เรามีทั้งค่ากลางและหมุดหมายในใจ ว่าแต่ละคนจะกลายเป็น ‘ผู้ใหญ่’ ตอนไหน บ้างเคร่งครัดตามวันเดือนปีเกิด บางทียึดถือตามรูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้คนส่วนใหญ่ บางครั้งก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่เราเองเท่านั้นจะรู้ว่าได้ข้ามผ่านมาสู่ความเป็นผู้ใหญ่แล้ว

และบางที เราก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่า เราเป็นผู้ใหญ่ ‘พอ’ หรือยัง

ด้วยอายุอานามและหน้าที่ความรับผิดชอบ ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย แต่การเป็นลูกคนเดียวและอยู่กับแม่มาตลอด ไม่เคยได้ออกไปอยู่หอตอนเรียนมหาวิทยาลัย หรือออกไปอยู่คอนโดฯ ใกล้ที่ทำงาน มันทำให้ฉันยังกลายเป็นลูกแหง่ที่มีแม่คอยทำอาหารให้กิน คอยดูแลการใช้ชีวิตพื้นฐาน และยังต้อง ‘ขออนุญาต’ เวลาทำเรื่องต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่ แม้จะพูดได้เต็มคำว่าเป็นคนรับผิดชอบภาระในบ้านอย่างเบ็ดเสร็จ 

ในที่ทำงาน ฉันเป็นผู้ประกอบการขนาดจิ๋ว มีพาร์ตเนอร์ร่วมหัวจมท้าย แต่ด้วยบรรยากาศที่ทั้งบรรจงสร้าง (และบ้างก็ไม่จงใจ) แทนที่จะเป็นเจ้านายจ๋า ฉันกลับเป็นเหมือนพี่คนหนึ่งในทีมที่มีแต่น้องๆ อายุน้อยกว่า บางทีก็ทำเป็นเด็ดขาด ตัดสินใจชึบชับฉับไว แต่บางครั้งก็ลังเลเฉไฉ ชอบฟังความเห็นของทุกคนจนหลายครั้งบทสรุปก็เป๋ไปเป๋มา 

ในความสัมพันธ์ ฉันเป็นภรรยาที่อายุน้อยกว่า 7 ปี แม้จะพยายามเจ้ากี้เจ้าการ จัดระเบียบความสัมพันธ์ให้ก้าวหน้าอย่างมีอนาคต แต่ก็พบว่าจริงๆ แล้วฉันเหนื่อยล้ากับการบังคับตัวเองและคนรักให้ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ช่วงเวลามีความสุขและราบรื่นแท้จริงคือการไม่ต้องรับผิดชอบอะไร เราจึงตัดสินใจไม่มีลูกด้วยหลายเหตุผล แต่เงื่อนไขสำคัญที่เรา (น่าจะทั้งคู่) รู้ดีอยู่แก่ใจ คือเราไม่มีความเป็นผู้ใหญ่มากพอ

ว่าแต่ เราต้องเป็นผู้ใหญ่แค่ไหนกัน ถึงจะมากเพียงพอ

เมื่อวันสิ้นปีที่ผ่านมา ฉันจดจ่ออยู่กับโมงยามข้ามปีเป็นพิเศษกว่าปีไหนๆ เพราะใจมั่นสั่งการว่าอยากให้ปี 2021 หมดไปไวๆ เสียที ฉันทุกข์ทนกับปีนี้มามากเกินไป 

แต่ความจริงยืนรอสั่งสอนเราแค่ชั่วเวลาเข็มวินาทีกระดิก ฉันรู้ได้ทันทีว่าเราไม่ได้รับสิทธิ์ให้ขึ้นบทใหม่เพียงเพราะปฏิทินมันหมดปีหรอก ความรู้สึกหม่นเศร้าในปีก่อนยังตามมาในปีนี้ ทุกอย่างรอบตัวไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สิ่งที่พังทลายไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นในไม่ช้า ฉันร้องไห้ออกมา แล้วด่าตัวเองในใจว่าไม่รู้จักโตซะที

ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าปีที่ผ่านไม่อาจช่วยอะไร new year resolution พังไม่เป็นท่ามาแล้วกี่ปี ยังจะมาโรแมนติกกับการเปลี่ยนผ่านอยู่ได้!

น้ำตาในคืนวันปีใหม่ทำให้เรื่องไปกันใหญ่ เพราะฉันยังพบว่า ตัวเองหมกมุ่นกับการเป็นผู้ใหญ่ให้พอเหลือเกิน ชุดคำตำหนิตัวเองมักจะเป็นจะตายกับการเติบโตอยู่นั่น “โตแล้ว อย่าฟูมฟาย” “โตแล้ว คิดเยอะๆ หน่อย” “โตแล้ว อย่าทำอะไรไร้สาระ” “โตแล้ว อย่าผิดเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ”  “โตแล้ว อย่างอแงเป็นเด็กๆ” ฯลฯ 

ไม่รู้จะรีบไปโตที่ไหน!

เมื่อได้ร้องไห้แบบผู้ใหญ่ (กล่าวคือ ร้องไห้เงียบๆ เน้นฟังก์ชั่นการระบายความอัดอั้นในใจ) ฉันก็เข้านอน แล้วก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ใช้ชีวิตวันหยุดที่เหลือเคลียร์งานคั่งค้าง และดูแลความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว นอน ตื่น ไปทำงาน นอน ตื่น ประชุม ฯลฯ วนซ้ำไปเท่าที่ชีวิตจะเคลื่อนไหวได้ แล้วก็ชักลืมๆ เรื่องที่ก่นด่าตัวเองไว้ในบางที, ซึ่งไอ้ช่วงเวลาที่ลืมไปได้ มันเบาสบายยังไงไม่รู้

หรือบางที เราอาจจะต้องการเวลาที่ไม่รู้จักโตซะบ้าง

ไม่ต้องกลับไปเป็นเด็ก ไม่ต้องมีพื้นที่เล็กๆ ในใจก็ได้ถ้าไม่ได้โหยหา แต่อย่าคาดคั้นตัวเองนักเลย 

เติบโตผ่านปีเลวร้ายมาได้ ก็กร้านโลกพออยู่แล้ว!

The post ปีนี้ ฉันตั้งใจว่าจะเป็นคนไม่รู้จักโตดูบ้าง appeared first on a day magazine.

แม้ยังไม่ถึงวัย แต่ในกรณีนี้ คงต้องยกตัวอย่างงานแสดงมุทิตาจิตหรือฉลองการเกษียณอายุงานไปด้วยสินะ

ความง่ายของการแยกย้ายอย่างมีพิธีรีตองคือ เรามักมีโอกาสได้แสดงออกถึงอะไรบางอย่าง จะร้องไห้ฟูมฟายกอดคอเพื่อนซี้ จะส่งจดหมายสารภาพรักเพื่อนที่แอบชอบมาตลอดหลายปี จะขอโทษคุณครูที่เคยดื้อดึง ขอบคุณผู้ใหญ่ที่ให้การสนับสนุน จะให้อภัยเพื่อนที่โกรธกันมานาน พิธีเหล่านั้นมันเอื้อให้เราเปิดใจทำได้ไม่ยาก 

แต่กับการแยกย้ายในชีวิตอีกมากที่เราอาจไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น เช่น การแยกย้ายเมื่อเพื่อนร่วมงานที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาขอลาออกจากทีม การแยกย้ายเมื่อสภาพเศรษฐกิจส่งฟ้าผ่าให้ทุกคนต้องตกงานกะทันหัน หรือแม้แต่การที่ใครบางคนในชีวิตมีเหตุให้ต้องหายออกไปและไม่อาจเป็นคนในชีวิตให้กันได้อีก

เพราะการแยกย้ายบางชนิด นอกจากจะไม่มีพิธีรีตองแล้ว บางครั้งก็ไม่มีช่วงเวลาให้เตรียมตัวด้วยซ้ำ และเมื่อต้องเผชิญ–ฉันพบว่ามันเป็นเรื่องยากทุกที 

ในบรรดาการแยกย้ายทั้งหมด มีครั้งหนึ่งที่ฝังใจฉัน เพราะถึงแม้ว่าชีวิตจะผ่านการมีเพื่อนร่วมงานเดินออกจากทีมหลายครั้งหลายครา แต่ในวันที่พวกเรายังเห็นว่าการทำงานเป็นทุกอย่างของชีวิต คุณค่าของเราแขวนอยู่ที่การทำงานหนัก ดื่มกินความภาคภูมิใจเมื่องานเสร็จ หัวเราะ เฮฮา เมาล้น หรือตบบ่าปลอบโยนกันและกัน แน่นอนว่าการลาออกของเพื่อนคนเดียวจะไม่ก่อการเปลี่ยนแปลงใดในการทำงาน แต่ช่วงเวลาอ้อยอิ่งที่เราอยู่ออฟฟิศกันจนดึกดื่น นั่งดูเพื่อนเก็บข้าวของที่โต๊ะ (ซึ่งมีอยู่ไม่กี่อย่าง) อย่างเชื่องช้า จับไม้จับมือกันก่อนจากและหันมามองหน้ากันจริงๆ สักครั้ง มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้ชัดว่า เราไม่อาจมีชีวิตแบบเดิมได้อีกแล้ว 

but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet, also, in the same way, just as … so too, likewise, similarly, but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless,ซึ่งนั่นแหละ ความยากของการแยกย้าย เพราะมันมีบางอย่างของเราเดินตามคนที่จากไป หรือบางสิ่งของคนที่จากไป ไม่ได้ถูกเก็บใส่กล่องตามไปด้วย การจากลา

ในฐานะคนทำนิตยสารที่อยู่ช่วงคาบเกี่ยวระหว่างรุ่งเรืองถึงขีดสุดถึงซบเซาจนเพื่อนร่วมแผงปิดตัวไปเกือบหมด มันยาวนานพอที่ฉันและเพื่อนร่วมอาชีพจะถนัดและรับมือการแยกย้ายได้ดีพอตัว ฉันจากมา เพื่อนจากไป มีคนมารับช่วงต่อ เปลี่ยนแปลง ปรับตัว และมีที่ทางใหม่ๆ ให้การแยกย้ายแต่ละครั้งไม่น่าหดหู่เท่าไหร่นัก เพราะเอาเข้าจริง ธรรมชาติของการแยกย้ายมันคือการรู้ว่าอย่างไรเสีย ชีวิตก็ต้องไปต่อ 

เรายังเป็นเด็ก ม.6 คนเดิมที่ร้องไห้จนตาปูดเพราะต้องจากเพื่อนไป แต่ก็ยังฝันถึงการได้มีแฟนตอนเรียนมหา’ลัยซะทีเถอะ (ฮ่า)

Whether you’re parting with someone for a short time, or forever, saying a mindful goodbye gives you the time to acknowledge the value you have in each other’s lives. It’s never easy to say goodbye to people you care about, but finding the right words to express how you feel can make the transition smoother and more memorable. We’ve rounded up goodbye quotes to help make your goodbyes a little easier. Whether you are saying goodbye to a loved one or to a coworker, we’ve got a farewell quote for you.กลับมาที่ทุกการแยกย้าย–ไม่ว่าจะมีพิธีรีตองหรือไม่ เราแค่ต้องการเวลาอ้อยอิ่ง เพื่อรู้ชัดว่าอะไรในตัวเราที่เพื่อนหยิบติดมือไป และอะไรในตัวของเพื่อนที่ถูกทิ้งไว้และมีความหมายกับเรา

but, however, in spite of, on the one hand … on the other hand, nevertheless, nonetheless, notwithstanding, in contrast, on the contrary, still, yet, also, in the same way, just as … so too, likewise, similarlyนั่นทำให้การแยกย้ายไม่เศร้า–ในที่สุด

The post จากสมุดเฟรนด์ชิปสู่การลาออก เราอาจต้องการเวลาอ้อยอิ่งสักนิด ก่อนบอกลาและแยกย้าย appeared first on a day magazine.

หากเมื่อลองเข้าไปดูในวิธีปฏิบัติ ฉันกลับปล่อยผ่านไม่หือไม่อือกับคำแนะนำของเหล่ากูรูนักดูแลตัวเองทั้งไทยและเทศเท่าไหร่ และออกจะแปลกใจที่คำแนะนำในการหันมาดูแลตัวเองของแต่ละคน แต่ละสำนัก หรือแต่ละแอพพลิเคชั่น มันช่างฟังดูง่ายดายเหลือเกิน บ้างแนะนำให้เราดูแลตัวเองด้วยการใช้ไหมขัดฟัน ดื่มน้ำมากๆ กินอาหารเช้าที่มีประโยชน์ ออกไปเดินเล่นบ้าง ทำอาหารกินเองบางมื้อ จุดเทียนหอมในห้อง เก็บเตียงให้เรียบร้อย พับผ้า นอนก่อนเที่ยงคืน และทำ social detox ในบางครั้ง ฯลฯ

ก็ทำอยู่แล้วปะ นี่มันเรื่องพื้นฐานนะเว้ย!–ฉันคิด 

อย่างที่บอกว่าฉันตามใจตัวเองเก่ง อะไรที่รู้ว่าดีกับใจตัวเองก็ทำได้เลยโดยไม่ต้องพยายาม นี่จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นสำหรับฉันเลยUnfortunately, however, many people view it as a luxury, rather than a priority. Consequently, they’re left feeling overwhelmed, tired, and ill-equipped to handle life’s inevitable challenges. Physical sc includes how you’re fueling your body, how much sleep you’re getting, how much physical activity you are doing, and how well you’re caring for your physical needs. Attending appointments, taking medication as prescribed, and managing your health are all part of good physical one. The way you think and the things that you’re filling your mind with greatly influence your psychological well-being.

จนกระทั่งชีวิตพามาเจอเรื่องสั่นคลอนความมั่นคงในใจแบบกะทันหัน ซึ่งฉันแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการฟูมฟายไปตามสมควร แล้วเดินหน้าใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิมต่อไป ฉันไม่มีปัญหาเรื่องการงาน ยังพบปะพูดคุยกับผู้คนได้ปกติ ยิ้มได้ ทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำทั้งหมดได้ไม่ขัดข้อง แถมยังจัดการเรื่องยุ่งยากหลังการเปลี่ยนแปลงได้ค่อนข้างดี (ชมตัวเอง) แต่ดันทำทักษะการดูแลตัวเองหล่นหายไปไหนก็ไม่รู้ 

ฉันจมอยู่ในหน้าจอมือถือตั้งแต่ตื่นนอน จนไม่เหลือเวลาแล้วถึงจะจัดการตัวเองให้ลุกไปทำงานหน้าจอได้ ผมไม่หวี แป้งไม่ทา น้ำแก้วแรกจะได้รับความกรุณายกมาดื่มเมื่อร่างกายเรียกร้องด้วยการปวดหัว ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากกินอะไร แค่เดินไปที่ใกล้ๆ ก็เหนื่อยหอบ อาบน้ำลวกๆ ไม่ทาครีมบำรุงใดๆ เปิดผ้าคลุมเตียงแค่ครึ่งเดียวให้พอล้มตัวนอน แล้วก็เล่นเกม puzzle โง่ๆ ในมือถือเพื่อรอให้ง่วงจนทนไม่ไหวแล้วหลับไปโดยไม่ปิดโคมไฟข้างเตียง ก่อนที่จะลืมตาตื่นแล้ววนซ้ำกิจกรรมเดิมๆ ให้ผ่านไปอีกวัน

ก่อนหน้านี้ เวลาที่ยุ่งจนไร้เวลา หรือประสาทกินในบางวัน ฉันก็เคยปล่อยปละตัวเองแบบนี้บ้างเพื่อเอาคืน (เอาคืนใครก็ไม่รู้) แต่ในครั้งนี้มันเกิดขึ้นทุกวัน และโดยธรรมชาติ พฤติกรรมแย่ๆ มักจะเกาะหนึบกลายเป็นนิสัยได้รวดเร็วกว่าพฤติกรรมดีๆ มากนัก เมื่อมันลุกลามและกลายเป็นรูทีนใหม่ของชีวิต มันก็ชักน่ากลัวกว่าที่คิดไว้

ระหว่างที่นอนเหม่อผลาญเวลาให้หมดไป ในหัวฉันคิดตลอดเวลาว่าจะออกไปจากความไม่เฮลท์ตี้นี้ได้ยังไง ซึ่งเอาจริงมันก็ง่ายแค่เอื้อมมือไปปิดโคมไฟแล้วหลับตา แต่มันกลายเป็นเรื่องยากเหลือเกินในตอนนี้ (หัวเราะขมขื่น) ในหัวมีเสียงโวยวายว่าฉันควรจะพับผ้า ฉันควรเก็บกระเป๋าที่วางกองไว้กับพื้น ฉันควรเอาบิลในกระเป๋าสตางค์ไปแยกทิ้งให้ถูกที่ ฉันควรจะกินข้าวเย็นไม่ใช่มานอนหิวจนลำไส้กิ่วอย่างนี้ ฯลฯ แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง จนต้องรอให้ร่างกายฟ้องว่าจะพังตามใจไปด้วย จึงรู้ชัดว่าคงปล่อยไปอีกไม่ได้

แบบฝึกหัดบีกินเนอร์ของวงการ self-care ที่เคยเบ้ปากใส่ กลับมาช่วยชีวิตฉัน

ก่อนหน้านี้ฉันเคยซื้อแอพฯ self-care มาใช้ แต่เห่อได้แป๊บเดียวก็เลิกไปเพราะมันง่ายเกินเบอร์นั่นแหละ แต่ตอนนี้ฉันกลับมา activate มันใหม่อีกครั้ง ตั้งโกลสุดแสนง่ายอย่างตื่นมาแล้วต้องดื่มน้ำเป็นอย่างแรก ทำอาหารเช้ากินเองให้ได้ ใช้เวลาจัดของรุงรังทุก 5 นาทีก่อนนอน และนอนให้ได้ก่อนเที่ยงคืน

ครั้งแรกที่กลับมาอยู่ในครัวที่คุ้นเคย หมุนวนอยู่หน้าเตาและอ่างล้างจานเพื่อทำอาหารเช้าง่ายๆ จังหวะล้างกระทะที่เคยเบื่อหน่ายกลายเป็นสิ่งที่ฉันคิดถึงและสะเทือนใจจนน้ำตาไหลออกมา 

จริงๆ มันเยียวยาใจได้เล็กน้อยเวลากดปุ่มเช็กว่าเราทำสิ่งนั้นสำเร็จแล้ว แทร็กดูได้ว่าเราทำมันต่อเนื่องได้แล้วกี่วัน (ซึ่งกระท่อนกระแท่นนิดหน่อย) และยิ้มเอ็นดูตัวเองแบบขื่นๆ เวลาได้รับคำชมปลุกพลังจากการประมวลผลของ AI 

แต่โดยรวมมันก็ช่วยให้ฉันมองเห็นอะไรข้างหน้าได้เกินกว่าชั่วโมงถัดไป

ไม่มีอะไรปุบปับ ฉันไม่ได้ดีขึ้นทันตาเห็น ยังคงกินข้าวไม่อร่อย (ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับคนเคยตะกละอย่างฉัน) และยังคงต้องพึ่งเกม puzzle แทนยานอนหลับ แต่ทักษะใหม่ที่ฉันเพิ่งค้นพบ (ที่แม้แต่ตอนเฮลท์ตี้ดีก็ไม่เคยทำ) นั่นคือการสปอยล์ตัวเองเล็กๆ น้อยๆ เท่าที่ทำได้ ฉันซ่อนการ์ดน่ารักๆ ที่เคยซื้อมาไว้ตามลิ้นชักที่นานๆ เปิดที แม้จะทำเอง แต่พอได้เปิดเจอตอนเผลอก็ยิ้มได้จริงๆ เลือกใช้น้ำยาล้างจานที่กลิ่นหอมถูกใจ ตั้งใจฟังเพลงทั้งอัลบั้มอีกครั้ง หรือการบอกตัวเองดังๆ ว่าไม่เป็นไรนะแก

ไม่ว่าโลกจะเป็นอย่างไร รักตัวเองให้มากไว้นะ 

The post ในโมงยามที่เจ็บปวด เรื่องง่ายๆ กลายเป็น self-care ฉบับพื้นฐานที่ช่วยชีวิตฉันไว้ appeared first on a day magazine.

หากโควิดทำให้เราเห็นปัญหาที่หมักหมมอยู่ในระบบการบริหารจัดการของภาครัฐ อีกสิ่งที่เราน่าจะเห็นชัดพอกันคือปัญหาความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว

ความสัมพันธ์ในครอบครัว แม้จะอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต แต่การอยู่บ้านเดียวกันแบบติดแหง็ก ยากที่จะหนีออกไปไหนก็ทำให้ปัญหาที่ซุกไว้ใต้พรม ยัดไว้ในลิ้นชัก หรือซ่อนไว้ใต้เตียง ถูกแผ่หลาออกมาให้ต้องเผชิญหน้า 

เรื่องเล็กยิบย่อยอย่างล้างส้อมไม่สะอาด ตากผ้าไม่เป็นระเบียบ เปิดดูคลิปเสียงดัง หรือชอบแกล้งให้หมาเห่า (จนเสียงเข้าไมค์ตอนประชุม) มักกลายเป็นประเด็นที่ก่อการทะเลาะเบาะแว้งในบางบ้าน และเกิดเป็นสงครามประสาทเงียบงันในบางห้อง ทั้งที่ต้นเหตุล้วนมาจากเรื่องนิดเดียวทั้งนั้น 

อย่าดูเบาหรือด้อยค่าเรื่องนิดเดียวเหล่านี้ เพราะเราต่างรู้ดีว่ามันใหญ่โตแค่ไหน

เรื่องบ่นจุกจิกเล็กๆ น้อยๆ รวมกันตลอดชีวิตมีค่าเท่ากับ “ฉันทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจเธอ” 

หากทำอะไรไม่เกรงใจกันซ้ำๆ รวมกันตลอดชีวิตมีค่าเท่ากับ “เธอไม่เคยเห็นหัวฉัน” 

ถ้าไม่เคยได้รับในสิ่งที่ต้องการรวมกันตลอดชีวิตมีค่าเท่ากับ “ฉันไม่มีค่าเลยสำหรับเธอใช่ไหม” 

เมื่อถูกหมางเมินทำเป็นไม่มีปัญหารวมกันตลอดชีวิตมีค่าเท่ากับ “เธอมันขี้ขลาด ไม่กล้ายอมรับความจริง” 

Longer text would be better for seo point. Family is our big issue especially in work from home season because of covid-19 situation. However longer and longer and longer text is great.ไม่ว่าจะเคยบอกรักกันบ่อยๆ หรือมักจะละไว้ในฐานที่เข้าใจ เราก็ไม่อาจปฏิเสธความรักที่มีต่อกันของคนในครอบครัวได้เต็มปากเต็มคำนักหรอก และสำหรับฉัน ปัญหาความสัมพันธ์ที่มีเงื่อนสำคัญเป็นความรักนี้ มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน 

A family relationship can be defined as any combination of filiation or conjugal relationships that join two people directly or through a third party. Conjugality is defined in this census as a de facto cohabitation, thus independent of the situation as regards the legal marital status.เราต่างเติบโตมาเจอสารพัดปัญหาความสัมพันธ์ คุณครูใจร้าย เพื่อนร่วมงานท็อกซิก เจ้านายเอาแต่ใจ เจ้าหน้าที่รัฐบ้าอำนาจ ฯลฯ แต่เมื่อได้ก่นด่า บ่นระบาย หรือผ่านพ้นปัญหานั้นๆ ไป เรามักจะเอาใจออกห่างจากความเจ็บปวดได้โดยง่าย คำอธิบายเรียบง่ายคือเพราะใจของเราไม่ได้อยู่กับพวกเขา 

แต่กับคนในครอบครัว กับบุพการี กับพี่น้อง กับญาติสนิท กับสามีหรือภรรยาที่เราฝากหัวใจเอาไว้ กระบวนการหยิบกลับมาคืนที่เดิมมันกลับยากเย็น

ทุกครั้งที่ตระหนักถึงความเจ็บปวดหนักหน่วงนี้ในครอบครัว ฉันมักหลับตาฝันกลางวันว่ามันจะดำเนินไปเหมือนละครส่งเสริมความรักในครอบครัวสักเรื่อง ปัญหาทุกอย่างถูกเล่าด้วยภาพแฟลชแบ็ก แล้วเฉลยว่าเป็นเพียงความเข้าใจผิดและความบังเอิญผิดที่ผิดทาง อาจมีซีนอารมณ์เอ่ยปากทุ่มเถียง พร่ำบอกความในใจ น้ำตาของทุกฝ่ายรินไหล ก่อนที่จะมีเหตุการณ์บางอย่างมาคลี่คลาย อาจเป็นตัวร้ายกลับใจ อาจเป็นจดหมายที่เขียนทิ้งไว้ อาจเป็นใครสักคนลดทิฐิและเริ่มเข้าอกเข้าใจ แล้วทุกอย่างก็สวยงาม พระเอกนางเอกปรับความเข้าใจ พ่อแม่ยอมรับว่าเข้มงวดเกินไป หรือพี่น้องกลับมากอดกันกลมเกลียวเหมือนรูปถ่ายในอัลบั้มครอบครัว ไม่มีอีกแล้วความเจ็บปวดเก่าๆ ไม่มีอีกแล้วแผลที่ถูกกดทับซ้ำซาก โลกหลังความเข้าอกเข้าใจมันช่างงดงามปีติ Longer text would be better for seo point. Family is our big issue especially in work from home season because of covid-19 situation. However longer and longer and longer text is great.

แล้วฉันก็ลืมตาเพื่อพบว่ามันยังคงอยู่ และทำได้เพียงรอให้เวลาพาความหมางเมินมึนตึงดำเนินไปสู่จุดที่แต่ละคน ‘ช่างมัน’ ได้ 

เราอาจจะกลับมากินข้าวโต๊ะเดียวกัน นั่งดูละครหลังข่าวด้วยกัน หรือแชร์คลิปตลกๆ ในไลน์กลุ่มครอบครัวให้คู่กรณีส่งสติ๊กเกอร์หรือพิมพ์ 555 กลับมา นี่เป็นวิธีที่ง่ายกว่า ประนีประนอมกว่า เพราะเราถูกทำให้เชื่อว่า ยังไงครอบครัวก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนที่ตอนเด็กๆ เราเห็นแม่ทะเลาะกับน้า ยายไม่พูดกับตา ป้าโกรธกับพ่อเรา ฯลฯ แล้วพวกเขาก็กลับมายิ้มให้กันI wish that longer text could increase seo point which will be positive for our website. Family is our big issue especially in work from home season because of covid-19 situation. However longer and longer and longer text is great.

แต่เมื่อไหร่ที่เราเชื่ออย่างนั้นจริงๆ ใจของเราก็หลุดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

The post “อย่าเสียงดัง ประชุมอยู่” เมื่อเรื่องเล็กๆ ในครอบครัวคือเรื่องใหญ่ในวันที่ติดแหง็กอยู่บ้าน appeared first on a day magazine.

ตามประสาเด็กที่เติบโตในโรงเรียนเล็กๆ ชานเมืองในยุคต้น 90s รูปแบบการศึกษาของเด็กยุคเดียวกันไม่แตกต่างมากนัก ครูประจำชั้นมักต้องหายไปประชุมกับครูใหญ่ แล้วสั่งให้หัวหน้าห้องจดชื่อคนที่คุยและลุกออกจากโต๊ะ บางวันก็มีเด็กทนไม่ไหว หยุกหยิกยุกยิก ก่อความไม่สงบแค่ 3-4 คน แต่บางวันก็คล้ายมีจลาจลที่เด็กทั้งห้องลุกออกจากโต๊ะแล้ววิ่งป่วนจนเกินห้ามปรามเด็กดี

ใช่ ในวันจลาจลอย่างนั้น เด็กดีอย่างฉันก็จะออกมาวิ่งด้วย

Longer text and then longer text also longer tex. By the way, good boy is good boy and good girl is good girl. Although good boy and good girl are bad boy and bad girl.แต่เมื่อผู้ถือกฎไม้เรียวกลับมาที่ห้อง หัวหน้าห้องมักจะรายงานว่ามีเพียงตัวหัวโจก เพื่อนสนิทของหัวโจก ส่วน ‘ฉัน’ ที่ไม่ได้ออกไปเล่นซนเหมือนเพื่อนคนอื่นก็ทำได้เพียงนั่งนิ่งเงียบรอดูเพื่อนเรียงแถวโดนไม้เรียวฟาดก้นทีละคน ทีละคน จนเป็นเรื่องชินตา เพราะภาพเดียวกันนี้ย่อมวนเวียนเกิดซ้ำ เกิดแล้ว เกิดเล่า อยู่เช่นนี้ ตั้งแต่ชั้นประถมยันมัธยมปลาย

เมื่อถึงวัยรุ่นที่เริ่มตั้งคำถาม แทนที่จะสงสัยในระบบการศึกษา ฉันกลับนึกสงสัยเพื่อน ‘เด็กไม่ดี’ ที่ขยันหาเรื่องให้ถูกดุด่าหรือฟาดตีเป็นประจำ ฉันไม่เข้าใจเพื่อนเด็กหญิงที่แอบซอยผม ไม่เก็ตเพื่อนผู้ชายที่แอบไปสูบบุหรี่ในห้องน้ำ และโกรธด้วยซ้ำที่เพื่อนสนิทไม่ตั้งใจเรียน 

สำหรับฉันในตอนนั้น การเป็นเด็กดีมันง่ายกว่าทำตัวผิดระเบียบตั้งเยอะ มีกฎอะไรก็ทำไป เขาไม่อยากให้เราทำอะไรก็อย่าไปทำ แค่ทำอย่างนี้ ชีวิตก็ไม่ต้องเจอเรื่องยุ่งยาก ไม่ต้องยืนเข้าแถวรอไม้เรียวฟาดก้นให้เจ็บแสบ ไม่ต้องเดินหลบๆ ซ่อนๆ เวลาผ่านหน้าห้องพักครู ไม่ต้องถูกตะคอกหรือดุด่าด้วยคำร้ายๆ แบบที่พ่อแม่เรายังไม่เคยพูดให้ได้ยิน 

อย่าเพิ่งเบ้หน้าใส่ฉัน เพราะฉันเองก็มีเหตุการณ์หนึ่งทำให้เริ่มฉุกคิดตั้งคำถามอีกแบบเหมือนกัน

บ่ายวันหนึ่งตอนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนมีแคมปัสทัวร์ที่ศิลปินวัยรุ่นมาเปิดคอนเสิร์ตในโรงเรียน แค่เสียงซาวนด์เช็กดัง ใจฉันก็เต้นตึกตักแล้ว เพราะหลังจากผ่านคอนเสิร์ตปีใหม่ที่ได้ไปลองกรี๊ดสุดเสียงหน้าเวทีมา ฉันก็รอคอยวันนี้ใจจดจ่อ 

Longer text and then longer text also longer tex. By the way, good boy is good boy and good girl is good girl. However, good boy and good girl are bad boy and bad girl.แต่ไม่รู้อีท่าไหน คุณครูห้องสหกรณ์ที่สอนวิชาภาษาไทยเรียกฉันเข้าไปพบก่อนคอนเสิร์ตเริ่ม แล้วบอกว่า “วันนี้ไม่มีเรียน มาช่วยครูหน่อยแล้วกันนะ เธอคงไม่ไปดูหรอกใช่ไหมคอนเสิร์ตอะไรนั่นน่ะ” 

ด้วยความเด็กดีค้ำคอ ฉันได้แต่รับผ้าขี้ริ้วมาอย่างงงๆ แล้วปีนไปเช็ดเหล็กดัดอมฝุ่นเหนือช่องหน้าต่างยาวเหยียดอย่างรีบเร่งแข่งกับเสียงกลองและเบสที่ดังมาถึง โดยหวังแค่ว่าให้ทันวงสุดท้ายที่เล่นก็ยังดี

ซีนต่อจากนั้นเป็นภาพฝังใจ หลังจากซักผ้าฝุ่นเขรอะตากเสร็จ ฉันยกมือสวัสดีคุณครูแล้วรีบวิ่งไปที่สนาม เบียดเสียดเด็กนักเรียนที่ยืนออเต็มพื้นที่หวังจะตามหาเพื่อนในกลุ่มที่เดาว่าอยู่หน้าเวทีแน่ๆ แต่เมื่อถึงที่หมาย นักร้องบนเวทีก็บอกว่า “ฝากติดตามผลงานของเราด้วยนะคร้าบ!” ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง (แม้แต่อังกอร์ เขาก็ได้เรียกร้องกันไปแล้ว!)

ตอนที่เพื่อนถามว่าฉันหายไปไหนมา เป็นครั้งแรกที่ฉันนึกอิจฉาคนที่ไม่มีตำแหน่งเด็กดี

และคล้ายถูกลงโทษ หลังจากวันนั้นฉันก็เริ่มมีโอกาสได้รับรู้ความเจ็บปวดของเพื่อนเด็กดื้อที่ฉันเคยนึกหงุดหงิดใจ 

ฉันใจหายวาบเมื่อได้ยินครูผู้หญิงถามเพื่อนที่ใส่กระโปรงสั้นตามสมัยนิยมตอนนั้นว่า “พุงป่องแบบนี้ท้องหรือเปล่า” ฉันโคตรไม่เข้าใจที่ครูฝ่ายปกครองเรียกเพื่อนที่เรียนดีขึ้นผิดหูผิดตาไปตรวจฉี่ว่าเสพยาบ้าไหม ทั้งที่เขาแค่ตั้งใจอ่านหนังสือเพราะอยากเข้ามหา‘ลัยให้ได้ ฉันเบื่อที่ครูแนะแนวเอาแต่เล่าเรื่องลูกตัวเองให้ฟัง และฉันเสียใจที่สุดเมื่อเห็นเพื่อนร้องไห้อย่างหนักเพราะถูกครูคนหนึ่งถามว่า “พ่อแม่ไม่ตั้งใจให้เธอเกิดมาเหรอ” จากอีแค่ตอบคำถามในห้องเรียนไม่ได้เท่านั้น (ที่จริงครูใจร้ายคนนั้นตายไปแล้ว ฉันไปงานศพด้วย ตั้งใจไปเพื่อบอกครูว่าฉันไม่อโหสิกรรมให้หรอก–ในขณะที่เพื่อนคนนั้นยังไม่ผูกใจเจ็บเท่าฉัน)

Although good boy and good girl are bad boy and bad girl.ม.6 เทอมสุดท้าย ฉันกลายเป็นเด็กที่หัดผิดระเบียบเท่าที่ทำได้ เช่น ใส่กระโปรงสั้นอย่างที่ครูห้าม (และโดนหยิกแขนจนเนื้อเขียวเป็นครั้งแรก) ไปโรงเรียนสายเพื่อต่อแถวถูกไม้เรียวฟาดตามกฎ หรือลองโดดเรียนวิชาแนะแนวที่เบื่อดู แต่นั่นก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ 

วิธีคิดแบบเด็กดียังคงฝังแน่นในตัวฉันจนกลายไปเป็นผู้ใหญ่ แม้จะหย่อนยานกับกฎงี่เง่า ข้ามเส้นศีลธรรมอันดีบางข้อมาได้ แต่โดยรวมฉันก็ยังยอมจำนนกับระบอบที่รู้แก่ใจว่าแย่แค่ไหน แต่ในเมื่อมันเกินกว่าที่เราจะแก้อะไรได้ เราจึงเลือกที่จะทำสิ่งดีๆ เล็กๆ เพื่อแลกกับการได้รับสิ่งดีๆ เล็กๆ กลับมา 

กว่าจะขัดถูให้คราบ ‘เด็กดี’ ที่ฝังแน่นนี้หลุดออกมาได้บ้าง ก็ผ่านไปหลายรัฐประหารเหลือเกิน

ช่วงนี้ ฉันยอมสละเวลาชีวิตจำนวนหนึ่งไปกับการทุ่มเถียงเรื่องดีเลวกับผู้คนผ่านช่องคอมเมนต์และ direct message (ฉันไม่ชอบการพูดลอยๆ ในหน้าวอลล์ตัวเอง รู้สึกว่ามันชวนให้ตีความหลากหลายจนเกินไป) ออกตัวเลยนะว่าความเป็นเด็กดีในตัวที่ยังเหลืออยู่ ทำให้ฉัน ‘ค่อนข้าง’ เข้าใจวิธีคิดของคนที่เฝ้าบอกให้เรามองโลกในแง่ดี คนที่ไม่อยากวิจารณ์รัฐบาลแม้ตัวเองจะได้รับผลกระทบ หรือคนที่ไม่อาจมูฟออนจากชุดความดีเดียวได้ ฯลฯ 

เพราะฉันรู้ว่ามันยากเหลือเกินที่จะยกมือบอกครูว่า เราเองก็ลุกออกจากโต๊ะไปวิ่งเล่นกับเพื่อนเหมือนกัน มันน่าอายจนไม่อยากไปโรงเรียน เมื่อเพื่อนทั้งห้องจับคู่ล้อเรากับเพื่อนที่อ่านหนังสือไม่ออก มันต้องทำเป็นไม่ได้ยิน เมื่อเพื่อนหลังห้องซุบซิบกันว่าเราได้เกรดสี่เพราะสนิทกับครู และมันง่ายกว่ามาก หากเราเพิกเฉยต่อทุกความถูกผิด เพราะเราจะไม่ต้องได้รับผลกระทบอะไรเลย 

แต่ไม่มีอะไรรับประกันว่าเราจะเพิกเฉยได้ตลอดไปหรอกนะ

Longer text and then longer text also longer tex. By the way, good boy is good boy and good girl is good girl. Although good boy and good girl are bad boy and bad girl.เพราะวันใดที่เรา ‘รู้สึก’ ถึงความเจ็บปวดจากสิ่งที่เราจำยอม จะด้วยเราเจ็บปวดเอง หรือเรารับรู้ความเจ็บปวดของคนอื่นได้ เราจะโกรธตัวเองเหลือเกินที่เงียบอย่างนั้น—และเราจะไม่อาจเงียบได้อีกต่อไป 

The post ความเชื่องแบบเด็กดีที่สะสมในตัวฉัน ถึงวันที่จะต้องกำจัดมันออกเสียที appeared first on a day magazine.

ช่วงที่ผ่านมาฉันไม่สามารถ ‘ไม่โกรธ’ สิ่งที่เผชิญอยู่ในแต่ละวันได้เลย ภาวะโรคระบาดระลอกใหม่ที่รัฐจัดการไม่ได้ทั้งที่มีเวลาเตรียมพร้อมร่วมปี การพยายามปกป้องความล้มเหลวที่ว่าด้วยตรรกะพิกลพิการ วิธีเอากฎหมายมาเป็นเครื่องมือทำลายคนเห็นต่างอย่างน่าไม่อาย การสื่อสารของเพื่อนที่ชวนให้สงสัยว่าเราอยู่กันคนละโลกใช่ไหม 

หรือแม้แต่การโกรธตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากแสดงออกซึ่งความโกรธนี้ในหน้าวอลล์ของตัวเอง หรือพยายามพิมพ์เหตุผลยาวเหยียดในช่องคอมเมนต์ใต้โพสต์บิดเบี้ยวของรัฐมนตรี หน่วยงาน หรือ ‘ผู้ใหญ่’ ที่การกดโกรธก็ไม่ทำให้หายขุ่นข้องใจ 

ฉันรู้ ประโยครสพระธรรมอย่าง ‘โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า’ ยังติดอยู่ในหัว และรู้ว่าก็ใกล้จะบ้าเข้าจริงๆ นั่นแหละ ฉันหงุดหงิดง่าย ความอดทนต่ำ ร้องไห้โฮออกมาได้เลยหากเจอข่าวเศร้า แต่กลับไม่อาจร่าเริงยิ้มกว้างได้แม้พอจะมีข่าวดีขึ้นมา 

ฉันบ่นกับครูโยคะที่นัดเจอกันผ่านหน้าจอทุกคลาสว่าปวดหัวจะระเบิดและรู้สึกแย่เหลือเกิน ท่าอาสนะที่เคยทำได้ก็เขม็งเกร็งขัดข้อง ครูโยคะบอกว่าความเครียดและความโกรธกดลงอยู่บนบ่าฉัน (ในความหมายตามนั้น ไม่ใช่เปรียบเปรย) กล้ามเนื้อที่บ่าตึงจนเจ็บปวด ส่งผลให้มันลามไปกินหัวและป่วยจนชักจะส่งผลกระทบต่อการงานที่ทำ

ยืดเหยียดก็แล้ว Social Detox ก็แล้ว บอกตัวเองซ้ำๆ ว่าอย่าโกรธๆ ก็แล้ว แต่อาการก็ไม่ยักจะดีขึ้น จนกระทั่งงานการทั้งหลายที่ผัดผ่อนมาจนถึงเดดไลน์  ช่วงเวลาเส้นตายที่ชีวิตมักจะหาทางออกให้เราเอง ฉันก็พบว่า การทำงานบ้านช่วยกอบกู้สติที่ขุ่นมัวจากความโกรธ ให้กลับมาฟังก์ชั่นและทำสิ่งที่ต้องทำให้ลุล่วงได้

แม้มันจะดูบ้าบออยู่สักหน่อยที่จะต้องส่งงานก่อน 6 โมงเย็น แต่ 4 โมงเย็นก็ลุกจากโต๊ะไปกวาดห้อง เดี๋ยวจะมีประชุมปรับแผนงานกับลูกค้าตอนบ่ายสอง ก็ใช้เวลา 15 นาทีสุดท้ายก่อนประชุมไปกับการพับผ้า หรือง่วงจนตาจะปิดแต่ยังนอนไม่ได้จนกว่าจะส่งงานลุล่วง ฉันก็ยังใช้เวลาสั้นๆ หลังแวบไปเข้าห้องน้ำในการขัดอ่างล้างหน้าเสียหน่อย 

ความโกรธ ยิ่งขอบเขตของงานบ้านชัดเจนเท่าไหร่ ยิ่งช่วยเรียกสติได้ดีเท่านั้น คล้ายกับฉันจะรู้ได้ทันทีว่าเมื่อเช็ดคราบน้ำจากกระจกบานนี้สำเร็จแล้ว ฉันจะกลับไปทำงานที่งมอยู่นานให้เสร็จได้ 

ฉันเคยหาคำตอบในเชิงจิตวิทยา นักวิจัยมากมายพูดตรงกันว่า ความรกรุงรังก่อกวนคุณภาพชีวิตและสมาธิของเราแน่นอน เรามักมีเปอร์เซ็นต์หดหู่และห่อเหี่ยวใจมากกว่าหากบ้านที่เราอาศัยอยู่ระเกะระกะหรือเต็มไปด้วยงานบ้านที่ยังจัดการไม่เสร็จ 

Longer text please and then longer text please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longertext please and then longerมอตโต้ ‘ชีวิตดีขึ้นทุกด้านด้วยการจัดบ้านแค่ครั้งเดียว’ ของคนโดะ มาริเอะ จึงไม่ได้เป็นเมจิกเกินจริง 

ยิ่งในยามที่ชีวิตเครียดเคร่งและรู้สึกยากเย็นด้วยเงื่อนไขเรื่องโรคระบาด การจัดการของรัฐ ไปจนถึงสภาพเศรษฐกิจ ทำให้เรา ‘ควบคุมอะไรไม่ได้’ การที่ได้ลงมือทำเรื่องง่ายๆ ที่ควบคุมได้ มองเห็นเป้าหมาย และทำมันสำเร็จ จะช่วยเยียวยาเราได้มากกว่าที่คิด เมื่อเราถูพื้นห้องเราจะสะอาด เมื่อเราเก็บตู้เย็นเราจะมีที่ว่างใส่อาหารมื้อใหม่ เมื่อเราซักผ้าแต่เช้าเราจะมีเสื้อผ้าหอมแดดใส่ (หากฝนไม่ใจร้ายตกหนักใส่เราซะก่อน)Longer text please and then longer text please and then longer text please. By the way longer text please and then longer text please and then longer text please. Also longer text please and then longer text please and then longer text please. Also longer text please.

งานบ้านที่เคยเกี่ยงงอนไว้ก่อน กลายเป็นเสื้อชูชีพของฉันไปเสียแล้ว 

แน่นอน บางคนอาจเป็นการเล่นเกมให้ผ่านด่าน บางคนอาจเป็นการทำงานง่ายๆ อย่างการเช็กอีเมลให้หมด หรือบางคนขอแค่ได้กินอิ่มท้องก็พร้อมเดินหน้า–วิธีการเหล่านี้คือเครื่องมือที่เราต้องหาให้เจอ แล้วหยิบมาใช้เพื่อป้องกันไม่ให้ชีวิตดำดิ่ง

ไม่มีเงื่อนไขของใครเหมือนกัน ด่านที่ต้องเอาชนะของแต่ละคนก็ยาก-ง่ายแตกต่าง ฉันได้แต่หวังให้ทุกคนหาเจอและผ่านพ้นมันไปได้เท่าที่ใจยังไหว 

Longer text please and then longer text please and then longer text please. By the way longer text please and then longer text please and then longer text please. Also longer text please and then longer text please and then longer text please. Also longer text please.จากฉัน ผู้กำลังขัดคราบน้ำมันออกจากเตาอบอย่างขะมักเขม้นระหว่างการเขียนต้นฉบับ ส่วนคราบโกรธฝังแน่นที่มีต่อรัฐ ฉันตั้งใจจะปล่อยไว้ เมื่อไหร่มีโอกาสใช้สิทธิในการโหวตได้ ฉันมั่นใจจำแม่นเหลือเกินว่าใครทำอะไรไว้บ้าง! 

The post โกรธประเทศจนไม่เป็นอันทำอะไร เรียนรู้วิธีขจัดคราบความโกรธฝังแน่นด้วยวิถีแม่บ้าน appeared first on a day magazine.

ฉันไม่ใช่นักถนัดเที่ยว แม้จะเป็นทริประยะสั้นเช้าไปเย็นกลับในจังหวัดใกล้บ้านก็ไม่ใช่พฤติกรรมที่ทำจนคุ้นเคย แค่รถวิ่งบนทางหลวง มองเห็นภูเขาใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น และเห็นเส้นตัดฉับระหว่างทะเลกับท้องฟ้าก็เป็นเรื่องพิเศษแล้วสำหรับฉัน 

แต่ด้วยความตื่นเต้นและอยากรีบเร่งไปกินข้าวกลางวันแปลกใหม่ ทำให้ฉันคว้ามาได้แค่หน้ากากอนามัย กระบอกน้ำดื่มที่ใส่น้ำแข็งเย็นเจี๊ยบ และหนังสือเล่มหนาที่อ่านค้างไว้ ลืมครีมกันแดด SPF สูง และสารพัดเครื่องป้องกันแดดแจ๋อย่างที่ควรจะมีไปหมด

ฉันเริ่มเสิร์ชหาบีชคาเฟ่ไว้นั่งแหมะมองทะเล เลือกเอาที่มีบีนแบ็กให้นอนเอกเขนกใกล้คลื่น เมื่อไปถึง ฉันก็เดินฉับๆ เตรียมหย่อนก้นและสั่งเบียร์เย็นๆ มาดื่ม แต่แทนที่จะได้ทิ้งตัวหนำใจ พนักงานกลับออกโรงห้ามและผายมือไปยังที่นั่งด้านในใต้ร่มไม้พร้อมพัดลมจ่อทั่วทิศทาง ทั้งยังแนะนำอย่างใจดีว่าแดดตรงนี้ร้อนเกินไป สักหกโมงเย็นถึงจะชิลล์พอเพลิน

เมื่อทำตามพนักงานบอกได้หนึ่งยกก็ยังไม่แล้วใจ ฉันจึงทิ้งครอบครัวที่นั่งไถหน้าจออยู่ในร่ม และเดินไปหย่อนก้นลงตรงจุดที่แดดเผานั้น เฝ้ามองคลื่นที่ระริกระรี้แดด พยายามสูดหายใจลึกๆ กักลมทะเลที่ยังเบาบางใส่ปอด และค่อยๆ รู้สึกถึงแดด แน่นอน มันร้อนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่อีกใจก็รู้สึกสดชื่นผิดสังเกต ฉันยื่นแขนยื่นขาและถอดหน้ากากให้หน้าโล้นๆ ไร้ครีมป้องกันออกไปรับแดดบ่ายจ้าจนทั่ว แล้วก็รู้สึกดีจนต้องยิ้มออกมาlonger text please and then longer text please and then longer text please and then longer text please and then longer text please and then also longer text please and then

ฉันนั่งอยู่จนแดดเริ่มเปลี่ยนอุณหภูมิ แล้วนึกสงสัยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มกลัวแดดและกลัวดำจนจำความรู้สึกดีที่อยู่กลางแดดไม่ได้ 

ที่แน่ๆ คือไม่ใช่สมัยยังเป็นเด็ก เพราะเด็กผิวสีเหลืองซีดอย่างฉันมักถูกพี่น้องผิวสีแทนเข้มที่ที่โตมาด้วยกันพูดใส่หน้าเป็นประจำว่า “ดำดีสีไม่ตก ขาวสกปรกคบไม่ได้” ฉันในวัยเด็กจึงพยายามตากแดดเพื่อจะผิวเข้มเหมือนคนอื่น และไม่อยากเป็นคนคบไม่ได้แม้จะไม่รู้ความหมายแน่ชัดนัก

พอนึกย้อนไปทีไรก็รู้สึกย้อนแย้งทุกที ในขณะที่โลกใบเล็กรอบบ้านพยายามบี้แบนเด็กผิวซีดอย่างฉัน โลกที่โรงเรียนกลับล้อเพื่อนผิวเข้มอีกคนว่าเป็น ‘อีดำตับเป็ด’ แต่ก่อนที่ฉันจะเข้าใจเรื่องการรวมกันของคนเหมือนเพื่อแปะป้ายคนต่าง เราก็เติบโตไปเป็นกลุ่มเป้าหมายของครีมหน้าขาวอมชมพูที่อยากมีเฉดผิวขาวใสขึ้น กลายเป็นผู้ใหญ่ในยุคที่มีแอพฯ ปรับแต่งภาพถ่าย ดึงเฉดผิวให้ได้ดั่งใจในเวลาต่อมา และเลือกที่จะเป็นเหมือนๆ กับคนอื่นไปเองโดยไม่รู้ตัว 

เป็นคนผิวขาว เป็นคนหน้าใสไร้สิว เป็นคนผิวเนียนละเอียดเหมือนไม่มีรูขุมขน เป็นคนผอมไร้ไขมันส่วนเกิน เป็นคนผมดกดำสลวยไร้รังแคและผมขาว เป็นคนจมูกโด่งเป็นสันคม เป็นคนฟันขาวเรียงเป็นระเบียบไม่ยื่นเหยิน เป็นคนแขนขาเรียวเล็ก เป็นคนรักแร้ขาวเนียน เป็นคนไร้ริ้วรอยแม้อายุจะมากขึ้น ฯลฯ 

แน่นอน มันมีเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างการดูแลตัวเองให้สุขภาพดี กับเป็นคนที่เหนื่อยวิ่งตามพื้นที่ปลอดภัยในบิวตี้สแตนดาร์ด 

ฉันเคยเล่าไปแล้วเรื่อง Body Positivity เทรนด์ที่ชวนให้ทุกคนเคารพความงามของกันและกันโดยไม่แปะป้ายตัดสิน ว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เราเริ่มเห็นการตื่นตัวในประเด็นนี้มากขึ้น มีเครื่องสำอางที่เคารพสีผิวที่หลากหลาย มีนางแบบพลัสไซส์ให้แบรนด์ชุดชั้นในชื่อดัง และมีการย้ำกันชัดๆ ว่าเราควรเคารพรูปร่างหน้าตาและสีผิวของเราอย่างที่เราเป็น บิวตี้สแตนดาร์ด

เราเริ่มไม่หัวเราะแหะๆ ก้มหน้าก้มตาเมื่อญาติผู้ใหญ่ทักว่าเราอ้วนจัง โทรมจริง เราด่าเพื่อนกลับได้เมื่อมันเผลอล้ำเส้นเราเรื่องหน้าตา เรากล้าฉอดผู้ใหญ่ในโลกออนไลน์ที่ยังหลงอยู่ในวิธีคิดเก่าๆ แต่ทำไมเรายังวิ่งหนีแดดด้วยหวังว่าผิวเราจะไม่หม่นหมองดำคล้ำ ทั้งที่อยู่ใต้แสงอาทิตย์ในประเทศแถบเส้นศูนย์สูตร และครีมกันแดดก็ช่วยอะไรเราไม่ได้ขนาดนั้น 

ดูเหมือนว่าการอัพเกรดตัวเองจากสิ่งที่ฝังหัวมาน่าจะเป็นเรื่องยากที่สุด!

แม้จะไม่ถนัดเทคโนโลยีนัก แต่ฉันก็ชอบเวลามันเตือนให้เราอัพเดตระบบปฏิบัติการเมื่อถึงเวลาเหมาะสม บางทีฉันก็อยากให้มีสิ่งนี้แจ้งเตือนในชีวิต เช่น ถึงเวลาแล้วที่เธอจะเลิกกลัวแดดกลัวดำเสียที ยอมรับเถอะว่าแก่แล้วหน้าต้องเหี่ยวหรือมีรอยตีนกา เลิกกินลูกปลาตัวเล็กๆ ที่ทำให้ระบบนิเวศทางทะเลพัง ถึงเวลาต้องกล้าปฏิเสธสิ่งบิดเบี้ยวที่ทำตามๆ กันมา หรือเลิกยอมจำนนและเชื่อว่าสังคมแสนเหลื่อมล้ำนี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง longer text please and then longer text please and then longer text please and then longer text please and then longer text please and then also longer text please and then longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please longer text please we need 300 words we need 300 words we need 300 words we need 300 words we need 300 words we need 300 words we need 300 words

ใช่–จะเรื่องเล็กจิ๋วแค่สีผิวตัวเอง หรือเรื่องใหญ่โตระดับโครงสร้างสังคม มันก็เปลี่ยนแปลงได้ทั้งนั้น

ลมทะเลพัดเข้าฝั่งแรงเข้า แดดหลบหายไปผสมสีกับเมฆจนกลายเป็นโมงยามแสนสวย ได้เวลากลับบ้าน ใช้ชีวิตประจำวันอย่างที่เคยเป็น

แต่ในชีวิตประจำวันหลังจากนี้ จะไม่มีการวิ่งหนีแสงแดดอีกแล้ว 

The post เส้นบางๆ ระหว่างการดูแลตัวเองให้สุขภาพดี กับการวิ่งตามบิวตี้สแตนดาร์ด appeared first on a day magazine.

ฉันเตรียมเหตุผลไปอย่างดี เพราะการทำบัตรครั้งแรกตอนอายุ 15 (ในยุคนั้น) ฉันเคยขอแบบเดียวกันนี้แต่ไม่สำเร็จ เรื่องมันเริ่มต้นเมื่อเจ้าหน้าที่สะดุดไปหนึ่งจังหวะ ลอบยิ้มบางๆ แล้วถามว่าครอบครัวนับถือศาสนาอะไร จากนั้นก็แนะนำฉันว่าให้ใส่ไว้ดีกว่า เพราะถ้าประสบอุบัติเหตุหรือเสียชีวิต เขาจะได้รู้ว่าต้องจัดการร่างภายใน 24 ชั่วโมงตามหลักศาสนา ซึ่งเมื่อแม่ได้ยินอย่างนั้น ก็ขอร้องแกมบังคับให้ฉันทำตามที่เจ้าหน้าที่บอก

ฉันไม่ใช่เด็กดื้ออะไร แค่โพล่งว่าจะไม่ใส่ศาสนาลงไปก็เป็นเรื่องน่าตกใจมากแล้วสำหรับแม่ จำไม่ได้แล้วว่าต้องคุยหรือเคลียร์กันต่อไหม แต่สุดท้ายเมื่อได้เวลาทำบัตรประชาชนครั้งใหม่ ฉันก็ยังตั้งใจทำอย่างเดิม

ฉันโตมาในบ้านสองวัฒนธรรม ครอบครัวฝั่งพ่อเป็นมุสลิม ส่วนครอบครัวแม่เป็นชาวพุทธถ้วนหน้า แม่เข้ารีตเป็นมุสลิมเมื่อเข้าพิธีแต่งงาน ฉันจึงเป็นเด็กที่มี ‘ชื่อแขก’ ที่ครูสอนศาสนาคนหนึ่งตั้งให้ ฉันเรียนอ่านเขียนภาษาอาหรับ (แต่ไม่จริงจังนัก–เพราะทั้งแม่และพ่อไม่อยากตื่นไปส่งที่โรงเรียนแต่เช้า ก่อนเข้าเรียนวิชาปกติ) ฉันตามป้าๆ และพี่ๆ ไปละหมาดที่สุเหร่าเป็นบางที (ด้วยเหตุผลว่าพื้นหินอ่อนที่สุเหร่านั้นสวยและเย็นดีจัง) ฉันถูกสั่งห้ามไม่ให้กินหมู ไม่ให้เล่นกับหมา และห้ามชี้นิ้วไปที่กุโบร์ (สุสาน) นอกจากนั้นไม่ได้มีความเข้าใจอะไรจริงจัง

ขณะเดียวกัน ฉันก็ถูกกะเตงไปร่วมงานสวดศพญาติผู้ใหญ่ฝั่งแม่บ่อยมาก ยายก็ชอบจ้างให้อ่านบทสวดมนต์ให้ฟัง โรงเรียนมีชั่วโมงพุทธศาสนาที่ต้องสวดมนต์และนั่งสมาธิยาวนาน แม้จะไม่ได้พนมมือก้มกราบ แต่ดูเหมือนฉันจะจำบทสวดบาลีได้คล่องกว่าซูเราะห์ภาษาอาหรับ ท่องเป็นนกแก้วนกขุนทองได้โดยไม่เข้าใจคำแปลสักตัว

แต่นั่นก็ทำให้ฉันในวัยประถมมีคำถามมากมาย เรามีสวรรค์หลากแบบใช่ไหม นรกมีรุ่นเฉพาะของใครของมันใช่หรือเปล่า พระเจ้าได้ยินพรที่ทุกคนขอจริงเหรอ ทำไมไม่ให้แม่กับน้าคืนดีกันอย่างที่ขอไปซะที มีศาสนาไหนไม่มีนรกไหม ถ้าเรานับถือแล้วตายไปจะได้ไม่ตกนรก (เป็นเด็กที่มั่นใจมาแต่ไหนแต่ไรว่าคงไม่ได้ขึ้นสวรรค์!) 

บวกกับการถูกจับจ้องว่าแตกต่างอยู่ตลอดเวลา เป็นคนเดียวในห้องเรียนที่ไม่นับถือศาสนาพุทธ เป็นเด็กในซอยคนเดียวที่ไม่ไปเรียนศาสนาที่สุเหร่า ผลลัพธ์คือการไม่รู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับศาสนาไหน แล้วจู่ๆ ความคิดว่าไม่ต้องมีศาสนาก็ได้ กลายเป็นคำตอบ

นอกจากการกระทำเชิงรูปธรรมว่าไม่ระบุศาสนาลงในบัตรประชาชน (พบสายตาตัดสินหลากหลายรูปแบบ เข้มข้นบ้าง เจือจางบ้าง ต่างวาระไป) ก็ดูเหมือนว่าการไม่มีศาสนาก็ไม่มีพิธีกรรมอะไรที่ต้องทำขนาดนั้น แต่ที่จริงแล้วมันกลายเป็นความยุ่งยากอยู่ไม่น้อย ฉันต้องคอยตอบคำถามเพื่อนซ้ำๆ ว่าทำไมกินหมูแล้วล่ะ ที่ไม่อยากมีศาสนาเพราะอยากกินหมูเท่าไหร่ก็ได้ใช่ไหม หรือต้องระวังว่าจะไม่พูดอะไรให้เพื่อนมุสลิมรู้สึกว่าถูกลบหลู่ ขณะเดียวกันเราก็ต้องพยายามไม่ให้ญาติฝั่งพ่อรู้ว่าฉันไม่อยู่ในรูปในรอยที่เขาเชื่ออีกต่อไป การเป็นอื่นในศรัทธาที่เหนียวแน่นเป็นเรื่องยาก สิ่งที่เห็นชัดๆ คือทุกครั้งที่เข้าไปเยี่ยมหลุมศพพ่อในสุสาน ฉันจะถูกปรายตามองว่าทำไมไม่สวมฮิญาบ หรือบางคนก็แสดงออกว่าไม่อยากสุงสิงด้วยอย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งฉันก็เข้าใจดีว่าหลายคนคงไม่สบายใจในความเป็นอื่นนี้ แต่บางอากัปที่ได้รับก็ยากจะเฉยชา

หรือกับสังคมในวงที่กว้างออกมา คนไม่มีศาสนาก็ยังถูกมองเป็นพวกต่อต้านสังคม หนักกว่านั้นคือเป็นพวกไม่มีศีลธรรมในใจ ใช้ชีวิตเลวทรามไร้หลักยึด หรือถูกค่อนขอดว่าแค่อยากจะทำตัวเท่ แปลกแยกไปวันๆ ซึ่งหากจะขอโอกาสอธิบายสักครั้ง ฉันก็แค่คิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องใช้วิธีแบบศาสนา (ไม่ว่าจะศาสนาใด) มาบอกว่าฉันควรใช้ชีวิตอย่างไร และก็เชื่อว่าฉันสามารถเป็นคนที่ไม่เอาเปรียบใคร และรู้จักแบ่งปันตามสมควรได้ โดยไม่ต้องมีเครื่องมืออย่างบุญหรือบาปมาชั่งตวง

เท่านั้น, เท่านั้นจริงๆ  

และแน่นอน ฉันก็ไม่เห็นด้วยกับคนที่บอกว่าไม่ศรัทธาศาสนาไหนแต่ตั้งป้อมโจมตีศรัทธาของใครอื่น ไม่อินกับมีมหรือแก๊กที่เอาพิธีกรรมมาเสียดสีเสียหาย ไม่ซื้อความหยาบคายด้อยค่าใคร แม้จะเลือกไม่ใส่ฮิญาบ แต่ฉันก็ยังเศร้าใจเมื่อรู้ว่านักเรียนต้องต่อสู้เพื่อให้ได้ใส่ฮิญาบไปโรงเรียนทั้งที่มันควรจะเป็นสิทธิพื้นฐาน ไม่มีศาสนา  

สิ่งที่สังคมนี้ควรมีพอๆ กับการมีศาสนา คือการเคารพในความเป็นมนุษย์ของกันและกัน 

เพราะเราล้วนต้องการการเคารพกันในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่ศาสนิกชนของศาสนาหนึ่งศาสนาใด, ไม่ใช่หรือ  

The post ฉันมันไม่มีศาสนา ขอเธอนั้นอย่ามาตัดสินกัน appeared first on a day magazine.

ใช่, โรคที่ว่าไม่ปรานีฉัน ส่งผลให้ฉันเป็นไข้สูง ปวดตัวจนลุกไม่ไหว เท้าบวมจนเดินไม่ได้ ผื่นขึ้นตัวจนคล้ายจะลุกเป็นไฟ และต้องถูกหมอสั่งให้นอนโรงพยาบาลหลังเทียวเข้าเทียวออกวันเว้นวัน

ในฐานะคนบ้างานที่เหนื่อยล้า ฉันเคยคิดหวังว่าวันหนึ่งคุณหมอจะสั่งให้ฉันแอดมิดเพื่อนอนเฉยๆ เติมพลัง แต่ทุกครั้งที่ไปหาหมอด้วยอาการหายใจไม่ทัน หมอก็เพียงแค่สั่งให้กลับบ้านไปนอน จนมาในครั้งนี้ แทนที่ฉันจะดีใจที่ได้นอนโรงพยาบาลอย่างที่ใฝ่ฝัน ภาระ หน้าที่ และเดดไลน์กลับไม่ทำให้ฉันดีใจที่ได้นอนนิ่งๆ เพราะรู้ว่าภาระ หน้าที่ และเดดไลน์ จะถูกถ่ายทอดไปให้เพื่อนร่วมงานและสร้างความตะกุกตะกักให้ทุกสิ่งอย่างรอบตัวแทน

แต่แค่เพียงถูกทิ่มสายน้ำเกลือเข้าเส้นเลือดในมือข้างที่ถนัด (เจ็บมาก) ฉันก็ยอมจำนนว่าทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาลง ลืมตาโดยไม่มีจออยู่ข้างหน้า และหลับตาอย่างง่ายดายอีกครั้งวนซ้ำเป็นวงจร

จนเมื่อเหม่อมองเพดานและท้องฟ้านอกห้องผู้ป่วยอย่างหนำใจ ฉันก็เริ่มคิดถึงอาการป่วยแบบหมกมุ่นจริงจัง อยากบันทึกทุกความเจ็บปวดที่ร่างกายเรียกร้องออกมา เพลง วันที่ฉันป่วย ของอาร์มแชร์ อธิบายความรู้สึกเป็นไข้นอนซมไม่ครบถ้วนนี่นา อาการปวดหัว รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวที่เคยเขียนในใบลาครูสมัยประถม ช่างรวบรัดและดูออกน้าว่าป่วยการเมือง เราจะอธิบายความร้อนผะผ่าวในร่างกายแล้วหนาวเยือกในเวลาเดียวกันได้ชัดๆ ด้วยคำใดได้ แล้วความป่วยไข้นี้มันส่งผลต่อใจเราแค่ไหน ไฟพลุ่งพล่านที่อยากลงมือทำทุกอย่างมันถูกยาลดไข้ที่พยาบาลฉีดให้ทำลายไปแล้วหรือ เป้าหมายชีวิตที่เคยใหญ่โต แผนที่เคยวางยืดยาว เหตุใดเหลือแค่การพยายามทำนายอาการปวดฉี่ล่วงหน้า แล้วทุลักทุเลเข็นเสาน้ำเกลือไปเข้าห้องน้ำด้วยตัวเองให้ได้ หากสามารถผูกเชือกกางเกงคนป่วยเองได้ ก็นับเป็นโบนัสที่ดีใจเป็นพิเศษ

มากกว่านั้น ฉันยังพยายามอธิบายเฟสต่างๆ ของความป่วยไข้ส่วนตัว ในเฟสแรก ฉันรู้สึกรู้สมทุกอาการที่เกิด จินตนาการถึงสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ สำออยเพื่อให้คนรอบตัวดูแล เรียกร้องการเอาใจใส่ขนาดหมั่นไส้ตัวเอง ก่อนที่เฟสถัดมา แม้อาการหนักกว่าเก่า แต่กลับถูกความรับผิดชอบเอ่อท่วม คิดว่าต้องรีบหาย และฝืนทำงานก่อนจะพบว่าไม่ไหวอยู่ดี จนเฟสที่สามเมื่อยอมรับความจริงว่าเป็นคนป่วยสมบูรณ์แบบนั่นแหละ ฉันก็สิ้นไร้ความคิดต่อวันพรุ่งนี้ เหมือนไม่สนแล้วว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไร

และในเฟสสุดท้ายที่เกือบจะหาย ใกล้จะกลับมาเป็นปกติ แม้จะเป็นช่วงที่ทุเลาโรค แต่ฉันกลับคิดว่าเป็นช่วงที่อาการหนักที่สุด ด้วยแรงเฉื่อยและแรงเฉาทำให้เสพติดการเป็นคนป่วย อยากจะนอนเยอะๆ อยากจะกินของอร่อยชดเชยเมนูในชามปิดฝา ไม่อยากกลับไปทำงาน และไม่อยากรับมือกับโลกจริง หากไม่เท่าทัน ฉันคงอ่อนข้อให้ร่างกาย และยอมสำออยต่อไปอีกหน่อย แต่พอรู้เท่าทันตัวเองในเฟสต่างๆ ฉันก็ลุกขึ้นมาเขียนต้นฉบับชิ้นนี้ และพร่ำบ่นกับตัวเองอีกหนึ่งยก

ร่างสำออยเถียงกลับว่าขอมีตัวตนบ้างได้ไหม ในขณะที่ร่างแข็งขันบอกว่าเธอได้สิทธินั้นจนสาแก่ใจแล้ว ถึงเวลาหายจากโรคหนึ่งไปสู่อีกโลกหนึ่งแล้วย่ะ ส่วนร่างรำพึงรำพันตื่นเต้นใจว่าทุกร่างได้กลับมาทบทวนร่วมกัน มีร่างไหนอยากส่งเสียงอะไรอีกบ้าง ยกมือขึ้นเลย…

ก่อนจะมีอีกหลายๆ ร่างโผล่ออกมา ฉันก็ต้อนทุกร่างกลับเข้าที่ ขอบคุณร่างกายหนึ่งทีที่พยายามหายดีโดยไม่สนร่างนี้ร่างนั้น และตั้งใจว่าจะดูแลร่างกายให้ดีกว่านี้ เพื่อไม่ให้ร่างเอาแต่ใจ ร่างสำออย และร่างไร้แพสชั่น ออกมายึดครองพื้นที่ได้บ่อยๆ 

อ่านมาถึงบรรทัดนี้ หลายคนอาจสงสัยว่าผู้เขียนยังเพ้อไข้อยู่หรือเปล่า พร่ำบ่นมากมายถึงอะไรกันแน่ เอาเป็นว่าฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าพอมีประโยชน์ไหม แต่หากป่วยเมื่อไหร่ ลองเรียกร่างต่างๆ มาประชุมดูนะ มันบอกอะไรเราได้หลายอย่างเลย

The post ทั้งปวดหลัง ออฟฟิศซินโดรม และโรคมากมาย ขอบคุณร่างกายของฉันที่รับมือได้ขนาดนี้ appeared first on a day magazine.

ตั้งแต่โตพอจะไปไหนมาไหนคนเดียวได้ ฉันจริงจังกับการปฏิบัติภารกิจไร้สาระส่วนตัวทำนองนี้พอๆ กับที่เพื่อนๆ สมัยวัยรุ่นตามกรี๊ดศิลปิน หรือบล็อกเกอร์ยุคนี้จริงจังกับการฮอปปิ้งคาเฟ่ร้านใหม่ๆ หากจะพยายามมีเหตุมีผลให้ความหมกมุ่นนี้ ก็คงเพราะมันเป็นกิจกรรมชวนอยู่กับเมืองอย่างสนุกสนานขึ้น เหมือนบางคนรู้สึกพึงใจที่ได้บันทึกฟ้าสีพิเศษยามพระอาทิตย์ตกที่เหมือนภาพวาดของศิลปิน แม้จะเงยหน้ามองจากกระจกรถที่จอดนิ่งสนิทบนถนนมาแล้วครึ่งชั่วโมง หรือบางคนก็เสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อได้เห็นแมวตัวอ้วนโผล่มาเดินไถขาออดอ้อน ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งทะเลาะกับหน่วยงานให้บริการด้วยเรื่องน่าหงุดหงิดมา

ฉันว่าพวกเราทุกคนมีทักษะ ‘สุขง่าย’ เพราะเรารู้อยู่แก่ใจว่ามันค่อนข้างยากเย็นที่จะมีความสุขเต็มเม็ดเต็มหน่วยด้วยคุณภาพชีวิตที่ดี จากระบบที่ดี ที่เมืองเมืองนี้ไม่อาจมอบให้

นอกจากภารกิจที่แล้วเสร็จบ้าง (ไม่เสร็จบ้าง) ข้างต้น ฉันเพิ่งค้นพบกิจกรรมสุขง่ายแบบใหม่ที่ตอบโจทย์ชีวิตวัยนี้มากขึ้น นั่นก็คือการนั่งมอเตอร์ไซค์วินเพื่อไซต์ซีอิ้งเมือง!

ต้องเท้าความก่อนว่าฉันสนุกกับการเดินเมืองเข้าซอยโน้นออกซอยนี้บ้านนี้รั้วสวยจัง ก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นโหงวเฮ้งถูกต้องมาก โหย ฟาซาดตึกนั้นจ๊าบสุด อูย คุณยายร้านนั้นแต่งตัวสวยจัง ฯลฯ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราจะได้เห็นผ่านการเดินช้าๆ ในสถานที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อการเดินเมืองในยุคนี้ที่ต้องใส่หน้ากากป้องกันโรคระบาด บวกกับวัยวันที่เดี๋ยวปวดหลังเดี๋ยวล้าขาเดี๋ยวหน้าเหี่ยวฉันก็สูญเสียทักษะในการเดินยาวๆ ท่ามกลางอุณหภูมิปกติกรุงเทพฯ ไปเสียแล้ว แต่พอจะเดินห้างเดินคอมมิวนิตี้มอลล์ที่เก๋ไก๋สะดวกสบายแอร์เย็นฉ่ำ ก็ไม่อาจตอบความสุขที่ใจต้องการแบบแทนที่กันได้สักที

แต่กับการนั่งมอเตอร์ไซค์เที่ยวนั้น แม้จะหล่นหายการมองเห็นรายละเอียดระหว่างทางไปบ้าง หรือต้องหวาดเสียวหากดันเจอผู้ขับขี่โลดโผน แต่ในภาพใหญ่นับว่าพึงใจกว่า ซึ่งแรกๆ มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นจากความตั้งอกตั้งใจจะเรียกมอเตอร์ไซค์เที่ยวขั้นนั้น แต่เพราะความรีบของการไปตามนัดให้ทันหรือรถติดจนต้องหนีเข้าทางลัดด้วยมอเตอร์ไซค์ ทำให้ฉันพบว่ากรุงเทพฯ ยังมีซอกซอยล้ำลึกให้ร่าเริงในอีกมากนัก เมื่อไหร่ก็ตามที่มอเตอร์ไซค์พาลัดเลาะเข้าซอยใหม่ ฉันรู้เลยว่าตัวเองเผลอยิ้มและทำเป็นลืมกลิ่นหมวกกันน็อกอับๆ ได้หมดจด

เมื่อพบความบันเทิงจากการซ้อนท้าย หลังๆ ฉันจึงเริ่มออกแบบให้เกิดความบังเอิญอย่างจงใจ ด้วยการหาข้อมูลเบื้องต้นก่อนการโดยสาร หลังจากลงรถไฟฟ้าหรือออกจากสถานที่ไม่มักคุ้น ฉันมักจะไม่ลงไปที่ถนนทันที แต่เสิร์ชหาว่าซอยใกล้ๆ ซอยไหนทะลุออกไปอีกย่านน่าสนใจได้บ้าง และใกล้ๆ กันนั้นมีถนนที่ไปถึงแบบง่ายดายหรือเปล่า (เพราะถ้ามี มอเตอร์ไซค์มักเลือกวิ่งถนนใหญ่ ความบันเทิงก็จะไม่เกิด) จากนั้น ฉันก็จะลงไปต่อคิวมอเตอร์ไซค์ บอกที่หมายที่แน่ใจว่าจะได้เข้าซอยใหม่ๆ แล้วก็เพลิดเพลินใจกับการเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ลัดเลาะเข้าชุมชนเล็กใหญ่ทั่วกรุง และหากเจอจุดน่าสนใจแบบอดรนทนไม่ได้ ฉันก็มักบอกให้พี่วินจอด แล้วลงไปเดินเล่นมาให้ยิ้มกว้างหนึ่งยก ก่อนจะหามอเตอร์ไซค์ทางผ่านโบกแล้วไปต่อ

ในวันที่เหนื่อยหนัก เพิ่งผ่านการประชุมสะบักสะบอม มีงานรออยู่กองโตให้สะสาง หรือโกรธขึ้งกับความเซอร์เรียลของชาติ แต่แค่คิดว่าระหว่างทางจะยิ้มกับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้บ้าง ฉันก็คล้ายมีแรงเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย

นอกจากจะได้นั่งรับลมเย็นๆ ปะทะหน้า วินฯ บางคันชวนคุยเป็นมิตรอย่างไม่ทราบสาเหตุ (ฉันคงยิ้มร่าเริงจนเห็นชัดจากกระจกมองหลังแน่ๆ) บางคันบอกว่ามีร้านอร่อยแถวๆ นี้ พี่เคยลองกินหรือยัง หรือบางคันก็ไม่เก็บตังค์ เพราะเราโบกออกมาจากกลางซอยที่เขาต้องผ่านกลับมาวินอยู่แล้ว! (โอ๊ย ไม่ต้องค่าพี่ ให้หนูจ่ายเถอะ)

อ้อ แล้วสิ่งที่นับว่าเป็นโชคดีของฉัน คือเวลาที่พี่วินน้องวินถามฉันว่าเคยมาเท่าไหร่ พอบอกว่าไม่เคยมา ก็ปรากฏว่าไม่เคยถูกโขกสับราคาเกินจริงเลย

เท่านี้ก็มีความสุขแล้วล่ะเนอะ

The post ฮาวทูหาความสุขง่ายๆ ด้วยการนั่งมอเตอร์ไซค์วินไซต์ซีอิ้งเมือง appeared first on a day magazine.