแนวเพลงขยะ แต่เป็นขยะที่ไม่มีวันตาย ทำให้ โจโจ้-ทิชากร ภูเขาทอง, เจนนี่-เจนนี่ ปาหนัน, ณุ้ย-พิมกมล มัญชะสิงห์, ฝน-ธัญพร ศิริกังวาล, เบลล์-วิชชุดา รติไพบูลย์ และอาร์ค-สาโรจน์ คุณะธเนศ รวมกลุ่มกันในนาม Trasher, Bangkok เพื่อบอกถึงตัวตนและความสนุกสนานที่อยู่ในตัวของพวกเขา

จากงานแรกที่มีคนมาร่วมเพียงครึ่งร้อย ขยับขยายกลายเป็นกว่าพันคน ทำให้ปัจจุบัน Trasher กลายมาเป็นกลุ่มปาร์ตี้ที่ฮอตที่สุดกลุ่มหนึ่งในไทยไปโดยปริยาย 

ภายใต้ฉากหน้าที่ขายความสนุก พวกเขายังมีมุมจริงจังที่ทั้งเขาและเราอยากนำเสนอให้ทุกคนเห็น

กดปุ่มพอสจากเพลงดาษๆ ของบริทนีย์กันสักพัก แล้วมาตั้งใจฟังสิ่งที่พวกเขาอยากเล่าให้ทุกคนฟังจริงๆ กันดีกว่า

จากปาร์ตี้เล็กๆ คนมาหลักร้อย พวกคุณทำยังไงถึงดังจนขึ้นหลักพันได้

โจโจ้: เราว่าเป็นเพราะงานที่เปิดเพลงไทย ตอนนั้นเป็นธีมเพลงอกหักที่เป็นเพลงไทย คิดว่าอยากจัดปาร์ตี้สนุกๆ เล่นๆ เพราะตอนนั้นเราอกหักพอดี ในงานเลยเปิดเพลงช้า อยากร้องเพลงมาช่า เพลงปาน กะว่าแค่ 300 คนก็แฮปปี้แล้ว เพราะเราจัดเป็นร้านแบบนั่งโต๊ะ

ฝน: ตอนนั้นคิดว่าใครจะมากัน เพราะมันเต้นไม่ได้ แต่สรุปคนมาเยอะมาก

แต่เท่าที่เห็น ปาร์ตี้เก๋ๆ เขาไม่เปิดเพลงไทยกันนะ

โจโจ้: เมื่อก่อนก็เปิดแต่เพลงสากลอย่างเดียว แต่ที่จัดงานเปิดเพลงไทยก็แค่ลองเพื่อความสนุกเพราะเราอยากเต้นกันเอง มันเลยทำให้คนที่มาไม่ใช่ขาปาร์ตี้อย่างเดียวแล้ว แต่เป็นคนทั่วไป คนทำงานออฟฟิศ คนที่ปกติไม่ได้เที่ยว แม้แต่เด็กมหา’ลัยก็เริ่มมา คงเพราะเขารู้สึกว่าพอเป็นเพลงไทยมันสัมผัสได้มากขึ้น เพราะปัจจุบันร้านที่เขาไปมันมีแต่เพลง EDM ที่ร้องตามไม่ได้

เบลล์: เราว่าคนที่เพิ่งมาปาร์ตี้ของเราจะชอบพวกแฟนๆ ขาประจำแทรชเชอร์ที่เต็มที่กับการเต้น การแต่งตัวมาปล่อยผี คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่เลยรู้สึกว่าถ้าเราไปร้านสวยๆ แถวทองหล่อจะไม่ได้เต้นแบบนี้ เราจะไม่ไปฉีกขาแบบนี้ที่ไหนแน่ๆ เขาเลยรู้สึกได้ว่าพื้นที่ตรงนี้มันปลดปล่อยได้จริงๆ

โจโจ้: ตลกดีเหมือนกันที่เมื่อก่อนเวลาเราให้สัมภาษณ์ เราจะพูดเสมอว่าแทรชเชอร์เป็นแหล่งรวม outcast รวมคนที่คนนอกมองว่าเป็นตัวประหลาด แต่ ณ วันนี้ก็ยังงงๆ นะ เรารู้สึกว่าเราไม่ใช่ตัวประหลาดแล้ว เราคือคนธรรมดาทั่วไป คือในบ้านเรามันก็ยังมีความคูล ความอินดี้อยู่แหละ แค่เราไม่ใช่กลุ่มนั้น

ในฐานะคนที่จัดปาร์ตี้มานาน พวกคุณเห็นอะไรที่เปลี่ยนไปบ้าง

โจโจ้: เป็นเรื่องของวัฏจักรคนที่มา เมื่อก่อนเราเปิด Wannabe ของ Spice Girls ทุกคนจะเฮ เรียกกันว่า ‘เพลงซ่องแตก’ คือเราจะมีลิสต์เพลงที่ทุกคนกรี๊ดแน่ๆ อย่างยุคแรกคือเพลงนี้ ยุคที่สองเป็น Baby One More Time ของ Britney Spears พอยุคที่สาม Crazy in Love ของ Beyoncéé และล่าสุดคือ Taylor Swift แต่ถ้าตอนนี้เปิด Wannabe จะมีครึ่งนึงเฮแต่อีกครึ่งจะงง เหมือนกลุ่มเป้าหมายมันเริ่มเด็กลง

เบลล์: คือเหมือนเขารู้จักนะ แต่ไม่เฮเหมือนเพลงของ Justin Bieber, Taylor Swift หรือ One Direction มันทำให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของเพลง ของคน ของแฟชั่น คนที่อายุเท่าๆ กับเราก็จะเริ่มเฟดไปตามวัย อย่างบางคนก็มีลูกไปแล้ว

ยังสนุกอยู่ไหมกับการจัดปาร์ตี้ในเงื่อนไขที่ต้องมีเรื่องธุรกิจมาเกี่ยว

โจโจ้: เราเริ่มทำปาร์ตี้มาจากความสนุก แต่พอเป็นธุรกิจก็มีบางครั้งที่รู้สึกว่าทำไมมันธุรกิจจังหว่า ไม่อยากทำ ก็ต้องรักษาตัวตนไว้เหมือนกัน เพราะในขณะที่ดังขึ้น คนเยอะขึ้น สิ่งสำคัญคือทำยังไงเราถึงจะมีความสุขในการคิดงาน อย่างล่าสุดเรามีปาร์ตี้แยกชื่อ ‘SIS’ ที่ทำร่วมกับภาพยนตร์ Sing Street ก็เป็นอีกเวย์ใหม่ๆ นอกเหนือจากเมนสตรีม พยายามเชื่อมโยงกับหนัง เผื่อวันนึงเราอาจจะมีเทศกาลหนังแบบแทรชเชอร์ รวมหนังของนักร้องดีว่า เราว่ามันผสมกันได้ เป็นปาร์ตี้ที่มีทั้งหนังและเพลง

แต่งานนั้นเปิดเพลงยุค 80 ที่ดูเก่ามากเลยนะ

โจโจ้: ที่เมืองไทย ถ้าคุณอายุมากขึ้น เวลาไปเที่ยวคุณจะรู้สึกว่ามันมีแต่เด็กเต็มไปหมด แต่ตอนที่เราไปต่างประเทศ คลับที่นั่นมีโซนสำหรับคนวัยนี้ เปิดเพลงยุคเก่าอย่าง Madonna หรือ Kylie Minogue เขาก็จะรู้สึกว่าตัวเองยังออกไปเที่ยวได้นะ แต่คนแก่บ้านเราจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นป้าก็อยู่บ้านไปเถอะ เราเลยอยากจัดงานแบบนี้ อยากเห็นคนแก่มานะ อยากให้คนพาแม่มาเที่ยวบ้าง

หรืออาจเป็นเพราะเรามองว่าคนเที่ยวกลางคืนเป็นคนไม่ดี

เจนนี่: เราคุยกันบ่อยๆ ว่าคนไทยติดภาพว่าคนกินเหล้า คนสูบบุหรี่ ต้องเป็นคนเลว ต้องไปมั่วสุม ต้องมียาแน่เลย แต่ลองไปดูงานศพสิแก คนมางานยังกินเหล้าเล่นไพ่ พอญาติกลับก็ตั้งวงไฮโล

ณุ้ย: พอเราแมสขึ้นมันก็จะมีกระแสลบว่าพวกนี้มันเต้นแร้งเต้นกา กินเหล้าเมายากัน แต่มันไม่ใช่ เราเต้นแร้งเต้นกาจริง กินเหล้าจริง ก็แค่นั้น

โจโจ้: ความสนุกสนานในการกินเหล้าเนี่ย มันคือคนไทย อย่างปาร์ตี้ที่เราหาเงินให้น้องคาร์เมน คนไทยไม่คิดหรอกว่าการทำปาร์ตี้จะเอาเงินให้การกุศล คนชอบคิดว่าถ้าจะหาเงินการกุศลต้องบริจาคของหรือไปปลูกป่า เราไม่ชอบเมืองไทยอย่างนึงคือมองเหมารวมว่าคนกลางคืนเป็นคนไม่ดี เราไปต่างประเทศ เขาสนับสนุนวัฒนธรรมกลางคืน เขามองว่าผับ บาร์ ปาร์ตี้ คือแหล่งท่องเที่ยวอย่างนึง คิดดูว่าในเอเชียเราอยู่ใน Top 3 เรื่อง Night Life เลยนะ

เจนนี่: เราควรจะเอา Night Life ไปโปรโมต มันเป็นเรื่องที่ชาวต่างชาติเขารู้จักกันเยอะมาก มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาซ่อนเร้น

ที่คุณบอกในเพจว่าอยากลองจัดงาน Gay Pride จะออกมาเหมือนต่างประเทศไหม

โจโจ้: เป็นไอเดียที่เรารู้สึกว่าทำไมเมืองไทย เมืองที่มีตุ๊ดมีเกย์เยอะขนาดนี้ ถึงไม่มีคนออกมา เลยอยากลองทำเรื่องนี้ดู คงไม่ได้ใหญ่มากหรอก อยากเริ่มทำอะไรที่มันเล็กๆ ให้เห็นว่ามันมีพลังของคนกลุ่มนี้ซ่อนอยู่ มันไม่ใช่แค่กลุ่ม LGBTQ+ แต่มันรวมไปถึงชายจริงหญิงแท้ที่เขาสนับสนุนเรื่องนี้ เพราะว่าถ้าไปดูตามต่างประเทศมันไม่ใช่แค่กลุ่มคนที่เป็นเกย์หรือเลสเบียนอย่างเดียวเท่านั้น อย่างที่อัมสเตอร์ดัมมันเป็นเทศกาลที่เขาพาครอบครัวออกมาดู เป็นเทศกาลแห่งความสุข เทศกาลของการยอมรับตัวเอง เฉลิมฉลอง Proud To Be

เท่าที่เห็น ดูเหมือนแทรชเชอร์จะกลายเป็นการรวมกลุ่มของคนที่มีีความสนใจในทางเดียวกันมากกว่าแค่ปาร์ตี้แล้ว

โจโจ้: ใช่ อย่างที่เห็นโพสต์ในเพจจะไม่ใช่แค่เพลง แต่ยังมีทั้งหนัง ทำซีรีส์เอาใจกลุ่มเกย์ เพราะว่าเขาคือกลุ่มเป้าหมายของเรา อันที่จริงคนจะชอบนึกถึงเราในฐานะปาร์ตี้เกย์ แต่ถ้าคนมาจะพบว่าจริงๆ แล้ว 50 – 50 คือผู้หญิงและเกย์ มันเกิดจากความสัมพันธ์ที่เขาเรียกว่าเกย์และเพื่อนสาว ที่ให้ความรู้สึกว่ามาเที่ยวบ้านเพื่อน เป็นกันเอง เพราะฉะนั้นเราเลยมองว่ามันจะกลายเป็น community ที่พัฒนาขึ้นไปทำอะไรหลายๆ อย่างที่มากกว่านั้น

ซึ่งความรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเพื่อนก็ขยายจากปาร์ตี้มาอยู่ในเพจด้วยใช่ไหม

โจโจ้: เราวางตัวเป็นเพื่อน สนใจเรื่องอะไรเราก็จะแชร์แล้ววิจารณ์ ไม่ได้เป็นสื่อ เราเลยไม่ต้องเป็นกลางด้วย รู้สึกว่าไม่จำเป็น ถ้าอยาก take side อันไหน เราก็จะบอกไปเลย

เบลล์: ถ้าเราจริงใจกับเขา เขาก็จะจริงใจกับเราในทุกๆ เรื่อง อย่างเช่น เรื่องลิขสิทธิ์เพลงที่โจ้ไปคุยกับ MPC มาว่ามันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนะ เราก็มาแชร์กันได้ว่าเราคิดเห็นยังไง

โจโจ้: ก็มีบางทีที่ไปยุ่งเกี่ยวกับการเมือง หลายคนจะหาว่าแทรชเชอร์เหลือง แทรชเชอร์แดง ไม่หรอก กูด่าทุกคน (หัวเราะ) อีกหนึ่งปัญหาของเมืองไทยคือทำไมต้องบังคับให้เราเลือกข้างด้วย ก็เราไม่แฮปปี้กับอันนี้อะ มันเหมือนกันกับทุกเรื่องเลย เช่น ทำไมไม่ชอบ Katy Perry แต่ชอบ Taylor Swift คือก็ไม่เกลียดไง แต่ชอบ Taylor มากกว่านิดนึง ก็จะโพสต์ข่าว Taylor มากกว่าหน่อย

ทำไมอยู่ดีๆ จากทำปาร์ตี้ถึงกลายมาเป็นกลุ่มที่พูดเรื่องราวและปัญหาต่างๆ ของกลุ่มเพศหลากหลายได้

เจนนี่: กลุ่มเราก็มีคนติดตามอยู่บ้าง เลยอยากจะเป็นช่องทางหนึ่งที่จะกระจายข่าว ให้ความรู้ แนะนำเกี่ยวกับ LGBTQ+ เหมือนกัน

โจโจ้: เราก็ไม่ได้ฉลาดมากไง ถ้ามีอะไร ใครแนะนำมาเราก็พร้อมที่จะเปิดรับเสมอเลย ถ้าติดต่อมาว่าอยากให้แทรชเชอร์ไปร่วมก็ยินดี ช่วยได้ก็อยากช่วย จริงๆ ในเพจเราคุยได้ทุกเรื่อง อย่างแชร์เรื่องไปตรวจเลือดมาก็คุยกันได้ มาคุยกันว่าประสบการณ์การตรวจเลือดของเขาเป็นยังไง

ฝน: เหมือนมันไม่มีคนมาเปิดกุญแจเรื่องนี้ ไม่เคยมีใครมาถาม พอมันมีคนก็เลยเริ่มกล้าที่จะถาม กล้าพูด กล้าแชร์ กล้าเล่าให้ฟัง เขาคงรู้สึกว่าถ้าฉันมาแชร์กับเพจนี้มันคงไม่เป็นไรหรอก เหมือนคุยเหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง ไม่ได้รู้สึกว่าต้องมา keep cool อะไร

ดูมาไกลมากจากตอนเริ่มต้นจัดปาร์ตี้กันเองเมื่อ 8 ปีก่อนเหมือนกันนะ

โจโจ้: เราว่าเราค่อนข้างเก่งเรื่องสื่อสารกับกลุ่มตุ๊ดเกย์เลสเบียนทอม คือเราไม่ได้เป็น opinion leader หรอก แต่มันมีคนฟังเราบ้าง มีน้องที่ cover เอ็มวีเรา แล้วส่งมาบอกว่าพี่ช่วยดูหน่อย ช่วยวิจารณ์หน่อย เราดีใจมากเลยนะ คือเรารู้สึกว่าเราได้เป็นแรงบันดาลใจให้เขา รู้สึกดีที่เราสามารถทำอะไรเพื่อสังคมได้บ้าง อยากให้คนเห็นว่าเราทำอะไรได้มากกว่านี้ ให้เห็นว่าคนเที่ยวกลางคืนมันไม่ใช่คนชั่ว

ณุ้ย: เราชอบมากตอนที่ทำ GAY OK BANGKOK แล้วมีเรื่อง HIV ใต้โพสต์ในเพจมีคนมาคอมเมนต์ว่าเพื่อนเราก็เป็น คือเราอยากให้เขาไม่ถูกมองว่าเป็นคนที่น่ารังเกียจ แต่แค่ต้องดูแลตัวเองเพื่อที่จะได้อยู่ในสังคมได้ ให้เห็นว่าเขาก็เป็นคนธรรมดา ทุกวันนี้คนยังมองว่าโรคนี้เป็นโรคที่น่ารังเกียจอยู่ มีภาพในหัวว่าคนที่เป็นเอดส์ต้องเป็นตุ่ม มันก็รู้สึกดีที่เราช่วยทำให้คนเปลี่ยนความคิด ได้ให้ความรู้กับเขาในหลายๆ ด้าน เหมือนให้แทรชเชอร์มันมีอะไรที่มากกว่าเรื่องเต้นแร้งเต้นกาหรือกินเหล้า

ซีรีส์ GAY OK BANGKOK ยังมีอะไรให้เล่าอีกไหม

โจโจ้: จริงๆ แล้วเกย์มันมีกลุ่มย่อยเยอะมากจนเราเอามาพูดทั้งหมดไม่ได้ ซีซั่นแรกเราโดนวิจารณ์ว่าทำไมพูดถึงแต่เกย์ชนชั้นกลางที่ทำงานออฟฟิศ คือภายในเวลา 30 นาที 5 ตอน มันไม่สามารถบอกเล่าเรื่องของทุกคนได้ทั้งหมดหรอก เพราะฉะนั้นเราพยายามแล้วที่จะนำเสนอประเด็นที่มันสากลที่สุด พยายามให้คนเห็นว่าเกย์ก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีปัญหาเหมือนพวกคุณนั่นล่ะ มีปัญหาแฟนเก่า ปัญหาส่งเงินให้แม่ไม่ทัน ปัญหาเพื่อนแย่งแฟน เพื่อนสวยกว่า ความน้อยใจอะไรก็แล้วแต่ ในซีซั่น 2 เราจะสำรวจและต่อยอดให้เยอะขึ้น ประเด็นเรื่องกะเทยก็มี ดูว่าเขามีปัญหาอะไร พยายามที่จะครอบคลุมให้ได้มากที่สุด       

แต่การโปรโมตปาร์ตี้หรือทำคลิปของกลุ่มคุณดูจะออกมาในเชิงที่ทำให้คนมองว่าตุ๊ด กะเทย เกย์ ต้องตลก ไม่คิดว่าจะเป็นการตอกย้ำภาพนั้นเข้าไปอีกเหรอ

โจโจ้: อันนี้เราเห็นต่างกัน มันขึ้นอยู่กับคนมองด้วย อย่างเราในฐานะผู้กำกับเรามองว่าเจนนี่ไม่ได้เป็นตัวตลก เจนนี่คือคนมีความสามารถ

เจนนี่: จริงๆ ต้องบอกว่าสื่อในสังคมไทยพยายามฉายภาพจำในละครว่ากะเทยต้องเป็นตัวตลก ทำให้คนไทยส่วนหนึ่งชอบเสพอะไรแบบนี้ เวลาเราทำคลิปอะไรออกมา มันมีตลกหลายแบบมาก เราเคยทำมาหมด ส่วนหนึ่งคือเราพยายามให้คนไทยได้เห็นความตลกของกะเทยด้านอื่นบ้าง ไม่ใช่แค่แต่งหน้าจัดๆ ทาปากหนาๆ ไฝใหญ่ๆ อย่างเดียว แต่เราก็ไม่ปฏิเสธนะ แบบนั้นมันมีคนชอบ เราก็เคยทำ แต่เราก็อยากให้เห็นด้านอื่นด้วย

โจโจ้: คนตลกกับตัวตลกมันไม่เหมือนกัน สิ่งที่เราอยากขายคืออารมณ์ขันที่อยู่คู่กับคนไทย เราอยากให้เขาหัวเราะไปกับเรา ไม่ได้มาหัวเราะใส่เรา เหมือนให้ laugh with me, not at me อีกอย่างถ้าคิดจะพูดอะไรกับคนไทย ถ้ามันเป็นเมสเสจหนักๆ อย่างเรื่องสังคมหรือต้องการให้คนทำอะไร ยังไงๆ สองสิ่งที่สำคัญของคนไทยคือเรื่อง humor กับ drama ต้องหาวิธีที่จะพูดกับเขา ให้เขาฟังเรื่องที่เราต้องการสื่อสาร มันต้องไปให้สุดทางอยู่แล้วอย่างใดอย่างหนึ่งระหว่างสองอันนี้

ใต้ความเชื่อที่ว่าสังคมเรายอมรับคนเพศหลากหลายมากขึ้น มันเป็นอย่างนั้นจริงไหมในความคิดพวกคุณ

โจโจ้: คนยังยอมรับแค่เปลือก เหมือนกับว่า โอเค คุณเป็นตัวตลกในทีวี เป็นสิ่งเอนเตอร์เทนให้เราสนุก แต่อย่าออกมาเรียกร้องสิทธิอะไรนะ ยังไงเราก็ไม่ให้ อีกอย่างบ้านเราก็ยังไม่ใช่สังคมเปิด ถึงพ่อแม่ยอมรับมันก็ยังมีความเป็นเมืองพุทธศาสนา เป็นเกย์แล้วบาป ชาติที่แล้วต้องไปผิดลูกผิดเมียเขามาแน่ๆ มันมีคนเชื่อแบบนั้น คนก็เลยไม่กล้าออกมาบอกว่าเป็นสักเท่าไหร่

เจนนี่: เราเคยมีประสบการณ์ตรง มันก็ยังมีการแบ่งแยกกันอยู่ดี อย่างเรื่องการเข้าห้องน้ำ เวลาเราเข้าห้องน้ำชาย เขาก็จะบอกว่ามาเข้าทำไม ทำไมไม่เข้าห้องน้ำผู้หญิงล่ะ แต่พอเราเข้าห้องน้ำผู้หญิง ผู้หญิงก็จะมีสีหน้าที่ไม่โอเค เราก็เข้าใจนะว่าเขาต้องการความมิดชิด แต่ที่เราเข้าไปก็เพราะกูไม่รู้จะไปเยี่ยวที่ไหนแล้ว มันยังมีเรื่องพวกนี้อยู่เลยรู้สึกว่ายังไม่จริงหรอก

ทุกวันนี้ละครที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับกลุ่มเพศหลากหลายก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มันยังไม่ใช่การยอมรับอีกเหรอ

โจโจ้: มันไม่ได้ทำเพราะ ‘ยอมรับ’ แต่ทำเพราะมัน ‘ขายได้’ สุดท้ายแล้วเขาก็ยังมองเกย์เป็นเรื่องเดิมๆ อยู่ดี ไม่ตลกไปเลยก็เป็นเรื่องจิ้นเอาใจสาววายแค่นั้น ไม่ได้แสดงถึงชีวิตจริงของพวกเรา ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณมีพระ-นางในละครช่องหลักช่วงไพรม์ไทม์ แล้วมีตัวละครที่เป็นคนแบบณเดชน์-ญาญ่า เมื่อนั้นเราจะยอมรับจริงๆ ว่าคุณให้ค่าอะไรบางอย่างกับมันแล้วล่ะ

The post TGIT Thank God It’s TRASHER appeared first on a day magazine.

1 ส.ค. 2559

กลับมาเขียนไดอารี่อีกครั้งหลังจากเว้นไป 2 อาทิตย์ นอกจากเขียนไดอารี่แล้วก็ดูจะเป็นการเขียนงานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี่แหละที่เราต้องแบกรับไว้ ปั่นคอลัมน์ทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยแท้
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

วันที่ 54

2 ส.ค. 2559

เขียน เขียน เขียน และเขียน! เอางานมาเล้ยยยยยยย เขียนแก้ 2 คอลัมน์ใสใส
ได้โปรดอย่าทวง เดี๋ยวนิพเสกงานให้ค่าาาา

วันนี้ตอนบ่ายแฮปปี้ขึ้นมากเพราะอ้อนวอน
ร้องขอ กราบให้พี่หมีพรินต์รูปพี่มอร์-วสุพลในเล่ม
189 ให้ได้มาใสๆ 4
ภาพ นุ๊บนิพอิสแฮปปี้ ติดข้างเตียงแบบว่าตื่นลืมตามาก็เจอพี่มอร์เลย
นี่ก็ตั้งเป็นภาพวอลเปเปอร์ทั้งคอมพิวเตอร์ ทั้งโทรศัพท์ ทั้งไลน์
เอาไว้เป็นกำลังใจในการทำงาน

นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

วันนี้มีพี่ๆ เอิง
หมิว นิพ นิว ที่เข้าออฟฟิศ คนน้อยลง ความเหงาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

นิวทำงานที่พี่ก้องจะให้สมัครไปโครงการอะไรสักอย่าง
เลยช่วยถ่ายวิดีโอแนะนำตัวให้ ข้าพเจ้ากับพี่หมี อาร์ตไดฯ
ก็ช่วยเซ็ตห้องให้เงียบและแสงสว่างเพียงพอเพื่อให้ถ่ายออกมาสวยงามกว่าทุกครั้ง
ห้องที่ว่าก็คือห้องทำงานพี่โหน่งนั่นเอง

มีนุ๊บนิพเป็นคนช่วยดูเรื่องการพูด สำเนียง จังหวะ เราก็ทำเป็นเก่ง
สวมวิญญาณกำกับจังหวะการพูดให้นิวด้วย นิวพูดภาษาอังกฤษ แต่เราพูดไม่ได้
แล้วกำกับยังไง กำกับก็คือดูมีความรู้สึกชัดเจนในสิ่งที่พูด ความเป็นธรรมชาติในความรู้สึก เท่าที่จำได้และเคยดูในสื่อต่างประเทศมา
อันไหนดูแล้วเหมือนว่านิวเกร็งกับบทพูดมากไป ติดๆ ขัดๆ ก็ขอให้ลองใหม่เรื่อยๆ
กว่าจะได้คลิปนั้นก็ใช้เวลานานพอสมควร แต่เป็นอะไรที่สนุกมาก

ยิ่งตกเย็นยิ่งเงียบ
พอทุกคนแยกย้ายกับกลับหมด เหลือเราตัดงานจนดึก
และสิ่งที่ทำก่อนนอนคือนับเงินที่แม่เพิ่งโอนมาให้วันนี้
เพื่อไปจ่ายค่าเล่าเรียนเพียรศึกษาของปี 4 เทอม 1 ที่เปิดเทอมไปแล้ว
แต่เรายังฝึกงานไม่เสร็จ

ทั้งเพื่อนและอาจารย์ที่มหาสารคาม
เริ่มถามแล้วว่า ‘เป็นหนึ่งนี่ยังเรียนอยู่ไหม?’ เออ คือหน้าตาเราคงเหมือนคนเรียนจบไปนานแล้วเองแหละ เราขอโทษ…

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

สิ่งที่คิดได้เวลาคิดงานไม่ออก:

– รู้สึกอิจฉาทุกคนที่สามารถทำงานข้างนอกบ้านหรือทำในร้านกาแฟได้
เพราะเราเคยพยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ กินเค้กกับกาแฟไปหมดแล้ว แต่งานได้ย่อหน้าเดียวทุกที

– เคยชินกับการหมกตัวอยู่คนเดียวในห้องปิดตายแบบนี้เป็นประจำ
แต่บางทีหมกจนใกล้ตายแล้วงานก็ไม่เสร็จ (เช่นตอนนี้)

– เปิดเพลงตอนทำงานไม่ได้เลย
ต้องการความเงียบเป็นอย่างมาก

– วันที่ตื่นมาพร้อมสมาธิทำงานมักจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
แต่พอจัดการทุกอย่างเสร็จสมาธิก็หายไปหมดแล้ว

– ต้องอ่านออกเสียงทุกครั้งที่เขียนงาน
บางครั้งเขียนเป็น 10 หน้า
อ่านทวนทุกบท เขียนจบแล้วอ่านใหม่ ตื่นมาเสียงแหบ

– เวลาไม่มีใจจะทำจะหาหนังหรืออะไรตลกๆ
ดู พอสภาพจิตใจดีดีขึ้นก็พบว่าง่วงแล้ว ไปนอนเถอะ

– ทุกงานมีเดดไลน์ ควรหยุดคิดแล้วไปขูดสมองน้อยๆ ของแกออกมา

ทราย / บรรณาธิการ

วันที่ 55

3 ส.ค. 2559

เวลาไม่เข้าออฟฟิศจะรู้สึกผิดมาก
รู้สึกเหมือนอู้งานทั้งๆ
ที่นั่งทำงานอยู่หอนี่แหละ แต่พอไปออฟฟิศแล้วไม่มีงานไปส่ง รู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

ทราย / บรรณาธิการ

ตื่น 7 โมงเช้า พรินต์เอกสารจากพรินต์เตอร์ของออฟฟิศที่พี่ๆ ใช้พรินต์งาน
(ในบางครั้งเพื่อนจูเนียร์บางคนก็พรินต์รูปหนุ่มหล่อสักคนในวงการเพลงไปแปะผนังบ้าน
วงเล็บอะไรยาวขนาดนี้) ก่อนจะรีบไปจ่ายค่าเทอมที่เซเว่นฯ
ชีวิตก็วนลูปอยู่กับการถ่ายวิดีโอ ลงฟุตเทจ ตัดงาน แก้งาน
เหมือนจะซ้ำๆ แต่ว่าทุกวันไม่เคยเหมือนกันเลยสักวัน

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

มีปัญหากับคำว่า ‘แข็งปั๊ก’ ที่กะทิเขียนมา ก็นั่งผันวรรณยุกต์ไปดิ… ‘ปัก-ปั้ก-ปั๊ก’ จนต้องถามผู้รอบรู้แห่งโลก
ไม่ค่อยได้ความอะไรนอกจากเห็นว่าคนอื่นก็มีปัญหาเหมือนกัน
ได้จังหวะพี่ปูเดินมาพอดีและจะไม่ปล่อยให้ผ่านเลยไป มันต้องใช้ ‘แข็งเป๊ก’ นะ จำเอาไว้

เอิง / พิสูจน์อักษร

วันที่ 56

4 ส.ค. 2559

ช่วงนี้ตื่นมาต้องเช็กอีเมลเป็นอย่างแรก
เพื่อรอรับคอมเมนต์ a day with a view จากพี่เอี่ยว
แค่ดราฟต์ที่สองมีคำว่า
‘ดีขึ้น’ ก็ดีใจมากแล้ว
พี่เบลล์บอกว่า ‘ถ้าผ่านอันนี้ไปได้
อย่างอื่นง่ายหมด’ ไม่รู้จะจริงมากแค่ไหน
เพราะตอนนี้หนูยังผ่านมันไปไม่ได้เลยค่ะ T_T

ทราย / บรรณาธิการ

มีนัดไปพาหุรัดกับแพรว
เราตื่นเช้าอย่างน่าประหลาดและไปถึงก่อนเวลา
(หรือว่าเพื่อนมาสายนะ)
เลยถือว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้นั่งอ่านหนังสือที่อ่านค้างอยู่และดองไว้จนได้ที่ตรงทางออกสถานี MRT
หนังสือที่หยิบติดกระเป๋ามาวันนี้คือ
‘โจนาธาน
ลิฟวิงสตัน:
นางนวล’
เขียนโดย
ริชาร์ด
บาค
รู้สึกว่าได้อ่านเหมาะเจาะกับช่วงเวลาของการใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยอยู่เหมือนกัน

‘โจนาธาน เกิดขึ้นมาพร้อมกับการปฏิเสธสิ่งเก่า ประเพณี
และความเชื่อโบราณที่คร่ำครึ แล้วต้องการแสวงหาสิ่งใหม่
หรือต้องการที่จะบินในเส้นทางของตัวเอง
ฉะนั้นความรู้สึกของการแสวงการบินค้นพบอะไรบางในตัวของเราเอง
โจนาธานจึงถูกหยิบยกออกมาพิมพ์
หรือพูดถึงกันในหลายครั้ง ในช่วงเวลาที่ผู้คนถูกกดทับให้อยู่ภายในกรอบ
หรือระเบียบของสังคม’

คงเหมือนกับเรา
ที่กำลังเรียนการบินในแบบของเราเองเราอยู่เหมือนกัน เป็นการบินแบบที่คนอื่นไม่ค่อยเชื่อ
เราไม่ได้บินเพื่อหาอาหารอย่างเดียวแน่ๆ แต่มันก็ไม่สำคัญหรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไง

เรานั่งอ่านอยู่นานจนจบเล่ม
แล้วแพรวก็มาถึง เราสองคนนั่งแท็กซี่ไปเจอเหมยลี่และกะทิที่ไชน่าเวิร์ล รู้สึกว่าชาวกอง บ.ก.
จะรู้จักทุกซอกมุมของตลาดแห่งนี้เป็นอย่างดี สนิทกับเจ้าของร้านคนขาย
พนักงานเต็มไปหมด เหมือนมากับเจ้าถิ่น

พรุ่งนี้เริ่มปิดเล่ม 192 ของพี่ๆ แล้ว ถัดไปคือเล่ม 193
ของพวกเราเอง ก็เห็นเร่งกันสุดๆ อยู่เพราะหลายคนเริ่มเปิดเทอมแล้ว

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

ตอนกลางวันเดินไปร้าน
café daypoets กับนุ๊บนิพ
การได้ออกมาเดินตากแดดบ้างหลังจากแช่ห้องเย็นมาตลอดช่วงเช้านั้นมันดีต่อใจเหลือเกิน
ก่อนเข้าออฟฟิศเราสองคนแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวหลอดกับขนมจีบกัน
นั่นเป็นที่มาของแฮชแท็ก
#นุ๊บนิพซีอิ๊ววน เพราะนางเดินหิ้วถุงจากห้องทำงานเข้าไปในห้องประชุมโดยไม่รู้ตัวเลยว่า
ซีอิ๊วมันหยดติ๋งๆๆ ตลอดทาง
เรื่อยมาจนถึงหน้าห้องประชุม จากที่เป็นเส้นเดียวตลอดทางก็กลายเป็นวงกลม เหมือนจะทำที่จอดยานยูเอฟโอยังไงยังงั้น ปิ่นสันนิษฐานว่าที่เป็นวงกลมเพราะพอนุ๊บนิพเดินมาเห็นว่าเรานั่งอยู่ในห้องประชุมเลยจะหนีไปกินที่อื่นเพราะเดี๋ยวโดนแย่ง

เฮ้ย
เราไม่ใช่คนแบบนั้นปะวะ!!

เอิง / พิสูจน์อักษร

วันที่ 57

5 ส.ค. 2559

a day with a view เดินทางมาสู่ดราฟต์ที่ 5 (ทั้งๆ
ที่ตั้งใจว่า 3 ดราฟต์พอแล้วนะ
อย่าแก้อีกเลย) ถือว่ายังดีที่ไม่ต้องรื้อใหม่ น่าจะมาถูกทางแล้ว
แต่ก็ยังมีปัญหาเอาออกยากกว่าเอาเข้าเหมือนเดิม ตอนแรกไม่รู้จะเขียนยังไงให้ถึง 12 หน้า
ตอนนี้ไม่รู้จะตัดยังไงให้เหลือ 11 หน้า

เรื่องดีของวันนี้คือพี่เอี่ยวบอกว่าเรียบร้อยแล้วครับ
รอพี่ก้องดูก็เสร็จแล้ว อยากจะวิ่งออกไปกรี๊ดดังๆ เหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ผลข้างเคียงจากการนอนเช้าตื่นสายมา
11 วันทำให้นาฬิกาชีวิตรวนไปหมดแล้ว ตอนนี้ยังไม่สามารถตื่นนอนในเวลาปกติได้เลย

การงานนี่มันโหดร้ายจริงๆ
ทราย / บรรณาธิการ

เครื่องดื่มชูกำลัง
ข้าพเจ้าต้องการเครื่องดื่มชูกำลัง
กาแฟใดใดในยามรุ่งอรุณที่ได้ดื่มกินลงไปช่วยได้เพียงประเดี๋ยวเดียว

วางแผนไว้ว่าจะต้องตามเก็บสัมภาษณ์ทั้งพี่และเพื่อนไว้ใช้ตัดคลิปที่เหลืออีก
6 คลิป และทยอยตัดแก้ส่งมา
ข้อดีของการสัมภาษณ์เพื่อนคือได้เห็นคำตอบจากการทบทวนตัวเอง
ได้เห็นหน้าพวกมันนึกย้อนคำตอบที่จำเหตุการณ์ไม่ค่อยจะได้
นี่ไม่กี่วันจะฝึกงานเสร็จแล้ว เร็วจนลืมว่านาน

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

ดิจิทัลเพลตชุดใหม่เดินทางมาให้อ่านตั้งแต่เช้า
มาลุ้นกันว่าคืนนี้จะได้ค้างออฟฟิศหรือไม่

เอิง / พิสูจน์อักษร

วันเสาร์

6 ส.ค. 2559

แก้งานทันเวลา
ปล่อยทันเวลา ทำเวลาดี มีเวลาไปทำอย่างอื่นเยอะแยะเลย กับ a team junior
weekly ตอน
เมนคอร์สเป็นเรื่องใหญ่ เราใจดีแถมภาพเบื้องหลังไทม์ไลน์อันยุ่งเหยิงในการตัดไปให้ดูด้วยเลยละกัน
ตัดหนังสั้นโหดกว่านี้ก็เจอมาแล้ว เนี่ย ทำเป็นเก่ง (แต่ตอนนั้นมีเพื่อนช่วยนะ
อันนี้ต้องวันแมนโชว์ไปตามหน้าที่)

หลายคนบอกว่าตอนนี้สนุกดี
เราเล่าให้ฟังว่าตอนนี้พอจะจินตนาการภาพได้ชัดเจนที่สุดแล้วตั้งแต่เริ่มแรกที่เข้ามาฝึกงานเลยว่ามันต้องมีซีนอะไรแบบนี้แหละแน่นอน
แอบได้ยินผู้กำกับหลายคนบอกว่าเราต้องตัดต่อไว้ในหัว ตอนแรกไม่ค่อยเข้าใจ
เลยลองทำดูตามที่เข้าใจแบบผิวๆ นั่นแหละ ซึ่งมันก็เวิร์กแบบนี้นี่เอง
ถ้าเราให้เวลากับมันมากพอ ภาพยิ่งชัด ลำดับเรื่องง่าย แต่จริงๆ
เพลงมันถูกตั้งใจทำให้เว่อร์ไปเลยนั่นแหละ เพราะว่าตอนก่อนๆ
มันนิ่งเนือยมาหลายตอนแล้ว เลยจัดเบอร์ใหญ่ไปนิด (ฮา)

พรุ่งนี้ตามกำหนดการจะเป็นวันสุดท้ายของการฝึกงานในโครงการ
a
team junior 12 แต่เราใจดี แถมให้พี่ๆ ไปเลยครับ
อีกหลายวันด้วย เย้

ป.ล. ความจริงคือเรายังปิดเล่มไม่ได้นั่นแหละฮะ
ท่านผู้ชม

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

สุดท้ายเมื่อคืนไม่ได้ค้าง
ก็เลยออกจากออฟฟิศประมาณสองทุ่มเพื่อไปซื้อกางเกงยีนส์ต่อ ถามว่าทำไมต้องซื้อยีนส์
ก็เพราะลืมเอามาไง แล้วถามอีกว่าเอามาทำไม ก็ตอบได้เลยว่าวันนี้ตอน 10 นาฬิกา คือเวลาที่เด็กจูฯ นัดพบกันที่สตูดิโอแห่งหนึ่งในย่านลาดพร้าว
เพื่อถ่ายรูปสำหรับใช้ในคอลัมน์ q & a team junior
ในเล่มของพวกเรา จะออกมาเป็นยังไงต้องติดตาม

ถ่ายเสร็จตอนบ่ายโมงเราก็ไปต่อกันที่ซิสเลอร์ เซ็นทรัลลาดพร้าว
หลังจากนั้นหมิวกับเป็นหนึ่งก็โบกมือลา ส่วนที่เหลือก้าวขาไปต่อคาราโอเกะ!
แต่ละคนรั่วมาก โดยเฉพาะพี่ช่อกับพี่แพรว อือหือ เอวเอสวนเป็นรูปตัวโอ
อยากร้องต่อมากแต่ก็เหมือนที่เขาชอบพูดหล่อๆ กัน

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
เอิง / พิสูจน์อักษร

วันอาทิตย์

7 ส.ค. 2559

จริงๆ ควร
อัพสเตตัสเท่ๆ บนเฟซบุ๊กให้ทุกคนบนโซเชียลฯ ได้รับรู้ด้วยความไม่จำเป็นต้องรับรู้ก็ได้
เช่น ‘ฝึกงานเสร็จแล้วโว้ยย’ ‘ฝึกงานเสร็จสุขปนเศร้า’ ‘มหาสารคาม
เจอกันเมื่อเราเจอกัน’ (ไม่เห็นเท่เลย เออ ก็ไม่ได้อัพ)

เพื่อนที่มหา’ลัยส่งข่าวมาบอกว่ามีการบ้านที่อาจารย์สั่งแล้วนะ
งานกลุ่ม อยู่ด้วยกัน หึหึ คาถาแยกเงาพันร่างของนารูโตะเป็นแค่ความสามารถของตัวการ์ตูน
แต่เรื่องแยกงานพันร่างเราไม่ได้มีจริงนะ
บังเอิญว่าเราเป็นพวกสนุกกับการเรียนรู้ที่จะต้องจัดการชีวิตที่ยุ่งเหยิงของตัวเองไปด้วย เลยดีใจที่มันดุเดือดสมใจอยาก ฮ่าๆ

ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่า
แต่เราสังเกตได้ชัดทุกครั้งว่าช่วงท้ายๆ การทำอะไรสักอย่างให้เสร็จนี่โคตรจะบีบคั้นความรู้สึกเลย
มันประมาณว่า อีกนิดเดียว อีกนิดนึง อีกนิดก็เสร็จแล้ว ใกล้แล้วมึง เฮ้ย! อย่าเครียดดิ ให้กำลังใจกันไป อีกนิดเดียว สู้หน่อยมึง
ใกล้ความจริงแล้ว

และภาพ Desktop ของโน้ตบุ๊กตลอดช่วงเวลาที่ฝึกงานก็คือภาพการปีนหน้าผาสูงชันของนักปีนเขาตัวเล็กๆ มินิมอลในภาพ
เหมือนคอมที่พี่ๆ ให้มาทำงานมันตั้งไว้เองตั้งแต่แรกแล้ว
เราก็ขี้เกียจเปลี่ยน เลยอยู่กับภาพนี้มาจนถึงวันนี้

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันที่ 58

8 ส.ค. 2559

คิดชื่อหัวเรื่องไปกับแท็บพวกนี้ความหวังเหมือนเเท็บที่สอง
เเล้วอยากถามตัวเองด้วยแท็บที่หก

นัท / กองบรรณาธิการ

*ติดตาม a team junior diary ตอนสุดท้ายของชาวจูเนียร์รุ่น
12 ได้ใน a day 193
ฉบับเดือนกันยายนนี้

The post ไดอารี่ตอน (เกือบ) สุดท้าย appeared first on a day magazine.

23 ก.ค. 2559

วันฝันไม่หวาน

เมื่อก่อนใครก็บอกว่าเครียดจากงานแล้วจะนอนไม่หลับ เราไม่เคยเชื่อนะ เพราะเป็นคนหลับลึกและหลับง่ายตลอด แต่วันนี้ไปย้อมครามมา พรุ่งนี้มีเดดไลน์ส่งงาน มะรืนไปโรงงานทอผ้า ฉันทำอะไรไปแล้วบ้างนะ ฉันสัมภาษณ์คนไปได้กี่เปอร์เซ็นต์แล้วนะ แล้วฉันเขียนไปดีหรือยังนะ จดแป๊บ จดๆ ไปลงวันด้วย จดลงไป

สรุปคือฉันฝัน
แพรว / กองบรรณาธิการ

วันอาทิตย์

24 ก.ค. 2559

วันเห่อเพื่อน

a day 191 วางแผงมาสักพักแล้ว แต่เพื่อนๆ รอบตัวฉันเพิ่งได้มาในครอบครอง ทุกคนตื่นเต้นมาก อาจจะมากกว่าฉันด้วยซ้ำ เห็นหลายๆ คนชอบฉันก็ดีใจ เลยสงสัยนิดๆ ว่าโพสต์โปรโมตเล่มนี้ที่มีคนมาแชร์เยอะๆ จนเราดีใจกัน จริงๆ แล้วเป็นเพื่อน ครอบครัว รุ่นพี่รุ่นน้อง ของชาวจูเนียร์แต่ละคนไปเท่าไหร่แล้วกันนะ
แพรว / กองบรรณาธิการ

วันที่ 48

25 ก.ค. 2559

หมดยุคแห่งการรีเสิร์ชวิกิพีเดียเเล้ว เดี๋ยวนี้มันต้องเสิร์ชว่า ‘(คีย์เวิร์ดที่อยากรู้) กบนอกกะลา’ ความรู้อย่างเเน่น ดูเพลินๆ ไปอีก ช่วยเหลือมาหลายงานแล้ว ฝากขอบคุณ กบนอกกะลา รายการน้ำดีเพื่อเยาวชนไทยนะคะ
นัท / กองบรรณาธิการ

วันนี้เข้าออฟฟิศเช้าที่สุดตั้งแต่ฝึกงานมา คือเช้าแบบที่ตื่นแต่เช้าและเดินทางมาจากห้องพัก ไม่ใช่ตื่นขึ้นมาในออฟฟิศหรือตัดงานโต้รุ่งเหมือนอย่างเคย มีเวลาหลายชั่วโมงกว่าพี่ๆ จะทยอยเข้าออฟฟิศ เราก็เปิดคอร์ดกีตาร์ เล่นงมๆ ร้องครวญครางอยู่เพียงลำพัง พอเริ่มสายแต่คนก็ยังมีเพียงน้อยนิด พี่ก้อง พี่ซี ไปอังกฤษ พี่เอี่ยวไปญี่ปุ่น (แล้วใครจะตรวจงานให้ล่ะทีนี้) เพื่อนๆ ชาวจูฯ หลายคนลงพื้นที่ต่างจังหวัด ออฟฟิศดูเงียบเหงาขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ก็ยังไม่ขาดแคลนเสียงหัวเราะ เพราะพี่ๆ ก็งัดเพลงเก่าตอนสมัยเป็นหนุ่มสาวเพื่อบ่งบอกและชี้วัดถึงความสูงวัยมาเล่นทายชื่อเพลงกัน เราแอบคิดว่า การตอบถูกเป็นเรื่องน่าดีใจจริงๆ ใช่ไหมนะ (ฮา)

ความจริงเราอยากไปเก็บภาพเบื้องหลังต่างจังหวัดด้วย แต่เห็นว่าคนไปเยอะแล้ว อีกอย่าง พี่ AE นัดส่งงานดราฟต์แรก เลยฝากเอิง เดอะปรู๊ฟรีดเดอร์ผู้ทำได้ทุกอย่าง ให้ช่วยถ่ายสัมภาษณ์เพื่อนๆ มาให้ด้วย นี่ลุ้นอยู่ว่าจะออกมายังไง คงได้ภาพที่สนุกและเรียลสมใจอยาก

ป.ล.เวลาที่นี่ค่อยๆ เหลือน้อยลง แต่เราก็เริ่มรู้สึกว่าออฟฟิศเป็นเหมือนบ้านไม่ก็หอพักขึ้นทุกวันๆ รวมไปถึงแม่บ้านและน้ายาม ที่เป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ในบ้านที่สนิทและอุ่นใจที่ได้พบกันบ่อยๆ
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

(กรุณาอ่านเป็นสำเนียงใต้)ไป่ไน้? / ไป่หลาด / หลาดไน้ / ราชรี่! ฮิ้วๆๆๆ

จริงๆ แล้วสำเนียงใต้กับจังหวัดราชบุรีไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยนอกจากอยู่ในประเทศไทยเหมือนกัน (แล้วจะเล่นทำไมล่ะ หื้ม) เข้าสู่ประเด็นของวันนี้กันดีกว่าค่ะคุณกิตติคะ วันนี้ดิฉันเป็นสารถีขับพาสาวๆ ไปเที่ยว เอ้ย! ไปทำงานที่โรงงานผ้าของแบรนด์ PASAYA ในจังหวัดราชบุรี

นอกจากจะได้รับความรู้และเดินทัศนาความสวยงามของโรงงานผ้านี้อย่างเต็มที่แล้ว พวกเรายังได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากพี่ๆ ตั้งแต่เชฟยันเจ้าของที่มาพาเราทัวร์อย่างเป็นกันเอง แถมยังเลี้ยงอาหารกลางวันซึ่งเรียกได้ว่าเป็นมื้อที่ประเสริฐเหลือเกิน เกินจะพรรณนาออกมาเป็นตัวอักษรได้ เพราะมาถึงพี่ๆ ก็จัดแจงสั่งอาหารซิกเนเจอร์ของร้านรวมถึงอีกหลายจานเด็ดมาให้ลิ้มลอง แล้วยังไม่พอ กินไปซักพักให้สั่งเพิ่มอีก เกรงใจไปเกรงใจมา จนพี่เค้าคงด่าในใจว่ามึงสั่งๆ ไปเหอะ รู้ว่าอยาก ก็เลย… (จะรออะไรก็สั่งสิคะ ว้าย!) ต้องกราบขอบพระคุณผู้สนับสนุนหลักใจดีอย่าง PASAYA มา ณ ที่นี้ด้วยจริงๆ ค่ะ

ขากลับไม่เล่าแล้วค่ะ เหนื่อย จบ
เอิง/ พิสูจน์อักษร

วันที่ 49

26 ก.ค. 2559

เมื่อได้เขียนงานเเละเริ่มอ่านงานเพื่อนๆ มาซักพัก (จริงๆ ตั้งเเต่ทำ 100’s Hidden Places in Bangkok เเล้วล่ะ) ทำให้รู้ว่าทุกคนมีประโยคหากินเป็นของตัวเอง ประโยคตามสัญชาตญาณตอนที่ไม่สามารถเค้นหรือสรรหาประโยคใดๆ ออกมาได้ เช่น หากคุณได้ลอง… หรือ ใครจะรู้ว่า… บลาๆ มักจะออกมาซ้ำๆ โดยไม่รู้ตัว หากลองสังเกตดูดีๆ คุณจะพบประโยคพวกนี้อยู่ใกล้ๆ ตัวคุณ
นัท / กองบรรณาธิการ

มีมรสุมขนาดลูกวัวเพิ่งคลอดพัดผ่าน เริ่มสัมผัสรังสีซอมบี้ที่หมกมุ่นอยู่กับงานได้จากทุกคน
เอิง/ พิสูจน์อักษร

การหลงทางเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกงาน การแก้งานเป็นส่วนหนึ่งของการทำงานในชีวิตจริง การไม่ถูกแก้งานอาจจะไม่มีในโลก

วันนี้พี่บีนัดให้ไปตามเก็บภาพไว้โปรโมตเล่ม 192 (ฉบับเดือนสิงหาคม) ซึ่งจะมีการถ่ายปกและสัมภาษณ์ ที่ The Jam Factory ตอน 08.00 น. แต่เราไปเลต จะด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสม หรือความพ่ายแพ้ตัวเองให้ขี้เกียจที่เล็กๆ ในตอนเช้าก็ว่าได้ เลยทำให้พี่บีต้องตามในกรุ๊ปไลน์ว่าถึงไหนแล้ว สารภาพบาปลงในไดอารี่อีกทีก็แล้วกันครับว่าสายจริงๆ

ระหว่างที่นั่งเรือข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในรอบหลายปี ก็ถือเป็นโอกาสดีในการทบทวนตัวเองไปเรื่อยๆ ล่องลอยและโยกเยกไปกับจังหวะของเรือข้ามฟาก พอเรือเทียบฝั่งก็กระโดดวิ่งตามทางเดิน ทะลุเข้าตลาดมุ่งตรงไปยังถนน เพื่อจะได้รับคำตอบจากพี่วินฯ ว่า The Jam Factory คือซอยที่น้องวิ่งผ่านมาแล้ว… โอเค วิ่งกลับสิครับ ความเร็วของฝีเท้าในการวิ่งและท่าทางการหอบกระเป๋า บวกกับหน้าตาที่คล้ายโจร ทำให้คนมองกันทั้งตลาด คงมีคนแอบคิดแหละว่ามันเป็นแก๊งวิ่งราวทรัพย์หรือเปล่า โชคดีที่ทำหน้านิ่งๆ สีหน้าไม่แตกตื่น เลยห่างไกลจากความเป็นโจรเยอะหน่อยยกเว้นหน้าตา

โชคดีมากที่ไปทันช่วงที่พี่บีเริ่มสัมภาษณ์ไปบ้างและพี่หมี อาร์ตไดเร็กเตอร์ กำลังเซ็ตห้องครัวเพื่อถ่ายปก เราก็เตรียมอุปกรณ์กระโดดเข้าไปถ่ายเบื้องหลังอย่างฉับไว ระหว่างที่เก็บภาพก็ได้ฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับชีวิตการทำงานในห้องครัวของเชฟว่าทุกอย่างต้องเป็นระบบ การเลือกคนเข้าทีมก็สำคัญ การควบคุมรสชาติอาหาร การได้รับการยอมรับในฝีมือ การยอมรับในตัวเอง การปรับปรุงตัวเองในบางส่วน และการยืนหยัดในความเป็นตัวเอง เพื่อให้ได้รสชาติอาหารที่คนส่วนใหญ่ชอบ แอบคิดเชื่อมโยงไปถึงการทำงานเป็นทีมตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา มันคงมีส่วนทั้งที่คล้ายและแตกต่าง คิดว่าเราและคนที่จะได้อ่านคอลัมน์นี้ในเล่มถัดไปคงเลือกไปปรับใช้ได้ในแบบของตัวเอง

เราตั้งใจมาฝึกงานด้วยหมุดหมายที่ว่าจะต้องกลายเป็นคนที่ดีขึ้นไม่ก็แย่น้อยลงกว่าที่เคยเป็นแหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้มากน้อยแค่ไหน คิดว่าเหตุการณ์ต่างๆ ระหว่างทางนี่แหละคือการเรียนรู้ของเราเอง การจะดีขึ้นได้เราต้องยอมรับอย่างซื่อสัตย์กับตัวเองให้ได้ก่อนว่า เรายังแย่อยู่แต่เราก็ยังไม่เลิกพยายามแก้ไข เพราะอีกไม่นานก็เรียนจบ และอีกไม่นานก็ต้องช่วยลดภาระของครอบครัวที่ค่อนข้างหนักอึ้งให้เบาบางลงบ้างได้แล้ว
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันที่ 50

27 ก.ค. 2559

วันนี้ปลุกระดมเพื่อนกินส้มตำได้สำเร็จเป็นครั้งที่ 2 แซ่บนัวกันไป และช่วงเวลาที่บีบคั้นนี้เองที่อารมณ์ของทุกคนกำลังจริงจัง ทำให้เราจะได้เก็บภาพที่ตั้งอกตั้งใจของทุกคนเอาไว้เพื่อตัดต่อไปลง a team junior weekly ที่ยังเหลืออีกหลายตอน แต่ด้วยความที่เราต้องตัดไปด้วยถ่ายไปด้วย เลยไม่ค่อยรู้สึกดีกับการทำแบบนี้เท่าไหร่ เพราะช่วงเวลาสำคัญที่เกิดบทสนทนาบางอย่าง เราก็พลาดไปอย่างดื้อๆ เลยตัดสินใจว่าจะเลือกถ่ายเก็บไปเรื่อยๆ และใช้ชีวิตอยู่กับชาวกองฯ ให้นานที่สุด จนกว่าทุกคนจะค่อยๆ กลับบ้านแล้วจึงจะเริ่มตัดงานที่ค้างอยู่
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

เป็นอีกวันที่มรสุมพัดผ่าน แต่เป็นขนาดแม่วัวท้องแก่ คือบวมตัวจะแตก หน้าที่หลักๆ ของทุกคนตอนนี้มี 2 อย่าง คือถ้าไม่ทำงานก็ทวงงาน เป็นวงจรที่ไม่สามารถหลุดพ้นออกจากคำว่างาน

ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ย ก็ตอบสวยๆ ไปว่าไม่เหนื่อยค่ะ ส่งมาได้เรื่อยๆ แต่ถามว่ามีสติมั้ย ก็ขอตอบว่าเบลอระดับรินนมเปรี้ยวกินกับซีเรียลแล้ว

ตอนเย็นฝนตกหนักมาก แต่หนักกว่าฝนคือเหตุการณ์ที่หมิวทำร่มปลิวไปกลางสายฝน ปลิวไปไกลมาก แล้วนี่ยืนอยู่ข้างๆ คือเห็นทุกช็อต จังหวะที่ร่มลอยไปบนฟ้ามันฮามาก ฮาจนลืมว่ากูต้องเป็นคนวิ่งไปเก็บร่มนี่หว่า สติมาปัญญาเกิด ก็เลยวิ่งเตลิดไปเก็บและกลับมาในสภาพหมาตกน้ำ
เอิง/ พิสูจน์อักษร

วันที่ 51

28 ก.ค. 2559

รอพี่เอี่ยวคอมเมนต์งานเพื่อปรับแก้ พอตอนเย็นก็ออกไปงานเปิดนิทรรศการที่ The Jam Factory จากการชักชวนเชิงขอร้องจากปิ่น ช่างภาพ ว่าให้ไปเป็นเพื่อนหน่อย นะๆ ขากลับนั่งเรือข้ามฟากกลับมาท่าเรือสี่พระยา ปิ่นเล่าว่าบรรยากาศช่วง 6 โมงเย็น มันโรแมนติกนะเว้ย พูดอยู่ 3 รอบ เออๆ เห็นด้วยก็ได้
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันที่ออฟฟิศว่างแต่คนในออฟฟิศไม่ว่าง

เปิดคอมทำงานตั้งแต่เช้า นั่งแช่จนก้นนี่สนิทกับเก้าอี้จนเรียกชื่อพ่อชื่อแม่กันแล้ว เลยต้องให้ระยะห่างโดยการพาไปรู้จักโถส้วมบ้าง

จริงๆ ตั้งใจจะพาก้นไปรู้จักกับเก้าอี้ร้านข้าวข้างนอกตอนเที่ยง แต่ด้วยความที่งานมาอย่างไม่ขาดสาย เหมือนฝนโปรยปรายในวันที่ใจหม่นหมอง ก้นเลยได้สนทนากับเก้าอี้ทำงานยาว ยาวจน 4 โมงเย็นกระเพาะอาหารก็ยังไม่ได้ย่อยมื้อกลางวัน ต้องพึ่งเป็นหนึ่งไปซื้อมาม่าคัพที่เซเว่นมานั่งกินไปทำงานไป

ระหว่างทำงานพี่แอมก็มานั่งอ่านดวง อ่านไปอ่านมากลายเป็นทอล์กโชว์แลกเปลี่ยนประสบการณ์การดูหมอ พร้อมกับแนะนำตำหนักในดวงใจ ที่ไหนแม่น ที่ไหนมั่ว มาดูให้ชัวร์ได้ที่นี่ จนสุดท้าย ผู้ชมในห้องส่งรวมถึงผู้ชมทางบ้านก็กลับบ้านไปด้วยหมอดูในไลน์ที่พี่ม็อบแนะนำ มันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ฮา
เอิง/ พิสูจน์อักษร

วันที่ 52

29 ก.ค. 2559

แก้งานที่ออฟฟิศจนได้ส่งงานให้พี่เอี่ยวตรวจตอนตี 2 และตัดสินใจนอนออฟฟิศอีกจนเหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว รอคอมเมนต์ในวันพรุ่งนี้เช้าว่าผ่านหรือแก้อีก

เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

The post ออกไปข้างนอก appeared first on a day magazine.

17 ก.ค. 2559

ถ้าเราทำงานออฟฟิศอื่นคงดีใจไม่น้อยที่รัฐเพิ่มวันหยุดให้เราเยอะขนาดนี้ ตั้งแต่เข้ามาใช้ชีวิตเป็นคนทำหนังสือก็สัมผัสได้ว่าวันหยุดยาวไม่ค่อยโสภากับชีวิตเท่าไหร่นัก นอกจากจะไม่ได้หยุดจริงๆ
เพราะมีงานหลอกหลอนอยู่ทุกวันแล้ว จะติดต่อใครก็ต้องมากังวลว่าเขากำลังพักผ่อนอยู่หรือเปล่าด้วย แผนงานการปิดเล่มสิ้นเดือนก็คงเป็นแค่ฝันไป
แค่นี้เวลางานของเดือนนี้ก็หายไป 4 วันแล้ว ด้วยเหตุนี้ แผนการทำงานในวันหยุดจึงออกมาเป็นเช่นดังนี้

การตั้งเตือนใน Google Calendar นับว่าเป็นเทคโนโลยีใหม่สุดที่ชีวิตอัพเดตในตอนนี้ เหยื่อรายแรกของวันหยุดคือ
แพรว
ณภาง เภสัชกวี (ที่เพื่อนมันเรียกกัน) ที่ต้องส่งงานคนแรกตอน
10 โมงเช้าแต่รอจนบ่ายก็ไม่เห็นมีอีเมลเข้ามาสักที
ด้วยความที่วันหยุดก็ไม่อยากตื๊อ ก็เลยปล่อยเลยตามเลยสายกว่านี้ค่อยทวงแล้วกัน
แต่ทวงไปแล้วแพรวบอกส่งแล้ว อ้าว ฉันก็ยังไม่ได้อยู่ดี ทำไงล่ะ แพรวก็ยังยืนยันว่าส่งแล้ว
กลับไปเช็กดูอีกทีและพบว่า สมงสมองเบลอไปหมดแล้ว

เชื่อเมลอะถูกแล้ว
แต่แกส่งมา Hotmail มันจะถึงไหมล่ะฉันใช้ Gmail นะ…
ทราย / บรรณาธิการ

วันหยุดชดเชยอาสาฬหบูชา

18 ก.ค. 2559

วันนี้ถึงจะเป็นวันหยุดงาน
แต่ทุกคนก็เริ่มทำงาน มุ่งหน้าสู่เมนคอร์ส สร้างฝันให้เป็นจริงกันอย่างเต็มที่
ดูมีความหวังมากๆ เลยนะขอบอก (พูดทั้งน้ำตา)

วันนี้ได้สติกเกอร์น่ารักๆ
ส่งตรงจากคุณทรงกลดที่อยู่ไกลถึงอังกฤษด้วยล่ะ เขินจัง
เฌอแตม /
บรรณาธิการ

วันหยุดอันขื่นขม
คุยกะแตมมากกว่าแม่อีก
กะทิ / กองบรรณาธิการ

วันอาสาฬหบูชา

19 ก.ค. 2559

วันหยุดอันขมขื่น
คุยกะพี่ก้องมากกว่าพ่ออีก
กะทิ / กองบรรณาธิการ

วันทำงานตอนหยุดยาว

วันนี้วันหยุด ใช่ไงวันนี้ทุกคนได้หยุด ก็ใช่ไงแต่ไม่ใช่เรา-ก็ใช่ไง

หมดไปเท่าไหร่แล้วกับคำว่าวันว่าง วันนี้ตะลุยพาหุรัด จริงๆ ตะลุยมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพื่อนและคนใกล้ตัวโฟนอินมาถาม หลายสายเรียกร้องความชอบธรรมว่าทำไมเพื่อนอย่างฉันถึงไม่มีเวลาให้ พร้อมคำถามเด็ดๆ ว่า
ขายวิญญาณให้อะเดย์แล้วเหรอ…ทำงานต่อค่ะ
แพรว / กองบรรณธิการ

รู้สึกว่างานที่นี่
เครียดสลับสนุกไปเรื่อยๆ มาก (แต่รู้สึกว่าเครียดเยอะกว่าสนุกนะ
โดยเฉพาะเวลาเป็นบ.ก.เนี่ย)
เฌอแตม /
บรรณาธิการ

วันที่ 45

20 ก.ค. 2559

วันนี้ทีมเมนคอร์สมาเจอหน้ากัน หลังจากช่วง 4 วันที่หยุดไปต่างก็ไปหาข้อมูลตามคอลัมน์เมนคอร์สที่ตัวเองรับผิดชอบ
บ้างก็เป็นรูปเป็นร่างมาก บ้างก็เป็นรูปเป็นร่างน้อย บ้างก็…
นั่นแหละครับท่านผู้ชม รอดูกันต่อไปว่าจะเสร็จได้ทันเวลาหรือเปล่า
เฌอแตม /
บรรณาธิการ

กะทิ Report 01:

อัพเดตซาวนด์แทร็กประจำชีวิตตอนนี้เป็นเพลง
‘ลมเปลี่ยนทิศ’ โดยเฉพาะท่อนที่ร้องว่า ‘ชีวิตหนึ่งกำลังเริ่มใหม่
ชีวิตหนึ่งกำลังว่างเปล่า‘ ร้องไปก็ถอนหายใจไปอยู่หน้าคอม เฮ้อออออ
กะทิ / กองบรรณาธิการ

วันที่ 46

21 ก.ค. 2559

วันเกิด เกิดอยากพัก

อะเดย์ไม่มีนโยบายว่าวันเกิดจะได้พัก… วันทำงานเลยได้เจอคนมากมายเช่น ป้าเฟี้ยวๆ ร้านอัดพลีตที่ดูดวงให้เป็นของแถมและตัวละครเอกในวันนี้คือ
ลุงกู้ ลุงร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้ด้วย (หน้าจักรเย็บผ้านะไม่ใช่หน้าเค้ก) เลยพบว่าสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้วันธรรมดาแบบนี้พิเศษขึ้นเยอะ
แพรว / กองบรรณาธิการ

หลังจากจัดการให้คนอื่นมาตลอด
วันนี้ก็ได้ออกไปหาข้อมูลเองบ้างล่ะ
ได้ไปค้นพบบ้านทอผ้าไหมหลังคลองแสนแสบที่อยู่หลังจิม ทอมป์สัน ไปนิดเดียว
ตื่นเต้นมากๆ (แท้จริงแล้วเป็นการตามรอยพี่แพรวที่ไปทำเรื่องที่นี่มาใน a day ฉบับ 191 : 100 Hidden Places) แล้วก็ได้คุยกับคนเจ๋งๆ ด้วย
แต่บอกไม่ได้ใช่มั้ยว่าเป็นใคร เดี๋ยวก็รู้หมดสิว่าเมนคอร์สเล่ม junior 12 เป็นเรื่องอะไร

แต่ที่แน่ๆ คือวันนี้ได้ลองนัดประชุมเรื่องอาร์ตกันที่กลางสยามพารากอน
ก่อนที่จะต้องเข้าไปพรีเซนต์ให้พี่ๆ เห็นภาพเป็นครั้งแรกในวันพรุ่งนี้
เฌอแตม /
บรรณาธิการ

สเต็ปการทำงานตอนนี้มี
2 คนเป็นไอดอล คนแรกคือ พระมหาชนก ในการนั่งหน้าคอมทำงานไปเรื่อย
ๆ แม้จะไม่รู้ต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
และหวังเพียงว่าเราจะมีความคิดหรือปิ๊งไอเดียในการเขียนงานส่งก่อนเดดไลน์ในคืนสุดท้ายแบบการตรัสรู้ของ พระอานนท์
กะทิ / กองบรรณาธิการ

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเรียกได้ว่าชีวิตจมอยู่กับคอลัมน์สัมภาษณ์ใหญ่ a day with a view งานเดียว เพราะก่อนจะไปคุยกับใครสักคนได้เราต้อง ‘กระทำความอิน’ กันก่อน

เรานั่งดู Final score ย้อนหลัง อ่านบทสัมภาษณ์ พี่เปอร์– สุวิกรม อัมระนันทน์ ในทุกสื่อดูทุกรายการที่พี่เปอร์ไปออก
เพื่อทำความรู้จักกันให้ได้มากที่สุดจะได้มีวัตถุดิบในการพูดคุยกันให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

ตอนที่รับงานนี้ยังบอกพี่เบลล์อยู่เลยว่าไม่เครียดมากแต่พอมาทำจริงแล้วมันวางไม่ลงเลย
เหมือนติดหัวอยู่ตลอดเวลายิ่งเครียดก็ยิ่งคิดไม่ออก มืดแปดด้านกันไปใหญ่แต่ในความเครียดนั้นก็ยังมีแสงสว่างอยู่เพราะโค้ชพี่ก้อง
โค้ชพี่เบลล์ และโค้ชพี่เอี่ยวได้ให้คำปรึกษาที่ดีมากๆ ในการทำงาน ทำให้สุดท้ายเราก็วางความเครียดลงได้และมีสติไปสัมภาษณ์จริงๆ

ขอบพระคุณทุกคำแนะนำค่ะ หนูได้เอาไปใช้ตอนทำงานจริงๆ นะ
ทราย / บรรณาธิการ

วันที่ 47

22 ก.ค. 2559

ช่วงนี้ตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อตื่นมาทำงานตอนเช้า
เเล้วชอบฝันว่าตัวเองทำงานอยู่ คิดว่าต้องเขียนอย่างนี้ๆ นะ เป็นขั้นๆ ไปเรื่อยๆ
เเต่เเท้ที่จริงเเล้วกำลังหลับอยู่เเละตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้
วิธีแก้คิดว่าต่อไปควรนอนดีๆ เเละไม่ตั้งนาฬิกาปลุกอีก
นัท / กองบรรณาธิการ

a day 191 ออกแล้วจะเออ… แต่ความรู้สึกที่หลายคนบอกว่าหายเหนื่อยหลังจากงานสำเร็จแล้วนี่ไม่จริงนะ
กะทิ / กองบรรณาธิการ

วันอวดวันว่าง

วันนี้ไม่ต้องลงพื้นที่
หลังที่ลงติดต่อ 5 วันแล้ว (รวมวันหยุด) จะบ้าตาย วันนี้แค่ฝากส่งมาบอกว่าไม่ต้องพื้นที่ค่ะ แต่ต้องส่งงาน แต่ต้องส่งงาน แต่ต้องส่งงาน!
แพรว / กองบรรณาธิการ

วันนี้ไปตลาดแต่เช้า
(บอกไม่ได้อีกละว่าตลาดอะไร เดี๋ยวรู้เลยว่าเมนคอร์สเล่มเราเป็นอะไร เฮ้อ
เป็นการเขียนไดอารี่ที่ลำบากจริงๆ)

แล้วตอนบ่ายก็ไปเจอหน้าพี่เหมยลี่
อาร์ตไดฯ ที่วันนี้เป็นตัวแทนผู้กล้าหาญเข้าไปพรีเซนต์งานกับพี่ๆ
พอได้คุยกันแล้ว อาการเครียดก็กลับมาอีก
เพราะรู้สึกว่าช่างมีปัญหาและอุปสรรคมากมายเหลือเกิน
อีก 2 อาทิตย์ก็จะเปิดเทอมแล้ว ตอนแรกอยากจะปิดงานให้ได้ก่อนหน้านั้น แต่ดูๆ
แล้ว… คงไม่ทัน
เฌอแตม / บรรณาธิการ

การได้ตามไปเก็บภาพเบื้องหลังการออกไปสัมภาษณ์พี่เปอร์
สุวิกรม กับ ทราย บ.ก. และ พี่ช่อ ช่างภาพ
ถือว่าเป็นกำไรในการฝึกงานอีกครั้ง เป็นโอกาสดีมากๆ ที่เราจะได้นั่งพูดคุย
และฟังวิธีคิดของเขาอย่างใกล้ชิด เพราะเมื่อก่อนทำได้แค่เพียงนั่งหน้าจอคอมและฟังผ่านหูฟังอย่างห่างเหิน
แต่เราก็พยายามดูและฟังรายการที่เขาเป็นพิธีกร บางเทปก็มีโหลดเก็บไว้ฟังบ้าง

ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งแรกมั้งที่ได้นั่งคุยนั่งฟังทรายแบบจริงจัง
ทรายก็นับว่าเป็นอีกคนที่มีทัศนคติและวิธีคิดในการทำงานที่ดี
หลังจากที่ทดลองสังเกตจากหลายๆ ประโยคที่ทรายพูดในหลายๆเหตุการณ์ที่ผ่านมา
เป็นเกียรติมากที่ได้มาออกกองกับ บ.ก.จูเนียร์ 12 (นี่เริ่มเวอร์อีกละ) คุยกันจนเมื่อยพี่ช่อก็โทรมาบอกว่ารออยู่หน้าร้านที่จะสัมภาษณ์แล้ว
เลยกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์เพื่อกลับเข้าไปในซอยอีกรอบ
ปรากฏเจอพี่ช่อกินก๋วยเตี๋ยวไก่รออยู่หน้าร้าน
พร้อมบอกว่า
“กินช่วยหน่อยไม่ไหวแล้ว” แล้วก็ไม่มีใครช่วย 5555

การได้นั่งคุยกับพี่เปอร์
ทำให้เรารู้ ได้ฟัง ได้เห็นอะไรหลายอย่างเลย ในตัวตนและความคิดของเขา
ที่ผ่านการหลอมรวมและซึบซับจากผู้คนมากมายที่เขาได้สัมผัสมาในชีวิต
จนตกผลึกเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเรา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
ความเชื่อมั่น และท่าทางที่สงบนิ่ง สุขุม แต่ก็มีรอยยิ้มที่เป็นกันเอง

เราชอบเวลาที่พี่เปอร์พูดคำว่า ‘เราไม่ทำ’ ‘เราไม่ได้สนใจ’ ‘เราไม่ได้แคร์ว่าใครจะมองเรายังไง’ ดูเหมือนเป็นคนที่ดื้อมากๆ แต่เขากลับมองว่านี่คือความชัดเจนและเชื่อมั่นในสิ่งที่คิดมาแล้วอย่างถี่ถ้วน
ด้วยวัยขนาดนี้, สิ่งที่แปลกคือสีหน้าแววตาตอนที่เขาพูดออกมา กลับทำให้เรารู้สึกว่าเขายังเป็นคนเดียวกับเด็กหนุ่ม ม.ปลาย ในภาพยนตร์เรื่อง Final Score อยู่เลยต่อให้กาลเวลาจะพาเขาให้เติบโต แต่บางอย่างยังอยู่ในตัวเขาไม่ได้หายไปไหน

พี่เปอร์เล่าว่า
เขามีความสุขที่ได้ทำให้คนอื่นได้รับอะไรดีๆ จากสิ่งที่เขาทำ
จากเรื่องที่เขาเล่า ด้วยสีหน้าแววตาและน้ำเสียง
ทำให้เรารู้ว่านี่คือวัยรุ่นอีกคนที่อุทิศตนทำงานหนักเพื่อหวังว่าผู้อื่นจะได้รับสิ่งดีๆ
ในสิ่งที่เขาทำ ในแบบที่ตัวเขาเองเชื่ออย่างแท้จริง ไม่ใช่พูดเท่ๆ
แล้วก็จบไป จริงๆ มีประโยคที่เด็ดๆ น่าเอามาเล่าต่ออีกมากแต่เราว่าควรรอติดตามใน a day ฉบับ 193 เล่มของพวกเรา
ชาว a
team junior 12 จะดีกว่า
(พื้นที่โฆษณา)

ป.ล.พี่เปอร์บอกว่า
เห็นน้องสามคนแล้วก็ทำให้นึกถึงตัวเอง ดีใจที่เห็นน้องๆ ทุ่มเทและให้เวลากับงานนี้มากๆ พี่ว่างานต้องออกมาดีแน่ๆ…ได้ฟังก็ใจชื้นขึ้นมาเลย
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันนี้เป็นวันสำคัญวันหนึ่งในชีวิต
เพราะวันนี้เป็นวันสัมภาษณ์พี่เปอร์-สุวิกรม
อัมระนันทน์ ที่จะลงในคอลัมน์ a day with a view ในฉบับ 193 ของพวกเรา รู้สึกเหมือนเป็นวันที่จะได้ใช้ความสามารถที่มีทั้งชีวิตมาพิสูจน์ตัวเองกันเลยทีเดียว

คิวที่เราได้มาคือ
13.00 – 18.00 น. เพราะพี่เปอร์ยุ่งมาก เราจึงต้องคุยให้จบภายในวันเดียว ในชีวิตนี้ยังไม่เคยคุยกับใครนานขนาดนี้เลย
ทั้งกังวลและตื่นเต้นมาก วิธีการระงับความตื่นเต้นที่ทำประจำคือ ไปก่อนเวลา
ไปหาที่นั่งทำใจสงบสักพักก่อนเริ่มงาน เรากับเป็นหนึ่งและช่อนัดเจอกัน
11.00 น. เพื่อหาโลเคชันถ่ายภาพข้างนอกไปก่อน

คำแนะนำในการสัมภาษณ์ที่ได้มาทั้งหมดค่อยๆ
ถูกหยิบออกมาใช้แก้ไขสถานการณ์ไปได้เรื่อยๆ จนเราผ่านหนึ่งชั่วโมงแรกไปได้
และให้เวลาพี่เปอร์ได้พัก ก่อนกลับมาคุยกันอีกหลายชั่วโมง (ระหว่างนั้นก็คะยั้นคะยอให้กินข้าวตลอดเวลา
แต่พี่เปอร์ติดลมมาก พูด 10 นาทีกินข้าว 1 คำ)

พี่เปอร์กลับเข้ามาให้สัมภาษณ์ต่อด้วยการเข้ามาชมกันแบบดื้อๆ
ทำเอาเรา 3 คนงงกันไปเลย

“พี่ชอบน้อง 3 คนนะ
เพราะน้องให้เวลากับการทำงานอย่างจริงจัง มันทำให้พี่เห็นตัวพี่ในอดีต
หรือแม้กระทั่งเห็นตัวพี่ในปัจจุบัน พี่ชอบคนแบบนี้ ชอบคนทุ่มเท
ชอบคนให้เวลากับหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง
ของแต่ละอย่างที่มันจะออกมาดีมันก็ต้องให้เวลา
และพี่เชื่อว่าน้องจะต้องทำนิตยสารเล่มนี้ออกมาดีมาก
เพราะว่าน้องให้เวลากับมัน

“ในชีวิตนี้มีคนมาสัมภาษณ์เราเป็นร้อยแล้วนะ
น้องไม่ใช่คนแรก และเราก็เห็นหมดว่าใครเป็นยังไง
หลายคนเราก็บอกเขาว่าควรจะสัมภาษณ์ยังไง เพราะบางทีรู้สึกว่าเขามาสัมภาษณ์เราทำไม
กับบางคนเรารู้สึกชื่นชม น้องแอม (ไอรดา รื่นภิรมย์ใจ-กองบรรณาธิการ a day) เป็นหนึ่งในนั้น
เราถึงเอามาทำงานด้วยตอนเริ่มทำ perspective ใหม่ๆ
เขาก็เคยมาสัมภาษณ์เราที่นี่แหละ เพราะน้องให้เวลา น้องทุ่มเท
น้องจึงได้มากกว่าคนอื่นเป็นเรื่องธรรมดา หลายๆ เรื่องที่พี่จะเล่าไม่เคยมีใครได้สัมภาษณ์ เพราะไม่ได้ให้เวลาเท่าที่น้องให้
น้องจึงได้วัตถุดิบที่มากกว่า” พี่เปอร์บอก

ได้ฟังแค่นี้เราก็ยิ้มกันหน้าบานแล้ว
ใจชื้นแล้วว่าหลังจากนี้เราจะไม่กลับออฟฟิศกันมือเปล่าแน่นอน แล้วบทสนทนา 3
ชั่วโมงหลังจากนี้ก็คุ้มค่ากับที่เราทุ่มเทเวลาไปจริงๆ ด้วย เป็นครั้งแรกที่มาสัมภาษณ์แล้วถูกคนให้สัมภาษณ์ชม
แล้วรู้สึกกลับบ้านแบบตัวลอย

ขอบคุณช่อที่ไปซื้อยา
ขอบคุณเป็นหนึ่งที่ช่วยทำลายเดดแอร์เวลาเราเอ๋อ และขอบคุณโค้ชทุกคนที่อยู่เบื้องหลังตั้งแต่การเตรียมตัวด้วยค่ะ
ทราย / บรรณาธิการ

The post วันหยุด… ไม่ได้หยุด appeared first on a day magazine.

11 ก.ค. 2559

กะทิ
Tips: ‘วันนี้มันเหนื่อยเหลือเกิน’ แม้ว่าวันที่ผ่านมาจะฮาร์ดแค่ไหน
แต่พอร้องเพลง ‘เปิดประตู’ เพียงประโยคนี้ประโยคเดียวด้วยสำเนียงของพี่ต้องตา
วง Plastic Plastic (อดีต
a team junior รุ่น
11) ลงไป
ความรุนแรงที่สะสมมาก็ลดน้อยลงไปบ้างไม่มากก็น้อย ร้องวนไปจ้า
กะทิ / กองบรรณาธิการ

ออกจากออฟฟิศตั้งแต่
4 โมงเย็น รีบไปสนามบินเพราะกลัวรถจะติด จน 6 โมงกว่าพี่ช่อจะถึง
สภาพการจราจรหนาแน่นขนาดนี้
การเดินทางมาสนามบินในเวลากระชั้นชิดมันช่างบีบหัวใจเหลือเกิน
เราก็กลัวว่าพี่ช่อมาไม่ทัน ว่าแล้วก็รีบเช็กอิน ไฟลท์ออก 1 ทุ่ม
กว่าจะถึงภูเก็ตก็ 2 ทุ่มกว่าๆ
เป็นครั้งแรกที่กลับบ้านแล้วเอาของไปน้อยมาก และเป็นครั้งแรกที่กลับบ้านเพื่อทำงาน

ก่อนมาถึงแม่โทรมาบอกว่าที่ใต้ฝนตกมากนะ
ฝนตกทั้งวันเลย พอเครื่องบินถึงสนามบินภูเก็ตเท่านั้นแหละ ฝนตกชุดใหญ่เลยจ้า แหม่
ต้อนรับกันขนาดนี้ เรานี่กุมขมับเลยค่ะ หันไปบอกพี่ช่อที่นั่งข้างๆ ว่า “พรุ่งนี้เราจะถ่ายงานได้ไหมวะ” ได้แต่ภาวนา
ขอให้พรุ่งนี้มันหยุดเถอะนะ กว่าจะถึงบ้านที่พังงาก็ 4 ทุ่มกว่าๆ
ละ เหนื่อยมาก
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

ก่อนหน้านี้มีสายจากทางบ้านโทรจิตเข้ามาถามว่า
การเป็นปรู๊ฟทำอะไรบ้าง รู้สึกอยากทำแต่ไม่อยากเสียโอกาสที่จะได้ไปออกกองเลย
ดิฉันจึงได้โทรจิตกลับไปขอร้อง อ้อนวอน และทิ้งตัวลงคุกเข่า
ให้ติดตามอ่านไดอารี่สัปดาห์นี้ แล้วจะรู้ว่า less is
noob, proof is more (มันไม่เกี่ยวกัน มันแค่คล้องจอง อยากเขียน ทำไมคะ)

วันนี้ตอนบ่ายออกไปถ่ายรูปกับปิ่นที่ Think Space B2S ณ เซ็นทรัล อีสต์วิลล์ มันดีมากเลย
ไม่เชื่อก็ไปอ่านดูสิ
เอิง / พิสูจน์อักษร

ตัดวิดีโองาน MAKE A
ZINE ยังไม่ผ่าน ดูรวมๆ แล้วมันยาวย้วยเกินไปซึ่งก็พอจะรู้สึกแต่อับจนหนทาง
รู้สึกเกลียดการเสียดายฟุตเทจของตัวเองมาก เป็นอย่างที่มืออาชีพว่าไว้ไม่มีผิด
มือสมัครเล่นพวกถ่ายเองตัดเองแบบเราส่วนใหญ่มักจะตัดใจไม่ไหว
แต่ก็ต้องตัดทิ้งไปให้ได้ จริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นถ่ายมาให้ ภาพไม่ถูกใจนิดหน่อยก็กด Delete แบบฉับไว
แต่นี่เพราะตัวเองถ่ายมากับมือ แล้วมันไม่สวย ก็ได้แต่นั่งถอนหายใจ

กลับไปหมดพลังแต่ก็นอนไม่หลับ นี่ไม่แน่ใจว่ากำลังคิดมาก
หรือความตึงเครียดในช่วงเร่งทำเมนคอร์สของกอง บ.ก. จะแพร่รังสีความเครียดให้เราติดเชื้อกลับมาด้วย
ข่มตายังไงก็ไม่หลับ ราวกับเด็กมัธยมฯ ที่โดนสาวหักอกเป็นครั้งแรก
ข้อดีของการมองงานตัดต่อให้เป็นบทเรียนที่น่าจะใช้ในชีวิตประจำวันได้ง่ายๆ ก็คือ
อะไรไม่ใช่เราก็ต้องตัดทิ้ง เลือกเก็บไว้เฉพาะสิ่งที่ใช่และจำเป็นที่สุด
แล้วเอาสิ่งที่ดีที่สุดที่เราเลือกเองมาเรียงร้อยต่อกัน ก็รู้ แต่มันทำไม่ง่าย
แอบตั้งคำถามกับตัวเองเหมือนกันว่า
หรือเราอาจจะไม่เหมาะกับทั้งการถ่ายและการตัดต่อก็ได้

ป.ล. วันนี้
a team is crying เป็นครั้งแรก หลังจากโดนว่าเรื่องงานไม่เดินตามแผน
แต่เราก็ยังอยู่ข้างกันเสมอ ภาพที่พี่ปูยื่นกล่องทิชชู่ให้นิว
พร้อมมือที่ยื่นมาตบไหล่หลายๆ มือทั้งจากพี่อะทีม และเพื่อนอะทีมจูเนียร์12 เป็นภาพที่เราคงไม่ลืม
พร้อมกับคำพูดของพี่ปูที่ว่า “เอาไปอีกไหม เผื่อมีระหว่างทาง”
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

เสียน้ำตาครั้งแรกให้เล่มของตัวเองแฮะ #adaythatchangedmylife ของจริง
ทำงานที่นี่มาจนครบหนึ่งเดือนกว่าๆ ก็คิดนะว่าถึงครึ่งทางแล้วแหละ แต่พี่ๆ
บอกว่ายังไม่ได้เริ่มเล่มตัวเองก็ยังไม่ถึงครึ่งทางหรอก (ฮา) เชื่อแล้วค่ะว่ามันเป็นเรื่องจริง

วันนี้คนเข้าออฟฟิศน้อย เหมือนพลังใจลดต่ำลงไปด้วย
อันที่จริงวันนี้มีกำหนดส่งงานหลายชิ้น แต่เราดันไปเสียเวลากับถกเถียงกันเรื่องเมนคอร์สที่ค่อนข้างวกวน
ย่ำอยู่กับที่จนเป้าหมายงานอื่นที่ตั้งไว้ไม่ลุล่วงซักอย่าง
ประมาณ 5 โมงกำลังจะหนีกลับบ้านเพราะคิดว่าพี่ก้องไม่น่าจะเข้าออฟฟิศแล้ว
เรียกได้ว่าถ้าเป็นหนังก็น่าจะเดาตอนจบได้ไม่ยาก

แต่… พี่ก้องเข้าจ้า

ชาวกองฯ ที่เหลือกันอยู่ 3 คน เรา กะทิ พี่แพรว
ไม่มีใครอยากเผชิญหน้า บวกกับเครียดจากที่คุยเรื่องเมนคอร์สกันมาทั้งวัน เก็บของ
เตรียมเผ่นกันเต็มที่ แล้วประโยคจากพี่ก้องก็เป็นไปตามคาด “วันนี้มีอะไรเสร็จตามที่เราตั้งไว้มั้ยนะ” พี่ก้องพูดพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาพวกหนูขนลุกไปตามๆ
กัน ตอบอย่างไม่อ้อมค้อม “ไม่เสร็จซักอย่างเลยค่ะพี่” คุณพระ
อยากจะเดินออกไปหน้าถนนหน้าออฟฟิศให้รถชนตายให้มันจบๆ ไป (ล้อเล่นนะ) พี่ก้องเลยถามว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นที่ทำให้งานมันไม่เดินไปข้างหน้า
จนเดดไลน์ต้องเลื่อนออกไปเรื่อยๆ

ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เลยค่ะ น้ำตาแตกใส่คุณทรงกลดซะอย่างนั้น ไปๆ มาๆ
พี่แพรวร้องตามจ้า งงไปอีก…

เกิดมาไม่เคยร้องไห้ให้เรื่องงานมาก่อน กดข้ามรายละเอียดไปแล้วกัน
เขียนไปเขียนมาเริ่มเขินตัวเอง รู้สึกแพ้ ทำไมร้องไห้คนแรกในนี้เนี่ย พี่ปู
พี่เบิร์ด พี่นุกนิกเดินออกมาปลอบใจพร้อมพกทิชชู่กล่องใหญ่มาให้ซับน้ำตา
บอกว่าอยากร้องก็ร้องเลย (อ้าว) เรื่องปกติแหละ
จูเนียร์ใครเค้าก็ร้องไห้กัน เสร็จแล้วก็ไปหาของอร่อยๆ กินนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
เลยแวะกิน Sunrise Taco ก่อนกลับบ้าน อืม ของกินนี่มันช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นได้จริงๆ แฮะ
นิว / กองบรรณาธิการ

วันที่
41

12 ก.ค. 2559

รีบปลุกพี่ช่อตั้งแต่
7 โมง เพราะจะไปเก็บภาพเส้นทางวิ่งที่สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สวนสาธารณะข้างบ้านเราเอง
เรียกได้ว่าโตมากับสวนนี้เลยแหละ ที่นี่เป็นที่นิยมของคนพังงาเลยนะ บรรยากาศดี
มีต้นไม้ร่มรื่นเขียวชอุ่ม มีแอ่งน้ำ ภูเขา ถ้ำลอดยิ่งบรรยากาศหลังฝนตกแบบนี้
ชุ่มฉ่ำมาก มองไปทางไหนก็เขียวสบายตาไปหมด

ปกติเราไม่ค่อยได้กลับบ้าน
กลับมาแต่ละครั้งก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเมืองพังงาอยู่ตลอด สวนสมเด็จฯ
ก็เป็นอีกที่นึงที่พัฒนาขึ้นจากแต่ก่อนมากๆ
เป็นสวนสาธารณะของคนเมืองที่มีทางวิ่งที่สวยงาม
มีทางจักรยานสำหรับนักปั่นเพิ่งสร้างมาไม่นานนี้
และที่เรารู้สึกประทับใจที่สุดคือฟุตปาธข้างทางวิ่งที่ถูกออกแบบมาอย่างใส่ใจธรรมชาติ
ต้นไม้ต้นนี้ยังอยู่ที่เดิมไม่โดนโค่นเอาพื้นที่ไปทำทางเดิน
เราประทับใจมากที่เค้าให้ความสำคัญกับต้นไม้ ตอนเห็นครั้งแรกนี่ไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้
อยากพูดขอบคุณแทนต้นไม้ต้นนี้จริงๆ เลย

สายๆ ไปอำเภอท้ายเหมือง ทำคอลัมน์กลับบ้านลง a day เล่มจูเนียร์
สัมภาษณ์คุณปู เจ้าของสวนไผ่อาบู
อดีตวิศวกรอนาคตไกลที่ตัดสินใจกลับมาทำสวนที่บ้านเกิด
เป็นอีกคนที่ได้คุยแล้วไม่ผิดหวัง ได้เรียนรู้อะไรดีๆจากพี่เขาเยอะเลย
ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกว่าอยากให้พื้นที่คอลัมน์นี้มากกว่านี้ แต่คงต้องทำใจ
เพราะได้แค่ 2 หน้าเอง
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

แก้คลิปสรุปงาน MAKE A
ZINE เริ่มใหม่ด้วยการแกะบทสัมภาษณ์ก่อน
แล้วนำมาตัดเรียงร้อยให้เป็นเรื่องราว ตามที่พี่เอี่ยวแนะนำมา ตัดไปก็งงไป
เพราะสัมภาษณ์มาหลายคน คนที่อ่านอยู่อาจจะงง ว่า
ทำวิดีโอก็ต้องแกะบทสัมภาษณ์ด้วยเหรอ! จริงๆ แล้ว ถ้ามีการสัมภาษณ์เกิดขึ้นก็ควรเป็นเช่นนั้นครับ
เพราะการแกะบทสัมภาษณ์
จะทำให้เราเห็นรูปประโยคชัดเจนมากขึ้นกว่าการฟังเสียงที่ไหลไปเรื่อยๆ
พอเราเห็นตัวอักษรชัด เราก็เลือกตัดคำไม่จำเป็น คำซ้ำ ฯลฯ
ทำให้เรียงประโยคได้ง่ายก่อนเอามาตัดต่อ

ซึ่งตอนที่เราเรียนมาก็เป็นแบบนั้น โกรธตัวเองที่รู้ดี
แต่ก็ไม่ทำอย่างนั้นตั้งแต่แรก
หลังจากเทศนาให้ตัวเองเสร็จก็เริ่มแกะบทอย่างจริงจัง
แต่ไม่นานนักก็ถูกโจมตีด้วยอาการง่วง จนต้องเดินไปงีบหลับแบบรู้สึกผิดลึกๆ ในใจ
เหมยลี่เป็นพยานได้ว่าหลับไปไม่นาน (คิดว่าไม่นานนะ) รีบตื่นมาล้างหน้าแล้วกระโดดเข้าหางานสุดพลัง
งานคลิปจูเนียร์รายสัปดาห์ก็หายไปหลายสัปดาห์จนต้องถูกทวงถาม รู้สึกผิดไปอีก

คนอื่นทำงานช้าแบบประณีต แต่เราทำงานช้าแล้วงานยังไม่ดีอีก
ไว้อาลัยให้ตัวเองด้วยการเขียนลงไดอารี่ เพื่อตอกและย้ำให้จำฝังใจ
แอบเกิดคำถามกับตัวเองเหมือนกันว่า ถ่ายก็ไม่ดี ตัดก็ช้า จริงๆ
เราเก่งอะไรกันแน่วะ

เรื่องที่น่าดีใจวันนี้คือ เราสังเกตเห็นเสียงหัวเราะและการฮัมเพลงของคนในทีมที่หน้าบูดบึ้งจากเมื่อวานนี้
นี่น่าจะเป็นสัญญาณการเตรียมพร้อมสู้ศึกเมนคอร์สเล่ม 193 อย่างจริงจังและมีความสุขไปด้วยแน่ๆ
เราหวังอย่างนั้น
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

เมื่อไหร่ a day 191 – Bangkok’s 100 Hidden Places จะออก
จะเปลี่ยนรูปโปรไฟล์
กะทิ / กองบรรณาธิการ

วันที่
42

13 ก.ค. 2559

วันนี้จำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เหมือนไม่มีความทรงจำอยู่หรือสมองกระทบกระเทือนไปแล้วก็ไม่รู้ สิ่งที่จำได้อย่างเดียวของวันพุธคือร้านตัดผมจะปิด
กะทิ / กองบรรณาธิการ

วันนี้ตื่นตี 5 ครึ่ง
ไปทำคอลัมน์ cycling route ฝนตกประมาณช่วงตี
3 แล้วหยุดตอนประมาณตี 4 อากาศวันนี้เลยดีเป็นพิเศษ
แถมเขียวชอุ่มชุ่มฉ่ำไปทั่ว มีหมอกจางๆ ลงหลังฝนตกด้วยวันนี้เป็นการทำงานที่สนุกสุดๆ
คุณน้าทั้ง 2 คนที่พาเราไปก็ใจดีสุดๆ มีการบอกด้วยว่าอยากให้ขับแบบไหนยังไง
ให้ปั่นกี่รอบก็บอกเลย เพื่อให้ได้มุมภาพดีๆ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

เราสนุกกับการทำงานเป็นพิเศษเมื่อได้ออกนอกสถานที่
ได้ออกไปทำงานต่างจังหวัด ได้ออกจากสภาพแวดล้อมเดิมๆ
รู้สึกเลยว่าพลังชีวิตกลับมาเต็มอีกครั้ง ยิ่งได้อยู่กับธรรมชาติ อากาศเย็นๆ
ยิ่งรู้สึกดี พอถ่ายเสร็จเรากับพี่ช่อก็ไปทานข้าวขาหมูเป็นอาหารเช้า แล้วก็แวะเดินตลาดสดในเมือง ซื้อดอกไม้มาไหว้พระกัน
กลับมาถึงบ้านวันนี้รีบปั่นคอลัมน์นี้ให้เสร็จเลย ฟีลกำลังได้ กำลังอิน
ถ่ายภาพเช้า ค่ำเขียนเสร็จ ส่งเลยจ้า
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

เพิ่งกลับมาจากการไปแข่งประสานเสียงที่รัสเซีย 3 วันสุดท้ายได้นอนรวมกันไม่ถึง 8 ชั่วโมง เหนื่อยมาก เจ็ตแล็ก กลับมาเจอเพื่อนๆ
ที่ทำหน้าเครียดกับเมนคอร์สของพวกเราเองกันอยู่
ก็เลยตัดสินใจหลับบนโซฟาที่ออฟฟิศให้เพื่อนๆ ดูซะเลย
เฌอแตม / บรรณาธิการ

วันที่
43

14 ก.ค. 2559

วันนี้กองฯ
นัดกันไปนอกสถานที่เพื่อ (โควตพี่อีฟ) ‘กระทำความอิน’ ดิฉันก็ติดสอยห้อยตามไปด้วย
เป็นวันที่สนุกอีกวัน เพราะได้ไปเปิดตาเปิดใจสัมผัสอีกย่านหนึ่งที่ไม่ค่อยได้ย่างกรายไปในมหานครแห่งนี้
ไม่บอกหรอกว่าที่ไหน เดี๋ยวรู้ มันตลกที่เดินวนกันอยู่ที่เดิมๆ 2 รอบ
ก็ยังบังอาจให้มันมีรอบที่ 3 ได้
อินกันจนหลับตาเขียนแผนที่พร้อมสารานุกรมได้ ขนาดนั้นเลย

ลองไปอ่านคำพูดจากสองสาวผู้ร่วมเดินทางในทริปนี้กันค่ะ…

“ร้อนและกลิ่นเครื่องหอมแรงมาก” เฌอแตม
said

“การไปนอกสถานที่นี้มี
2 แก๊ง คือแก๊งทำงานกับแก๊งทำเป็นทำงาน” ณัฐ
said
เอิง / พิสูจน์อักษร

คงมีคนเล่าเรื่องว่าวันนี้มาออกกองหาข้อมูลที่พาหุรัดกันแล้ว
งั้นเราขอข้ามไปที่เรื่องของกินเลยประชุมกัน
สรุปสิ่งที่ได้จากการลงฟิลด์วันนี้ที่ฟู้ดคอร์ตในห้างขายผ้าห้างหนึ่งในพาหุรัด (ไม่บอกหรอกว่าเป็นไชน่าเวิลด์) สิ่งที่เผื่อใจเอาไว้ก่อนจากรสชาติอาหารที่นี่คือมันต้องไม่อร่อยแน่
แต่เซ็งมากไปกว่านั้นเพราะความเป็นจริงมันไม่อร่อยกว่ายิ่งที่คิดอีก เอาเป็นว่า อยู่เพื่อกิน
กินเพื่ออยู่ …คิดอะไรก็เป็นชื่อคอลัมน์ตอนนี้
กะทิ / กองบรรณาธิการ

เครียดมาก อืม
เฌอแตม / บรรณาธิการ

วันที่
44

15 ก.ค. 2559

วันนี้เข้าออฟฟิศบ่าย
มาชิลล์ๆ เพราะงานเสร็จแล้ว
เหลือแค่คอลัมน์แมวที่ต้องเขียนเพิ่มนิดหน่อย ยังไม่ได้นอนทั้งคืนเลยรู้สึกเบลอๆ นิดหน่อย เลยมานั่งร้องเพลงกอล์ฟ-ไมค์กับนิว
ติ่งที่แท้จริงต้องร้องได้ทุกเพลงนะคะ
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

วันนี้ทีมเมนคอร์สนัดประชุมกันที่ TK Park ตอนเช้า
ก่อนจะเข้าไปเสนอโครงเมนคอร์สทั้งหมดพร้อมกันตอนบ่าย

พอได้เปลี่ยนบรรยากาศ หลายคนก็ผุดไอเดียเจ๋งๆ ออกมาได้มากขึ้น
หลายๆ อย่างดูเป็นชิ้นเป็นอันขึ้น รู้สึกมีหวังและเครียดน้อยลง เราต้องทำได้สิ
เราเป็นจูฯ 12 เลยนะ สู้เค้าเพื่อนๆ ทุกคน
เฌอแตม / บรรณาธิการ

ระหว่างที่นั่งทำงานอยู่ก็มีเสียงร้องเพลงดังขึ้น
‘ให้ยืนงงๆ ฉันคงทำใจไม่ได้’ เสียหมด
พี่ปูร้องเพลงเขาเสียหมด! แล้วยังวิจารณ์เพลงเขาอีกว่า
จะมายืนงงอะไร พอรู้ว่าร้องผิดยังบอกอีกว่าตัวเองเป็นคนครีเอทีฟ ดู #ความพี่ปู
สิ จะไม่ให้ชื่นชมได้อย่างไร ป.ล. หลังจากฟังพี่ปูร้องท่อนนี้ไปก็ไม่สามารถฟังที่ขนมจีนร้องได้เหมือนเดิมอีกเลย

สำหรับท่านที่โทรจิตเข้ามาก็คงพอทราบอย่างหอมปากหอมคอแล้วว่า
เป็นปรู๊ฟก็ไม่ใช่จะต้องนั่งอืดอยู่ออฟฟิศทั้งวัน เราสามารถไปเปิดโลกข้างนอกได้
พี่ๆ ไม่ได้ใจร้ายปิดกั้นขนาดนั้น แต่ก็ต้องคำนึงถึงภาระและหน้าที่
ถ้างานเสร็จแล้วก็เชิญตามแต่สถานการณ์อำนวย แต่ถ้ายังไม่เสร็จก็ทำให้มันเสร็จสิ
จะไปยากอะไร
เอิง / พิสูจน์อักษร

สิ่งที่เราคาดหวังสิ่งเดียวจากวันนี้คือวันหยุดยาว
แต่ก็ตรัสรู้ได้ในเสี้ยววินาทีต่อมาว่าสิ่งที่ต้องเจอจริงๆ
ก็แค่การเอางานกลับไปทำที่บ้าน หรือแย่กว่านั้นก็พกคอมไปเที่ยวด้วย
แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ได้กลับบ้าน

สิ่งที่นึกออกจากคำว่า ‘กลับบ้าน’ ไม่ใช่การไปเจอหน้าพ่อแม่
มีครอบครัวที่แสนอบอุ่น แต่เป็นชื่อคอลัมน์ไปแล้ว
กะทิ / กองบรรณาธิการ

ไม่ระบุวันที่

อาทิตย์นี้ไม่รู้จะเขียนอะไร
เพราะกลับถึงบ้านหัวถึงหมอนก็นอนแล้ว จะกลับมาเขียนเรื่องของอาทิตย์นี้ก็ไม่อิน
งั้นเจอกันอาทิตย์หน้าแล้วกันค่ะ สัญญา
หมิว
/ อาร์ตไดเรกเตอร์

The post ฝนที่ตกทางนั้น หนาวถึงคนทางนี้ appeared first on a day magazine.

4 ก.ค. 2559

ชายหนุ่มสองคนแห่งจูเนียร์ 12 กำลังเล่าถึงที่มาของชื่อตัวเอง กะทิเล่าว่าแต่ก่อนตัวเองชื่อ
แซม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชื่อกะทิในภายหลัง เพราะพ่อไปดูดวงมา ชื่อเก่าไม่เวิร์ก ส่วนเป็นหนึ่งบอกว่าแต่ก่อนตัวเองชื่อ
กอล์ฟ แต่แถวบ้านพี่เลี้ยงมีเด็กชื่อกอล์ฟเยอะแล้ว เลยเปลี่ยนเป็นชื่อนี้
เพราะเป็นลูกคนเดียว
นุ๊บนิพ /
กองบรรณาธิการ

วันที่ 36

5 ก.ค. 2559

วันนี้ออกไปทำคอลัมน์ indy in soi กับพี่ช่อ
ช่างภาพคอร์กี้ของเรา ซอยงามดูพลีดูดีๆ ก็มีอะไรน่าดูซ่อนอยู่ สนุกดี
เวลาออกงานแบบนี้ทีไรจะเจอคนต้อนรับอย่างดีตลอด อย่างร้านที่เราไปกิน
หลายครั้งที่เจ้าของให้กินฟรีๆ ตั้งหลายอย่าง เกรงใจก็เกรงใจ อิ่มก็อิ่ม
แต่ก็ต้องพยายามกินให้หมด กลัวเขาเสียน้ำใจ เรียกได้ว่าทุกครั้งที่กลับมาบ้าน
ไม่ต้องกินข้าวเย็นเลยทีเดียว อิ่มยันเช้าอะ
นุ๊บนิพ /
กองบรรณาธิการ

วันที่ 37

6 ก.ค. 2559

วันนี้ทดลองนั่งเรือไปออฟฟิศเนื่องจากพี่ช่อบอกว่าสะดวกดี ปรากฏว่านั่งผิดฝั่ง ถึงออฟฟิศตอนที่เพื่อนๆ ไปกินข้าวกันพอดี หลังจากนั้นก็นั่งคิดเมนคอร์สกันไปเรื่อยๆ
สิ่งที่ได้ก็คือ ตกลงเอาเมนคอร์สไรดีนะ ตกลงเอาเมนคอร์สไรดีนะ
ตกลงเอาเมนคอร์สไรดีนะ…
และจบลงด้วยการที่ทุกคนไปคิดกันต่อในเรื่องที่ตัวเองอยากทำ (เหมือนเดิม) หวังว่าตัวเองจะผลักดันเมนคอร์สที่อยากทำไปให้ถึงฝั่งฝัน จนสำเร็จ

สถานะ: ง่วงเลื้อเกิน (ปรู๊ฟไม่แก้ได้มั้ยเพื่อความสมจริงในการอ่าน)

1:14
am

ด้วยรัก
ปิ่น
/ ช่างภาพ

วันที่ 38

7 ก.ค.
2559

วันทิ้งระเบิด
วันนี้ฝนไม่ตก แดดจ้าสดใสแต่บรรยากาศในออฟฟิศหดหู่มาก ทุกคนคิดงานกันไม่ออก หัวตันอย่างงั้น
จู่ๆ พี่ก้องเดินมาบอกว่าวันนี้จะเข้ามาถามการสรุปงาน
และแล้วก็มาจริงๆ

“a day with a view ได้ยัง” เงียบ “q & a day ล่ะ” เงียบ
อะไรๆ ก็เงียบ ถึงเสนอมาก็ตก เมนคอร์สก็เรื่องความเชื่อ อินเดีย ทุกอย่างตกไปหมด ทำไมรู้สึกโหวงๆ เสียวๆ ทำไมไม่มีอาวุธในมือเลย ตายกับตาย

พี่ก้องจัดเต็มบอกว่า ถ้าไม่เสนอก็ไม่ต้องทำ
เมนคอร์สเมื่อไหร่จะได้ วันนี้สรุปไม่ได้อะไรเลยใช่ไหม อยากเถียงนะ แต่ว่ามันเรื่องจริง เศร้าๆ เหมือนละครจบตรงฉากดราม่า

โปรดติดตามตอนต่อไป
แพรว / กองบรรณาธิการ

ทำต้นฉบับด้วยความกดดัน หัวปั่นทั้งวันเลยวันนี้
ส่งช้ากว่าที่รับปากไว้ 30 นาที แย่ชะมัด

วันนี้ไปกินอาหารญี่ปุ่นกับพี่ๆ ด้วย เพราะมีเลี้ยงส่งพี่โตกับพี่ต่าย
ไม่เคยกินอะไรแล้วสนุกและตลกเท่านี้มาก่อน ใครเขายิงมุขตลกตอนกินข้าวกัน ซูชิในปากหนูแทบพุ่งเลยค่ะพี่ๆ 55555+ รู้เลยว่าครอบครัวอะเดย์ทำงานหนัก (มาก)
แต่ก็อบอุ่นมากเช่นกัน
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

วันที่ 39

8 ก.ค. 2559

วันทิ้งระเบิด 2
วันนี้ตายระนาว เพลงมาค่ะ…“ฉันเหมือนคนไม่มีกำลังหมดแรงจะลุกจะเดินไป ฉันเหมือนคนกำลังจะตายที่ขาดอากาศหายใจ” มันเป็นแบบนั้นจริงๆ เหมือนเราถือดาบทู่ๆ
ไปสู้กับแม่ทัพมีปืนใหญ่ โดนยิงสิ มันไม่ใช่ไม่มีอะไรมาเสนอ
แต่หาแล้วมันไม่ดีพอ นี่เศร้าเกินกว่าจะเขียนอะไรแล้ว
มันเหมือนพี่ก้องถามหาอะไรเราก็ไม่มีคำตอบให้สักอย่าง
แพรว / กองบรรณาธิการ

ไม่ระบุวันที่

#เด็กเถื่อน2016
เอิง / พิสูจน์อักษร

นั่งทำงานจนสายชาร์จอบอุ่นจนแน่น
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

จะมีสักกี่คนที่ได้อยู่ชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ออฟฟิศที่ผลิตแรงบันดาลใจใหม่ๆ ในวันที่ก็ไม่ได้ปิดเล่ม
เราให้กำลังใจตัวเองด้วยการเดินมาให้แสงแยงตาริมหน้าต่างให้หายง่วง
ก่อนกลับไปปั่นงานต่ออีกครึ่งชั่วโมง ต้องกลับไปอาบน้ำแล้วมาใหม่
เพราะว่าอีก 3 ชั่วโมง คนอื่นก็จะเข้าออฟฟิศแล้ว
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

The post เรื่องมันเศร้า ขอเล่านะคะ appeared first on a day magazine.

26 มิ.ย.
2559

ใครๆ ก็ทำงานวันอาทิตย์เป็นเรื่องปกติโดยเฉพาะชาวอะเดย์
นอกจากวันปิดเล่มแล้ว วันหยุดในปฏิทินก็ไม่เคยสำคัญอีกต่อไป

วันนี้พี่ก้องคิดถึง (งานของพวกเรา)
ก็ต้องเข้าออฟฟิศมาพบกันหน่อยหลังจากแยกย้ายไปเที่ยวกรุงเทพฯ
กันมาอย่างเต็มที่ วันนี้จะเป็นวันวัดผลว่าใครไปเที่ยวแล้วได้งานกลับมาครบถ้วนที่สุด

เขียนกันเพลินๆ ทำงานกันชิลล์ๆ จากเดิมที่ตั้งไว้ว่า 4 โมงจะได้กลับก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้น
กว่าจะผ่านไปได้แต่ละที่ช่างยากเย็นเลือเกิน
นับถือในความใจเย็นและความอดทนของพี่ก้องในการสอนพวกเรามากๆ ถ้าเรียนในมหา’ลัยอาจารย์คงให้
F เราไปแล้วเพราะเขียนเท่าไหร่ก็ไม่ผ่านสักที
แต่พี่ก้องก็ยังพยายามทำความเข้าใจพวกเราไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะเขียนด้วยตัวเองได้

เรายังคงจมอยู่กับร้านกุนเชียง กะทิหลอนอยู่กับวงเวียนเล็ก
นัทก็ร้องแบะแบะต่อไป พี่ก้องเลยปลอบใจคืนวันอาทิตย์อันหงอยเหงาของพวกเราด้วยพิซซ่า
แต่พอกินเสร็จแล้วเราก็เพิ่งมาคิดได้ว่าความคาดหวังในคุณภาพงานน่าจะเพิ่มขึ้น (ฮ่าๆ)

เป็นคลาสเรียนที่กระอักกันทั้งจูเนียร์ทั้ง บ.ก. จาก 4 โมงลากยาวไปจน 4 ทุ่ม
มาซ้อมปิดเล่มกันเบาๆ ไปก่อนนะวันนี้ สุดท้ายเราก็ปิดจ๊อบไปได้ด้วยงานทั้งหมด 51 ชิ้น (พี่ภูมิใจในตัวน้องๆ จริงๆ : พี่ก้อง, 2016)

ป.ล. ดีใจมากที่ถุงนอนที่เตรียมมาไม่ได้ใช้
ทราย /
กองบรรณาธิการ

วันที่
30

27 มิ.ย.
2559

วันนี้ต้องเขียนเรื่องรถราง เลยเปิดคลิปใน YouTube ดูไปเจอคลิปรถรางวันสุดท้ายในกรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2511 เวลาแค่ 2 นาทีกว่าแต่ทำให้เด็กในยุค
’59 อย่างเราประทับใจมาก ไม่ใช่แค่ตัวภาพและเพลงประกอบ
แต่เป็นเพราะการบรรยายอันน่ารักของคุณแท้ ประกาศวุฒิสาร ศิลปินแห่งชาติ
การใช้คำของคุณแท้ทุกประโยคกินใจเด็กอย่างเรามาก ฟังไปก็อมยิ้มไป
สร้างความคิดถึงความหลังของกรุงเทพฯ สมัยก่อน ตอนนั้นเรายังไม่เกิดเลย เขาใช้คำพูดบรรยายสิ่งที่อยู่
ณ เวลานั้นด้วยถ้อยคำน่ารักและจริงใจ ประโยคง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ไม่ต้องคิดมาก
ดูกันเพลินๆ ไป

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยดูคลิปไหนที่ใช้วิธีบรรยายแบบนี้มาก่อน เช่นประโยคที่พูดว่า “คนขับรถรางแกโบกมือกับช่างภาพเป็นการอำลา” พร้อมกับภาพที่รถรางเลี้ยวเข้ามาทางกล้องแล้วคนขับโบกมืออย่างนั้นจริงๆ
คลิปนี้ไม่ได้ตั้งใจให้เราย้อนถึงวันเก่า แต่ดูแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้แม้จะเกิดไม่ทันก็ตาม
ถ้ากรุงเทพฯ เป็นแบบนั้นในตอนนี้ก็คงดีนะ
นุ๊บนิพ /
กองบรรณาธิการ

หลังจากที่ทำตัวเป็นคนดีอยู่นานในที่สุดวันนี้ก็มงลงแล้วค่ะ

คุ้มแล้ว (เหรอ) สำหรับการหอบขาหมูมาซื้อเสียงทุกคน
ขอบคุณทุกคนที่วางใจใช้งานให้เป็น บ.ก. ค่ะ เราจะก้าวข้ามการปิดเล่มในครั้งนี้ไปให้จงได้
ทราย /
บรรณาธิการ

วันที่
31

28 มิ.ย.
2559

วันแห่งการปั่นงาน แก้งาน และตรวจเช็กงาน เวลาปิดเล่มคืบคลานใกล้เข้ามา
ทุกคนงานล้นมือจนเวลามีงานใหม่มาแล้วไม่รู้จะแจกไปให้ใครดีเลย

การอ่านไดอารี่ของคนอื่นในจูเนียร์ ทำให้พบว่าการมีตำแหน่งกอง บ.ก. ไม่ได้แปลว่าเขียนเก่งกว่าช่างภาพ
อาร์ตไดฯ พิสูจน์อักษร หรือวิดีโอครีเอเตอร์เลย เพราะหลายคนเขียนสนุกและน่าสนใจกว่าเราเยอะมาก
ส่วนทางกอง บ.ก. ก็นั่งแก้เทกซ์กันอยู่งกๆ
แก้ยังไงก็ไม่ลงตัวสักทีจนสงสัยแล้วว่ามันยากหรือเรากากเอง ฮือ
เฌอแตม /
บรรณาธิการ

รับอีดิตงานค่ะ ส่งมาเลย ส่งมาเลยค่ะพรุ่งนี้จะปิดเล่มแล้วค่ะ กำลังปั่นงานกันสนุก
(รึเปล่า)ใครไม่ไหวบอก ใครอยากให้ช่วยบอกนิพพร้อมเสมอ #เขียนวนไปค่ะ
นุ๊บนิพ /
กองบรรณาธิการ

ไปมาบุญครองเพื่อซื้อสเตดี้แคม
รีบเดินรีบซื้อรีบกลับไปทำงานในวันเร่งรีบ โชคดีที่ได้ปิ่น
ช่างภาพสาวเจ้าถิ่นพาไปด้วย เพราะปิ่นก็ลืมเมมฯ กล้อง ต้องกลับไปเอามาส่งงาน
แต่ละคนเริ่มมีอาการหลงๆ ลืมๆ ให้เห็นได้ชัดขึ้นแล้วในระยะหลัง…
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันที่
32

29 มิ.ย.
2559

“ไปเซเว่นฯ
นะครับ”

“ตาย
มึงตาย”

“ม๊อบ
เอากุญแจรถพี่ไป”

บ่งบอกถึงการกักตุนอาหารในช่วงปิดเล่มได้ดี
เอิง / พิสูจน์อักษร

วันปิดเล่ม บอกเลยว่า ‘เดือด’… ถ้าน้ำซุปเดือดแล้วจะเปิดฝาหม้อตอนไหนบอกด้วย!

วันนี้พวกเราทำสุกี้กินกันที่ห้องอาหารชั้นล่าง บรรยากาศเฮฮา
แย่งกันกินแบบสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งห้องอาหาร ทั้งพี่ๆ อะทีม
และน้องๆ จูเนียร์อย่างเรา และแล้วน้ำจิ้มสุกี้ฟรีที่ได้มาจากการประกวดโฆษณาก็ได้หมดลงไปในค่ำคืนนี้
เราเก็บภาพได้นิดเดียว
ก่อนจะกระโจนเข้าไปเบียดยื้อแย่งชิ้นเนื้อด้วยความหิวโหยแบบทนไม่ไหวแล้วโวย
ไม่ถ่ายละ ขอลาออกจากตำแหน่งแบบชั่วคราวสักครึ่งชั่วโมง พอกินเสร็จ
ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ตอนตี 5 ลงลิฟต์มาทิ้งทำลายหลักฐานการกิน
ก็เจอทีมงานถ่ายโฆษณาที่มาบล็อกช็อตเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
เขาถามว่าทำไมมาเช้ากันจังเลยครับ แต่ในดวงตาคู่นั้นของพี่คนที่ถาม
ก็พอจะเดาออกว่าพวกมึงยังไม่ได้นอนแน่ๆ

เราเก็บฟุตเทจต่อเนื่องจนเพื่อนบ่นว่า ถ่ายไรเยอะแยะ
ใครสักคนพูดขึ้นแทนเราว่า “ก็พี่เขาเลือกมาถ่ายนี่น่า” ช่วยไม่ได้ทุกคนในจูฯ 12 ถูกเราเก็บภาพเบื้องหลังการฝึกงานอย่างจริงๆ
จังๆ และเล่นๆ หลุดๆ เอาไว้หมดแล้ว

แอบหลับไปตอนตี 3 สัญญากับตัวเองว่าชั่วโมงเดียวพอ ตั้งนาฬิกาปลุก
วางแผนว่าจะตื่นมาถ่ายต่อ สรุปตื่นมาอีกทีก็พบว่าข้าพเจ้าได้ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองเรียบร้อยแล้วครับ
มันตี 5 แล้วเว้ย รีบออกไปดูเพื่อนกอง บ.ก. ที่ขันแข็งแก้งานอยู่ ก็โดนมันว่าอีกครั้ง

“ตอนพวกกูทำงานในสภาพซอมบี้ ทำไมไม่มาถ่าย!!” – โอเคครับ
เราผิดไปแล้ว
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

ครั้งแรกในชีวิตที่ได้สัมผัสกับวันปิดเล่มอยู่ที่นี่ไม่มีคำว่าดึกอีกต่อไป

วันนี้เรามีปาร์ตี้สุกี้แสนสุขที่หมูอาจไม่สุก เขียนงานเหนื่อยๆ
เจออะไรแบบนี้ก็โล่งใจ เราชอบเวลาแบบนี้ ที่มีทุกคนอยู่ด้วยกันมากๆ
ศึกช่วงชิงสุกี้ครั้งนี้ไม่มีใครยอมแพ้ใคร อาวุธพร้อมครบครัน รอหม้อเปิด เราก็จ้วงกันสุดชีวิต
สังเกตเห็นพี่เอี่ยวยืนมองอยู่นอกวงตาปริบๆ มองหาจังหวะไหนที่จะแทรกได้

กินเสร็จก็ขึ้นมาเขียนงานต่อ เขียนไปเรื่อยๆ รู้สึกง่วง
งงกับตัวเองนิดนึงว่าทำไมง่วง พอหันไปดูเวลาเท่านั้นแหละ อ้าว
เที่ยงคืนกว่าแล้วค่าา ว่าแล้วก็ขอให้พี่หมีชงกาแฟให้เพื่อต่อชีวิตให้ตัวเองกินไปเที่ยงคืนกว่ารอบนึง
ประมาณตี 3 อีกรอบนึง ทุกคนดูยุ่ง เครียด เหนื่อย แต่ยังยิ้มให้กันได้
บางเรื่องหัวเราะไม่ออก แต่เราก็พยายามยิ้มออกมา
แล้วบอกกับตัวเองว่าเดี๋ยวก็จะผ่านไป เดี๋ยวเราก็ทำได้

เกือบๆ ตี 4 กำลังฟุบนอนพี่ก้องถามว่า “นิพพลังชีวิตเหลือแค่ไหน ช่วยเขียนตรงนี้ให้หน่อย” เราไม่รู้ว่าพลังเหลือแค่ไหน มันเหนื่อยนะ แต่ถ้ายังไม่หลับ
ก็เท่ากับว่ายังพอทำงานได้ สมองอาจคิดไม่ค่อยออกเท่าไหร่ เขียนไม่ค่อยโดนเท่าไหร่
ไม่เป็นไร เดี๋ยวคงมีใครสักคนช่วยแล้วเราจะผ่านมันไปได้ด้วยรอบยิ้ม เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ และพี่ๆ
ทุกคน

พี่เบิร์ดก็เปิดเพลงทาทา ยังมาเป็นระยะๆ ง่วงๆ มากหน่อย
เราก็ลุกมาเต้นให้หายง่วงแล้วก็ไปเขียนต่อ กำลังทำงานเพลินๆ หันไปมองนอกหน้าต่างฟ้าสว่างแล้วว่ะ…

ป.ล. วันนี้พบแล้วว่าเวลาที่ต้องทำงานหนัก
ให้ดื่มน้ำเยอะๆ สมองตื้อจริงๆ ให้ออกไปเดิน
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

ปิดเล่มเป็นคำที่น่ากลัว ได้ยินทีไรหัวใจก็หวิวเลยค่ะ
มีลางสังหรณ์ว่าจะได้นอนออฟฟิศทุกที

วันนี้ก่อนออกจากบ้านทุกคนเลยพกถุงนอนกันมาเต็มที่กลัวพลาดบรรยากาศการนอนออฟฟิศพร้อมกันครั้งแรก

หารู้ไม่ว่ามีอะไรรอเราอยู่บ้าง

เช้านี้เริ่มต้นด้วยการเช็กงานเพื่อนๆ
ที่ค้างมาตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากมีวันนี้เพราะพี่และเพื่อนให้มาแล้ว
ก็ต้องทำหน้าที่ บ.ก. กันเลย
ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกเลยค่ะ เพิ่งได้ตำแหน่งมาเมื่อวาน
วันนี้ก็ได้อีดิตงานทุกคนก่อนลงเล่มแล้ว ปฏิบัติหน้าที่เร็วประหนึ่งนางงาม
คิดไม่ออกเลยว่าถุงนอนที่เอามาจะได้ใช้ตอนไหน

เวลาผ่านไปเร็วมาก
เผลอแป๊บเดียวก็บ่ายแล้ว แต่งานที่ต้องอีดิตยังเป็นภูเขาเลากา ไม่ลงมันแล้วชั้น 1 กินข้าวมันข้างคอมนี่แหละ ข้าวมันไก่รสชาติฝืดคอมาก
กินไปคิดเรื่องงานไป บรรยากาศในออฟฟิศคึกคักเป็นพิเศษ เหมือนวันนี้มีงานอะไรกัน

ใช่
เย็นนี้มีเล่มให้ปิด แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือมีปาร์ตี้สุกี้ ชาวปรู๊ฟและชาวอาร์ตไดฯ
ผู้รองานจากชาวกองอยู่จึงออกไปช้อปปิ้งเตรียมของไว้ให้
เรายังคงก้มหน้าก้มตาปั่นต่อไป บางเรื่องเขียนไม่ดีก็ต้องเขียนใหม่ พยายามเอาคำที่พี่ก้องบอกมาใช้บ่อยๆ
คือ ต้องเขียนด้วยใจ ถ้าเราไม่สนุก คนอ่านก็ไม่มีทางสนุกไปกับเราด้วย
สิ่งที่ยากมากๆ ในตอนนั้นคือ เราสนุกมา 20
ชิ้นแล้ว
อีก 20 ชิ้นที่เหลือก็ยังคงต้องรักษาระดับความสนุกนี้ไว้ให้ได้
เขียนไม่ดีก็แก้ใหม่ วนลูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ช่วงเวลาที่หม้อสุกี้มาคือช่วงเวลาพักผ่อนสมอง
ไม่มีใครยอมใครอย่างเห็นได้ชัด อาวุธพร้อม กายพร้อม ใจพร้อม แล้วก็ลุย
กินกันจนเกือบลืมงานไปเลย

กลับขึ้นมายังเจอพี่ก้องนั่งอยู่ที่เดิม
บ.ก.ใหญ่ยังทำงาน บ.ก.จูเนียร์ก็ควรหยุดคิดถึงหม้อสุกี้แล้วเริ่มทำงานได้แล้ว

ระหว่างนี้เฌอแตม
บ.ก.กะกลางวันได้สละเรือกลับบ้านไปแล้ว
กะกลางคืนผู้ไม่เคยทำงานโต้รุ่งอย่างเราจะเป็นอย่างไรต่อไป
จะผ่านคืนนี้ไปโดยไม่ตายได้หรือไม่ก็ยังไม่มีใครรู้ แล้วก็วนกลับเข้ามาที่ลูปเดิม
เขียนไป แก้ไป ทำหน้าเหมือนใกล้ตายตลอดเวลา จนพี่ก้องต้องเดินมาตบบ่า (หรือตบให้ตื่นก็ไม่แน่ใจ)

จากที่หน้าแน่นๆ
มาเมื่อเช้าเมกอัพก็เริ่มเลือน จนกะทิถามว่าไปล้างหน้ามาแล้วเหรอ โถ่
คิ้วฉันก็จางหายไปพร้อมกับปริมาณงานนั่นแหละ ใกล้แล้วโว้ยยยย อีกนิดเดียวก็รอดแล้ว
หันไปอีกทีกะทิที่หาทำเลเหมาะๆ ได้แล้วก็ลงหลักปักถุงนอนแล้วชิงหลับไปก่อน
เหลือนิพ แพรว นิว นัท และเรา ที่นั่งหาวไปทำไป แต่เอิงไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ
นั่งปรู๊ฟอย่างไหลลื่นดูไม่ง่วงเลยสักนิด
สภาพห้องอะเดย์ตอนนี้มีความเหมือนโรงงานขนมปัง เขียนเสร็จปุ๊บเลปั๊บ ทำกันร้อนๆ
เหมือนอบขนมปังฟาร์มเฮ้าส์

หันไปอีกทีฟ้าที่เคยเป็นสีดำก็เริ่มมีแสงสว่างแล้ว
หลายคนจับจองพื้นที่ในออฟฟิศ และสอดตัวลงไปในถุงนอนเรียบร้อย
พี่ก้องยังดูไม่ง่วงเหมือเดิม การเป็น บ.ก.
ต้องอึดขนาดนี้เลยสินะ
แต่ตอนนี้ บ.ก.จูเนียร์ไม่ไหวแล้วค่ะ
หาวจนน้ำตาไหลไปไม่รู้กี่รอบแล้วค่ะ กว่าจะหมดเวรหมดกรรมก็ 06.30 น.
ถุงนอนถุงนี้ก็ไม่มีความหมาย
รอกลับไปนอนบ้านทีเดียวเลยดีกว่า

ขอบคุณเพื่อนๆ
ที่พยายามช่วยเหลือให้เราตื่นอยู่ตลอดเวลา ทั้งหาของกินให้ และช่วยแก้งานไปด้วยกัน
เล่มหน้าเสร็จเร็วๆ แล้วเอาเวลาไปนอนกันเถอะ!
ทราย
/ บรรณาธิการ

วันที่
33

30 มิ.ย.
2559

กลับจากออฟฟิศมาถึงหอตอน 9 โมง นอนทั้งวันจริงๆ
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

อยู่จนสว่าง
แอบกลับไปอาบน้ำแล้วมาเก็บฟุตเทจต่อเลย พร้อมกับแอบสอดส่องด้อมๆ มองๆ พี่ๆ
ทีมโปรดักชันที่มาถ่ายโฆษณากันในออฟฟิศของเรา
เพิ่งเคยได้ใกล้ชิดกับอุปกรณ์และทีมงานของจริงๆ แบบนี้เป็นครั้งแรกเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ
ด้วยความที่สนใจงานในวงการโฆษณามานานแล้ว แต่หาโอกาสแบบนี้ยากมาก
เลยต้องแอบเปิดประตูออกไปดูบ่อยๆ เดินไปเดินมา ตั้งแต่หน้าเซ็ต
ไปจนถึงหลังมอนิเตอร์ ข้างหลังผู้กำกับ พานเอาพลังหมดเกลี้ยง
แอบสลบไปตอนบ่ายในท่านั่งพิงผนังมุมห้องหลังโต๊ะพี่ฝ่ายอาร์ต แถมหมิวคนใสๆ
ยังตามมารังควานด้วย เพราะหมิวมีความสามารถพิเศษคือ การกรนแบบไม่ต้องหลับ… ใสใส
เป็นหนึ่ง
/ วิดีโอครีเอเตอร์

วันที่
34

1 ก.ค.
2559

นี่เข้าเดือนกรกฎาแล้วเหรอ ครึ่งหลังของปีนี้แล้วสิ วันนี้กลับมาใช้ชีวิตแบบสบายๆ
อีกครั้งหนึ่ง คุยเรื่องเมนคอร์ส เถียงๆ กันก็สนุกดี คนเรามีความคิดหลากหลายจริงๆ นะ และนี่แหละคือเสน่ห์ของการทำงานเป็นทีม ขอแค่อย่าตบกันเป็นพอละค่ะ

วันนี้ทรายถามว่า คิดว่าตัวเองมีปัญหาอะไรมั้ย? ตอบไปแบบไม่ต้องคิดเลยว่า ปัญหาสุขภาพค่ะ 555
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

วันนี้ออกไปเซเว่นฯ
คนเดียว
เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ทำให้รู้ขีดความสามารถของพละกำลังในการแบกของในตัวเอง
ไม่มีอะไรมากนอกจากคับแค้นใจ เพราะกลับมาไม่ได้กินของที่ตัวเองซื้อไว้
ใครคือผู้โชคดีที่ได้หมูของฉันไป หรือแท้จริงแล้วหมูทอดขีดนั้นไม่เคยมีอยู่เลยเพราะแม่ค้าลืมหยิบให้ใช่ไหม
ฉันสูญเสีย 45 บาทไปอย่างไร
สุดท้ายเลยได้กัดกินเพียงข้าวเหนียวสะโพกไก่มูลค่า 25
บาทเท่านั้น

คืนนี้อยู่ออฟฟิศ
ช่วยกันตัดสติกเกอร์สำหรับงาน MAKE A ZINE
2 ที่จะถึงในวันรุ่งขึ้น
พี่ๆ เรียกกันว่าโรงงานนรก แต่เรากลับมีความสุขอย่างประหลาดกับการทำงานเป็นระบบหมุนเวียน
ที่พอคนนึงทำหน้าที่ตัวเองเสร็จ ก็ยื่นให้คนอื่นทำหน้าของตัวเองต่อ
เราอาจจะเหมาะกับการเป็นสาวโรงงาน หรือทุกวันนี้เราก็ทำงานเป็นระบบอยู่แล้ว
แค่เราไม่ทันได้ชื่นชมความสวยงามของมันเท่านั้นเอง
เอิง / พิสูจน์อักษร

ตกเย็น ตัดสินใจนั่งเรือแสนแสบ ไปดูหนังเรื่อง สวรรค์บ้านนา
ก่อนกลับมาเตรียมของที่ออฟฟิศ ตัดและพับซีนช่วยพี่เบลล์ และก็เป็นจูเนียร์ที่กลับคนสุดท้าย ทิ้งพี่เบลล์ไว้เพียงลำพัง
พรุ่งนี้ต้องถ่ายวิดีโองานซีน โคตรตื่นเต้นว่าฝนจะตกไหมวะเนี่ย จะมีคนมาเยอะไหม
จะได้เจอใครบ้าง จะถ่ายดีรึเปล่า และเขาจะกลัวเราที่ถือกล้องเดินถ่ายหรือเปล่าวะ

เครียดให้พอประมาณแล้วก็บอกตัวเองว่า อยู่กับปัจจุบันเถอะ
ควรไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้คือพรุ่งนี้ ธรรมะสวัสดี
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันเสาร์

2 ก.ค.
2559

งาน MAKE A ZINE 2 เป็นงานที่ดีมากกกกกกก พระเจ้าช่วยไม่ต้องทอดกล้วยแล้ว
ทอดน่องมากันเถอะปีหน้าห้ามพลาดเด็ดขาด เพราะเราเองก็รู้สึกพลาดมาก
ตอนแรกตั้งใจจะทำซีนมาแลก แต่ด้วยความอ่อนหัด อ่อนด้อย จึงไม่ได้ลงมือทำ
เอาแต่คิดๆ แย่ๆ สมควรแล้วที่ต้องมานั่งพิมพ์บอกว่าเสียดาย

มันเหมือนกับว่า เป็นโอกาสที่ดีมากๆ
ที่เราจะมีหนังสือเป็นของตัวเอง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นความฝันของนักอ่านหลายๆ คน
ที่สำคัญ มันไม่ต้องผ่านใครตรวจว่าผ่านไม่ผ่าน ชอบไม่ชอบ
มันต้องผ่านเราซึ่งเป็นคนทำล้วนๆ ไม่มีกรอบตัดสินถูกผิด ดีเลว
ไม่จำกัดวิธีการเล่าเรื่อง อยากใส่ขนม โปสการ์ด ใส่อะไรก็ได้ลงไปในซีน มันอิสระมากๆ
เราได้สัมภาษณ์น้อง ม.ต้น
คนนึงที่ดั้นด้นอดทนปวดก้น นั่งรถมาไกลจากเชียงใหม่ถึงกรุงเทพฯ เพื่อมาแลกซีน โอ้โห้ววววววว
ปีหน้าถ้าเราไม่ทำนี่ถือว่าให้อภัยตัวเองไม่ได้เด็ดขาด เพราะเราอยากแลกเปลี่ยนซีน
แลกเปลี่ยนมุมหนึ่งของโลกส่วนตัวที่แต่ละคนสนใจอยากเล่าออกมาบ้าง

ระหว่างเดินไปทั่วงานเพื่อเก็บภาพกิจกรรมและนำไปตัดเป็นคลิปสรุปงานตามหน้าที่ ความโชคดีคือการได้พูดคุยเรื่องน่าตื่นเต้นมากๆ
กับพี่เบ๊น – ธนชาติ ศิริภัทราชัยเป็นเรื่องที่บอกได้เพียงว่า
มันตื่นเต้นมากที่สุดในฐานะเด็กฝึกงานคนหนึ่งเลย!
เป็นหนึ่ง
/ วิดีโอครีเอเตอร์

The post ปิดเล่ม 2nd Time appeared first on a day magazine.

19 มิ.ย. 2559

สัปดาห์ที่แล้วไม่ค่อยได้เขียนไดอารี่ส่งเลย
กลับมาถึงห้องก็เหนื่อยแล้ว

วันนี้ออกไปสัมภาษณ์
เป็นครั้งแรกที่ลุยเดี่ยวโดยไม่มีพี่ๆ อยู่ด้วย
รู้เลยว่าการแบกชื่อเสียงของงานไปด้วยสำคัญขนาดไหน
คนอื่นเค้าให้เกียรติเราอย่างดีก็เพราะชื่อเสียงที่ทำงานเราด้วย สักวันฉันจะสัมภาษณ์ให้เก่งกว่านี้
สู้ๆ นิพ

ป.ล. ฝึกงานที่นี่ดีตรงที่ได้รู้จักคนเก่งๆ ดีๆ เยอะเลย
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

ได้รับเสียงเรียกร้องมาเยอะว่าให้เขียนไดอารี่
โธ่ คุณพี่เจ้าขา จะเอาเวลาไหนไปเขียน ยังไงคุณพี่อ่านของปรู๊ฟ ของอาร์ตไดฯ
ไปก่อนนะคะ

ใครว่ามาสัมภาษณ์จะได้เที่ยว
วันหนึ่งสัมภาษณ์ไป 6 ที่ เอาเวลาไหนไปล่ะจ๊ะ
แถมเหมาหมดทั้ง the outsider ทั้ง dream shopในเว็บ มาอีกค่ะ มาอีก! ขนาดอยู่งานบวชที่ต่างจังหวัดก็ยังแกะเทปวนไป
แกะมันแข่งกับเพลงหมอลำนี่แหละ เพื่อนคุยกันเฮฮาก็แกะ เพื่อนชวนไปกินก็แกะ
สุดท้ายเทปชั่วโมงกว่าๆ ก็แกะไปทั้งวัน ขอโล่เด็กฝึกงานดีเด่นได้ไหมคะ

ระหว่างนั่งรถกลับ ก็ลองพิมพ์ในไอแพด เวียนหัวไปอีก เขียนร่างๆ ไว้หลับไปยังละเมอ
สรุปถึงห้องเที่ยงคืน ขนของเกะกะเต็มมือ ตัวเปียก
เหงื่อที่หลังสะสมมาทั้งวันเริ่มส่งกลิ่น คุณจะทำอย่างไรต่อไป

1) วางของ อาบน้ำ

2) วางของ จัดของ
อาบน้ำ ถูขี้ไคล

3) โยนทุกอย่างแล้ววิ่งไปเปิดคอม

ก็ต้องข้อสามสิ! ทรมานวิญญาณมาก ง่วงก็ตบหน้าตัวเอง
งีบไปก็ตั้งนาฬิกาปลุก ดราม่าหนักมาก นี่ชีวิตฉันเกิดมาเพื่อทำอะไรแบบนี้เหรอ
เรียนเภสัชฯ มา 6 ปี ท่องยามาเยอะ อ่านหนังสือไม่ทันนี่เทไปนอนแล้วนะ
แต่นี่ล่ะเทไปได้ไหม มุดดินหายตัวไปได้ไหม ฮือออออ พี่เอี่ยว / สุดท้ายก็เสร็จตอนตี 4
แพรว
/ กองบรรณาธิการ

วันที่
26

20 มิ.ย.
2559

ทำไมก่อนหน้านี้ได้ยินคนบอกว่าพี่ตอง-ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ ช่างภาพของ a day ดุ จริงๆ แล้วเราว่าพี่ตองตลก

วันนี้มีกลุ่มนักเรียนชายเดินผ่านมา
พี่ตองหันมาบอกว่า “ยังกะหินกลิ้ง” โห…หินกลิ้งเลยเหรอคะ
5555
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

อยากย้อนกลับไปเล่าวันก่อนเพื่ออรรถรส
เราถามพี่เอี่ยวว่าเดดไลน์วันจันทร์นี่ตอนกลางคืนใช่ไหมคะ พี่เอี่ยวตอบมาว่า “55555555555555 ตอนเที่ยงครับ” -ช่างเป็นเลข 5 ที่ทำเอาขำไม่ออกเลย

ตัดภาพมาเช้านี้
นี่คือสถาน…แห่งบ้านทรายทอง…ที่ฉันปองมาสู่ หญิงมาหน้าวังพญาไท
สายตาสอดส่ายชายตาหาชายพี่ก้อง และนังช่อ ช่างภาพ
เมื่อวานอยู่อีสานตอนนี้อยู่หน้าวังพญาไท รับงานใหญ่ใจต้องแข็ง ง่วงมาก เบลอมาก
ว่าจะเขียนต่อ แต่พอเถอะอนาถตัวเอง
แพรว
/ กองบรรณาธิการ

วันนี้ลาหยุดครึ่งเช้า
ไปงานประกาศรางวัลโฆษณาน้ำจิ้มสุกี้ยี่ห้อหนึ่งที่ทำส่งประกวดไปในรายวิชาโฆษณาเมื่อเทอมที่แล้ว
ด้วยความรู้และเทคนิคโปรดักชันที่มีไม่อาจเทียบเท่าทีมที่เรียนฟิล์มมาโดยตรง รางวัลชนะเลิศจึงตกเป็นของทีมนั้นไปอย่างสมเกียรติ
พอจะกลับออฟฟิศฝนก็ตก
แต่พอที่จะเดินฝ่าไปได้ด้วยการใช้แผ่นป้ายรางวัลขนาดใหญ่แทนร่ม
เพื่อนร่วมทีมจากนิเทศ มมส ทั้ง 5 คน เดินฝ่าฝนไปด้วยกัน
พร้อมรอยยิ้มเสียงหัวเราะและสีหน้าเบิกบานอิ่มใจในความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ที่ฟันฝ่ามาด้วยกัน
ถึงจะเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ได้เกี่ยวกับฝึกงานโดยตรง
แต่เกิดขึ้นช่วงที่เรากำลังฝึกงานพอดี เป็นภาพที่สวยงามมากสำหรับเรา

กลับมาถึงออฟฟิศด้วยความชุ่มฉ่ำ
รีบไปเอางานที่ทำค้างไว้มาตัดต่อให้เสร็จส่งให้พี่เอี่ยวช่วยตรวจ เสร็จไปสองงาน แต่ต้องรอพี่ก้องตรวจอีกรอบให้ผ่าน
ปล่อยลงเพจ ออนไลน์บนเว็บได้ ถึงจะเรียกว่าเสร็จสมบูรณ์
เราพยายามทำงานทุกครั้งให้ดีขึ้นจากวันแรกเสมอ แต่มันอาจจะไม่ได้ดีแบบก้าวกระโดด
เพราะข้อเสียบางอย่างเราเองก็มองไม่เห็น ต้องให้คนอื่นช่วยมองหาบ้าง

ตอนเย็นมาเสนอเมนคอร์ส พร้อมกับส่งตัวแต่ละคนไปเข้าห้องเพื่อเลือก
บ.ก. ด้วยการแสดงความคิดเห็นทีละคนๆ คล้ายการสอบสัมภาษณ์
ดูไม่จริงจังมากแต่ก็จริงจังนะ พี่ๆ 3 – 4 คน
นั่งล้อมวงต่อหน้าเรา ยิงคำถาม จ้องหน้ารอคำตอบอย่างตั้งใจ
และอีกหลายคนก็นั่งฟังที่โต๊ะทำงานทั่วห้อง รู้สึกปากสั่นเวลาตอบ บรรยากาศมันชวนตื่นเต้นกดดันเหมือนฉากการสืบสวนสอบสวนในหนัง
เพียงแค่ฉากมันเป็นออฟฟิศของคนทำหนังสือที่มีไฟสว่างๆ เท่านั้นเอง

หรือว่าเราอาจจะกดดันตัวเอง ก็ เ ป็ น ไ ด้ (ลงท้ายด้วยเสียงพิธีกรรายการ คนอวดผี)
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

ไปถ่ายงานและมีสัมภาษณ์ที่วังพญาไทกับพี่ก้องและแพรวครั้งแรก
สวยดี ชอบดูงานสถาปัตย์เก่าๆ ขากลับเจอร้านหมูย่างขวัญใจพี่วินแมงกะไซ คนเยอะเชียว
อร่อยมาก น้ำจิ้มแจ่วก็อร่อย (พูดถึงแล้วก็หิว)

หลังออกไปถ่ายงานข้างนอกกับแพรว
ก็ได้กลับเข้าออฟฟิศ (ในรอบ 1 อาทิตย์)
เขานัดกันใส่เสื้อลายทาง พร้อมเพรียงดีจนต้องเก็บภาพไว้สักกะหน่อย
ช่อ
/ ช่างภาพ

วันนี้มีความพีกอยู่หลายสิ่ง

1) ไปสัมภาษณ์คอลัมน์
q & a day พีกตรงที่คน 3 คนที่ไปสัมภาษณ์
ประกอบด้วยพี่ม๊อบ (จูเนียร์รุ่น 11) บัณฑิตนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ, ปิ่น (จูเนียร์รุ่น 12)
นิสิตศิลปกรรมศาสตร์
จุฬาฯ และเฌอแตม (จูเนียร์รุ่น 12) นิสิตอักษรศาสตร์ จุฬาฯ
ทั้งสามคนใส่แว่นและเสื้อลาย (โอเค
เสื้อลายนี่ก็นัดกันมาแหละ แต่คิดว่าพี่ที่เราไปสัมภาษณ์คงจะงงอยู่ไม่น้อย 555)

2) เข้าห้องปิดเพื่อเลือก
บ.ก. (ฟังดูยิ่งใหญ่มาก) พี่ๆ จะให้จูเนียร์เดินเข้าไปในห้องทีละคน
ในห้องเต็มไปด้วยพี่ๆ หน้าตาอย่างกับเรียกไปปิดห้องว้าก แต่จริงๆ
คือเรียกไปให้เสนอชื่อ บ.ก. ของเล่มจูเนียร์ 2 คน
พร้อมกับอธิบายเหตุผล และคุยเพิ่มเติมอีกนิดหน่อยประกอบการตัดสินใจ
ผลจะออกมาเป็นยังไงเดี๋ยวคอยดู

3) ระหว่างที่แต่ละคนเข้าห้องเชือด
เอ้ย ห้องเลือก บ.ก. อยู่
ที่เหลือก็คุยกันเรื่องเมนคอร์ส
ทั้งเล่มที่กำลังทำอยู่และเล่มที่พวกจูเนียร์จะต้องคิดกันเอง
ซึ่งบอกเลยว่าดุเดือดมากๆ ชอบเวลาทุกคนอยู่พร้อมหน้าและทำงานด้วยกัน
เป็นทีมที่ดีจริงๆ รักนะ
เฌอแตม
/ กองบรรณาธิการ

เรารู้ว่าไดอารี่ของเรามีความยาวสั้นลงและสั้นลงทุกที
เพราะหน้าที่การงานที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ว่างเว้น
รวมไปถึงความวุ่นวายในชีวิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ อย่างไรก็ตาม
เรารู้ว่าความวุ่นในชีวิตเราเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว เมื่อเทียบกับชีวิตของชาวกองฯ

วันนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายของ
a day school ซึ่งจบคอร์สอย่างงดงามด้วยการสอนพิสูจน์อักษรจากพี่ปู
ภายในวันเดียวกันก็มีการเลือกบรรณาธิการของเล่มจูเนียร์ 2 คน โดยให้ไปแสดงความคิดเห็นกับพี่ๆ อะทีมทีละคน

ไม่ว่าสุดท้ายแล้วใครจะได้เป็น
เราก็รู้ดีว่าจู 12 จะต้องผ่านไปด้วยกันได้อย่างดีแน่นอน
เอิง / พิสูจน์อักษร

วันที่ 27

21 มิ.ย.
2559

ไปลงฟิลด์สำหรับเมนคอร์สเล่มถัดไป
ระหว่างนั้นก็ต้องคอยจัดการเรื่องตารางลงฟิลด์ของเพื่อนคนอื่นๆ (สำหรับเมนคอร์สนี่แหละ)
อยู่ตลอด
ทำตั้งแต่ก่อนออกบ้าน ยันระหว่างทาง กลับบ้านมาแล้วก็ยังต้องทำต่อ ตอนนี้ได้แต่หวังให้มันจบสิ้นโดยไว
ขอให้ได้ปิดเล่มตรงเวลาเถอะนะ สาธุ เหนื่อยมาก ไม่มีแรงเขียนไดอารี่แล้ว
เฌอแตม
/ กองบรรณาธิการ

เริ่มงานตอนเช้าด้วยการที่พี่อีฟ
พี่พิสูจน์อักษรคนใหม่อดีตจูเนียร์รุ่น 11
มาสอนการจัดระบบงานและดูดัมมี่
จากนั้นก็ทำงาน งาน งาน ต่อด้วยระบายสีดัมมี่กันอย่างสนุกสนานกับพี่เจน
เอิง / พิสูจน์อักษร

รู้สึกโชคดีมากที่ได้รับผิดชอบเขตเยาวราช
เพราะเราชอบที่นี่และอยากกลับมาอยู่แล้ว
มนุษย์รังสิตอย่างเราหาโอกาสมาที่นี่ยากมากเหลือเกิน
มีอีกหลายร้านที่อยากเข้าไปทำความรู้จัก และพึ่งจะได้เข้าไปก็ตอนมาฝึกงานที่นี่

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเราจะทำงานได้เร็วขนาดนี้
5 ชั่วโมงไป 7 สถานที่ ถ้าต้องทำมากกว่านี้เราคงตายที่เยาวราชไปแล้ว
นอกจากติดใจเสน่ห์เยาวราชแล้วยังติดใจสำเพ็งและสตรีทฟู้ดที่นี่ด้วย
เดินไปซอยไหนก็มีเรื่องเสียตังค์ตลอด วันนี้พี่บีได้กุนเชียง ที่ปักผ้า
เราได้ผ้าโพกหัว 3 ผืน
ช่อได้กินหมูกรอบ ทุกคนอิ่มท้องกันถ้วนหน้า

เป็นวันที่ดีวันหนึ่ง
ถึงแม้ทริปนี้ปิดท้ายด้วยฝน แต่ก็ไม่สามารถทำลายความสุขจากการได้กินลูกชิ้นปลา
ทับทิมกรอบ ก๋วยเตี๋ยวหลอด และ virgin
mojito ของพวกเราได้
ทราย / กองบรรณาธิการ

วันที่ 28

22 มิ.ย.
2559

เจองานถอดเทปเหยียบ 2 ชั่วโมงอีกแล้ว
รอบนี้ตัวเองเป็นคนตามเค้าไปสัมภาษณ์เองด้วย รู้สึกว่าตอนสัมภาษณ์สั้นมาก
แต่ตอนถอดเทปนี่ยาวลากเลือดสุดๆ ภาวนาให้ตัวเองทำเสร็จโดยเร็ววัน ไม่ใช่อะไร
พี่ม๊อบรองานอยู่ กรี๊ด

ป.ล. เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า (ไม่ใช่ชื่อคอลัมน์ แต่เป็นการเกริ่นคำคม) การทำงานในออฟฟิศ
มีประสิทธิภาพน้อยกว่าการทำงานในพื้นที่อื่นๆ เพราะว่าออฟฟิศน่ะ
มันเป็นที่สำหรับพบปะสังสรรค์ต่างหากล่ะ
เฌอแตม
/ กองบรรณาธิการ

นั่งตัดวิดีโอจูเนียร์พี่โตฝ่ายอาร์ตเดินมาถามว่ามีวันไหนไม่เปิดโปรแกรมตัดต่อบ้างไหม
เราตอบพี่โตว่าเพิ่งมีวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาฝึกงานครับ
กลับมาคิดว่าเออ เราก็เป็นคนที่รู้จักแบ่งเวลาให้ตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วสินะ

แอบโดดงานตัดต่อไปออกกองตามคำชวนของณัฐกับปิ่น
เป็นการออกกองโดยปราศจากพี่ไปด้วยครั้งแรกของเราเลย ร้านที่เราไปอยู่แถวสุขุมวิท
เอาง่ายๆ สองสาวณัฐกับปิ่นชวนเรามากิน
แต่ถ้าบอกว่าที่มาด้วยไม่ได้เห็นแก่เรื่องกินเลยจะมีใครเชื่อไหม ก็คงไม่ (ฮา) ร้านที่ไปเป็นซีเคร็ตบาร์สไตล์คิวบา
ตกแต่งหรูหราคลาสสิก ได้ชิมอาหารและเครื่องดื่มประหลาดๆ
หลังจากปิ่นถ่ายรูปเสร็จมากมายหลายอย่าง
ก็นับเป็นกำไรในการฝึกงานอีกเรื่องที่น่าจดจำเลยล่ะ

วันนี้รู้ซึ้งถึงทักษะด้านภาษาอังกฤษที่อ่อนหัดของตัวเอง
ก็ตอนที่โดนปล่อยให้สปีกอิ๊งลิชกับผู้ดูแลร้านที่เป็นคนไทยเชื้อสายอินเดียนี่แหละ
ยังพอหายใจสะดวกขึ้นมาบ้างเพราะพี่เขาพูดไทยได้บ้าง ในใจมีคำถามเยอะมาก
คงดีไม่น้อยถ้าเราสื่อสารได้ดีกว่านี้ คงได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้
ต้องจริงจังกับการฝึกภาษาหลังจากที่บอกว่าจะจริงจังมาหลายครั้งแล้ว-มึงอย่าแพ้อีกนะอภิวัฒน์
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

เช้านี้ตื่นไปศาลเจ้าที่ฝั่งธนคนเดียว
(ลองจินตนาการดูค่ะว่าจากรังสิตมันไกลแค่ไหน
เหมือนไปประจวบฯ เลย) เสร็จจากตรงนั้นก็รีบนั่งเรือข้ามฟากไปต่อที่ท่าพระจันทร์
รอพี่ช่างภาพมาถ่ายคอลัมน์ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ตอนบ่ายสอง รู้สึกภูมิใจตัวเองมากที่ทำทุกอย่างได้ทันเวลา
แต่กลับหอมาความเหนื่อยล้าก็เริ่มออกฤทธิ์ รู้เลยว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะไม่ไหว
แต่ก็ยังไม่กล้าลางานในทันที เพราะมีงานอีกบานเบอะต้องสะสาง
ครั้นจะตื่นเช้าหอบสังขารไปเป็นผักที่ออฟฟิศก็คงจะไม่ดีเหมือนกัน
วันนี้เลยต้องขอลางาน 1 วันเพื่อให้ชีวิตได้ช้าลงบ้าง
จากที่วิ่งวุ่นมาทั้งอาทิตย์ ทำงานตั้งแต่ศุกร์ที่แล้วยังไม่ได้หยุดเลย
ทุ่มเทจนร่างพังเลยทีเดียว

ตื่นเช้ามาพบกับอาการหวัดและไอเล็กน้อย รู้สึกได้เลยว่าอืม…
ฉันถูกงานเล่นงานแล้วแหละ
แต่ก็ยังนอนไม่ได้อยู่ดี วันนี้ต้องส่งเว็บอีกหนึ่งชิ้น ปั่นกันต่อไป

สงสัยจริงๆ
ค่ะที่พี่ก้องบอกว่าให้ work smart ไม่ใช่ work hard เป็นยังไง เพราะหนูคงทำงานผิดวิธี
ทราย / กองบรรณาธิการ

“จูเนียร์
พี่ชอบเลี้ยงข้าวจูเนียร์” พี่โหน่ง วงศ์ทนง
พูดขึ้นหลังเปิดประตูห้องประชุมมาดูพวกเราชาวจูเนียร์ในห้อง
หลังจากนั้นก็ควักแบงก์สีเทาออกมาจากกระเป๋าสตางค์พร้อมพูดต่อว่า “ช่วยๆ
กันนะ” โอเอ็มจี
ขอบคุณพี่โหน่งมากๆ พิซซ่าแน่ๆ ค่ะ พิซซ่าาาาาา
เอิง / พิสูจน์อักษร

วันที่ 28

23 มิ.ย.
2559

ออกไปทำงานข้างนอกกับพี่ช่อมา
2 ที่ ที่นึงเป็นบ้านจีนโบราณ
อีกที่นึงเป็นร้านผ้าไทย ชีวิตช่วงนี้วนเวียนแต่ย่านเจริญกรุง ค้นพบว่าจริงๆ แล้วย่านนี้มีเสน่ห์และเรื่องราวในอดีตซ่อนอยู่

เราชอบสังเกตบ้านเก่า
แบบบ้านโบราณของคนกรุงเก่าทั้งไทยและจีน ชอบดูดีเทลทั้งหมดว่าสร้างแนวไหน
ประตูหน้าต่างสีอะไร ฉลุไม้เป็นลวดลายอะไร
เดี๋ยวนี้เริ่มแยกได้บ้างแล้วว่าบ้านแนวไหนสร้างสมัยรัชกาลอะไร ศิลปะแห่งกาลเวลาแฝงตัวอยู่ตามบ้านเรือนข้างทาง
ยิ่งเวลาได้ไปสัมภาษณ์เจ้าของบ้านเก่าจะชอบมาก ถามละเอียดเป็นพิเศษ
อยากรู้ไปหมดว่าที่มาของแต่ละส่วนมายังไงและมีชื่อเรียกแบบไหน
ถามแม้กระทั่งชนิดไม้ที่เอามาสร้างพื้น เสา และคานทั้งหมด

ยิ่งรู้ลึกยิ่งรู้สึกว่าบ้านเก่ามีดีเทลเยอะมาก
ทั้งแบบจีนและแบบไทย
ยิ่งย่านพระนครและเจริญกรุงจะมีบ้านเก่าหลายหลังให้เราได้ศึกษาเลย ลองนึกเล่นๆ
หากรีโนเวทบ้านเก่าข้างทางพร้อมเก็บสายไฟที่ห้อยระโยงระยางแบบนี้

กรุงเก่าของเราคงสวยขึ้นมากๆ
เลยนะ
นุ๊บนิพ
/ กองบรรณาธิการ

วันนี้พี่บี
บ.ก.สารคดีอีดิตงานให้ดู
ทำเอารู้สึกว่าตัวเองเขียนไก่กาไปเลย พี่บีเป็นคนที่คิดชื่อเก่งมาก
แล้วก็เขียนภาษาเป็นทางการให้ฟังดูเป็นกันเองได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ฮือ
ข้าน้อยยังต้องฝึกปรือฝีมืออีกเยอะ
เฌอแตม
/ กองบรรณาธิการ

เป็นวันที่รู้สึกว่าง
แต่เพื่อนๆ กอง บ.ก. อย่าเพิ่งรีบด่วนหมั่นไส้กันเลยนะคนดี
เพราะในใจของเราร้อนรนไม่แพ้กัน พอพี่เอี่ยวไม่อยู่ออฟฟิศ ไม่มีคนคอมเมนต์งาน
ก็รู้สึกเหมือนโดนลอยแพ เดี๋ยวนะ เริ่มเกินจริงละ
คือมันรู้สึกกลับตัวก็ไม่ได้จะเดินต่อไปก็ไปไม่ถึง ตัดไปแก้ไปอยู่คนเดียว

ตอนเย็นเลยตัดสินใจอาสาออกไปซื้ออาหารการกินให้พี่ๆ
เพื่อนๆ เพราะวันนี้เอิงไม่อยู่ บกพร่องในหน้าที่มากรู้ไหมครับ
ที่จริงเคยลองไปครั้งนึงแล้วแต่ได้ของไม่ครบ โดนเพื่อนว่าไปตามระเบียบ หดหู่ไปนาน
วันนี้เลยขอแก้ตัว จดละเอียดยิบ โชคดีที่มีพี่เบิร์ดฝ่ายอาร์ตไปช่วยถือของ
ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ ทุกคนได้ของครบ เก่งเหมือนกันนะเรา (ชมตัวเองไปอีก)

ทุกคนได้ของครบ
ไม่มีขาด แต่… ‘เกิน’ โอเค เรากินเองก็ได้ กำลังหิวพอดี
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

วันที่ 29

24 มิ.ย.
2559

วันนี้มีแสดงคอรัสตอนเย็น
แต่ก็ยังต้องเข้ามาส่งงาน เช็กงาน และปั่นงานให้เรียบร้อยก่อนไป
ขอขอบคุณเพื่อนนิวและน้องไนซ์ผู้ช่วยให้คำปรึกษาเรื่องการแต่งหน้า
จากใจเฌอแตมผู้มีสกิลการแต่งหน้าต่ำมาก
เฌอแตม
/ กองบรรณาธิการ

ระหว่างรอณัฐกับเป็นหนึ่งไปซื้อส้มตำมากินตอนกลางวัน
พี่ปิงปอง-นิติพัฒน์ สุขสวย
อีกหนึ่งผู้บริหาร a day ก็เดินเอาเสื้อ 4 ตัวมาวางให้ ตอนนั้นมีพี่เจน ไนซ์ ทราย และเรา
นั่งอยู่กัน 4 คนพอดี
เลยได้กันไปคนละตัว เห่อมาก แกะใส่เลย ขอขอบคุณพี่ปิงปองมากค่ะ *บริษัทนี้ดี กิจการรุ่งเรือง*
เอิง / พิสูจน์อักษร

ตอนเช้าบรรยากาศเงียบเหงา
ชาวกอง บ.ก. จูเนียร์ 12 ออกไปเร่งเก็บเนื้อหาในคอลัมน์ต่างๆ กันอย่างขยัน
ส่วนวิดีโอครีเอเตอร์คนโก้อย่างเรา ต้องมาแต่เช้าเพื่อตัดงาน แก้งานตามปกติ วันนี้ลองชวนเพื่อนเปลี่ยนเมนูมื้อเที่ยงเป็นอาหารอีสาน
ข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่าง ลาบหมูดูบ้าง ทุกคนดูอร่อยดีมีความสุขกันไป ก่อนแยกย้ายขึ้นไปปั่นงานกันต่อ

จบสัปดาห์ด้วยการเคลียร์งาน
3 งาน
โล่งอกมากถึงมากที่สุดเลยครับ
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

The post ให้เธอไปพัก พัก พัก พักซะก่อน appeared first on a day magazine.

13 มิ.ย.
2559

วันนี้ไปดูงานที่โรงพิมพ์คอมฟอร์มซึ่งพิมพ์ a day ทุกคนปรึกษากันว่าจะไปกันยังไง
เราก็ทำตัวชิลล์นึกว่าไปง่าย จนคืนวันก่อนไปลองหาพิกัดใน Google Maps สิ่งที่ได้คือ การเดินทาง 5 ชม. จ้าาาาา!!!!

เริ่มคิดแล้วว่าเอายังไงดี จะไปยังไง ถ้าใช้เวลาขนาดนี้คงต้องตื่นตี
5 แน่นอน อยากจะติดรถพี่ๆ
ไปก็ไม่พอเพราะเพื่อนแย่งชิงที่นั่งบนรถพี่ๆ ไปกันหมดแล้ว
สุดท้ายได้ทางออกคือนั่งเรือคลองแสนแสบ จากสะพานผ่านฟ้าไปบางกะปิ (ต้นทางไปสุดปลายทาง) เป็นการเดินทางด้วยเรือที่ไกลที่สุดของฉันแล้ว
พอนั่งเรือไปจริงๆ จากเวลา 5
ชม. ก็เหลือแค่ 1
ชั่วโมงครึ่งเท่านั้น ไปถึงตอน 8 โมง (นัดกัน 11 โมง) ได้แต่นอนรอไปค่ะ!

ทัวร์โรงพิมพ์วันนี้น่าตื่นตาตื่นใจ ได้เห็นการพิมพ์ในแบบต่างๆ
และเครื่องพิมพ์แสนไฮเทคในแบบที่เราก็ไม่เคยเห็นในโรงพิมพ์ทั่วไป
หลังแวะทานข้าวก็กลับออฟฟิศ จะว่ากลับก็เหมือนไม่กลับนะ
เพราะเอิงกับหมิวเพื่อนรักงอแงอยากออกไปขับรถเล่นบวกกับทำธุระ สุดท้ายเลยจบด้วย EVE AND BOY! เสียเงินกันไปอีกค่ะ
เป็นอีกวันที่มีอะไรอยากเล่ามากมาย แต่ที่เล่ามานี้เหมือนบ่นซะมากกว่า
จะว่าไปก็จบไปด้วยดีกับการเริ่มสัปดาห์ใหม่ที่แสนจะวุ่นวายและมีงานเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน!
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

ตื่นเต้นทำให้ตื่นแต่เช้า เพราะเป็นวันที่จะได้ไปโรงพิมพ์
เหมือนคนที่ชอบกินเส้นสปาเกตตีบินไปอิตาลีเพื่อดูแหล่งกำเนิดที่ผลิตเส้นแสนอร่อยนี้
ชีวิตเราอยู่กับหนังสือมาตลอดตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่ได้หนังสือใหม่หรือเปิดหนังสืออ่านก็ไม่พ้นจะต้องเอาหน้าไปดม
สมัยที่ติดการ์ตูนญี่ปุ่นก็ทำเอาหน้าดำไปหลายรอบเหมือนกัน

ในโรงพิมพ์ถ้าใครที่รู้จักหรือดูซีรีส์ The Office ขอบอกเลยว่าอารมณ์เดียวกันมาก 5555 ไม่รู้จะพูดยังไงให้เข้าใจว่าดีใจแค่ไหนที่ได้ไป
เอาเป็นว่าดีใจสุด บ่ายเราก็ขับรถพากันไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ ชื่อร้าน ‘นก’ กลัวมาก
กลัวกินแล้วจะนกตาม แต่พี่เค้าพาไปทั้งทีก็กินๆ ไปซะ

วันนี้พี่ปูไม่เข้าออฟฟิศ
คิดถึงจัง…

ป.ล. เพราะวันนี้พี่ปูไม่เข้าออฟฟิศ งานก็ไม่มี
เลยพาอาร์ตไดฯ ไปเก็บใบไม้ที่ มศว

ปปล. วันนี้ธีม formal
ก็เลยจัดเชิ้ต
ผูกไทด์ ใส่เบลเซอร์ น้องผิดตรงไหน ทำไมใครๆ พากันหมั่นไส้น้อง
เอิง / พิสูจน์อักษร

ไปทัวร์โรงพิมพ์ดูกระบวนการพิมพ์หลายๆแบบ
เห็นสายพานแล้วอยากลงไปนอนไหลตามทางไปเรื่อยๆ ตื่นเต้นนิดหน่อยที่ได้เห็นชื่อตัวเองบนหนังสือ
อยากถ่ายรูปไปอวดแม่แต่เอาไว้ก่อน

บ่ายกลับมาทำงานที่ออฟฟิศ ร่างตารางแบ่งสายกันออกไปทำ main
course เห็นตารางการออกกองไปถ่ายสัมภาษณ์ของอาทิตย์นี้ที่ยาวไปจนถึงวันเสาร์แล้วรู้สึกหายใจติดขัด ไม่ใช่อะไร
กลัวกล้องแบตหมดกลางทาง
ช่อ / ช่างภาพ

ช่วงที่ผ่านมาไปค่ายประสานเสียง ไม่ได้อยู่ออฟฟิศเลย
ไม่ได้ทำงานด้วย เพราะยุ่งกับทางนั้นลูกเดียว กลับมานี่งานเยอะหัวหมุนเลยครับ
แทบตามไม่ทัน มีทั้งเมนคอร์สของพี่ๆ และเมนคอร์สของเราเอง
ต้องจัดการให้ทันภายในสิ้นเดือนนี้ อะไรนะ นี่จะกลางเดือนแล้ว
ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย อะไรนะ เขาแจกงานกันไปเสร็จสรรพแล้ว อะไรนะ อะไรนะะะะ
เฌอแตม / กองบรรณาธิการ

Draft 3 – junior weekly
02, Draft 4 – junior weekly 02, Draft 5 – junior weekly 02, Draft….

Draft 4 – Slot Machine,
Draft ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไฟนอล+++

ป.ล. สัปดาห์ที่แล้วงานเยอะสมใจอยากมากเลยไม่ได้เขียนอะไรเพื่อบันทึกไว้เลย
เราว่าน่าจะรู้สึกกับมันมากพอที่จะจำได้แต่ก็ไม่
เป็นเพราะหมดพลังด้วยแหละเลยไม่ได้เขียนต่อเนื่องอย่างที่ตั้งใจไว้ในวันแรก
สัปดาห์นี้เลยขอตั้งใจอีกสักครั้งแล้วกัน
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

เราน่าจะเป็นคนเดียวในกองที่เรียนมาตรงสายที่สุด
ปีนี้เลยได้มาโรงพิมพ์เป็นครั้งที่ 3 แล้ว
ความตื่นเต้นในแต่ละครั้งที่ได้ไปก็ลดลงไปเรื่อยๆ เพราะเราเห็นมาทุกกระบวนการ
แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะในโรงพิมพ์มีหนังสือของเราอยู่ด้วย a day ฉบับ 190 ที่เรามีส่วนร่วมด้วยนิดหน่อยพิมพ์เสร็จหมดแล้ว
เหลือแค่ใส่ซองและส่งถึงมือผู้อ่านแค่นั้นเอง รู้สึกเหมือนไปดูเด็กอ่อนเพิ่งคลอด
เล่มนี้มีส่วนร่วมแค่นิดเดียวยังตื่นเต้นขนาดนี้ อีก 2 เล่มถัดไปเราคงตื่นเต้นมากกว่าเดิมแน่นอน
ทราย / กองบรรณาธิการ

วันที่
22

14 มิ.ย.
2559

ไม่รู้จะเริ่มทำงานไหนก่อนดีอะ ว่าแต่จะเอาเวลาที่ไหนไปประชุมเมนคอร์สของชาวจูเนี่ย
เฌอแตม / กองบรรณาธิการ

ถ้านับไอเดียในการคิดงานช่วยทีมเราน่าจะรั้งท้าย แต่ถ้านับชั่วโมงที่อยู่ออฟฟิศรวมแล้วตอนนี้น่าจะนำโด่ง

นี่ก็สนิทกับพี่ยามและแม่บ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้วเป็นเพราะเราทำงานช้ามาก
คงมาจากตอนที่เรียนเราก็ถ่ายบ้างตัดบ้างสลับกันกับเพื่อนบ้าง
มึงสั่งแต่คนอื่นไงกรรมเลยตามสนอง (ฮา) ตอนนี้กลายเป็นว่าต้องจบงานคนเดียวให้ได้

วิดีโอครีเอเตอร์ ตอนแรกก็งงๆ ว่ามันคืออะไร
ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่า ‘วิดีโอครีเอเตอร์
= คิด+ถ่าย+กำกับ+ตัด+ย้อม+ส่ง+แก้’ มันสนุกมากสำหรับคนที่ชอบกระโดดเข้าหาความยากแบบเรา (โคตรเดือดสมใจอยาก) ที่เห็นถ่ายนักร้องนักแสดงแล้วต้องไปกำกับเขา สั่งให้เขาทำให้ได้แบบที่เราต้องการนี่ยิ่งเอ๋อ
มึงเป็นใครมาสั่งเขา แล้วเขาเป็นใครวะต้องเชื่อมึง
แต่ไม่รู้แหละ ยังไงมึงต้องได้ฟุตเทจกลับไป เพราะพี่รอไฟล์ไฟนอลของมึงอยู่ ฮ่าๆ
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

สิ่งที่ไม่ปกติของวันนี้
คือความวุ่นวายของกองที่ให้ความรู้สึกเหมือนศูนย์คอลเซ็นเตอร์
โทรหาสถานที่ที่จะทำใน main couse เล่ม 191 แทน ทั้งโทรนัดและสอบถาม ฉันนั่งอยู่เฉยๆ ทำงานของตนเองพลางนึกว่านี่ควรทำตัวอย่างไร
เมื่อได้ยินทุกคนรอบข้างพูดขึ้นต้นบทสนทนาว่า “ค่า สวัสดีค่า ใช่ร้าน/คุณ…รึป่าวคะ?” ได้แต่นั่งหน้าจอคอมทำงานตนเองอย่างเงียบๆ
(ให้ทำอะไรแบบนั้น ฉันก็ทำไม่เป็นนนน) พอกอง
บ.ก. ประชุมกัน ฉันก็ได้แต่นั่ง นั่ง
และนั่งหน้าจอคอมในขณะที่ทุกคนพูดข้ามหัวฉันไปมาด้วยข้อมูลที่เข้มข้นและมีความกดดัน
(ควรหลบไปที่ไหนสักทีดีไหม)

จบวันด้วยการนั่งอยู่กับที่เดิมไม่ได้ไปไหน
ได้แต่บ่นในใจแต่ทำไรไม่ได้
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

การทำงานให้เสร็จทันเวลา
อาจต้องแลกมาด้วยการไม่สระผม
เอิง / พิสูจน์อักษร

วันที่
23

15 มิ.ย.
2559

เฌอแตม / กองบรรณาธิการ

วันนี้ทำหน้าที่เป็น: นักอ่านแผนที่ / คนสัมภาษณ์ / นักชิมอาหาร ชิมไปคุยไป / เป็นแบบถ่ายรูปให้พี่ออย / เป็นนักวิ่งและเป็นคนติดฝนท่ามกลางผู้คนนับร้อย / เหนื่อยชะมัด..
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

เกือบทำคอมพี่ปูพัง
ลุ้นมากกก พี่ๆ ก็มายืนล้อมข้างหลัง
ดูความเป็นไปที่จะเกิดขึ้นหลังจากเราเผลอไปกดโดนปุ่ม restart ลุ้นหนักมากจริงๆ พุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ
สวดหมด! สุดท้ายก็กลับมาได้แบบไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
ขอบคุณวิศวกรของ Apple และขอบคุณบุญเก่าที่มี
เอิง / พิสูจน์อักษร

นั่งแก้งาน เปลี่ยนมุมไปเรื่อยๆ แต่ไม่ช่วยให้ผ่านได้ง่ายๆ เลย (แต่สุดท้ายก็ผ่าน) สรุป junior weekly จะต้องปล่อยให้ทันทุกวันพุธนะ นี่เลื่อนไปเรื่อยเลย
รู้สึกว่าตัวเองทำงานช้าเลยขอโทษพี่เอี่ยวไป พี่เอี่ยวเลยบอกว่า “เรียนรู้ไปด้วยกันน้อง” เราเลยบอกไปว่าขอบคุณที่พี่ๆ
ให้โอกาสเราได้เข้ามาเรียนรู้

สรุปก็ได้ปล่อยคลิป a team junior weekly แล้ว
แต่คนตัดดูไปแล้วหลายร้อยรอบ
เลยเลือกที่จะนอนแล้วตื่นขึ้นมาแชร์ให้โลกได้รับรู้เอาพรุ่งนี้เช้าดีกว่า
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

ออนไลน์คอลัมน์แรกที่ได้ไปเดินชิลล์ผมปลิวลมกับชาวอะทีมจูเนียร์ที่ซอยสีลม 19 โชคดีที่งานวันนี้เป็นร้านอาหาร
เราเลยได้ทำงานอย่างอิ่มท้องสมใจ
แล้วก็ต้องกลับมาชดใช้กรรมด้วยการเขียนถึงสิงที่กินเข้าไป ซึ่งไม่ถนัดเลย
ถนัดกินอย่างเดียวมากกว่า หลังจากคอลัมน์ออกไปแล้วเห็นมีคนเข้ามาอ่านกันเป็นหมื่นแชร์กันเป็นพันยิ่งตื่นเต้นใหญ่
ไม่เคยเขียนอะไรที่มีคนเข้ามาอ่านมากขนาดนี้ การออกข้างนอกบ่อยๆ
ก็น่าจะทำให้มนุษย์รังสิตได้รู้จักกรุงเทพฯ มากขึ้นนะ
ทราย / กองบรรณาธิการ

วันนี้มีผู้รอดชีวิตเหลือ 9 คน เพราะกองทั้งหมดได้ออกไปเซอร์เวย์สถานที่ต่างๆ เหลือแค่ปรู๊ฟ 2 คน อาร์ตไดฯ 2 คน กองฯ 4 คน และเป็นหนึ่ง
คิดไว้ว่าวันนี้คงเป็นวันเงียบๆ ที่จะไม่วุ่นวายเหมือนวันก่อน
แต่ก็ไม่ได้น้อยลงไปกว่าเดิม เมื่อมียัยหมิวของเรา คำก็อำนาจมืด สองคำก็อำนาจมืด
คือคิดว่าจะไม่มีใครสนใจฟัง แต่ดันเป็น topic ที่น่าสนใจของพี่ๆ ไปเลย
ทั้งวันคุยกันแต่เรื่องนี้ อำนาจมืดแห่งอะจูฯ แก๊งนางฟ้า และแก๊งมนุษย์ธรรมดา
พานไปให้พี่ๆ ได้มีตำแหน่งในแก๊งใหม่ทั้ง 3 ที่อำนาจมืดแห่งอะจูฯ เป็นคนก่อตั้ง
สรุปวันนี้เลยมีแต่เสียงหัวเราะที่หมิวสร้างขึ้น (ได้อย่างไร) #ภายใต้ความสนุกสนานมีงานรออยู่
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

วันที่
24

16 มิ.ย.
2559

โอ๊ยเมื่อวานถึงกับลืมเขียนไดอารี่ เอาเถอะ ปล่อยมันไป
เอาเป็นว่าฝนเริ่มตกจริงจังแบบให้เห็นชัดแล้วว่าเข้าหน้าฝนจริงๆ
ตอนนี้ในออฟฟิศเลยร้อนๆ หนาวๆ เพราะแอร์ปรับอุณหภูมิไม่ทัน ส่วนชาวจูก็ร้อนๆ หนาวๆ เหมือนกันเพราะมีการตบเกียร์ครั้งใหญ่
ทำทั้งเมนคอร์ส ทั้งสัมภาษณ์ ทั้งเว็บ จนแทบไม่ได้แตะเมนคอร์สตัวเองเลย เหวย
น่ากลัวชะมัด
เฌอแตม / กองบรรณาธิการ

อยากรู้เหมือนกันว่า 4 สถานที่ที่ต้องเขียนจะเสร็จตอนไหน
รู้สึกกดดันอย่างแปลกประหลาด โอย…
ขอให้มีความรู้สึกในการเขียนด้วยเถิด
การเขียนมันต้องใช้ความรู้สึกนะ ไม่งั้นเขียนไม่ออกจริงๆ

‘โชคดีมีชัย’ พี่อ้อมศรี (แม่บ้านชื่อดังแห่งออฟฟิศ daypoets) กล่าวไว้
แถมบอกอีกว่าพรุ่งนี้งานหนูเสร็จทันส่งแน่ๆ
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

ตื่นมาด้วยความมั่นใจว่าวันนี้เป็นวันพุธ แต่ความจริงแล้วเป็นวันพฤหัสฯ
ซึ่งต้องไปดูหนังเรื่อง Distance กับเฌอแตม จริงๆ เราก็เป็นวิดีโอครีเอเตอร์แหละ
แต่อยากดูหนังอยากทำหนัง ก็แย่งชิงบัตรมาเพื่อไปดูให้ได้ ดีที่ได้ไปกับกอง บ.ก. อีกแล้ว คือดูจบ
ไม่ต้องเขียนลงเว็บ แต่ได้อ่านของคนอื่นเขียนแล้วมาสรุปกับตัวเองอีกทีก็ได้

ระหว่างทางบนแท็กซี่ มีเฌอแตมกับเหมยลี่ที่ร่วมชะตากรรมในวันฝนตก
เราก็อุ่นใจหน่อยในกระเป๋ามีร่ม แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปดั่งใจหวัง
ร่มสีน้ำเงินเจ้ากรรมดันกางไม่ได้ ตัดสินใจเดินดุ่มๆ ก้าวเท้ายาวๆ ให้ทันสองสาว
จิตใจสงบ เย็น เป็นสุข กับสายฝนที่ลงหลังมา
เลยตัดสินใจเปิดโหมดผมฟูเดินตากฝนแบบพระเอกฮ่องกง (แต่มองเผินๆ
เหมือนออกมาจากห้องขังมากกว่านะ)

วันนี้เจอผู้กำกับที่ชอบหลายคนเลย ทั้งพี่กานต์-ศิวโรจณ์ คงสกุล, คุณอาทิตย์ อัสสรัตน์, คุณอุรุพงศ์
รักษาสัตย์ ก็มาหนังภาพสวย ดูเพลิน
ดูจบได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับเฌอแตมระหว่างทาง แตมดูหนังมาตั้งแต่เด็ก
น้องเล่าว่าอาจเป็นเพราะแม่ของน้องก็ดูหนังเยอะมากๆ ด้วยแหละ
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

หมิวป่วย หมิวไม่มาจ้าาาาาา ได้รับสารนี้เมื่อเวลา 10 โมงครึ่ง
หลังจากออกมาจากคอนโดฯ ตัวเองแล้วเปิดอ่านไลน์ สิ่งที่คิดคือ มันป่วยได้ด้วยเหรอวะ
เมื่อวานยังจ้อๆ ได้อยู่เลย มาถึงออฟฟิศและทำงานตามปกติ มีคนถามว่าอิหมิวอยู่ไหน
เมื่อได้ฟังคำตอบ ประโยคที่ได้ยินจากปากพี่ๆ คือ ‘อีหมิวป่วยได้ด้วยเหรอวะ’

เมื่ออิหมิวไม่อยู่วันนี้จึงเงียบกว่าเดิม บวกกับชาวจูเนียร์ที่เหลือก็น้อยเหมือนวันที่แล้ว
หมิวได้กลายเป็นคนสร้างสีสันให้กับที่นี่เป็นที่เรียบร้อย
ไดอารี่ตอนนี้เลยขอเขียนถึงแกคนเดียว แด่หมิวเพื่อนรัก
หัวหน้าแก๊งอำนาจมืดแห่งจูเนียร์
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

“หล่อมาก ดีมาก” “พี่ชอบเค้ามาก” “คุณชาย” เสียงมาจากโต๊ะพี่ต่าย-เลขากองบรรณาธิการที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
การเมนชันของพี่ต่ายทำให้เรานึกขึ้นได้และเดินไปดูที่จอคอมตาม ใช่อย่างที่คิด
พี่ต่ายกับนิวกำลังกรี๊ดกร๊าด กรรณ สวัสดิวัฒน์
ณ อยุธยา พระเอกละครเรื่อง
รัตนาวดี ซึ่งคุณยายกับเราก็คลั่งไคล้อยู่ไม่เบา
เลยเดินไปเปิดไอจีให้เห็นว่าเราฟอลอยู่ เราติ่งอยู่ May I join you? สรุปนิวเอาไปเสนอพี่ก้องให้ลงคอลัมน์
ดันได้ด้วย ฝากบอกไว้ตรงนี้ว่ากองฯ คนไหนไปสัมภาษณ์อยากจะขอติดสอยห้อยตามไปด้วย
แล้วถ้าเห็นคุณยายสวยๆ ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นก็ไม่ต้องกลัว
อาจเป็นคุณยายเราตามไปติ่ง ก็… เป็น… ได้…
เอิง / กองบรรณาธิการ

วันที่
25

17 มิ.ย.
2559

มาถ่าย อลิสา จณิน โวลล์มันน์ น้องที่ได้
Golden
Buzzer ของ Thailand’s Got Talent
Season 6 ที่กำลังเป็นคนที่ ‘ประชานิยม’ มากๆ เธอเป็นลูกครึ่ง อายุ 18 ตัวเล็ก
ฝันอยากเป็นศิลปิน เราแอบยืนฟังข้างๆ ก็รู้สึกว่าคนนี้ไม่ธรรมดา
แต่โชคร้ายเจือปนด้วยโชคดีเสมอ เป็นครั้งแรกที่เราออกมาถ่ายงานแล้วฝนตก
เราจึงได้วิดีโอที่มีละอองฝน กับแบบที่เป็นนักร้องลูกครึ่งเยอรมันคนนี้
มีเวอร์ชั่นที่ค่อนข้างจะโรแมนติกมากๆ และเธอยังไม่ดังมาก เราเป็นคนแรกๆ
ที่ได้ถ่ายเธอลง a day online รู้สึกดีเหมือนกันนะ

แต่เดี๋ยวก่อน ความยากคืองานนี้พี่ก้องเน้นย้ำกับเราว่า
‘ถ่ายวันนี้ ตัดให้เสร็จวันนี้นะ’ โอเคพี่ ผมจัดให้ครับ
เราตัดเพียงแค่เวอร์ชันเดียวเท่านั้น ความยาว 35 วินาที มั่นใจระดับนึง
จึงขอให้พี่ก้องมาช่วยดูให้ พี่ก้องดูจบ พร้อมกับพูดว่า “พี่ว่าเป็นงานที่เป็นหนึ่งทำดีที่สุดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน” (คือที่ผ่านมาแย่ไง
5555) “โอเคครับ แบบนี้แหละ พี่ให้ผ่าน” โอ้โห น้ำตาจะไหล
ดีใจอะไรขนาดนั้น คือ… ยังเหลืออีกงานครับ
เป็นหนึ่ง / วิดีโอครีเอเตอร์

สัมภาษณ์ (เกือบจะ) เดี่ยวครั้งแรกกับคอลัมน์ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ที่จะออกใน a day เล่มหน้าเป็นคนเสนอเอง
คิดคำถามเอง ก็ต้องรับผิดชอบด้วยการเขียนเอง เราเคยผ่านงานแบบนี้มาประมาณหนึ่ง
แต่ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ทำ
ยิ่งพอมาทำในอะเดย์แล้วยิ่งห่วงว่าจะทำออกมาได้มาตรฐานที่พี่ๆ คาดหวังไหมนะ และกังวลว่าเราจะเขียนให้คนอ่านพอใจได้เท่ากับที่เราตั้งใจไว้ไหม
พอสัมภาษณ์เสร็จก็ยิ่งเห็นได้ชัดเลยว่าตัวเองพลาดไปหลายอย่างมาก
ทั้งอุปกรณ์บันทึกเสียง (ที่ชอบมีปัญหาทุกครั้งที่สัมภาษณ์
หนักสุดคือสัมภาษณ์เสร็จแล้วไฟล์หายเลย) ถามไม่เรียงลำดับ
และไม่ถามขยี้ให้ถึงที่สุด ถ้าไม่มีพี่แอมไปด้วยก็คงทุลักทุเลพอสมควร
ครั้งนี้ไม่น่าจะแย่มาก และครั้งหน้าจะพยายามให้มากกว่าเดิมนะคะ
ทราย / กองบรรณาธิการ

วันนี้ฝนตกแต่เช้า ช้านนนนเกลียดหน้าฝนนนน ทั้งขี้เกียจตื่น
ขี้เกียจไปทำงาน แล้วการที่ฝนตกหนักมันทำอะไรไม่ได้เลย สุดท้ายก็รอให้ฝนหยุดตกถึงจะออกไป
ถึงออฟฟิศประมาณบ่าย 2 ไปถึงก็มีงานทำเลยจ้า แต่งานวันนี้มีแต่ถ่ายรูป
ถึงจะถ่ายไม่เก่งแต่ก็ตั้งใจเรียนรู้
ยิ่งตอนนี้ไม่มีช่างภาพเพราะทุกคนต้องออกไปกับกอง เรากับเป็นหนึ่งเลยต้องทำแทน (เล็กน้อย)

อารมณ์เหมือนตอนเรียนถ่าย pack shot ที่ก็พยายามถ่ายไม่ให้หลุดโฟกัสและมีรายละเอียดชัดเจน
แต่จัดแสงไหม? อากาศวันนี้คงช่วยอะไรเราไม่ค่อยได้ แดดก็ไม่มี
ก็ถ่ายไปให้ดีที่สุด จบวันด้วยการนั่งไดคัตรูปที่ถ่ายแล้วกลับบ้านอย่างสวัสดิภาพ

แต่เดี๋ยว… ฝนตกอีกแล้ววววว ม่ายยยยยย
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

The post ทัศน-ศึกษา appeared first on a day magazine.

วันที่ 16

6 มิ.ย. 2559

วันนี้กอง บ.ก.
อย่างเราได้แอบดูการทำงานของฝ่ายอาร์ตเป็นครั้งแรก การคิดเรฟฯ
ภาพและอาร์ตเวิร์กนี่มันเป็นประมาณนี้นี่เอง โอเค เรียนรู้และจดจำ แล้วก็วันนี้ชาวจูฯ
แต่งตัวธีมอะโลฮ่ากันมาเต็มมาก อย่างกับสงกรานต์

คิดเมนคอร์สต่อล่ะ บาย
เฌอแตม / กองบรรณาธิการ

ดีลกับพี่ก้องได้ว่าจะสัมภาษณ์แม็กซ์ เจนมานะ ลงแดนสนทนา
ประทับใจสุดๆ วันพุธได้คิวสัมภาษณ์จ้าาา
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

นั่งทำบทสัมภาษณ์วง X0809 ของนทเเละพี่เยล พร้อมกับรับรู้ว่าทั้งคู่ติดพูดคำว่า ‘แบบ’ เเละ ‘มัน’
เต็มบทสนทนาไปหมด เลยนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนได้คุยกับทั้งคู่ 2 คนนี้เป็นคนสนุกเเละบ้าเอาการเลย เป็นประสบการณ์ที่ดีที่เราได้คุยกัน
นัท / กองบรรณาธิการ

วันที่ 17

7 มิ.ย. 2559

วันนี้มาถึงออฟฟิศคนแรก
คนแรกจริงๆ แบบไฟทั้งชั้นยังไม่เปิด แต่ด้วยความสว่างของแสงอาทิตย์ที่ทะลุกระจกเข้ามา บวกกับพระเครื่องที่ห้อยอยู่เต็มคอ
ทำให้เรานั่งดูดโกโก้และอ่านหนังสือไปอย่างอุ่นใจ

ชีวิตเริ่มลงตัวแล้ว
เข้างาน > ทำงาน / เข้าคลาส >
ทานข้าว > ทำงาน >
รับออเดอร์
> ไปเซเว่นฯ > ทำงาน >
กลับบ้าน… แฮปปี้นะ
เอิง / พิสูจน์อักษร

พวกเราเริ่มเครียดกันตั้งแต่เมื่อวาน

คุยกันเรื่องเมนคอร์สตลอดทั้งวัน หาไอเดียเพื่อให้ได้เรื่องดีๆ และน่าสนใจ
เสียงคุยเล่นเริ่มน้อยลง ถกกันเรื่องงานมากขึ้น
เห็นได้ชัดว่าทุกคนจริงจังและเริ่มเครียดกันแล้ว

เราชอบมากเวลาได้ถกและพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิด อะไรดีๆ
มักออกมาตอนที่พวกเราคิดไม่เหมือนกันเสมอ
ความเห็นต่างกันมันทำให้งานเราออกมาหลายมุม หลายมิติมากขึ้น
ในทีมควรประกอบด้วยคนที่คิดต่าง (แต่เข้าใจ) กันแบบนี้ มันดีมากๆเลย

ตอนเย็นประชุมงานเรื่องเมนคอร์สเล่มเดือนกรกฎาคม
พวกเราพยายามหาทางทำต่อให้ได้ แต่สุดท้ายหลังจากพิจารณากันมาเป็นชั่วโมงๆ พี่ๆ และพวกเราลงความเห็นกันว่าเปลี่ยนเรื่องไปเลยดีกว่า
น่าจะสนุกและน่าสนใจกว่าเรื่องเดิม บางคนเสียดายที่ไม่ได้ทำต่อ
แต่เราว่าวันนึงอาจได้เอาเรื่องนี้มาทำก็ได้นะ

กว่าจะประชุมเสร็จก็ปาไป 2 ทุ่มกว่าแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน
แต่เรา กะทิ เหมยลี่ (3 คนแก๊งปิ่นเกล้า) ยังอยู่ออฟฟิศกันต่อ กะว่าจะกลับให้ดึกหน่อย
รถจะได้ไม่ติด ระหว่างรอ ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ ระหว่างนั้นไม่มีอะไรทำ
เลยคุยกับกะทิเรื่องตารางทำงาน เวลาเหลือไม่มากแล้ว เทียบกับปริมาณงานที่มากพอควร
แต่ละวันหลังจากนี้คงหนักอยู่ไม่น้อยเลย

ก่อนกลับนั่งคุยกับพี่ก้องเรื่องเรียนกับเรื่องงานด้วย งานสาย environment economics สำหรับเรามันน่าสนใจมากๆ
ในประเทศไทยงานสายนี้ค่อนข้างท้าทายพอสมควรเลย มีหลายองค์กรที่เราไม่รู้จัก
งานน่าสนใจและ productive มากๆ อนาคตอยากลองงานสายนี้เหมือนกัน ถ้ามีโอกาสนะ
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

ชาวจูเนียร์ประชุมเมนคอร์ส ให้โยนความคิดใส่กัน
แล้วเราเป็นคนเขียนขึ้นกระดาษ พี่ๆ ทุกคนเดินผ่านไปผ่านมา เห็นลายมือ
ต่างก็ถามว่าลายมือใคร… เหมือนลายสือไทยขนาดนั้นเลยหรือ
เฌอแตม / กองบรรณาธิการ

มาทำงานตามปกติ มีความสัมผัสได้ถึงความว่างงาน
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

วันหนักสมอง ใช้งานสมองจนไร้สมองไปแล้ว
นัท / กองบรรณาธิการ

วันที่ 18

8 มิ.ย. 2559

วันนี้ลองเปลี่ยนการเดินทางใหม่เล็กน้อยด้วยการเอาสเก็ตบอร์ดติดตัวมาด้วย
สิ่งที่ได้คือไม่ต้องเสียตังค์ค่าพี่วินไปถึง 60 บาท ถึงจะรู้สึกเซฟตังค์แต่ไม่เซฟชีวิตสักเท่าไหร่
เวลาไถสเก็ตบอร์ดต้องระวังรถมอไซค์ที่วิ่งชิดขอบถนน ทำให้คิดว่านานๆ
ทีค่อยใช้วิธีนี้ละกัน ไม่งั้นจะตายเอา
เหมยลี่ / อาร์ตไดเรกเตอร์

ตอนเช้าได้เรียนกับพี่ AE (Account Executive) เเละค้นพบว่าพี่ๆ
เเต่ละคนมีคาเเรกเตอร์การพูดเป็นของตัวเอง แต่มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือ ‘ต้องพูดรู้เรื่อง’
ระหว่างที่ทึ่งกับความเก่งกาจในการพูดของพี่ๆ เขาก็อธิบายหน้าที่ของเออีให้ฟัง
ว่าเป็นคนหาโฆษณามาให้นิตยสาร
และเป็นตัวเเทนที่จะสื่อสารสิ่งที่นิตยสารจะทำให้กับลูกค้า ฉะนั้นการถ่ายทอดของเออีจึงสำคัญ
นัท / กองบรรณาธิการ

วันนี้สัมภาษณ์พี่แม็กซ์ตอนเช้า
ตอนบ่ายถึงเย็นกลับมานั่งถอดบทสัมภาษณ์ เหนื่อย แต่สนุก และประทับใจดี
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

วันที่ 19

9 มิ.ย. 2559

เหลือผู้รอดชีวิตอยู่ที่ออฟฟิศน้อยมาก วันนี้เลยเป็นวันเหงาๆ
คอลัมน์ที่ไปถ่ายนทได้ลงเว็บแล้ว มีคนชอบเราก็ดีใจ
บอกกับตัวเองว่างานหน้าต้องดีขึ้น ตั้งใจมากขึ้นในทุกๆ งาน
ปิ่น / ช่างภาพ

2 – 3 วันมานี้ได้มีโอกาสทำงานที่นอกเหนือจากการพิสูจน์อักษร

– เขียน recommend
ลงในเว็บไซต์
adaymagazine.com

– หาข้อมูลสำหรับเมนคอร์สเล่มต่อไป
หาแบบจริงจังกว่าที่ผ่านมา มีสรุปข้อมูล เซฟรูปไว้เปิดให้พี่ดู

– เวลาว่างก็จะคิดเมนคอร์สสำหรับเล่มจูเนียร์

มันเป็นหน้าที่ที่ทุกคนต้องช่วยกันแหละ
แต่ด้วยตำแหน่งที่เข้ามาคือพิสูจน์อักษร เราก็ไม่อยากไปแย่งหน้าที่กองฯ นะ
แต่ก็เห็นว่าเพื่อนๆ งานจมมาก อยากเช็ดน้ำตาแล้วมองกันได้ไหม
ฉันเป็นใครเธอลืมไปแล้วหรือ เรารู้ว่าสกิลการเขียนเราอ่อนด้อยกว่า
แต่ความอยากช่วยมันล้นเอ่อ *คนดีมากๆ*

สุดท้ายก็ได้เขียน
ถึงงานที่ส่งไปจะโดนแก้
แต่เราก็ดีใจนะที่เพื่อนเปิดโอกาสให้เราได้ลองทำอะไรที่นอกจากตำแหน่งเรา
โดยเฉพาะนัทกับกะทิ ขอบคุณที่ช่วยดูงานให้และเป็นติวเตอร์ที่ดี อยากบอกว่า
เราเป็นคนเงียบๆ ไม่ชอบการพูดต่อหน้าคนเยอะๆ
ที่เราทำได้และชอบคือการอยู่เบื้องหลัง
เพราะเหตุผลนี้เวลาเข้าห้องประชุมเราเลยไม่ค่อยพูด

แต่นอกห้องประชุม… รู้กันดี
เอิง / พิสูจน์อักษร

เดบิวต์คอลัมน์แดนสนทนาแล้วจ้า งานเสร็จโล่งไปหนึ่งดอก
จมอยู่กับงาน 2 วันเต็มๆ

ช่วงนี้กำลังอ่านหนังสือ How Adam Smith Can Change Your Life ที่พี่เอี่ยวให้ยืม ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ
เหมือนได้ค้นหาอะไรบางอย่างที่คุ้นเคยแต่ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด เราเห็นด้วยว่าใครหลายคนอาจยังไม่รู้
เศรษฐศาสตร์ไม่ใช่แค่เรื่องเงินๆ ทองๆ แต่มันคือทุกอย่างในชีวิต

‘การเลือกเดินไปตามถนนเส้นหนึ่ง แปลว่าจะไม่ได้เดินถนนอีกเส้นหนึ่ง’ หลายครั้งที่ค่าเสียโอกาสในชีวิตมันสูงเหลือเกิน

ปล. สงสัยมานานแล้วว่าที่พี่ๆ ทำงานกันหนักแบบนี้ เอาเวลาไหนให้แฟนกัน…
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

วันที่ 20

10 มิ.ย. 2559

นี่ก็ปาเข้าไป 3
ทุ่มแล้ว หลายคนยังอยู่ออฟฟิศ กะว่าคืนนี้จะไปเที่ยวต่อ
แต่ไม่รู้ได้ออกกี่โมงแฮะ

เรานั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ในโซนห้องทำงาน ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังออกมาจากห้องประชุมไม่ขาดสาย
บ่งบอกว่าทุกคนกำลังสนุกกับบอร์ดเกมกันอยู่ ตั้งใจฟังดูดีๆ
บ้างก็โวยวายสลับกับเสียงหัวเราะ แค่ฟังก็สนุกตามแล้ว แต่เราขออ่านหนังสือเงียบๆ ดีกว่า
ยืมพี่เอี่ยวมาอยากรีบอ่านให้จบ

ทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ จะรู้สึกเหมือนได้อยู่กับเพื่อนสนิท หนังสือหลายเล่มที่เราไม่อยากอ่านจบ
เพราะรู้สึกมันเหมือนหมดเวลาแล้วที่มีต่อกัน
ถึงคราวต้องจำจากหนังสือเหล่านั้นทีไร ทำใจไม่ค่อยได้ทุกที เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียใจจนเกินไป
และเพื่อเป็นการต่อเวลา บางเล่มเราเหลือบทสุดท้ายไว้
บางเล่มเหลือไว้ 3 หน้าสุดท้าย บางเล่มเก็บไว้อ่านทุกครั้งที่นั่งเครื่องบิน
แต่บางเล่มตั้งใจที่จะอ่านไม่จบจริงๆ ก็มี
อย่างน้อยให้ตัวเองรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรากับหนังสือเล่มนั้นยังไม่หมดลง แต่ถ้าเล่มไหนอดใจไม่ไหวก็อ่านจบไปเลยแล้วเบิ้ลอีกรอบเอา
เอาจริงก็น้อยมากนะ ส่วนใหญ่รอบเดียวไม่หวนกลับ

แต่ดูแล้วเล่มนี่น่าจะต้องรีบอ่านให้จบจริงๆ เพราะยืมพี่เอี่ยวมานี่สิ
เดาว่าถึงหน้าสุดท้ายเราต้องเสียใจแน่ๆ
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

อีก 6 นาทีจะเป็นเวลาตี 4 / ยังไม่ได้นอน /
ย้อนกลับไปเล่าตั้งแต่เช้าเลยดีกว่า

เช้า – เสนอเมนคอร์สเล่มจูกับพี่ๆ สรุปได้สั้นๆ ว่า
โหด-มัน-แห้ว

บ่าย – ปรู๊ฟงานในเว็บ
ต่อด้วยพิมพ์งานช่วยทราย-คนดีคนเก่ง ขนมเข่ง 10 บาท

เย็น – ปั่นจักรยานไปเซเว่นฯ กับหมิว-คนใสๆ ข้างในต๊ะติ๊งโหน่ง

ค่ำ – ปรู๊ฟงานในเว็บต่อ
พร้อมกับการเล่นเกมจับหมาป่า แต่อยากตั้งชื่อใหม่เป็น ‘ชี้ตัวคนตอฯ’

ดึก – ไปเลี้ยงวันเกิดปิ่น-เด็กจัมไม หัวใจ 4 ดวง ที่ Brown
Sugar

ดึกมากๆ – ขับรถส่งเพื่อนๆ
ตั้งแต่เขตพระนครย้อนไปปริมณฑล

ดึกสุดๆ – ปรู๊ฟงานในเว็บ ต่อด้วยเขียนไดอารี่

ดึกเกินไปแล้ว – นอนเถอะ
เอิง / พิสูจน์อักษร

วันเสาร์

11 มิ.ย. 2559

วันเสาร์ที่ต้องทำงาน อย่ามองว่าเหนื่อยนะ มันแฮปปี้มากกว่า ได้ไปงานอีเวนต์กับทราย
เปิดโลกตัวเองมากๆ เจอคนเก่งๆ หลายคนเลย สังคมเรายังมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะเลยนะ

วันนี้ทั้งวันในหัวคิดแต่เรื่องเมนคอร์สตั้งแต่ตื่น พยายามหาไอเดีย
ได้หลายเรื่องมาก และมันสนุกมากสำหรับเรา
แต่สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่า อะไรที่เราคิดได้ คนอื่นเค้าก็คิดได้ ถ้าทำจริงๆ
มันไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นเลย เพราะงั้นทุกเรื่องที่คิดมาวันนี้ reject หมดค่ะ ทิ้งไปก่อน แล้วค่อยหามุมมองใหม่ๆ
ดีกว่า อาจเอาเรื่องเดิมมาต่อยอดก็ได้ เผื่อตอนสมองโล่งอาจจะคิดออก

ระหว่างเดินอยู่ บังเอิญไปเจอคนๆ นึงชวนเราเข้าร้านหนังสือ
เราก็ไปนะ การอยู่ในร้านหนังสือเป็นเวลาชั่วโมงกว่าทำให้เราค้นพบว่า จริงๆ
แล้วเราทุกคนคือส่วนผสมของกันและกัน เราชอบการอยู่คนเดียว
แต่เขาทำให้เรารู้สึกอีกแบบ เราชอบการอยู่กับเค้ามากกว่าแล้ว
คงพอจะเปรียบเปรยได้ว่า เราคงเหมือนสีๆหนึ่ง คนอื่นก็เหมือนอีกสีหนึ่ง
เราอยู่กับใครอีกคน ก็เหมือน 2 สีมันผสมกัน ไม่ใช่ทุกสีจะเข้ากันได้ดี
แต่อย่างน้อยต้องมีสักสีแหละ ที่มันผสมกันแล้วสวยและลงตัว

เราเล่าเรื่องงานและสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ให้เค้าฟัง เค้าบอกว่าอยากให้เราวางหนังสือ
แมกกาซีนที่เราชอบลง เพราะเราถูกตีกรอบด้วยผลลัพธ์สุดท้ายจากหนังสือพวกนี้ เราควรไปดูหนังสือหมวดอื่น
หลายๆ หมวด อาจจะได้ไอเดียจากคำหนึ่งคำ จากภาพหนึ่งภาพ จากชื่อนักเขียนหนึ่งคน
หรือจาก content บางอย่างที่แปลกๆ ก็ได้

มันจริง จริงมาก เรายอมโดยดุษ

เราพยายามหา process
ใหม่ๆ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ใหม่ๆ แต่เหมือนกับว่าการที่เราอยู่กับตัวเองคนเดียว
เราไม่เจอทางออก เราอยู่แต่ความคิดเดิมๆ กระบวนการเดิมๆ วิธีคิด วิธีค้นหาแบบเดิมๆ
ของตัวเอง สุดท้ายเราก็ได้คำตอบเดิม แค่ในมุมตัวเอง
ไม่ได้กว้างกว่าเดิม ไม่ได้ลึกกว่านี้ ไม่ได้ส่วนผสมใหม่ๆ
ที่ลงตัวมากขึ้น ถ้าเราไม่เจอเค้าวันนี้ มุมมองหลายอย่างของเราคงไม่เปลี่ยน

นั่นแหละเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงบอกว่า การที่เราอยู่กับใครสักคน
เหมือนสี 2 สีที่ผสมกัน ได้ผลลัพธ์เป็นสีใหม่ที่หลอมรวมจากคน 2 คน และที่แน่ๆ
มันลงตัวกว่าตอนอยู่คนเดียวเยอะเลย
นุ๊บนิพ / กองบรรณาธิการ

The post MULTITASKING appeared first on a day magazine.