ถึงรอยสักจะเคยเป็นสิ่งที่ใช้ลงโทษและแบ่งชนชั้นในสังคม
แต่เมื่อได้ผ่านการขัดเกลาและพัฒนามานานหลายปี
การสักก็กลายเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่วิจิตรและสะท้อนให้เห็นตัวตนของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี
เรามีโอกาสได้ทำความรู้จักกับงานสักอย่างใกล้ชิดผ่านการทำงานของ ช่างมิ้ม-อานนทร์ พีรนันทปัญญา ช่างสักไทยชื่อดังจากร้าน
MIMPTATTOO ที่เคยมีโอกาสได้จัดแสดงผลงานรอยสักใน Musée du quai Branly ที่ประเทศฝรั่งเศส

1. เข็มแรกของช่างสัก

เพราะรอยสักเป็นสิ่งที่แก้ได้ยากและติดตัวเราตลอดไป
เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา ช่างสักมือใหม่หลายคนจึงมักเริ่มลองสักกับวัสดุอื่นที่มีสัมผัสใกล้เคียงกับผิวหนังคนก่อน
เช่น รองเท้าฟองน้ำ หนังหมู หรือหนังเทียม เมื่อฝึกปรือจนมั่นใจว่าสักลงบนผิวหนังจริงได้แล้ว
ก็ควรเริ่มสักจากลายที่ไม่ซับซ้อนและง่ายต่อการแก้ไขก่อน เช่น รอยสักแบบ Tribal (ชนเผ่า)ที่มีรูปแบบชัดเจน หรือรอยสักแบบ Minimal และรอยสักแบบจุดที่มีรายละเอียดไม่มาก
หากชำนาญแล้วจะลองสักรูปแบบอื่นๆ ตามความสนใจ เช่น Realistic (รอยสักรูปเสมือนจริง) Japanese (รอยสักแบบญี่ปุ่น)
หรือรอยสักลายโอลด์สคูลก็ยังไม่สาย

2. เข็มแห่งตัวตน

เมื่อได้ลองสักหลายๆ รูปแบบแล้ว ช่างสักจะเริ่มค้นพบรอยสักที่เป็นลายเซ็นของตัวเอง
อาจจะผสมรอยสักหลายรูปแบบเข้าไว้ด้วยกัน หรือสร้างสรรค์รอยสักจากจินตนาการก็ได้
อย่างช่างมิ้มจะถนัดรอยสักแบบญี่ปุ่นที่สอดแทรกความเป็นไทยลงไปด้วย

ลายสักที่เป็นเอกลักษณ์ของช่างสักก็เหมือนลายมือที่ใช่จะเลียนแบบกันได้ง่ายๆ
ถึงจะลงเข็มตามได้ทุกเส้นทุกรอย แต่ความหนักเบา ความรุนแรง
ความอ่อนของงาน ย่อมต่างกันอยู่ดี

3. เข็มที่ขยับตามหัวใจ

ลวดลายสวยๆ จากปลายเข็มที่เราเห็น เกิดจากฝีมือและความรู้สึกของช่างสักซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้รอยสักโลดโผนและสื่อถึงอารมณ์ได้
เมื่อสักลายอะไรก็ตาม ช่างสักมักจะต้องอินและหมกมุ่นไปกับรอยสักนั้นๆ ด้วย บางครั้งความรู้สึกเหล่านี้ก็ยากที่จะสลัดทิ้ง
เหมือนนักแสดงที่เข้าถึงบทบาทจนถอนตัวไม่ขึ้นแม้การถ่ายทำจะจบลง

ครั้งหนึ่ง ช่างมิ้มเคยปฏิเสธรับงานสักรูปพระที่เผาตัวตายเพื่อเรียกร้องสิทธิในเวียดนาม
เขาเข้าใจดีว่าภาพนี้เป็นการเรียกร้องไปสู่สิ่งที่ดีกว่า แต่เขาอาจรู้สึกหดหู่ได้หากต้องเข้าถึงรอยสักนี้
การปฏิเสธงานของช่างสักไม่ได้หมายถึงความหยิ่งผยอง แต่ช่างสักก็เป็นศิลปินคนหนึ่งที่ทำตามหัวใจเท่านั้น

4. เข็มสะอาดเพื่อเพื่อนมนุษย์

แต่สิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นช่างสักคือการรักษาสุขลักษณะ
เมื่อเจอเลือด เข็ม แผลสดต่างๆ ที่ทำให้ติดเชื้อได้ก็ต้องระมัดระวังให้ดี
ขณะใส่ถุงมือเปื้อนเลือดก็ไม่ควรไปจับสิ่งของอื่นและต้องทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ใช้สักให้ดีทุกครั้ง
ต่อให้ช่างสักจะฝีมือฉมังขนาดไหน แต่ถ้าทำให้เพื่อนมนุษย์ต้องติดโรค
ก็ไม่มีทางเป็นช่างสักที่ดีได้เลย

5. เข็มที่เชื่อมความผูกพัน

ความสัมพันธ์ของช่างสักกับลูกค้าก็เหมือนช่างทำผมกับสาวๆ
ที่มาทำผม คือค่อนข้างใกล้ชิดและมีปฏิสัมพันธ์กันเกือบตลอดเวลา ทำให้ช่างสักต้องเริ่มฝึกสร้างบทสนทนาเพื่อบรรยากาศที่ผ่อนคลาย
ทั้งช่างสักและลูกค้าเลยได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน ไม่ว่าจะเป็นความชอบในรอยสัก
รสนิยม หรือประสบการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เมื่อมีลูกค้าใหม่เข้ามา
ช่างสักก็จะถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ที่ได้ยินมาให้ฟังอีกที
เหมือนเป็นการสร้างสังคมเล็กๆ ขึ้นในร้านสักก็ว่าได้

6. เข็มที่ผูกมัดหน้าที่ของช่างสัก

หลายคนเข้าใจว่าช่างสักเป็นอาชีพที่มีอิสระในการเลือกรับงานและจะเข้างานกี่โมงก็ได้
แต่ความจริงแล้ว ช่างสักก็มีหน้าที่ต้องไปทำงานทุกวันตามเวลาเหมือนอาชีพอื่นๆ แถมยังเป็นงานที่ต้องนั่งอยู่ในท่าเดิมๆ
ถ้านั่งไม่ถูกวิธีย่อมมีปัญหากับร่างกายแน่นอน หรือบางทียังต้องกลับไปคิดรอยสักของลูกค้าต่อที่บ้านหรือเอางานสักไปฝึกไปวาดต่อ
เรียกได้ว่าถ้าไม่รักงานสักจริง คงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยแน่

7. เข็มหลากหลายที่สร้างสรรค์ลวดลายอย่างแตกต่าง

งานสักถือเป็นศิลปะเฉพาะกลุ่ม
แต่ละกลุ่มก็มีความชื่นชอบแตกต่างกันไป การจะวางกรอบจำกัดหรือกำหนดทิศทางให้วงการช่างสักจึงเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก
ช่างสักแต่ละคนมีสิทธิที่จะแสดงตัวตน ความคิด ฝีไม้ลายสักลงบนผิวหนังในแบบตัวเอง ถึงผลลัพธ์ที่ได้ออกมาจะต่างกัน
แต่สิ่งที่ช่างสักมีร่วมกันก็คือการสร้างสรรค์ศิลปะที่ติดตัวผู้คนไปทุกที่ให้มีความหมายที่สุด

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post ช่างสัก appeared first on a day magazine.

ใครเขียน
ณัฐนันทน์ แนวมาลี อาจารย์หนุ่มประจำภาควิชานิเทศศิลป์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ผู้เชี่ยวชาญงานด้านการออกแบบและการทดลองด้านสื่อ งานที่แพร่หลายของณัฐนันทน์ คือผลงานออกแบบเครื่องมือให้คนพิการทางการได้ยินพิมพ์บนเครื่องคอมพิวเตอร์ได้ง่ายขึ้น

ทำไมถึงอยู่ในแซนด์วิช
ณัฐนันทน์อยากพูดเรื่องอาหาร ปัจจัยพื้นฐานที่คนเราต้องกินเพื่อดำรงชีวิต และกินเพื่อสร้างสุนทรียะ ที่สำคัญ ถ้าเราเปิดใจให้กว้าง โลกใบนี้ยังมีพื้นที่สำหรับเมนูแปลกๆ สำหรับใครบางคนเสมอ เช่นเดียวกันกับแซนด์วิช หนึ่งในเมนูพื้นฐาน แซนด์วิชคือตัวแทนของความสากล ความง่ายดาย ความรวดเร็ว และที่ขาดไม่ได้มันทำให้เรารู้จักกับความสร้างสรรค์ ด้วยการพลิกแพลงวัตถุดิบ คุณค่าทางสารอาหาร ทั้งสนุกและอร่อย (หรืออาจไม่อร่อยแล้วแต่คนทำ) พกไว้กินได้ทุกที่ แถมประหยัดทั้งพื้นที่และเวลาของการกิน

อะไรอยู่ในเล่ม
เมื่อเห็นถึงความน่าสนใจของแซนด์วิช ณัฐนันทน์เลยจินตนาการถึง ‘แซนด์วิชที่ไม่เคยมีมาก่อน’ ทั้งในแง่รูปแบบและแง่รูปทรงอันไร้ขีดจำกัด กลายเป็นที่มาของคำถาม ‘จะเป็นอย่างไรถ้าแซนด์วิช…’ ผลลัพธ์ของการตั้งคำถามต่อแซนด์วิชในหนังสือเล่มนี้คือความสนุกไม่รู้จบ เมื่อเราสมมติ กล้ารื้อสร้างสิ่งเก่าๆ ออกมาทำสิ่งใหม่ เราจึงได้คำตอบที่ไม่เคยได้มาก่อน

ในแง่อาร์ตเวิร์ก ณัฐนันทน์นำเสนอภาพผ่านเทคนิคเวกเตอร์กราฟิกสนุกๆ หลากหลายรูปแบบ ด้วยการจัดวางประสบการณ์ วลี รูปทรง เส้น สี แสง และระยะ เพื่อหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้กับภาพและเป็นเหมือนโจทย์หนึ่งที่หยิบยื่นให้ผู้อ่านผ่อนคลาย ลับคมสมอง ลองจินตนาการไปให้ไกลกว่าพรมแดนรูปธรรมที่คุณเคยคุ้น

แซนด์วิชที่ไม่ธรรมดา
แซนด์วิชในหนังสือถูกปรับเปลี่ยนหน้าตาไปตามจินตนาการของคนทำหลายรูปแบบ เช่น แซนด์วิชแชมเปญกับโครงสร้างที่ผิดส่วน ควบคุมยากมาก, แซนด์วิชไส้หินสำหรับกินตอนหิวจัด, แซนด์วิชกับโครงสร้างของความเป็นคน, แซนด์วิชไส้ข้อมูลเรดาร์และวงกลมเชิงปริมาณ, แซนด์วิชที่พยายามร้อยด้ายผ่านปลายเข็ม, แซนด์วิชเดอะแว้นซ์บอย ซุปเปอร์คูล และแม่เจ้าโว้ย อีกสารพัดแซนด์วิชที่จะชวนให้คุณแหกขนบวัฒนธรรมการทำแซนด์วิชบนโลกใบนี้

ใครควรอ่าน อะไรอยู่ในแซนด์วิช
ผู้อ่านทุกเพศทุกวัยที่ชื่นชอบศิลปะ จินตนาการ ความบันเทิงและความสร้างสรรค์ อาทิ นักเรียน นักสื่อสาร นักการตลาด นักเขียน และนักออกแบบ เป็นต้น เพราะนี่คือหนังสือคอนเซปต์ชวลอาร์ตที่จะเปิดโลกใบใหม่ให้ผู้อ่านทุกคนได้เป็นอย่างดี แต่ก่อนจะพลิกอ่านหน้าแรก อย่าลืมปล่อยใจให้เป็นอิสระเสียก่อน

ลองยื่น อะไรอยู่ในแซนด์วิช ให้คนอื่นอ่านต่อ

พี่ปัญญา ชูวนัส อายุ 50 ปี
พนักงานรักษาความปลอดภัยใจดี คนคุ้นเคยของชาว a day

“เห็นครั้งแรก ผมคิดว่าหนังสือเล่มนี้น่าจะเกี่ยวกับเรื่องไส้ขนมปัง (พลิกดู) มันดูแปลกดีนะ พอเปิดออกมาแล้วก็คล้ายกับที่คิดไว้เลย เพราะข้างในมีไส้ขนมปังหลายแบบ ผมงง ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย เล่มนี้น่าจะเหมาะกับพวกร้านกาแฟเพราะเขามีขนมปังขายในร้าน คนมาร้าน เขาก็ต้องอ่านอยู่แล้ว เพราะกินกาแฟต้องมีขนมปัง บางคนได้เห็นเขาคงคิดว่าน่าลองอ่าน เรื่องของความสวยงาม รูปเล่มดูดีมีสีสัน ส่วนตัวผมชอบหน้าที่ 22 เพราะไส้แชนวิชหน้านี้ดูเหมือนนกที่กำลังจะบินขึ้นไปกินอะไรสักอย่าง นกเขาน่าจะอยากเปลี่ยนบรรยากาศใหม่ๆ บ้าง”

อีฟ-อิสรีย์ ฉัตรไชยศิริ อายุ 23 ปี
สาวนักพิสูจน์อักษรแห่งนิตยสาร a day

“เราเห็นแล้วรู้สึกอยากหยิบขึ้นมาดูเพราะหน้าปกและชื่อหนังสือน่าสนใจ ตัวเราชอบหนังสือที่เย็บสันกาวอยู่แล้ว ตอนแรกคิดว่าเป็นหนังสือปรัชญา มีตัวหนังสือเยอะๆ เพราะชื่อหนังสือทำให้เรานึกไปในทางนั้น พอเปิดมารู้สึกตกใจ เพราะเป็นหนังสือกราฟิก ส่วนตัวเราชอบโซน sandwich monster น่ารักดี เพราะดูต้องใช้จินตนาการ มีภาพประกอบสวยๆ แต่ส่วนอื่นเราเข้าไม่ถึง คงยากไปสำหรับเรา ตัวข้อความเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแซนด์วิชไส้ซับซ้อนประติมากรรมทางความเชื่อ คงช่วยคนอ่านเรื่องจินตนาการ ซึ่งก็ดีที่ได้เปิดโลก เราว่ามันเป็นคอนเซปต์ชวลบุ๊กที่ใหม่มากในไทย ปกติเห็นแต่ของเมืองนอก แต่เขาก็กล้าเล่นดีนะ เพราะแซนด์วิชก็ไม่ใช่อาหารหลักของบ้านเรา แล้วพอเอามาทำมันก็เป็นอะไรก็ได้จริงๆ ”

พล-ฉัฐพล เตรียมชาญชัย อายุ 19 ปี
นักศึกษาฝึกงานตำแหน่งอาร์ตไดเรกเตอร์

“ตอนแรกผมคิดว่ารูปเล่มคงเกี่ยวกับไส้แซนด์วิช ผมว่าขนมปังน่ะธรรมดา แต่สิ่งที่จะทำให้แซนด์วิชไส้ทูน่าและหมูหยองต่างกันคือไส้ใน ผมว่ารูปเล่มเย็บกี่หนา เขาต้องการสื่อถึงแซนด์วิช ทั้งปกหน้าและปกหลังเป็นขนมปังประกบไส้เนื้อหาที่อยู่ข้างใน เรารู้สึกว่าน่าสนใจเพราะมีอาร์ตเวิร์กแปลกดี แถมเขายังเน้นการใช้ระนาบและรูปทรงเรขาคณิตมาใช้ออกแบบ มันค่อนข้างมีความคอนเซปต์ชวลในทุกๆ หน้า ผมว่าคนทำเน้นเรื่องการสื่อสารข้อมูลได้น่าสนใจดี”

ไบร์ท-ธนกร เนตรจอมไพร อายุ 21 ปี
อาร์ตไดเรกเตอร์ a team junior 13

“จากการดูปกมีความหนา ถือว่าโอเค (เอานิ้วเคาะหน้าปกวางมาดผู้เชี่ยวชาญ) ผมรู้เลยว่าเขาตั้งใจออกแบบให้เป็นแผ่นขนมปัง เขาคิดมาแล้วว่าตรงนี้คือขนมปังนะ มะเขือเทศนะ นี่ผักกาดนะ ว่าแต่เนื้ออยู่ไหน (พลิกดู แต่หาไม่เจอ) เห็นปกแล้วชอบสุดคือฟอนต์ เพราะดูคิดมาดี ขนมปังบนหน้าปกนี่ก็น่ากิน แต่เกรียมไปนิดนะผมไม่ชอบ แล้วขนาดเล่มก็พอดีคำ (ทำท่าลองกัดกินเล่ม) พอดีมือนะ เหมาะกับผู้หญิง ทั้งเรื่องสีสัน ประเด็นเรื่องของกิน และภาพน่ารักๆ แวบแรกที่ยังไม่ได้เปิดดูคิดว่าเล่มนี้น่าจะพูดถึงมะเขือเทศและเนื้อที่เป็นไส้ของแซนด์วิช แต่ก็คิดว่าคงไม่ได้เอาไส้ไปใส่จริงๆ หรอก เดาไม่ออกเลยว่าเนื้อหาอะไร มันคงจะรอให้เราค้นหา เพราะมันน่าค้นหามาก (เปิดหน้าแรกแล้วรีบปิด เพราะยังไม่กล้าค้นหาจริง ก่อนเปิดดูต่ออีกครั้ง) ชอบตรงมีหน้าพักสายตา เวลาอ่านเปิดมาก็มีจุดนำสายตา เรามองตามเส้นเลย อยากติดตามเนื้อหา แล้วเรามาเจอหน้าที่เขียนว่า ‘1 วันกับ 8 แซนวิชคิดในใจ’ ไอ้เราก็งงแล้ว 1 วัน กับ 8 แซนด์วิชนี่มันอะไร ซึ่งถ้าผมชอบเล่มนี้ขึ้นมา แล้วต้องแนะนำเพื่อนต่อนี่เป็นเรื่องยากแล้วนะ เพราะว่ามันต้องคิดในใจไง”

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post อะไรอยู่ในแซนด์วิช : แซนด์วิชแผ่นนี้กินไม่ได้ แต่อร่อยและสนุกมาก! appeared first on a day magazine.

เรียนแบบพ่อ จัดทำโดย ธนาคารกรุงไทย เพื่อเป็นหนังสือระลึกถึงช่วงที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงครองราชย์เป็นเวลารวม 70 ปี ซึ่งตลอดชีวิตของคนไทยในรัชสมัยในหลวงรัชกาลที่ 9 เราเห็นพระองค์ทรงทุ่มเทเพื่อสร้างรากฐานชีวิตที่ดีให้คนไทย และหลายสิ่งสำคัญที่ปรากฏในชีวิตเราเกิดจากพระปรีชาสามารถของพระองค์ สิ่งที่พระองค์ทรงทำมีพลังแรงกล้าเพียงพอให้หลายคนลุกขึ้นมาทำความดีตามรอยทางอันเรียบง่ายแต่ยิ่งใหญ่นี้ได้

จุดเด่นของหนังสือเล่มนี้คือ การออกแบบประสบการณ์การอ่านในรูปแบบสื่อสิ่งพิมพ์ เรียนแบบพ่อ มีรูปเล่มสีขาว เรียบง่าย เมื่อเปิดอ่านจะมีเนื้อหาที่พูดถึงแนวพระราชดำริของในหลวงรัชกาลที่ 9 เป็นเนื้อหาสั้นๆ อยู่ฝั่งซ้ายของเล่ม ส่วนฝั่งขวาจะเป็นสิ่งของหรืออุปกรณ์ที่เราสามารถ ‘หยิบ’ มันขึ้นมาจากกระดาษได้ เพื่อสร้างประสบการณ์ร่วมและความอิมแพ็คให้กับผู้อ่าน ถือเป็นการตอกย้ำแนวคำสอนแบบนามธรรมให้เป็นรูปธรรมได้ดี

ตัวอย่างเช่น เนื้อหาที่พูดถึงการเกษตร ฝั่งขวาจะเป็นภาพต้นไม้ มีกระดาษที่แปะเมล็ดพันธุ์ผักสวนครัวจากโครงการหลวง เมื่ออ่านจบเราก็สามารถนำเมล็ดไปทดลองปลูกได้ เมื่อพูดเรื่องข้าวก็จะมีเมล็ดข้าวจริงๆ บรรจุถุงอยู่ฝั่งขวา เอาออกมาหุงได้จริง เมื่อพูดถึงพลังงาน ก็มีแผ่นโซลาร์เซลล์ขนาดเล็กที่สะสมพลังงานไว้ พร้อมสายสำหรับชาร์จพลังงานเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆ นอกจากนี้ยังมีซองจดหมายสำหรับเก็บเงินออม แฟลชไดร์ฟบรรจุ 9 บทเพลงพระราชนิพนธ์แสนไพเราะ ดินสอและกระดาษเปล่าสำหรับร่างความคิดให้ลงมือทำจริง โดยมีคำสอนของพ่อแทรกอยู่ทุกหน้าได้อย่างลงตัว

แนวคิดหลักในการทำหนังสือเล่มนี้เริ่มจากการตั้งคำถามว่า “คิดถึงพ่อต้องทำยังไง” คำตอบคือนำความรู้และแนวพระราชดำริของพระองค์ท่านมาเรียนรู้ ทีมงานคิดว่าการทำเนื้อหาให้คนอ่านอาจทำให้เราเข้าถึงพระราชดำริของพระองค์ได้ในระดับหนึ่ง จึงนำเนื้อหาออกมาเป็นสิ่งของ เป็นการเชิญชวนให้คนได้ลองปฏิบัติตามแนวพระราชดำริของพระองค์จริงๆ

หนังสือ เรียนแบบพ่อ อัดแน่นด้วยเนื้อหาสร้างแรงบันดาลใจจากแนวทางที่พ่อหลวงทรงสร้าง ซึ่งคนไทยล้วนเคยได้รับสิ่งดีๆ เหล่านี้ โดยหยิบแนวทางเด่นๆ ขึ้นมานำเสนอใหม่ได้อย่างน่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นการอนุรักษ์ดิน ในฐานะที่ประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรม พระองค์ทรงเล็งเห็นถึงปัญหาดินเปรี้ยว ดินเค็ม หน้าดินพังทลาย ทำให้ปลูกพืชไม่ได้ กำเนิดเป็น ‘การห่มดิน’ แนวพระราชดำริฟื้นฟูและแก้ไขปัญหาดินเพื่อช่วยรักษาดินให้สมบูรณ์ โดยใช้ฟางข้าว เศษใบไม้ หรือพรมใยปาล์ม ห่มดินไว้

นอกจากการอนุรักษ์ภายนอก สิ่งที่ควรมองกลับเข้ามาภายในคือเรื่องของ ‘การพึ่งพาตัวเอง’ พระองค์เคยตรัสกระตุ้นให้คนไทยรู้จักใช้ชีวิตของตัวเองตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง จนไปถึงเรื่อง ‘ทรัพยากรที่ยั่งยืน’ ทรงสอนให้เราทุกคนใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน และทรงเล็งเห็นว่าวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีช่วยให้ประหยัดพลังงานธรรมชาติด้วยวิธีการสร้างพลังงานทดแทน เช่น การสร้างพลังงานไฟฟ้าจากพลังน้ำ พลังลม และการใช้พลังงานแสงอาทิตย์ที่สะสมด้วยแผงโซลาร์เซลล์

เรียนแบบพ่อ ถือว่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 ที่น่าประทับใจมากเล่มหนึ่ง เพราะคนอ่านจะได้เรียนรู้สิ่งที่เป็นแบบอย่างส่วนหนึ่งที่พระองค์ทรงปลูกต้นกล้าไว้ และจะคอยย้ำเตือนทุกคนว่า ‘พ่อไม่เคยจากไปไหน’ คำตอบของ ‘คิดถึงพ่อต้องทำยังไง’ เลยไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแค่ลงมือทำแบบที่ตัวเราถนัดจากจุดเล็กๆ ในวิถีชีวิตประจำวัน ลงมือทำในแบบที่เราตั้งใจจะทำอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน เหมือนสูตรสำเร็จง่ายๆ ที่หนังสือหยิบยื่นเป็นแนวทางให้ทำตาม

มาดูกันว่าข้างในเล่มมีลูกเล่นอะไรบ้าง

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์, กฤต วิเศษเขตการณ์ และ อภิวัฒน์ ทองเภ้า

The post เรียนแบบพ่อ : หนังสือแทนความคิดถึงจากลูกถึงพ่อ appeared first on a day magazine.

ความเจ็บปวดส่วนตัวที่หล่อหลอม EdWINGS

“เราสอนในมหาวิทยาลัย นักศึกษามักไม่รู้ว่าอะไรทำให้ชีวิตเขามีคุณค่า และยิ่งได้ทำค่ายเยาวชนในหลายจังหวัดอยู่หลายปี ก็ได้เห็นความเหลื่อมล้ำและความขาดแคลน เราคิดเลยว่านี่แหละชีวิตเรา อยากช่วยสนับสนุนการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตเด็กและลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม

“เราเน้นออกไปตามโรงเรียน ขยายโอกาสให้เด็กที่เข้าเรียนตามโรงเรียนทั่วไปไม่ได้ อาจเพราะปัญหาเรื่องการเดินทาง ค่าใช้จ่าย หรือเพราะสอบเข้าไม่ได้ เราเก็บข้อมูลด้านการศึกษาด้วยการสัมภาษณ์ทั้งครู ผู้อำนวยการ ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษา หรือแม้แต่ตัวเด็ก ทำให้พบว่าพวกเขาต้องการอะไร บางโรงเรียนมีห้องเรียนที่ชำรุด บางโรงเรียนไม่มีแม้แต่รั้ว ทั้งที่รั้วเป็นทั้งเขตแดนเพื่อป้องกันเด็กๆ จากภัยรอบตัวอย่างยาเสพติด คำว่า ‘ครอบครัว’ ของเด็กบางคนก็ไม่มีพ่อแม่อยู่ในนั้น ต้องอยู่กับญาติคนอื่นๆ บางคนต้องอยู่คนเดียว”

ภารกิจติดปีกการศึกษา

“เราตั้งใจจะพัฒนา 2 ส่วน คือ ส่วนที่เกี่ยวข้องกับตัวโรงเรียน และส่วนที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมรอบตัวเด็กทั้งผู้ปกครองและชุมชน เลยอยากสร้างโครงการที่ตอบโจทย์เหล่านี้และขยายโครงการเหล่านั้นให้เป็นธุรกิจที่คนมาลงทุน ทำเงินได้ เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตเด็ก เพราะพวกเขาคือทรัพยากรมนุษย์ของไทย

“เราเพิ่งเปิดบริษัท อาจจะยังลงทุนทำโครงการอะไรได้ไม่มาก ตอนนี้เราบริการให้คำปรึกษากับโรงเรียน เช่น บางโรงเรียนอยากพัฒนาด้านไหนเราก็จะเป็นที่ปรึกษาให้ เราให้คำปรึกษาและทำงานกับองค์กรที่ให้การดูแลช่วยเหลือโรงเรียน นอกจากนี้ เรายังให้บริการพัฒนาบุคลากร (training course) แนวลงมือทำจริง”

ผสานพลังคนรุ่นใหม่กับลมหายใจของคนรุ่นก่อน

“EdWINGS ขับเคลื่อนด้วยคนรุ่นใหม่เพราะพวกเขาคือทรัพยากรมนุษย์ของไทย เป็นสิ่งที่องค์กรต้องการพัฒนาเพื่อให้พวกเขาพร้อมขับเคลื่อนประเทศของเราต่อไป นอกจากนี้ยังต้องการสมาชิกจากหลายภาคส่วน จอยเชื่อว่าความรู้ที่หลากหลายคลายปมปัญหาด้านการศึกษาได้มากขึ้น

“สมาชิกทีมเรามีทั้งเด็กที่มาจากคณะจิตวิทยา อักษรศาสตร์ นิเทศศาสตร์ ครุศาสตร์ และบัญชี อายุเฉลี่ยประมาณ 26 – 27 ปี เราอยากชวนคนรุ่นใหม่ที่มีแพสชันมาร่วมทีมกับเรา ไม่ต้องเก่งระดับหัวแถวก็ได้ แต่ขอให้ตั้งใจจริง พวกเขาอาจจะใหม่กับเรื่องธุรกิจและการศึกษา ยังต้องการแนวทาง ต้องการความเชื่อ เราเลยอยากดึงผู้ใหญ่รุ่นก่อนๆ มาช่วยแนะนำ สนับสนุนให้เขาสร้างธุรกิจได้สำเร็จ เพราะนั่นหมายถึงชีวิตของเด็กจะดีขึ้น”

แบ่งงานเป็นทีมและหวังพัฒนาต่อไปให้เป็นบริษัทลูก

“เราแบ่งงานกันเป็นทีมตามโครงการที่เราสร้างขึ้น เราแชร์ความรู้และประสบการณ์กันตลอด ถ้าทีมไหนต้องการคนเพิ่มก็จะดึงตัวคนจากทีมอื่นไปทำงานด้วย เราคาดหวังจะสร้างทีมเพิ่มขึ้นอีก ทุกๆ ทีมที่เราดูแลจะต้องเติบโตจนแยกออกไปตั้งเป็นบริษัทลูกที่อยู่เองได้อย่างยั่งยืน

“EdLAB เป็นหน่วยเก็บข้อมูล ปัจจุบันทำงานร่วมกับบริษัทเอกชนและมูลนิธิฯ ที่ดูแลโรงเรียนอยู่ เรารับจ้างเก็บข้อมูลว่าแต่ละโรงเรียนขาดแคลนอะไร ควรช่วยยังไง ตอนนี้ EdLAB สามารถหาเงินได้เองแล้ว ภายในปีหน้าหวังจะผันตัวจากโครงการเป็นบริษัทลูกได้ หัวหน้าโครงการที่ดูแลก็จะกลายเป็นหัวหน้าองค์กร ด้วยระบบที่เราออกแบบให้ทีมงานบริหารในบริษัทลูกที่ผันตัวได้และมีหุ้นอยู่ในนั้นด้วย เพื่อให้พวกเขาได้เป็นผู้ประกอบการรุ่นใหม่อย่างแท้จริง ไม่ได้ทำงานเพื่อผลกระทบทางสังคมเพียงอย่างเดียว แต่ยังได้เห็นผลลัพธ์จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองด้วย”

กระจายชื่อเสียงและเพิ่มพื้นที่เข้าถึงการศึกษาด้วย EdSPACE

“เราใช้เงินที่ได้จากการรับจ้างทำงานมาสร้าง EdSPACE ขึ้น เป็นพื้นที่ให้คนมาร่วมกันแชร์ไอเดียด้านการศึกษา
ได้มาปล่อยของใส่กัน เวลาคนพูดถึงเรื่องการศึกษากับคนรุ่นใหม่ เราก็อยากให้นึกถึงที่นี่ ที่ที่เราจะเอาข้อมูลจาก EdLAB มาแบ่งปันเพื่อให้คนที่สนใจพัฒนางานการศึกษาและเอาไปใช้ต่อได้”

แม้จะเพิ่งเริ่มต้น แต่ EdSPACE เคยจัดงานอีเวนต์สนุกๆ เพื่อชวนให้คนมาลองเป็นส่วนหนึ่งของ EdWINGS ไปแล้วถึง 3 ครั้ง ครั้งล่าสุดคืองาน Edเป็ด ที่จัดไปเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา

Summer School โครงการนำร่องกับผลลัพธ์ที่มหัศจรรย์

หลังจากได้เห็นปัญหาและเก็บข้อมูลมาระดับนึง EdWINGS จึงเริ่มหมุนเงินมาลงทุนสร้างโครงการ Summer School เพื่อทดลองทำงานกับระบบการศึกษาจริง โครงการนี้จัดสอนให้เด็ก ป.6 เพราะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านสู่ชั้น ม.1 ที่การเรียนการสอนกระโดดข้ามขั้น อาจทำให้เด็กตามไม่ทันและเลิกเรียนกลางคันในที่สุด โครงการนี้จึงเป็นทางออกให้กับเด็กๆ ที่กลับมาเรียนไม่ทันเปิดเทอม

“เราคัดอาสาสมัครไฟแรง 13 คนมาลองสอนวิชาวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย ที่โรงเรียนวัดนาวงเป็นเวลา 15 วัน เราประยุกต์วิชาเหล่านี้เข้ากับกิจกรรมให้เด็กลองทำสินค้านำไปขายในตลาดวัดนาวง ให้เขาเข้าใจว่าเรียนไปทำไม
เราพบว่าเด็กพัฒนาทั้งทัศนคติและผลการเรียน โดยเฉพาะคะแนนวิชาภาษาอังกฤษที่สูงขึ้นมาก

“และเราจะตามไปดูเด็กกลุ่มนี้อีกทีตอนใกล้ปิดเทอม ก่อนจัดโครงการ Summer School ให้อีกจนถึง ม.3 คอยเก็บสถิติการออกเรียนกลางคันดูว่าพวกเขาจะตอบได้ไหมว่าเรียนไปทำไม เพื่อไปปรับใช้กับเด็กรุ่นต่อๆ ไป”

สร้างนักธุรกิจด้านการศึกษา

“ประเทศเรามี Entrepreneur จำนวนมาก แต่ทำไมเราไม่ลองสร้าง Edupreneur (ผู้ประกอบการธุรกิจด้านการศึกษา) กันบ้าง ช่วงกลางเดือนกรกฎาคมจะเริ่มประชาสัมพันธ์โครงการ Incubation Camp เพื่อเฟ้นหาคนร่วมทีมเพิ่ม นี่จะเป็นค่ายที่ให้คนรักจะพัฒนาการศึกษาได้มาแข่งวางแผนธุรกิจ ทุกคนที่ผ่านรอบแรกจะได้เงินทำโครงการจริง และได้พัฒนาโครงการจนสามารถผันตัวเป็นองค์กรที่ยืนได้ด้วยตัวเอง ตลอดระยะเวลาเราจะทำงานร่วมกันตลอด ไม่ปล่อยให้โดดเดี่ยวแน่นอน การเป็นเครือข่ายและทำงานร่วมกันทั้งภายในกลุ่ม EdWINGS และนอกกลุ่มสำคัญมาก ระยะเวลาของโครงการนี้จะยาวถึงปีหน้าเลย”

เดินหน้าต่อไปด้วยความเชื่อที่แน่วแน่

“ตอนนี้หลายบริษัทยังคงปฏิเสธหรือลังเลที่จะร่วมลงทุนกับเรา หลักใหญ่คงเป็นเพราะภาพขององค์กรเรายังไม่ชัดเจนและไม่ทำผลกำไรมาก การหาทีมก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เราต้องเจอคำว่า ‘ไม่’ เป็นร้อยๆ รอบ แต่ยอมแพ้ไม่ได้ ที่เราเจอมันก็แค่คำปฏิเสธ แต่เด็กที่ถูกระบบการศึกษาทอดทิ้ง พวกเขาแพ้ทุกวัน สักวันเราต้องเจอคำว่าใช่

“ความทุกข์ของเด็กคือความทุกข์ของพวกเรา ทุกวันเราทำงานแข่งกับเวลา ยิ่งเราทำสำเร็จไว ชีวิตและการศึกษาของเด็กก็ยิ่งพัฒนาไวขึ้น”

Facebook | EdWINGS
edwings.co.th

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post ​EdWINGS : องค์กรหน้าใหม่ที่หวังติดปีกให้การศึกษา appeared first on a day magazine.

นอกจากแต่งเพลงให้ตัวเองแล้ว เร็วๆ นี้ปอยยังข้ามไปแต่งเพลงให้ศิลปินอื่นในฐานะโปรดิวเซอร์ของค่ายเพลงน้องใหม่อย่าง BOXX MUSIC ผลงานที่น่าจับตาคงหนีไม่พ้นเพลง ขอพร ที่ได้ กันต์ ชุณหวัตร มาเป็นคนถ่ายทอดความเศร้าแบบเหงาๆ ให้

วันนี้เราจะมาถอดสลักฝีมือการแต่งเพลงของเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงเศร้าไปพร้อมๆ กัน

จากสมาชิกเว็บพันทิป สู่นักแต่งเพลงอาชีพ

ผมชอบร้องเพลงก่อน ร้องตั้งแต่ตื่นยันหลับเลย เพลงที่ชอบร้องมีแต่เพลงเศร้าๆ อย่างเพลง เวลาไม่ช่วยอะไร ของพี่คริสติน่า อากีล่าร์ ที่จบด้วยประโยคที่ว่า ‘คงจะเป็นเหมือนโดนคำสาปที่สั่งให้ยังรักเธอจนตาย’ตอนนี้ยังจำได้อยู่เลย ผมได้ไปเป็นสมาชิกเว็บพันทิปยุคแรกๆ ซึ่งทำให้ได้รู้จักตัวจี๊ดของวงการเพลงอย่าง นิติพงษ์ ห่อนาค และตรัย ภูมิรัตน ทุกคนรู้จักกันหมดเลย มีน้องคนหนึ่งในพันทิปชวนไปตึกแกรมมี่ เขาจะเอาเพลงที่แต่งไปส่ง แว่น-จักราวุธ แสวงผล เราเลยเข้าไปด้วยครั้งนั้นทำให้ผมได้เห็นวิธีสอนการแต่งเพลง เขาเอาเมโลดี้ที่ใช้จริงในแกรมมี่ตอนนั้นมาให้ลองแต่ง ตรวจเสร็จพี่แว่นบอกให้น้องไปเขียนมาอีกรอบ ผมฟังแล้วสนใจเลยบอกน้องว่าขอก๊อปเมโลดี้หน่อย อยากลองแต่งบ้าง ครั้งหน้าที่น้องไปผมก็เอาไปส่งด้วย ตีหน้ามึนไปเลย แต่พี่แว่นก็ตรวจให้ เขาเลยกลายเป็นครูเพลงคนเดียวที่ผมเคยไปนั่งเรียนด้วย เป็นคนตีกรอบการเขียนเพลงให้ผมก่อนที่ผมจะกระโดดโลดเต้นอยู่ในกรอบนั้น

ประโยคเด็ดต้องมา จินตนาการต้องมี

เวลาแต่งเพลงผมจะเริ่มจากประโยคเด็ดที่กระทบใจมากๆ ก่อน แล้วค่อยสร้างทุกอย่างรอบประโยคนั้นอย่างเพลง แค่คิดถึงเธอ ผมเคยเห็นคนตั้งสเตตัสว่า ‘คิดถึงพี่นะ แค่คิดถึงไม่ผิดใช่ไหม’ แค่นี้ผมเอามาแต่งเพลงได้เป็นท่อน ‘แค่คิดถึงเธอ อยู่ดีๆ มองดาวมองฟ้าน้ำตาก็ไหล’ อีกวิธีที่ผมชอบใช้คือสมมติเรื่องให้เพลง ยิ่งเราอินกับเรื่องกับตัวละครเท่าไหร่ เพลงจะยิ่งสมจริงมากขึ้นเท่านั้น ตอนแต่งเพลง ขอดาว ผมก็นึกเป็นผู้หญิงผมหน้าม้าใส่ชุดนอนสีฟ้ายืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง กำลังมองดาวอยู่

ถอดรหัสนักแต่งเพลงตัวพ่อ

พี่ดี้บอกให้เราลองวิเคราะห์เพลงที่ชอบว่าทำไมถึงชอบแล้วพยายามถอดรหัสว่าทำไมเขาแต่งเพลงแบบนี้ ทำไมฟังแล้วร้องไห้ น้ำตาไหลตรงคำไหน ผมย้อนไปวิเคราะห์เพลงของนักแต่งเพลงเก่งๆ แล้วนั่งย่อยทุกเพลงทีละวรรค ทีละประโยค อย่างเพลงพี่ดี้ ถ้าเห็นเนื้อเพลงแกจะรู้เลยว่าเป็นคนปากจัด สั้นๆ แต่เจ็บ เล่าแค่วรรคแรกคนฟังก็เข้าใจแล้วว่าเพลงจะสื่ออะไร อย่างเพลง ก็เลิกกันแล้ว ที่แต่งให้ เบิร์ด ธงไชย แค่ขึ้นมาประโยคแรกว่า ‘ใครบอกเธอว่าฉันเหงา’ คนฟังก็เข้าใจแล้วว่าเพลงนี้ออกแนวประชดประชัน ส่วนพี่แว่นจะเป็นคนเจ้าสำนวน อย่างเพลง เจ้าช่อมาลี ผมฟังแล้วได้แต่คิดว่าแต่งได้ยังไงวะ พอถอดรหัสพวกนี้ได้ผมก็เอามาปรับใช้กับเพลงตัวเอง

พลังจากความเศร้า

ผมเคยลองแต่งเพลงแนวอื่นก็จริง แต่เพลงส่วนมากที่ผมแต่งแล้วอินคือเพลงเศร้า เพลงแนวอื่นแต่งแล้วไม่รู้สึกเชื่อตาม จบอัลบั้มหนึ่งของ Portrait ผมเลยใช้ความเศร้าเป็นวัตถุดิบหลักในการแต่งเพลง ครั้งหนึ่งผมได้ฟังรายการ Club Friday ที่สัมภาษณ์ อาหนิง-นิรุตติ์ เรื่องภรรยาเสียชีวิต แล้วแกพูดว่าทุกวันตื่นมาเพื่อรอพระอาทิตย์ตก ฟังแล้วอยากเอาไปแต่งเพลงเลย ความรักมีความเศร้าอยู่ รักที่ไม่สมหวังมีสัดส่วนมากกว่ารักที่สมหวังเยอะ ตอนเด็กๆ ผมมีความรักแล้วไม่สมหวัง ผมถามตัวเองว่าทำไม แล้วเริ่มเดินทางหาวิธีมาเอาชนะมันแต่ก็ไม่เคยชนะ จนผมเริ่มสนใจอุปสรรคมากกว่าจุดหมาย

ผู้วิเศษที่ควบคุมคนได้

เพลงมีอำนาจ นักแต่งเพลงเหมือนผู้วิเศษที่ชี้ให้ใครหัวเราะหรือร้องไห้ก็ได้ ผมอยากเป็นนักแต่งเพลงด้วยเหตุผลนี้เลย ผมเคยแต่งเพลงด้วยความรู้สึกแค่ว่าอยากให้คนเศร้าที่สุด เลยออกมาเป็นเพลง เรื่องโกหก ซึ่งทุกวรรคทุกตอนรับใช้ความเศร้าเท่านั้น แต่ตอนจะแต่งเสร็จมีฉุกคิดถึงเพลง Gloomy Sunday ที่เล่ากันมาว่าใครฟังก็ฆ่าตัวตาย ทำให้ผมนึกภาพว่าถ้ามีคนฆ่าตัวตายเพราะฟังเพลง ผมจะติดคุกเปล่าวะ เลยแอบใส่ไปตอนสุดท้ายไว้ว่า ‘อยู่อย่างเดียวดาย ไม่มีใครเคียงข้างกาย นั่นคือสิ่งที่จะต้องเป็น นั่นคือสิ่งที่จะต้องเจอจนวันตาย’ คือจะสื่อว่าคุณเศร้าได้แต่ห้ามฆ่าตัวตายกลางคันนะ ให้แก่ตายไปนั่นแหละดีแล้ว

เพลงของผมไม่ได้ซ้ำเติมคน แต่มีไว้เพื่อเป็นเพื่อนคนเศร้าในวันที่เขาไม่ต้องการให้ใครมาปลอบแล้วบอกว่า “สู้ๆ นะ ลุกขึ้นสิ” เขาไม่ได้อยากฟังคำพวกนั้น เขาอยากจะเศร้าให้ถึงขีดสุดเพื่อที่จะเด้งกลับขึ้นมาเอง เพลงของผมจะประคองเขาไว้ระหว่างนั้น พอเขาหายดีแล้ว เขาจะรู้สึกว่าเพลงของผมได้ช่วยเขาไว้

เพลงที่มาจากเลือดเนื้อ

ผมตั้งใจว่าจะแต่งเพลงเกี่ยวกับพลังของธรรมชาติให้ครบ มีดาวในเพลง ขอดาว ลมในเพลง สายลม พระจันทร์ในเพลง ทุกๆ คืน แล้วก็ฝนในเพลง แค่อีกคืนที่ฝนพรำ คิดภาพไว้ว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งในห้องมืด มีแสงจันทร์ส่องลงมาผ่านสายฝนจนเห็นเป็นเงาฝน ชายคนนั้นเพิ่งถูกทิ้งไปและนั่งอยู่คนเดียวพร้อมบอกกับตัวเองว่าก็แค่อีกคืนที่ฝนพรำ แค่อีกคืนที่ภาพของเขาคนนั้นกลับมา เพลงนี้ตั้งใจแต่งมากแต่ไม่มีใครรู้จักจนถึงทุกวันนี้ เราก็ยังภูมิใจกับมันนะ จริงๆ รักทุกเพลงแหละ ทุกเพลงมาจากเลือดเนื้อของเรา แต่งเอง ร้องเอง

นักแต่งเพลงก็เหมือนช่างตัดเสื้อ

เขียนเพลงให้คนอื่นต่างกับเขียนเพลงให้ตัวเองมาก เขียนเพลงให้ตัวเองก็เหมือนสร้างศิลปะ เราจรรโลงใจ แต่การแต่งเพลงให้คนอื่น เราไม่ใช่คนสร้างศิลปะ เราเป็นช่าง พี่ดี้เคยพูดไว้ว่านักแต่งเพลงเหมือนช่างตัดเสื้อ เราตัดให้คนอื่นใส่ เราต้องรู้สัดส่วนเขา รู้ว่าเขาชอบขาม้าหรือขาเดฟ ไม่เกี่ยวเลยว่าเราจะชอบไหม แค่ตัดให้คนอื่นใส่แล้วเขามีความสุข แต่เราต้องมองให้ออกว่าเขาเป็นคนยังไง ต้องทำความรู้จักกับเขาจริงๆ ถ้านักเลงหน่อย ก็ต้องแต่งให้สั้นๆ ห้วนๆ ถ้าเป็นคนเจ้ากวีมาก ก็ต้องให้พรรณนาเยอะๆ

5 เพลงที่เจ้าพ่อเพลงเศร้าเลือกให้เป็นที่สุด

แค่คิดถึงเธอ

เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ผมทำเองทุกอย่าง ทั้งแต่งเนื้อร้อง แต่งทำนอง มิกซ์เพลง ตอนนั้นผมเล่นดนตรีไม่ค่อยเป็นด้วย ไปเรียนแค่คอร์สทำเพลงสั้นๆ เอง ก็จิ้มๆ คีย์บอร์ดเอา ได้ลองวิชาหลายอย่างเลย จุดบอดก็เยอะเหมือนกัน ปกติแล้วเขาจะเริ่มเพลงด้วยกลองก่อน ตามด้วยเบส เหมือนเป็นการขึ้นโครงกระดูกให้เพลง เพลงนี้กลองกับเบสมั่วสุดๆ แต่ผูกพันมากเพราะจำได้ทุกโน้ต ทุก automation (การทำเพลงโดยใช้เทคโนโลยีเข้าช่วย) ที่เขียนไว้

วันที่หัวใจเคลื่อนไหว

เพลงนี้เกี่ยวกับรักข้างเดียว ผมว่ามันเหมือนชักกะเย่อ เราพยายามดึงเขาเข้ามาในขณะที่เขาก็พยายามผลักเราออกไป ซึ่งจะจบก็ต่อเมื่อมีใครสักคนเคลื่อนไหว อาจจะเป็นเราที่เลิกรักเขา หรือเป็นเขาที่ปฏิเสธก่อน ผมคิดคอนเซปต์ได้แล้วแต่ยังนึกวิธีเล่าไม่ออก เลยขอให้ คุณวิภว์ บูรพาเดชะ (บก. นิตยสาร happening) แต่งให้ บรีฟทุกอย่างให้เรียบร้อย แต่เขาแต่งมาแล้วสิ่งที่ต้องการสื่อเพี้ยนไป ผมก็เกรงใจเพื่อนเลยตัดสินใจใช้เนื้อร้องนั้นอัดไป พอตอนขับรถกลับบ้านกำลังจะไปอัด จู่ๆ เนื้อเพลงก็ไหลเข้ามาในหัวผมไม่หยุด ผมจอดรถแล้วเขียนเลย ไปบอกวิภว์ว่าไม่เอาเพลงนั้นแล้วนะ ไอ้วิภว์งอนไปหลายวัน แต่สุดท้ายเพลงนี้ได้ดั่งใจมาก สื่อทุกอย่างที่ผมต้องการได้เลย ถือว่าหวังสิบได้สิบ

เจ็บจนไม่เข้าใจ

เป็นเพลงที่เขียนตั้งแต่สิบปีที่แล้ว ตั้งใจว่าจะให้เป็นเพลงต่อของ ขอดาว ตัวละครเดียวกัน เราได้ท่อน verse แรกมาแล้วแต่นึกต่อไม่ออก วันหนึ่งผมเลื่อนดูประโยคโดนๆ ที่เซฟไว้แล้วเจอประโยคที่ว่า ‘อ่อนหัดกับความซับซ้อนของคน’ ผมรีบเขียนต่อเลยว่า ‘สับสนกับความซับซ้อนของใจ’ บังเอิญว่าสองประโยคนี้ 8 พยางค์เท่ากับ verse แรกที่เขียนไว้พอดี เลยไปต่อได้ ส่วนฮุกเอามาจากเพลงที่เคยแต่งให้ วี วิโอเลต วอเทียร์ แล้วไม่ได้ใช้ ตอนแรกเนื้อเพลงมาจากหลายที่มากจนไม่เข้ากัน แต่บังเอิญว่าเพลงนี้คอร์ดเหมือนกับเพลง ขอดาว เป๊ะ พอเอาท่อนเสียงประสานของ ขอดาว มาใส่ เพลงก็เข้ากันเลย รอยต่อพวกนั้นหายไปแล้ว แถมได้ยักษ์กับพลมาช่วยทำซาวนด์ให้ ฟังแล้วร่วมสมัยกว่าเพลงเก่าๆ ของ Portrait เยอะ

เธออีกคน

ผมชอบแต่งเพลงแต่ไม่ค่อยแต่งเพราะกลัวว่าจะออกมาไม่ดี แล้วผมก็แก้ด้วยการทำตามคำแนะนำของฝรั่งคนหนึ่งที่ว่า ‘ให้แต่งเพลงโดยสนแค่ปริมาณ ลืมเรื่องคุณภาพไปซะ’ ผมเลยไปท้าเพื่อนอีกคนให้มาแข่งแต่งเพลงกันโดยให้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว จนเกิดโปรเจกต์ชื่อ Speed Songwriting ทำไป 10 กว่าเพลง เพลงนี้เป็นเพลงแรกเลย เป็นเพลงที่ไม่ได้ตั้งใจให้คนชอบ รู้สึกแค่ผมมีความสุข แค่เปิดวิทยุฟังแล้วได้ยินว่า I’ll never find another you ก็เอามาแต่งเลย ตอนแต่งก็มองแล้วคิดถึงแค่คำว่า another you ที่หมายถึงเธออีกคน

กลับไปไม่รู้จัก

เพลงนี้ผมเอาความเศร้าตอนอกหักแรงๆ มาแต่ง ตอนนั้นผมผ่านที่ที่เคยไปกับเขาไม่ได้ ร้านที่เคยไปด้วยกันผมก็ไม่เหยียบ เสื้อผ้าก็ซื้อใหม่หมด เห็นอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย จนอยากขอย้อนไปตอนที่เราไม่รู้จักกันได้ไหม จะได้ไม่ต้องมารัก มาเสียใจแบบนี้ ก่อนเขียนเค้นนานมาก แต่แต่งเสร็จแล้วได้ดั่งใจสุดๆ ก่อนหน้านี้ผมยังเกร็ง ยังไม่มั่นใจกับฝีมือการแต่งเพลงของตัวเอง แต่เพลงนี้ผมได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ ได้เล่าทุกอย่างที่อยากเล่า มีลองเปลี่ยนคีย์กลางเพลงครั้งแรกด้วย ผมดัดแปลงมาจากเพลงของวง Roxette ที่ผมชอบฟัง แต่งเสร็จแล้วรู้สึกมือแข็ง ความรู้สึกไม่มั่นคงหายไปเลย

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post ปอย Portrait : นักแต่งเพลงที่เปลี่ยนน้ำตาให้เป็นเนื้อร้อง appeared first on a day magazine.

The TOYS หรือ ทอย-ธันวา บุญสูงเนิน ศิลปินน้องเล็กจากค่ายเพลง What The Duck หากไม่นับรวมเพลงที่เขาทำเองร้องเอง ทอยยังเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินอีกหลายคน กับความสามารถทางดนตรีดีกรีแชมป์กีตาร์ระดับประเทศ นอกจากนี้ประวัติการเป็น ‘ทายาทนักร้องดัง’ (ลูกชายคุณนิตยา บุญสูงเนิน และหลานของคุณเจินเจิน บุญสูงเนิน) ก็ยิ่งทำให้ศิลปินหนุ่มคนนี้น่าจับตามอง

เราชวนทอยมาคุยถึงเส้นทางการเข้าสู่วงการเพลง ความดื้อกับการพิสูจน์ตัวเอง งานเบื้องหลังที่เขาชอบและการเป็นศิลปินเบื้องหน้าที่ไม่เคยคิดฝัน นั่งจิบกาแฟแบบสบายๆ ยามบ่ายแก่ๆ สวนทางกับตารางงานที่แน่นเอี้ยดของเขาในช่วงนี้

รู้สึกยังไงที่ทุกคนเรียกทอยว่า ‘ทายาทนักร้องดัง’
ผมโอเคครับ เราเป็นลูกแม่นิตยา หลานป้าเจินเจิน แต่จริงๆ ก็อยากให้ทุกคนรู้ว่า คนในครอบครัวผมไม่ได้อยากให้ผมเข้ามาอยู่ในวงการนี้เลย คุณแม่บอกผมว่า “วงการนี้ไม่มีที่ตรงกลาง ถ้าไม่เจ๋งจริงก็อยู่ไม่ได้แน่ๆ แป๊บเดียวก็ร่วง” พวกเขาไม่เคยสนับสนุน ไม่ให้เรียนดนตรีอะไรเลย เอาแต่ส่งผมไปเรียนอย่างอื่น

คำที่แม่พูดวันนั้นมันไม่ได้ทำให้เราเลิกเหรอ
ผมเป็นคนค่อนข้างดื้อนิดนึงครับ ผมเชื่อฟังแม่ กลัวด้วย แต่ผมดื้อในเรื่องที่รู้สึกว่าไม่จริง คำที่แม่พูดวันนั้น ทำให้อยากพิสูจน์ตัวเอง มีแรงผลักในชีวิตมากขึ้น ตอนอายุ 17 มีค่ายเพลงชวนผมไปเป็นโปรดิวเซอร์ รายได้ก็น่าตกใจสำหรับเด็กคนหนึ่งที่จะหาได้ ตอนนั้นผมรู้ตัวว่ามีเป้าหมายในชีวิตแล้ว ผมมั่นใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ต้องกล้าล้มแล้วครับ ผมดร็อปเรียนแล้วเลือกโอกาสนั้น ไม่ได้ซีเรียสด้วยว่าใครจะมองยังไง

ตอนนั้นไปที่ไหนก็ไม่มีใครยอมรับผม หมายถึงว่าเขาไม่เชื่อว่าผมจะทำได้ เพราะว่าผมดื้อ
แต่ข้อดีคือมันทำให้เราได้เรียนรู้ เรื่องนี้เราทำไม่ได้จริงๆ ก็จบไป ลองทำอย่างอื่น ถ้าเรื่องไหนที่เราทำมันได้ก็เก็บตรงนั้นทีละนิดทีละหน่อย มาสร้างเป็นสิ่งใหม่ ผมว่าผมคิดไม่ผิดเลย ตอนนี้ผู้ใหญ่บางคนที่ไม่เคยเห็นด้วยกับผม เขาเปิดมากขึ้น เพราะเขาเห็นสิ่งที่ผมทำได้แล้ว

ตอนนั้นทอยทำอะไร ค่ายเพลงถึงชวนไปเป็นโปรดิวเซอร์
ผมเริ่มอัดงานให้พี่ที่ห้องอัดครับ ปกติซ้อมดนตรีกับเพื่อนที่นั่น เหมือนกับว่าวันนั้นเขาจะอัดเสียงกีตาร์แต่ขี้เกียจโทรตามเพื่อน เห็นผมว่างอยู่พอดีเลยชวนอัดเสียงกีตาร์แทน ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะทำได้ พอลองเล่นคอร์ดดูก็พอใช้ได้ หลังๆ เริ่มได้อัดเสียงกลอง ทำนั่นทำนี่ไปเรื่อยๆ ก็เลยได้รู้จักผู้ใหญ่มากขึ้น

การไม่ไปเรียนเหมือนคนอื่นทำให้ทอยต้องเจออะไรบ้าง
ตอนแรกๆ ก็มองว่าเป็นอุปสรรคเหมือนกัน ในขณะที่เห็นทุกคนไปโรงเรียน ผมก็นั่งคิดตลอดว่าจะทำยังไงกับชีวิตดี มันมีช่วงที่ท้อนะ แต่เรารู้ว่ามีจุดหมายอยู่ แค่ยังไม่เห็นมันเฉยๆ พอทำงานไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง ผมเชื่อมาตลอดว่าการเรียนเป็นสิ่งที่ดีมากๆ แต่โอกาสก็เป็นสิ่งที่สำคัญเหมือนกัน ที่ผมมีวันนี้ได้เพราะการเรียนรู้จากสิ่งรอบๆ ตัวที่มันให้แรงบันดาลใจกับผมครับ

ช่วงที่เป็นโปรดิวเซอร์แล้วมีรายได้เข้ามา ครอบครัวก็ปล่อยมากขึ้นครับ หลังจากนั้น ผมได้แชมป์ Overdrive Guitar Contest 9 ตอนอายุ 19 น่าจะเป็นเวทีที่ช่วยพิสูจน์ให้ที่บ้านได้เห็นว่าผมทำได้จริงๆ นะ เพราะมันเป็นเวทีประกวดกีตาร์ที่ใหญ่ที่สุดในไทยและกรรมการเป็นชาวต่างชาติผู้ทรงคุณวุฒิทั้งนั้น

เตรียมตัวหนักแค่ไหนก่อนลงแข่ง Overdrive
ผมไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย กะสมัครไปฮาๆ ด้วยตอนนั้น ผมส่งเดโม่ไปในวันสุดท้ายที่เขารับสมัคร ผมไม่เคยมีกีตาร์เป็นของตัวเองก็เลยไปยืมพี่แชมป์-ธนัช เมทะนะยานนท์ มือกีตาร์วง Instinct มา กล้องที่ถ่ายก็เป็นของเพื่อน ไม่คิดว่าจะเข้ารอบหรือว่าได้แชมป์อะไร ตั้งแต่เด็กผมก็ไม่เคยเรียนกีตาร์ ผมชอบฟังต่างประเทศ หยิบเอาเทคนิคที่ผมชอบมาผสมให้เป็นเทคนิคของผมแค่นั้น จากที่เป็นแค่เด็กเล่นกีตาร์ธรรมดาๆ แต่พอชนะขึ้นมาชีวิตเปลี่ยนนิดนึงครับ มีคนมาชวนไปทำงานเกี่ยวกับกีตาร์เยอะขึ้น

เป็นแชมป์กีตาร์แต่ไม่มีกีตาร์เป็นของตัวเอง
ใช่ครับ ผมเป็นคนไม่ชอบกีตาร์เลยไม่คิดที่จะซื้อ ตอนแข่งผมก็ยืมเขามาไม่ใช่แค่ Overdrive เวทีเดียวนะ ตอนอายุ 14 ผมแข่งเวที Light Ibanez Guitar Solo Competition 2014 ได้ที่ 2 ของประเทศ ผมก็ยืมกีตาร์พี่แชมป์เหมือนกัน ตอนอายุ 17 ผมได้ที่ 5 ของโลกจากเวที Kiesel
Guitars Solo Contest ผมก็ยืมกีตาร์พี่ช่างภาพที่รู้จักกันมา ผมคิดว่าผมชนะเพราะผมไม่ชอบมันด้วยแหละ ถ้าผมเล่นกีตาร์ให้เป็นกีตาร์ ทุกวันนี้ผมคงไม่มีรางวัลอะไรพวกนี้หรอก

อยากเล่นกีตาร์ให้ได้ผลลัพธ์เป็นอะไร
ผมชอบเล่นกีตาร์ให้เป็นอย่างอื่น ถ้าเป็นกีตาร์โปร่ง ผมก็เล่นให้มันเป็นกลองที่ผมชอบไปเลย เลียนแบบเสียงกลองให้ได้ใกล้ที่สุด ถ้าเป็นกีตาร์ไฟฟ้าผมก็เลียนแบบเสียงเปียโน การที่เราชอบอะไรมากๆ เราก็จะพยายามให้มันเป็นสิ่งนั้น ผมชอบตีกลองมากๆ กลายเป็นว่าผมพยายามทำให้มันเป็นแค่กลอง แต่การที่ผมทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบอย่างเล่นกีตาร์ ใช้มันสร้างอะไรใหม่ๆ ผมว่ามันท้าทายดีครับ

มาร่วมงานกับค่าย What The Duck ได้ยังไง
เขารู้ว่าเราทำอะไรมาบ้าง ก็เลยชวนครับ จริงๆ ผมไม่เคยฝันว่าจะเป็นศิลปินเลย The TOYS มันเริ่มมาจากจุดที่ผมไม่ได้คิดไว้ เพลง หน้าหนาวที่แล้ว ผมอยู่ในนามโปรดิวเซอร์แล้วต้องการส่งเพลงนี้ไปที่ค่ายเพลงค่ายหนึ่งเพื่อให้คนอื่นร้อง เขาฟังแค่ครึ่งเพลงก็ปฏิเสธกลับมาเลย ผมเสียดายเพลงนี้เลยเอามาปล่อยในช่องยูทูบ The TOYS พอ 2 ปีผ่านไป ก็มีคนเข้ามาฟังประมาณ 30 ล้านครั้ง ดีใจมากเลยครับ

สิ่งที่ทอยเรียนรู้จาก หน้าหนาวที่แล้ว คืออะไร
ตอนโดนปฏิเสธครั้งนั้นมัน ‘เคย’ ทำผมเชื่อว่าต้องทำเพลงให้แมส ต้องทำท่อนนี้ให้คนจำ ทำยังไงก็ได้ให้ยัดหูคนที่สุด แต่ตอนนี้ความเชื่อของผมมันพลิกอีกรอบเพราะเพลงนี้ ไม่ใช่แค่เพลงผมนะ เพลงคนอื่นที่ผมฟังครั้งแรกแล้วคิดว่ามันต้องมาแน่ๆ แต่ดันไม่มา มันทำให้ผมเห็นว่าทิศทางของคนฟังก็เปลี่ยนไป วงการเพลงในตอนนี้มันคาดเดาอะไรไม่ได้จริงๆ

เล่าเกี่ยวกับ ก่อนฤดูฝน ซิงเกิลล่าสุดให้เราฟังหน่อย
ผมเขียนเพลงนี้จากวันที่ฝนตกกับเพื่อนนั่งคุยกันว่า เห็นฝนตกวันนี้ มันทำให้เรานึกถึงวันก่อนๆ บรรยากาศเก่าๆ ที่อยู่กับคนคนนึง พอมาวันนี้มันไม่มีแล้ว แต่ฝนก็ยังคงตกอยู่ เพลงที่พูดถึงฤดูกาล มันสื่อสารง่ายดี เหมือนพาคนฟังไปเที่ยวในฤดูฝน ผมชอบการเล่าเรื่องที่คนฟังจะไปด้วยกันกับผม

คนฟังหลายคนติดใจกับท่อนแรพที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำไมทอยถึงแต่งท่อนนี้
มันเป็นกิมมิกเล็กๆ น้อยๆ ให้คนฟังไม่รู้เรื่องครับ ถ้าผมเลือกทำเพลงให้คนฟังเข้าใจได้ตั้งแต่ฟังครั้งแรก ถึงคุณชอบ พอฟังไปเรื่อยๆ ก็คงเบื่อ แต่ถ้าฟังเพลงผมไม่รู้เรื่อง คุณไม่รู้ว่าผมร้องอะไรอยู่ จะใช่คำนี้รึเปล่า คุณจะฟังจนกว่าจะรู้ว่ามันคืออะไร แล้วจะฟังเพลงนี้ได้นานขึ้น แปลว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้นานขึ้น

ระหว่างอาชีพโปรดิวเซอร์กับศิลปิน ชอบอันไหนมากกว่ากัน
ผมชอบการเป็นโปรดิวเซอร์ครับ สนุกกับการเป็นคนเบื้องหลังมากๆ เพราะผมทำโปรดิวซ์ตั้งแต่แรกด้วย มันเป็นตำแหน่งเดียวที่ได้คิดงานเต็มที่ ได้แสดงสิ่งที่ผมคิดออกมา นำเสนอเสียงในหัวเราได้เต็มที่ที่สุดแล้ว อีกอย่าง ถ้าไม่มีโปรดิวเซอร์ธันวาคนนี้ ก็อาจจะไม่มี The TOYS ผมอาจจะไม่มีทุกอย่างเหมือนวันนี้ก็ได้ครับ

ให้น้ำหนักกับการทำเพลงให้คนอยากฟัง และการทำเพลงที่เราอยากทำยังไง
ถ้าเป็นโปรดิวเซอร์ต้องทำตามโจทย์อยู่แล้วครับ แต่ถ้าเป็น The TOYS นะ 80 เปอร์เซ็นต์ผมให้เพลงที่อยากทำอีก 20 เปอร์เซ็นต์คือทำเพลงให้คนที่อยากฟัง ผมไม่เคยมองว่าเพลงจะขายได้หรือไม่ได้ The TOYS เป็นแบบที่อยากทำอะไรทำ ทาง What The Duck ก็ค่อนข้างให้อิสระในเรื่องนี้

ส่วนใหญ่ผมจะเขียนเพลงจากความรู้สึก ณ ตอนนั้น สมมติว่าเราเจอเรื่องแย่ๆ พรุ่งนี้เราเขียนเลย มันจริงใจและสื่อสารได้ตรงกว่า ถ้าเป็นเรื่องที่เราคิดเก็บไว้อยู่แล้ว เหมือนว่าเราต้องพยายามเอาสิ่งนั้นกลับมาใหม่ มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันนะ ตัวแนวเพลงก็เหมือนกัน ถ้าวันนี้ผมอินกับแนวอะไรอยู่ ก็จะหยิบมันมา

การทำงานคนเดียวมันเหนื่อยนะ ทำไมถึงเลือกทำเพลงเองคนเดียว
ส่วนตัวมันเหนื่อยกว่า แต่เป้าหมายชัดเจนกว่า สมมติว่าเราเล็งไปที่ 5 เราสามารถไปที่ 5 ได้เลย ผมเป็นคนชัดเจนกับอะไรอย่างนั้นอย่างเดียว เล็งไปแล้วต้องยิงตรงนั้นอย่างเดียว ไม่ได้แปลว่าผมไม่วางใจคนอื่นนะ ถ้ามีทีมงาน บางคนอาจจะเล็งไปที่ 9 บางคนไปที่ 1 คงต้องจูนกันนิดนึง แต่ละคนก็ต้องมีความชอบ มีแนวทางของตัวเองเป็นธรรมดาครับ

เวลาทำงานกับศิลปินเบอร์ใหญ่ๆ รู้สึกกดดันบ้างมั้ย
ตอนแรกๆ เป็นอย่างนั้น เลยบอกพี่ๆ ไปว่าอย่าคาดหวัง ผมทำในแนวของผมให้ดีที่สุดละกัน เพราะถ้าเหมือนคนอื่นเขาก็ไปจ้างให้คนอื่นทำได้ ผมคิดแค่นั้นครับ หลังๆ เป็นความเคยชินด้วย ไม่กดดันแล้ว การมีคนไม่เชื่อว่าผมจะทำงานได้นี่เป็นเรื่องปกติมากๆ แต่ผมชอบนะ ถ้ายิ่งมีแรงบางอย่างที่พยายามกด ผมก็จะยิ่งเดินเข้าไปหาหน้าดื้อๆ เลย

ที่มาถึงจุดนี้ได้ ทอยคิดว่าเป็นเพราะอะไร
ผมว่า 80 เปอร์เซ็นต์เป็นเพราะโชคนะ หลายๆ อย่างมันเป็นโอกาสมากเลย ถ้าไม่เจอพี่ห้องอัดวันนั้น ก็อาจจะไม่ได้เป็นโปรดิวเซอร์ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเก่ง เพราะคนเก่งเขาต้องเชี่ยวชาญในด้านนั้น ซึ่งผมไม่มี ผมชอบเรื่องจินตนาการ ชอบผสมอะไรที่เขาไม่กล้าคิดไม่กล้าทำ ชอบเรียบเรียง เขียนเนื้อเพลงให้ศิลปินที่ผมชอบมาร้อง มีโอกาสได้ทำเพลงอีกหลายๆ แนวในอนาคต แค่นี้ก็มีความสุขแล้วครับ

ในฐานะคนทำเพลงรุ่นใหม่ ทอยอยากทำอะไรให้กับวงการ
ผมอยากยกระดับเพลงไทยให้ขึ้นไปแตะระดับเพลงสากล ผมอยากให้ต่างประเทศฟังเพลงไทยบ้าง มันน่าจะรู้สึกดีมากๆ เลยถ้าหากเราไปต่างประเทศ เดินๆ อยู่ได้ยินเขาเปิดเพลงไทย ผมมองเล็กๆ แค่นี้ก่อนครับ เพราะว่าจริงๆ ถ้าให้ผมทำคนเดียว คงทำไม่ได้แน่ๆ

ขอบคุณสถานที่ดีต่อใจ Hello strangers cafe

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post ​The TOYS : เด็กดื้อทายาทนักร้องดังผู้กลายเป็นศิลปินหนุ่มที่น่าจับตามองที่สุดในฤดูกาลนี้ appeared first on a day magazine.

เราได้ข่าวว่าร้านดอกไม้แสนเก๋แห่งนี้เปิด Floral Café บริเวณชั้น 2 ของร้าน ประดับด้วยพืชพรรณสีเขียวและดอกไม้สีขาว ตัดกับกำแพงลายอิฐสีน้ำตาลแดง มีโคมแก้วระย้าส่องแสงเหลืองอ่อนนวลตาบนเพดาน และเฟอร์นิเจอร์วินเทจที่สวยจนน่าหลงใหล เราได้พบกับคุณ เอี๋ยว-ภูวนาถ ชุ่มศรีขรินทร์ เจ้าของธุรกิจร้านดอกไม้และร้านกาแฟ เขารักงานจัดดอกไม้และสะสมของเก่า วันนี้คุณเอี๋ยวแต่งชุดทรงเก๋สีดำนั่งรอในมุมด้านหนึ่งของร้านพร้อมพูดคุยกับเรา

ก่อนกลิ่นดอกไม้และกาแฟอบอวล

“ตอนเรียนจบเพาะช่าง เรามาขอพื้นที่ตรงนี้ทำร้านจัดดอกไม้ เขาช่วยหาชื่อร้านนภสรให้ เราชอบเพราะไม่มีวรรณยุกต์หรือสระให้รุงรัง ในแง่ความหมายก็ดีเพราะหมายถึงดอกบัวบนท้องฟ้า ส่วนคาเฟ่เพิ่งเปิดได้ 3 เดือน เนื่องจากมีลูกค้าท่านหนึ่งแนะนำว่าน่าจะมีเครื่องดื่มระหว่างรอรับสินค้า เขาตั้งชื่อให้เลยว่า Floral Café เราคิดแล้วทำเลย ตอนแรกคิดจะทำแค่บาร์เครื่องดื่มเล็กๆ แต่ด้วยนิสัย พอทำแล้วก็ต้องทำให้ดี”

เส้นทางธุรกิจที่คลุกเคล้าเกสรและเมล็ดกาแฟ

“เราไม่ได้มีแผนจัดการธุรกิจเพราะเราไม่เก่งด้านนี้ ไม่มีแม้กระทั่งโฆษณาทางโซเชียลมีเดีย ทุกอย่างเน้นการบอกต่อ สินค้าเราจะมี tag ติดไปด้วย ถ้าเขาชอบก็จะตามมา ถ้าลูกค้าไม่เคยสั่งดอกไม้ เราจะโทรถามให้ว่าคนที่เขาต้องการส่งให้นั้นชอบดอกไม้แบบไหน

“ครอบครัวเราช่วยแบ่งงานกันทำ คนโตดูบัญชี คนที่ 2 ดูแลแม่ คนที่ 3 ดูแลภายในร้าน คนที่ 4 ก็พี่เอง ส่วนคนสุดท้องดูแลเรื่องติดต่อนัดหมายกับลูกค้า ทั้งบ้านทำงานด้วยกันหมด เป็นธุรกิจครอบครัว”

เมนูเด็ดร้าน ‘นภสร’

เมื่อคุณเอี๋ยวเปิดร้านกาแฟ เขาจึงนำดอกไม้มาเป็นแนวคิดหลักในการทำร้าน ทั้งในแง่การประดับและสร้างสรรค์เมนู เมนูแนะนำคือคาราเมลมัคคิอาโต้กับเค้กราสเบอร์รี่โรส

นอกจากกาแฟและเค้กรสดอกไม้แล้ว ร้าน Floral Café ยังมีชาดอกไม้กลิ่นหอมหวานอย่างชาลาเวนเดอร์โรส เชอร์รี่โรส และไอศกรีมรสดอกไม้ เช่น ไอศกรีมลาเวนเดอร์ ไอศกรีมราสเบอร์รี่โรส (Raspberry Rose) เมนูรสดอกไม้นี้ยังนับว่าเป็นเมนูที่หาลองได้ยาก ผสมกับบรรยากาศอุดมดอกไม้กลางกรุงในร้าน Floral Café แล้วยิ่งเป็นประสบการณ์เสพดอกไม้ที่ไม่เพียงได้ชม ได้ดม แต่ยังได้ชิมอีกด้วย

“ส่วนงานจัดดอกไม้จะเด่นที่เล่นสี ความสด และความเนี้ยบ เราชอบแนะนำสีขาวเขียวหรือสีพาสเทลให้ลูกค้า เรารับจัดดอกไม้นอกสถานที่ด้วย ทั้งงานแต่ง งานศพ บางทีมีแบบมาให้เราก็ตามใจลูกค้าเต็มที่ เราใช้ดอกไม้จากทั้งของไทยและต่างประเทศ ปกติจะไปเลือกดอกไม้เองตามตลาด เราจะได้เห็นเองและเลือกของที่ถูกใจที่สุด แต่เราก็ไม่ได้เก่งทุกอย่าง บางอย่างก็มีคนช่วยเลือกเพื่อให้ได้ของที่ดีที่สุด

“อย่างชาดอกไม้ก็มีน้องที่ทำชาส่งให้ญี่ปุ่นโดยเฉพาะช่วยทำให้ เค้กกลิ่นดอกไม้ก็ได้น้องที่เรียนจาก เลอ กอร์ดอง เบลอ จากฝรั่งเศส ช่วยแนะนำ ไอศกรีมกลิ่นดอกไม้ก็ได้พี่จอยจากร้าน Farm to Table ช่วยเลือก เราเลือกทุกอย่างมารวมๆ กัน ร้านนี้มันก็สะท้อนตัวเรา

“เราออกแบบร้านเอง เมื่อก่อนใช้กรอบรูปประดับ ตอนนี้เราชอบธีมขาวเขียวเลยใช้หมากใบเขียวกับดอกพุด เรียกว่าธีม Rainy Season เราจะเปลี่ยนธีมไปเรื่อยๆ เพราะเราชอบความเปลี่ยนแปลง แล้วคนจะได้ไม่เบื่อด้วย”

เมื่อลองนึกถึงผนังอิฐที่ประดับด้วยกรอบรูปหลากหลายก็ดูสวยไปอีกแบบ จินตนาการไม่ออกเลยว่าฤดูหน้าคุณเอี๋ยวจะนำดอกไม้อะไรมาประดับ เราอาจได้เห็นคาเฟ่นี้ประดับด้วยดอกกุหลาบหลากสีเคล้ากลิ่นหอมจากดอกมะลิ หากเปรียบเทียบกับแกลเลอรี่ที่นำรูปภาพมาอวดผลงานในแต่ละเดือน คาเฟ่นี้คงเป็นแกลเลอรี่ดอกไม้ที่เปลี่ยนบรรยากาศไปเรื่อยๆ ตามฤดู เป็นผลงานการสร้างสรรค์ที่ไม่สิ้นสุดของคุณเอี๋ยว

ดอกไม้ที่ไม่ร่วงโรยของคุณเอี๋ยว

“ร้านกาแฟนี้ไม่ได้กำไรมากหรอก กำไรจริงๆ คือการได้รู้จักคนมากมาย มีไกด์ทัวร์ติดต่อมาจะพาทัวร์มาลง แต่เราแฮปปี้แบบนี้มากกว่า ไม่ชอบให้คนแน่นร้านแล้วลูกค้าต้องนั่งรอ

“จะว่าเหนื่อยก็เหนื่อยนะ แต่เรามีความสุข มันเป็นความรัก ถ้ารักในอาชีพของตัวเองมันก็ทำได้ทั้งชีวิต”

คุณเอี๋ยวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ธุรกิจของคุณเอี๋ยวอาจไม่ได้เติบโตอย่างรวดเร็ว แต่ก็ค่อยๆ เบ่งบานเหมือนอย่างดอกไม้ที่ร้าน ‘นภสร’ ภูมิใจ ด้วยการคัดสรรอย่างพิถีพิถันและความสามารถในการผสมผสานสิ่งต่างๆ ที่คุณเอี๋ยวสะสมมาทั้งชีวิต

Napasorn & Floral Café

ประเภทธุรกิจ : ร้านรับจัดดอกไม้และร้านกาแฟ
คอนเซปต์ : ร้านกาแฟที่เกิดจากการผสมผสานเอกลักษณ์ของร้านดอกไม้เข้าไว้ด้วยกัน
เจ้าของ : เอี๋ยว ภูวนาถ ชุ่มศรีขนิทร์
Website : Napasorn
Facebook l Napasorn
Instagram l 67_napasorn และ floralcafe_napasorn

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post Napasorn & Floral Café : นั่งจิบกาแฟและกินเค้กในร้านจัดดอกไม้ชื่อดังท่ามกลางบรรยากาศแสนสวย appeared first on a day magazine.

เราลองมาดูตัวอย่างผลงานของนักศึกษากันดีกว่า
เริ่มด้วยงานของ
ข้าวหอม-ปวริศร์
สุขุกุมารชาติ
ที่ได้แรงบันดาลใจจากการ์ตูนชื่อดังทางช่อง
Cartoon
Network อย่าง KIDS NEXT DOOR
ซึ่งเกี่ยวกับเด็กๆ ที่รวมตัวกันออกไปทำภารกิจต่างๆ ด้วยของใช้รอบตัวมาประยุกต์กับการละเล่นของเด็กไทย
ทำให้งานชิ้นนี้ดูมีความซุกซนของเด็กๆ
แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ในการรวมสิ่งของและเสื้อผ้าเข้าไว้ด้วยกัน เช่นเอากระสอบทรายที่ใช้เล่นวิ่งกระสอบมาทำเป็นเสื้อผ้า
หรือเอาไม้มาทำเป็นอาวุธของเล่น ประดับเป็น accessories

คงไม่มีใครนึกว่าตุงกับมโหตร (ของประดับของชาวล้านนา) จะเอามาทำเป็นเสื้อผ้าได้ แต่
แชมป์-ปราโมทย์ เตชะวิเชียร ได้เอาของประดับสองชิ้นนี้มาดัดแปลงใช้กับผ้า
และสร้างสรรค์เป็นชุดที่เรียกเสียงฮือฮาได้มากที่สุดชุดหนึ่งในงาน แชมป์ยังได้แรงบันดาลใจมาจากหนังเรื่อง Equal
ซึ่งเกี่ยวกับมนุษย์ที่ถูกห้ามไม่ให้มีความรู้สึก มีการใช้เสื้อผ้าที่ค่อนข้างดูทางการเพื่อแสดงถึงกฎที่ปิดกั้นความคิดและความรู้สึกของมนุษย์
แต่ยังมีพุ่มน้อยๆ คล้ายดอกไม้เล็ดลอดออกมาจากเสื้อผ้า ซึ่งแสดงถึงความเป็นมนุษย์ที่เล็ดลอดออกมาอยู่ดี

ส่วนด้าน เก๋–กมลวรรณ ชาตะเมธีวงศ์ ก็ได้เอาแนวคิดเรื่องการย้อมสีเสื้อผ้าด้วยพืชจากหมู่บ้านคีรีวง
จังหวัดนครศรีธรรมราช มาใช้ในการทำเสื้อผ้า และยังมีการใช้ดอกไม้มาตกแต่งเป็นรายละเอียดทำให้เสื้อผ้าดูเด่นขึ้น
เรียกว่าเป็นแรงบันดาลใจจากธรรมชาติก็ว่าได้ ทำให้ชุดดูร่วมสมัยมากทีเดียว

ต่อด้วยงานของ นัดดา-ณัฐธิดา โชคมีทรัพย์ นักออกแบบอีกคนที่ได้รับแรงบันดาลใจจากหนัง
The Pillow
Book หนังเกี่ยวกับเด็กสาวที่คลั่งไคล้งานกวีและงานเขียนบนร่างกาย
เช่นเดียวกับนัดดาที่ชอบงานสัก และได้ถ่ายทอดความหลงใหลลงบนชุด
งานนี้ไม่ได้มีดีแค่ไอเดียเท่านั้น
แต่ยังได้เทคนิคการย้อมผ้าบาติกมาทำให้ลวดลายบนชุดดูมีชีวิตชีวาและโดดเด่นมากขึ้นด้วย

ขอปิดท้ายด้วยคอนเซปต์สุดแหวกแนวของ กอล์ฟฟี่-ศุภกร บัวเรือน ที่พูดถึงความตายผ่านเสื้อผ้า
ประหนึ่งจัดงานศพไว้อาลัยให้ความทรงจำของตัวเองแบบไทยๆ ผ่านชุดที่โดดเด่นมากสองชุดคือ
ชุดที่นำผ้าดิบห่อศพมาตัดพร้อมทำพวงหรีดติดแขนเสื้อ อีกชุดหนึ่งเขาเอาไปเคลือบเรซิ่นเพื่อแสดงถึงความทรงจำที่จับต้องไม่ได้ ในงานกอล์ฟฟี่เปลือยกายเดินถือผลงานเคลือบเรซิ่นนี้เองด้วยความภาคภูมิใจ
นับเป็นงานที่เรียกเสียงฮือฮาได้มากที่สุดเลยก็ว่าได้

ภาพ Bone China

ภาพ Semic0lon

จากที่ได้เห็นงานของน้องๆ นักออกแบบหน้าใหม่ เราเชื่อว่าพวกเขาจะเป็นพลังใหม่ให้วงการแฟชั่นแน่นอน

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์ และ Semic0lon/Bone China

The post ผลงานที่สอดแทรกความเป็นไทยในมุมมองของนักศึกษาแฟชั่นจาก มศว appeared first on a day magazine.

งานเซรามิกยังไม่เป็นที่นิยมในวงกว้างทำให้การเปิดสตูดิโอเซรามิกเพียงอย่างเดียวอาจไม่ตรงใจคนมากนัก คาเฟ่จึงเข้ามาเป็นสื่อกลางพิเศษ ช่วยพาผู้คนให้เข้าใกล้เซรามิกซึ่งเป็นภาชนะของร้านมากยิ่งขึ้นกลายเป็นจุดกำเนิดของ Aoon Pottery คาเฟ่อาหารและเครื่องดื่มผสมผสานกับสตูดิโอเซรามิกที่รับทำถ้วยชาม พ่วงด้วยแนวคิด Living Gallery ที่ให้คนได้ลองใช้งานเซรามิกจริงๆแนวคิดเก๋ๆ นี้เองคือเหตุผลที่เราอยากชวนเจ้าของทั้งสองมานั่งพูดคุยในวันนี้

ปั้นงานอดิเรกเป็นอาชีพ

ความชื่นชอบในงานเซรามิกของง้วนเริ่มต้นอย่างเรียบง่ายในคอร์สสอนเพนต์แก้วเซรามิกของมหาวิทยาลัยศิลปากร
ก่อนจะทวีคูณกลายเป็นความหลงใหลที่ทำให้เขาถึงกับลาออกจากงานสายวิศวกรรมและเริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่องานเซรามิกอย่างเต็มตัว

ง้วน: “ตอนแรกเราทำเป็นงานอดิเรกอยู่สองถึงสามปี ทำไปทำมาก็อิน รู้สึกว่ามีเวลาไม่พอเลยตัดสินใจมาทำตรงนี้เต็มตัว ตอนแรกตั้งใจจะไปเรียนต่อแต่สุดท้ายไปฝึกงานที่เชียงราย เราไปอยู่บนดอย ฝึกปั้นเซรามิกทั้งวันทั้งคืนพอกลับมาก็ไป Artist Residency ที่ Hubba-to แล้วก็ไปเจอพี่เฟรย์ซึ่งวิธีการทำงานหรือความตั้งใจของเราคล้ายๆ กันก็เลยมาทำด้วยกัน”

ส่วนผสมธุรกิจของสามตัวตน

ง้วน: “เราคิดก่อนว่าเราอยากทำสตูดิโอเซรามิก ก็มาคิดว่าอย่างน้อยมันต้องมีที่ทำงาน มี Living Gallery ดังนั้นก็ต้องมีคาเฟ่ ก็ไปคุยกับฮง (น้องชายของพี่ง้วน) ที่ชอบทำอาหารมันก็ sync กัน แล้วเราชอบถ่ายรูป พอไปเจอเฟรย์ตัวเนื้องานมันอาจจะไม่เหมือนกันแต่วิธีการทำงานมันคล้ายกันคือบ้างาน แล้วเราชอบความจริงจังของเฟรย์ คุยกันถูกคอ ก็เลยชวนมาทำ มันก็เลยเป็นรูปเป็นร่าง

“ที่ร้านจะแบ่งเป็นสามส่วนเหมือนเป็นความชอบของ 3 คน เฟรย์ชอบถ่ายรูปก็มีห้องมืด เราชอบปั้นก็มีห้องปั้น ฮงชอบทำอาหารก็มีคาเฟ่มันเชื่อมกันด้วยความเป็นเรา เพราะฉะนั้นงานจะเป็นไปตามธรรมชาติของมัน

“เมนูในร้าน เป็นอาหารที่เรากินกันอยู่แล้ว ความจริงเราไม่ตั้งใจเปิดเป็นคาเฟ่เต็มตัวแค่อยากเอาอาหารมาเป็นสื่อ ที่เด่นๆ ก็มีข้าวหมูสะเต๊ะเป็นเมนูที่อาม่าเราทำให้กินตั้งแต่เด็ก เขาจะเอาหมูสะเต๊ะมาผัดแล้วก็เสิร์ฟคู่กับไข่ดาวที่พับเป็นสามเหลี่ยม เราก็เพิ่งรู้ว่ามันไม่ค่อยมีให้เห็น

“ส่วนเครื่องดื่มจะมีสองเมนูจากเพื่อน 2 คน อย่างเพื่อนเราชื่อ ‘ที’ ชอบกินชาเย็นมากมันเลยมาเบลนด์ชาให้เรา เป็นชาเย็นไทยที่เข้มกว่าปกติ ใช้ชาประมาณสี่ห้าตัวผสมกัน เราก็เลยตั้งชื่อว่าเป็นชาของทีส่วนโกโก้เรามีเพื่อนอีกคนชื่อ ‘ดั๊มพ์’ ที่ชอบกินโกโก้มาก เราก็เลยมาเทสต์กันว่าดั๊มพ์ชอบกินรสไหนแล้วตั้งชื่อว่าเป็นโกโก้ของดั๊มพ์”

Aoon Pottery = Living Gallery + Studio

ง้วน: “จริงๆ แล้วสตูดิโอควรจะมีเซรามิกเป็นหลักแล้วมีคาเฟ่มาช่วยเสริม เราอินเซรามิกในแง่การใช้งาน ซึ่งทุกวันนี้มันถูกสื่อผ่านด้วยอาหาร เรารู้สึกว่าคาเฟ่มันดูเป็นคำตอบที่ให้คนได้ลองใช้งานเซรามิก เหมือนจริงๆ แล้วมันคือสตูดิโอบวก Living Gallery ที่มีอาหารเป็นสื่อกลาง

“คาเฟ่ที่เป็น Living Gallery คือแกลเลอรี่ที่สามารถใช้งานเซรามิกได้จริงๆ ปกติงานศิลปะจะแขวนให้คนดู แต่ฟังก์ชันของเซรามิกคือการใช้งาน เราก็เลยให้ใช้งานจริงๆ

“อันดับแรกเลยที่เราอยากให้คนรู้สึกคือกินแล้วมันอร่อยกว่า คืออาหารอร่อยอยู่แล้ว แต่จะดีกว่ามั้ยถ้าอาหารมันถูกใส่ในจานที่เรารู้สึกกับมันมากกว่ามันจะอร่อยกว่า เป็นความสุขที่เพิ่มขึ้นเป็นเรื่องของฟังก์ชัน แก้วแต่ละชนิด วิธีการใช้ก็ต่างกัน เราก็ต้องศึกษา ทดลองไปเรื่อยๆ จริงๆ
แล้วลักษณะการใช้งานเราไม่ได้ลึกขนาดนั้นอยู่ที่ความซีเรียสของคนใช้ เราก็เลยพยายามทำแก้วหลายๆ แบบเพื่อให้คนที่เขาชอบต่างๆ กันได้มีใบที่ชอบของตัวเอง”

สร้างความเข้าใจเพื่อการเติบโตของวงการ

ง้วน: “คนไม่ค่อยเข้าใจเซรามิกก็เลยไม่อิน ไม่ใช้ เซรามิกไทยคือเบญจรงค์ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ตั้งโชว์ในตู้ ไม่ได้จับมาใช้ ทำให้ไม่เห็นคุณค่ามัน
ตรงข้ามกับตัวอย่างที่เราเคยเห็น ลองนึกภาพญี่ปุ่น จีน เกาหลี เขากินข้าว ใช้ถ้วยซุปถ้วยชา ก็เลยอินกับมัน มีคนใช้งานสิ่งที่คนผลิตขึ้นมาทีนี้อะไรก็เป็นไปได้

“เราเชื่อว่าปริมาณคนที่จะเสพมีเยอะมากแค่ยังไม่มีคนลงมาทำถ้ามีร้านเซรามิกเยอะๆ คนบ้านเราจะเข้าใจเซรามิกมากขึ้น ตอนที่ทำแรกๆ เราก็คิดเยอะเหมือนกันเพราะไม่มีตัวอย่างให้ดูเลย แต่คิดว่าน่าจะมีโอกาสก็เลยลองทำดู”

งานคือชีวิต

ง้วน: “เรารู้สึกว่าเซรามิกไม่ใช่แค่ถ้วย ถ้าเราได้ลองใช้ รู้ที่มาที่ไป หรือได้ลองทำ มันสอนเราเหมือนกัน ตอนแรกที่ทำเซรามิก เราเรียนวิศวะมาเราก็วาดเป๊ะมาก แต่งานเซรามิกธรรมชาติมันคือการแชร์ เราทำ 50 เปอร์เซ็นต์ ธรรมชาติทำ 50 เปอร์เซ็นต์ ถ้าเราไม่เข้าใจตรงนี้ก็จะเป็นทุกข์รู้สึกว่ามันสัมพันธ์กับการใช้ชีวิต ถ้าเราไปคาดหวังเยอะจะทุกข์ทำให้แนวคิดในการใช้ชีวิตเปลี่ยนไป มีความสุขง่ายขึ้นทุกข์น้อยลงเรารู้สึกว่าเรื่องการถ่ายรูปมันก็คล้ายกัน”

เฟรย์: ถ่ายรูปฟิล์มเป็นเหมือนกับการใช้จินตนาการครึ่งหนึ่ง ความรู้สึกครึ่งหนึ่ง บางทีรูปในจินตนาการอาจจะไม่เหมือนรูปที่เราเห็นจริงๆ ก็ได้ ทำให้เราเข้าใจชีวิตง่ายขึ้น บางทีมันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคิด”

ธุรกิจที่เอาไว้ฝึกตน

เฟรย์: “ห้องล้างฟิล์มตอนนี้ยังไม่ได้เปิดให้คนอื่นเข้ามาใช้ มีรับล้างฟิล์มให้คนรู้จัก รุ่นพี่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เอาไว้ทำงานตัวเอง”

ง้วน: “คิดอยู่ว่าจริงๆ (ที่ร้าน) ควรจะมีแจกัน ไห คิดว่าน่าจะค่อยๆ ทำออกมาเรื่อยๆ แต่ตอนนี้จะเป็นพวกถ้วยชามก่อนเพราะว่าต้องฝึกฝีมือ ใช้เวลาสักพัก พวกงานที่เราจะทำสนองความต้องการตัวเองเดี๋ยวค่อยทำออกมา”

Aoon Pottery

ประเภทธุรกิจ: คาเฟ่และสตูดิโอเซรามิก
คอนเซปต์: Living Gallery
และสตูดิโอเซรามิกที่มีอาหารเป็นสื่อกลาง
เจ้าของ: พลเสฏฐ์
โลหะชาละธนกุล (30 ปี) และ ณทพน จารุวัชระพน (29 ปี)
Facebook | Aoon Pottery

The post Aoon Pottery : ส่วนผสมที่ลงตัวของคาเฟ่และสตูดิโอเซรามิก appeared first on a day magazine.

งามพรรณ เวชชาชีวะ เจ้าของวรรณกรรมซีไรต์สุดโด่งดังอย่าง ความสุขของกะทิ ได้จับปากกาสร้างสรรค์งานวรรณกรรมเยาวชนครั้งแรกในชื่อ โลกของมดแดงกับแตงกวา (เอยด้วย!) หนังสือเล่มนี้มีจุดเด่นคือการถ่ายทอดวิถีชีวิตออร์แกนิกผ่านชีวิตเด็กต่างจังหวัดสามคนอย่าง แตงกวา มดแดง และเอย ที่กลายเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของเรื่อง เพราะปกติเรามักจะได้ยินเรื่องราวออร์แกนิกจากมุมมองของเกษตรกรที่มีความรู้และชำนาญการ แต่งามพรรณเปลี่ยนความช่ำชองนั้นให้เป็นความสงสัยไร้เดียงสาของเด็กๆ ที่กำลังเรียนรู้วิถีชีวิตกรีนๆ จากคนใกล้ตัวอย่างขะมักขะเม้น ทำให้คนอ่านอย่างเราได้เรียนรู้ไปพร้อมกับเด็กๆ ทีละขั้นในแต่ละหน้ากระดาษที่พลิกไป ค่อยๆ ซึมซาบวิถีเกษตรอินทรีย์ทีละเล็กทีละน้อย จนเราขอยอมเป็นคน ‘โลกสวย’ อย่างที่งามพรรณว่าสักวันหนึ่งก็แล้วกัน

ในหนังสือ เราจะได้เห็นเด็กๆ ค่อยๆ เรียนรู้การปลูกผัก ทำปุ๋ยจากขี้ไส้เดือนที่เลี้ยงไว้ในคอนโดไส้เดือน และนำผลผลิตที่ได้ไปแลกเปลี่ยนกับชาวบ้านในละแวกที่มีอุดมการณ์สีเขียวร่วมกัน เกิดการแลกเปลี่ยนผลิตภัณฑ์จากผักเป็นน้ำนมวัวจากวัวที่ผ่านการเลี้ยงมาแบบธรรมชาติ ทั้งหมดถูกเล่าผ่านเรื่องราวแสนน่ารักที่งามพรรณจัดวางตัวละครและเหตุการณ์มาอย่างดี จากการแลกเปลี่ยนผลิตภัณฑ์กันไปมา ก็ทำให้เหล่าเพื่อนบ้านได้สนิทชิดเชื้อ รวมตัวกันไปออกอีเวนต์ขายสินค้าออร์แกนิก สร้างรายได้เสริมให้กับชาวบ้านและครอบครัวเด็กๆ ซึ่งเป็นเหมือนการสอนให้คนอ่านเห็นประโยชน์และการต่อยอดของวิถีออร์แกนิกในชีวิตจริงได้อีก

นอกจากเนื้อหากรีนๆ ที่เป็นหัวใจหลักของเรื่องแล้ว โลกของมดแดงกับแตงกวา (เอยด้วย!) ยังเล่าถึงความน่ากลัวของโซเชียลเน็ตเวิร์กและอินเตอร์เน็ตด้วย จริงอยู่ที่ยุคสมัยนี้ โซเชียลเน็ตเวิร์กช่วยให้เรารับรู้ข่าวสารและสื่อสารกันได้ไวขึ้น แต่ในอีกแง่หนึ่ง มันก็มีส่วนทำให้เรื่องร้ายๆ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่งเช่นกัน ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เราคาดไม่ถึงก็ตาม ในหนังสือ งามพรรณใช้คำว่า ‘โก ไวรัล (go viral)’ ที่แปลว่าการกระจายอย่างแพร่หลาย และความร้ายกาจของมันก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก เมื่อการโก ไวรัลในหนังสือเล่มนี้ทำให้ผู้มีอิทธิพลได้รับความเดือดร้อน งานนี้เหยื่อเลยได้รับผลกระทบร้ายแรงเลยทีเดียว ซึ่งถึงแม้จะเป็นเพียงเหตุการณ์สมมติ แต่ก็น่าจะทำให้คนอ่านได้ฉุกคิดถึงผลเสียของโลกออนไลน์ขึ้นมาบ้าง เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าเมื่อไรเราจะเป็นเหยื่อรายต่อไป

นอกจากเนื้อเรื่องที่สนุกเข้มข้นพร้อมให้ความรู้เรื่องวิถีออร์แกนิกแบบเต็มๆ แล้ว หนังสือเล่มนี้ยังมีภาพประกอบสวยๆ ฝีมือของ ต้องการ-วลัยกร สมรรถกร นักวาดภาพประกอบที่ใช้สีน้ำจากดอกไม้และธรรมชาติทั้งหมด (ใครเป็นแฟน a day คงคุ้นเคยกับผลงานของเธออยู่แล้วแหละ) ซึ่งช่วยแต่งเติมกลิ่นอายของโลกสีเขียวใบนี้ได้อย่างน่าเอ็นดู ที่สำคัญยังมีโปสการ์ดน่ารักๆ ไว้ให้ผู้อ่านเก็บสะสมกันอีกด้วยนะ

ความยากง่ายในการอ่าน: เหมาะสำหรับคนทุกเพศทุกวัย บริบทในหนังสือเป็นมุมมองแบบเด็กๆ และเป็นไปทีละขั้นตอน คนที่อยากเรียนรู้วิถีชีวิตออร์แกนิกแบบฉบับเข้าใจง่ายและสนุกด้วยแล้ว ยิ่งพลาดหนังสือเล่มนี้ไม่ได้เข้าไปใหญ่

ภาพ ปวริศา สันติวิริยกาญจน์

The post โลกของมดแดงกับแตงกวา (เอยด้วย!) : ชีวิตสีเขียวผ่านสายตาของเด็กๆ ที่เติบโตมาในวิถีออร์แกนิก appeared first on a day magazine.