ภาพยนตร์เรื่อง บ้านเช่า…บูชายัญ จากค่าย GDH เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากข่าวคดีสะเทือนขวัญคนทั้งประเทศ ‘ลัทธิบูชาพระอินทร์’ ที่ถ่ายทอดออกมาผ่านสามมุมมอง เปิดด้วยการสร้างความสงสัยแล้วนำไปสู่การไล่ล่าตามหาความจริงจนค่อยๆ มาคลี่คลายสู่เบื้องหลังที่มาของพิธีกรรมสุดเพี้ยนที่ทำให้เพื่อนบ้านนอนไม่หลับ

เมื่อคู่สามีภรรยา หนิง และ กวิน ที่นำแสดงโดย มิว-นิษฐา คูหาเปรมกิจ และ เวียร์-ศุกลวัฒน์ คณารศ ต้องการหาผู้เช่าบ้านเพื่อย้ายกันไปอาศัยอยู่ในคอนโด จนเมื่อ ราตรี อดีตคุณหมอวัยเกษียณ ที่รับบทโดย ต่าย-เพ็ญพักตร์ ศิริกุล และลูกสาว นุช เข้ามาติดต่อขอเช่า ทำให้เรื่องราวลี้ลับและพิธีกรรมสุดประหลาดคืบคลานเข้ามาใกล้ตัว

หลังจากที่เข้ามาอยู่ในบ้านเช่าได้ไม่นานกลับเผยพฤติกรรมที่น่ากังวลใจ โดยมีป้าข้างบ้านคอยรายงานความเคลื่อนไหวที่ทวีความแปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ หนิง อยู่นิ่งไม่ได้ ประกอบกับ รอยสักน่าสงสัยที่อยู่ๆ ก็โผล่มาให้พบในทุกสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้ใจ เหล่านี้จึงทำให้ หนิง ต้องออกโรงสืบหาความจริงเพื่อปกป้องครอบครัวด้วยตัวเอง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าจะต้องพบเจอกับอันตรายแค่ไหนก็ตาม 

พาร์ตแรกของภาพยนตร์ดำเนินเรื่องโดย หนิง ผู้เป็นแม่ที่ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกสาวคนเดียวของตัวเองเป็นช่วงเวลา 20 นาทีที่ทำให้อยากลุกออกจากโรงหนัง ไม่ใช่เพราะน่าเบื่อหรือไม่สนุก แต่ผู้กำกับทำให้ผู้ชมต้องลุ้นและหวาดเสียว มวนท้องจนถ้าไม่มีเพื่อนนั่งดูข้างๆ ก็อาจขอยอมแพ้กับการปูเส้นทางเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น อีกทั้งยังขยันเติมความหลอนสอดแทรกมาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่ลืมเว้นจังหวะผ่อนให้ได้หายใจหายคอเพื่อโดนพายุความสยองรอบใหม่กระหน่ำกันไปจนจบ 

เมื่อถามถึงความบันเทิงขอยกให้ บ้านเช่า…บูชายัญ ยืนแถวหน้าของภาพยนตร์ในปีนี้ได้เลย ถ้าเป็นอาหารก็ต้องบอกว่ามีครบรส ทั้งดราม่า ขำขัน ลึกลับ และระทึกชวนติดตาม เนื้อเรื่องกลมกล่อมที่ใครกินก็อร่อย แต่ด้วยความหลายหลายนี่เองก็เลยทำให้บางรสชาติที่เราโหยหาแบบในเรื่อง ลัดดาแลนด์ ที่ชูความเป็นภาพยนตร์ดราม่าครอบครัวมาเหนือเรื่องราวชวนขนหัวลุกเบาลงไปบ้าง แต่เรื่องก็ดำเนินมาขมวดจบได้อย่างกินใจซึ่งต้องเข้าไปชมในโรงภาพยนตร์เท่านั้นถึงจะสัมผัสความลุ่มลึกที่ จิม โสภณ ผู้กำกับภาพยนตร์ต้องการให้ผู้ชมเดินทางหาคำตอบไปพร้อมกับตัวละครในเรื่อง

ซึ่งภาพยนตร์ บ้านเช่า…บูชายัญ ตั้งใจเล่าถึงสามมุมมองของตัวละครหลักของเรื่องแบ่งเป็นพาร์ตของ หนิง กวิน และราตรี ผู้เกี่ยวโยงกันแล้วจึงคลี่คลายปมปัญหาที่ดูผิวเผินเหมือนจะเป็นพิธีกรรมลึกลับของกลุ่มคนประหลาดที่งมงาย แต่ก็เป็นความงมงายที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังเป็นปมใหญ่ซ่อนอยู่ โดยการหั่นออกเป็นสามส่วนแบบนี้เลยทำให้การจะปูเรื่องราวความสัมพันธ์ในครอบครัวมันก็ทำได้ไม่เต็มที่นัก แต่อย่างไรก็ตามเรื่องราวชดเชยด้วยจุดพลิกผันของเรื่องที่พลิกแล้วพลิกอีกที่ผู้ชมเดาทางกันไม่ถูก จนเผลอแผล็บเดียวก็ล่วงเลยมาถึงพาร์ตสุดท้ายที่เฉลยจุดกำเนิดความเขย่าขวัญทั้งหมดของเรื่อง ส่วนตัวเองถึงกับร้อง อ่อ… ออกมา นั่นก็ด้วยความสมเหตุสมผลของบทที่ทำให้คล้อยตามจึงไม่รู้สึกขัดใจกับจุดสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ที่สามารถมองข้ามไปได้  

ประกอบกับการแสดงของนักแสดงในเรื่องทุกคนไม่ว่าจะเป็นบทเด่น บทรอง ช่วยทำให้เรื่องนี้ตื่นเต้นและทรงพลัง ไม่ว่าจะในบทของหนิงที่ มิว นิษฐา สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างสะใจ ส่งอารมณ์ดราม่าจนผู้ชมเองก็เอาใจช่วยให้เธอสามารถสืบหาความจริงและรักษาครอบครัวไว้ให้ได้สำเร็จ รวมถึงในบทราตรีที่ ต่าย เพ็ญพักตร์ ได้รับก็ยิ่งยืนยันความเป็นนักแสดงมืออาชีพที่ยืนระยะมาอย่างยาวนานของเธอ แววตาเรียบเฉยที่เห็นแล้วต้องหลบ รอยยิ้มอ่อนๆ ที่ชวนขนลุก ฉากที่ผู้เขียนชอบส่วนตัวเป็นฉากในคอนโดที่ปรากฏอยู่ในตัวอย่าง ราตรีหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เมื่อชมอยู่ในโรงภาพยนตร์เสริมด้วยเพลงประกอบและเรื่องราวที่ปูมา ถึงกับต้องอุทานออกมากับเพื่อนข้างๆ เลยว่า แม่งโคตรเท่เลยว่ะ มีไม่กี่คนในวงการที่สามารถเอาอยู่ได้แทบจะทุกบทบาทแบบนี้ผู้หญิงคนนี้ 

สำหรับบทของอิงที่ น้องกัสจัง นักแสดงเด็กของเรื่องได้รับ ก็เป็นอีกหนึ่งกุญแจสำคัญที่ดำเนินเรื่องให้แน่นหนาขึ้น ซึ่งผู้กำกับตั้งใจให้เป็นไม้เด็ดของเรื่อง ส่วนน้องกัสจังเองก็แสดงความสามารถในด้านการแสดงของเธอออกมาให้ผู้ชมได้ประทับใจ ไม่ว่าจะเป็นในการแสดงอารมณ์เศร้าหรืออาฆาตแค้น เธอก็เล่นออกมาได้อย่างน่าชื่นชมและต้องปรบมือให้ ฉายแววนักแสดงดาวรุ่งของวงการที่น่าจับตามองอีกคนหนึ่ง

ฉากไคลแม็กซ์ของเรื่องบนชั้นดาดฟ้าที่เป็นหนึ่งในฉากพิธีกรรม รวมสัญลักษณ์ความแปลกประหลาดต่างๆ ทั้งที่เป็นสมุดปกแดง สามเหลี่ยมวาดด้วยเลือด อีกาดำ เสียงนาฬิกาปลุกทุกตี 3.45 น. และบทสวดที่หลังจากออกโรงภาพยนตร์แล้วติดตาและหลอกหลอนกลับบ้านมาด้วย ถือได้ว่าเป็นฉากสำคัญที่เล่าด้วยสามมุมมองที่แตกต่างกันมาบรรจบกันได้อย่างเสียงฮือฮาและน่าตื่นตาตื่นใจ ถือได้ว่าประสบความสำเร็จในฐานะภาพยนตร์สยองขวัญที่คงความดราม่าครอบครัวให้ได้ซาบซึ้งกินใจอีกเรื่องหนึ่งที่แนะนำแบบตะโกนให้รับชม 

ภาพยนตร์ บ้านเช่า…บูชายัญ ฉายแล้ววันนี้ในโรงภาพยนตร์

ตัวอย่างภาพยนตร์

เรื่อง: จันจิรา ยีมัสซา

The post บ้านเช่า…บูชายัญ บ่วงการยึดติดและการกลับมาของผู้กำกับฉายา ‘เจ้าพ่อหนังผีอสังหาริมทรัพย์’ appeared first on a day magazine.

ต่อมาวงการหนังแอ็กชันฮอลลีวูดก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอีกครั้งจากการมาของหนังสายลับอย่าง The Bourne Identity (2002) ที่นำเสนอภาพของการต่อสู้ที่เน้นความสมจริง กระชับ ฉับไว และทำให้หนังสายลับรุ่นพี่ที่มีก่อนหน้านั้นต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ รวมทั้งการวางรากฐานและออกแบบฉากต่อสู้ที่ไม่สามารถน้อยกว่าสิ่งที่ เจสัน บอร์น ได้สร้างเอาไว้อีกแล้ว 

เมื่อทิศทางของหนังบู๊แอ็กชันเริ่มนิ่ง การเกิดขึ้นของแฟรนไซส์หนังซูเปอร์ฮีโร่ก็เริ่มเบ่งบาน จนกลายเป็นลูกรักของฮอลลีวูดและตารางทำเงินบล็อกบัสเตอร์ยาวนานนับสิบปี แม้ว่านานๆ ทีจะมีหนังที่สร้างปรากฏการณ์ขึ้นมาได้บ้างก็ตาม แต่ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนนั้นก็น้อยมากจนนึกภาพไม่ออกว่านอกจากเรื่องของการพัฒนาด้านวิชวลเอฟเฟ็กต์แล้ว ฮอลลีวูดจะมีอะไรมาให้เราได้ตื่นเต้นกันได้อีกบ้าง 

จนกระทั่งการเกิดขึ้นมาของหนังฟอร์มเล็กๆ อย่าง John Wick ในปี 2014 ที่ภาคแรกนั้นเป็นหนังเกรดบีทั่วไป และทำรายได้แค่พอประมาณแต่เมื่อเวลาผ่านไปตัวหนังกลับถูกพูดถึงมากขึ้นเรื่อยๆ ในฐานะหนังแอ็กชันที่น่าสนใจ จนมีโอกาสได้สร้างภาคต่อและกลายเป็นหนังที่สร้างมาตรฐานใหม่ให้กับวงการหนังแอ็กชันของโลกทันที

ในขณะที่หนังซูเปอร์ฮีโร่ของ Marvel กำลังโรยแรงในเฟสที่สี่ ทางด้าน DC ก็เข้าสู่การรีเซตจักรวาลหนังใหม่ จะมีแต่ John Wick: Chapter 4 ที่กลับได้การต้อนรับที่อบอุ่นจากคนดูในรอบเปิดตัวอย่างล้นหลาม (เมื่อเทียบกับ The Matrix Resurrections (2021) ที่คว่ำสนิท) ยืนยันด้วยเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องในรอบสื่อจากหลายๆ ประเทศ รวมทั้งที่ประเทศไทยด้วย ซึ่งความสำเร็จที่เกิดขึ้นนี้ทางทีมงานเองก็ต้องฝ่าฟันและเค้นไอเดียของตัวเองออกมาจนเรียกว่าหมดเกลี้ยง โดยที่ตัวผู้กำกับออกมาบอกเองว่าหลังจบหนังภาคสี่เขาขอพักเรื่องของ John Wick ไปยาวๆ ก่อนเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเล่นอีกแล้ว

แต่กว่าที่หนังจะประสบความสำเร็จจนเกิดเป็นการสร้างมาตรฐานใหม่ของหนังแอ็กชันฮอลลีวูดได้แล้ว เส้นทางของหนังเรื่องนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเลยตรงกันข้ามกลับเต็มไปด้วยดงกระสุนมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะเดิมทีสองผู้กำกับหนัง แชด สตาเฮลสกี (Chad Stahelski) และ เดวิด ลีตช์ (David Leitch) นั้น อาชีพหลักของพวกเขาคือ สตันต์แมน และเป็นผู้ช่วยผู้กำกับบ้าง แต่งานกำกับภาพยนตร์แบบเต็มตัวของพวกเขาทั้งสองนั้นยังไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งไอเดียการสร้างหนัง John Wick ภาคแรกนั้นมาจากการที่พวกเขาพูดคุยกับ คีอานู รีฟส์ (Keanu Reeves) ที่เคยร่วมงานในหนังไตรภาค The Matrix กันมาก่อน ว่าอยากทำหนังแอ็กชันมันๆ สักเรื่อง เพื่อให้คนอยากตีตั๋วเข้ามาดูหนังในโรงภาพยนตร์กันอีกครั้ง หลังจากที่ช่วงนั้นคนอเมริกันเริ่มนิยมดูหนังทางสตรีมมิงมากกว่า

ด้วยความที่พล็อตหนังของ John Wick ภาคแรกนั้นในสายตาของค่ายหนังคงดูทรงแล้วไม่น่าจะไปรอด ซึ่งว่าด้วยเรื่องของนักฆ่ามืออาชีพที่เกษียณตัวเองออกจากวงการไปแล้ว และกลับมาจับปืนอีกครั้งเพื่อล้างแค้นให้กับหมาของตัวเองที่ถูกลูกชายมาเฟียยิงและชิงรถคันโปรดของเขาไป เกิดเป็นการแหกกฎของโลกนักฆ่าจนเกิดเป็นการไล่ล่าระดับถูกตั้งค่าหัวเป็นเงินหลายล้านดอลลาร์ ถ้าว่ากันตามตรง ณ วันนั้น มันคือพล็อตที่มีความเป็นหนังเกรดบีสูง (หรืออาจจะเป็นหนังเพื่อทำลงสู่ตลาดโฮมวิดีโอเลยก็ยังได้) และชื่อชั้นของสองผู้กำกับก็ไม่ได้ใหญ่โตแบบ เควนติน แทแรนติโน แต่โชคดีที่หนังได้ชื่อของ Keanu Reeves มาช่วยแบกเอาไว้ ทำให้พวกเขาได้ทุนสร้างมาในระดับหนึ่ง (ประมาณ 20 ล้านเหรียญฯ) ทำให้หัวหอกทั้งสามจึงต้องรัดเข็มขัดและคุมงบประมาณให้ดีที่สุดเพื่อแลกกับหนังในอย่างที่พวกเขาอยากให้เป็น จนในที่สุดหนังภาคแรกก็ทำเงินพอหอมปากหอมคอ เก็บรายได้ไปประมาณ 80 ล้านเหรียญฯ ส่งผลให้ทีมงานได้ไฟเขียวให้สร้างภาคต่อได้ (โดยทางสตูดิโอเพิ่มทุนสร้างให้เป็น 40 ล้านเหรียญฯ สำหรับหนังภาคสอง)

John Wick: Chapter 2 (2017) จึงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของหนังชุดนี้ ซึ่งทีมงานได้ออกแบบและสร้างโลกของเหล่านักฆ่าขึ้นมาเพื่อเติมองค์ประกอบของหนังให้มีน้ำหนักมากขึ้น โดยขยายเรื่องราวไปยังโรงแรม The Continental ให้เข้ามาเป็นหนึ่งในตัวละครหลักของเรื่อง รวมถึงการให้ความสำคัญของการออกแบบงานภาพที่สำคัญพอๆ กับฉากต่อสู้ จนกลายเป็นองค์ประกอบที่โดดเด่นและสามารถนำมาสร้างเป็นส่วนต่อขยายของตัวเองต่อไปได้หลังจากจบหนังชุดนี้

ถ้าใครเริ่มรู้สึกคุ้นๆ กับพล็อตเรื่องประมาณนี้ ใช่แล้ว! มันคือพล็อตที่อยู่ในหนังและนิยายกำลังภายในจีนหลายๆ เรื่องนั้นเอง ทั้งจอมยุทธ์ที่ล้างมือออกไปจากยุทธภพและต้องกลับเข้ามาอีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่าง เรื่องของบุญคุณและความแค้นที่ต้องชำระ โรงเตี๊ยมของเหล่าจอมยุทธ์ที่มีกฎเหล็กว่าห้ามต่อสู้กันภายในพื้นที่ของโรงแรมแต่สุดท้ายก็เกิดการต่อสู้ขึ้นจนได้ (อย่างในหนังเรื่อง Dragon Inn (1992) หรือเดชคัมภีร์แดนพยัคฆ์ ก็เป็นหนังที่มีพล็อตเรื่องคล้ายๆ กัน)  การดูแลควบคุมความเป็นไปของยุทธภพจากพรรคใหญ่ เช่น พรรคเหรียญทองของเซี่ยงกัวกิมฮ้งในฤทธิ์มีดสั้น (ซึ่งเหรียญทองนั้นก็ยังเป็นไอเท็มที่นักฆ่าใช้ในการซื้อสิทธิพิเศษในหนังด้วย) และการหาทางโค่นอำนาจของสำนักในปกครองเพื่อขึ้นสู่อำนาจแทน เป็นต้น

ดังนั้นการที่ทีมงานใส่เรื่องของโรงแรม The Continental และสภาสูงเข้ามา ทำให้เนื้อหาของ John Wick มีความหนักแน่นมากขึ้น จากหนังที่มีเนื้อเรื่องไม่เกินสองบรรทัดในภาคแรก สู่การแตกประเด็นไปพูดถึงเรื่องของการท้าทายอำนาจ คนคุมเกม และการเมืองในโลกของนักฆ่า โดยแฝงปรัชญาของชาวตะวันออกเอาไว้อย่างกลมกลืน ด้วยการนำพล็อตของยุทธจักรหนังจีนมาปรับใช้ในหนังตะวันตกที่ปรุงออกมาแล้วกลายเป็นความสดใหม่ และหยิบยืมไอเดียจากหนังฮ่องกงและหนังญี่ปุ่นยุค 80-90 มาใช้อย่างเต็มที่

จากเนื้อเรื่องของชายวัยชราคนหนึ่งที่อดีตเป็นนักฆ่าฝีมือดีออกตามล้างแค้นให้กับสุนัขของตัวเองในหนังภาคแรก ก็ขยายตัวออกเป็นเรื่องราวที่ใหญ่ขึ้น ในขณะเดียวกันตัว John Wick ก็ค่อยๆ ถูกบีบโดยอำนาจของสภาสูงและเหล่าผู้มีอำนาจในเรื่องให้ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นหมากตัวหนึ่งเพื่อให้แต่ละฝ่ายใช้ตัวเขาเพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง

ฝ่ายสภาสูงต้องการใช้ John Wick มาเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อให้คนที่อยู่ใต้การปกครองเห็นว่าจุดจบของคนที่พยายาม ‘ละเมิดกฎ’ นั้น ต้องพบเจอกับความน่ากลัวอะไรบ้าง เพราะสภาสูงมองว่า John Wick คือ ปัญหาที่จะสร้างความสั่นคลอนอำนาจของพวกเขาได้ ดังนั้นจึงต้องกำจัด ‘ปัญหา’ นั้นทิ้งโดยไม่สนใจว่าจะต้องเสียทรัพยากรขององค์กรไปเท่าไหร่ก็ตาม

ด้านสมาชิกพรรคก็ฉวยจังหวะนี้ใช้สัญญาที่ผูกมัดกับ John Wick เพื่อให้ตัวเองมีอำนาจเพิ่มขึ้น โดยหวังที่ตัวเองจะสามารถคานอำนาจกับสภาสูงได้มากขึ้น และอาจถึงขั้นหาทางยึดอำนาจมาไว้ในมือตัวเอง ซึ่งการยืมมือ John Wick มาใช้นั้น เรียกว่ามีแต่ได้กับได้ เพราะสุดท้ายคนที่ต้องรับผิดทั้งหมดก็คือตัว John Wick นั่นเอง เพราะเขาใช้ ‘กฎ’ ที่ทางสภาบัญญัติไว้มาเป็นข้อบังคับให้ John Wick ต้องทำตาม และในเกมนี้ใครที่สามารถคุม John Wick ได้ ก็เท่ากับชนะไปแล้วครึ่งหนึ่งนั่นเอง

จากการล้างแค้นส่วนตัวจนทำให้ต้องเข้าไปพัวพันเข้าไปสู่เกมการเมืองในโลกอาชญากรรม ภาพของ John Wick ค่อยๆ ถูกเปลี่ยนไปในหนังแต่ละภาค (โดยที่เนื้อหาเป็นช่วงเวลาที่ต่อเนื่องกัน) ในหนังภาคแรกเขาคือ ชายผู้เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง ผู้ที่สั่งเป็นสั่งตายตัวละครอื่นๆ ในเรื่อง และกลายเป็นฝ่ายที่ถูกตามล่าเสียเองในหนังภาคสอง จนต้องพาตัวเองไปยอมจำนนกับ The Elder เพื่อขอให้ยกเลิกการตั้งค่าหัวของตัวเขาในหนังภาคสาม และพบกับการถูกหักหลังจากคนที่เป็นพันธมิตรของเขา โดยที่ตอนท้ายในหนังภาคสามคือการซ้อนทับของเรื่องราวจอมยุทธ์ที่ดำเนินมาถึงช่วงที่ตัวเองพลัดตกไปในหุบเขา แน่นอนเขานั้นยังไม่ตายและพร้อมกลับขึ้นมาสะสางความแค้นครั้งนี้ให้จบ

John Wick: Chapter 4 จึงเป็นการดำเนินเรื่องเพื่อปิดฉากสงครามนี้ โดยที่ตัวเขาเปลี่ยนสถานะจากหมากที่ถูกควบคุมมาเป็นผู้ดำเนินเกมนี้ด้วยตัวเอง โดยครั้งนี้สภาสูงและคนดูมีหน้าที่เพียงเฝ้าดูการหาทางออกของตัวละครเท่านั้น โดยมีฉากที่นำเสนอผ่านมุมมองที่เรียกว่า God Eye View หรือการเฝ้าดูของผู้มีอำนาจที่นั่งมอง John Wick เอาชีวิตรอดอย่างทุลักทุเล

ด้วยการปูเรื่องราวและวางรากฐานของหนังสามภาคก่อนหน้า และการปล่อยของจนหมดเปลือกของทีมงาน รวมทั้งได้ทัพนักแสดงแอ็กชันฝีมือดีมาร่วมงานมากมาย การสร้างคาแร็กเตอร์ของนักฆ่าที่ทำให้คนดูหลงรักอย่าง ตอนนี เยน (Donnie Yen), ฮิโรยูกิ ซานาดะ (Hiroyuki Sanada), รินะ ซาวายามะ (Rina Sawayama) และการแสดงของ บิล สการ์สการ์ด (Bill Skarsgård) รวมทั้งนักแสดงชุดก่อนอย่าง เอียน แม็คเชน (Ian McShane) กับ ลอเรนซ์ ฟิชเบิร์น (Laurence Fishburne) จึงทำให้หนังภาคนี้มีความสมบูรณ์ในแบบที่ควรจะเป็นอย่างพอดิบพอดี แม้ว่าฉากต่อสู้ในหนังจะมีจำนวนมากและยืดเยื้อไปสักหน่อย แต่มันก็ได้สร้างมาตรฐานใหม่ๆ ให้กับวงการหนังแอ็กชันของโลกได้สำเร็จ ที่ต่อไปนี้หากใครจะทำหนังบู๊เดือดๆ ขึ้นมา คงไม่สามารถน้อยกว่า John Wick ได้อีกแล้ว

รวมถึงทีมงานของ John Wick เองที่ต้องรักษามาตรฐานที่ตัวเองทำไว้ในซีรีส์ The Continental และ Ballerina หนังภาคแยกของจักรวาลนักฆ่านี้ที่กำลังจะตามออกมาไว้ด้วย

The post John Wick: Chapter 4 ภาพสะท้อนของเกมการเมืองและการสร้างมาตรฐานใหม่กับหนังแอ็กชันโลก appeared first on a day magazine.

กำกับภาพยนตร์โดยผู้กำกับดาวรุ่ง ริกิยะ อิมาอิซูมิ (Rikiya Imaizumi) ที่ได้รับรางวัลบนเวที Tokyo International Film Festival จากภาพยนตร์เรื่อง By the Window (2022) เมื่อปีที่ผ่านมา โดยดึงนางเอกสาวหน้าหวานผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้โลกสว่างไสว คาซูมิ อาริมูระ (Kasumi Arimura) มารับบท จิฮิโระ สาวปริศนาต่างเมืองที่พลัดถิ่นมาอาศัยในเมืองชายทะเลอันห่างไกล อดีตหญิงขายบริการทางเพศในร้านนวดผู้มีบาดแผลทางใจและร่างกายติดมาด้วย แต่ด้วยเนื้อแท้ที่มีจิตใจอันดีงามกลับยิ่งทำให้เธออยากเผื่อแผ่ความสุขและกอดทุกหัวใจที่กำลังสับสนหลงทางให้กับมามีชีวิตชีวาและเต้นได้ถูกจังหวะอีกครั้ง

ภาพยนตร์เปิดมาด้วยฉาก จิฮิโระ กับน้องแมวจรขนฟูในบริบทที่ชวนสงสัยแต่ก็อยากติดตามต่อไปว่าผู้หญิงคนนี้จะพาเราไปพบเจอกับอะไรบ้าง สาวร้านเบนโตะผู้โด่งดังมีแฟนคลับมารอคิวและหาโอกาสจะได้พูดคุยกับเธอที่ร้านขายข้าวกล่องแห่งหนึ่งในเมืองริมทะเล บทสนทนาที่ไม่ธรรมดาจึงเป็นการเฉลยตั้งแต่ต้นเลยว่าเธอเคยมีอาชีพผู้หญิงขายบริการมาก่อน แต่เนื้อเรื่องโดยรวมไม่ได้ชี้ไปทางฉากหวือหวา 18+ (ยกเว้นแค่ฉากเดียวที่เข้าข่ายต้องชมกันเองว่าจะมาเมื่อไหร่และรูปแบบไหน)

จิฮิโระ ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นชื่อในวงการที่ตัวละครเลือกใช้เสมือนเป็นการระลึกถึงมนุษย์ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตในวัยเด็กของเธอ โอบอุ้มเธอขึ้นมาในวันอันโดดเดี่ยว ซึ่งเมื่อเธอเติบโตขึ้นมาจนถึงวันที่สามารถหยิบยื่นความอบอุ่นนี้ให้คนอื่น ก็พบว่าเมื่อใดที่พบกับคนแปลกหน้าที่กำลังหลงทางต้องการความช่วยเหลือเธอก็ไม่ลังเลที่จะแบ่งปันความสุขและส่งรอยยิ้มจริงใจนี้ให้กลับไป

เบื้องหลังอันเป็นปริศนาของ จิฮิโระ ได้ค่อยๆ เผยขึ้นมาในฉากต่างๆ เพื่อคลี่คลายความสงสัยที่มาที่ไปของเธอได้บ้าง แต่ผู้กำกับก็เลือกที่จะเก็บซ่อนบาดแผลในอดีตไว้ไม่เล่าอย่างตรงไปตรงมา ยิ่งชวนให้ผู้ชมจินตนาการต่อกันเองว่ามวลความเศร้าในตัวเธอนี้ได้มาอย่างไร ยิ่งอยากค้นหาชีวิตของผู้หญิงคนนี้ไปจนจบ เพราะถึงแม้ว่าเธอจะมอบรอยยิ้มและช่วยเหลือคนรอบข้างให้ชีวิตประจำวันของพวกเขาเปลี่ยนแปลงและมีความสุขขึ้น แต่ก็สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าและเปลี่ยวเหงาในจิตใจของเธอที่สายตาไม่อาจเก็บซ่อนไว้ 

ฉากเรียบง่ายในเมืองริมทะเลกับการใช้ภาพนิ่งแช่ค้างไว้ ให้ผู้ชมซึมซับบรรยากาศผู้คนและการเรียนรู้ตัวละครในเรื่องผ่านบทสนทนา ทำให้เรื่องนี้กินเวลาไปกว่าสองชั่วโมงซึ่งคนที่ไม่คุ้นเคยกับการเล่าเรื่องเนิบๆ แบบนี้ของญี่ปุ่นก็อาจถอดใจพับจอล้มตัวนอนไปซะก่อน แต่ถ้าเปิดใจปล่อยอารมณ์ไปกับการเก็บรายละเอียดต่างๆ ที่สอดแทรกเข้ามาจะทำให้เห็นภาพชีวิตผู้คนรอบตัวที่เราเองอาจมองข้ามไปในชีวิตประจำวัน 

คาซูมิ อาริมูระ ตัวละครหลักของเรื่องเป็นแม่เหล็กที่ดึงดูดเราด้วยคาแรกเตอร์สาวสวยรวยเสน่ห์แต่ก็ซ่อนเรื่องราวความผิดหวังเศร้าใจที่ไม่อาจเล่าเป็นคำพูดแต่สัมผัสได้ในทุกฉากที่เธอปรากฏตัว ด้วยลักษณะนิสัยที่แปลกแตกต่าง ทำให้ความคิดความอ่านของเธอไม่เหมือนหญิงสาวทั่วไป ความขบถ แข็งกร้าวในตัวถูกนำมาใช้ในจังหวะเวลาที่เหมาะสม นิยามความเป็นผู้หญิงที่เธอปฏิเสธไม่อยากถูกตีกรอบยิ่งทำให้เธอเป็นคนลึกลับและยากที่จะเข้าใจ บทบาท จิฮิโระ ในเรื่องจึงแหวกความเชื่อที่มีต่อผู้หญิงทั้งการเป็นแม่บ้านในอุดมคติ การใช้ชีวิตตัวคนเดียวตัดขาดครอบครัว การเลือกอาชีพที่สังคมยังไม่ยอมรับ หรือความคิดเรื่องความสัมพันธ์และเซ็กซ์ที่ไม่ยึดติดรูปแบบหรือขั้นตอน ซึ่งสวนทางกับสิ่งที่คนในสังคมส่วนใหญ่เดินตามกัน นั่นจึงทำให้เธอเข้าอกเข้าใจความเป็นคนนอกของคนแปลกหน้าที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่ตัดสินว่าคนนี้เป็นใคร มาจากไหน เพียงแค่มองตาและเชื่อในสัญชาตญาณมนุษย์ของกันและกัน 

พลังบวกของ จิฮิโระ แผ่ออร่าออกมาทำให้คนรอบตัวที่เห็นเธอรู้สึกสบายใจ สงบนิ่งลงเพียงแค่นั่งอยู่ข้างกัน ทุกตัวละครจึงสามารถเปิดใจกับเธอในแบบที่ไม่เคยทำแม้กับคนในครอบครัว เช่น คาแรกเตอร์สาวมัธยม โอคาริ ที่มาจากครอบครัวที่สมบูรณ์แบบในอุดมคติของใครหลายคน พ่อแม่ที่พรั่งพร้อมในด้านฐานะการเงิน เวลา แต่ความสมบูรณ์แบบนี้ก็นำมาซึ่งความกดดันและน่าอึดอัดใจที่เล่าผ่านฉากการกินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน บนโต๊ะเต็มไปด้วยจานอาหารหน้าตาสวยงามเหมือนนั่งรับประทานในร้านหรูเป็นเพราะแม่ของ โอคาริ เข้าอบรมเป็นเชฟมานั่นเอง ถึงอย่างนั้นผู้ชมกลับไม่รู้สึกถึงความเอร็ดอร่อยแม้อาหารจะอุดมด้วยโภชนาการครบครับและละลานตาแค่ไหนก็ตาม 

ต่างกับมื้ออาหารง่ายๆ บ้านๆ ของครอบครัวเด็กดื้อ มาโคโตะ เด็กชายปากแจ๋วตัวป่วนของเรื่องที่รักเมนูผัดหมี่เมนูเด็ดเมนูเดียวของแม่เขาอย่างสุดหัวใจ เมนูที่แม่ของเขาทำไปบ่นไปกับบ้านรกๆ ข้าวของกระจัดกระจาย แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเอาใจใส่ที่แม่เลี้ยงเดี่ยวคนหนึ่งพยายามดูแลลูกชายคนเดียวด้วยตัวเองอย่างเต็มความสามารถ นั่นเลยทำให้ อาโคริ ที่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารโดยไม่ตั้งใจบ่อน้ำตาแตกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย 

จุดสังเกตได้หนึ่งอย่างดูเหมือนว่าผู้กำกับตั้งใจวางฉากกินอาหารอยู่ในทุกช่วงของภาพยนตร์ อย่างเช่น 

ฉากกินซูชิในมุมมืดที่ทำให้ตัวเอกของเรื่องพบกับ จิฮิโระ ที่เป็นที่มาของชื่อและเส้นทางอาชีพในอนาคตตั้งแต่ยังเด็ก ข้าวปั้นหน้าตาไม่สะสวยแต่ก็เป็นมื้ออร่อยที่ตั้งใจทำด้วยฝีมือตัวเองทั้งยังมีคนมาร่วมแชร์ทำให้อาหารมื้อธรรมดากลายเป็นมื้อพิเศษที่อยู่ในความทรงจำ

“ว่ากันว่าอาหารอร่อยขึ้นเมื่อเรากินกับคนอื่น แต่มันจะไม่อร่อยเมื่อกินกับคนบางคน และอาหารอร่อย ถึงจะกินคนเดียวก็ยังอร่อย” ใจความสำคัญของเรื่องที่ผู้กำกับเล่าผ่านฉากต่างๆ ให้เราเห็นว่ามื้ออาหารนั้นนอกจากกินเพื่อให้ท้องอิ่มยังเปิดเผยธาตุแท้ ตัวตน ของแต่ละคนออกมาผ่านแววตาและบทสนทนาโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว

ตึกร้างที่เป็นหนึ่งในโลเคชันหลักของเรื่องเสมือนเป็นขุมทรัพย์ที่คนทั่วไปมองข้ามแต่มันรวมคนที่พูดภาษาเดียวกัน ชอบการ์ตูนเรื่องเดียวกัน และเป็นคนที่อยากหาความสงบจากโลกภายนอกซึ่งถูกกีดกันจากคนส่วนใหญ่ให้มาสร้างพื้นที่ที่เป็นดาวที่มีความอุ่นใจแห่งนี้ร่วมกัน

ตัวละครแวดล้อมเป็นตัวแทนความหลากหลายของคนในสังคม ทั้งเด็กประถม วัยรุ่น คนทำงาน และคนชรา ที่มีเรื่องราวเหตุการณ์ที่ต้องเผชิญแตกต่างกันตามแต่ละช่วงวัย แต่ จิฮิโระ ก็ได้ร้อยคนเหล่านี้ให้โคจรมาเจอกันได้อย่างน่าประทับใจ ถึงแม้หัวใจของเธอยังไม่ถูกเติมเต็มแต่ชีวิตคนรอบข้างได้เปลี่ยนแปลงไปหลังจากที่เธอเดินเข้ามา Call me Chihiro ทำให้เห็นว่าคนธรรมดาอย่างเราๆ ก็สามารถแบ่งปัน แบ่งเบาความทุกข์หนักอึ้งที่มนุษย์รอบตัวแบกอยู่ได้เพียงแค่ใส่ใจรายละเอียด สังเกตชีวิตประจำวันของเราและผู้อื่นมากขึ้นอีกนิดเพื่อทำให้โลกนี้ไม่โหดร้ายโดดเดี่ยวอย่างที่เป็นอยู่

รับชมตัวอย่างภาพยนตร์

สำหรับผู้ที่อยากรู้ว่าอาหารมื้ออร่อยที่ตัวละครในเรื่องตามหานี้จะมีหน้าตาอย่างไร รับชมได้ทาง Netflix 
https://www.netflix.com/watch/81486812?source=35

ที่มา

https://www.crunchyroll.com/anime-news/2022/08/09-1/hiroyuki-yasudas-chihiro-san-manga-gets-live-action-film-by-netflix-in-february-2023

https://comicvine.gamespot.com/chihirosan/4050-96855/

https://www.rottentomatoes.com/m/call_me_chihiro

https://entertainment.trueid.net/detail/j2q6M6we9XjK

https://www.beartai.com/lifestyle/movie-series-review/1218227

https://entertainment.trueid.net/detail/EMXv58ZaqV8g

https://www.imdb.com/title/tt21825858/?ref_=tt_mv_close

The post Call me Chihiro ผู้มีหัวใจอันเปลี่ยวเหงาที่มอบความอ่อนโยนและเปลี่ยนแปลงชีวิตคนรอบข้าง appeared first on a day magazine.

ยินดีด้วยคุณถูกรางวัลที่ 1!!

จะเป็นอย่างไรเมื่อทหารเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต้องมาร่วมมือกัน พบกับการผูกมิตรแบบจำเป็นระหว่างประเทศเพื่อนบ้านที่ไม่ค่อยจะถูกกันใน ‘6/45 Lucky lotto’ เรื่องราวของทหารฝั่งเกาหลีใต้ที่บังเอิญได้รับลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 แต่โชคดันไม่เข้าข้างเมื่อลอตเตอรี่ดันปลิวไปฝั่งเกาหลีเหนือ ความซวยจึงบังเกิด

เริ่มต้นฉากด้วยการเล่าให้เห็นถึงความไม่ลงรอยกันของสองประเทศผ่านสถานที่ที่เป็นรั้วชายแดน และดำเนินเรื่องต่อด้วยทหารเฝ้าประตูยืนยามที่เผลอได้รับลอตเตอรี่ที่เขาก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะถูกรางวัลที่ 1 ซึ่งคิดเป็นเงินรางวัล 5.7 แสนดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 20 ล้านบาท แต่ไม่วายดวงซวยดับฝันเมื่อลอตเตอรี่ใบนั้นดันปลิวไปตกอยู่ฝั่งเกาหลีเหนือ จึงเกิดภารกิจแอบเข้าอีกประเทศ โชคเข้าข้างที่บังเอิญไปเจอกับทหารเกาหลีเหนือที่เก็บลอตเตอรี่ใบนั้นได้พอดิบพอดี 

แต่ชีวิตก็ไม่ง่าย ผลประโยชน์ที่อยู่ในมือตัวเอง ใครกันจะยอมทิ้งไปฟรีๆ จึงเกิดการเจรจาต่อรอง แน่นอนว่าทำไม่สำเร็จ ทำให้ต่างคนต่างขอความช่วยเหลือจากผู้กองทหารฝั่งตัวเอง ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นเมื่อความต่างของสองวัฒนธรรมมาเจอกัน สิ่งที่เรียกว่า ‘การขิง’ กันแบบเสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ก็เริ่มขึ้น 

เมื่อลอตเตอรี่อยู่กับฝั่งเกาหลีเหนือแต่กลับไปขึ้นเงินไม่ได้ กับฝั่งเกาหลีใต้ที่เอาไปขึ้นเงินได้แต่กลับไม่มีลอตเตอรี่อยู่ในมือ ทำให้ต้องมีการเจรจาตัดสินใจเชิงธุรกิจ ผลสรุปจบด้วยการแลกเปลี่ยนทหารกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อเป็นตัวประกัน เพราะเหตุนี้เองทำให้เหล่าทหารต้องเรียนรู้วัฒนธรรมของฝั่งประเทศคู่ขัดแย้งกันมายาวนาน แต่ก็มีอุปสรรคเข้ามาขัดขวางภารกิจนี้ตลอดทั้งเรื่อง การพยายามเอาตัวรอดของทหารทั้งสองคนเพื่อไม่ให้โป๊ะจนทำให้ผู้ชมตื่นเต้นตามไปด้วย เหตุการณ์นี้อาจจะเป็นที่มาของคำว่า สู้ชีวิตก็ได้

ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องด้วยการเล่าถึงชีวิตในรั้วค่ายทหาร ที่ไม่ได้มีแค่การฝึกหนักเพียงอย่างเดียว เราจะเห็นมิติความเป็นมนุษย์ได้จากหลายสถานการณ์ที่สร้างเสียงหัวเราะได้ตั้งแต่เริ่มเปิดเรื่องไม่กี่นาทีแรก ภาพยนตร์ถ่ายทอดให้เห็นถึงความแตกต่างของ 2 ประเทศเกาหลีที่ส่วนหนึ่งเป็นผลหลังจากที่ญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 และถูกชาติมหาอำนาจใช้เส้นขนานที่ 38 แบ่งแยกประเทศ จึงทำให้วิถีชีวิตของประชาชนในประเทศมีความแตกต่างกันทั้งเรื่องอาหารการกิน เครื่องใช้ไฟฟ้าเกาหลีใต้ที่ทันสมัยกว่า วิธีการฝึกทหารที่เข้มของเกาหลีเหนือ มุมมองความคิด รวมถึงการใช้คำพูด ซึ่งเราสามารถสังเกตได้จากฉากต่างๆ ตลอดเรื่อง มิตรภาพของพวกเขาเริ่มต้นเมื่อต้องแลกตัวกัน ทำให้พวกเขาได้พูดคุยและเข้าใจกันมากขึ้น

เกร็ดความรู้จากภาพยนตร์ หลายคนอาจจะสงสัยว่า ทำไมต้องเป็น 6/45 เลขตรงนี้มาจากการอ้างอิงลอตเตอรี่ของเกาหลี โดยประเทศเกาหลีจำหน่ายลอตเตอรี่ค่อนข้างต่างไปจากของประเทศไทย ซึ่งลอตเตอรี่ประเทศไทยจะต้องเดินวนหาเลขที่ตัวเองชอบ แต่ลอตเตอรี่เกาหลีผู้ซื้อสามารถเลือกเลขที่เราต้องการได้เองตั้งแต่ 0-45 แต่ไม่ว่าจะของประเทศไหนโอกาสที่จะถูกครบ 6 ตัวก็น้อยมากเหมือนกัน 

โดยการถูกรางวัลจะแบ่งเป็นลำดับและตามจำนวนหลัก ซึ่งเงินรางวัลเริ่มต้นมีตั้งแต่ถูกจำนวน 3 หลักขึ้นไป โดยจะเพิ่มขึ้นตามจำนวนหลักที่ตรงกับเลขที่ประกาศรางวัล หากถูกครบทุกหลักจะได้เงินรางวัลสูงสุดถึง 1,500 ล้านวอน หรือคิดเป็นเงินไทยเกือบ 40 ล้านบาท ซึ่งจะมีการประกาศรางวัลทุกวันเสาร์ โดยลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัลสูงสุดจะต้องนำไปขึ้นเงินที่สาขาหลักของสหกรณ์การเกษตรโซลเท่านั้น 

‘เขาหล่อ แต่เขาแปลก’ วลีเด็ดที่เหมาะสำหรับนักแสดงเกาหลี ‘โก คยองโพ’ รับบทบาทเป็น ‘พัค ชอนอู’ ทหารเกาหลีใต้ที่บังเอิญได้รับลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 นับได้ว่าเป็นการพลิกบทบาทครั้งสำคัญของเขาเมื่อเทียบกับเรื่องที่ผ่านมาอย่าง ‘Private Lives’ ในบท ‘อี จองฮวาน’ ชายหนุ่มมาดนิ่ง หรือเรื่อง ‘Reply 1988’ ในบท ‘ซอนอู’ เด็กหนุ่มผู้อ่อนโยนที่ทำให้ใครหลายคนหลงรักเขา จากผลงานที่ผ่านมาจึงทำให้คอซีรีส์ประหลาดใจกับการแสดงที่ไม่หวงตัวและห่วงภาพลักษณ์กับบทบาทในภาพยนตร์คอเมดีเรื่องนี้ ซึ่งเขาก็สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม สำหรับนักแสดงคนอื่นๆ ก็เป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากันอย่างดี ประกอบด้วย พัค เซวาน, อึม มุนซอก, ควัก ดงยอน, อี อีคยอง, คิม มินโฮ และ อี ซุนวอน 

ถึงแม้ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจไม่มีประเด็นให้วิเคราะห์ขบคิดชวนปวดหัว แต่ก็ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่จะมีแต่เรื่องราวตลกขบขันอย่างเดียว เพราะในระหว่างเส้นทางทวงคืนลอตเตอรี่ก็มีซีนบู๊ที่ชวนให้ผู้ชมร่วมลุ้น รวมถึงซีนมิตรภาพก็ทำได้อย่างน่าประทับใจ ขาดไม่ได้กับซีนรักโรแมนติกที่เติมสีสันให้เรื่องราว นับว่าเป็นภาพยนตร์ที่ลงตัวครบรส แต่สิ่งที่เรื่องนี้พยายามชูให้เราเห็นคือ มิตรภาพที่ไม่จำกัดพรมแดน เพราะความเป็นมนุษย์ไม่ได้วัดกันที่สัญชาติ เชื้อชาติ หรือศาสนา อีกทั้งยังต้องการสื่อให้เราเห็นมุมมองความคิดที่หลากหลาย อย่างตัวอย่างฉากที่ทหารเกาหลีเหนือพูดถึงลอตเตอรี่ว่าเป็นวิธีสกปรกที่ทุนนิยมใช้ในการรีดเงินกับคนเกาหลีใต้ ซึ่งก็เป็นแง่มุมที่ใครหลายคนไม่ได้ฉุกคิด อย่างไรก็ตาม ขึ้นชื่อว่ามิตรภาพ ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่มีความแน่นอน วันหนึ่งเราอาจจะมีปัจจัยบางอย่างที่นอกเหนือการควบคุมมาบังคับให้เราต้องสิ้นสุดมิตรภาพนี้ก็ได้

6/45 Lucky Lotto ภาพยนตร์คอเมดีเกาหลีที่เต็มไปด้วยเรื่องราวให้ชวนหัวเราะพร้อมแฝงไปด้วยมิตรภาพที่เริ่มต้นด้วยความซวยจากจุดเล็กๆ นำไปสู่เรื่องราวยาวเกือบ 2 ชั่วโมงที่ไม่มีช่วงเว้นว่างให้คนดูรู้สึกง่วง ยืนยันได้จากการเปิดตัวฉายในประเทศเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2022 สามารถกวาดรายได้มากถึง 22 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือคิดเป็นเงินไทยกว่า 768 ล้านบาท สนุกสนานไปกับมิตรภาพที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขของคนสองดินแดนโดยไม่มีสัญชาติมาเกี่ยวข้องกับภาพยนตร์คอเมดีเรื่องนี้ นั่นทำให้ผู้ชมรู้สึกได้ว่าจริงๆ แล้วภาพยนตร์สามารถสร้างมุกตลกได้โดยที่ไม่ต้องใช้มุกเหยียดหยันหรือล้อเลียนคนอื่นอย่างที่หลายคนน่าจะเคยเห็นในรายการทีวีของไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสำหรับวันเคร่งเครียดที่ต้องการหาอะไรผ่อนคลายสมอง สามารถเข้าชมในช่องทาง VIU และ IQIYI

เกร็ดจากกระแสทางโลกออนไลน์ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมคนที่ทำหน้าที่แปลภาษาของภาพยนตร์เรื่องนี้ หลายคนน่าจะเคยเห็นภาพไวรัลในโซเชียลมีเดียที่ว่า “เก็ตละ แปลว่า เข้าใจแล้ว” หรือ “นกอยู่ข้างพี่ตานะคะ แปลว่า เป็นกำลังใจให้” คำพูดที่ปรับให้เหมาะกับยุคสมัยก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของความตลกจากเนื้อหาในภาพยนตร์ และบริบทที่ส่งเสริมให้คนรู้สึกอิน และทำให้เข้าใจเนื้อเรื่องได้ง่ายขึ้น 

  ข้อสังเกตเพิ่มเติมจากตัวอย่างภาพยนตร์ได้มีการตั้งชื่อล้อไปกับซีรีส์เรื่องดัง Crash Landing on You ซึ่งเป็นซีรีส์รักโรแมนติกที่เกี่ยวกับทหารเกาหลีเหนือ และหญิงสาวผู้ร่ำรวยจากเกาหลีใต้ โดยใช้ชื่อเล่นของเรื่องด้วยประโยคที่ว่า ‘Crash Landing on Lottery’ เนื่องจากมีฉากหลังของเรื่องราวเป็นประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้เช่นเดียวกัน ซึ่งเป็นประเด็นความขัดแย้งของเรื่อง แต่ภาพยนตร์ 6/45 Lucky Lotto เล่าโดยการใช้ลอตเตอรี่เป็นที่มาของเบื้องหลังความวุ่นวายที่เกิดขึ้น 

สำหรับใครที่ชื่นชอบภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้สามารถตามดูกันต่อได้ตามลิสต์ดังนี้ 

• Crash Landing on You ปักหมุดรักฉุกเฉิน เรื่องราวของหญิงสาวร่ำรวยจากฝั่งเกาหลีใต้ขึ้นบิน paragliding ข้ามไปตกฝั่งเกาหลีเหนือและได้พบรักกับสหายผู้กองเกาหลี 
• Spy Myung-wol ซีรีส์เก่าปี 2011 ที่พูดถึงสายลับเกาหลีเหนือที่ต้องตามติดลูกสาวหัวหน้าที่ต้องการไปหาไอดอลฝั่งเกาหลีใต้ จนจับผลัดจับผลูเข้ากับภารกิจสำคัญบางอย่าง

เรื่อง: ชุติมณฑน์ แก้วมี

อ้างอิง

https://www.boxofficemojo.com/release/rl282493697/weekend/

The post 6/45 Lucky Lotto I ภารกิจทวงคืนหวยรางวัลที่ 1 กับมิตรภาพที่ไม่มีข้อจำกัด appeared first on a day magazine.

‘Close รักแรก วันนั้น’ นำแสดงโดยสองนักแสดงเด็กหน้าใหม่ เอเดน ดองบรีน (Eden Dambrine) ในบท เลโอ และ กุสตาฟ เดอ เวล (Gustav De Waele) ในบท เรมี แต่ฝีมือการแสดงของทั้งคู่ไม่ธรรมดา ด้วยเสน่ห์เฉพาะตัวและการกำกับการแสดงที่น่าประทับใจจนตรึงสายตาและขโมยหัวใจผู้ชมไปได้ตั้งแต่เปิดฉากแนะนำตัวละคร เป็นการเล่าเรื่องราวมิตรภาพของเด็กชายในวัย 13 ปี ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลและการค้นหาตัวตนที่ทั้งงดงามและสะเทือนอารมณ์

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานของผู้กำกับดาวรุ่งชาวเบลเยียม ลูกัส ดงต์ (Lukas Dhont) ที่เคยส่งภาพยนตร์เรื่องแรกในชีวิต ‘Girl’ เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 71 ในปี 2018 และยังกวาดรางวัลมากมายจนทำให้ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดนี้เป็นที่จับตามอง โดยในปี 2022 ภาพยนตร์เรื่อง ‘Close’ ชนะรางวัล ‘Grand Prix’ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 75 และถือเป็นภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศตัวเต็งมาแรงสุดในงานประกาศรางวัลออสการ์ของปีนี้ 

เลโอ และ เรมี เด็กชายสองคนที่ปลูกมิตรภาพระหว่างช่วงปิดภาคเรียน ความแน่นแฟ้นที่ทั้งคู่มีให้กันเล่าผ่านฉากเรียบง่ายที่เราสามารถเชื่อมโยงกลับไปในวัยเด็กของตัวเอง จนอาจทำให้นึกถึงเพื่อนรักที่หายหน้ากันไปด้วยฉาก เช่น 

• การสวมบทบาทเป็นนักรบในป่าที่มีธรรมชาติอยู่เบื้องหลัง ทำให้ผู้ชมได้สัมผัสกับจินตนาการและความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ ที่เราอาจหลงลืม
• การที่ เลโอ ขอคุณแม่ของเขามาค้างกับครอบครัว เรมี หมกตัวอยู่ที่บ้านด้วยกันจนแม่สนิทกับเพื่อนของลูกเสมือนเป็นลูกชายอีกคนของบ้าน แสดงให้เห็นถึงความรัก ความผูกพันมีให้กันอย่างลึกซึ้งและมากกว่าแค่ลูกเพื่อนข้างบ้าน
• ในส่วน เรมี เองที่ดูเหมือนเป็นเด็กสดใส ไร้เดียงสา และร่าเริงอยู่เสมอ กลับมีปัญหาการนอนที่ต้องมี เลโอ คอยเป็นเซฟโซนกล่อมให้หลับก่อนนอน

ลูกัส ดงต์ ผู้กำกับของเรื่องให้สัมภาษณ์ไว้ว่า กว่าที่จะได้ตัวนักแสดงมารับบทนำในเรื่อง ต้องแคสติ้งเด็กชายรวมแล้วกว่า 580 คน จนวันหนึ่งขณะที่เขากำลังเดินทางด้วยรถไฟไปประเทศเบลเยียม เหลือบมองไปเจอกับ เอเดน กำลังนั่งคุยกับเพื่อนอยู่เก้าอี้ใกล้ๆ กับเขาพอดี สายตาทรงพลังและส่งอารมณ์ความรู้สึกของ เอเดน เป็นจุดดึงดูดที่เขาบอกว่าถ้าไม่เข้าไปคุยในวันนั้นจะต้องเสียใจไปตลอด เขาถึงกับกล่าวว่า ‘เหมือนกับโลกทั้งใบอยู่หลังดวงตาคู่นี้’ จึงเดินไปออกปากชวนมาแคสติ้งในบท เลโอ ซึ่งเมื่อเข้ากลุ่มเทรนนิ่งเดียวกันกับ กุสตาฟ ใน บท เรมี ก็รับส่งกันได้อย่างดีเยี่ยม ถึงแม้จะเป็นนักแสดงหน้าใหม่ด้วยกันทั้งคู่ แต่ด้วยการใช้เทคนิกการกำกับที่ดึงธรรมชาติของเด็กทั้งสองคนออกมาจนสร้างความประทับใจและเสียงชื่นชม ผู้กำกับกล่าวว่า ก่อนเปิดกล้องนักแสดงเด็กและทีมงานจะทำกิจกรรมต่างๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแสดง เช่น เดินริมทะเล ฝึกทำแพนเค้ก เป็นการใช้เวลาร่วมกันหลายเดือน ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำจริงเพื่อให้นักแสดงหน้าใหม่รู้สึกสบายใจกับนักแสดงมืออาชีพและทีมงาน รวมไปถึงการเปิดกว้างให้นักแสดงเด็กทั้งคู่ได้แสดงความคิดเห็นกับบทบาทที่พวกเขากำลังถ่ายทอดออกมา

การแสดงของ เอเดน ในบท เลโอ ส่งอารมณ์ผ่านสีหน้าและแววตาได้อย่างมหัศจรรย์ เมื่อยามรักเขาก็ทำให้เราเชื่อได้สนิทใจว่า นี่คือสายตาของคนที่ตกหลุมรักคนๆ นึงที่ไม่ได้มีเรื่องเพศสภาพเขามาเกี่ยวข้อง แต่เมื่อยามสับสนและโกรธเคืองกับคนหรือสถานการณ์รอบตัวที่เด็กช่วงวัยนี้ต้องเผชิญเป็นครั้งแรก เขาก็ถ่ายทอดออกได้เจ็บปวดสมจริงและทำให้เรารับรู้ถึงความอัดอั้น ขุ่นเคืองในใจของเด็กคนนี้ 

ในช่วงที่ เลโอ พยายามค้นหาตัวตนของตัวเองในหมู่เพื่อนรอบตัว เขาแสดงให้เห็นถึงความกลัว ความกังวลต่างๆ นานา ที่ต้องเจอกับเด็กร้อยพ่อพันแม่ที่ผ่านการเลี้ยงดูมาแตกต่างกัน แต่ก็เลือกที่จะปะทะกับความเปลี่ยนแปลงและเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจนได้รับการยอมรับ แต่นั่นเป็นการผลักไสเพื่อนที่เขารักให้ห่างออกไป ทั้งยังข่มใจไม่ให้เข้าไปใกล้ชิด จนเมื่อประสบกับเหตุการณ์สำคัญที่เป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องซึ่ง เลโอ พยายามสะกดความคิดและปฏิเสธความรู้สึก กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ แต่สุดท้ายการหนีไม่นำมาซึ่งคำตอบ ยิ่งเป็นการทำให้เกิดความว้าวุ่นใจและหาทางออกไม่เจอ 

ผู้กำกับเลือกที่จะไม่ทำให้คนดูต้องฟูมฟายกับการสูญเสีย แต่เล่นกับคำถามที่ค้างคาในใจของ เลโอ ที่ค่อยๆ เผยออกมาในแต่ละฉากครึ่งหลังของเรื่อง ก้าวเข้าสู่ช่วงกระหน่ำดำดิ่ง สับสน ซึ่งผู้ชมเองก็เอาใจช่วยอยากให้เขาคลี่คลายปมนี้ให้ได้เพื่อจะได้ปลดปล่อยทั้งตัวแสดงและความเจ็บปวดที่ผู้ชมได้รับจากเรื่องราวของพวกเขา ซึ่งการเล่าด้วยภาพที่อ่อนโยนแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกจุกในอกและเศร้าจนหัวใจแทบแตกสลาย

ฤดูกาลที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปเป็นฉากหลังที่เล่าคู่ไปกับการเรียนรู้และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของเด็กชายทั้งสองคน มีช่วงเวลาเบ่งบานของดอกไม้หลากสีสัน ผ่านสู่ช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิต ไปจนถึงช่วงที่ต้องถมดินเตรียมพื้นที่เพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์ใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง เช่นเดียวกับชีวิตที่ต้องผ่านเรื่องราวที่มีความสุขจนล้นและมีวันที่ทุกข์ใจจนเหมือนโลกทั้งใบพังลงต่อหน้า โดยเฉพาะในวัยที่อารมณ์ ตัวตน ยังไม่มั่งคงชัดเจน ความเปราะบางนี้จึงทำให้การเจอกับสถานการณ์ต่างๆ เป็นครั้งแรกนั้นกระทบความรู้สึกอย่างรุนแรงภายในใจ จึงไม่แปลกที่รักครั้งแรกจะเป็นรักที่หลายคนจดจำฝังใจเรื่อยมา

สิ่งหนึ่งที่ภาพยนตร์แสดงให้เห็นคือระบบซัพพอร์ตทั้งจากครอบครัว โรงเรียน และผู้ใหญ่รอบตัว ที่ถนอมหัวใจเด็กในวัยนี้ไม่ให้พังทลายจากคำพูดหรือการกระทำที่ไม่ไตร่ตรอง เว้นระยะห่างให้พวกเขาได้ค้นหาคำตอบ ไม่เร่งรัดหรือบีบบังคับกับการตัดสินใจใดๆ เพราะเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผ่านการเสียใจ ผิดพลาด ล้มลุกด้วยตัวเองมาแล้ว ก็จะตกตะกอนและเห็นความจริงผ่านสายตาของเขาเอง ไม่ใช่คำพูดของใครมาบ่งการชี้นำ 

คำกล่าวที่ว่า “เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย” แต่มันก็เป็นวัยที่สนุกและมีเรื่องราวตื่นเต้นให้ค้นหา พอเป็นผู้ใหญ่ที่เจอความผิดหวังซ้ำๆ เข้ามาก็เริ่มด้านชาและหลงลืมไปว่าความรู้สึกรักอย่างบริสุทธิ์นั้นสวยงามแค่ไหนและการเจ็บปวดจนสุดใจมันเป็นอย่างไร คนที่คุณคิดถึงเมื่อถามถึงรักครั้งแรกตอนนี้เขาเป็นอย่างไรกันแล้วบ้าง? ภาพยนตร์เรื่องนี้จะช่วยพาคุณทบทวนและตั้งคำถามไปด้วยกัน ‘Close รักแรก วันนั้น’ ฉายจริง 23 กุมภาพันธ์นี้ ในโรงภาพยนตร์

ตัวอย่างภาพยนตร์

The post Close I รักแรก วันนั้น เมื่อมิตรภาพที่แตกสลายกระเทือนถึงตัวตนและการยอมรับ appeared first on a day magazine.

ผู้ชมเองก็ได้รับความรู้สึกมวลความเหงาก้อนใหญ่ในใจของเขาที่เอาใจช่วยให้พบทางสว่างในฉากสุดท้ายของภาพยนตร์

การกลับมารับบทนำอีกครั้งบนจอภาพยนตร์ของ เบรนแดน เฟรเซอร์ (Brendan Fraser) ผู้โด่งดังจากภาพยนตร์ดัดแปลงจากแอนิเมชันเรื่อง George of the Jungle (1997) และภาพยนตร์ไตรภาค The Mummy (1999-2008) ห่างหายไปรับบทรองทางซีรีส์และภาพยนตร์หลายเรื่อง จนโอกาสทองมาถึงเมื่อผู้กำกับภาพยนตร์มือรางวัล ดาร์เรน อโรนอฟสกี (Darren Aronofsky) ใช้เวลากว่า 10 ปีเพื่อควานหาผู้มารับบทนำ ชาร์ลี ในบทภาพยนตร์เรื่อง The Whale จนมาเจอกับ เฟรเซอร์ จากบทพอลในภาพยนตร์เรื่อง Journey to the End of the Night ซึ่งเรียกได้ว่ามาในจังหวะที่ถูกที่ ถูกเวลา

The Whale เหงา เท่า วาฬ ดัดแปลงบทภาพยนตร์มาจากบทละครในชื่อเดียวกันของ ซามูเอล ดี ฮันเตอร์(Samuel D. Hunter) ที่รับหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

ครั้งนี้สปอตไลต์ฉายมาส่องที่ เฟรเซอร์ อีกครั้ง ด้วยการรับบทเป็น ชาร์ลี ศาสตราจารย์ด้านภาษาอังกฤษที่ใช้เวลาช่วงสุดท้ายของชีวิตเพื่อไถ่บาปที่ทอดทิ้งลูกสาว เอลลี ไปนานถึงแปดปี รับบทโดย เซดี ซิงก์ (Sadie Sink) นักแสดงจากซีรีส์ยอดนิยม Stranger Things โดย ชาร์ลี ต้องเผชิญกับอาการป่วยจากโรคอ้วนขั้นรุนแรง (obesity) โดยมีน้องสาวของคนรักที่จากไป ลิซ รับบทโดย ฮง เชา (Hong Chau) มาเป็นพยาบาลส่วนตัวที่คอยดูแลประคองอาการให้รอดไปแบบวันต่อวัน 

จากการสูญเสียคนรักอย่างกระทันหันสร้างบาดแผลและผลกระทบกระเทือนต่อจิตใจจนเป็นเหตุให้เขารับประทานมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องใช้ชีวิตที่เหลือโดยไม่มีคนรักที่เลือกจบชีวิตเพราะความกดดันจากแนวทางศาสนาและสังคมรอบตัวหลังจากที่เปิดตัวว่าเป็นเกย์ ทำให้ชาร์ลีเก็บตัวเองอยู่ในบ้านอันอึมครึมมืดเทาและแทบไม่เปิดเผยตัวตนให้ใครเห็นแม้แต่นักเรียนที่ลงคอร์สทางออนไลน์ ก็ไม่เคยรู้ว่าเสียงที่กำลังชี้แนะแนวทางงานเขียนของพวกเขาอยู่นี้คือใครและมีหน้าตาอย่างไร 

จนเมื่ออาการเริ่มทรุดตัวลงจนเข้าขั้นวิกฤต ชาร์ลีก็ไม่ยอมให้ใครช่วยเหลือหรือพาไปโรงพยาบาล ไม่รับการรักษาใดๆจากผู้เชี่ยวชาญ แต่เขาเลือกที่จะยกหูโทรศัพท์หาลูกสาวคนเดียวที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เป็นการพยายามครั้งสุดท้ายที่จะเชื่อมต่อกับเธอ โดยเหตุการณ์ของเรื่องเป็นช่วงเวลา 5 วันที่เหลืออยู่ของชาร์ลี ที่โน้มน้าวให้ เอลลี่ เห็นคุณค่าและความพิเศษที่เป็นคุณสมบัติที่เธอมีอยู่แล้วในตัว รวมถึงการเอาชนะโรคอ้วนที่กัดกินจิตใจและร่างกายเพื่อยืนด้วยขาของตัวเองอีกครั้ง 

ถึงแม้จะมีซีนหนักหน่วงและตึงเครียดตลอดทั้งเรื่อง แต่เชื่อว่าถ้าผู้ชมติดตามดูจนถึงซีนสุดท้ายคุณจะได้คำตอบบางอย่างให้กับชีวิตหรือสถานการณ์ที่กำลังเข้ามาท้าทายอยู่ เพราะทุกตัวละครเมื่อมาถึงฉากจบต่างได้รับทางสว่างและปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่ถูกครอบไว้ทั้งจากที่ตัวเองสร้างขึ้นหรือมาจากเหตุการณ์ที่คาดเดาและควบคุมไม่ได้ทำให้ชีวิตต้องมาอยู่ในจุดที่ยากลำบาก

แต่เมื่อวันนั้นมาถึงและความเชื่อมั่นในตัวมนุษย์ที่ยังไม่สลายไป จะนำทางสว่างมาส่องแสงให้กับช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดแก่เรา เพียงลุกขึ้นรับช่วงเวลานั้นโดยมีความเชื่อมั่นอย่างเต็มหัวใจ ว่ามนุษย์นั้นน่าทึ่งและไม่สิ้นความห่วงใยให้แก่กัน ที่สุดท้ายแล้วผู้ที่จะปลดปล่อยให้หัวใจได้เป็นเสรีอีกครั้งจากการถูกจองจำก็คือมนุษย์ธรรมดาอย่างเราๆ นั้นเอง 

ทั้งประสบการณ์ชีวิตส่วนตัวของ เฟรเซอร์ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาต้องรับมือการสูญเสีย หย่าร้าง รวมถึงการออกมาเปิดเผยเรื่องราวส่วนตัวในเรื่องการถูกคุกคามทางเพศ  เป็นจังหวะเวลาที่เหมาะสม ส่งให้การแสดงของเขาสามารถสื่อชีวิตที่ตกต่ำ หดหู่ ได้อย่างสมจริงและกินใจ ภาพปรารถนาความสุขสุดท้ายที่ประทับอยู่ในใจปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังจากได้ฟังประโยคที่ไขกุญแจที่ล็อกอยู่ให้กับเขาจบลง

ด้วยภาษาการเล่าเรื่องของผู้กำกับ การันตีได้จากภาพยนตร์เรื่อง Mother! (2017) Black Swan (2010) The Wrestler (2008) และ Pi (1998) ที่ร้อยเรื่องราวได้อย่างลื่นไหล แม้ฉากเกือบทั้งหมดจะเกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ขนาดสองห้องนอน แต่ด้วยไดอะล็อกและการแสดงสามารถตรึงให้คุณอยู่กับเรื่องราว ประกอบการการเลือกใช้ดนตรีประกอบที่เสริมอารมณ์ให้ยิ่งเข้มข้นชวนติดตาม จึงไม่แปลกใจเลยที่เรื่องนี้จะมีชื่อเข้าชิงในเทศกาลภาพยนตร์ต่างๆ ทั่วโลก   

และทำให้ชื่อของ เบรนแดน เฟรเซอร์ ในวัย 54 ปี กลับมาโลดแล่นให้แฟนๆ ได้หายคิดถึงอีกครั้งได้ไม่ยาก เขาได้กล่าวขอบคุณ อโรนอฟสกี ผู้กำกับของเรื่องที่ให้เลือกให้เขารับบทนี้และดึงเอาความสามารถของเขาออกมาให้ผู้ชมทุกคนได้รับชมบนโลกภาพยนตร์อีกครั้ง

ในครั้งนี้ เฟรเซอร์ รับบทหนักทั้งการต้องเพิ่มน้ำหนักตัวเองและการเทคนิค prosthetics เพื่อให้สมบทบาทชายร่างใหญ่ที่หนักกว่า 600 ปอนด์ โดยก่อนเข้าฉากต้องใช้เวลาเตรียมตัวรวมแล้วเกือบสี่ชั่วโมง ทั้งนี้เขายังทำงานร่วมกับครูสอนด้านการเคลื่อนไหวเป็นเวลาหลายเดือนและรับคำแนะนำจาก Obesity Action Coalition เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนรับบทชาร์ลีและทำให้การแสดงออกมาดีที่สุด แต่ก็ได้ผลลัพธ์ที่คุ้มค่าเมื่อมีชื่อเข้าชิงออสการ์ในสาขานักแสดงยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรก ด้วยการแสดงที่นักวิจารณ์หลายเสียงยกย่องให้เป็นงานที่ดีที่สุดของเขา

ตั้งแต่วันที่ฉายรอบเวิลด์พรีเมียร์ที่งานเทศกาลภาพยนตร์เมืองเวนิซเมื่อเดือนกันยายน 2022 ก็ได้รับเสียงตอบรับที่น่าตื้นตันใจ เพราะหลังจากฉายจบผู้ชมยืนปรบมือ (standing ovation) ยาวนานกว่า 6 นาทีโดยมี ดเวย์น จอห์นสัน (Dwayne Johnson) หรือ เดอะร็อก (The Rock) ที่เคยร่วมงานในภาพยนตร์ ‘The Mummy Returns’ ทวีตแสดงความยินดี อีกทั้งยังมีหลายๆ โมเมนต์ที่คนบันเทิงฮอลลีวูด ออกมากล่าวชื่นชมกับความสำเร็จของเขาในครั้งนี้ทำให้รู้ว่าผู้ชายที่ชื่อ เบรนแดน เฟรเซอร์ เป็นที่รักทั้งในจอและชีวิตจริง

สำหรับนักแสดงคนอื่นในเรื่องทั้ง เซดี ซิงก์ และ ฮง เชา ก็ยิ่งช่วยทำให้เรื่องราวสมจริงและบีบคั้นอารมณ์ ต้องยกเครดิตให้กับฝ่ายแคสติ้งภาพยนตร์เรื่องนี้ที่จับนักแสดงมาถ่ายทอดได้อย่างสมบทบาท กวาดเสียงชื่นชมและกล่องรางวัลติดมือกลับบ้านในหลายเวที

ทั้งนี้ในงานประกาศรางวัล Critics’ Choice Awards เมื่อวันที่ 16 มกราคมที่ผ่านมา เฟรเซอร์ได้ขึ้นรับรางวัลในสาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม จบสปีชด้วยประโยคที่กินใจซึ่งเป็นหัวใจของภาพยนตร์ The Whale ที่ว่า

“ไม่ว่าใครก็ตามที่ตกอยู่ในสภาวะที่ต้องต่อสู้กับโรคอ้วนแบบ ชาร์ลี ในภาพยนตร์เรื่องนี้ หรือกำลังอยู่ในช่วงที่มืดมิดที่สุดของห้วงมหาสมุทรใดก็ตาม ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า ถ้าคุณรวบรวมพลังแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อมองหาแสงที่ปลายอุโมงค์ส่องชี้ทางสว่าง เชื่อเถอะว่าสิ่งดีๆ กำลังจะเกิดขึ้น” 

รับชมตัวอย่างภาพยนตร์

The Whale ‘เหงา เท่า วาฬ’ ฉายพร้อมกันทั่วประเทศในโรงภาพยนตร์

The post The Whale เหงา เท่า วาฬ ภาพยนตร์แห่งศรัทธาความเชื่อมั่นและมองเห็นคุณค่าในตัวมนุษย์ appeared first on a day magazine.

ดูจากหน้าหนังและเหล่านักแสดงที่อัดแน่นในเรื่อง ก็น่าจะพอบอกได้ว่า ภาคนี้จะต้องเล่นใหญ่กว่าเดิมแน่นอน ส่วนจะมุกเยอะและวายป่วงแค่ไหนเป็นสิ่งที่คุณจะต้องไปพิสูจน์เอาเอง

โดยรายชื่อนักแสดง นอกจาก เดเนียล เคร็ก แล้ว ภาคนี้ก็มีทั้ง เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน, จาเนลล์ โมเน่, แคธริน ฮาห์น, เลสลี โอดอม จูเนียร์, เจสสิกา เฮนวิค, แมเดลิน ไคลน์, เคท ฮัดสัน และเดฟ บอติสตา เรียกว่าเป็นทัพนักแสดงมากฝีมือที่ดึงดูดมากๆ

สำหรับพล็อตเรื่องนั้น ในภาคนี้เปลี่ยนฉากหลังจากความหนาวอึมครึมแบบนิวอิงแลนด์ ไปสู่แสงแดดสดใสและทะเลสีครามของทะเลอีเจียน ประเทศกรีซ บนเกาะส่วนตัวซึ่งเป็นที่ตั้งคฤหาสน์สุดหรูของ ไมลส์ บรอน (เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน) มหาเศรษฐีพันล้านด้านเทคโนโลยี 

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อ ไมลส์ บรอน เชิญกลุ่มเพื่อนของเขามาพักผ่อน ปาร์ตี้ และเล่นเกมสืบหาฆาตกร ในช่วงสุดสัปดาห์ หนึ่งในแขกกลุ่มนี้ที่สร้างความประหลาดใจให้ทุกคนก็คือ เบอนัวต์ บลองก์ ขณะที่เพื่อนกลุ่มนี้ดูเหมือนว่าจะมีความหลังบางอย่างที่ทำให้ไม่มีใครไว้ใจใครได้ และสุดท้ายเหตุการณ์ก็นำไปสู่จุดที่นักสืบขั้นเทพอย่าง เบอนัวต์ บลองก์ ต้องออกโรงเป็นผู้คลี่คลาย

พูดได้ว่าเสน่ห์ที่น่าติดตามของ Knives Out ทั้งสองภาคก็คือคาแรกเตอร์ เบอนัวต์ บลองก์ ที่รับบทโดย เดเนียล เคร็ก นี่แหละ โดยไรอัน จอห์นสัน สร้างตัวละครตัวนี้ขึ้นมาโดยได้แรงบันดาลใจมาจากนักสืบ แอร์กูล ปัวโร ตัวละครของนักเขียนผู้ได้ชื่อว่าเป็นราชินีแห่งนวนิยายอาชญากรรมอย่าง อกาธา คริสตี

เบอนัวต์ บลองก์ คือนักสืบที่ลุ่มหลงปรัชญา เขาชอบใช้คำพูดสวยหรูติดสำเนียง ผ่านท่าทีอวดดีและการเล่นคำอย่างแยบยล ซึ่งเผยปริศนาสำคัญๆ

คาแรกเตอร์แบบนี้ที่ได้รับการถ่ายทอดโดย เดเนียล เคร็ก นั้น คือสิ่งที่เราชอบมากๆ เพราะเขาสามารถเป็น เบอนัวต์ บลองก์ ได้แสบ กวนประสาท และติงต๊อง ฉีกออกไปจากภาพจำของสายลับดับเบิ้ลโอเซเว่น ทำให้เราต้องคอยจับตาดูว่าเดี๋ยวเขาจะทำหรือพูดอะไรที่เซอร์ไพรส์และฮาอีก 

ไรอัน จอห์นสัน กล่าวถึงบทบาทของ เบอนัวต์ บลองก์ ในภาคนี้ว่า  

“แน่นอน คุณมีโอกาสรู้จักเขามากขึ้นกว่าเดิม ในภาคแรก มาร์ตา ซึ่งเป็นตัวละครของอนา เดอ อาร์มาสเป็นตัวเอก เนื่องจากโครงสร้างกำหนดมาแบบนั้น ส่วนเบอนัวต์ บลองก์ เป็นเหมือนคนที่มาคุกคาม เหมือนตัวร้ายหากมองในแง่ของโครงสร้างเนื้อเรื่อง เพราะคุณกังวล ยิ่งตอนที่ตัวละครทั้งสองมีโอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น คุณกังวลว่าเขาจะจับเธอได้และส่งให้ตำรวจในตอบจบ ดังนั้นเบอนัวต์ บลองก์ จึงเหมือนอยู่นอกโซนของตัวเอก และยังดูลึกลับในภาคแรก แต่ในภาคนี้ เบอนัวต์ได้รับเชิญให้เข้าร่วมปริศนาฆาตกรรมบนเกาะแห่งนี้ เราจึงได้พบคนอื่นๆ และเข้าสู่โลกดังกล่าวผ่านมุมมองของเขา”

นอกจากนี้ นักแสดงระดับ A-List แต่ละคนก็ใส่กันเต็มที่และน่าสนใจในบทของตัวเอง แต่คนที่เรารู้สึกประทับใจเป็นพิเศษก็คือ เคท ฮัดสัน ซึ่งรับบทอดีตนางแบบสุดฮอตในวัยโรยรา ส่วนหนึ่งก็ดูเหมือนจะสะท้อนความเป็นจริงของเธอเช่นกัน ที่แม้จะโรยราไปตามกาล แต่ก็ยังมีความเป็นตัวแม่ที่เซ็กซี่และสวยสมวัย บทของเธอก็เล่นได้อย่างขโมยซีนสุดๆ

ภาคนี้ยังอุดมไปด้วยมุกตลกที่หยอดไว้ตลอดทาง รวมถึงรายชื่อของนักแสดงดังๆ ที่ถูกเอามาล้อในหนัง เรียกเสียงหึๆ บ้าง ขำก๊ากบ้าง แต่ก็จะมีเสียงตัวเราะไปตลอดทาง ในขณะเดียวกันตัวสตอรี่ก็ยังท้าทายชวนให้ขบคิดตามมากๆ ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ เพราะบางทีบทก็สับขาหรอกไปมาจนเวียนหัว

ทั้งหมดของความวายป่วงนี้ดำเนินไปบนบรรยากาศอันน่าพักผ่อนของกรีซ กับงานโปรดักชั่นที่เล่นใหญ่ใส่เต็ม เหมาะแก่การชมเพื่อเสพรับความบันเทิงในช่วงปีใหม่นี้ 

ใครที่ชอบภาคแรก บางทีคุณอาจจะชอบภาคนี้ยิ่งกว่า ดูได้ทาง Netflix ตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม 2022

>ข้อมูลบางส่วนจาก:https://www.netflix.com/tudum/articles/glass-onion-knives-out-2-release-date-photos-th

The post Glass Onion: A Knives Out Mystery มุกเยอะ เล่นใหญ่ และวายป่วงกว่าเดิม appeared first on a day magazine.

The Lost Lotteries ปฏิบัติการกู้หวย เป็นผลงานจาก GMM Studio ผู้สร้าง เด็กใหม่ 2 และ เคว้ง ภายใต้การนำของโปรดิวเซอร์อย่าง เอกชัย เอื้อครองธรรม และเป็นผลงานกำกับของ พฤกษ์ เอมะรุจิ เจ้าของผลงานอย่าง Bikeman และ อีเรียมซิ่ง เป็นต้น

ทีมนักแสดงนั้น ได้ สกาย-วงศ์รวี นทีธร, มินนี่-ภัณฑิรา พิพิธยากร, แพท-ณปภา ตันตระกูล, แจ๊ส ชวนชื่น (ผดุง ทรงแสง), สมจิตร จงจอหอ และ ปาน-ธนพร แวกประยูร มาเป็นตัวชูโรง 

พล็อตเรื่องก็คือ บีท (มินนี่), โซ่ (แพท), เหวิ่น (แจ๊ส) และ คุ้ง (สมจิตร) เป็นลูกค้าที่ซื้อลอตเตอรี่ไปคนละใบจากชุด 5 ใบ ส่วนอีก 1 ใบนั้น เต (สกาย) พ่อค้าลอตเตอรี่ เก็บไว้เอง แล้วปรากฏว่าลอตเตอรี่เจ้ากรรมชุดนี้ถูกรางวัลที่ 1 แต่ก็ดันถูกแก๊งทวงหนี้เงินกู้นอกระบบมายึดเอาไป เพราะต้อย (ปาน) แม่ของเตจ่ายหนี้ช้า ปฏิบัติการแย่งชิงลอตเตอรี่จึงเกิดขึ้น เป็นการดำเนินเรื่องราวของหนังเรื่องนี้

ฉากหลังของเรื่องก็คือกรุงเทพฯ ซึ่งหนังเลือกมุมถ่ายออกมาได้สวยแปลกตา เป็นมุมที่หลายคนอาจไม่เคยเห็น

นี่คือหนังตลกแบบ Thai comedy อย่างแท้จริง โดยที่ไม่ลืมใส่ความเป็นดราม่า ซีนโรแมนติก และโดยเฉพาะฉากแอ็กชั่นเข้าไปด้วย ส่วนใครดูแล้วจะฮา ซึ้ง หรืออินไปกับชะตากรรมและวีรกรรมของตัวละครระดับไหนนั้น อาจเป็นเรื่องเฉพาะบุคคลที่คุณเอาไปเม้าท์มอยกับเพื่อนที่ออฟฟิศระหว่างมื้อกลางวันกันอีกที

แต่สิ่งที่บทความนี้อยากพูดถึงก็คือ ภายใต้ฉากหน้าของความตลกนั้น หนังเรื่องนี้กลับสะท้อนสิ่งที่ไม่ตลกเอาเสียเลย หัวข้อที่หนังหยิบเอามาเล่ามีทั้ง ความหวังรวยทางลัดจากลอตเตอรี่ ตัวละครชนชั้นที่ต้องกระเสือกกระสน แก๊งทวงหนี้ โต๊ะบอล การพนัน ความเหลื่อมล้ำ อภิสิทธิ์ชนที่กฎหมายแตะไม่ถึง คุณภาพชีวิตในเมือง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความจริง เกิดขึ้นจริงกับคนในสังคมปัจจุบัน และต้องบอกว่า มันไม่ตลก เป็นอะไรที่ออกจะน่าท้อแท้ แต่ก็ต้องกัดฟันทน

ซับเจกต์อย่างลอตเตอรี่นั้น ตัวผู้กำกับเองก็พูดไว้ และหลายๆ คนก็คงรู้สึกเหมือนกัน คือ สังเกตได้จากทุกวันที่ 1 กับวันที่ 16 จะมีมีมหรือมุกเรื่องหวยบนหน้าฟีดส์ เพจต่างๆ พูดถึง เพื่อนๆ พูดถึง คนนั้นถูกหวย คนนี้ถูกกิน ทุกวันนี้ไม่ใช่แค่เฉพาะคนชนชั้นเดียวกับตัวละครในเรื่อง เหมือนเนื้อเพลงที่ร้องว่า ‘คนจนวกวนเล่นหวย คนรวยๆ เขาไปเล่นหุ้น’ อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นความหวังหรือสีสันในชีวิตของคนในทุกๆ ระดับชั้น ไม้เว้นแม้กระทั่งดาราคนมีชื่อเสียง

ความจริงก็น่าสนุกดีที่ได้ลุ้นเดือนละ 2 ครั้ง แต่อีกด้านหนึ่งมันก็สะท้อนว่า ในสังคมนี้ การที่คุณจะยกระดับคุณภาพชีวิตให้ได้นั้น มันเป็นเรื่องยากหรือแทบเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับบางคน ต้องหวังถูกหวยเพื่อพลิกชีวิต เพื่อที่จะได้หลุดพ้นไปจากสภาพที่ตัวเองอยู่ ไปเป็นคนอีกระดับหนึ่ง หรือเพื่อทำความฝันอะไรบางอย่าง 

เช่น ตัวละคร เต (สกาย) ที่อยากซื้อบ้านให้แม่ บีท (มินนี่) ที่อยากมีเงินไปจ้างทนายเก่งๆ มาฟ้องไฮโซที่ขับรถชนพ่อตัวเองแล้วกฎหมายแตะไม่ได้ ซึ่งกรณีของบีทนี่เรียกว่า เหลื่อมล้ำในเหลื่อมล้ำ กดขี่ในกดขี่ เธอเองก็ยอมรับว่าไฮโซนั่นคงมีเงินมากกว่าเพื่อจ้างทนายที่เก่งกว่าอยู่ดี

ว่าไปแล้ว ความฝันของกลุ่มคนที่ถูกมองข้ามเช่นตัวละครเหล่านี้ ก็ไม่ใช่อะไรที่ใหญ่โต หรือเป็นเรื่องแปลกพิสดาร แต่เป็นเรื่องพื้นๆ เป็นเบสิกพื้นฐานของชีวิตที่ทุกคนควรจะได้รับ ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่อาศัย ความยุติธรรม ต้นทุนในการทำมาหากิน ทุนการศึกษา แต่ก็นั่นแหละ ความเป็นจริงในสังคมก็เห็นกันอยู่แล้วว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้น

ทีนี้เมื่อตัวละครในเรื่องอุตส่าห์ไปถึงฝั่งฝันคือถูกรางวัลที่หนึ่งแล้ว แต่สิ่งที่กลับมาเล่นงานพวกเขาก็ยังเป็นผลพวงจากความจนของพวกเขาอยู่ดี ต้อย (ปาน) แม่ของเต ค้างชำระหนี้นอกระบบ ถูกยึดลอตเตอรี่ไป ซึ่งหนี้นอกระบบก็เป็นเรื่องของระบบการเงินนอกกฎหมายที่หากินกับคนจน หากินกับโครงสร้างที่มันบิดเบี้ยวเหลื่อมล้ำอีกต่อหนึ่ง อะไรมันจะรันทดซ้ำรันทดซ้อนไปกว่านี้

แล้วคนจนเหล่านี้ก็ต้องไปงัดข้อกับคนนอกกฎหมาย ซึ่งพวกเขาสู้ไม่ได้อยู่แล้ว เป็นที่มาของแผนการห่วยๆ จนเกิดเรื่องราวตลกๆ ที่สุดท้ายทางออกที่จะช่วยให้เหล่าตัวละครหลุดพ้นหรือเอาตัวรอดไปได้ ก็ยังไม่วายต้องพึ่งพาโชคชะตาและเรื่องนอกกฎหมายอีกอยู่ดี นี่จึงเป็นหนังที่สะท้อนความสิ้นหวังบางอย่างของคนบางกลุ่มในสังคมอย่างแท้จริง 

“ง่ายสุดเลยคือดูเอาสนุก ตลก มีความสุขครับ ที่จริงผมไม่หวังอะไรเยอะ ผมหวังแค่ว่าเราทำหนังสนุกเรื่องหนึ่ง และให้คนดูใช้เวลาชั่วโมงครึ่งถึงสองชั่วโมงไปกับความบันเทิงที่เขาอยากได้รับ ดูจบแล้วมีความสุข ส่วนผลพลอยได้อย่างอื่น พวกแง่คิด สัญลักษณ์ที่แอบเอาไว้ ความเสียดสีหรืออะไรต่างๆ อันนี้แล้วแต่ว่าใครจะเก็บได้มากน้อยแค่ไหนเลย อันดับแรกที่ผมอยากให้ทุกคนมีส่วนร่วมกับหนังเรื่องนี้คืออยากให้ทุกคนสนุกครับ” พฤกษ์ เอมะรุจิ ผู้กำกับของเรื่องได้กล่าวเอาไว้

จริงๆ การที่หนังเลือกที่จะหยิบสิ่งเหล่านี้มาเล่าในมุมตลก ก็เป็น element แบบไทยๆ ‘เวรี่ไทย’ ที่สะท้อนลักษณะนิสัยบางอย่างของความเป็นคนไทย นั่นคือสนุกสนานและหัวเราะได้กับทุกเรื่องแม้แต่ชะตากรรมที่รันทดของตัวเอง ทำให้หนังเรื่องนี้มีความ localization ตั้งแต่มุมมองของหนัง ไปจนถึงองค์ประกอบต่างๆ ในเรื่อง ซึ่งนี่อาจจะเป็นรสชาติที่เน็ตฟลิกซ์มองหาในการที่จะพาหนังไทยไป globalization ก็เป็นได้

ข้อความ ‘กรุงเทพฯ…ชีวิตดีๆ ที่ลงตัว’ มักกลายเป็นช็อตในหนังหลายๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องนี้ ที่ถูกนำเสนอในเชิงเสียดเย้ย เพราะทุกคนรู้ดีว่าในความเป็นจริงแล้วมันเป็นยังไง เป็นข้อความที่เราเห็นแล้วอยากจะหัวเราะหึๆ แบบขื่นๆ และน้ำตาไหลในเวลาเดียวกัน

เช่นเดียวกับหนังเรื่อง The Lost Lotteries ปฏิบัติการกู้หวย หนังตลกที่บทความนี้มองว่า มันคือความตลกที่เรียกเสียงหัวเราะแบบขันขื่น แล้วหัวเราะร่าน้ำตารินไปกับชะตากรรมและคุณภาพชีวิตของคนในสังคม   

The post The Lost Lotteries หนังตลกจาก Netflix ที่พูดเรื่องไม่ตลกในสังคมเหลื่อมล้ำ appeared first on a day magazine.

ก่อนหน้านี้คงเดช เคยฝากผลงานไว้ทั้ง เฉิ่ม (2548) Snap แค่ได้คิดถึง (2558) และ Where We Belong ที่ตรงนั้น มีฉันหรือเปล่า (2562) เขามักเล่าเรื่องราวสังคมที่ซ้อนทับอยู่เบื้องหลังไปกับตัวละครอย่างแนบเนียน ไม่ว่าอย่างไรสังคมก็ส่งผลต่อตัวละครในทางใดทางหนึ่ง 

ครั้งนี้เขายังคงใส่เรื่องราวของสังคมไทยในเบื้องหลังเช่นเคย แต่ไม่ได้เล่าเรียบง่ายอย่างที่ผ่านมา ในเรื่อง Faces of Anne เรียกได้ว่าเป็นหนังแมสที่เพิ่มระดับความความตื่นเต้น และเร้าอารมณ์ของผู้ชมมากกว่าเรื่องก่อนๆ ด้วยแนว Psychological Thriller หรือหนังจิตวิทยาแนวระทึกขวัญ เล่นกับความสั่นประสาทในจิตใจคน

นอกเหนือไปจากพล็อตเรื่องแล้ว การออกแบบโปรดักชั่นยังช่วยขับเน้นความลึกลับ ความกลัว และความหลอนได้เป็นอย่างดี ทำให้หนังเรื่องนี้มีหลายฉากที่น่าจดจำ ด้วยองค์ประกอบภาพที่ถูกจัดวางอย่างลงตัว

หนังเล่าถึงกลุ่มหญิงสาวที่ตื่นมาด้วยความทรงจำเลือนราง ในสถานที่ปริศนา พวกเธอไม่รู้ว่าตัวเองคือใคร และมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร มีแต่หมอและพยาบาลที่บอกกับเธอได้ว่าพวกเธอทุกคนต่างชื่อ ‘แอน’ และมาที่นี่เพื่อนึกให้ออกว่าเธอคือใครกันแน่ ขณะเดียวกันทุกๆ คืน พวกเธอต้องคอยหนีจากการตามล่าของ ‘เวติโก’ ปีศาจหัวกวางที่พยายามจะฆ่าทุกคน และคนที่เป็นแอนตัวจริงเท่านั้นจึงจะเป็นผู้อยู่รอด   

ในช่วงแรกพาทุกคนไปสำรวจโลกที่อยู่รอบๆ ของหญิงสาวที่ชื่อแอน ในมุมมองของคนดูและตัวละครที่มีข้อมูลเท่ากัน นั่นคือเราในฐานะคนดูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานที่นี้พอๆ กับแอน ไม่ว่าจะเป็นคำถามว่า ทำไมใบหน้าของหญิงสาวจึงต้องเปลี่ยนไปเป็นคนอื่นทุกๆ 2 นาที พวกหมอกับพยาบาลกำลังปิดบังความจริงอะไรอยู่ และเวติโก ปีศาจหัวกวางนี้มาจากไหน และทำไมต้องตามล่าเด็กสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย นำมาซึ่งความอึดอัดและพยายามหาเหตุผลและแรงจูงใจของตัวละครทั้งหมด

ก่อนที่ช่วงครึ่งที่สองหนังค่อยๆ เผยข้อมูลของแอนทีละน้อย จนคนดูเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวและที่มาที่ไปของเด็กสาวทั้งหมด ซึ่งนำไปสู่บทสรุปสุดท้ายที่ทำให้ทุกคนอึ้งและสะเทือนใจในเวลากัน

Faces of Anne เป็นหนังไทยอีกหนึ่งเรื่องที่เล่าเรื่อง high concept ได้อย่างน่าสนุกและชวนติดตาม แม้จะทิ้งปมต่างๆ ไว้ตั้งแต่ต้นเรื่อง รวมถึงความไม่เมกเซนส์บางอย่างของตัวละครแอนในช่วงเริ่มแรก แต่ท้ายที่สุดก็ถูกคลี่คลายได้ค่อนข้างสมเหตุสมผลในเวลาต่อมา โดยไม่ปล่อยให้คนดูต้องรู้สึกค้างคาใจ ขณะเดียวกันก็ยังคงทิ้งความหมายของฉาก คำพูด และการกระทำให้คนดูได้ถกเถียงและตีความกันต่อ เรียกได้ว่าสามารถสร้างความรู้สึก ‘หนังจบ แต่คนไม่จบ’ ได้อย่างดี

ภายใต้ความหลอนและลุ้นระทึกไปกับการไล่เชือด ประเด็นการเมือง เป็นอีกหนึ่งประเด็นที่ผู้ชมหนังของคงเดชคุ้นเคย สิ่งที่เขาทำได้ดีมาตลอด คือการนำเหตุการณ์ในสังคมเข้ามาเป็นหนึ่งในแรงผลักดันของตัวละครในเรื่องด้วย จึงทำให้การเมืองในเรื่องนี้ถูกเล่าอย่างกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกันอย่างไม่รู้สึกขัดใจนัก ในสังคมที่ป่วยไข้ย่อมสร้างบาดแผลในจิตใจให้กับคนที่อยู่ในเมืองนั้น เพราะเหตุนี้จึงมีอีกหลายคนต้องพยายามกลายเป็นใครคนอื่น แม้จะต้องอดทนต่อความอึดอัดกับการไม่สามารถเป็นตัวเองได้ก็ตาม

ขณะเดียวกันหนังก็พาเราไปสำรวจด้านอื่นๆ ที่เด็กสาวต้องเผชิญ ทั้งบาดแผลในจิตใจ การค้นหาตัวตน และการแสวงหาพื้นที่ของตัวเอง ไม่ต่างจากเราหลายคนที่ครั้งหนึ่งย่อมมีช่วงเวลาเหล่านั้นเช่นกัน ต่างกันที่บริบทของสังคมแต่ละยุคสมัยเท่านั้นเอง

เรื่องราวทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านการแสดงเป็นแอนของนักแสดงหญิงรุ่นใหม่ถึง 24 คน เช่น ก้อย-อรัชพร โภคินภากร, ออกแบบ-ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง, นาน่า-ศวรรยา ไพศาลพยัคฆ์, ปันปัน-สุทัตตา อุดมศิลป์, วี-วิโอเลต วอเทียร์, มิวสิค-แพรวา สุธรรมพงษ์, เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ, อุ้ม-อิษยา ฮอสุวรรณ และ มินนี่-ภัณฑิรา พิพิธยากร ซึ่งเชื่อได้ว่าทุกคนสามารถถ่ายทอดความรู้สึกของแอนได้อย่างที่ไม่ทำให้คนดูผิดหวัง ขณะเดียวกันก็สามารถเป็นแอนที่ทุกคนจดจำได้ในซีนของตัวเอง โดยที่ไม่มีบทของใครคนใดคนหนึ่งกลบไป

หนังเรื่องนี้หากเข้ามาดูเพื่อรับความรู้สึกลุ้นระทึกจากการไล่ล่า และฉากฆาตกรรมเลือดสาดก็คงไม่ผิดหวังนัก เพราะถูกแทรกอยู่ตลอดทั้งเรื่อง มาพร้อมกับซาวนด์หลอนๆ และเปลี่ยนเพลงรักหวานซึ้งในปลายยุค 60 อย่างเพลง ‘เป็นไปไม่ได้’ ของวงดิอิมพอสซิเบิ้ล ให้กลายเป็นเพลงสยองขวัญได้เมื่อเพลงถูกเล่นขึ้นทุกครั้งที่ปีศาจกวางเวติโกออกล่า

ขณะเดียวกันหากจะบอกว่าถ้าใครชอบดูหนังที่ต้องขบคิดและตีความ หนังไทยเรื่องนี้ก็ไม่ทำให้ผิดหวังเช่นกัน เพราะหนังชวนผู้ชมคิดอยู่ตลอดเวลานับตั้งแต่เปิดเรื่องเพื่อตามหาชิ้นส่วนที่หายไป 

ถือเป็นอีกหนึ่งหนังไทยที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในการเล่าเรื่องด้วยรสชาติแปลกใหม่ที่คนไทยหลายคนโหยหา ไปพร้อมๆ การถ่ายทอดเรื่องราวการเอาชีวิตรอดของแอน เด็กสาวที่มีภารกิจตามหาตัวตนที่แท้จริงของตัวเองให้เจอ เพื่อเผชิญหน้ากับโลกอันโหดร้ายที่รอคอยเธออยู่เบื้องหน้า

The post Faces of Anne การตามล่าหาแอนตัวจริง ในวันที่เราอยากกลายเป็นใครอีกคน appeared first on a day magazine.

ครั้งนี้ บัซ ไลท์เยียร์ กลับมาในฐานะภาพยนตร์ของตัวเอง เป็นภาคแยกที่ถึงแม้ใครจะไม่เคยดู Toy Story มาก่อนก็ไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใดเพราะแยกส่วนออกมาโดยสมบูรณ์ มันคือหนังที่เหมือนกับเล่าความเป็นมาของ บัซ ไลท์เยียร์ และเป็นหนังที่แอนดี้ได้ดูจนชอบและหลงใหลในตัวละครตัวนี้ ก่อนที่ต่อมาตัวบัซ ไลท์เยียร์ จะถูกนำมาทำของเล่นนั่นเอง 

ดังนั้น ในภาพยนตร์แอ็กชั่นกึ่งไซ-ไฟเรื่องนี้ เราจะได้เห็นเรื่องราวเบื้องหลังว่าทำไมแอนดี้จึงชอบและหลงใหลในตัวบัซ รวมถึงที่มาที่ไปของพฤติกรรมและบุคลิกต่างๆ ของบัซที่เราเคยเห็นใน Toy Story ด้วย 

แม้พล็อตจะค่อนข้างเห็นได้บ่อยจากหนังหลายๆ เรื่อง แต่ก็ถือเป็นกลิ่นอายความคลาสสิกที่น่าคิดถึง ความผิดพลาดของบัซทำให้ทุกคนในทีมสำรวจต้องติดอยู่บนดาวประหลาด เขาต้องแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดไป 

ภารกิจที่ผูกมัดนำพาให้บัซมาเจอกับคู่หูอย่าง ‘ซ็อกส์’ (Sox) หุ่นยนต์แมวสีส้ม แต่ภารกิจแรกยังไม่ทันจะเริ่มก็เจออุปสรรคใหญ่อย่าง ‘เซิร์ก’ (Zurg) ที่มาพร้อมกองทัพหุ่นยนต์และยานบินต่างดาวที่หมายเอาชีวิตเขาอย่างไม่ลดละ ความบังเอิญทำให้เขาได้พบกับเพื่อนร่วมทีมใหม่อีก 3 คนที่ดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้เท่าไหร่ ชวนให้ติดตามว่าเขาจะเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างอย่างไร

ในเนื้อหาเราจะได้เห็นประเด็นเกี่ยวกับการเคารพความคิดคนอื่น ในทุกๆ วันเราอยู่แต่ในโลกที่ได้ยินเพียงเสียงตัวเอง ซึ่งมันอาจจะทำให้เราไม่ได้เปิดใจและมองสิ่งต่างๆ ในแง่มุมของคนอื่น เช่นเดียวกับบัซที่มักจะคิดแทนเพื่อนร่วมทีมอย่าง ‘อลิชา’ โดยไม่ถามความเห็นของเธอเลย 

ส่วนอีกประเด็นที่หนังพูดถึงคือ ไม่ว่าใครๆ ก็พลาดได้ เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ที่จะผิดพลาด แต่สิ่งที่สำคัญคือ เราได้เรียนรู้และป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นอีกครั้งหรือเปล่า? ก่อนจะเป็นเสือแห่งอวกาศ บัซก็เคยทำผิดพลาดมาก่อน แต่เขาก็เลือกที่จะแก้ไขรวมถึงไม่ทำพลาดซ้ำอีก เราจะได้เห็นการเติบโตของคาแรกเตอร์ของบัซ ไลท์เยียร์ ที่ถูกฉีกออกมาจาก Toy Story และหลายๆ ฉากก็กระตุกความคิดให้เราได้ลองถามตัวเองตามบัซด้วยเหมือนกัน 

ถึงอย่างนั้นบัซผู้มีคำพูดประจำตัว ‘to infinity and beyond’ ก็ยังคงมีความเปิ่นและป่วนชวนให้ยิ้มตามอยู่ตลอดเหมือนเดิมรวมถึงตัวละครสมทบอื่นๆ ก็ช่วยกันตบมุกและบาลานซ์กันได้เป็นอย่างดี เรียกเสียงหัวเราะได้เกือบจะทุกซีนแม้กระทั่งหลังดราม่าจบไปได้ไม่ถึงนาที

สิ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือแมวจอมขโมยซีนอย่าง ‘ซ็อกส์’ ที่แย่งซีนพระเอกอย่างบัซไปตั้งแต่เปิดตัว ทำให้เนื้อหาหนังไม่หนักหน่วงจนเกินไป แม้จะสอดแทรกไปด้วยกฎฟิสิกส์ การข้ามเวลา และพหุจักรวาล แต่ก็สื่อออกมาให้เข้าใจตามเนื้อหาได้โดยไม่ยาก จนมีครบทุกรสตั้งแต่คอมเมดี้ ดราม่า อบอุ่นหัวใจ และความมัน ไม่หนักด้านไหนมากไปจนรู้สึกเลี่ยน

แม้หนังจะไม่ได้เข้าฉายในบางประเทศ เพราะฉากเกี่ยวกับ LGBTQ+ แต่จริงๆ แล้วก็เป็นซีนที่กำลังดี ไม่ได้มีปัญหาแต่อย่างใด เรียกได้ว่าเป็นหนังที่เด็กดูดี ผู้ใหญ่ดูได้โดยไม่รู้สึกเบื่อและไม่เสียดายเงินค่าตั๋วแน่นอน หลังดูจบอาจจะได้แง่คิดดีๆ จนตกผลึกบางอย่างกับตัวเองก็เป็นได้

The post Lightyear จุดกำเนิดและการเติบโตของ ‘บัซ ไลท์เยียร์’ appeared first on a day magazine.