แต่ถึงแม้เราจะได้เรียนรู้และตามรอยเส้นทางของเกาหลีใต้ไปจนถึงจุดกำเนิดและสาเหตุของความนิยมใน ฮัน-รยู จนเจอแล้วก็ตาม แต่ก็ยังโดนทิ้งห่างนานเป็นทศวรรษ นั่นก็เพราะปัจจัยที่ส่งให้สินค้าทางวัฒนธรรมจากเกาหลีใต้ที่ไทยเรายังไม่มี นั่นคือความเป็นประชาธิปไตยที่สามารถเปิดโอกาสให้ศิลปินได้สร้างสรรค์และท้าทายกับประเด็นหัวข้อใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคม ซึ่งเชื่อมโยงกับค่านิยมโลกนั่นเอง 

คอลัมน์พิเศษที่เป็นส่วนหนึ่งของ Main Couse เดือนธันวาคมในชื่อ T-POP Offstage ซึ่งชวน ดร.ไพบูลย์ ปีตะเสน ประธานศูนย์เกาหลีศึกษา สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มาร่วมกันวิเคราะห์กันอีกสักครั้ง ว่าทำไมเส้นทางอุตสาหกรรมบันเทิงของไทยยังไม่ราบรื่นดังใจไปไกลยืนแถวหน้าในวัฒนธรรมกระแสหลักได้สักที

โดย ฮัน-รยู (Korean-Wave) แบ่งออกเป็น 4 ช่วง ดังนี้ ฮัน-รยู 1.0 (K-Drama ตั้งแต่ปี 1995-2005) ฮัน-รยู 2.0 (K-Pop Music ตั้งแต่ปี 2006-ปัจจุบัน) ฮัน-รยู 3.0 (K-Culture ปัจจุบัน) และในอนาคตการเติบโตขึ้นเป็น ฮัน-รยู 4.0 (K-Style) โดยเราขอเจาะกันที่ ฮัน-รยู 2.0 (K-Pop Music) ที่มีเหล่าศิลปินไอดอลเป็นแม่ทัพในการปักธงได้ในทุกทวีปทั่วโลก

ปัจจัยการผลิตที่เรียกว่าไอดอล

ไอดอลเกาหลีสามารถทำได้หลายอย่าง ฝึกร้อง เต้น บุคลิกท่าทาง และการเป็นศิลปิน หลายๆ คนรับงานซีรีส์ เดินแบบ และงานเบื้องหน้าอื่นๆ ด้วย K-POP จึงเป็นช่องทางไปสู่อาชีพในวงการอื่นๆ ในวงการ โดยมีเพลงเป็นคอนเทนต์แบบหนึ่ง การที่จะฝึกไอดอลขึ้นมาเพื่อทำเพลงอย่างเดียวจึงดูเป็นเรื่องน่าเสียดาย ไอดอลของเกาหลีจึงได้รับการเทรนหลายๆ ด้าน แต่ละคนสามารถที่จะไปแจ้งเกิดด้านอื่นๆ ในวงการบันเทิงได้ด้วย นอกเหนือจากการร้องเพลง เอกลักษณ์ที่พิเศษของ K-POP จึงอยู่ที่การมีความสามารถหลากหลายมากกว่าของไทยและที่อื่น

สำหรับไอดอลในปัจจุบันเริ่มต้นเส้นทางเข้าสังกัดปั้นกันอายุน้อยลงเรื่อยๆ เพราะถ้าเริ่มตอน 20 ปีกว่าจะเดบิวต์ได้กลายเป็นว่าอายุใกล้สามสิบแล้ว ทำให้ต้องปั้นศิลปินกันตั้งแต่อายุ 13-14 ปี ผ่านการคัดตัวเพื่อส่งไปเทรนที่เกาหลีใต้ พอบรรลุนิติภาวะก็สามารถเดบิวต์รอแจ้งเกิดกันได้เลย

ก่อนที่จะเดบิวต์ศิลปินสักวงได้นั้น เกาหลีใต้ต้องนำมาฝึกและอบรมกันหนักมาก จากตารางที่ผมเห็นในแต่ละวันต้องใช้เวลามากกว่า 10 ชั่วโมง เก็บตัวกันในคอนโด มีผู้จัดการคอยดูแล ฝึกการเต้น การร้อง การเป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ ฝึกวิธีการพูด รวมถึงฝึกภาษาเกาหลี ทุกด้านของการใช้ชีวิต  

ทุกอย่างจะมีคนดูแลหมด เรียกได้ว่าเป็นโรงงานผลิตไอดอล ฉะนั้นเมื่อโรงงานหาวัตถุดิบที่เหมาะกับการผลิตได้แล้ว ที่เหลือก็เข้าสู่กระบวนการผลิตที่มีทีมงานเข้ามาประกบดูแลในด้านต่างๆ ในการฝึกฝน ซึ่งอาศัยมืออาชีพที่เทรนศิลปินรุ่นก่อนๆ ที่ประสบความสำเร็จมาแล้วมาดูแลรุ่นใหม่ต่อไป

ในไทยเรามองกันว่าเพลงมีเอาไว้สำหรับฟังคลายเครียด แต่เราไม่ได้มองว่าเพลงหรือศิลปินคือเม็ดเงินกระตุ้นเศรษฐกิจ เป็นปัจจัยการผลิตที่สามารถทำรายได้มหาศาลให้กับประเทศ ผู้นำไทยอาจไม่ได้มองแบบนั้นในเชิงการเมือง 

การใช้ประโยชน์ K-POP ไม่ใช่แค่ในเรื่องเชิงพาณิชย์เท่านั้น ต้นสังกัดเองก็เปิดกว้างให้รัฐบาลนำไปโปรโมตงานด้านอื่นๆ ในระดับเวทีนานาชาติ ในเรื่องของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ Green Economy รวมถึงสันติภาพโลก ศิลปินเหล่านี้ก็มีจิตสำนึกและพร้อมจะให้ความร่วมมือจึงทำให้เกิดการบูรณาการได้

เกาหลีใต้มองว่าศิลปินเหล่านี้ถึงแม้จะสร้างขึ้นมาในกรอบของบริษัทภาคเอกชนเพื่อสร้างผลกำไร แต่ว่าพวกเขาเป็นทรัพย์สมบัติของประเทศ ฉะนั้นจึงมีผลกับภาพลักษณ์ของประเทศ ภาคประชาชนเองก็มองว่าศิลปินเหล่านี้คือแม่ทัพที่เป็นสินค้าของเรา

คลื่นความนิยมจากศิลปินสู่การเป็นผู้สร้างปรากฏการณ์

ในเวฟที่ 1.0 ชื่อศิลปินที่สร้างกระแสที่เป็นที่รู้จักคือ วง H.O.T. ศิลปินเดี่ยว BoA และ ทงบังชินกิ โดยเฉพาะ ทงบังชินกิ สามารถระเบิดกระแสจุดพลุในประเทศญี่ปุ่นได้สำเร็จ สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ

สำหรับในเวฟที่ 2.0 เริ่มตั้งแต่ปี 2006-2010 กว่าๆ กระแสความนิยมของ K-POP music ได้ขยายมายังประเทศอื่นๆ ในเอเชีย แฟนด้อมศิลปินวงต่างๆ จึงเริ่มเกิดขึ้นหลังจากปี 2006 รายชื่อของศิลปินที่ยังจำกันได้ก็มี Girls’ Generation, BIGBANG, 2PM และ SHINee 

แต่ทั้งในเวฟที่ 1.0 และ 2.0 กระแสอยู่เฉพาะในทวีปเอเชียยังไม่สามารถบุกตลาดยุโรปได้ ในเวฟที่ 1.0 (ก่อนปี 2005) เป็นการเน้นส่งออกศิลปินไอดอลไปยังเอเชียตะวันออกที่มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกัน ได้แก่ จีนและญี่ปุ่น ซึ่งจีนเป็นตลาดใหญ่มีประชากรจำนวนมาก ส่วนญี่ปุ่นเป็นตลาดที่มียอดซื้อสูง ถ้าจะแบ่งง่ายๆ ให้เห็นภาพก็คือยุคที่สตรีมมิงยังไม่เข้ามา ผู้บริโภคต้องซื้อซีดีและวิดีโอเพื่อสนับสนุนศิลปิน 

มาถึงเวฟที่ 3.0 เข้าสู่ระบบ SNS (Social Network Site) ยุคออนไลน์สตรีมมิงที่มีการ Cross Platform ตัวแทนศิลปินของยุคนี้ผมยกให้กับ BLACKPINK และ BTS 

สำหรับเวฟที่ 4.0 ต้องลุ้นกันว่าวงไอดอลไหนจะโดดเด่นขึ้นมาแจ้งเกิดในระดับโลก 

กว่าที่ Raw Material จะมาเป็นไอดอล

เกาหลีใต้ในยุคหลัง 2000 เป็นต้นมา (ฮันรยู 2.0) ต้องมีการปรับตัว โดยการ Localized ให้มากขึ้น ด้วยการนำ Raw Material ไปเทรนภายใต้กระบวนการผลิตศิลปินของเกาหลี ทั้งนี้ก็เพราะต้องการสลายแรงต้านจากคนในท้องถิ่น 

สำหรับการคัดตัวค้นหาไอดอลมีวิธีการสองแบบด้วยกันคือ หนึ่ง วางคอนเซ็ปต์วงไว้ก่อน รู้แล้วว่าจะมีจำนวนสมาชิกในวงกี่คน ใครบ้างจะเป็นลีดเดอร์ ใครจะเป็นนักร้องหลักหรือร้องแร็ป หน้าตาศิลปินในวงและบุคลิกภาพ จากนั้นจึงค้นหาคนที่เหมาะกับตำแหน่งเหล่านี้ด้วยการเดินออกไปหาทั้งในเกาหลีใต้และต่างประเทศ คัดตัวมาจับใส่ในตำแหน่งตามคอนเซ็ปต์ที่วางไว้กันตั้งแต่แรก ยกตัวอย่างกรณีของลูกหนัง (H1-KEY) ก็มาจากการคัดตัวในแบบที่หนึ่ง 

สอง ศิลปินที่ร้องดีมีแววเก่งแต่ยังไม่มีตำแหน่งตามคอนเซ็ปต์ ต้นสังกัดก็จะรับเข้ามาก่อน แล้วค่อยมาหาที่ทางให้ เขียนเพลงดีไซน์วิธีการปั้นให้เป็นศิลปินต่อไป เพื่อขัดเกลาให้ความสามารถด้านอื่นๆ ฉายแสงขึ้นมา ยกตัวอย่างศิลปินในรูปแบบที่สองนี้ ในยุค 2.0 สมาชิกบางคนในวง Girls’ Generation

แต่ในยุคหลังๆ มีเรื่องของงบประมาณเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้อสังเกตอย่างหนึ่งที่เราเห็นได้ชัดเจนคือจำนวนสมาชิกจะน้อยลงเรื่อยๆ จากในช่วงแรกวงเช่น Super Junior หรือ Girls’ Generation จะเป็นยุคที่วงไอดอลส่วนใหญ่มีสมาชิกมากกว่า 5 คนขึ้นไป ส่วนในยุคหลัง เกาหลีใต้ต้องการที่จะล็อกเป้าความสำเร็จจึงทำให้ลดจำนวนสมาชิกลงแบบในปัจจุบัน

ทลายร่มเงาและสร้างเส้นทางความสำเร็จในแบบตัวเอง

การที่เกาหลีใต้สามารถหลุดออกมาจากร่มเงาของ J-POP และพากระแสเกาหลีให้ไปในระดับโลกได้นั้นก็มาจากความพยายามของ 3 ส่วน คือ ภาครัฐ เอกชน และประชาชน ที่ทำงานร่วมกัน ซึ่งถ้ายังจับมือกันได้แบบนี้เราก็ยังจะอยู่กับ K-Wave ต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งไทยต้องหาช่องเพื่อแทรกตัวเองเข้าไปให้ได้ เราต้องชัดเจนกันก่อนว่าอยากขายอะไร เพลงในตัวมันเองไม่ได้สร้างรายได้เพียงพอที่จะทำให้สามารถคุ้มค่ากับการลงทุนจำนวนมากแบบเกาหลี ถ้าจะปั้นศิลปินขึ้นมาร้องเพลงอย่างเดียวผมว่าไม่ได้แล้ว 

ฉะนั้นการจะลงทุนให้ศิลปินสักคนเก่งขึ้นมาได้นั้น ต้องคิดว่าประเทศเราจะขายอะไรผ่านเขา แล้วเราก็ต้องเอาสิ่งนั้นมาลงทุนต่อด้วย อย่างเช่น เอาเงินจากสปอนเซอร์มาก่อนที่จะเขียนบทถ่ายซีรีส์ เพราะถ้าจะเอาเพียงรายได้จากซีรีย์มาคัฟเวอร์ค่าใช้จ่ายทั้งหมดโดยเฉพาะต้นทุนโปรดักชันของซีรีส์เกาหลีใต้ก็สูงมากเกินกว่ารายรับของซีรีส์เรื่องหนึ่งที่จะเข้ามาแล้ว ถึงแม้จะเอาซีรีส์ไปขายต่างประเทศก็ยังไม่สามารถเทียบเท่าต้นทุนกับงบที่ลงไปกับการถ่ายทำ 

สิ่งที่เกาหลีต้องการจึงไม่ได้มาจากซีรีส์แต่มาจากสินค้าที่ tie-in อยู่ในซีรีส์ต่างหากที่จะเป็นตัวสะท้อนต้นทุนการทำงานที่สูงขนาดนั้น เช่นเดียวกันกับอุตสาหกรรมเพลง การจะปั้นให้ศิลปินคนหนึ่งแจ้งเกิดขึ้นมานั้น ทุกวันนี้รายรับไม่ได้มาจากการขายซิงเกิลแล้ว ศิลปินเป็นเครื่องมืออีกแบบหนึ่งที่จะผลักดันเศรษฐกิจ เป็นโจทย์ที่คนลงทุนต้องคิดต่อซึ่งก็คือภาครัฐและต้นสังกัด 

ต้นสังกัดจะได้รับส่วนแบ่งจากโฆษณาและรายการที่ศิลปินในค่ายไปโชว์ตัว เพราะตอนที่ยังไม่ได้ดังค่ายลงทุนกับศิลปินคนหนึ่งหลายสิบล้านเป็นเวลา 6-7 ปี ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะแจ้งเกิดได้หรือไม่ ดูแลทั้งด้านการกินอยู่และใช้ชีวิตทุกด้าน เพราะฉะนั้นรายได้ทุกอย่างที่เกิดจากศิลปินที่เป็นโปรดักต์ของเขานั้นต้องฟังคำสั่งและทิศทางที่จะไปต่อจากค่าย ซึ่งเกาหลีใต้มีระบบที่จัดการดูแลทั้งหมดนี้ไว้แล้ว โดยธรรมเนียมปฏิบัติของไทยก็อาจมีความแตกต่างจากเกาหลีซึ่งทำให้ไม่สามารถบังคับได้แบบนั้น มีความอะลุ่มอล่วย

การเป็นประชาธิปไตยเบื้องหลังการยอมรับในระดับสากล

ใช่ครับ (เสียงหนักแน่น) โดยเฉพาะฝั่งตะวันตก ประการแรกคือการที่ศิลปินจากประเทศนั้นๆ มีความเป็นประชาธิปไตยสูงทเพิ่มโอกาสให้ศิลปินสร้างสรรค์ผลงานออกมาได้อย่างมีเสรีภาพสูงขึ้นเช่นกัน      

ประการที่สองศิลปินมีความเคารพในความเป็นประชาธิปไตย ในสมัยนี้ศิลปินจะเก่งในเรื่องการสร้างสรรค์ผลงานอย่างเดียวไม่ได้แล้ว ต้องแสดงจิตวิญญาณความเป็นประชาธิปไตยเพื่อให้ตัวเองได้รับการยอมรับด้วยเช่นกัน

จึงไม่แปลกใจที่จะมีข่าวว่า อี ย็องแอ (นางเอกซีรีย์แดจังกึม) บริจาคเงิน 100 ล้านวอนให้กับประเทศยูเครน รวมถึงแสดงออกกับการไม่เห็นด้วยที่รัสเซียบุกยูเครน เพื่อประกาศว่านี่คือสิ่งที่รับไม่ได้ในประชาสังคมโลก ทำแบบนี้มันไม่ถูก 

สังคมเกาหลีเคยผ่านช่วงยุคที่ปกครองด้วยทหารมาก่อนในระหว่างทศวรรษที่ 1960-1990 จนสิ้นสุดยุคเผด็จการทหารในปี 1993 ได้รัฐบาลพลเรือนขึ้นมาบริหาร เกาหลีใต้ก็หันหลังให้กับระบบเผด็จการและเข้าสู่ความเป็นประชาธิปไตย ทำให้ศิลปินทุกค่ายยึดมั่นในจุดนี้ ผมเชื่อว่าการอยู่ในสังคมประชาธิปไตยนั่นมีส่วนทำให้ศิลปินสามารถเติบโตได้ด้วย 

รวมถึงการเข้าไปสู่ตลาดโลกมีเรื่องค่านิยมเข้ามาเกี่ยวข้อง ถึงจะเป็นศิลปินที่เก่งแต่เหยียดผู้หญิง หรือค่านิยมที่ไม่สอดคล้องกับค่านิยมสากลของโลกก็ไปต่อได้ยาก ศิลปินนั้นวางอยู่บนความชอบและไม่ชอบของมนุษย์ เรายอมรับในความเก่งแต่อาจไม่ชอบทัศนคติของเขาก็มี เพราะฉะนั้นการเป็นศิลปินไม่หมายถึงการทำผลงานที่ดีอย่างเดียว แต่เป็นการขายทัศนคติและค่านิยมอีกด้วย 

ดังนั้นการที่ใครจะเป็นไอดอลก็เป็นไปได้ว่าเรากำลังมองหาความเพอร์เฟกต์ของผลงาน ค่านิยม วิธีคิด และการใช้ชีวิตเช่นกัน ผมคิดว่าถ้าเราจะเดินไปสู่ในระดับสากลอันนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เริ่มด้วยวิธีคิดที่ถูกต้องและการสะท้อนวิธีคิดของตัวเองผ่านเพลงและผลงานที่ทำ 

สังเกตได้ว่าคอนเทนต์ของเกาหลีไปแตะในประเด็นที่มีความเป็นสากล อย่างเช่น ภาพยนตร์เรื่อง Parasite ถึงแม้จะเป็นหนังจากเกาหลีใต้แต่เล่าในประเด็นที่คนทั่วโลกเชื่อมโยงได้คือความเหลื่อมล้ำในสังคม หรือ Squid game ที่สะท้อนว่ามนุษย์สามารถกำจัดกันเองได้เพียงเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด เหล่านี้เป็นค่านิยมสากลที่เป็นปรากฏการณ์ทั่วโลก ฉะนั้นการที่จะเดินไปสู่กระแสหลักของโลกได้ ไม่ว่าจะเป็นเพลง ภาพยนตร์ ซีรีย์ ต้องสะท้อนค่านิยมสากล อาทิ สะท้อนความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ หรือการแก้ไขวิกฤตของโลก ด้วยเช่นกัน

ประชาธิปไตยในไทยที่ยังน้ำท่วมปาก

ผมเห็นว่ารัฐบาลใหม่นี้ก็กำลังพยายามกันอยู่นะครับ แต่ไทยเรามีหลายสถาบันที่ไม่สามารถพูดถึงได้ ศิลปินเองไม่มีโอกาสสร้างสรรค์งานได้แบบไม่มีการตีกรอบ เกาหลีใต้สามารถแตะได้ทุกสถาบันเพราะประเทศเขาไม่มีสีขาว ไม่มีศาสนา และไม่มีสีน้ำเงินแล้ว ธงชาติมีแต่สีแดงทำให้แตะได้หมดและทำคอนเทนต์ได้ลึกและกว้างมากกว่า 

เรามีข้อจำกัดหลายอย่างที่ยังมีความอนุรักษ์นิยมซึ่งไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง เปรียบเทียบกับคอนเทนต์ของเกาหลีมีความหลากหลายสูงมาก

ปัจจุบันเกาหลีใต้ไม่ได้ขายเรื่องการท่องเที่ยวแล้ว เขาขายคอนเทนต์ คุณนอนอยู่บ้านไม่ต้องไปถึงเกาหลีใต้ก็สามารถเสพคอนเทนต์กันตั้งแต่เช้าถึงดึก ทำไมต้องพากันไปติดตม.ที่นู่น ลองคิดดูว่าการไปเกาหลีใต้ 4-5 วันกับการเสพคอนเทนต์อยู่บ้านทั้งปี คุณคิดว่าเกาหลีใต้จะทำรายได้จากอะไรมากกว่ากัน เฉพาะที่เรากินอาหารเกาหลีรวมกันทั้งปีในประเทศอาจทำได้รายได้มากกว่าการไปเที่ยวไม่กี่วันซะอีก ปัจจุบันเกาหลีใต้เน้นการขายเรื่อง Cutural Product ไม่ใช่ Tourism อีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้อยากให้เราไปประเทศเขาแล้วนะครับถึงได้เข้มงวดกับ ตม. แบบนี้

จาก KOCCA สู่ THACCA และความหวังในทศวรรษหน้า

เกาหลีใต้ใส่งบประมาณไปที่หน่วยงาน KOCCA หน่วยงานองค์กรมหาชนที่ได้งบประมาณส่วนหนึ่งมาจากกระทรวงวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยวของเกาหลี ที่ดูแลครอบคลุมครบวงจร สามารถเลือกได้ว่าปีนี้จะทุ่มงบไปในวงการไหนของประเทศ เมื่อเงินงบประมาณมาอยู่ที่กองกลางทำให้ KOCCA ที่ดูแลเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทั้งหมด จึงปรับกลยุทธ์ในการใช้งบประมาณด้วยตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น 10 ปีก่อนหน้านี้ ผู้ประกอบการมีปัญหาเรื่องการขาดคนเขียนบท ทักษะด้านการกำกับและไม่มีสถานที่ถ่ายทำ KOCCA จึงสร้างโรงถ่ายทำขึ้นมารองรับตรงนี้ 

ส่วนใครที่ขาดเงินสนับสนุน KOCCA ก็จะเข้าไปพูดคุยกับรัฐบาลท้องถิ่นให้ หรือผู้สร้างคนไหนขาดแหล่งเงินกู้ก็จะไปคุยกับร้านค้า SME สำหรับคนเขียนบทที่ยังไม่เพียงพอก็จะไปคุยกับมหาวิทยาลัยที่มีนักเรียนเขียนบทแต่ยังไม่เก่ง ก็พานักเขียนบทมืออาชีพที่เล่าเรื่องเก่งๆ มีประสบการณ์ในวงการมาเทรนให้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงการตั้งสถาบันรองรับคุณวุฒิของนักเขียนและผู้กำกับ

เมื่อมีหน่วยงานแบบนี้กำกับดูแลครบวงจรทำให้รู้ปัญหาและลงมือได้เลย ทำให้เม็ดเงินที่ใช้ไปคุ้มค่า แต่ของไทยเกิดข้อสงสัยตั้งแต่ที่มาของเกณฑ์การแบ่งงบในแต่ละสาขา ที่คุณอุ๊งอิ๊งประกาศตั้งงบ ห้าพันกว่าล้านบาทนั้นจัดสรรกันยังไง และความต้องการแต่ละสาขาแตกต่างกันขนาดไหน บางสาขาเอกชนมีเงินอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องทุ่มงบจำนวนมาก 

ประเทศไทยเป็นประเทศเดียวที่ผู้กำกับภาพยนตร์เมื่ออยากทำหนังสักเรื่องต้องเดินมาขอเงินกับนายทุน ถ้าผู้กำกับดังมีชื่อเสียงก็อาจจะได้เงินไปกำกับหนัง แล้วถ้าหนังเจ๊งขาดทุนนักลงทุนก็เจ๊ง ส่วนเรื่องไหนทำกำไรนายทุนที่ออกเงินให้รับส่วนแบ่งตามตกลงกัน ผมว่ามันไม่เป็นระบบ แทนที่เราจะได้พิจารณากันจากพล็อตเรื่องที่ดีถึงแม้นักแสดงจะไม่มีชื่อเสียงแต่ก็สมควรที่จะลงทุน รัฐควรทำหน้าที่สนับสนุนหลักไม่ใช่นายทุนเป็นคนลงทุนหลัก 

ถ้าคนต้องการทำหนังแต่ยังขาดเงินทุน พวกเขาสามารถเดินมาหาหน่วยงานของรัฐที่กำกับดูแลด้านนี้ อย่างเช่น KOCCA แทนที่จะไปหานายทุน นั่นจะทำให้เกิด SME ขึ้นมากมาย KOCCA เองก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเรื่องใดเรื่องหนึ่งจะสามารถไปไกลระดับโลก KOCCA จึงต้องพิจารณาเนื้อหาคอนเทนต์เป็นหลัก แต่ถึงแม้บางคอนเทนต์อาจไม่ได้ไปไกลระดับโลก แต่ส่งเสริมความเป็นเกาหลีซึ่งจะได้ผลลัพธ์ในเชิงเศรษฐกิจกลับมา 

THACCA (ทักก้า) หน่วยงานของไทยที่เพิ่งตั้งกันในปีนี้ก็กำลังเดินตามเส้นทางโมเดลของ KOCCA ซึ่งฉากทัศน์ที่เราเห็นกันอยู่นี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีที่แล้ว กว่าจะเป็นความสำเร็จในปัจจุบัน เมื่อ 15 ปีที่แล้ว KOCCA เองก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างในแบบในวันนี้ ค่อยๆ เริ่มจนยอดภูเขาสะสมๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ สามารถโผล่พ้นเหนือน้ำขึ้นมาให้เราได้ชื่นชม ซึ่งถ้า THACCA ของไทยทำสำเร็จก็หมายความว่ากว่าที่ระบบจะเดินได้ด้วยตัวเอง มีการลงทุนด้วยตัวเองก็อาจจะไปเห็นความสำเร็จในอีก 10 ข้างหน้า 

ด้วยโครงสร้างทางธุรกิจสื่อของไทยในทุกวันนี้ผมว่ายากครับ ไทยเราไม่ได้เป็นเหมืองขุดพลอย ส่วนใหญ่ใช้รูปแบบค้นหาเพชรมากกว่า ถึงแม้ของไทยก็มีเวทีประกวดที่เป็นช่องทางเข้าสู่เส้นทางบันเทิงให้เห็น แต่ส่วนใหญ่ศิลปินมักเป็นคนที่เก่งอยู่แล้ว มีความอัจฉริยะและพรสวรรค์เฉพาะตัว แล้วต้นสังกัดมาเกลาอีกนิดหน่อยแล้วออกอัลบั้มให้ โดยที่ค่ายไม่ได้ลงทุนเยอะเท่าของเกาหลีใต้ที่ลงทุนปีละหลายล้านต่อเนื่องกันเจ็ดแปดปี ก่อนที่ศิลปินจะได้เดบิวต์ผลงาน

น่าเสียดายกับทั้งวงการเพลงและภาพยนตร์ นักแสดงที่เก่งๆ ต้องไปเติบโตในต่างประเทศ วนเป็นวงจรแบบนี้ จนถึงวันนี้ผมยังไม่เห็นยุทธศาสตร์ของ THACCA นะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขารู้หรือเปล่าว่าเกาหลีใช้โมเดลนี้ในการทำให้วงการเพลงของเขาประสบความสำเร็จ ไม่แน่ใจว่าโค้ชของเขาเด็ดแค่ไหน เพราะที่ผ่านมาเอกชนเดินกันด้วยตัวเองทำให้ทิศทางสะเปะสะปะ ภาครัฐเองก็ไม่ได้สนับสนุนกันอย่างเป็นระบบจริงๆ จังๆ เกี่ยวกับเรื่องอุตสาหกรรมเพลงของไทย 

แหล่งอ้างอิงจากบทความ

ถอดรหัสเส้นทางสู่ฮัน-รยู 4.0 

The post ถอดสูตรความสำเร็จ K-POP สู่ T-POP เป้าหมายระยะยาวที่มีประชาธิปไตยเป็นปัจจัยสำคัญ appeared first on a day magazine.

เวลาที่ต้องการกำลังใจ หลายคนคงทวีตบอกเล่าความรู้สึก บางคนอาจพิมพ์หาเพื่อน แล้วกำลังใจก็ส่งกลับมาหาเราในเสี้ยววินาที 

แต่ในสมัยที่โลกไม่มีเทคโนโลยีเชื่อมต่อเรากับผู้คนรอบข้าง ผู้คนในตอนนั้นเค้าทำอย่างไรกัน?

หนึ่งในนั้นคือ การส่งมอบความรู้สึกดีๆ ด้วยภาพมินฮวา (Minhwa Painting) แบบชาวเกาหลี โดยเฉพาะในช่วงปลายสมัยโชซอน (ค.ศ. 1392-1910) ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ต้องการกำลังใจเพื่อก้าวผ่านความยากลำบาก ภาพวาดมินฮวาช่วยทำหน้าที่ย้ำเตือนความงามของชีวิต และสร้างความรู้สึกดีๆ ให้กับตัวเองและคนรอบข้าง

ภาพวาดมินฮวา คืออะไร?

ความหมายของคำว่า ‘มินฮวา’ คือ ‘ทุกคน’ ภาพวาดมินฮวาจึงหมายถึง ‘ภาพวาดของทุกคน’ ใช้เรียกภาพวาดพื้นบ้านที่แพร่หลายอย่างมากในสมัยโชซอนของเกาหลี ซึ่งสมัยนั้นมีประวัติความเป็นมายาวนาน วิทยาการในด้านต่างๆ ยังเฟื่องฟู ทั้งด้านการแพทย์ รวมไปถึงการศึกษา

ภาพวาดมินฮวามีหลายแบบ แต่ละแบบล้วนเป็นงานศิลปะที่ชาวเกาหลีใต้ภาคภูมิใจ ในช่วงแรกได้รับอิทธิพลมาจากการวาดภาพด้วยพู่กันแบบจีน แต่ภายหลังได้พัฒนาให้มีเอกลักษณ์เฉพาะในแบบเกาหลี ทั้งเรื่องลายเส้น โทนสี และรายละเอียดในภาพ

โทนสีที่ใช้ในศิลปะการวาดภาพมินฮวามักเป็นโทนสีอ่อนไปจนถึงโทนกลางๆ หลายครั้งนิยมใช้โทนสีหวาน เช่น สีชมพู สีฟ้า และสีครีม ไม่ค่อยเลือกใช้แม่สีหรือว่าสีเข้ม

ลายเส้นที่ใช้วาดมักเรียบๆ ไม่คม และไม่เน้นเรื่องแสงเงาหรือน้ำหนักมากนัก และยังไม่ค่อยพบเห็นการใช้เทคนิคตวัดพู่กันแบบที่ใช้ในการวาดภาพของจีน

โดยมากศิลปินมักได้แรงบันดาลใจมาจากสิ่งรอบๆ ตัว และสิ่งที่พบเห็นในชีวิตประจำวัน ส่วนใหญ่มีลักษณะเรียบง่าย แต่มีความหมายที่เป็นมงคล เช่น รูปดอกโบตั๋นสื่อถึงความมั่งมี ครอบครัว และลูกหลาน ปลาคาร์ปหมายถึงความสำเร็จสมหวังดังใจหมาย และรูปเสือที่หมายถึงอำนาจและเกียรติยศ

และเนื่องจากศิลปินผู้วาดภาพมินฮวาส่วนใหญ่เป็นผู้คนธรรมดาๆ ซึ่งต้องการบอกเล่าเรื่องราวความสวยงามในชีวิต หลายครั้งเราจึงไม่พบเห็นการเซ็นชื่อของศิลปินบนภาพวาดชนิดนี้!

เทคนิคเฉพาะของการวาดภาพมินฮวา

การที่จะภาพวาดมินฮวาให้สวยงามดูเป็นธรรมชาติ ต้องใช้เทคนิควิธีเฉพาะของเกาหลีซึ่งแตกต่างจากการวาดภาพของตะวันตกอย่างสิ้นเชิง

ในฐานะที่เราเองก็วาดภาพสีน้ำ ต้องบอกเลยว่าเป็นเทคนิคที่ต้องทำความรู้จักใหม่

ก่อนอื่นต้องใช้กรอบไม้เนื้อดีและกระดาษดั้งเดิมของเกาหลีที่เรียกว่า ‘กระดาษฮันจิ’ แล้วนำมาลอกลายลงบนกระดาษเพื่อให้ทุกคนสามารถวาดภาพมินฮวาได้ จึงค่อยทำการลงสีทีละชั้นๆ อย่างประณีต 

เนื่องจากกระดาษฮันจิมีเนื้อบางมาก ไม่สามารถอุ้มน้ำได้มากเท่ากับกระดาษสีน้ำหลายร้อยแกรมของตะวันตก จึงไม่สามารถวาดด้วยน้ำมากๆ หรือใช้เทคนิคเดียวกันได้ เวลาวาดภาพมินฮวาจึงต้องระวังไม่ให้ปริมาณน้ำเยอะเกินไป ในขณะเดียวกันก็ต้องมากพอที่ให้สียึดติดกระดาษได้ 

แทนที่จะจุ่มพู่กันลงในสีที่ผสมด้วยน้ำเยอะๆ เราต้องผสมสีให้เหลวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วค่อยใช้พู่กันที่เปียกน้ำแค่หมาดๆ แตะสีสันลงไป จากนั้นก็รอให้สีแห้งสนิท ก่อนที่จะเพิ่มน้ำหนักสีทับลงไปด้วยการใช้พู่กันปาดเบาๆ 

หากวาดด้วยเทคนิคเดียวกับการวาดสีน้ำของตะวันตก กระดาษจะยุ่ยขาดได้ ช่วงแรกๆ ที่ฝึกวาดภาพมินฮวา จึงควรฝึกลงสีบนกระดาษฮันจิบางๆ ให้คล่อง ก่อนที่จะลงมือวาดภาพใหญ่ๆ 

แรงใจ สมาธิ และความสงบใจจากการวาดภาพมินฮวา

การประดับบ้านและที่อยู่อาศัยด้วยภาพมินฮวา เปรียบเสมือนการส่งแรงใจให้ตัวเราในทุกๆ วัน

เวลาที่มองดูภาพมินฮวา จะรู้สึกสบายใจและผ่อนคลายความกดดัน เพราะลายเส้นที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อนมีผลทางบวกในเชิงจิตวิทยา แล้วยิ่งเป็นสิ่งที่มีความหมายดีๆ ด้วย แต่ละวันของเราจึงเปี่ยมไปด้วยความสงบ 

สำหรับคุณอี จูยอง ศิลปินภาพวาดมินฮวาชาวเกาหลีใต้ การที่ได้วาดภาพมินฮวาทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ฝึกสมาธิ 

โดยเฉพาะในโลกที่สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว การมีโมเมนต์ที่จิตใจสงบจากสิ่งรอบข้าง เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ การจดจ่อในสิ่งที่ทำอย่างช้าๆ ค่อยๆ พยายามทีละน้อย แล้วจับพู่กันลงสีทีละชั้นๆ ทำให้เริ่มรู้สึกผ่อนคลายจากโลกที่หมุนเร็วเกินไปในตอนนี้

แต่ละฝีแปรงของการวาดภาพมินฮวาจึงเป็นเหมือนการค่อยๆ วางความหนักบนแขนทั้งสองข้างลง แล้วค่อยๆ เข้าสู่ความสงบนิ่ง

การตอบรับภาพมินฮวาในเมืองไทย

ในตอนนี้ภาพมินฮวาได้รับความสนใจเป็นอย่างมากในสิงคโปร์ ยุโรป และสหรัฐอเมริกา ในฐานะที่เป็นศิลปะพื้นบ้านซึ่งชาวเกาหลีใต้ภาคภูมิใจ แกลเลอรีในหลายประเทศเปิดสอนศิลปะการวาดภาพมินฮวาโดยอาจารย์จากเกาหลีใต้และอาจารย์ชาวต่างชาติที่หลงใหลในงานศิลป์นี้

และในเกาหลีใต้เองก็มีพิพิธภัณฑ์หลายแห่งที่จัดแสดงภาพวาดมินฮวา และยังมีนิทรรศการภาพมินฮวาหมุนเวียนไปในอีกหลายแห่ง สามารถชมได้ที่ National Palace Museum of Korea, Kansong Museum, Rium Museum และ Hoam Art Gallery ในกรุงโซล

ส่วนประเทศไทย ภาพวาดมินฮวาเริ่มเป็นที่พูดถึงในหมู่ผู้รักศิลปะ โดยมีคุณอี จูยอง เป็นสะพานเชื่อมสองวัฒนธรรมเข้าด้วยกันภายใต้ชื่อ Bangkok Minhwa 

คุณอี จูยอง เรียนรู้และฝึกฝนศิลปะการวาดภาพมินฮวามาเป็นเวลานานหลายปี ตอนนี้กำลังคร่ำเคร่งกับการศึกษาเพิ่มเติมในช่องทางออนไลน์ของโรงเรียนเกาหลีมินฮวาในประเทศเกาหลีใต้ 

ภาพวาดมินฮวาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของคุณอี จูยอง ขนาดที่เรียกว่าขาดไม่ได้เลย

นอกจากจะหลงใหลการวาดภาพมินฮวาแล้ว คุณอี จูยอง ยังเปิดเวิร์กช็อปถ่ายทอดเทคนิควิธีการวาดภาพศิลปะพื้นบ้านของเกาหลีใต้ชนิดนี้ด้วย ลูกศิษย์ของคุณอี จูยอง มีทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่สนใจ แต่ละคนต่างล้วนมาเวิร์กช็อปด้วยความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้งานศิลป์ที่สวยงามสบายใจนี้

สำหรับเราเองรู้สึกประทับใจกับการมีสติจดจ่อทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างช้าๆ พอได้จับพู่กัน ก็สัมผัสได้ถึงความช้าแต่ว่ามั่นคง ความนิ่งแต่มีพลัง

แล้วยิ่งได้เห็นภาพมินฮวาที่วาดเอง ยิ่งรู้สึกเหมือนกับทำบางสิ่งบางอย่างสำเร็จ 

แล้วสิ่งนี้เองนำมาซึ่งความสุขสงบใจ

————

เครดิตภาพ

จินนี่ สาระโกเศศ

The post Minhwa Painting เรื่องราวของศิลปะพื้นเมืองเพื่อแรงใจและความสงบจากภายในของเกาหลีใต้ appeared first on a day magazine.

มีผู้กล่าวไว้ว่า เป้าหมายไม่ใช่เงินทองที่จะได้รับ หากแต่เป็นการทำสิ่งนั้นๆ ให้ดีที่สุด แล้วที่เหลือจะตามมาเอง คำกล่าวนี้คงจะอธิบายเรื่องราวของใครอื่นไม่ได้ นอกไปจากวง BTS

วินาทีนี้คงมีน้อยคนมากที่ไม่คุ้นชินกับชื่อของวง BTS วงดนตรีจากเกาหลีใต้ที่พิชิตแทบจะทุกสถิติทางด้านดนตรี ทั้งในเกาหลีใต้ เอเชีย ยุโรป และอเมริกา

BTS เป็นความภูมิใจของประเทศ เป็นความใฝ่ฝันของคนรุ่นใหม่ และเป็นแบบอย่างของการมุ่งมั่นไปให้ถึงจุดหมาย  

แล้วบุคคลที่เรากำลังจะพูดถึงก็คือลีดเดอร์ของวงดนตรีวงนี้

RM = Rap Monster

RM เป็นชื่อในการทำดนตรีของ คิม นัมจุน แร็ปเปอร์ชาวเกาหลีใต้ ผู้เป็นส่วนสำคัญในแต่ละก้าวเดินของวง BTS

ตอนที่ยังเล็ก RM สอบได้คะแนนดีติดอันดับต้นๆ ของรุ่น คุณพ่อคุณแม่ของ RM คงเหมือนกับครอบครัวชาวเกาหลีใต้ส่วนใหญ่ที่อยากให้ลูกเรียนเก่งๆ จะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ ซึ่งจะนำไปสู่คุณภาพชีวิตที่ดีต่อไปในอนาคต แต่วันหนึ่ง RM กลับถามคุณแม่ว่าอยากจะให้เขาเป็นอันดับที่หนึ่งของวงการเพลงแร็ป หรือเป็นอันดับ 5,000 ของนักเรียนจากทั้งประเทศ

แล้วคำตอบของคุณแม่ก็ทำให้มี RM ในวันนี้

ความใฝ่ฝันที่จะเป็นแร็ปเปอร์ของ RM มาจากความชื่นชอบในเพลง Fly ของวง Epik High ในขณะที่อายุเพียงแค่ 11 ปี ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา RM ก็ฝึกฝนวิธีการแร็ปและเริ่มเขียนเพลง ซึ่งนำพา RM ไปรู้จักกับโปรดิวเซอร์ บัง ชีฮยอก) ผู้ก่อตั้งค่ายเพลง Big Hit ภายใต้ชื่อ Rap Monster เขาได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสมาชิกรุ่นก่อตั้งวงดนตรี BTS 

ในเวลานั้นไม่มีใครรู้หรอกว่าผลลัพธ์ของความพยายามจะเป็นอย่างไร ในระยะเริ่มแรก เส้นทางดนตรีของวง BTS เต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์และเสียงโจมตี แต่ตลอดมา RM และสมาชิกในวงก็เป็นตัวอย่างที่ดีให้ทุกคนเห็นในเรื่องความมุ่งมั่นตั้งใจ 

RM มีความโดดเด่นไม่แพ้ใครในเรื่องความมานะบากบั่น จากนักเรียนชั้นมัธยมต้นสวมแว่นตา หน้าตาท่าทางเรียบร้อย มาสู่แร็ปเปอร์ที่มีทักษะไม่เป็นรองใคร แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ RM ก็เหมือนคนจำนวนมากที่ต้องทุ่มเทความพยายามเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย

เป็นเวลาหลายปีที่ RM เป็นเด็กฝึกของค่าย Big Hit ซึ่งต้องยอมรับว่าเป็นค่ายเพลงที่ใหม่มากในตอนนั้น แต่ด้วยสายตาที่แหลมคมและความเป็นมือฉมังของโปรดิวเซอร์บัง ชีฮยอก RM จึงได้รับการขัดเกลาให้ส่องประกายอย่างงดงาม

RM มีส่วนร่วมในการเขียนเพลงของวง BTS มาตั้งแต่เริ่มต้น ในช่วงแรกๆ เนื้อเพลงของ BTS แสดงออกถึงการตั้งคำถามและความสงสัยในฐานะที่เป็นคนรุ่นใหม่คนหนึ่ง พวกเขาต้องเผชิญกับความเกลียดชังและการดูถูกจากคนที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกเขาทำ แล้วน้ำเสียงของ RM ก็ถ่ายทอดความรู้สึกนี้ออกมาได้อย่างดีเยี่ยม

RM = Real Me

บนเส้นทางเพื่อพิสูจน์ตัวเองและไปสู่จุดหมาย ก็ถึงเวลาที่จะมอบนิยามใหม่ให้กับคำว่า ‘RM’

จาก Rap Monster ผู้เป็นเบอร์ 1 ของการแร็ป มาสู่ Real Me ที่ยังคงมีความเป็นตัวเองและแสดงออกถึงสิ่งนั้นอย่างตรงไปตรงมา RM เป็นความใฝ่ฝันของหญิงสาวและเป็นความมุ่งมั่นของเด็กหนุ่ม แต่ลึกๆ แล้วเขายังเป็นเด็กเนิร์ดที่ชอบเรียนหนังสือคนเดิม 

RM ลงเรียนในสาขาวิชา Broadcasting and Entertainment ใน Global Cyber University และศึกษาต่อในระดับปริญญาโทที่ Hanyang Cyber University สาขา Advertising and Media เท่านั้นไม่พอ RM ยังขยายขอบเขตความสนใจไปด้านงานศิลปะ แต่ก็ไม่ลืมที่จะศึกษาให้เข้าใจถึงแก่นของคำว่า ‘อาร์ต’ ด้วย 

งานศิลปะที่ RM ให้ความสนใจมีหลากหลายรูปแบบ ทั้งศิลปะพื้นเมืองของเกาหลี ภาพเขียนจากตะวันตกและงานประติมากรรมร่วมสมัย

คาดเดาว่าหนังสือ Ways of Seeing โดย John Berger เป็นหนึ่งในคัมภีร์เกี่ยวกับการมองและเข้าถึงงานศิลปะลงไปถึงแก่นของ RM หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี 1971 โดยสำนักพิมพ์ Penguin ของอังกฤษ และยังคงพิมพ์ซ้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วนมาจนถึงปัจจุบัน และยังได้รับการแปลเป็นภาษาไทยด้วย

Work Hard, Play Hard

คำว่า ‘Work Hard, Play Hard’ แสดงให้เห็นถึงวิธีคิดที่ให้คุณค่ากับการทำงานหนักและการใช้ชีวิตให้สนุกไปพร้อมๆ กัน แต่ไม่ได้ให้น้ำหนักสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากไปกว่ากัน

ทำงานหนักแล้วก็ต้องสนุกกับชีวิตด้วย

RM เป็นคนสนุกสนาน ร่าเริงและมีรอยยิ้มจริงใจในทุกโอกาส ถ้ามีเวลา RM มักไปชมงานศิลปะและเดินเล่นตามสถานที่ธรรมชาติต่างๆ หลายคนจึงพบเห็น RM ใช้เวลาอย่างเรียบง่ายตามนิทรรศการและสถานที่สาธารณะเสมอ

แล้วในฐานะการเป็นลีดเดอร์ของวงดนตรีที่ทำลายเกือบทุกสถิติทางด้านดนตรีของโลก RM ก็ต้องนำสมาชิกของวงและตัวของเขาเองไปให้ถึงจุดหมายที่สูงขึ้น สูงขึ้น และสูงขึ้นเรื่อยๆ 

ในปี 2022 วงดนตรี BTS ได้รับเชิญจากทำเนียบขาวให้ขึ้นพูดท่ามกลางสื่อมวลชนนับร้อย และเข้าพูดคุยกับประธานาธิบดีโจ ไบเดน โดยมีประเด็นสำคัญคือการยอมรับความแตกต่าง จึงไม่แปลกที่จะเห็นสมาชิกของวง BTS ทั้ง RM, Jimin และ Jungkook สวมตุ้มหูห่วงแบบเรียบๆ ขึ้นพูดที่โพเดียมของทำเนียบขาวในวันนั้น

Indigo: สีครามกับความเป็น RM

ตอนนี้ RM อายุ 28 ปี และเพิ่งจะออกอัลบั้มเดี่ยวที่มีชื่อว่า ‘Indigo’ เมื่อเดือนธันวาคมของปีที่ผ่านมา อัลบั้มนี้เป็นการบันทึกเรื่องราวก่อนที่จะก้าวเข้าสู่อายุ 30 ของ RM การทำเพลงในครั้งนี้จึงเป็นการพาทุกคนไปทำความรู้จักกับวิธีการมองโลก และสัมผัสความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดออกมาในแบบของศิลปินที่ชื่อว่า ‘RM’ 

RM ตั้งใจที่จะให้เพลงของเขาอยู่กับผู้ฟังในทุกเวลา อยากให้ฟังอัลบั้มของเขาขณะที่กำลังเดิน อาบน้ำ ขับรถ พักดื่มกาแฟระหว่างวัน เวลาทำงาน นั่งอ่านหนังสือ และในวินาที่ดอกไม้ผลิบานหรือร่วงหล่นลง

ภายในกล่องบรรจุอัลบั้ม Indigo มีโปสการ์ดภาพถ่ายสีครามในรูปแบบต่างๆ ที่สื่อถึงเพลงทั้งหมด 10 เพลง แต่ละเพลงเป็นการทำงานร่วมกับศิลปินชั้นนำที่ RM ชื่นชอบ ทั้ง Anderson.Paak ไปจนถึง Tablo ลีดเดอร์แห่ง Epik High วงดนตรีที่สร้างแรงบันดาลใจในการเป็นแร็ปเปอร์ให้กับ RM

ในเวลานี้ RM กำลังทำโปรเจกต์เพลงเพื่อมอบให้แก่ทุกคน ก่อนที่จะเข้าฝึกราชการทหารในอีกไม่ช้า

————

โซเชียลมีเดีย

instagram.com/rkive 

————

เครดิตภาพ

จินนี่ สาระโกเศศ

————

ลิงก์วิดีโอ

RM Live in Seoul

BTS with President Joe Biden

BTS’s Speech at White House

The post RM: ตัวตน ความใฝ่ฝัน และตัวแทนของความภาคภูมิใจ appeared first on a day magazine.

“Welcome to BLACKPINK BORN PINK ENCORE Day 1. I’m here in Bangkok. Nice to meet you guys. I’m Jennie.”

“คิดถึงมากค่ะ Blink! I’m Jisoo!”

“สวัสดีค่ะ บางกอก! Rosé ค่ะ”

“สวัสดีค่ะ ทุกคน ลิซ่าค่ะ”

สมาชิกในวง BLACKPINK เริ่มทักทายทุกคนเป็นภาษาเกาหลี ภาษาอังกฤษ แล้วก็ภาษาไทย

BLACKPINK เป็นวงดนตรีหญิงล้วนที่ทั่วโลกให้ความสนใจ ซึ่งวงดนตรีที่เป็นปรากฏการณ์ระดับโลกวงนี้สังกัดอยู่กับ YG Entertainment ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของเกาหลีใต้ สมาชิกในวงประกอบไปด้วย ‘จีซู’ พี่สาวคนโตผู้เป็นลีดเดอร์ของวง ‘เจนนี่’ แร็ปเปอร์และร้องนำ ‘โรเซ่’ ร้องนำ แล้วก็สมาชิกที่คนไทยทุกคนรู้จักดีอย่าง ‘ลิซ่า’ 

เรียกว่า ในเวลานี้ไม่ว่าสมาชิกในแต่ละคนของวง BLACKPINK จะขยับตัวทำอะไร ผู้คนทั่วโลกต่างก็จับตามองกันแทบจะทุกย่างก้าว 

คอนเสิร์ต BORN PINK ENCORE in Bangkok

ตอนที่ BLACKPINK จัดคอนเสิร์ตที่กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ World Tour 2023 ในช่วงต้นปีนี้ ในวันนั้น Blink หรือว่าแฟนคลับของ BLACKPINK ไปร่วมชมคอนเสิร์ตเป็นจำนวนมาก และไม่ลืมที่จะนำของที่ระลึกน่ารักๆ ไปฝากเพื่อนๆ ชาว Blink ด้วย

แล้วในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา BLACKPINK ก็เดินทางกลับมายังประเทศไทยอีกครั้งในคอนเสิร์ต BLACKPINK WORLD TOUR [BORN PINK] BANGKOK ENCORE ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน ครั้งนี้ทั้ง 4 คนพูดคุยกับ Blink และแฟนเพลงเป็นภาษาไทยอย่างสนุกสนานเหมือนทุก ๆ ครั้ง

“ทุกคนพร้อมยังคะ”

“ขอเสียงหน่อยค่ะ” 

เจนนี่กับพี่จี้ (จีซู) ถาม Blink ในช่วงเริ่มต้นของคอนเสิร์ต

ในวันนั้นอากาศร้อนอบอ้าวมาก คล้ายฝนจะตกเป็นระยะๆ พอใกล้จบช่วงครึ่งแรก เจนนี่ จีซู และลิซ่ารีบถามทุกคนด้วยความห่วงใยว่า “ร้อนไหม?” 

โรเซ่ก็รีบตอบขึ้นมาว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”

แล้วลิซ่าก็สอนโรเซ่พูดภาษาไทยต่อในทันที

“ถึงจะร้อนก็ไม่เป็นไรค่ะ”

โรเซ่พูดประโยคนี้อยู่หลายครั้ง

Home Sweet Home บ้านที่แสนอบอุ่นของลิซ่า

ครั้งหนึ่งลิซ่าเคยบอกว่าเมืองไทยคือบ้านของลิซ่า ประเทศเกาหลีใต้ก็เป็นบ้านของเธอเช่นเดียวกัน

เมืองไทยคือบ้านเกิดและสถานที่เติบโต 

ส่วนเกาหลีใต้ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและการทำงานของลิซ่า 

ทุกครั้งที่มีโอกาส ลิซ่าจะใช้เวลาดีๆ กับคุณแม่ ครอบครัว และเพื่อนๆ ในเมืองไทยเสมอ ทั้งไปทานลูกชิ้นร้านโปรด แวะไปซื้อดอกไม้ที่ปากคลองตลาดกับคุณแม่ และยังสวมผ้าไทยเที่ยวจังหวัดอยุธยากับเพื่อนๆ 

ในมิวสิกวิดีโอเพลง LALISA ซึ่งเป็นเพลงในอัลบั้มเดี่ยวของลิซ่า ลิซ่าก็ไม่ลืมที่จะถ่ายทอดความภูมิใจในประเทศไทยออกมา ผ่านเสื้อผ้าที่ออกแบบโดยดีไซเนอร์ไทยมากฝีมืออย่าง ASAVA

BLACKPINK กับบทบาทบนเวทีโลก

นอกจากเรื่องดนตรีแล้ว สมาชิกในวง BLACKPINK ยังสนใจด้านการแสดงด้วย ปีที่ผ่านมาจีซูมีผลงานละครในเกาหลีใต้ ปีนี้ซีรีส์เรื่อง ‘The Idol’ ของ HBO ที่เจนนี่ร่วมแสดงนำ เพิ่งจะเริ่มฉายไป 

สมาชิกแต่ละคนของวง BLACKPINK ยังเป็น Brand Ambassador ของแบรนด์ชั้นหนึ่งของโลกอีกด้วย เจนนี่ เป็น Muse คนสุดท้ายของ Chanel ที่ คาร์ล ลาเกอร์เฟลด์ (Karl Lagerfeld) เลือกมาเองกับมือ ยังไม่รวมแบรนด์ Calvin Klein ที่ออกแบบคอลเลกชันร่วมกัน

จีซู เป็นโฉมหน้าที่สวยและสง่างามของ Christian Dior 

โรเซ่ เป็นเอกลักษณ์ที่เรียบหรูในแบบของ Saint Laurent 

ส่วน ลิซ่า ก็ครองตำแหน่งตัวแทนของคนรุ่นใหม่ให้กับ Celine 

แล้วยังมีแบรนด์อีกนับไม่ถ้วนในเกาหลีใต้ ไทย และอีกหลายประเทศ ทั้งเครือข่าย TRUE ในไทย และ OREO แบรนด์คุกกี้ที่คนทั้งโลกเลิฟ

ถ้าคิดเป็นออกมามูลค่า เราคงนับเลขศูนย์กันไม่หมด…

BLACKPINK ทูตวัฒนธรรมของไทยในอนาคต?

เวลาที่มาเมืองไทย สมาชิกทั้ง 4 คนของวง BLACKPINK จะรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ และรีบคิดเลยว่าจะมาทานอะไรอร่อยๆ ที่เมืองไทยดี

โรเซ่ชอบทานมะม่วงมัน 

ส่วนเจนนี่ก็พูดออกมาเลยว่า “I love Thai food” 

แต่ก็เหมือนกับชาวต่างชาติหลายคนที่ไม่คุ้นชินกับรสชาติของใบผักชีสด ลิซ่าจึงช่วยแปลคำขอของเจนนี่ด้วยเสียงหวานๆ ว่า….

“เจนนี่ไม่ชอบผักชี” 

แล้วเจนนี่ก็พูดต่ออย่างน่ารักว่า “No ผักชี for Jennie” 

เวลาที่อยากสื่อสารกับแฟนๆ เป็นภาษาไทย ลิซ่าจะช่วยเป็นล่ามแปลให้เสมอ

ทั้งลิซ่าและ BLACKPINK ถ่ายทอดให้ผู้คนทั่วโลกได้เห็นถึงเสน่ห์ของประเทศไทยในแง่มุมต่างๆ ทั้งอาหาร สถานที่ท่องเที่ยว วัฒนธรรม และสินค้าแบบไทยๆ จึงมองได้ว่า BLACKPINK เป็นเหมือนกับฑูตทางวัฒนธรรมที่เชื่อมต่อเมืองไทย เกาหลีใต้และประชาคมโลกเข้าไว้ด้วยกัน

BLACKPINK กับบทพิสูจน์ความพยายาม

จากวันที่เริ่มเป็นเด็กฝึกเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้สมาชิกแต่ละคนในวง BLACKPINK ต่างก็โดดเด่นในสไตล์ที่เป็นตัวของตัวเอง เจนนี่และลิซ่าเป็น Mentor ให้กับน้องๆ รุ่นใหม่ โดยไปแสดงความคิดเห็นและถ่ายทอดเรื่องราวบนเส้นทางของพวกเธอ

หนึ่งในนั้นคือวงน้องใหม่อย่าง BABYMONSTER ที่กำลังเตรียมจะเดบิวต์ และมีสองสาวสมาชิกเป็นคนไทยอย่างน้องแพร PHARITA กับน้องแคนนี่ CHIQUITA

ตอนนี้ BLACKPINK กำลังเตรียมทำมินิอัลบั้มชุดใหม่อยู่ คาดว่าจะให้ได้ฟังภายในสิ้นปีนี้ เรามาติดตามดูกันว่าครั้งนี้พวกเธอ ทั้ง 4 คนจะทำให้คนทั้งโลกหลงรักอย่างไรบ้าง?

_________

โซเชียลมีเดีย

Twitter: @BLACKPINK

Instagram: 

จีซู: @sooyaaa___

เจนนี่: @jennierubyjane

โรเซ่: @roses_are_rosie

ลิซ่า: @lalalalisa_m

———

เครดิตภาพ

Twitter: @BLACKPINK

Instagram: 

@sooyaaa___

@jennierubyjane

@roses_are_rosie

@lalalalisa_m

______

The post BLACKPINK: ว่าด้วยแฟนเพลง เอกลักษณ์ และความรักในเมืองไทย (แม้เจนนี่ จะไม่ชอบผักชีไปบ้างก็ตาม) appeared first on a day magazine.

หลายคนล้มแล้วลุกขึ้น บางคนต้องเริ่มต้นใหม่ ทุกย่างก้าวชีวิตมีแต่ความไม่มั่นคงและไม่แน่นอน ความผันแปรคือความแน่นอนของชีวิต

ผู้คนนับล้านทั่วโลกตกอยู่ในสภาพนี้ ไม่เว้นแม้แต่สามีแห่งชาติของเกาหลีใต้ที่มีชื่อว่า ‘Eric Nam’ 

ที่ผ่านมาของเอริค นัม

เอริค นัม เกิดและเติบโตในสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะเริ่มชีวิตการทำงานในบทบาทของนักวิเคราะห์ธุรกิจที่ Deloitte Consulting บริษัทที่ปรึกษาระดับโลก หนึ่งในโปรดิวเซอร์ในเกาหลีใต้ก็ค้นพบเอริคจากวิดีโอร้องเพลงคัฟเวอร์บน YouTube 

วินาทีนั้นชีวิตของเอริคก็เปลี่ยนแปลง

เอริคบินข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อมาเริ่มต้นเส้นทางชีวิตใหม่ในเกาหลีใต้ เอริคเข้าแข่งขันในรายการ Star Audition: Birth of a Great Star 2 และได้รับเลือกให้เป็นผู้เข้ารอบ 5 คนสุดท้าย ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เอริคได้เซ็นสัญญากับค่ายใหญ่

เอริคถ่ายทอดเสน่ห์ ความน่ารัก อบอุ่น และใจดีให้กับผู้คนทั่วเกาหลีใต้  ผ่านทางเสียงเพลง รายการวาไรตี้ และการเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ เอริคเป็นคนน่ารัก มีอารมณ์ขัน ในขณะที่เสียงร้องมีความชวนฝัน หวานใส และจริงใจ

เวลาที่ฟังเพลงของเอริค จะรู้สึกราวกับว่ากำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีลมพัดอ่อน หรืออยู่ที่ริมทะเลที่อากาศเย็นสบายกำลังดี ตำแหน่งสามีแห่งชาติในใจผู้หญิงเกาหลีใต้รวมทั้งชาวไทยจำนวนไม่น้อยจึงตกเป็นของผู้ชายที่ชื่อว่า ‘เอริค นัม’ 

การกลับมาเพื่อเริ่มต้นใหม่

ย้อนไปช่วงก่อนการระบาดของโควิด ชื่อของ เอริค นัม เป็นที่คุ้นเคยของชาวเกาหลีใต้ในฐานะนักแต่งเพลง ศิลปิน และพิธีกรรายการ เอริคเป็นหนึ่งในแคสต์ของรายการ We Got Married คู่กับ Solar จากวง MAMAMOO และได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งใน Forbes’ 30 Under 30 Asia ในปี 2017 

เอริคใช้เวลาเกือบ 10 ปีเต็มกับการทำงานในเกาหลีใต้

ในขณะที่สัญญากับค่ายใหญ่ในเกาหลีใต้กำลังจะหมดลง เอริคก็ตัดสินใจย้ายกลับมายังสหรัฐอเมริกา เพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เวลานั้นชื่อของ เอริค นัม ยังใหม่สำหรับนักฟังเพลงชาวอเมริกันในวงกว้าง ประกอบกับช่วงเวลานั้นไม่เหมาะที่จะทำอะไรนัก จากการระบาดของโควิด

สำหรับเอริค การเริ่มต้นใหม่ในฐานะศิลปินอิสระที่ไม่ได้สังกัดค่ายเพลงใหญ่ๆ และการที่ต้องใช้ชีวิตตามลำพังในแอลเอ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เอริคไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียวที่นั่น ชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดก่อนที่จะย้ายไปทำงานในเกาหลีใต้ ก็อยู่ในอีกซีกหนึ่งของประเทศ

“ถ้าเพลงไม่ฮิต คงต้องกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่เมืองแอตแลนตาแล้วไปนั่งทำเพลงที่ชั้นใต้ดินของบ้านแทนแล้วกัน”

ความคิดของเอริควนเวียนไปมาในลักษณะนี้ เอริคเริ่มหวั่นใจว่ามาถูกทางหรือไม่? การตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องไหม? แล้วความหมายของชีวิตคืออะไร?

เอริคเหมือนกับหลายๆ คนที่หมดแรงจะทำอะไร หลายครั้งเอริคต้องลากตัวเองออกมาจากเตียงในตอนเช้า และพยายามลุกขึ้นมาให้ได้ 

อิสระที่ไม่ใช่อิสระ

การเป็นศิลปินอิสระอาจจะฟังดูดี เพราะสามารถดูแลสิ่งต่างๆ ให้ดำเนินไปในแบบที่ต้องการได้ แตกต่างจากการทำงานกับค่ายใหญ่ที่แบ่งการทำงานออกเป็นส่วนๆ อย่างชัดเจน

ดังนั้นการเป็นศิลปินอิสระจึงหมายความว่าจะต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเราเองทั้งหมด อาจมีทีมเล็กๆ ช่วยดูแลและซัพพอร์ต แต่ก็ไม่สามารถทำสิ่งต่างๆ พร้อมกันในเวลาเดียวได้ครบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งเพลง การปล่อยซิงเกิลและอัลบั้ม การออกแบบศิลป์เพื่อเป็นองค์ประกอบของเพลง การประชาสัมพันธ์ การทำงานบนแพลตฟอร์มและช่องทางต่างๆ การออกแบบสไตล์การแต่งตัว การดีไซน์สินค้าประกอบอัลบั้ม การจัดตารางการแสดง การติดต่อสถานที่จัดคอนเสิร์ตและอีเวนต์ต่างๆ รายละเอียดเรื่องระบบภาพและเสียง และอีกมากมายนับไม่ถ้วน 

ทั้งหมดขึ้นอยู่กับศิลปินอิสระและทีมที่มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น

สำหรับเอริคซึ่งเคยสังกัดค่ายเพลงใหญ่มาเกือบทศวรรษ การทำงานแบบศิลปินอิสระเป็นสิ่งที่ท้าทายมาก แต่ยังดีที่มีไบรอันและเอ็ดดี น้องชาย 2 คนของเอริค ช่วยดูแลเรื่องการบริหารจัดการรายละเอียดให้

ฝึกตัวเองให้คิดและเขียนสิ่งดีๆ

ที่ผ่านมาดนตรีคือการแสดงออกความเป็นตัวเองของเอริค แต่ตอนนี้วิธีคิดของเอริคเริ่มเปลี่ยนแปลงไป 

เอริคเล่าถึงความรู้สึกนี้ในแอปพลิเคชัน Mindset ซึ่งจัดทำโดยทีมงานของไบรอันและเอ็ดดี ในตอนนี้เอริคต้องการจะแต่งเพลงที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกดี มองโลกในแง่บวก และมีความสุข สำหรับเอริค สิ่งนี้เป็นการฝึกตัวเองให้คิดและเขียนในเรื่องดีๆ เอริคมองว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เป็นพัฒนาการอย่างหนึ่งของชีวิต และยังเป็นสิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยๆ 

เอริคเลือกที่จะสื่อสารในสิ่งที่เป็นพลังให้กับชีวิต แต่ก็มองเห็นความจริงของโลกในแบบที่เป็น

ฝันให้ไกล ไปให้ถึง

ความฝันของเอริคมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ 

จากการเป็นศิลปินและนักแต่งเพลง สู่การเป็นแคสต์ในรายการโทรทัศน์ และเป็นพิธีกรเต็มตัว เอริคสนุกกับการใช้ความคิดสร้างสรรค์ทำงานในฐานะ ‘ครีเอทีฟ’ โดยไม่ได้จำกัดตัวเองอยู่กับนิยามใดนิยามหนึ่ง บทบาทหน้าที่ของงานอาจมีรูปแบบที่แตกต่างกันไป แต่ทั้งหมดมาจากศักยภาพและความเป็นเอริค นัม

เอริคจึงเน้นย้ำเรื่องความเป็นตัวของตัวเองเสมอๆ

แม้ว่าแนวเพลงของเอริคจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่ยังคงถ่ายทอดความรู้สึกดีๆ ให้กับผู้คนผ่านเสียงเพลง แววตาที่สดใส เป็นประกายเช่นเดิม สิ่งต่างๆ ที่เอริคทำล้วนแสดงออกซึ่งความเป็นเอริคทั้งหมด

ตอนนี้เอริคเป็นพิธีกรอารมณ์ดีประจำรายการ Daebak Show with Eric Nam แขกรับเชิญของเอริคมีทั้งแบม แบม, พี่แจ็ค แจ็คสัน หวังของชาวไทย, Youngjae อีกหนึ่งในขวัญใจคนไทยจากวง GOT7, แร็ปเปอร์สาว Jessi แล้วยัง Bang Chan และ Felix จาก Stray Kids และอีกมากมาย 

เรียกว่ายกมาทั้งแวดวงดนตรีของเกาหลีใต้ก็ว่าได้

ในช่วงนิวยอร์กแฟชั่นวีคเมื่อต้นปีที่ผ่านมา เอริคแสดงออกซึ่งความเป็นตัวของตัวเอง และก้าวข้ามนิยามหรือคำจำกัดความต่างๆ ด้วยการสวมเสื้อสูทและกระโปรงที่ออกแบบโดย ทอม บราวน์ (Thom Browne) ไปร่วมชมการเดินแฟชั่นโชว์ของแบรนด์ หลายคนอาจรู้สึกกังขากับการที่ศิลปินชายหลายคนแสดงออกซึ่งความเป็นตัวเองในลักษณะนี้ แต่เอริคเลือกที่จะยิ้มและรู้สึกสนุกกับสิ่งนี้แทน

ฮอลลีวูดเป็นอีกแวดวงหนึ่งที่เอริคร่วมทำงานด้วย อีกไม่นานภาพยนตร์ระทึกขวัญเรื่อง Transplant ที่เอริคร่วมแสดงจะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์

แล้วเอริคยังรับบทบาทเป็นวิทยากรในหลายๆ เวที รวมทั้งในงานเสวนาที่จัดขึ้นโดย Gold House ผู้จัดพิธีประกาศรางวัล Golden Gala Awards เมื่อต้นเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา โดยเวทีนี้มีเนื้อหาสำคัญเกี่ยวกับความภาคภูมิใจของชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย เอริคยังเป็นหนึ่งในแขกรับเชิญของพิธีประกาศรางวัลนี้ ร่วมกับบุคคลที่เป็นความภูมิใจของชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ไม่ว่าจะเป็น แอนนา ซุย (Anna Sui) แฟชั่นดีไซเนอร์เจ้าของรางวัลจากสภาแฟชั่นอเมริกัน ช่างแต่งหน้าที่มีผลงานได้รับการยอมรับในระดับโลกอย่าง แพทริก ทา (Patrick Ta) หรือ คี ฮุย ควน (Ke Huy Quan) เจ้าของรางวัลออสการ์ของปีนี้

ฟังดูแล้ว ชีวิตของเอริคมีแต่ความสุขและความสำเร็จ แต่อย่าลืมว่าที่ผ่านมาเอริคก็เป็นหนึ่งในเราๆ ที่มีความหวาดหวั่นและไม่มั่นใจกับการตัดสินใจของตัวเอง แต่เอริคเลือกที่จะดึงตัวเองขึ้นมาจากความคิดที่กัดกร่อนตัวเอง แล้วพยายามมุ่งไปให้ถึงเป้าหมาย

ในตอนนี้เอริคกำลังสนุกกับการทำอัลบั้มใหม่ของตัวเองอีกครั้ง

ติดตามเอริคได้ที่

Twitter: Eric Nam (에릭남)

Instagram: ericnam

——————-

เครดิตภาพ

Twitter: Eric Nam (에릭남)

Instagram: ericnam

Instagram: CJ ENM

——————-

ลิงก์วิดีโอ

MV เพลง Honestly (ยอดวิว 12.3M) 

MV เพลง I Don’t Know You Anymore (ยอดวิว 3.2M) 

The Daebak Show with Eric Nam (S3 EP3)

แขกรับเชิญ: แบม แบม (ยอดวิว 817K)

The Daebak Show with Eric Nam (S2 EP5 Part 1)

แขกรับเชิญ: แจ็คสัน หวัง (ยอดวิว 1.9M)

The post Eric Nam กับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง appeared first on a day magazine.

แบมแบมเป็นไอดอลที่มีผู้ติดตามมากกว่า 11.5 ล้านคนในทวิตเตอร์ และ 17.5 ล้านคนในอินสตาแกรม ในช่อง YouTube เองก็มีจำนวนมากถึง 1.59 ล้านคน 

เสียงร้องเพลงเป็นภาษาเกาหลีของแบมแบมเป็นธรรมชาติ ขนาดที่ Taeyeon ลีดเดอร์แห่งวง Girls’ Generation ยังไม่รู้มาก่อนว่าแบมแบมเป็นหนุ่มไทย

ในด้านความสามารถ แบมแบมไม่แพ้ไอดอลชาวเกาหลีคนอื่นๆ แถมยังมาแรงมากหลังจากปล่อยอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 2 ออกมาเมื่อเดือนมีนาคมปีนี้

แล้วชื่ออัลบั้มใหม่นี้เองที่เป็นที่มาของชื่อเล่น ‘น้องเปรี้ยวหวาน’ ที่แฟนๆ ชาวไทยเรียกกันในทวิตเตอร์ 

ความเปรี้ยวผสมหวานของแบมแบมไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเสียงเพลง แต่ยังถ่ายทอดความน่ารักของแบมแบมในฐานะศิลปินคนหนึ่งได้อย่างชัดเจน 

ศิลปินที่ชื่อว่า ‘BamBam’

ในอดีต แบมแบมเป็นเด็กไทยคนหนึ่งที่ฝันอยากเข้าสู่เส้นทางดนตรี คุณแม่เป็นแรงบันดาลใจสำคัญที่ทำให้แบมแบมลุกขึ้นมาเรียนร้องเต้นตั้งแต่ยังเด็ก การที่คุณแม่ชื่นชมศิลปินป็อปชาวเกาหลีใต้รุ่นแรกๆ อย่าง Rain ทำให้แบมแบมอยากเป็นแบบนั้นบ้าง

แล้วแบมแบมก็มุ่งมั่นฝึกฝนตัวเอง จนผ่านการออดิชันของค่ายเพลง JYP จากเกาหลีใต้ในปี 2010 ด้วยวัยเพียง 13 ปี

แล้วจุดเริ่มต้นของเส้นทางสู่การเป็นศิลปินในเกาหลีใต้ของแบมแบม ก็เริ่มต้นขึ้น

BamBam & GOT7

GOT7 เป็นวงดนตรีที่มีความรักและความผูกผันเป็นพื้นฐานสำคัญ ในฐานะศิลปินและเมมเบอร์ของวงดนตรีในเกาหลีใต้ สมาชิกในวงจะทำงานเป็นทีม โดยแบ่งหน้าที่กัน ให้ความสำคัญกันและกัน เพื่อให้ ‘วง’ เดินหน้าไปอย่างมีประสิทธิภาพ 

แต่สำหรับ GOT7 แล้ว ความรักและมิตรภาพเป็นสิ่งที่เชื่อมความสัมพันธ์ของวงไว้ ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนมากในตอนที่วง GOT7 หมดสัญญากับค่าย JYP เมื่อไม่กี่ปีก่อน สมาชิกในวงซึ่งประกอบด้วย Jay B, Mark Tuan, Jackson Wang, Jinyoung, Youngjae, Yugyeom และแบมแบม ต่างก็แยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง

Jay B, Jackson และ Yugyeom ยังคงอยู่ในเส้นทางสายดนตรี Mark เดินทางกลับบ้านเกิดในอเมริกาเพื่อสานฝันต่อ Jinyoung เข้าสู่โลกแห่งภาพยนตร์ ซีรีส์ และการแสดง Youngjae ผันตัวไปเป็นดีเจด้วยความรักในเสียงเพลง ส่วนแบมแบมเองก็ใช้เวลาระยะหนึ่งในการตัดสินใจ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร สายใยของความผูกพันก็เชื่อมพวกเขาเอาไว้เสมอ

เมื่อปลายปีที่แล้ว Youngjae ไปให้กำลังใจในโซโลคอนเสิร์ตเดี่ยวของ Jay B 

แล้ว Jay B กับแบมแบม ก็ไปร่วมส่งแรงเชียร์ในแฟนคอนเสิร์ตของ Jinyoung เมื่อต้นปีนี้ 

ในคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มชุด Sour & Sweet ของแบมแบมเอง เพื่อนๆ ในวงก็ก็มาร่วมเชียร์ด้วย

หลังจากที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้ามาเป็นเวลาหลายปี ช่วงปลายเดือนเมษายนที่ผ่านมา สมาชิกในวง GOT7 ทั้งแบมแบม, Jay B, Jinyoung, Youngjae และ Yugyeom ได้มาถ่ายรูปร่วมกัน แม้ว่า Jackson กับ Mark จะไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่แบมแบมและเมมเบอร์คนอื่นๆ ก็ไม่ลืมที่จะแท็กทั้งสองคนด้วย

BamBam ในฐานะศิลปินเดี่ยว

แบมแบมเล่าให้แฟนคลับและหลายคนฟังว่าในตอนแรกแบมแบมพร้อมเก็บกระเป๋ากลับเมืองไทยแล้ว โดยได้ปฏิเสธทุกคนที่ติดต่อเข้ามา จนกระทั่งมาพบกับ Abyss ค่ายใหม่ในปัจจุบันของแบมแบม

แบมแบมตัดสินใจอยู่เกาหลีใต้ต่อในฐานะศิลปินเดี่ยว แล้วการตัดสินใจแน่วแน่ครั้งนี้ก็ไม่เสียหลาย แบมแบมได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มีอัลบั้มเดี่ยวเป็นชุดที่ 2 และยังไปปรากฏตัวในรายการวาไรตี้ของเกาหลีใต้อยู่ตลอด 

รวมทั้งรายการ Business Geniuses โดยเชฟอันดับหนึ่งของเกาหลีใต้อย่างเชฟ Baek ที่แบมแบมเป็นหนึ่งในแคสต์ของรายการ แล้วรายการนี้เองที่เป็นอีกส่วนสำคัญที่แสดงให้เห็นความน่ารักและใสซื่อในแบบของแบมแบม

ตอนนี้แบมแบมมีรายการวาไรตี้ของตัวเองที่ชื่อว่า BamBam’s House แต่ละตอนมียอดผู้เข้าชมในช่องทางยูทูปหลักแสนและหลักล้านคน จนล่าสุดได้ประกาศว่าจะมีซีซัน 2 แล้ว

BamBam & Ahgase

Ahgase คือชื่อเรียกแฟนคลับของวง GOT7 ที่มีอยู่ทั่วโลก สำหรับเมืองไทย ความน่ารัก นิสัยดี และเป็นกันเองของแบมแบม ทำให้ Ahgase รักและชื่นชมเมมเบอร์ทุกๆ คนในวง แล้วสมาชิกทุกคนของ GOT7 ก็ให้ความรักต่อ Ahgase ไทยอย่างมากเช่นเดียวกัน 

จึงไม่แปลกที่ Ahgase จะให้ความรักต่อแบมแบมและ GOT7 อย่างท่วมท้น

ไม่ว่าจะไปที่ไหน จะทำอะไร Ahgase ก็ให้การสนับสนุนไม่เคยขาด

ทุกครั้งที่แบมแบมและเมมเบอร์ของวง GOT7 เดินทางมายังประเทศไทย Ahgase และผู้คนอีกเป็นจำนวนมากจะไปรอรับที่สนามบินสุวรรณภูมิตั้งแต่เช้า หลายคนเตรียมช่อดอกไม้ จดหมาย และของน่ารักๆ ไปให้

ไม่ใช่แค่ที่สนามบินเท่านั้น แฟนๆ ทางหน้าจอก็สแตนด์บาย รอการมาเยือนของพวกเขาอย่างใจจดจ่อเช่นเดียวกัน

แฮชแท็กต้อนรับแบมแบมกลับบ้าน ขึ้นเทรนด์ของทวิตเตอร์ทุกครั้งที่แบมแบมบินกลับมาเมืองไทย ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆ เวลาที่คุณแม่และพี่แบงค์ พี่ชายของแบมแบมโพสต์หรือทวีตรูปภาพและข้อความใดๆ Ahgase ก็จะแฮปปี้กันสุดๆ  

แล้วแบมแบมเองก็ตอบแทน Ahgase ด้วยความรักเสมอ

แบมแบมแจกน้ำดื่มให้กับ Ahgase และทุกคนที่มาเข้าแถวรอแบมแบมเคาน์ดาวน์ที่พัทยาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคมที่ผ่านมา และยังจัดหารถห้องน้ำมาเพิ่มเติมให้ตามคำขอของแฟนๆ หลังจากที่แบมแบมทวีตถามทุกคนว่าอยากได้อะไรไหม

ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ในวง GOT7 ก็น่ารักกับ Ahgase และแฟนๆ ชาวไทยไม่แพ้กัน 

Jackson Wang หรือ พี่แจ็คของชาวไทย สวมกางเกงช้างแบบไทยๆ ออกสื่อในช่วงที่มาเมืองไทยและเดินทางไปคอนเสิร์ตในต่างประเทศ

ตอนที่ Jinyoung มางาน Meet & Greet ที่กรุงเทพฯ แดนเซอร์ ผู้จัดการและทีมงานก็พากันสวมกางเกงช้างด้วย

ส่วน Mark ก็โพสต์เมนูไทยๆ อย่างข้าวซอยลงในโซเชียล คุณพ่อของมาร์คเองก็แสดงออกให้ความชื่นชมเมืองไทยไม่แพ้กัน

ตอนที่มาถ่ายทำงานที่พัทยา Youngjae โพสต์ภาพชุดริมทะเลไทยให้แฟนๆ ไปถ่ายรูปเช็คอินตาม

Yugyeom เดินทักทายและรับดอกไม้จากแฟนๆ ที่มานั่งรอรับที่สนามบินทุกครั้ง

Jay B เองแม้จะเข้ากรม แต่คุณแม่ก็ให้การต้อนรับ Ahgase ชาวไทยที่ไปหาที่ร้านโยเกิร์ตของทางบ้าน Jay B ในกรุงโซลอย่างอบอุ่นเสมอ

เพราะอย่างนี้ Ahgase และแฟนเพลงจึงให้ความรักและความเอ็นดูแบมแบมและ GOT7

แล้วยังไม่ทิ้งความหวัง และยังรอวันที่ GOT7 จะมารวมตัวกันร้องเพลงให้ทุกคนฟังอีกครั้ง

Twitter: @BamBam1A

Instagram: bambam1A

———

เครดิตภาพ

จินนี่ สาระโกเศศ

Instagram: bambam1A

มิวสิกวิดีโอเพลง Sour & Sweet

———

ลิงก์วิดีโอ

มิวสิกวิดีโอเพลง Sour & Sweet (ยอดวิว 41M)

รายการ BamBam’s House (ยอดวิว 2.3M)

รายการ Business Geniuses โดยเชฟ Baek (ยอดวิว 258K)

The post BamBam มิตรภาพและความผูกพันบนเส้นทางสายดนตรี appeared first on a day magazine.

ศิลปินหน้าใหม่ที่กวาดรางวัลจากเวทีการประกาศรางวัลทางด้านดนตรีทั่วเกาหลีใต้

วงดนตรีที่มี dance challenge ร่วมกับ j-hope, Jimin และ SUGA แห่งวง BTS 

นักร้องน้องใหม่ที่มีจำนวนผู้เต้นคัฟเวอร์เพลงใน YouTube และ TikTok มากเป็นอันดับต้นๆ 

ในประเทศไทย เพลงของพวกเธอได้รับการเปิดทุกวันในสยามสแควร์ โฟโต้การ์ดของพวกเธอเป็นของสะสมของคนรุ่นใหม่ ซีดีและสินค้าต่างๆ ของพวกเธอมีวางขายในแอปส้ม

เรากำลังพูดถึงศิลปินหน้าใหม่อายุเฉลี่ยเพียงแค่ประมาณ 15 ปี อย่าง NewJeans

NewJeans เป็นวงดนตรี K-pop จากประเทศเกาหลีใต้ที่เพิ่งเดบิวต์เมื่อช่วงกลางปี 2022 ที่ผ่านมา พวกเธออายุยังน้อยมาก แต่ความสามารถและความน่ารักเกินพิกัด จนรุ่นพี่ในแวดวงดนตรีของเกาหลีใต้พากันเต้นคัฟเวอร์เพลง Hybe Boy ของพวกเธอด้วยความเอ็นดู ทั้งขวัญใจชาวไทยอย่าง แบม แบม และพี่รุ่นใหญ่อย่างเช่น DJ Tukutz แห่งวง Epik High

NewJeans ยินดีที่ได้รู้จัก

NewJeans ทำความรู้จักกับคนทั้งโลกด้วยซิงเกิลเพลง Attention ที่สามารถดึงความสนใจของผู้ฟังได้ในทันที

วินาทีที่ได้ยินเสียงเพลงสดใส หลายคนก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า 

หลังจากนั้นไม่นาน เพลง Hype Boy ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 2 ก็ขึ้นอันดับ 1 ของชาร์ตเพลง

EP แรกของพวกเธอที่มีชื่อว่า ‘NewJeans’ มีทั้งหมด 6 เวอร์ชัน ซึ่งทุกเวอร์ชัน sold out ภายในเวลาสั้นๆ หลังจากวางขายได้ไม่นาน

ภายในกล่อง EP มีซีดีรวมเพลงทั้ง 4 เพลงในตอนนั้นของพวกเธอ และยังมีของที่ระลึกต่างๆ อย่างอัลบั้มรูป สมุดเนื้อเพลง แล้วก็โฟโต้การ์ด  

ทั้งหมดออกแบบในสไตล์ Y2K และพิมพ์อย่างประณีตบนกระดาษเนื้อดี ที่สำคัญด้านหลังกล่องยังพิมพ์อย่างภาคภูมิใจว่า…

“Printed in Korea”

เหมือนเป็นการแนะนำตัวให้ทั้งโลกรู้จักไปพร้อมๆ กัน

New Jeans = New Genes

Minji, Haerin, Hanni, Hyein และ Danielle คือสมาชิกทั้ง 5 คนของวง NewJeans แต่ละคนเป็นตัวแทนของยีน (gene) คนรุ่นใหม่ที่สดใส มุ่งมั่น และตั้งใจไปให้ถึงเป้าหมาย

ว่ากันว่ากว่าที่ศิลปินหนึ่งคนจะได้เดบิวต์ในเกาหลีใต้ ต้องเป็น ‘เด็กฝึก’ ทั้งในด้านการร้องเพลงและเต้นรำเป็นเวลาหลายปี แล้วยังต้องผ่านการคัดเลือกการแข่งขันและการคัดออกครั้งแล้วครั้งเล่า Jennie จากวง Black Pink ก็เคยแชร์เกี่ยวกับประสบการณ์ความอดทนสู่เป้าหมาย เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้กับทุกคนมาแล้ว

ช่วงก่อนเดบิวต์อาจต้องทรหดอดทนอย่างแสนสาหัส แต่ NewJeans ก็ยิ้มสู้ แล้วรอยยิ้มที่สดใสก็ทำให้พวกเธอเป็น NewJeans ในวันนี้

NewJeans = New Generations

ชีวิตประจำวันของสมาชิกแต่ละคนในวง NewJeans คงไม่แตกต่างจากคนรุ่นใหม่ในวัยเรียนของเกาหลีใต้ ที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาอ่านหนังสือเรียน ทำการบ้าน เตรียมตัวสอบ เตรียมทำกิจกรรมต่างๆ และต้องซ้อมร้องซ้อมเต้น และอีกมากมาย

ถึงจะประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้น แต่ NewJeans ก็ยังเป็น ‘วัยรุ่น’ คนหนึ่ง ซึ่งมีความรู้สึกไม่แตกต่างอะไรไปจากเพื่อนๆ ในวัยเดียวกัน ความเป็นวัยรุ่นถูกถ่ายทอดออกมาในเนื้อเพลงที่พวกเธอมีส่วนร่วมในการเขียน จริงๆ แล้วพวกเธอก็เป็นเหมือนกับวัยรุ่นคนหนึ่งที่มีฝันกลางวัน มีความหวั่นไหน ความคิดถึง และความรู้สึกเจ็บช้ำ ซึ่งแสดงออกให้เห็นเด่นชัดขึ้นในเนื้อเพลง Ditto และ OMG ที่ปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลเมื่อตอนต้นปีนี้ 

NewJeans เลือกที่จะถ่ายทอดสิ่งต่างๆ ออกมาด้วยแววตาที่สดใสและโลกสีชมพู 

คิดถึงก็บอกว่าคิดถึง 

เหนื่อยก็บอกว่าเหนื่อย แต่พอมีเธอแล้ว มันดีขึ้นนะ

อีกสิ่งที่สัมผัสได้จาก NewJeans คือความสำคัญของกำลังใจจากเพื่อนๆ รอบข้าง 

ในฐานะเมมเบอร์ของวง พวกเธอซัพพอร์ตกันและกัน คอยดูแลความรู้สึกกัน แล้วยังเป็นกำลังใจให้เสมอ ก่อนจะแสดงคอนเสิร์ต พวกเธอก็ตื่นเต้นและประหม่าเหมือนกัน แต่พอได้รวบรวมกำลังใจจากเมมเบอร์และคนรอบข้างแล้ว พวกเธอก็พร้อมก้าวขึ้นบนเวที

NewJeans = New Waves 

หากจะนิยามความเป็น NewJeans พวกเธอก็คือคลื่นลูกใหม่ที่ถ่ายทอดเสน่ห์ของเกาหลีใต้ให้โลกรับรู้

ในด้านวัฒนธรรม ผมสีดำยาวสลวยเกินครึ่งหลังของพวกเธอ เป็นความใฝ่ฝันของเด็กสาว พวกเธอส่งต่อความสวยงามของชุดประจำชาติเกาหลีหรือว่าชุดฮันบกไปทั่วโลก ผ่านเซตภาพถ่ายพิเศษสำหรับวัน Chuseok ซึ่งเป็นช่วงวันหยุดสำคัญประจำชาติเกาหลีใต้

ใบหน้าที่อ่อนหวานกับชุดฮันบกที่พลิ้วไหว ทำให้ทั่วโลกหลงใหลในความงามแบบเกาหลี

เราจึงพบเห็นนักเรียนวัยใสสวมชุดฮันบกในสไตล์ NewJeans มาเดินถ่ายรูปที่พระราชวัง Gyeongbokgung ในกรุงโซลอยู่บ่อยๆ

NewJeans ยังร่วมกับมูลนิธิงานฝีมือและการออกแบบ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวของเกาหลีใต้ เพื่อที่จะโปรโมตมรดกทางวัฒนธรรมของเกาหลีอย่างกระดาษทำมือ

ในมุมแฟชั่น เสื้อผ้าหน้าผมของพวกเธอทำให้กระแส Y2K กลับมาอีกครั้ง ทั้งเมกอัปโทนสีพาสเทล เสื้อเอวลอย รวมทั้งกางเกงยีนส์ทรงแบ็กกี้หลวมๆ จนแบรนด์ระดับโลกพากันทาบทามพวกเธอให้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์

Minji ผู้เป็นลีดเดอร์ของวง สวมชุดของ Chanel ถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสาร Vogue ของเกาหลีใต้

Haerin เจ้าของดวงตากลมสวย เพิ่งจะสวมเครื่องประดับของ Christian Dior ขึ้นปกนิตยสาร Vogue Korea ฉบับดิจิทัล และล่าสุดเพจ newjeans_official เพิ่งจะประกาศว่าเธอเป็น Jewelry Global Ambassador และ Fashion & Beauty House Ambassador คนล่าสุด

Hanni เพิ่งไปปรากฎตัวใน Milan Fashion Week ในฐานะ Brand Ambassador ของ Gucci 

Hyein ได้รับการคัดเลือกให้เป็น Global Ambassador ของ Louis Vuitton 

Danielle เองก็ไม่น้อยหน้ากัน แบรนด์เก่าแก่ของอังกฤษอย่าง Burberry ได้เซ็นสัญญากับเธอแล้ว

ความสำเร็จของ NewJeans เป็นผลลัพธ์ที่หอมหวานจากความทุ่มเทกายใจ สมาชิกแต่ละคนของวงเป็นไอดอลของคนรุ่นใหม่ในเกาหลีและระดับนานาชาติ ซึ่งกว่าจะมาเป็น NewJeans ในวันนี้ ต้องยกย่องทางค่าย Ador ซึ่งอยู่ในเครือ HYBE ค่ายเพลงที่สร้างศิลปินระดับโลกอย่าง BTS

NewJeans จากการสร้างสรรค์ของ Ador และ HYBE ทำให้โลกสัมผัสถึงความน่ารักที่แฝงไว้ด้วยความทุ่มเทและมุ่งมั่นตั้งใจในแบบของเกาหลีใต้

————

เครดิตรูป

จินนี่ สาระโกเศศ

————

ลิงก์วิดีโอ

เพลง Hype Boy โดย NewJeans

เพลง Attention โดย NewJeans

เพลง OMG โดย Newjeans

The post NewJeans: ยีนส์ของคนรุ่นใหม่และคลื่นลูกต่อไปของวงการดนตรีเกาหลีใต้ appeared first on a day magazine.

คนเหงามีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เรื่อยๆ และเรื่อยๆ อย่างไม่มีหยุด

การมาของ K-culture, K-drama และ K-pop ทำให้กรุงโซลและประเทศเกาหลีใต้เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางสำคัญของคนทั่วโลก แล้วคุณภาพชีวิตระดับเยี่ยมและการคมนาคมสาธารณะที่สะดวกสบาย ยังเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่ทำให้โซลเป็นเมืองที่น่าเที่ยวและน่าอยู่ติดอันดับ

จากบทสัมภาษณ์ของ RM ลีดเดอร์แห่งวง BTS ของเกาหลีในหนังสือพิมพ์ EL PAÍS ของสเปนเมื่อช่วงต้นๆ เดือนมีนาคม แสดงให้เห็นว่าความหอมหวานทางเศรษฐกิจของเกาหลีใต้และความมั่งมีในสิ่งต่างๆ ได้มาจากความพยายามและการทำงานหนักไม่หยุดหย่อน

‘ความเครียดและแรงกดดัน’ จึงเป็นผลที่ตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชาวเกาหลีใต้ในกรุงโซลจำนวนมากอาศัยอยู่ตามลำพัง ตั้งแต่ตื่นนอนในตอนเช้า ไปจนถึงเข้านอน ชีวิตดำเนินอยู่ในที่ๆ เดียวที่เรียกว่า ‘อะพาร์ตเมนต์’​ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนรุ่นใหม่ที่ทำงานด้านศิลปะ มักมีพื้นที่พักอาศัยและที่ทำงานเป็นที่เดียวกัน บางวันพวกเขาตื่นขึ้นมาและทำแต่งาน โดยไม่ได้ออกไปข้างนอกแม้แต่ก้าวเดียว

‘ชีวิต’ เปี่ยมไปด้วยความเหงา อ้างว้าง และโดดเดี่ยว ชาวเกาหลีใต้หลายคนจึงลุกขึ้นมา ‘จัดห้อง’ เพื่อสร้าง ‘คอมฟอร์ตโซน’ ของตัวเอง

แล้วหัวใจและลักษณะเด่นของห้องหรือว่าอะพาร์ตเมนต์ของชาวเกาหลี โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่คืออะไร?

สิ่งแรกคือ ความ cozy อยู่สบาย เป็นพื้นที่สบายใจ และแสดงออกถึง ‘จิตวิญญาน’ หรือว่า soul ของเจ้าของห้อง

อย่างที่สองคือ สไตล์การตกแต่งแบบมินิมอลที่เรียบง่าย แต่จัดได้ไม่ยาก

ต่อมาคือ การแสดงออกซึ่งความน่ารักหรือความคูลด้วย ‘พร็อพ’

อะพาร์ตเมนต์ในกรุงโซลของบล็อกเกอร์ชาวเกาหลีจำนวนมาก เป็นต้นแบบในการแต่งห้องของคนรุ่นใหม่ โดยเฉพาะในประเทศไทย

โคมไฟ ผ้าปูโต๊ะ เทียนหอม นิตยสารย้อนยุค 

ของเชยๆ กลายเป็นไอเท็มฮิต

แล้วปรากฏการณ์การแต่งห้องแบบเกาหลีทำให้เกิดธุรกิจขายสินค้าแต่งห้องสไตล์มินิมอลและมุมิน่ารัก ในไอจีมีร้านขายพร็อพแต่งห้องโดยเฉพาะ ราคามีตั้งแต่หลักสิบ ไปถึงหลักหมื่น ดอกทิวลิปและดอกเยอบีร่าที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของ ‘คนรุ่นป้า’ กลายเป็นของแต่งบ้านที่มีวางขายแทบทุกร้านในไอจี ไม่นับรวมชั้นวางของที่ทำจากไม้กลายเป็นของหายากที่หลายคนตามหากัน

คนรุ่นใหม่ในไทยจำนวนหนึ่งที่แต่งห้องเป็นงานอดิเรก หันมาเปิดร้านในไอจี แล้วการขายของแต่งบ้านนี้เองที่เป็นรายได้ให้กับพวกเขาโดยไม่ต้องพึ่งพาที่บ้านอีกต่อไป

ถ้าอย่างนั้นเราลองมาดูกันว่ามีบล็อกเกอร์ชาวเกาหลีคนไหนที่น่าจับตามองบ้าง จะได้เป็นแรงบันดาลใจให้ลุกขึ้นมาแต่งห้องกัน

Instagram: jeegugonggan_

จำนวนผู้ติดตาม: 118K

สไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์: พร็อพแต่งห้องโทนสีพาสเทลหวานๆ ลงสูตรอาหารสไตล์ cafe breakfast การแนะนำผลิตภัณฑ์ดีๆ ที่ใช้ในชีวิตประจำวันของมนุษย์จริงๆ เช่น ผงซักฟอกชนิดเม็ดที่มาเป็นรูปหัวใจ แท่นชาร์จโทรศัพท์ทรงมินิมอล

Instagram: Isoui_

จำนวนผู้ติดตาม: 89.1K

สไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์: ไอจีนี้ลงสูตรอาหารอร่อยๆ น่าทานเป็นหลัก แต่เราชอบมากที่แต่งโต๊ะอาหารด้วยพร็อพน่ารักจนอดใจจะทำตามแทบไม่ได้

Instagram: boniroom

จำนวนผู้ติดตาม: 151K

สไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์: งานหลักของ boniroom คือการเป็นนักวาดภาพประกอบ boniroom จึงใช้ภาพวาดและงานอาร์ตสไตล์มินิมอลของเธอเองมาแต่งห้องให้ดูสวย ทั้งภาพสีน้ำมันและภาพที่วาดด้วยสีเทียนน้ำมัน (oil pastel)

————

เครดิตภาพ

Instagram: jeegugonggan_

Instagram: lsoui_

Instagram: boniroom

The post Soulful Apartment เมืองใหญ่ การใช้ชีวิตคนเดียว และการแต่งห้องสไตล์มินิมอลที่เป็นต้นแบบของคนรุ่นใหม่ appeared first on a day magazine.

/THens/

from a place or source previously mentioned.

(จากพจนานุกรม Oxford Dictionary)

หาก Metaverse คือ ปัจจุบัน

THENCE ก็คือ แต่ปางก่อนที่ย้อนกลับมาในตอนนี้

เราเป็นหนึ่งคนที่เติบโตในยุค 90 ในสมัยที่แผ่นดิสก์มีขนาดใหญ่เท่ากับฝ่ามือ อินเทอร์เน็ตต้องเชื่อมต่อผ่านโมเด็ม และเทปคาสเซ็ตต้องใช้การกะเวลาเดินหน้าและถอยหลังไปยังเพลงที่ชอบ

ความเงอะงะ ไม่สมบูรณ์แบบเป็นความหอมหวานในแบบยุค 90 ซึ่งเป็นข้อต่อระหว่างสมัยแอนะล็อกที่ทุกอย่างต้องใช้มือหมุน กับยุคดิจิทัลที่ใช้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

ในยุค 90 จะต่ออินเทอร์เน็ตสักที ต้องลุ้นตลอดว่าสายจะว่างหรือไม่…

เวลาพิมพ์งาน ก็ต้องหมั่นกด “Save” เป็นระยะๆ ด้วยความที่คอมพิวเตอร์อาจดับหรือโปรแกรมอาจปิดลงเมื่อใดก็ได้

และพอถึงเวลาทำหน้าปกรายงาน ก็ต้องค่อยๆ ใช้ปากกาขูด “ตัวขูด” ทีละตัว ไม่ใช่การกดพิมพ์ทีเดียวจบแบบในปัจจุบัน

ชีวิตในแบบ “เงอะงะ” คือเสน่ห์ที่หายไปเพราะความรวดเร็วและทันสมัยอย่างในปัจจุบัน จนทำให้ความเฉิ่มๆ เชยๆ กลายเป็นสิ่งที่ถวิลหา

แล้ว “THENCE” ก็เล่นกับความรู้สึกนี้ค่ะ

THENCE เป็นสตูดิโอออกแบบขนาดมินิจากเกาหลีใต้ที่ขยายขอบเขตการทำงานเป็นแบรนด์ไลฟ์สไตล์ บุคลิกโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของ THENCE คือความคิวท์ผสมความ “แนว” แบบยุค 90

THENCE ทำได้ดีมากในเรื่องการออกแบบอัตลักษณ์ (Brand Identity Design) และการออกแบบผลิตภัณฑ์ (Product Design) ที่ถ่ายทอดกลิ่นไอและความรู้สึกแบบ 90’s ออกมาได้อย่างลงไปถึงแกนกลางของการออกแบบ

THENCE สนุกกับความ “เชย” แล้วหยอดลูกเล่นเรื่องการดูแลความรู้สึกในแบบของคนรุ่นใหม่ลงไป สิ่งนี้เองเป็นกุญแจสำคัญในการสร้างการเติบโตให้กับแบรนด์ THENCE

โปรดักต์ภายใต้แบรนด์ THENCE มีตั้งแต่เครื่องเขียน สมุดแพลนเนอร์ สติกเกอร์ กระเป๋า ไปจนถึงเสื้อผ้า

เราชอบสมุดของ THENCE ที่หน้าปกเป็นรูปแนวย้อนยุค แต่เติมภาพน้องแมวนอนเกลือกกลิ้งให้กำลังใจ และหยอดคำพูดดีๆ เพื่อไม่ให้ยอมแพ้ แต่ต้องพยายามต่อไป

“Tomorrow is too late”

พรุ่งนี้ก็สายไปนะ (เพราะฉะนั้นลงมือทำตอนนี้เลย!)

และเซตสติกเกอร์ลายหวานที่เขียนด้านหน้าว่า “Life Sweetener”

เพื่อให้เรานำมาแปะเพิ่มความหวานให้ชีวิต

แล้วยังมีโปสการ์ดลายสวยที่เป็นเครื่องเตือนใจเราว่า…

“It’ll be full of happier things”

ยังมีสิ่งดีๆ ที่ทำให้เรามีความสุขมากกว่านี้อีกนะ

นอกไปจากเรื่องการออกแบบอัตลักษณ์และสินค้าที่มีตัวตนอย่างชัดเจนแล้ว THENCE ยังหยิบบรรยากาศของการออกแบบแฟชั่น (Fashion Design) มาใส่ลงไปในแบรนด์ได้อย่างมีเสน่ห์

เห็นได้จากการออกคอลเลกชันใหม่เป็นฤดูกาล การมี Lookbook หรือว่าคัมภีร์การแต่งตัวและใช้โปรดักต์ของแบรนด์ เพื่อเป็นแนวทางในการนำโปรดักต์ของ THENCE ไปใช้ รวมไปถึงการถ่ายภาพโฆษณาและแคมเปญต่างๆ ในสไตล์ลักษณะเดียวกับวงการแฟชั่น ซึ่งแตกต่างออกไปจากแบรนด์ไลฟ์สไตล์ส่วนใหญ่ที่เน้นเรื่องความน่ารักหรือความเท่เพียงอย่างเดียว

ในทางการตลาด THENCE เติบโตมากขึ้นไปอีกจากการมาของวง NewJeans และแฟชั่นแบบ 90’s THENCE ก้าวขึ้นสู่อันดับต้นๆ ของแบรนด์ในใจเราๆ อย่างช้าๆ แต่ว่ามั่นคง ตอนนี้สินค้าของ THENCE มีวางขายทั้งในเกาหลีใต้ จีน ญี่ปุ่น และไทย

เมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ THENCE ออกแบบชุดสกินแคร์แบบ Limited Edition ให้กับแบรนด์สกินแคร์ CNP Laboratory ของเกาหลีใต้ และยังจับมือกับ CU เครือร้านสะดวกซื้อที่พบได้ทั่วทุกมุมถนนของกรุงโซล จัดอีเวนต์พิเศษสำหรับช่วงวันวาเลนไทน์

สำหรับคนที่อยากลองสัมผัสบรรยากาศแบบ 90’s ผ่านแว่นตาในการมองแบบ THENCE ก็แวะไปได้ที่ชอปของ THENCE ในกรุงโซล (ตามที่อยู่ด้านล่าง) แต่การจะเดินทางไปที่ชอปของ THENCE  ต้องจัดตารางเวลาชีวิตให้ดีๆ เพราะร้านเปิดเพียงแค่ 5 ชั่วโมงต่อวัน และ 3 วันต่ออาทิตย์เท่านั้น (ไปโซลอีกเมื่อไร เราจะไปให้ได้!!!!)

ถ้าใกล้ๆ ในเมืองไทย ก็มีวางขายที่สยามสแควร์ แต่อาจจะมีสินค้าจำนวนไม่มากเท่า แต่ก็ทำให้เราใจฟูได้แล้วค่ะ

————

ที่อยู่ร้าน

THENCE Shop

3,4 Floor, Jeongwon Building, 189 Yulgok-Ro, Jongno-Gu, Seoul 03081

(ก่อนเดินทางไป ควรเช็ควันเวลาเปิดปิดร้านในไอจีของ THENCE อีกครั้ง เผื่อมีการเปลี่ยนแปลงค่ะ )

————

เครดิตภาพ

instagram.com/thencestudio

The post THENCE ไลฟ์สไตล์แบบแต่ปางก่อนของยุค 90 appeared first on a day magazine.

วงบอยแบนด์ที่สร้างแรงกระเพื่อมทางเศรษฐกิจ ศิลปะและวัฒนธรรมให้กับเกาหลีใต้

วงน้องใหม่ที่กลายเป็นพี่ใหญ่ของวงการดนตรีเกาหลีใต้ที่มีแฟนเพลงอยู่ทั่วทุกมุมโลก

ตั้งแต่เดบิวต์ครั้งแรกในปี 2013 วง BTS สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กับประเทศเกาหลีใต้ได้มากถึง 3,540 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี (ตัวเลขโดยประมาณ) ซึ่งนับได้ว่าเป็นอีกหนึ่งปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่ของเกาหลีใต้ หลังจากที่ก่อนหน้านั้น PSY ได้เพิ่มตัวเลขทางเศรษฐกิจให้กับประเทศได้มากถึง 2,300 ล้านเหรียญสหรัฐ (ตัวเลขโดยประมาณ) ด้วยเพลง Gangnam Style

แล้วมูลค่าทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจากวง BTS ประกอบไปด้วยอะไรบ้าง?

ลองมาดูกันค่ะ

ในปี 2019 นักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมากเดินทางมายังเกาหลีใต้ เพื่อมาดูคอนเสิร์ตของ BTS โดยเฉพาะ ซึ่งหมายความว่าการใช้จ่ายเรื่องที่พัก ร้านอาหาร สายการบิน และการคมนาคมทางช่องทางต่างๆ การจับจ่ายใช้สอยในห้างสรรพสินค้าและร้านค้าก็เพิ่มมากขึ้นด้วย ยังไม่รวมถึงการจ้างงานที่เกิดขึ้นจากการจัดคอนเสิร์ตครั้งนี้ ทั้งเรื่องการขายบัตร การออกแบบเวที แสง สี และเสียง การเตรียมจัดคอนเสิร์ต การดำเนินงานหน้างาน การดูแลพื้นที่ เสื้อผ้า หน้า ผม และอีกมากมาย

แล้ว BTS ยังเป็นจิ๊กซอว์สำคัญที่เพิ่มความนิยมใหักับโปรดักต์ของเกาหลีใต้ ตั้งแต่สินค้าแฟชั่น อาหาร ขนม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไปจนถึงการท่องเที่ยว และไปยังจุดเช็กอินต่างๆ แบบ BTS

มูลค่าทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจากคอนเสิร์ตครั้งนี้ คิดเป็น 1.6% ของ GDP ทั้งหมดของกรุงโซลในปีนั้น

แต่เมื่อปลายปี 2022 ที่ผ่านมา วงดนตรี BTS ได้ออกมาประกาศกับแฟนเพลงชาวเกาหลีใต้และทั่วโลก ให้ทราบถึงเรื่องการ ‘เข้ากรม’​ ของสมาชิกในวง การเข้ากรม ก็คือการที่ผู้ชายชาวเกาหลีใต้ต้องเข้าร่วมฝึกทหารเป็นเวลา 2 ปี โดยแต่ละคนในวง BTS มีกำหนดเข้ากรมที่แตกต่างกันตามอายุ

สำหรับแฟนเพลง BTS การหายไปถึง 2 ปีเป็นเหมือนกับหลุมดำในอวกาศที่อ้างว้างและเปล่าเปลี่ยว พวกเขาจะทำอย่างไรเมื่อคนที่ให้กำลังใจในชีวิตของพวกเขากำลังจะหายไป…

นอกไปจากผลกระทบต่อความรู้สึกของแฟนเพลงในลักษณะดังกล่าว การที่สมาชิกในวง BTS ทั้งหมดจะเข้ากรมเป็นเวลา 24 เดือน เท่ากับรายได้และ GDP ของประเทศเกาหลีใต้ก็จะลดลงไปด้วย

แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ

BTS ไม่ปล่อยให้แฟนเพลงและประเทศเกาหลีใต้ต้องเงียบเหงาอยู่แล้ว

หนึ่งเดือนก่อนที่ JIN สมาชิกพี่ใหญ่ใน BTS จะประกาศเข้ากรมเป็นคนแรกในวง JIN ได้ปล่อยซิงเกิลเพลง “The Astronaut” ร่วมกับวง Coldplay ซึ่งเป็นวงดนตรีระดับโลกจากฝั่งอังกฤษ โดย JIN ได้เดินทางไปยังประเทศอาร์เจนตินาเพื่อร่วมร้องเพลงนี้ในคอนเสิร์ต World Tour ของวง Coldplay ด้วย ส่วน Jung Kook น้องเล็กที่สุดของวงก็เป็นแขกรับเชิญขึ้นร้องเพลงในพิธีเปิดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 โดย FIFA ที่กาตาร์

เท่านั้นยังไม่พอ RM ลีดเดอร์ของวง BTS ก็ออกอัลบั้มโซโล โดยมีแขกรับเชิญที่มาร่วมแจมอย่าง Anderson .Paak และ TABLO จากวง Epik High วงดนตรีแร็ปมากความสามารถของเกาหลีใต้ที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล

ต่อมาในเดือนมกราคม 2566 SUGA หนึ่งในสมาชิกของ BTS ก็เดินทางไปชมการแข่งขันบาสเก็ตบอล NBA ระหว่าง LA Lakers กับ Dallas Mavericks ที่สหรัฐอเมริกาอย่างเป็นทางการ ส่วน j-hope สมาชิกของวง BTS อีกคนหนึ่ง ก็บินมาร่วมพิธีประกาศรางวัล Golden Disc Awards ของเกาหลีใต้ที่จัดขึ้นในประเทศไทยเป็นครั้งแรก

และในเดือนกุมภาพันธ์ #ประเทศไทยก็มีมินยุนกิ หรือว่า SUGA ที่เดินทางมาถ่ายทำมิวสิกวิดีโอในเมืองไทย และไม่ถึงหนึ่งวันหลังจากเดินทางกลับกรุงโซล SUGA ก็ประกาศเรื่องคอนเสิร์ต World Tour ของเขา โดยกรุงเทพฯ เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

พอถึงช่วงปลายเดือน V สมาชิกของวง BTS ที่มีผู้ติดตามบนอินสตาแกรมมากถึง 55.6 ล้านคน ก็มาร่วมรายการเรียลริตี้โชว์เกี่ยวกับสตรีทฟู้ดของเกาหลีใต้

นี่ยังไม่นับรวมการปรากฏตัวในแฟชั่นวีคที่กรุงปารีสของสมาชิกในวง BTS ทั้ง SUGA, j-hope และ Jimin แล้ว Jimin ก็ขึ้นแท่นบุคคลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในปารีสแฟชั่นวีคครั้งนี้

แล้วช่วงที่ผ่านมา Jung Kook ก็ยังออกมาไลฟ์พูดคุยกับให้แฟนๆ บนแพลตฟอร์มออนไลน์ต่างๆ อยู่เสมอๆ 

ที่เหลือก็รอดูว่าสมาชิกแต่ละคนในวง BTS ออกมาปรากฏตัวในรูปแบบไหนอีก

ยุทธศาสตร์ในการทำให้แฟนเพลงหายคิดถึงอย่างต่อเนื่องของ BTS มีผลในแง่บวกต่อจิตใจของแฟนเพลงและเศรษฐกิจของเกาหลีใต้

ถึง JIN จะไม่อยู่ตอนนี้ ก็ไม่เป็นไร (แต่ JIN ยังได้รับยกย่องให้เป็นผู้นำในหน่วยฝึกทหารครั้งนี้ด้วย) ก็ฟังเพลงของ RM ไปก่อน อีกไม่นาน SUGA ก็จะเดินทางไปหาแฟนเพลงทั่วโลกแบบตัวเป็นๆ แล้ว ส่วนใครที่ยังมาเจอไม่ได้ ก็ชมภาพยนตร์ J-HOPE in the Box ของ j-hope ใน Disney+ ติดตามดู Jimin ในแฟชั่นวีค พูดคุยกับ Jung Kook ใน Weverse หรือจะกดตั๋วเครื่องบินมาเกาหลีใต้ให้หายคิดถึง BTS เลยก็ได้

เรียกได้ว่าเป็นการ win-win ของแฟนเพลงและประเทศเกาหลีใต้เลยล่ะค่ะ

เครดิตภาพ 

rollingstone.com

instagram.com/agustd

soompi.com

billboard.com

The post BTS กับมูลค่าเศรษฐกิจของเกาหลีใต้ appeared first on a day magazine.