อย่างไรก็ตามหลังจากที่ได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว สิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์ไปไม่ถึงฝันกลับไม่ใช่เพราะนักแสดงเงือกน้อยแอเรียลเพียงอย่างเดียว แต่เรื่องราวความรักระหว่างคนกับเงือก หรืออีกนัยหนึ่งคือการอยู่ร่วมกันบนความแตกต่างซึ่งเป็นประเด็นร่วมสมัยกลับไม่สามารถหยิบขึ้นมาขับเน้นให้ชัดมากพอ จนเหลือเพียงเรื่องราวของการดิ้นรนเพื่ออยู่ด้วยกันของหนุ่มสาวไร้เดียงสาคู่หนึ่งเท่านั้น

สิ่งที่แฟนๆ รอคอยกับ The Little Mermaid ครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงการเก็บภาพความประทับใจกับตัวละครที่ผูกพันในอีกเวอร์ชันเท่านั้น หากแต่เป็นการรอชมฝีมือการแสดงของเบลีย์ ว่าจะสามารถสวมบทบาทเป็นแอเรียลได้ดีอย่างที่คาดหวังหรือไม่ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นการพิสูจน์ตัวเองอย่างที่หากเป็นนักแสดงผิวขาวคงแบกรับความคาดหวังไว้ไม่มากเท่านี้

น่าเสียดายที่ The Little Mermaid ในปี 1989 เคยเป็นหมุดหมายใหม่ที่นำพาให้ทีมแอนิเมชันดิสนีย์พ้นวิกฤติ ด้วยการดำเนินเรื่องแบบใหม่ในยุคนั้นซึ่งแหกขนบเจ้าหญิงในยุคก่อนที่เน้นเรื่องความรักโรแมนติก ไปสู่การพูดถึงประเด็นสังคมอเมริกันยุค 80s อย่างความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวและการตามหาตัวตนของวัยรุ่น ซึ่งยังคงเป็นประเด็นร่วมสมัยแม้ในปี 2023 แต่สำหรับ Live Action เวอร์ชันล่าสุดในแง่เนื้อเรื่องแล้ว กลับไม่ได้นำเสนอประเด็นใหม่ไปมากกว่าต้นฉบับของตัวเอง

นี่จึงไม่ใช่ภาพยนตร์ที่ไม่เคารพต้นฉบับ แต่เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เคารพต้นฉบับของดิสนีย์อย่างมาก ถ้าหากใครชื่นชอบต้นฉบับน่าจะไม่ผิดหวังกับ The Little Mermaid เวอร์ชันล่าสุดนี้

The Little Mermaid ในฉบับของดิสนีย์ดัดแปลงมาจากต้นฉบับของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน (Hans Christian Andersen) นักเขียนชาวเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเรื่องราวแสนเศร้าในตอนจบ นั่นคือสุดท้ายเงือกน้อยต้องเจ็บปวดกับการเสียสละครีบและตัวตนของตัวเอง และเป็นไปดังคำสาปของแม่มดทะเล ที่บอกว่าหากเธอไม่ได้รับความรักจากเจ้าชายกลับคืนมา ต้องกลายเป็นเพียงฟองคลื่นทะเล

อีกนัยหนึ่ง นางเงือกและมนุษย์หมายถึงความรักต้องห้ามที่มาจากเรื่องจริงของนักเขียนซึ่งมีความรักเพศเดียวกัน หรือคนกลุ่ม LGBTQ+ ในยุคที่เป็นเรื่องผิดบาปในสังคม ไม่แปลกที่ The Little Mermaid ของแอนเดอร์เซนจะเต็มไปด้วยการเสียสละ การสูญเสียตัวเอง และความอึดอัดที่ไม่สามารถบอกกับใครได้เหมือนเงือกน้อยที่ต้องแลกเสียงร้องของตัวเองกับขาเพื่อให้ได้เคียงคู่กับชายคนที่เธอรัก

กลับมาที่เงือกน้อยแอเรียลในฉบับดิสนีย์ ฝีมือการกำกับของ ร็อบ มาร์แชล (Rob Marshall) ยังคงแก่นสำคัญคือความรักต้องห้ามระหว่างคนกับเงือก ในฉบับคนแสดงแอเรียลยังคงเป็นเงือกน้อยไร้เดียงสาอายุ 16 เหมือนในฉบับแอนิเมชัน เธอคือลูกสาวคนสุดท้องในบรรดาลูกสาวทั้ง 7 คนของไตรตัน (Javier Ángel Encinas Bardem) ราชาผู้ปกครองท้องทะเล 

ลูกๆ ของเจ้าทะเลเมื่อเติบโตพอ พวกเธอจะมีน่านน้ำที่ต้องดูแลของตัวเอง ในขณะที่แอเรียลยังเป็นแค่เงือกน้อยที่ต้องอยู่ในโอวาทของพ่อ เพราะเป็นคนเดียวที่ยังไม่มีประสบการณ์เห็นโลกกว้างเท่ากับคนอื่น เธอจึงรู้จักโลกเท่าที่พี่ๆ และพ่อจะเล่าให้ฟัง นั่นคือมนุษย์เป็นพวกผู้ร้ายและป่าเถื่อน ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่เข้าใจว่าลึกๆ ผู้คนจะเป็นคนที่เลวร้ายได้ เธอจึงทำได้เพียงตามเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่เธอไม่รู้จักจากเหล่าเรืออัปปางที่จมสู่ก้นทะเลไปสะสมในถ้ำของตัวเอง และเก็บความอยากรู้อยากเห็นนั้นไว้ในใจ

จนวันหนึ่งที่เธอแอบขึ้นมาเหนือผิวน้ำและได้ช่วยชีวิตเจ้าชายอีริค (Jonah Andre Hauer-King) จากเหตุการณ์เรือล่ม โดยที่เจ้าชายไม่รู้ว่าใครเป็นคนช่วยชีวิต นอกจากเสียงร้องอันไพเราะที่เขาจดจำได้ขณะกำลังสะลึมสะลือบนชายฝั่ง จนเป็นแรงผลักดันให้ทั้งสองปรารถนาที่จะได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น 

เจ้าชายอีริคเพียรออกตามหาหญิงสาวที่ช่วยชีวิตเขาทุกๆ วัน ขณะที่แอเรียลแหกกฎของพ่อ ด้วยการแลกเสียงของเธอกับขาเพื่อที่จะได้เป็นมนุษย์กับแม่มด เออร์ซูลา (Melissa McCarthy) โดยมีข้อแม้ว่าเธอต้องทำให้เจ้าชายอีริคจูบเธอด้วยความรักให้ได้ในเวลา 3 วัน หากทำได้เธอจะได้กลายเป็นมนุษย์ แต่ถ้าทำไม่สำเร็จเธอต้องตกเป็นทาสของแม่มดปลาหมึกยักษ์เออร์ซูลาไปตลอดกาล ก่อนเป็นเรื่องราวให้เราคอยตามลุ้น ตามเชียร์ว่าแอเรียลจะสามารถพ้นคำสาปของแม่มดไปได้หรือไม่

นอกเหนือจากเรื่องราวความรักของแอเรียลและเจ้าชายอีริคแล้ว สิ่งที่ทำให้ The Little Mermaid ในฉบับคนแสดงมีสีสันมากขึ้น คือ บรรดาเพื่อนตัวน้อยที่คอยอยู่เคียงข้างแอเรียล ไม่ว่าจะเป็น ปลาน้อย ‘ฟลาวเดอร์’ เจ้าปูสีแดงสำเนียงจาไมก้า ‘เซบาสเตียน’ ซึ่งได้นักแสดงมากความสามารถมาพากย์เสียง Daveed Diggs และ Jacob Tremblay พร้อมด้วยนกนางนวล ‘สกัตเติล’ ที่คราวนี้ถูกเปลี่ยนให้เป็นเสียงผู้หญิง โดย Awkwafina เจ้าแม่คอเมเดียน จึงทำให้แก๊งนี้เมื่อโผล่ออกมาทีไรต้องเรียกเสียงหัวเราะได้ทุกที แม้ว่า CG ที่ออกมาจะทำให้สัตว์ที่อยู่ในเรื่องดูสมจริงมากจนไม่เห็นความสดใสก็ตาม

ตลอดทั้งเรื่องมีฉากและเพลงที่อยู่ในความทรงจำในเวอร์ชั่นปี 1989 เก็บไว้อย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็น ถ้ำเก็บสมบัติของแอเรียล ความรื่นเริงของโลกใต้ท้องทะเล ถ้ำของแม่มดเออร์ซูลา โขดหินที่แอเรียลแอบมองเจ้าชาย หรือฉากพายเรือใต้หมู่ดาว บรรดาฉากทั้งหมดนี้ช่วยทำให้โลกของคนและเงือกดูมีชีวิตจริงด้วยเวทมนตร์ของดิสนีย์ 

นอกจากฉากแล้ว เมื่อรวมกับเพลง อยู่ในโลกเธอ (Part of Your World) เพลงหลักของเรื่องที่ได้เสียงเบลีย์มาร้องด้วยการตีความใหม่ให้มีความอึดอัดและอยากออกไปจากโลกใต้ทะเล ยิ่งทำให้แอเรียลดูมีมิติมากขึ้นในฉบับของตัวเธอเอง 

เช่นเดียวกับเพลงหลักอื่นๆ เช่น เพลง ใต้ท้องทะเล (Under the Sea) ก็ยังคงชวนให้เห็นมุมมองของเซบาสเตียนที่มีต่อโลกท้องทะเลที่งดงาม ต่างจากโลกมนุษย์ที่ทุกคนต่างทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย และหากเป็นปลาที่ต้องขึ้นไปบนบกก็มีแต่จะต้องเป็นอาหารเท่านั้น หรือเพลง ใจอันไร้ที่พึ่งพา (Poor Unfortunate Souls) จากแม่มดเออร์ซูลาที่พยายามหลอกล่อให้แอเรียลยอมแลกเสียงของเธอกับขา แม้จะต้องจากพ่อและพี่ๆ แต่เธอจะได้ออกไปสำรวจโลกด้านบนและอยู่กับคนรักอย่างที่ปรารถนา หรือเพลง จุ๊บเธอเลย (Kiss the Girl) ที่มีการเพิ่มท่อนเกี่ยวกับการยินยอม (Consent) มาด้วย 

ฉบับ Live Action เรียกได้ว่าเป็นการเพิ่มมิติและความรู้สึกนึกคิดอย่างที่มนุษย์ควรจะมี ด้วยความพยายามเพิ่มเหตุผลรองรับการกระทำของตัวละครให้มีน้ำหนักมากขึ้นซึ่งเคยขาดหายไปในฉบับแอนิเมชัน ไม่ว่าจะเป็นเจ้าชายอีริคที่หลงใหลการเดินเรือเพื่อออกไปพบเจอกับวัฒนธรรมใหม่ๆ ที่เขาไม่เข้าใจ เช่นเดียวกับแอเรียลที่อยากออกไปพ้นน้ำเพื่อเข้าใจโลกมนุษย์มากขึ้น หรือแม้แต่ความร้ายของแม่มดเออร์ซูลาที่มาจากความชิงชังในพี่ชายไตรตัน 

อย่างไรก็ตามในขณะที่ The Little Mermaid ปี 1989 คือความพยายามแหกขนบมาพูดถึงประเด็นสังคมมากขึ้น โดยเฉพาะการตามหาตัวตนของวัยรุ่น หรือการพยายามเข้าใจทางที่เด็กๆ เลือกเดินในมุมของผู้ใหญ่ แต่ในฉบับคนแสดงกลับไม่ได้มีประเด็นอื่นเพิ่มเติมหรือพาให้เราไปสำรวจแง่มุมอื่นๆ ของตัวละครมากนัก แม้จะขยายเวลาฉายจากฉบับแอนิเมชันกว่า 1 ชั่วโมงก็ตาม แน่นอนว่ามีการเพิ่มเติมและลดบางฉากไปจากเดิม แต่ภาพรวมทั้งหมดยังทำให้เราหวนนึกถึงต้นฉบับของดิสนีย์ได้แบบฉากต่อฉาก 

ประเด็นที่ The Little Mermaid นำเสนอไปแล้วเหล่านี้ยังคงเป็นประเด็นร่วมสมัยแม้ผ่านไปกว่า 30 ปี ทั้งความรักบนความแตกต่าง รวมถึงประเด็นวัยรุ่นที่ยังคงเป็นวัยต้องการค้นหาแนวทางของตัวเอง เช่นเดียวกับเราในวัย 16 ต่างก็เคยเป็นเด็กไร้เดียงสา ดื้อรั้นทำตามหัวใจ (เมื่อเปรียบกับเจ้าชายอีริคเป็นไอดอลที่ชื่นชอบ ก็คงนึกออกได้ไม่ยากว่าเราคงยอมทำสิ่งที่ไม่คาดคิดได้เช่นกัน) ย้อนกลับมาที่ปัจจุบันเราจะเห็นว่าประเด็นต่างๆ ที่เคยมองว่าเป็นเรื่องปกติ ถูกท้าทายอีกครั้งด้วยน้ำเสียงของเด็กรุ่นใหม่ ขณะที่ผู้ใหญ่หลายคนไม่ต่างจากราชาไตรตัน ที่ตอบโต้เด็กๆ เหล่านั้นด้วยการสั่งห้ามและถือคำพูดตัวเองเป็นคำขาด แม้ลึกๆ จะอ้างถึงความเป็นห่วงก็ตาม แต่สุดท้ายก็รังแต่จะยิ่งผลักให้คนทั้ง 2 วัยแยกจากกันเรื่อยๆ หนทางที่จะเข้าใจกันอีกครั้งคงมีแต่การเปิดใจและยอมรับในทางที่เด็กๆ เลือกเดิน เพราะเขาคืออนาคตของโลกในวันข้างหน้า

แม้จะมีการปรับแต่งให้เข้ากับยุคสมัยอยู่บ้าง แต่เรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้ถูกขับเน้นออกมาให้อยู่ในความคิดหรือการกระทำของตัวละคร เราจึงยังไม่เห็นความจริงใจในการเล่าเรื่องนี้มากนักนอกจากพอเล่าผ่านเป็นพิธี ทำให้เราไม่ได้ผูกพันกับตัวละครเท่าที่ควร พร้อมประเด็นที่ไม่ได้มีอะไรใหม่เหมือนกับการฉายในปี 1989 จึงทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ขาดเสน่ห์ไปอย่างน่าเสียดาย 

The Little Mermaid ปี 2023 จึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับใครที่ประทับใจในเวอร์ชันต้นฉบับของดิสนีย์ เพราะแม้จะเปลี่ยนนักแสดงแต่เบลีย์ยังคงตีความความใสซื่อบริสุทธิ์ของแอเรียลไว้ได้อย่างมีชีวิตจิตใจ รวมถึงเพลงและฉากที่น่าตื่นตาตื่นใจใต้ท้องทะเลยังชวนให้เราเพลิดเพลินได้เหมือนวันวาน

อ้างอิง

https://adaymagazine.com/the-little-mermaid/?fbclid=IwAR2yzfiez3xk00B6Zru_aAXRBdWMlkbEjyKN6rPHCYH6-Ftxag18ilQ9x64

The post The Little Mermaid (2023) เรื่องราวความรักของคนนอกและการเติบโตของเงือกน้อยวัยขบถ appeared first on a day magazine.

เด็กเหล่านั้นที่โตขึ้นมาต้องเผชิญกับความรู้สึกย้อนแย้งและไม่เป็นส่วนหนึ่งของที่ไหนเลยกลายเป็นคนที่อยู่ในพื้นที่ระหว่างสองประเทศ (in between) ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเพื่อนของผู้กำกับภาพยนตร์ ดาวี ชู (Davy Chou) ที่ชื่อ Laure Badufle ผู้ร่วมเขียนบทภาพยนตร์และอยู่เบื้องหลังที่มาของเรื่อง Return to Seoul คืนรังโซล เรื่องนี้ผลงานเรื่องล่าสุดของเขาหลังจากฝากผลงานไว้ในเรื่อง Diamond Island (2016) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกและได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์ Laure Badufle เดินทางกลับสู่ดินแดนบ้านเกิดเกาหลีใต้ของตัวเองเมื่อวัย 23 ปี เพื่อตามหาพ่อแม่ตามสายเลือด กลายเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยอารมณ์อ่อนไหว ความรู้สึกผิด และกำแพงภาษาที่ส่งผลกับการสื่อสาร ซึ่งถ่ายทอดออกมาเป็นฉากต่างๆ ของภาพยนตร์ โดยในเรื่องมีคุณป้าชาวเกาหลี ที่รับบทโดย คิม ซอนยอง (Kim Sun-young) นักแสดงสมทบหญิงเจ้าบทบาทอาจุมม่าหน้าตาคุ้นเคย ที่ฝากผลงานไว้ในซีรีส์เรื่องดังที่สร้างความประทับใจคนไทยอย่างเรื่อง Reply 1988 (2015), Vagabond (2019) และ Crash Landing On You (2019) เป็นต้น

Return to Seoul คืนรังโซล เปิดตัวรอบพรีเมียร์ที่งานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ (Cannes Film Festival) เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2022 ซึ่งได้เข้าฉายในสายการประกวดรอง Un Certain Regard ทั้งนี้ยังเป็นตัวแทนภาพยนตร์จากประเทศกัมพูชาที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอยู่ใน short lists (15 เรื่องที่ผ่านการคัดเลือกจากทั้งหมด 93 ประเทศ) รางวัลออสการ์ครั้งที่ 95 ในสาขา (Best International Feature Film) แม้ไม่ผ่านเข้าไปถึงรอบ 5 เรื่องสุดท้าย แต่ก็ได้รับเสียงวิจารณ์และคะแนนรีวิวในทางบวกจาก เว็บมะเขือเน่า อย่างท่วมท้น

Return to Seoul คืนรังโซล ภาพยนตร์ 3 ภาษาสลับกันไปมาระหว่าง ฝรั่งเศส เกาหลี และอังกฤษ เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของ พัค จีมิน (Park Ji-min) รับบทเป็น เฟรดดี หรือ ยอนฮี (ชื่อแต่กำเนิด) คาแรกเตอร์หลักที่ดำเนินเรื่องนี้ เธอรับบทเป็นหญิงสาวเชื้อชาติเกาหลีใต้ที่ครอบครัวชาวฝรั่งเศสรับไปเป็นบุตรบุญธรรมตั้งแต่ยังเล็ก ก่อนที่จะเรียนรู้ภาษาหรือวัฒนธรรมติดตัวไปด้วย เฟรดดี กลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดด้วยความไม่ตั้งใจอันเนื่องมาจากแผนท่องเที่ยวประเทศญี่ปุ่นถูกพายุถล่มจนต้องมาแลนดิ้งที่ประเทศเกาหลีใต้แทน 

แต่กลายเป็นเหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตของเธอจนไม่สามารถกลับไปเหมือนเดิมได้อีก จากที่ตั้งต้นการไม่มีแผนใดๆ ในมือกลายเป็นการเดินทางเพื่อค้นหาครอบครัวที่ยอมทิ้งเธอไปสู่อ้อมอกของคนแดนไกลมารับไปอุปถัมภ์ ด้วยหลักฐานที่มีเพียงรูปถ่ายติดตัวใบเดียวโดยมี เทน่า ที่รับบทโดย ฮันกุก (Guka Han) เพื่อนคนแรกที่สื่อสารภาษาฝรั่งเศสและช่วยออกตามหาครอบครัวชาวเกาหลีก็ยังไม่สามารถรับมือกับอารมณ์ที่ไม่มั่นคงที่มาจากจิตใจที่อ่อนไหวของ เฟรดดี ได้ตลอดรอดฝั่ง

ตลอดทั้งเรื่อง เฟรดดี ต้องเผชิญความรู้สึกความย้อนแย้งกับตัวตนของเธอที่แตกต่างจากผู้คนแปลกหน้าที่มีหน้าตาสีผมเหมือนกัน แม้ใบหน้าที่คนมองว่าถอดมาจากคนเกาหลีโบราณมีความบริสุทธิ์ดั้งเดิม กลับไม่เชื่อมต่อถึงรากเหง้าและครอบครัวทางสายเลือดของตัวเองแม้แต่น้อย ทั้งภาษา ความคิดและวิถีชีวิต ที่แตกต่างกันสุดขั้ว ยิ่งทำให้ เฟรดดี ตีตัวออกห่างจากทุกความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะทั้งในฝรั่งเศสและเกาหลีใต้ที่เป็นแผ่นดินเกิด ความเหงา เศร้า และเปล่าเปลี่ยว ยิ่งสร้างความสับสนให้กับคนๆ หนึ่งเป็นอย่างมาก ทำให้การเดินทางครั้งนี้ที่ขยายจากสองสัปดาห์ลากยาวกินเวลากว่า 8 ปี

คำถามคาใจที่ไม่สามารถสลัดทิ้งได้ เวียนกลับมาหลอกหลอนในวันครบรอบวันเกิดทุกๆ ปีของ เฟรดดี 

“แม่จะคิดถึงเธอบ้างหรือไม่ แล้วตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน เป็นอย่างไรบ้าง” 

เหมือนเป็นประโยคแหลมคมอันตรายที่ทิ่มแทงใจและกัดกินไปจนถึงตอนท้ายเรื่อง การโดนปฏิเสธจากคนในครอบครัว สร้างบาดแผลที่เผลอไปเปิดรับความเจ็บปวดให้ค่อยๆ เข้ามาทำร้าย ยิ่งรู้มากขึ้น ยิ่งทำให้หัวใจและแววตาของ เฟรดดี ล่องลอยออกไปไกลจนเรามองตามไม่ทัน 

ความสะเทือนใจที่ผู้ชมได้รับคือการเห็นช่องว่างที่มองไม่เห็นทำให้เธอผลักทุกคนรอบกายออกไปจะโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม นั่นก็อาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกที่เกิดมาจากการไม่รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของที่ไหนเลย แม้แต่บ้านเกิดหรือเป็นประเทศที่เธอเติบโตขึ้นมา โชคชะตาก็ดูเหมือนจะเล่นตลกเมื่อมอบหน้าที่ให้เด็กคนหนึ่งที่ถูกส่งไปอยู่ต่างแดนโดยไม่ได้เลือก กลับต้องมาอยู่เบื้องหลังการป้องกันดินแดนที่ไม่ต้อนรับเมื่อเธอเกิดมา 

แม้จะให้เหตุผลว่าทำเพื่อชีวิตที่ดีกว่าของเธอ พ่อและย่าที่ตัดสินใจยื่นเธอให้เอเจนซีรับเลี้ยงเด็กเพื่อให้ครอบครัวชาวตะวันตกที่พร้อมกว่ามาอุปถัมภ์ในวันนั้นต่างก็ต้องแบกรับกับความรู้สึกผิดต่อ เฟรดดี หรือ ยอนฮี สะสมเรื่อยมากว่า 20 ปี จนเมื่อได้พบหน้าลูกสาวแบบไม่ทันตั้งตัว ทุกคนก็ดูจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไถ่ถอนบาปกับพระเจ้าและชดเชยผ่านการกระทำเท่าที่สติปัญญาจะนึกถึงได้เพื่อทำให้ลูกและหลานที่ทิ้งไปรู้สึกเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน 

แต่ระยะทางสร้างระยะห่างทั้งร่ายกายและจิตใจจนเป็นทางคู่ขนานที่ไม่สามารถมองหน้าหรือสัมผัสกันได้อย่างสนิทใจ กำแพงทางภาษาและวัฒนธรรมดูจะเป็นอุปสรรคใหญ่ที่ยิ่งทำให้ไม่สามารถข้ามสะพานมาเจอกันได้ 

ตัวละครแม่ ที่เป็นชนวนเหตุสำคัญของเรื่องราวทั้งหมดดูจะคลุมเครือและน่าโกรธแค้นแทน เฟรดดี ที่เจ็บช้ำซ้ำแล้วซ้ำอีก จนผู้ชมอยากเข้าไปกอดเธอแน่นๆ สักครั้ง บีบมือส่งพลังใจให้เธอเชิดหน้ากลับมาเป็นหญิงสาวคนเดิมที่สดใส กล้าหาญ มีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง 

ภาพบรรยากาศประเทศเกาหลีผ่านมุมมองนักทำหนังชาวฝรั่งเศสทั้งมีเสน่ห์และโดดเดี่ยว จนหลายครั้งที่เราอินและเห็นอกเห็นใจตัวละคร เฟรดดี อย่างจับใจ ประกอบกับดนตรีประกอบที่คัดมาจัดวางได้อย่างถูกที่ถูกเวลาทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ชวนติดตามและสร้างความประทับใจให้ผู้ชม

Return to Seoul คืนรังโซล เดินหน้าคว้ารางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์รอบโลกถึง 9 รางวัล อาทิ 

– Los Angeles Film Critics Association Awards (New Generation Award) 

– Boston Society of Film Critics Awards (Best Film) 

– Asia Pacific Screen Awards (Best Director, Best New Performance) 

– Tokyo FILMeX (Special Jury Prize)

รับชมตัวอย่างภาพยนตร์ได้ที่ลิงก์

เรื่อง: จันจิรา ยีมัสซา

The post Return to Seoul คนสองแผ่นดินที่เปลี่ยวเหงาและการตามหาครอบครัวที่สร้างบาดแผลกลายเป็นปมลึกยากสะสาง appeared first on a day magazine.

เคยรู้สึกไหมว่าเรามักไม่แสดงให้คนอื่นเห็นว่าเรารู้สึกหงุดหงิดหรือโมโห คำว่าไม่เป็นไรก็อาจถูกหยิบมาใช้ในสถานการณ์แบบนี้ แง่หนึ่งมันอาจหมายถึงการมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ แต่เราเคยตั้งคำถามไหมว่าแล้วจุดจบของอารมณ์ขุ่นมัวนั้นไปอยู่ที่ไหน เราได้ปล่อยมันไปจริงๆ หรือมันเพียงแค่ถูกเก็บในส่วนลึกที่สุดที่รอวันปะทุออกมาเมื่อไหร่ก็ได้

Beef (2023) เป็นอีกหนึ่งเรื่องราวที่พาเราไปดูว่าภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของชาวเอเชีย-อเมริกันในเรื่องต้องเก็บความรู้สึกไว้มากขนาดไหน และเมื่อมันมีโอกาสได้เผยอารมณ์ที่แท้จริงสักครั้งมันสร้างความวุ่นวายได้ใหญ่โตอย่างที่หลายคนนึกไม่ถึง

เรื่องราวเริ่มต้นบนลานจอดรถของซูเปอร์มาร์เก็ต ขณะที่ แดนนี โช (รับบทโดย Steven Yeun) กำลังถอยหลังก็มีรถ SUV สุดหรูสีขาว เบื้องหลังพวงมาลัยคือ เอมี เหลา (รับบทโดย Ali Wong) ขับมาตัดหลังจนเขาเกือบชน เสียงแตรที่บอกให้ระวังดังยาวหลายวินาที พร้อมกับนิ้วกลางจากรถหรู ทำให้แดนนีหมดความอดทน แล้วการไล่ล่าระหว่างรถกระบะสีแดงกับรถ SUV สุดหรู และการมหากาพย์การแก้แค้นระหว่างคนแปลกหน้าก็เริ่มต้นขึ้น

มินิซีรีส์จากสตูดิโอหนังสุดอินดี้ A24 ที่จับมือกับ Netflix มีทั้งหมด 10 ตอน แต่ละอีพีพาเราไปพบกับเรื่องราววายป่วงที่ค่อยๆ ใหญ่โตขึ้น เพียงเพราะจุดเริ่มต้นเล็กๆ อย่างการหัวร้อนบนถนน ก่อนจบลงด้วยการเผชิญหน้าและยอมรับกับตัวตนที่ดำมืดในจิตใจตัวเอง

1

Beef ผลงานการเขียนบทและ show runner ของ อี ซองจิน (Lee Sung Jin) เคยฝากฝีมือการเขียนซีรีส์ที่ว่าด้วยความโดดเดี่ยวของตัวละครไว้หลายเรื่อง เช่น Dave (2021) Undone (2019 – 2022) ในฐานะโปรดิวเซอร์ จนถึง Tuca & Bertie (2019) ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้เขาได้เจอกับ สตีเวน ยอน และ อาลี หว่อง ที่มาพากย์เสียงให้กับแอนิเมชันเรื่องนี้ 

จากแอนิเมชัน Tuca & Bertie เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาเห็นว่านักแสดงนำทั้งคู่สามารถเป็นตัวละครหลักในเรื่องได้อย่างดี ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตัวละคร ‘เอมี เหลา’ ถูกวางตัวให้เป็นชายผิวขาวแต่งตัวเนี้ยบ แต่เพราะเขาคิดว่าการเขียนบทให้เป็นคนเอเชียน่าจะเป็นสิ่งที่เขาถนัดมากกว่า แผนการนั้นเลยถูกพับเก็บไป

ที่ผ่านมาในช่วงปี 1980-1990 ไม่บ่อยนักที่เราจะเห็นนักแสดงชาวเอเชีย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วมักเป็นเพียงแค่ตัวละครรองท่ามกลางกลุ่มคนขาวเพื่อสร้างสีสันเท่านั้น จนในช่วงหลังนี้ที่เริ่มมีนักแสดงชาวเอเชีย-อเมริกัน หรือ เอเชีย-แคนาเดียนมากขึ้น 

อี ซองจิน ได้นำเรื่องราวภายในจิตใจของคนอพยพรุ่นสองที่เริ่มรับทั้ง 2 วัฒนธรรมระหว่างเอเชียนและอเมริกัน เราจะเห็นว่าตัวละครเล่นบาสเก็ตบอลหรือฟังเพลงฮิปฮอป แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีวัฒนธรรมของชาวเอเชียผสมอยู่ ตัวละครเอเชียนเหล่านี้จึงติดอยู่ระหว่างวัฒนธรรม ไม่ใช่ทั้งคนอเมริกันแบบเต็มตัว จะเรียกว่าเป็นคนเอเชียก็ไม่เต็มปาก

ในอีพีแรกๆ ซีรีส์ไม่ได้ให้ข้อมูลกับเรามากนัก แต่เหตุการณ์การปะทะกันบนถนนกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราได้รู้จักกับตัวละครต่างๆ มากขึ้น อย่าง แดนนี โช ชายหนุ่มผู้รับเหมาตกอับ เขาแบกรับความคาดหวังและความกดดันในการเป็นลูกชายคนโตไว้ เขาใช้ชีวิตแต่ละวันกับการหาเงินเพื่อมาซื้อที่ดินสำหรับสร้างบ้าน เพื่อรับพ่อแม่ที่ทำงานใช้หนี้อยู่เกาหลีกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง 

เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแต่ยังมี พอล (รับบทโดย Young Mazino) น้องชายของแดนนี แม้จะเหนือกว่าพี่ชายทั้งความคิดและร่างกายที่สมส่วน แต่เขาก็ยังถูกพี่ชายข่มอยู่เสมอ กลายเป็นน้องเล็กในสังคมเอเชียทำให้เขาต้องยอมพี่ๆ (อย่างไม่เต็มใจ) โดยเฉพาะกับ ไอแซค (David Choe) ลูกพี่ลูกน้องของแดนนีและพอลที่เพิ่งออกจากคุกเพราะความอยากร่ำรวยแม้ว่าจะต้องทำผิดกฎหมายก็ตาม  

ขณะที่ เอมี เหลา เจ้าของธุรกิจร้านขายต้นไม้ แม้ภายนอกจะดูเพียบพร้อม เธอมีทั้งฐานะ มีบ้านหลังโต สามีที่อบอุ่น และลูกสาวที่น่ารัก แต่ลึกๆ แล้วความสัมพันธ์ของเธอกับ จอร์จ (Joseph Lee) สามีชาวญี่ปุ่น-อเมริกัน ดูเหมือนไม่เข้าใจกันเท่าไหร่ เพราะจอร์จคือลูกชายของศิลปินชื่อดังที่มองโลกในแง่ดี เขาจึงมักบอกให้เธอลืมเรื่องเล็กๆ ไป แม้จะเจอเรื่องน่าหงุดหงิดแค่ไหนก็ตาม จนเป็นปัญหาที่ทำให้เธอรู้สึกว่าต้องปกปิดอารมณ์ที่แท้จริงเอาไว้ 

นอกจากนี้ เอมีผู้เป็นแม่และผู้หญิงเชื้อสายเอเชีย ยังต้องคอยรองรับอารมณ์ของคนรอบตัวและเสแสร้งเหมือนว่าทุกอย่างโอเคทำให้เธอรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยว ทั้งการต้องคอยเอาใจ จอร์แดน (Maria Bello) คนรวยผิวขาวที่บางครั้งก็เหยียดเธอเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องยิ้มรับเพราะต้องการให้จอร์แดนยอมตกลงเซ็นสัญญาซื้อธุรกิจ จนถึงแม่สามีที่มักบอกว่าเธอต้องทำอย่างไร หรือแม้แต่ครอบครัวที่เธอเติบโตมาก็สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้เธอ กลายเป็นเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิต (ที่ผิดพลาด) ของเธอหลายครั้ง  

2

หลังจากที่ดูเราพบว่าเรื่องนี้ห่างไกลจากการขำจนเสียงดังลั่น แต่เป็นการขำหึหึบนความตลกร้าย และหลายครั้งก็ทำเอาเราเศร้าไปกับสิ่งที่ตัวละครต้องเจอ ปฏิเสธไม่ได้ว่าความเว้าแหว่งในจิตใจที่ตัวละครต้องเผชิญก็ไม่ต่างไปจากเราเช่นกัน บางครั้งเราอาจเผลอทำร้ายคนรอบข้างเพราะอารมณ์โกรธที่เราเก็บกดไว้

แต่ละตอนของซีรีส์พาเราไปเจอกับเรื่องราววายป่วงที่ค่อยๆ ใหญ่โตขึ้น เพียงเพราะจุดเริ่มต้นเล็กๆ ก่อนพาเราเข้าไปทำความรู้จักกับสิ่งที่อยู่ภายใต้จิตใจของแดนนีและเอมี ที่ฉายพร้อมไปกับการแก้แค้นที่ดุเดือดไม่ต่างจากการทำสงคราม ก่อนที่สุดท้ายก็ทิ้งไว้เพียงเศษซากความเสียหายที่ทิ้งไว้กับคนรอบตัว

สิ่งที่เราชอบที่สุดคงจะเป็นตัวละครมีมิติและมีพัฒนาการตลอดทั้งเรื่อง ความน่าสนใจคือการฉายภาพของคนเอเชียในสังคมอเมริกัน ที่เป็นจุดทำให้เรื่องราวสามารถลุกลามใหญ่โตได้ อย่างการพยายามไม่แสดงอารมณ์โกรธออกมาอย่างตรงไปตรงมา กลับกันตัวละครในเรื่องมักแสดงความรู้สึกที่แท้จริงเมื่ออยู่คนเดียว เหมือนอย่างเอมีที่มีความลับเกี่ยวกับเรื่องเซ็กส์ที่ไม่ได้บอกใคร หรือแดนนีที่แบกรับความกดดันไว้จนเคยมีความคิดอยากจบชีวิตตัวเองด้วยการรมควัน

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการเลี้ยงดูและวัฒนธรรมของเอเชียที่ยึดถึงเกียรติยศและการรวมกลุ่ม (collectivism) ค่อนข้างสูง ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสได้แสดงความเครียดและความกังวล เพราะความกลัวที่จะถูกตัดสิน ไม่ใช่แค่กับตัวเองแต่ครอบครัวของพวกเขาด้วย กลายเป็นบาดแผลและส่งผลต่อสุขภาพจิต อย่างที่เอมีเคยบอกกับนักจิตบำบัดของเธอว่า “ฉันคิดว่าการโตมากับพ่อแม่สอนให้ฉันเก็บกดความรู้สึกไว้”

ขณะที่ Beef เลือกฉายภาพของคนเอเชียอีกรูปแบบหนึ่งที่แตกต่างออกไป ด้วยการเปิดเปลือยอารมณ์หงุดหงิด หัวร้อน และบ้าคลั่งไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป แทนที่จะเป็นการเหมารวมว่าคนเอเชียส่วนใหญ่ต้องคอยก้มหน้ายอมรับชะตากรรม การต้องนิ่งสงบ หรือถูกคาดหวังให้แสดงความอ่อนน้อมถ่อมตน ตรงตามความหมายของชื่อเรื่องซึ่งเป็นแสลงมีความหมายว่าการไปมีเรื่องทะเลาะกับคนอื่น

3

Beef จึงเป็นเหมือนซีรีส์ที่ว่าด้วยการเผชิญหน้ากับความจริงที่ต้องคอยกดมันไว้ 

ผ่านการแก้แค้นของแดนนีและเอมี ที่ทั้งคู่ต่างมีเรื่องราวที่ต้องแบกรับไว้หนักอึ้งพอๆ กัน ทั้งคู่เหมือนจะมีความสุขขึ้นทุกครั้งที่ได้แก้แค้นแต่ละฝ่ายหรือได้ระเบิดอารมณ์ใส่กัน 

อีกทางหนึ่งก็เหมือนว่าทั้งคู่ได้เข้าใจกันมากขึ้นด้วย กลายเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง แม้ไม่ได้อยู่ในรูปแบบรักโรแมนติก แต่การเห็นตัวตนของกันและกันก็อาจเป็นอีกหนึ่งวิธีที่ทำให้เรารู้จักใครสักคนในด้านที่เป็นมนุษย์มากที่สุด

อี ซองจิน พูดถึงความคิดที่อยู่ในซีรีส์เรื่องนี้ไว้ว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความรู้สึกไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับที่ใด เพราะมีสิ่งที่เราไม่สามารถบอกใครได้ หรือสิ่งที่เราอายเกินไปที่จะยอมรับ ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคน สามารถนำไปสู่การแยกตัวและความโดดเดี่ยวได้ มีบางอย่างที่ปลดปล่อยความรู้สึกนั้นของ 2 ตัวละครหลักได้ คนที่ได้เห็นด้านที่เลวร้ายที่สุดของแต่ละคน ทั้งเรื่องแย่ๆ ที่พวกเขาทำ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังอยู่ตรงนั้นด้วยกัน เหมือนอย่างที่ Ram Dass เคยพูดไว้ว่า “We’re all just walking each other home.” (หมายถึงการที่แต่ละคนล้วนกำลังเดินทาง (อีกแง่หนึ่งอาจหมายถึงความตายก็ได้) แต่ระหว่างทางนั้นเราได้สร้างความสัมพันธ์กับคนรอบตัว)” 

บางทีการแสดงอารมณ์ออกไปอย่างตรงไปตรงมาแม้เป็นด้านลบอาจช่วยทำให้คนอื่นรับรู้ความต้องการก็จริง แต่อารมณ์โมโหและโกรธเกรี้ยวไม่อาจสื่อสารความเปราะบางที่อยู่ในใจเราได้ทั้งหมด หลังจากที่คุณได้ปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดแล้ว ขั้นต่อไปที่ช่วยเยียวยาบาดแผลทางจิตใจอาจเป็นเพียงแค่การพูดมันออกมาให้อีกฝ่ายรับรู้ และรับฟังเรื่องราวนั้นด้วยความยินดี รวมถึงการเรียนรู้ที่จะปล่อยวางความอัดอั้นเหล่านั้น ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อให้ตัวเองได้มีอิสระเท่านั้นเอง

อ้างอิง

https://www.popsugar.com/entertainment/beef-netflix-asian-american-masculinity-49144155

https://www.glamour.com/story/ali-wong-beef-character-was-originally-envisioned-as-a-white-man 

https://asianyouthact.org/2021/01/20/academic-pressures-on-asian-students/

https://www.youtube.com/watch?v=KZ8J4f63rkg&t=319s

The post Beef (2023) ซีรีส์การแก้แค้นที่ว่าด้วยเรื่องราวของคนแตกสสลายที่ต้องมาทำร้ายกันเอง appeared first on a day magazine.

ก. ผู้กำกับที่ชอบทำหนังหักมุม

ข. ผู้กำกับที่ทำหนังคุณภาพขึ้นๆ ลงๆ (และออกไปทางลงเหวเสียเยอะ)      

ค. ผู้กำกับที่ชอบโผล่มา cameo ในหนังตัวเอง

ง. ถูกทุกข้อ

ซึ่งไม่ว่าจะตอบแบบไหน ก็ไม่ทำให้ชื่อเสียงหรือภาพจำของชยามาลานดูดีสักเท่าไร จริงอยู่ที่เขาเคยเป็นผู้กำกับที่ทั่วโลกชื่นชมจากเรื่อง The Sixth Sense (1999) แต่ก็เป็นความรุ่งโรจน์ที่ผ่านเลยไปเกือบสองทศวรรษแล้ว ผลงานหลังจากนั้นของชยามาลานมักได้ก้อนหินมากกว่าดอกไม้เสมอ โดยเฉพาะ The Last Airbender (2010) ที่ติดโผหนังห่วยที่สุดตลอดกาลของแทบทุกสำนัก

สำหรับผู้เขียนแล้ว ปัญหาในหนังของชยามาลานคือมันเป็นหนังที่ตั้งต้นอย่างชวนคาดหวังด้วยพล็อต high-concept สารพัด แต่การคลี่คลายหรือเฉลยเรื่องมักทำแบบไม่เข้าท่า อย่าง The Happening (2008) ที่ว่าด้วยธรรมชาติอาเพศ ต้นไม้ลุกขึ้นมาฆ่าคน แต่หนังก็จบแบบทื่อๆ ชนิดคนดูเกาหัวแกรกๆ หรือเรื่อง Old (2021) ที่เล่าถึงคนกลุ่มหนึ่งที่ไปพักผ่อนที่ชายหาด แล้วอยู่ดีๆ พวกเขาก็เริ่มแก่ตัวอย่างรวดเร็ว ทว่าการเฉลยความลับของหนังก็ทำเอาผู้เขียนหัวเราะลั่นบ้าน ถึงขั้นบอกเพื่อนฝูงว่าไม่ต้องไปเสียเวลาดูหรอก            

เอาเข้าจริงแล้ว ชยามาลานเองน่าเห็นใจไม่น้อย เพราะเขาดันสร้างชื่อจากการทำหนังแบบหักมุม (twist ending) กลายเป็นว่าผู้ชมเลยคาดหวังจะได้ความเซอร์ไพรส์สุดๆ จากหนังของเขา ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเขาทำได้ ‘ไม่ถึง’ อย่างไรก็ดี คลิปวิดีโอของ Little White Lies วิเคราะห์ได้น่าสนใจว่าทุกวันนี้ชยามาลานอาจทำหนังหักมุมในลักษณะล้อเลียน (parody) ทำนองว่าอยากเห็นอะไรหักมุมนักก็จัดให้ แต่เป็นการมุมแบบเฉิ่มๆ ไปเลย เป็นทั้งการหยอกล้อกับคนดูและล้อเลียนลายเซ็นการกำกับของตัวเอง ซึ่งแนวคิดนี้นับว่าน่าสนใจ แต่ถามว่ามันช่วยให้หนังของชยามาลานดีขึ้นไหม ก็ตอบเลยว่า…ไม่

ร่ายมายาวขนาดนี้ ชัดเจนว่าผู้เขียนไม่ใช่แฟนคลับของชยามาลานเป็นแน่ (ออกจะเป็นแนวแอนตี้แฟนด้วยซ้ำ) ถึงกระนั้นผู้เขียนก็รู้สึกผูกพันและเอาใจช่วยเขาอยู่ไม่น้อย เพราะตั้งแต่ปี 2019 เป็นต้นมา ชยามาลานได้ทำซีรีส์เรื่อง Servant ทางช่อง Apple TV+ ซึ่งมันกลายเป็นผลงานที่ดีที่สุดของเขาได้รอบหลายปี แม้ว่าซีรีส์จะไม่ได้รับความนิยมแบบตูมตาม แต่มันได้ออกอากาศถึง 4 ปี 4 ซีซัน 40 ตอน โดยเพิ่งปิดฉาก finale ไปเมื่อกลางเดือนมีนาคม 2023

เรื่องราวของ Servant ว่าด้วยคู่สามีภรรยาชนชั้นกลาง โดโรธีคือนักข่าวผู้มีชื่อเสียง ส่วนฌอนก็เป็นเชฟชื่อดังที่ออกโทรทัศน์บ่อยๆ ทว่าลูกชายของพวกเขากลับเสียชีวิตด้วยเหตุการณ์น่าเศร้า โดโรธีไม่อาจทำใจได้ เธอจึงเยียวยาตัวเองด้วยการใช้ ‘ตุ๊กตาเด็ก’ เป็นตัวแทนลูกชาย ต่อมามีหญิงสาวลึกลับนามว่าลีแอนน์มาสมัครเป็นแม่บ้าน แล้ววันดีวันดีเจ้าตุ๊กตาที่ว่าก็กลายเป็นเด็กทารกจริงๆ! ทว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะหลังจากนี้จะมีเรื่องเฮี้ยนๆ ตามมาชนิดไม่หยุดหย่อน

จุดเด่นของ Servant คือการเป็นซีรีส์ที่เล่นกับเทคนิคภาพยนตร์อย่างชาญฉลาด ในเรื่องของ ‘พื้นที่’ เหตุการณ์ราว 80% เกิดขึ้นเพียงในบ้านของตัวเอกเท่านั้น บ้านของพวกเขาดูร่ำรวย แต่ก็มีความมืดทะมึนชวนอึดอัด (มาจากการจัดแสงอย่างประณีต) ทุกอย่างในบ้านค่อยๆ ผุพังเสื่อมสลาย สอดคล้องไปกับสภาพจิตของตัวละครที่ถูกความเสียสติเข้าครอบงำ ถึงกระนั้นฟังก์ชันของตัวบ้านออกจะน่ากังขาอยู่ไม่น้อย เช่นว่าคนแปลกหน้าบุกรุกเข้ามาบ่อยๆ ราวกับตัวละครล็อกบ้านกันไม่เป็น หรือซีซันหลังๆ มีห้องลับทางเชื่อมลับอะไรงอกมาเต็มไปหมด จนกลายเป็นเรื่องขำขันมากกว่าน่าสะพรึง            

แม้ฉากหน้าของ Servant จะดูเป็นแนว Horror หรือซีรีส์ผีๆ แต่หากใครไม่ชอบความตกใจก็สบายใจได้ ซีรีส์นี้แทบจะไม่ได้ใช้เทคนิคตุ้งแช่หรือ Jump scare เลย ผู้สร้างเน้นไปที่ความหลอกหลอนหรืออึดอัดด้วยการถ่ายภาพโคลสอัพใบหน้าของนักแสดง โดยเฉพาะสามตอนแรกของซีซันหนึ่ง ที่ใช้เทคนิคนี้อย่างไม่ประนีประนอม อีกเทคนิคที่ซีรีส์ใช้อยู่เรื่อยๆ คือการถ่ายลองเทค (long take – ถ่ายยาวโดยไม่ตัดต่อ) ที่ขับเน้นความขมึงเครียดของเรื่องได้อย่างดี ส่วนเพลงประกอบฝีมือของ Trevor Gureckis ก็น่าสนใจอย่างยิ่งเพราะมันคือการผสมผสานระหว่างความเบาบางแบบทำนองเพลงกล่อมเด็ก (หัวใจหลักของเรื่องคือเด็กทารก) กับความดังอึกทึกครึกโครมราวกับโลกกำลังจะแตก

เมื่อ Servant ดำเนินเรื่องไปความสัมพันธ์ของลีแอนน์กับโดโรธีก็แปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากคนใช้กับเจ้านาย ทั้งคู่เริ่มสนิทใกล้ชิดกันมากขึ้น ลีแอนน์กลายเป็นนางฟ้าที่มาช่วยให้โดโรธีหลุดพ้นจากความเศร้าเรื่องลูกตาย แต่ช่วงท้ายเรื่องความหมกมุ่นและมุ่งมั่นของลีแอนน์ทวีหนักขึ้นจนใกล้ความบ้าคลั่ง ทั้งโดโรธีและผู้ชมล้วนเกิดคำถามเดียวกันว่าเธอคือเทวดาตกสวรรค์หรือซาตานจากนรกกันแน่ (ณอนถึงขั้นถามว่า “เธอเป็นตัวอะไรกันแน่”) สิ่งที่ดีคือซีรีส์เลือกจะไม่เฉลยปมปัญหาตรงนี้อย่างชัดแจ้งและปล่อยให้ผู้ชมตีความได้เอง

ถึงจะบิลด์เส้นอารมณ์ให้พีคขึ้นเรื่อยๆ มาอย่างดี แต่ผู้เขียนก็แอบผิดหวังกับตอนสุดท้ายของ Servant เล็กน้อย การคลี่คลายของมันดูง่ายดายเกินไป อยู่ดีๆ เหล่าตัวละครก็มีสติกันขึ้นมา เปรียบได้ว่าชยามาลานหลอกเราว่าจะพาไปดูวันสิ้นโลก แต่สุดท้ายเขากลับพาเราเข้าโบสถ์ ซึ่งแนวคิดเรื่อง ‘ศาสนา’ และ ‘ครอบครัว’ ในเชิงบวกของ Servant ชวนนึกถึงตอนจบ (ที่ไม่ค่อยได้เรื่องนัก) ของเรื่อง Sign (2002) อยู่เหมือนกัน แต่เอาเข้าจริงแล้วสำหรับชยามาลาน Servant คงถือเป็นซีรีส์ครอบครัว นอกจากจะเน้นเรื่องการที่สามีภรรยาอย่างฌอนกับโดโรธีช่วยกันแบกความเว้าแหว่งไปด้วยกัน ก็ยังมีเรื่องน่ารักๆ นอกจอว่าชยามาลานยังชวนลูกสาวของตัวเองมาช่วยกำกับ หรือบางครั้งเขาก็เป็นคนกำกับตอนที่ลูกสาวเป็นคนเขียนบท

โดยรวมแล้วแม้จะมีอะไรติดขัดบ้าง แต่ Servant เป็นงานที่พิสูจน์ว่าชยามาลานไม่ใช่ ‘ผู้กำกับห่วย’ แน่นอน นี่คือซีรีส์ที่เขาได้โชว์ทักษะอย่างรอบด้าน ถือว่าเป็นผลงานที่น่าจดจำ และต้องยกเครดิตให้ทาง Apple TV+ ที่ให้ซีรีส์ออนแอร์ได้ตลอดรอดฝั่งโดยไม่แคนเซิลไปเสียก่อน แต่เมื่อนี่เป็นผลงานของชยามาลาน Servant ก็ต้องทิ้งทายด้วยการหักมุมเช่นเคย ซึ่งให้พูดตามตรงมันก็ไม่ใช่อะไรที่คมคาย แต่ไม่อาจแน่ใจอีกต่อไปว่าการหักมุมอย่างเด๋อด๋าของชยามาลานคราวนี้นี่เป็นรสนิยมส่วนตัวของเขา เป็นความจงใจที่จะดูเด๋อ หรือเป็นการจิกกัดล้อเลียนตัวเองกันแน่

The post Servant: บทสรุปปิดท้าย 4 ปี 40 ตอนของสุดยอดซีรีส์ประสาทแ_ก appeared first on a day magazine.

ภาพยนตร์เรื่อง บ้านเช่า…บูชายัญ จากค่าย GDH เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากข่าวคดีสะเทือนขวัญคนทั้งประเทศ ‘ลัทธิบูชาพระอินทร์’ ที่ถ่ายทอดออกมาผ่านสามมุมมอง เปิดด้วยการสร้างความสงสัยแล้วนำไปสู่การไล่ล่าตามหาความจริงจนค่อยๆ มาคลี่คลายสู่เบื้องหลังที่มาของพิธีกรรมสุดเพี้ยนที่ทำให้เพื่อนบ้านนอนไม่หลับ

เมื่อคู่สามีภรรยา หนิง และ กวิน ที่นำแสดงโดย มิว-นิษฐา คูหาเปรมกิจ และ เวียร์-ศุกลวัฒน์ คณารศ ต้องการหาผู้เช่าบ้านเพื่อย้ายกันไปอาศัยอยู่ในคอนโด จนเมื่อ ราตรี อดีตคุณหมอวัยเกษียณ ที่รับบทโดย ต่าย-เพ็ญพักตร์ ศิริกุล และลูกสาว นุช เข้ามาติดต่อขอเช่า ทำให้เรื่องราวลี้ลับและพิธีกรรมสุดประหลาดคืบคลานเข้ามาใกล้ตัว

หลังจากที่เข้ามาอยู่ในบ้านเช่าได้ไม่นานกลับเผยพฤติกรรมที่น่ากังวลใจ โดยมีป้าข้างบ้านคอยรายงานความเคลื่อนไหวที่ทวีความแปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ หนิง อยู่นิ่งไม่ได้ ประกอบกับ รอยสักน่าสงสัยที่อยู่ๆ ก็โผล่มาให้พบในทุกสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้ใจ เหล่านี้จึงทำให้ หนิง ต้องออกโรงสืบหาความจริงเพื่อปกป้องครอบครัวด้วยตัวเอง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าจะต้องพบเจอกับอันตรายแค่ไหนก็ตาม 

พาร์ตแรกของภาพยนตร์ดำเนินเรื่องโดย หนิง ผู้เป็นแม่ที่ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกสาวคนเดียวของตัวเองเป็นช่วงเวลา 20 นาทีที่ทำให้อยากลุกออกจากโรงหนัง ไม่ใช่เพราะน่าเบื่อหรือไม่สนุก แต่ผู้กำกับทำให้ผู้ชมต้องลุ้นและหวาดเสียว มวนท้องจนถ้าไม่มีเพื่อนนั่งดูข้างๆ ก็อาจขอยอมแพ้กับการปูเส้นทางเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น อีกทั้งยังขยันเติมความหลอนสอดแทรกมาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่ลืมเว้นจังหวะผ่อนให้ได้หายใจหายคอเพื่อโดนพายุความสยองรอบใหม่กระหน่ำกันไปจนจบ 

เมื่อถามถึงความบันเทิงขอยกให้ บ้านเช่า…บูชายัญ ยืนแถวหน้าของภาพยนตร์ในปีนี้ได้เลย ถ้าเป็นอาหารก็ต้องบอกว่ามีครบรส ทั้งดราม่า ขำขัน ลึกลับ และระทึกชวนติดตาม เนื้อเรื่องกลมกล่อมที่ใครกินก็อร่อย แต่ด้วยความหลายหลายนี่เองก็เลยทำให้บางรสชาติที่เราโหยหาแบบในเรื่อง ลัดดาแลนด์ ที่ชูความเป็นภาพยนตร์ดราม่าครอบครัวมาเหนือเรื่องราวชวนขนหัวลุกเบาลงไปบ้าง แต่เรื่องก็ดำเนินมาขมวดจบได้อย่างกินใจซึ่งต้องเข้าไปชมในโรงภาพยนตร์เท่านั้นถึงจะสัมผัสความลุ่มลึกที่ จิม โสภณ ผู้กำกับภาพยนตร์ต้องการให้ผู้ชมเดินทางหาคำตอบไปพร้อมกับตัวละครในเรื่อง

ซึ่งภาพยนตร์ บ้านเช่า…บูชายัญ ตั้งใจเล่าถึงสามมุมมองของตัวละครหลักของเรื่องแบ่งเป็นพาร์ตของ หนิง กวิน และราตรี ผู้เกี่ยวโยงกันแล้วจึงคลี่คลายปมปัญหาที่ดูผิวเผินเหมือนจะเป็นพิธีกรรมลึกลับของกลุ่มคนประหลาดที่งมงาย แต่ก็เป็นความงมงายที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังเป็นปมใหญ่ซ่อนอยู่ โดยการหั่นออกเป็นสามส่วนแบบนี้เลยทำให้การจะปูเรื่องราวความสัมพันธ์ในครอบครัวมันก็ทำได้ไม่เต็มที่นัก แต่อย่างไรก็ตามเรื่องราวชดเชยด้วยจุดพลิกผันของเรื่องที่พลิกแล้วพลิกอีกที่ผู้ชมเดาทางกันไม่ถูก จนเผลอแผล็บเดียวก็ล่วงเลยมาถึงพาร์ตสุดท้ายที่เฉลยจุดกำเนิดความเขย่าขวัญทั้งหมดของเรื่อง ส่วนตัวเองถึงกับร้อง อ่อ… ออกมา นั่นก็ด้วยความสมเหตุสมผลของบทที่ทำให้คล้อยตามจึงไม่รู้สึกขัดใจกับจุดสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ที่สามารถมองข้ามไปได้  

ประกอบกับการแสดงของนักแสดงในเรื่องทุกคนไม่ว่าจะเป็นบทเด่น บทรอง ช่วยทำให้เรื่องนี้ตื่นเต้นและทรงพลัง ไม่ว่าจะในบทของหนิงที่ มิว นิษฐา สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างสะใจ ส่งอารมณ์ดราม่าจนผู้ชมเองก็เอาใจช่วยให้เธอสามารถสืบหาความจริงและรักษาครอบครัวไว้ให้ได้สำเร็จ รวมถึงในบทราตรีที่ ต่าย เพ็ญพักตร์ ได้รับก็ยิ่งยืนยันความเป็นนักแสดงมืออาชีพที่ยืนระยะมาอย่างยาวนานของเธอ แววตาเรียบเฉยที่เห็นแล้วต้องหลบ รอยยิ้มอ่อนๆ ที่ชวนขนลุก ฉากที่ผู้เขียนชอบส่วนตัวเป็นฉากในคอนโดที่ปรากฏอยู่ในตัวอย่าง ราตรีหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เมื่อชมอยู่ในโรงภาพยนตร์เสริมด้วยเพลงประกอบและเรื่องราวที่ปูมา ถึงกับต้องอุทานออกมากับเพื่อนข้างๆ เลยว่า แม่งโคตรเท่เลยว่ะ มีไม่กี่คนในวงการที่สามารถเอาอยู่ได้แทบจะทุกบทบาทแบบนี้ผู้หญิงคนนี้ 

สำหรับบทของอิงที่ น้องกัสจัง นักแสดงเด็กของเรื่องได้รับ ก็เป็นอีกหนึ่งกุญแจสำคัญที่ดำเนินเรื่องให้แน่นหนาขึ้น ซึ่งผู้กำกับตั้งใจให้เป็นไม้เด็ดของเรื่อง ส่วนน้องกัสจังเองก็แสดงความสามารถในด้านการแสดงของเธอออกมาให้ผู้ชมได้ประทับใจ ไม่ว่าจะเป็นในการแสดงอารมณ์เศร้าหรืออาฆาตแค้น เธอก็เล่นออกมาได้อย่างน่าชื่นชมและต้องปรบมือให้ ฉายแววนักแสดงดาวรุ่งของวงการที่น่าจับตามองอีกคนหนึ่ง

ฉากไคลแม็กซ์ของเรื่องบนชั้นดาดฟ้าที่เป็นหนึ่งในฉากพิธีกรรม รวมสัญลักษณ์ความแปลกประหลาดต่างๆ ทั้งที่เป็นสมุดปกแดง สามเหลี่ยมวาดด้วยเลือด อีกาดำ เสียงนาฬิกาปลุกทุกตี 3.45 น. และบทสวดที่หลังจากออกโรงภาพยนตร์แล้วติดตาและหลอกหลอนกลับบ้านมาด้วย ถือได้ว่าเป็นฉากสำคัญที่เล่าด้วยสามมุมมองที่แตกต่างกันมาบรรจบกันได้อย่างเสียงฮือฮาและน่าตื่นตาตื่นใจ ถือได้ว่าประสบความสำเร็จในฐานะภาพยนตร์สยองขวัญที่คงความดราม่าครอบครัวให้ได้ซาบซึ้งกินใจอีกเรื่องหนึ่งที่แนะนำแบบตะโกนให้รับชม 

ภาพยนตร์ บ้านเช่า…บูชายัญ ฉายแล้ววันนี้ในโรงภาพยนตร์

ตัวอย่างภาพยนตร์

เรื่อง: จันจิรา ยีมัสซา

The post บ้านเช่า…บูชายัญ บ่วงการยึดติดและการกลับมาของผู้กำกับฉายา ‘เจ้าพ่อหนังผีอสังหาริมทรัพย์’ appeared first on a day magazine.

ภาพยนตร์ผลงานการกำกับของ ‘คงเดช จาตุรันต์รัศมี’ เรื่องนี้ได้ ‘สยมภู มุกดีพร้อม’ ผู้กำกับภาพคู่บุญของ ‘เจ้ย-อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล’ ที่ได้รับการยอมรับในวงการภาพยนตร์ระดับโลกมามีส่วนร่วมในการผลิต รวมทั้ง ‘ลี ชาตะเมธีกุล’ นักลำดับภาพคิวทองที่รับหน้าที่ร้อยเรียงเรื่องในขั้นตอน post production จึงทำให้ ‘เฉิ่ม’ คว้ารางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเวที ‘คมชัดลึกอวอร์ด ครั้งที่ 3’

“ถ้าหากว่าเราค้นพบสิ่งที่เรารักแล้ว เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะหยุดเวลาและหัวใจไว้ที่นั่น” คำถามตั้งต้นที่เป็นที่มาของภาพยนตร์เรื่องนี้ เกิดขึ้นมาจากเมื่อ ‘คงเดช จาตุรันต์รัศมี’ เปิดไปฟังเพลง ‘ปองใจรัก’ ของ ‘สุนทราภรณ์’ ทางคลื่น AM ในระหว่างทางกลับบ้านจากต่างจังหวัดจนเกิดเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเขียนบทภาพยนตร์เรื่อง เฉิ่ม ขึ้นมา

ชื่อของ ‘คงเดช จาตุรันต์รัศมี’ ผู้กำกับภาพยนตร์ที่ฝากผลงานด้านการกำกับภาพยนตร์ไทยหลายเรื่อง ประเดิมเรื่องแรก สยิว (2546), กอด (2551), ตั้งวง (2556), Snap (2558), Where We Belong (2562) โดยภาพยนตร์เรื่องล่าสุด Faces of Anne (2565) รวมทั้งรับหน้าที่ในตำแหน่งเขียนบทของภาพยนตร์เรื่องดังอีกหลายเรื่อง เช่น The Letter จดหมายรัก (2547), ปืนใหญ่จอมสลัด (2551) และ Hunger (2566) ที่เป็นทั้งผู้สร้างเองด้วยโดยกำลังจะลงฉายทาง Netflix ในวันที่ 8 เมษายนนี้ เป็นต้น

ภาพยนตร์เรื่อง เฉิ่ม (2548) เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองของ คงเดช ที่ดึงซุปเปอร์สตาร์จากสองฝั่งอุตสาหกรรมบันเทิงไทย ‘หม่ำ จ๊กมก’ ดาวตลกชื่อดังมารับบทพระเอก และ ‘นุ่น วรนุช’ นักแสดงที่ผ่านงานแสดงทางโทรทัศน์มามากมายอยู่แถวหน้าของละครไทย มาเป็นนางเอกภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ 

‘สมบัติ ดีพร้อม’ ที่รับบทโดย ‘หม่ำ’ คนขับรถแท็กซี่กะกลางคืนคนซื่อ ชายขี้เหงาในเมืองหลวง ที่ใช้ชีวิตสวนทางกับกระแสโลก เขาชื่นชอบการฟังเพลงสุนทราภรณ์ กินอาหารเมนูเดิมจากร้านประจำทุกคืน เมื่อใดที่ใจว้าวุ่น บัติจะหยิบปากกาเขียนจดหมายหาคุณอาธรรมรงค์ ดีเจที่เป็นเสียงช่วยอยู่เป็นเพื่อนเขายามดึก ในขณะที่ยุคนั้นคนส่วนใหญ่ใช้โทรศัพท์ติดต่อหากัน ฟังเพลงแดนซ์ แต่งตัวตามแฟชั่น (Y2K) เดินห้างสรรพสินค้าชิคๆ กินแมคโดนัลด์ จนเมื่อได้เจอกับ ‘นวล’ รับบทโดย ‘นุ่น วรนุช’ หมอนวดสาวหน้าใหม่ในวงการ ที่เข้ามาทำให้โลกของเขามีชีวิตชีวาสดใสขึ้น เสน่ห์ที่เกินห้ามใจของ ‘นวล’ ทำให้ใครที่พบก็ตกหลุมรัก แต่เธอก็เป็นอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องโยกย้ายเข้ามาในเมืองเพื่อดิ้นรถทำให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น ซึ่งผู้หญิงตัวคนเดียวในเมืองใหญ่ทำได้แค่ฝันถึงสิ่งที่ตัวเองอยากมี อยากเป็น โดยไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าจะมีโอกาสสำเร็จเมื่อไหร่ 

หลายฉากที่เห็นเธอเหม่อลอยออกหน้าต่างรถ ด้วยสายว่างเปล่าและชวนให้เราเศร้าไปกับชะตากรรมที่เธอต้องก้มหน้ายอมรับ เมื่อทั้ง ‘บัติ’ และ ‘นวล’ พบกันบ่อยครั้งเนื่องด้วยคำสัญญาที่จะเป็นคนขับรถไปส่งเธอถึงที่บ้านเมื่อเธอเลิกงานจากร้านอาบอบนวด ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เติบโตได้ทำให้โลกเหงาๆ สองใบไม่โดดเดี่ยว ‘นวล’ แม้จะผ่านมือชายมากหน้าหลายตาในแต่ละคืน แต่เมื่ออยู่กับ ‘บัติ’ เธอกลับไปเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึง เธอมีเขาเป็น comfort zone ให้พักใจได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกล่วงเกินหาผลประโยชน์จากร่างกายของเธอเหมือนเช่นชายอื่น ส่วน ‘บัติ’ เองจากชายที่เคยมีครอบครัวแต่ชีวิตพลิกผันกลายเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เก็บตัว ไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีคนข้างหลังให้เป็นห่วง เขาเลือกอยู่กับโลกที่จินตนาการจากละครในวิทยุ เพื่อหนีความจริงอันโหดร้ายที่เขาโดนคนใกล้ตัวทำร้ายให้ทั้งเจ็บและแค้นใจ จนหันหลังให้โลกและหาความสงบเพื่อกลบอดีตที่หลอกหลอน 

ห้องนอนมืดมนที่มีเพียงฟูกที่นอนและชั้นวางเล็กๆ ที่เป็นมุมแต่งตัว ยูนิฟอร์มชุดเดิมที่เราเห็นเขาสวมเกือบตลอดทั้งเรื่อง อุปกรณ์สำหรับเซตผมที่เป็นกิจวัตรก่อนออกจากบ้าน ห้องลีลาศเสมือนเป็น safe zone ที่ช่วยปลอบประโลมใจให้เขาสงบ โลกที่หมุนช้าลง เสียงเพลงหวานๆ ที่มีคู่เต้นจับมือ โอบรัดเอวใกล้ชิดอิงแอบกันและกัน ภาพอุดมคติที่ห่างไกลจากชีวิตของเขา

บทเพลงจากวงสุนทราภรณ์กลายเป็นอีกหนึ่งตัวละครที่หยอดใส่มาได้ถูกจังหวะช่วยทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยความโรแมนติก หวานซึ้ง แม้ในสายตาของตัวละครอื่นที่เป็นคนทั่วไปอาจฟังดูเชย แต่คุณค่าความดีงามไม่ได้วัดกันที่กาลเวลา ซึ่งถ้าตั้งใจฟังเนื้อร้องจะชวนให้เคลิบเคลิ้มและตกหลุมรักเหมือนคนทั้งคู่ได้ไม่ยาก

แม้ในภาพยนตร์จะไม่ได้มีฉากที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างชาย-หญิงของนวลและบัติอย่างชัดเจน แต่ผู้ชมสัมผัสได้ถึงความรักที่มาในรูปแบบความปรารถนาดีให้แก่กันและกันได้อย่างอบอุ่นใจ เหมือนสติกเกอร์ติดรถแท็กซี่ของเขาที่ว่า ‘รักแท้ทนทานเหนือกาลเวลา’ เพราะหากแม้ชะตาเราผูกพันกันสักวันโลกอาจหมุนให้เรามาพบกันอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสม 

เกร็ดจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ถ้าใครสังเกตรถแท็กซี่ที่สมบัติขับจะเห็นป้ายทะเบียน ทน 2514 ซึ่งเป็นปีเกิด 2514 ของผู้กำกับนั่นเอง

รับชมได้แล้วทาง Netflix 

ตัวอย่างภาพยนตร์

The post เฉิ่ม: รักเชยๆ ของผู้ชายเฉิ่มๆ ที่จะทำให้หัวใจคุณอินเลิฟกับเพลงรักคลาสสิกของสุนทราภรณ์ appeared first on a day magazine.

ต่อมาวงการหนังแอ็กชันฮอลลีวูดก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอีกครั้งจากการมาของหนังสายลับอย่าง The Bourne Identity (2002) ที่นำเสนอภาพของการต่อสู้ที่เน้นความสมจริง กระชับ ฉับไว และทำให้หนังสายลับรุ่นพี่ที่มีก่อนหน้านั้นต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ รวมทั้งการวางรากฐานและออกแบบฉากต่อสู้ที่ไม่สามารถน้อยกว่าสิ่งที่ เจสัน บอร์น ได้สร้างเอาไว้อีกแล้ว 

เมื่อทิศทางของหนังบู๊แอ็กชันเริ่มนิ่ง การเกิดขึ้นของแฟรนไซส์หนังซูเปอร์ฮีโร่ก็เริ่มเบ่งบาน จนกลายเป็นลูกรักของฮอลลีวูดและตารางทำเงินบล็อกบัสเตอร์ยาวนานนับสิบปี แม้ว่านานๆ ทีจะมีหนังที่สร้างปรากฏการณ์ขึ้นมาได้บ้างก็ตาม แต่ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนนั้นก็น้อยมากจนนึกภาพไม่ออกว่านอกจากเรื่องของการพัฒนาด้านวิชวลเอฟเฟ็กต์แล้ว ฮอลลีวูดจะมีอะไรมาให้เราได้ตื่นเต้นกันได้อีกบ้าง 

จนกระทั่งการเกิดขึ้นมาของหนังฟอร์มเล็กๆ อย่าง John Wick ในปี 2014 ที่ภาคแรกนั้นเป็นหนังเกรดบีทั่วไป และทำรายได้แค่พอประมาณแต่เมื่อเวลาผ่านไปตัวหนังกลับถูกพูดถึงมากขึ้นเรื่อยๆ ในฐานะหนังแอ็กชันที่น่าสนใจ จนมีโอกาสได้สร้างภาคต่อและกลายเป็นหนังที่สร้างมาตรฐานใหม่ให้กับวงการหนังแอ็กชันของโลกทันที

ในขณะที่หนังซูเปอร์ฮีโร่ของ Marvel กำลังโรยแรงในเฟสที่สี่ ทางด้าน DC ก็เข้าสู่การรีเซตจักรวาลหนังใหม่ จะมีแต่ John Wick: Chapter 4 ที่กลับได้การต้อนรับที่อบอุ่นจากคนดูในรอบเปิดตัวอย่างล้นหลาม (เมื่อเทียบกับ The Matrix Resurrections (2021) ที่คว่ำสนิท) ยืนยันด้วยเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องในรอบสื่อจากหลายๆ ประเทศ รวมทั้งที่ประเทศไทยด้วย ซึ่งความสำเร็จที่เกิดขึ้นนี้ทางทีมงานเองก็ต้องฝ่าฟันและเค้นไอเดียของตัวเองออกมาจนเรียกว่าหมดเกลี้ยง โดยที่ตัวผู้กำกับออกมาบอกเองว่าหลังจบหนังภาคสี่เขาขอพักเรื่องของ John Wick ไปยาวๆ ก่อนเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเล่นอีกแล้ว

แต่กว่าที่หนังจะประสบความสำเร็จจนเกิดเป็นการสร้างมาตรฐานใหม่ของหนังแอ็กชันฮอลลีวูดได้แล้ว เส้นทางของหนังเรื่องนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเลยตรงกันข้ามกลับเต็มไปด้วยดงกระสุนมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะเดิมทีสองผู้กำกับหนัง แชด สตาเฮลสกี (Chad Stahelski) และ เดวิด ลีตช์ (David Leitch) นั้น อาชีพหลักของพวกเขาคือ สตันต์แมน และเป็นผู้ช่วยผู้กำกับบ้าง แต่งานกำกับภาพยนตร์แบบเต็มตัวของพวกเขาทั้งสองนั้นยังไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งไอเดียการสร้างหนัง John Wick ภาคแรกนั้นมาจากการที่พวกเขาพูดคุยกับ คีอานู รีฟส์ (Keanu Reeves) ที่เคยร่วมงานในหนังไตรภาค The Matrix กันมาก่อน ว่าอยากทำหนังแอ็กชันมันๆ สักเรื่อง เพื่อให้คนอยากตีตั๋วเข้ามาดูหนังในโรงภาพยนตร์กันอีกครั้ง หลังจากที่ช่วงนั้นคนอเมริกันเริ่มนิยมดูหนังทางสตรีมมิงมากกว่า

ด้วยความที่พล็อตหนังของ John Wick ภาคแรกนั้นในสายตาของค่ายหนังคงดูทรงแล้วไม่น่าจะไปรอด ซึ่งว่าด้วยเรื่องของนักฆ่ามืออาชีพที่เกษียณตัวเองออกจากวงการไปแล้ว และกลับมาจับปืนอีกครั้งเพื่อล้างแค้นให้กับหมาของตัวเองที่ถูกลูกชายมาเฟียยิงและชิงรถคันโปรดของเขาไป เกิดเป็นการแหกกฎของโลกนักฆ่าจนเกิดเป็นการไล่ล่าระดับถูกตั้งค่าหัวเป็นเงินหลายล้านดอลลาร์ ถ้าว่ากันตามตรง ณ วันนั้น มันคือพล็อตที่มีความเป็นหนังเกรดบีสูง (หรืออาจจะเป็นหนังเพื่อทำลงสู่ตลาดโฮมวิดีโอเลยก็ยังได้) และชื่อชั้นของสองผู้กำกับก็ไม่ได้ใหญ่โตแบบ เควนติน แทแรนติโน แต่โชคดีที่หนังได้ชื่อของ Keanu Reeves มาช่วยแบกเอาไว้ ทำให้พวกเขาได้ทุนสร้างมาในระดับหนึ่ง (ประมาณ 20 ล้านเหรียญฯ) ทำให้หัวหอกทั้งสามจึงต้องรัดเข็มขัดและคุมงบประมาณให้ดีที่สุดเพื่อแลกกับหนังในอย่างที่พวกเขาอยากให้เป็น จนในที่สุดหนังภาคแรกก็ทำเงินพอหอมปากหอมคอ เก็บรายได้ไปประมาณ 80 ล้านเหรียญฯ ส่งผลให้ทีมงานได้ไฟเขียวให้สร้างภาคต่อได้ (โดยทางสตูดิโอเพิ่มทุนสร้างให้เป็น 40 ล้านเหรียญฯ สำหรับหนังภาคสอง)

John Wick: Chapter 2 (2017) จึงเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของหนังชุดนี้ ซึ่งทีมงานได้ออกแบบและสร้างโลกของเหล่านักฆ่าขึ้นมาเพื่อเติมองค์ประกอบของหนังให้มีน้ำหนักมากขึ้น โดยขยายเรื่องราวไปยังโรงแรม The Continental ให้เข้ามาเป็นหนึ่งในตัวละครหลักของเรื่อง รวมถึงการให้ความสำคัญของการออกแบบงานภาพที่สำคัญพอๆ กับฉากต่อสู้ จนกลายเป็นองค์ประกอบที่โดดเด่นและสามารถนำมาสร้างเป็นส่วนต่อขยายของตัวเองต่อไปได้หลังจากจบหนังชุดนี้

ถ้าใครเริ่มรู้สึกคุ้นๆ กับพล็อตเรื่องประมาณนี้ ใช่แล้ว! มันคือพล็อตที่อยู่ในหนังและนิยายกำลังภายในจีนหลายๆ เรื่องนั้นเอง ทั้งจอมยุทธ์ที่ล้างมือออกไปจากยุทธภพและต้องกลับเข้ามาอีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่าง เรื่องของบุญคุณและความแค้นที่ต้องชำระ โรงเตี๊ยมของเหล่าจอมยุทธ์ที่มีกฎเหล็กว่าห้ามต่อสู้กันภายในพื้นที่ของโรงแรมแต่สุดท้ายก็เกิดการต่อสู้ขึ้นจนได้ (อย่างในหนังเรื่อง Dragon Inn (1992) หรือเดชคัมภีร์แดนพยัคฆ์ ก็เป็นหนังที่มีพล็อตเรื่องคล้ายๆ กัน)  การดูแลควบคุมความเป็นไปของยุทธภพจากพรรคใหญ่ เช่น พรรคเหรียญทองของเซี่ยงกัวกิมฮ้งในฤทธิ์มีดสั้น (ซึ่งเหรียญทองนั้นก็ยังเป็นไอเท็มที่นักฆ่าใช้ในการซื้อสิทธิพิเศษในหนังด้วย) และการหาทางโค่นอำนาจของสำนักในปกครองเพื่อขึ้นสู่อำนาจแทน เป็นต้น

ดังนั้นการที่ทีมงานใส่เรื่องของโรงแรม The Continental และสภาสูงเข้ามา ทำให้เนื้อหาของ John Wick มีความหนักแน่นมากขึ้น จากหนังที่มีเนื้อเรื่องไม่เกินสองบรรทัดในภาคแรก สู่การแตกประเด็นไปพูดถึงเรื่องของการท้าทายอำนาจ คนคุมเกม และการเมืองในโลกของนักฆ่า โดยแฝงปรัชญาของชาวตะวันออกเอาไว้อย่างกลมกลืน ด้วยการนำพล็อตของยุทธจักรหนังจีนมาปรับใช้ในหนังตะวันตกที่ปรุงออกมาแล้วกลายเป็นความสดใหม่ และหยิบยืมไอเดียจากหนังฮ่องกงและหนังญี่ปุ่นยุค 80-90 มาใช้อย่างเต็มที่

จากเนื้อเรื่องของชายวัยชราคนหนึ่งที่อดีตเป็นนักฆ่าฝีมือดีออกตามล้างแค้นให้กับสุนัขของตัวเองในหนังภาคแรก ก็ขยายตัวออกเป็นเรื่องราวที่ใหญ่ขึ้น ในขณะเดียวกันตัว John Wick ก็ค่อยๆ ถูกบีบโดยอำนาจของสภาสูงและเหล่าผู้มีอำนาจในเรื่องให้ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นหมากตัวหนึ่งเพื่อให้แต่ละฝ่ายใช้ตัวเขาเพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง

ฝ่ายสภาสูงต้องการใช้ John Wick มาเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อให้คนที่อยู่ใต้การปกครองเห็นว่าจุดจบของคนที่พยายาม ‘ละเมิดกฎ’ นั้น ต้องพบเจอกับความน่ากลัวอะไรบ้าง เพราะสภาสูงมองว่า John Wick คือ ปัญหาที่จะสร้างความสั่นคลอนอำนาจของพวกเขาได้ ดังนั้นจึงต้องกำจัด ‘ปัญหา’ นั้นทิ้งโดยไม่สนใจว่าจะต้องเสียทรัพยากรขององค์กรไปเท่าไหร่ก็ตาม

ด้านสมาชิกพรรคก็ฉวยจังหวะนี้ใช้สัญญาที่ผูกมัดกับ John Wick เพื่อให้ตัวเองมีอำนาจเพิ่มขึ้น โดยหวังที่ตัวเองจะสามารถคานอำนาจกับสภาสูงได้มากขึ้น และอาจถึงขั้นหาทางยึดอำนาจมาไว้ในมือตัวเอง ซึ่งการยืมมือ John Wick มาใช้นั้น เรียกว่ามีแต่ได้กับได้ เพราะสุดท้ายคนที่ต้องรับผิดทั้งหมดก็คือตัว John Wick นั่นเอง เพราะเขาใช้ ‘กฎ’ ที่ทางสภาบัญญัติไว้มาเป็นข้อบังคับให้ John Wick ต้องทำตาม และในเกมนี้ใครที่สามารถคุม John Wick ได้ ก็เท่ากับชนะไปแล้วครึ่งหนึ่งนั่นเอง

จากการล้างแค้นส่วนตัวจนทำให้ต้องเข้าไปพัวพันเข้าไปสู่เกมการเมืองในโลกอาชญากรรม ภาพของ John Wick ค่อยๆ ถูกเปลี่ยนไปในหนังแต่ละภาค (โดยที่เนื้อหาเป็นช่วงเวลาที่ต่อเนื่องกัน) ในหนังภาคแรกเขาคือ ชายผู้เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง ผู้ที่สั่งเป็นสั่งตายตัวละครอื่นๆ ในเรื่อง และกลายเป็นฝ่ายที่ถูกตามล่าเสียเองในหนังภาคสอง จนต้องพาตัวเองไปยอมจำนนกับ The Elder เพื่อขอให้ยกเลิกการตั้งค่าหัวของตัวเขาในหนังภาคสาม และพบกับการถูกหักหลังจากคนที่เป็นพันธมิตรของเขา โดยที่ตอนท้ายในหนังภาคสามคือการซ้อนทับของเรื่องราวจอมยุทธ์ที่ดำเนินมาถึงช่วงที่ตัวเองพลัดตกไปในหุบเขา แน่นอนเขานั้นยังไม่ตายและพร้อมกลับขึ้นมาสะสางความแค้นครั้งนี้ให้จบ

John Wick: Chapter 4 จึงเป็นการดำเนินเรื่องเพื่อปิดฉากสงครามนี้ โดยที่ตัวเขาเปลี่ยนสถานะจากหมากที่ถูกควบคุมมาเป็นผู้ดำเนินเกมนี้ด้วยตัวเอง โดยครั้งนี้สภาสูงและคนดูมีหน้าที่เพียงเฝ้าดูการหาทางออกของตัวละครเท่านั้น โดยมีฉากที่นำเสนอผ่านมุมมองที่เรียกว่า God Eye View หรือการเฝ้าดูของผู้มีอำนาจที่นั่งมอง John Wick เอาชีวิตรอดอย่างทุลักทุเล

ด้วยการปูเรื่องราวและวางรากฐานของหนังสามภาคก่อนหน้า และการปล่อยของจนหมดเปลือกของทีมงาน รวมทั้งได้ทัพนักแสดงแอ็กชันฝีมือดีมาร่วมงานมากมาย การสร้างคาแร็กเตอร์ของนักฆ่าที่ทำให้คนดูหลงรักอย่าง ตอนนี เยน (Donnie Yen), ฮิโรยูกิ ซานาดะ (Hiroyuki Sanada), รินะ ซาวายามะ (Rina Sawayama) และการแสดงของ บิล สการ์สการ์ด (Bill Skarsgård) รวมทั้งนักแสดงชุดก่อนอย่าง เอียน แม็คเชน (Ian McShane) กับ ลอเรนซ์ ฟิชเบิร์น (Laurence Fishburne) จึงทำให้หนังภาคนี้มีความสมบูรณ์ในแบบที่ควรจะเป็นอย่างพอดิบพอดี แม้ว่าฉากต่อสู้ในหนังจะมีจำนวนมากและยืดเยื้อไปสักหน่อย แต่มันก็ได้สร้างมาตรฐานใหม่ๆ ให้กับวงการหนังแอ็กชันของโลกได้สำเร็จ ที่ต่อไปนี้หากใครจะทำหนังบู๊เดือดๆ ขึ้นมา คงไม่สามารถน้อยกว่า John Wick ได้อีกแล้ว

รวมถึงทีมงานของ John Wick เองที่ต้องรักษามาตรฐานที่ตัวเองทำไว้ในซีรีส์ The Continental และ Ballerina หนังภาคแยกของจักรวาลนักฆ่านี้ที่กำลังจะตามออกมาไว้ด้วย

The post John Wick: Chapter 4 ภาพสะท้อนของเกมการเมืองและการสร้างมาตรฐานใหม่กับหนังแอ็กชันโลก appeared first on a day magazine.

กำกับภาพยนตร์โดยผู้กำกับดาวรุ่ง ริกิยะ อิมาอิซูมิ (Rikiya Imaizumi) ที่ได้รับรางวัลบนเวที Tokyo International Film Festival จากภาพยนตร์เรื่อง By the Window (2022) เมื่อปีที่ผ่านมา โดยดึงนางเอกสาวหน้าหวานผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้โลกสว่างไสว คาซูมิ อาริมูระ (Kasumi Arimura) มารับบท จิฮิโระ สาวปริศนาต่างเมืองที่พลัดถิ่นมาอาศัยในเมืองชายทะเลอันห่างไกล อดีตหญิงขายบริการทางเพศในร้านนวดผู้มีบาดแผลทางใจและร่างกายติดมาด้วย แต่ด้วยเนื้อแท้ที่มีจิตใจอันดีงามกลับยิ่งทำให้เธออยากเผื่อแผ่ความสุขและกอดทุกหัวใจที่กำลังสับสนหลงทางให้กับมามีชีวิตชีวาและเต้นได้ถูกจังหวะอีกครั้ง

ภาพยนตร์เปิดมาด้วยฉาก จิฮิโระ กับน้องแมวจรขนฟูในบริบทที่ชวนสงสัยแต่ก็อยากติดตามต่อไปว่าผู้หญิงคนนี้จะพาเราไปพบเจอกับอะไรบ้าง สาวร้านเบนโตะผู้โด่งดังมีแฟนคลับมารอคิวและหาโอกาสจะได้พูดคุยกับเธอที่ร้านขายข้าวกล่องแห่งหนึ่งในเมืองริมทะเล บทสนทนาที่ไม่ธรรมดาจึงเป็นการเฉลยตั้งแต่ต้นเลยว่าเธอเคยมีอาชีพผู้หญิงขายบริการมาก่อน แต่เนื้อเรื่องโดยรวมไม่ได้ชี้ไปทางฉากหวือหวา 18+ (ยกเว้นแค่ฉากเดียวที่เข้าข่ายต้องชมกันเองว่าจะมาเมื่อไหร่และรูปแบบไหน)

จิฮิโระ ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นชื่อในวงการที่ตัวละครเลือกใช้เสมือนเป็นการระลึกถึงมนุษย์ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตในวัยเด็กของเธอ โอบอุ้มเธอขึ้นมาในวันอันโดดเดี่ยว ซึ่งเมื่อเธอเติบโตขึ้นมาจนถึงวันที่สามารถหยิบยื่นความอบอุ่นนี้ให้คนอื่น ก็พบว่าเมื่อใดที่พบกับคนแปลกหน้าที่กำลังหลงทางต้องการความช่วยเหลือเธอก็ไม่ลังเลที่จะแบ่งปันความสุขและส่งรอยยิ้มจริงใจนี้ให้กลับไป

เบื้องหลังอันเป็นปริศนาของ จิฮิโระ ได้ค่อยๆ เผยขึ้นมาในฉากต่างๆ เพื่อคลี่คลายความสงสัยที่มาที่ไปของเธอได้บ้าง แต่ผู้กำกับก็เลือกที่จะเก็บซ่อนบาดแผลในอดีตไว้ไม่เล่าอย่างตรงไปตรงมา ยิ่งชวนให้ผู้ชมจินตนาการต่อกันเองว่ามวลความเศร้าในตัวเธอนี้ได้มาอย่างไร ยิ่งอยากค้นหาชีวิตของผู้หญิงคนนี้ไปจนจบ เพราะถึงแม้ว่าเธอจะมอบรอยยิ้มและช่วยเหลือคนรอบข้างให้ชีวิตประจำวันของพวกเขาเปลี่ยนแปลงและมีความสุขขึ้น แต่ก็สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าและเปลี่ยวเหงาในจิตใจของเธอที่สายตาไม่อาจเก็บซ่อนไว้ 

ฉากเรียบง่ายในเมืองริมทะเลกับการใช้ภาพนิ่งแช่ค้างไว้ ให้ผู้ชมซึมซับบรรยากาศผู้คนและการเรียนรู้ตัวละครในเรื่องผ่านบทสนทนา ทำให้เรื่องนี้กินเวลาไปกว่าสองชั่วโมงซึ่งคนที่ไม่คุ้นเคยกับการเล่าเรื่องเนิบๆ แบบนี้ของญี่ปุ่นก็อาจถอดใจพับจอล้มตัวนอนไปซะก่อน แต่ถ้าเปิดใจปล่อยอารมณ์ไปกับการเก็บรายละเอียดต่างๆ ที่สอดแทรกเข้ามาจะทำให้เห็นภาพชีวิตผู้คนรอบตัวที่เราเองอาจมองข้ามไปในชีวิตประจำวัน 

คาซูมิ อาริมูระ ตัวละครหลักของเรื่องเป็นแม่เหล็กที่ดึงดูดเราด้วยคาแรกเตอร์สาวสวยรวยเสน่ห์แต่ก็ซ่อนเรื่องราวความผิดหวังเศร้าใจที่ไม่อาจเล่าเป็นคำพูดแต่สัมผัสได้ในทุกฉากที่เธอปรากฏตัว ด้วยลักษณะนิสัยที่แปลกแตกต่าง ทำให้ความคิดความอ่านของเธอไม่เหมือนหญิงสาวทั่วไป ความขบถ แข็งกร้าวในตัวถูกนำมาใช้ในจังหวะเวลาที่เหมาะสม นิยามความเป็นผู้หญิงที่เธอปฏิเสธไม่อยากถูกตีกรอบยิ่งทำให้เธอเป็นคนลึกลับและยากที่จะเข้าใจ บทบาท จิฮิโระ ในเรื่องจึงแหวกความเชื่อที่มีต่อผู้หญิงทั้งการเป็นแม่บ้านในอุดมคติ การใช้ชีวิตตัวคนเดียวตัดขาดครอบครัว การเลือกอาชีพที่สังคมยังไม่ยอมรับ หรือความคิดเรื่องความสัมพันธ์และเซ็กซ์ที่ไม่ยึดติดรูปแบบหรือขั้นตอน ซึ่งสวนทางกับสิ่งที่คนในสังคมส่วนใหญ่เดินตามกัน นั่นจึงทำให้เธอเข้าอกเข้าใจความเป็นคนนอกของคนแปลกหน้าที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่ตัดสินว่าคนนี้เป็นใคร มาจากไหน เพียงแค่มองตาและเชื่อในสัญชาตญาณมนุษย์ของกันและกัน 

พลังบวกของ จิฮิโระ แผ่ออร่าออกมาทำให้คนรอบตัวที่เห็นเธอรู้สึกสบายใจ สงบนิ่งลงเพียงแค่นั่งอยู่ข้างกัน ทุกตัวละครจึงสามารถเปิดใจกับเธอในแบบที่ไม่เคยทำแม้กับคนในครอบครัว เช่น คาแรกเตอร์สาวมัธยม โอคาริ ที่มาจากครอบครัวที่สมบูรณ์แบบในอุดมคติของใครหลายคน พ่อแม่ที่พรั่งพร้อมในด้านฐานะการเงิน เวลา แต่ความสมบูรณ์แบบนี้ก็นำมาซึ่งความกดดันและน่าอึดอัดใจที่เล่าผ่านฉากการกินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน บนโต๊ะเต็มไปด้วยจานอาหารหน้าตาสวยงามเหมือนนั่งรับประทานในร้านหรูเป็นเพราะแม่ของ โอคาริ เข้าอบรมเป็นเชฟมานั่นเอง ถึงอย่างนั้นผู้ชมกลับไม่รู้สึกถึงความเอร็ดอร่อยแม้อาหารจะอุดมด้วยโภชนาการครบครับและละลานตาแค่ไหนก็ตาม 

ต่างกับมื้ออาหารง่ายๆ บ้านๆ ของครอบครัวเด็กดื้อ มาโคโตะ เด็กชายปากแจ๋วตัวป่วนของเรื่องที่รักเมนูผัดหมี่เมนูเด็ดเมนูเดียวของแม่เขาอย่างสุดหัวใจ เมนูที่แม่ของเขาทำไปบ่นไปกับบ้านรกๆ ข้าวของกระจัดกระจาย แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเอาใจใส่ที่แม่เลี้ยงเดี่ยวคนหนึ่งพยายามดูแลลูกชายคนเดียวด้วยตัวเองอย่างเต็มความสามารถ นั่นเลยทำให้ อาโคริ ที่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารโดยไม่ตั้งใจบ่อน้ำตาแตกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย 

จุดสังเกตได้หนึ่งอย่างดูเหมือนว่าผู้กำกับตั้งใจวางฉากกินอาหารอยู่ในทุกช่วงของภาพยนตร์ อย่างเช่น 

ฉากกินซูชิในมุมมืดที่ทำให้ตัวเอกของเรื่องพบกับ จิฮิโระ ที่เป็นที่มาของชื่อและเส้นทางอาชีพในอนาคตตั้งแต่ยังเด็ก ข้าวปั้นหน้าตาไม่สะสวยแต่ก็เป็นมื้ออร่อยที่ตั้งใจทำด้วยฝีมือตัวเองทั้งยังมีคนมาร่วมแชร์ทำให้อาหารมื้อธรรมดากลายเป็นมื้อพิเศษที่อยู่ในความทรงจำ

“ว่ากันว่าอาหารอร่อยขึ้นเมื่อเรากินกับคนอื่น แต่มันจะไม่อร่อยเมื่อกินกับคนบางคน และอาหารอร่อย ถึงจะกินคนเดียวก็ยังอร่อย” ใจความสำคัญของเรื่องที่ผู้กำกับเล่าผ่านฉากต่างๆ ให้เราเห็นว่ามื้ออาหารนั้นนอกจากกินเพื่อให้ท้องอิ่มยังเปิดเผยธาตุแท้ ตัวตน ของแต่ละคนออกมาผ่านแววตาและบทสนทนาโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว

ตึกร้างที่เป็นหนึ่งในโลเคชันหลักของเรื่องเสมือนเป็นขุมทรัพย์ที่คนทั่วไปมองข้ามแต่มันรวมคนที่พูดภาษาเดียวกัน ชอบการ์ตูนเรื่องเดียวกัน และเป็นคนที่อยากหาความสงบจากโลกภายนอกซึ่งถูกกีดกันจากคนส่วนใหญ่ให้มาสร้างพื้นที่ที่เป็นดาวที่มีความอุ่นใจแห่งนี้ร่วมกัน

ตัวละครแวดล้อมเป็นตัวแทนความหลากหลายของคนในสังคม ทั้งเด็กประถม วัยรุ่น คนทำงาน และคนชรา ที่มีเรื่องราวเหตุการณ์ที่ต้องเผชิญแตกต่างกันตามแต่ละช่วงวัย แต่ จิฮิโระ ก็ได้ร้อยคนเหล่านี้ให้โคจรมาเจอกันได้อย่างน่าประทับใจ ถึงแม้หัวใจของเธอยังไม่ถูกเติมเต็มแต่ชีวิตคนรอบข้างได้เปลี่ยนแปลงไปหลังจากที่เธอเดินเข้ามา Call me Chihiro ทำให้เห็นว่าคนธรรมดาอย่างเราๆ ก็สามารถแบ่งปัน แบ่งเบาความทุกข์หนักอึ้งที่มนุษย์รอบตัวแบกอยู่ได้เพียงแค่ใส่ใจรายละเอียด สังเกตชีวิตประจำวันของเราและผู้อื่นมากขึ้นอีกนิดเพื่อทำให้โลกนี้ไม่โหดร้ายโดดเดี่ยวอย่างที่เป็นอยู่

รับชมตัวอย่างภาพยนตร์

สำหรับผู้ที่อยากรู้ว่าอาหารมื้ออร่อยที่ตัวละครในเรื่องตามหานี้จะมีหน้าตาอย่างไร รับชมได้ทาง Netflix 
https://www.netflix.com/watch/81486812?source=35

ที่มา

https://www.crunchyroll.com/anime-news/2022/08/09-1/hiroyuki-yasudas-chihiro-san-manga-gets-live-action-film-by-netflix-in-february-2023

https://comicvine.gamespot.com/chihirosan/4050-96855/

https://www.rottentomatoes.com/m/call_me_chihiro

https://entertainment.trueid.net/detail/j2q6M6we9XjK

https://www.beartai.com/lifestyle/movie-series-review/1218227

https://entertainment.trueid.net/detail/EMXv58ZaqV8g

https://www.imdb.com/title/tt21825858/?ref_=tt_mv_close

The post Call me Chihiro ผู้มีหัวใจอันเปลี่ยวเหงาที่มอบความอ่อนโยนและเปลี่ยนแปลงชีวิตคนรอบข้าง appeared first on a day magazine.

ยินดีด้วยคุณถูกรางวัลที่ 1!!

จะเป็นอย่างไรเมื่อทหารเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต้องมาร่วมมือกัน พบกับการผูกมิตรแบบจำเป็นระหว่างประเทศเพื่อนบ้านที่ไม่ค่อยจะถูกกันใน ‘6/45 Lucky lotto’ เรื่องราวของทหารฝั่งเกาหลีใต้ที่บังเอิญได้รับลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 แต่โชคดันไม่เข้าข้างเมื่อลอตเตอรี่ดันปลิวไปฝั่งเกาหลีเหนือ ความซวยจึงบังเกิด

เริ่มต้นฉากด้วยการเล่าให้เห็นถึงความไม่ลงรอยกันของสองประเทศผ่านสถานที่ที่เป็นรั้วชายแดน และดำเนินเรื่องต่อด้วยทหารเฝ้าประตูยืนยามที่เผลอได้รับลอตเตอรี่ที่เขาก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะถูกรางวัลที่ 1 ซึ่งคิดเป็นเงินรางวัล 5.7 แสนดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 20 ล้านบาท แต่ไม่วายดวงซวยดับฝันเมื่อลอตเตอรี่ใบนั้นดันปลิวไปตกอยู่ฝั่งเกาหลีเหนือ จึงเกิดภารกิจแอบเข้าอีกประเทศ โชคเข้าข้างที่บังเอิญไปเจอกับทหารเกาหลีเหนือที่เก็บลอตเตอรี่ใบนั้นได้พอดิบพอดี 

แต่ชีวิตก็ไม่ง่าย ผลประโยชน์ที่อยู่ในมือตัวเอง ใครกันจะยอมทิ้งไปฟรีๆ จึงเกิดการเจรจาต่อรอง แน่นอนว่าทำไม่สำเร็จ ทำให้ต่างคนต่างขอความช่วยเหลือจากผู้กองทหารฝั่งตัวเอง ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นเมื่อความต่างของสองวัฒนธรรมมาเจอกัน สิ่งที่เรียกว่า ‘การขิง’ กันแบบเสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ก็เริ่มขึ้น 

เมื่อลอตเตอรี่อยู่กับฝั่งเกาหลีเหนือแต่กลับไปขึ้นเงินไม่ได้ กับฝั่งเกาหลีใต้ที่เอาไปขึ้นเงินได้แต่กลับไม่มีลอตเตอรี่อยู่ในมือ ทำให้ต้องมีการเจรจาตัดสินใจเชิงธุรกิจ ผลสรุปจบด้วยการแลกเปลี่ยนทหารกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อเป็นตัวประกัน เพราะเหตุนี้เองทำให้เหล่าทหารต้องเรียนรู้วัฒนธรรมของฝั่งประเทศคู่ขัดแย้งกันมายาวนาน แต่ก็มีอุปสรรคเข้ามาขัดขวางภารกิจนี้ตลอดทั้งเรื่อง การพยายามเอาตัวรอดของทหารทั้งสองคนเพื่อไม่ให้โป๊ะจนทำให้ผู้ชมตื่นเต้นตามไปด้วย เหตุการณ์นี้อาจจะเป็นที่มาของคำว่า สู้ชีวิตก็ได้

ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องด้วยการเล่าถึงชีวิตในรั้วค่ายทหาร ที่ไม่ได้มีแค่การฝึกหนักเพียงอย่างเดียว เราจะเห็นมิติความเป็นมนุษย์ได้จากหลายสถานการณ์ที่สร้างเสียงหัวเราะได้ตั้งแต่เริ่มเปิดเรื่องไม่กี่นาทีแรก ภาพยนตร์ถ่ายทอดให้เห็นถึงความแตกต่างของ 2 ประเทศเกาหลีที่ส่วนหนึ่งเป็นผลหลังจากที่ญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 และถูกชาติมหาอำนาจใช้เส้นขนานที่ 38 แบ่งแยกประเทศ จึงทำให้วิถีชีวิตของประชาชนในประเทศมีความแตกต่างกันทั้งเรื่องอาหารการกิน เครื่องใช้ไฟฟ้าเกาหลีใต้ที่ทันสมัยกว่า วิธีการฝึกทหารที่เข้มของเกาหลีเหนือ มุมมองความคิด รวมถึงการใช้คำพูด ซึ่งเราสามารถสังเกตได้จากฉากต่างๆ ตลอดเรื่อง มิตรภาพของพวกเขาเริ่มต้นเมื่อต้องแลกตัวกัน ทำให้พวกเขาได้พูดคุยและเข้าใจกันมากขึ้น

เกร็ดความรู้จากภาพยนตร์ หลายคนอาจจะสงสัยว่า ทำไมต้องเป็น 6/45 เลขตรงนี้มาจากการอ้างอิงลอตเตอรี่ของเกาหลี โดยประเทศเกาหลีจำหน่ายลอตเตอรี่ค่อนข้างต่างไปจากของประเทศไทย ซึ่งลอตเตอรี่ประเทศไทยจะต้องเดินวนหาเลขที่ตัวเองชอบ แต่ลอตเตอรี่เกาหลีผู้ซื้อสามารถเลือกเลขที่เราต้องการได้เองตั้งแต่ 0-45 แต่ไม่ว่าจะของประเทศไหนโอกาสที่จะถูกครบ 6 ตัวก็น้อยมากเหมือนกัน 

โดยการถูกรางวัลจะแบ่งเป็นลำดับและตามจำนวนหลัก ซึ่งเงินรางวัลเริ่มต้นมีตั้งแต่ถูกจำนวน 3 หลักขึ้นไป โดยจะเพิ่มขึ้นตามจำนวนหลักที่ตรงกับเลขที่ประกาศรางวัล หากถูกครบทุกหลักจะได้เงินรางวัลสูงสุดถึง 1,500 ล้านวอน หรือคิดเป็นเงินไทยเกือบ 40 ล้านบาท ซึ่งจะมีการประกาศรางวัลทุกวันเสาร์ โดยลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัลสูงสุดจะต้องนำไปขึ้นเงินที่สาขาหลักของสหกรณ์การเกษตรโซลเท่านั้น 

‘เขาหล่อ แต่เขาแปลก’ วลีเด็ดที่เหมาะสำหรับนักแสดงเกาหลี ‘โก คยองโพ’ รับบทบาทเป็น ‘พัค ชอนอู’ ทหารเกาหลีใต้ที่บังเอิญได้รับลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 นับได้ว่าเป็นการพลิกบทบาทครั้งสำคัญของเขาเมื่อเทียบกับเรื่องที่ผ่านมาอย่าง ‘Private Lives’ ในบท ‘อี จองฮวาน’ ชายหนุ่มมาดนิ่ง หรือเรื่อง ‘Reply 1988’ ในบท ‘ซอนอู’ เด็กหนุ่มผู้อ่อนโยนที่ทำให้ใครหลายคนหลงรักเขา จากผลงานที่ผ่านมาจึงทำให้คอซีรีส์ประหลาดใจกับการแสดงที่ไม่หวงตัวและห่วงภาพลักษณ์กับบทบาทในภาพยนตร์คอเมดีเรื่องนี้ ซึ่งเขาก็สามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม สำหรับนักแสดงคนอื่นๆ ก็เป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากันอย่างดี ประกอบด้วย พัค เซวาน, อึม มุนซอก, ควัก ดงยอน, อี อีคยอง, คิม มินโฮ และ อี ซุนวอน 

ถึงแม้ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจไม่มีประเด็นให้วิเคราะห์ขบคิดชวนปวดหัว แต่ก็ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่จะมีแต่เรื่องราวตลกขบขันอย่างเดียว เพราะในระหว่างเส้นทางทวงคืนลอตเตอรี่ก็มีซีนบู๊ที่ชวนให้ผู้ชมร่วมลุ้น รวมถึงซีนมิตรภาพก็ทำได้อย่างน่าประทับใจ ขาดไม่ได้กับซีนรักโรแมนติกที่เติมสีสันให้เรื่องราว นับว่าเป็นภาพยนตร์ที่ลงตัวครบรส แต่สิ่งที่เรื่องนี้พยายามชูให้เราเห็นคือ มิตรภาพที่ไม่จำกัดพรมแดน เพราะความเป็นมนุษย์ไม่ได้วัดกันที่สัญชาติ เชื้อชาติ หรือศาสนา อีกทั้งยังต้องการสื่อให้เราเห็นมุมมองความคิดที่หลากหลาย อย่างตัวอย่างฉากที่ทหารเกาหลีเหนือพูดถึงลอตเตอรี่ว่าเป็นวิธีสกปรกที่ทุนนิยมใช้ในการรีดเงินกับคนเกาหลีใต้ ซึ่งก็เป็นแง่มุมที่ใครหลายคนไม่ได้ฉุกคิด อย่างไรก็ตาม ขึ้นชื่อว่ามิตรภาพ ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่มีความแน่นอน วันหนึ่งเราอาจจะมีปัจจัยบางอย่างที่นอกเหนือการควบคุมมาบังคับให้เราต้องสิ้นสุดมิตรภาพนี้ก็ได้

6/45 Lucky Lotto ภาพยนตร์คอเมดีเกาหลีที่เต็มไปด้วยเรื่องราวให้ชวนหัวเราะพร้อมแฝงไปด้วยมิตรภาพที่เริ่มต้นด้วยความซวยจากจุดเล็กๆ นำไปสู่เรื่องราวยาวเกือบ 2 ชั่วโมงที่ไม่มีช่วงเว้นว่างให้คนดูรู้สึกง่วง ยืนยันได้จากการเปิดตัวฉายในประเทศเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2022 สามารถกวาดรายได้มากถึง 22 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือคิดเป็นเงินไทยกว่า 768 ล้านบาท สนุกสนานไปกับมิตรภาพที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขของคนสองดินแดนโดยไม่มีสัญชาติมาเกี่ยวข้องกับภาพยนตร์คอเมดีเรื่องนี้ นั่นทำให้ผู้ชมรู้สึกได้ว่าจริงๆ แล้วภาพยนตร์สามารถสร้างมุกตลกได้โดยที่ไม่ต้องใช้มุกเหยียดหยันหรือล้อเลียนคนอื่นอย่างที่หลายคนน่าจะเคยเห็นในรายการทีวีของไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสำหรับวันเคร่งเครียดที่ต้องการหาอะไรผ่อนคลายสมอง สามารถเข้าชมในช่องทาง VIU และ IQIYI

เกร็ดจากกระแสทางโลกออนไลน์ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมคนที่ทำหน้าที่แปลภาษาของภาพยนตร์เรื่องนี้ หลายคนน่าจะเคยเห็นภาพไวรัลในโซเชียลมีเดียที่ว่า “เก็ตละ แปลว่า เข้าใจแล้ว” หรือ “นกอยู่ข้างพี่ตานะคะ แปลว่า เป็นกำลังใจให้” คำพูดที่ปรับให้เหมาะกับยุคสมัยก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของความตลกจากเนื้อหาในภาพยนตร์ และบริบทที่ส่งเสริมให้คนรู้สึกอิน และทำให้เข้าใจเนื้อเรื่องได้ง่ายขึ้น 

  ข้อสังเกตเพิ่มเติมจากตัวอย่างภาพยนตร์ได้มีการตั้งชื่อล้อไปกับซีรีส์เรื่องดัง Crash Landing on You ซึ่งเป็นซีรีส์รักโรแมนติกที่เกี่ยวกับทหารเกาหลีเหนือ และหญิงสาวผู้ร่ำรวยจากเกาหลีใต้ โดยใช้ชื่อเล่นของเรื่องด้วยประโยคที่ว่า ‘Crash Landing on Lottery’ เนื่องจากมีฉากหลังของเรื่องราวเป็นประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้เช่นเดียวกัน ซึ่งเป็นประเด็นความขัดแย้งของเรื่อง แต่ภาพยนตร์ 6/45 Lucky Lotto เล่าโดยการใช้ลอตเตอรี่เป็นที่มาของเบื้องหลังความวุ่นวายที่เกิดขึ้น 

สำหรับใครที่ชื่นชอบภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้สามารถตามดูกันต่อได้ตามลิสต์ดังนี้ 

• Crash Landing on You ปักหมุดรักฉุกเฉิน เรื่องราวของหญิงสาวร่ำรวยจากฝั่งเกาหลีใต้ขึ้นบิน paragliding ข้ามไปตกฝั่งเกาหลีเหนือและได้พบรักกับสหายผู้กองเกาหลี 
• Spy Myung-wol ซีรีส์เก่าปี 2011 ที่พูดถึงสายลับเกาหลีเหนือที่ต้องตามติดลูกสาวหัวหน้าที่ต้องการไปหาไอดอลฝั่งเกาหลีใต้ จนจับผลัดจับผลูเข้ากับภารกิจสำคัญบางอย่าง

เรื่อง: ชุติมณฑน์ แก้วมี

อ้างอิง

https://www.boxofficemojo.com/release/rl282493697/weekend/

The post 6/45 Lucky Lotto I ภารกิจทวงคืนหวยรางวัลที่ 1 กับมิตรภาพที่ไม่มีข้อจำกัด appeared first on a day magazine.

‘Close รักแรก วันนั้น’ นำแสดงโดยสองนักแสดงเด็กหน้าใหม่ เอเดน ดองบรีน (Eden Dambrine) ในบท เลโอ และ กุสตาฟ เดอ เวล (Gustav De Waele) ในบท เรมี แต่ฝีมือการแสดงของทั้งคู่ไม่ธรรมดา ด้วยเสน่ห์เฉพาะตัวและการกำกับการแสดงที่น่าประทับใจจนตรึงสายตาและขโมยหัวใจผู้ชมไปได้ตั้งแต่เปิดฉากแนะนำตัวละคร เป็นการเล่าเรื่องราวมิตรภาพของเด็กชายในวัย 13 ปี ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลและการค้นหาตัวตนที่ทั้งงดงามและสะเทือนอารมณ์

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานของผู้กำกับดาวรุ่งชาวเบลเยียม ลูกัส ดงต์ (Lukas Dhont) ที่เคยส่งภาพยนตร์เรื่องแรกในชีวิต ‘Girl’ เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 71 ในปี 2018 และยังกวาดรางวัลมากมายจนทำให้ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดนี้เป็นที่จับตามอง โดยในปี 2022 ภาพยนตร์เรื่อง ‘Close’ ชนะรางวัล ‘Grand Prix’ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 75 และถือเป็นภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศตัวเต็งมาแรงสุดในงานประกาศรางวัลออสการ์ของปีนี้ 

เลโอ และ เรมี เด็กชายสองคนที่ปลูกมิตรภาพระหว่างช่วงปิดภาคเรียน ความแน่นแฟ้นที่ทั้งคู่มีให้กันเล่าผ่านฉากเรียบง่ายที่เราสามารถเชื่อมโยงกลับไปในวัยเด็กของตัวเอง จนอาจทำให้นึกถึงเพื่อนรักที่หายหน้ากันไปด้วยฉาก เช่น 

• การสวมบทบาทเป็นนักรบในป่าที่มีธรรมชาติอยู่เบื้องหลัง ทำให้ผู้ชมได้สัมผัสกับจินตนาการและความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ ที่เราอาจหลงลืม
• การที่ เลโอ ขอคุณแม่ของเขามาค้างกับครอบครัว เรมี หมกตัวอยู่ที่บ้านด้วยกันจนแม่สนิทกับเพื่อนของลูกเสมือนเป็นลูกชายอีกคนของบ้าน แสดงให้เห็นถึงความรัก ความผูกพันมีให้กันอย่างลึกซึ้งและมากกว่าแค่ลูกเพื่อนข้างบ้าน
• ในส่วน เรมี เองที่ดูเหมือนเป็นเด็กสดใส ไร้เดียงสา และร่าเริงอยู่เสมอ กลับมีปัญหาการนอนที่ต้องมี เลโอ คอยเป็นเซฟโซนกล่อมให้หลับก่อนนอน

ลูกัส ดงต์ ผู้กำกับของเรื่องให้สัมภาษณ์ไว้ว่า กว่าที่จะได้ตัวนักแสดงมารับบทนำในเรื่อง ต้องแคสติ้งเด็กชายรวมแล้วกว่า 580 คน จนวันหนึ่งขณะที่เขากำลังเดินทางด้วยรถไฟไปประเทศเบลเยียม เหลือบมองไปเจอกับ เอเดน กำลังนั่งคุยกับเพื่อนอยู่เก้าอี้ใกล้ๆ กับเขาพอดี สายตาทรงพลังและส่งอารมณ์ความรู้สึกของ เอเดน เป็นจุดดึงดูดที่เขาบอกว่าถ้าไม่เข้าไปคุยในวันนั้นจะต้องเสียใจไปตลอด เขาถึงกับกล่าวว่า ‘เหมือนกับโลกทั้งใบอยู่หลังดวงตาคู่นี้’ จึงเดินไปออกปากชวนมาแคสติ้งในบท เลโอ ซึ่งเมื่อเข้ากลุ่มเทรนนิ่งเดียวกันกับ กุสตาฟ ใน บท เรมี ก็รับส่งกันได้อย่างดีเยี่ยม ถึงแม้จะเป็นนักแสดงหน้าใหม่ด้วยกันทั้งคู่ แต่ด้วยการใช้เทคนิกการกำกับที่ดึงธรรมชาติของเด็กทั้งสองคนออกมาจนสร้างความประทับใจและเสียงชื่นชม ผู้กำกับกล่าวว่า ก่อนเปิดกล้องนักแสดงเด็กและทีมงานจะทำกิจกรรมต่างๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแสดง เช่น เดินริมทะเล ฝึกทำแพนเค้ก เป็นการใช้เวลาร่วมกันหลายเดือน ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำจริงเพื่อให้นักแสดงหน้าใหม่รู้สึกสบายใจกับนักแสดงมืออาชีพและทีมงาน รวมไปถึงการเปิดกว้างให้นักแสดงเด็กทั้งคู่ได้แสดงความคิดเห็นกับบทบาทที่พวกเขากำลังถ่ายทอดออกมา

การแสดงของ เอเดน ในบท เลโอ ส่งอารมณ์ผ่านสีหน้าและแววตาได้อย่างมหัศจรรย์ เมื่อยามรักเขาก็ทำให้เราเชื่อได้สนิทใจว่า นี่คือสายตาของคนที่ตกหลุมรักคนๆ นึงที่ไม่ได้มีเรื่องเพศสภาพเขามาเกี่ยวข้อง แต่เมื่อยามสับสนและโกรธเคืองกับคนหรือสถานการณ์รอบตัวที่เด็กช่วงวัยนี้ต้องเผชิญเป็นครั้งแรก เขาก็ถ่ายทอดออกได้เจ็บปวดสมจริงและทำให้เรารับรู้ถึงความอัดอั้น ขุ่นเคืองในใจของเด็กคนนี้ 

ในช่วงที่ เลโอ พยายามค้นหาตัวตนของตัวเองในหมู่เพื่อนรอบตัว เขาแสดงให้เห็นถึงความกลัว ความกังวลต่างๆ นานา ที่ต้องเจอกับเด็กร้อยพ่อพันแม่ที่ผ่านการเลี้ยงดูมาแตกต่างกัน แต่ก็เลือกที่จะปะทะกับความเปลี่ยนแปลงและเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจนได้รับการยอมรับ แต่นั่นเป็นการผลักไสเพื่อนที่เขารักให้ห่างออกไป ทั้งยังข่มใจไม่ให้เข้าไปใกล้ชิด จนเมื่อประสบกับเหตุการณ์สำคัญที่เป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องซึ่ง เลโอ พยายามสะกดความคิดและปฏิเสธความรู้สึก กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ แต่สุดท้ายการหนีไม่นำมาซึ่งคำตอบ ยิ่งเป็นการทำให้เกิดความว้าวุ่นใจและหาทางออกไม่เจอ 

ผู้กำกับเลือกที่จะไม่ทำให้คนดูต้องฟูมฟายกับการสูญเสีย แต่เล่นกับคำถามที่ค้างคาในใจของ เลโอ ที่ค่อยๆ เผยออกมาในแต่ละฉากครึ่งหลังของเรื่อง ก้าวเข้าสู่ช่วงกระหน่ำดำดิ่ง สับสน ซึ่งผู้ชมเองก็เอาใจช่วยอยากให้เขาคลี่คลายปมนี้ให้ได้เพื่อจะได้ปลดปล่อยทั้งตัวแสดงและความเจ็บปวดที่ผู้ชมได้รับจากเรื่องราวของพวกเขา ซึ่งการเล่าด้วยภาพที่อ่อนโยนแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกจุกในอกและเศร้าจนหัวใจแทบแตกสลาย

ฤดูกาลที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปเป็นฉากหลังที่เล่าคู่ไปกับการเรียนรู้และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของเด็กชายทั้งสองคน มีช่วงเวลาเบ่งบานของดอกไม้หลากสีสัน ผ่านสู่ช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิต ไปจนถึงช่วงที่ต้องถมดินเตรียมพื้นที่เพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์ใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง เช่นเดียวกับชีวิตที่ต้องผ่านเรื่องราวที่มีความสุขจนล้นและมีวันที่ทุกข์ใจจนเหมือนโลกทั้งใบพังลงต่อหน้า โดยเฉพาะในวัยที่อารมณ์ ตัวตน ยังไม่มั่งคงชัดเจน ความเปราะบางนี้จึงทำให้การเจอกับสถานการณ์ต่างๆ เป็นครั้งแรกนั้นกระทบความรู้สึกอย่างรุนแรงภายในใจ จึงไม่แปลกที่รักครั้งแรกจะเป็นรักที่หลายคนจดจำฝังใจเรื่อยมา

สิ่งหนึ่งที่ภาพยนตร์แสดงให้เห็นคือระบบซัพพอร์ตทั้งจากครอบครัว โรงเรียน และผู้ใหญ่รอบตัว ที่ถนอมหัวใจเด็กในวัยนี้ไม่ให้พังทลายจากคำพูดหรือการกระทำที่ไม่ไตร่ตรอง เว้นระยะห่างให้พวกเขาได้ค้นหาคำตอบ ไม่เร่งรัดหรือบีบบังคับกับการตัดสินใจใดๆ เพราะเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผ่านการเสียใจ ผิดพลาด ล้มลุกด้วยตัวเองมาแล้ว ก็จะตกตะกอนและเห็นความจริงผ่านสายตาของเขาเอง ไม่ใช่คำพูดของใครมาบ่งการชี้นำ 

คำกล่าวที่ว่า “เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย” แต่มันก็เป็นวัยที่สนุกและมีเรื่องราวตื่นเต้นให้ค้นหา พอเป็นผู้ใหญ่ที่เจอความผิดหวังซ้ำๆ เข้ามาก็เริ่มด้านชาและหลงลืมไปว่าความรู้สึกรักอย่างบริสุทธิ์นั้นสวยงามแค่ไหนและการเจ็บปวดจนสุดใจมันเป็นอย่างไร คนที่คุณคิดถึงเมื่อถามถึงรักครั้งแรกตอนนี้เขาเป็นอย่างไรกันแล้วบ้าง? ภาพยนตร์เรื่องนี้จะช่วยพาคุณทบทวนและตั้งคำถามไปด้วยกัน ‘Close รักแรก วันนั้น’ ฉายจริง 23 กุมภาพันธ์นี้ ในโรงภาพยนตร์

ตัวอย่างภาพยนตร์

The post Close I รักแรก วันนั้น เมื่อมิตรภาพที่แตกสลายกระเทือนถึงตัวตนและการยอมรับ appeared first on a day magazine.