แม้ตัวร้านจะไม่ได้มีขนาดใหญ่โตเกินไปกว่าห้องแถวจำนวนหนึ่งคูหา แต่ภายในกลับอัดแน่นไปด้วยอาหารคราฟต์หลากชนิด ตั้งแต่ซีอิ๊วขาวจากภูเก็ต ปลาทูต้มหวานจากชุมพร ไปจนถึงเนเชอรัลไวน์นำเข้าจากต่างประเทศ 

มอนด์ เจ้าของร้านผู้มีดีกรีเคยล้มแชมป์เชฟกระทะเหล็กประเทศไทยบอกกับเราว่า ร้านชำแห่งนี้เปิดขึ้นมาได้ก็เพราะการระบาดของไวรัสโควิด-19

ในโมงยามที่ร้านค้าต่างๆ พากันทยอยปิดตัว อะไรทำให้พวกเขาทั้งสามคนคิดสวนกระแส 

เดินเข้ามินิมาร์ตที่มีสัญลักษณ์เป็นก้อนเมฆแห่งนี้ หยิบตะกร้าไปคว้าคำตอบ แล้วหาของโลคอลดีๆ ติดไม้ติดมือกลับบ้านกัน

1

อย่างที่แนะนำไป มอนด์ มิว และณัฐ คือสามหุ้นส่วนของร้านนี้

ด้วยความสนใจด้านอาหารเป็นทุนเดิม บวกกับอยู่ในธุรกิจอาหารกันอยู่แล้ว ตอนโควิด-19 ระบาดรอบแรกจนต้องล็อกดาวน์กันทั้งประเทศ พวกเขาที่ได้รับผลกระทบกันมากพอสมควรเพราะไม่สามารถให้ลูกค้านั่งกินอาหารที่ร้านได้จึงปรับเปลี่ยนธุรกิจของตัวเอง หันมาทำสินค้าและอาหารต่างๆ ออกวางขายผ่านช่องทางออนไลน์กันมากขึ้น

นั่นเองจึงเกิดเป็นจุดเริ่มต้นไอเดียของ Cloud Markt ร้านที่พวกเขาอยากทำให้เป็นเหมือน selected grocery store หรือร้านขายของชำที่คัดสรรวัตถุดิบและอาหารดีๆ จากออนไลน์มารวมไว้ให้ผู้คนได้มาเลือกซื้อ

“ตอนนั้นเราปรับมาทำสินค้าขายในออนไลน์เหมือนกัน และรู้สึกว่าการจัดส่งสินค้ามันค่อนข้างทำได้ลำบาก แถมช่วงนั้นเรากลับพบว่าถึงร้านค้า ร้านอาหารต่างๆ จะซบเซาก็จริง แต่ร้านค้าออนไลน์หรือสินค้าใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นจากคนที่โดนเลย์ออฟ โดนเวิร์กฟรอมโฮมกลับมีออกมาเยอะมาก แล้วก็ขายได้ดีด้วย เลยคิดว่าน่าเสี่ยงที่จะเอาร้านพวกนี้มารวมกันแล้วทำเป็น selected grocery store ขึ้นมาแบบนี้” มอนด์เล่าถึงไอเดียอันสวนกระแสของตัวเอง

เพียงเวลาสามเดือนนับจากการโยนไอเดีย ร้านชำก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง 

จากตึกแถวที่หาเซ้งด้วยความว่องไว ถูกเปลี่ยนใหม่เป็นร้านค้าแขวนป้าย Cloud Markt ตัวใหญ่เบิ้ม ภายในมีโครงเหล็กสำหรับวางสินค้า ตกแต่งคล้ายโกดัง และมีการใช้ไม้มาแต่งเติมให้มีความอบอุ่นนิดๆ ตามฉบับสแกนดิเนเวียนแบบที่เจ้าของร้านชื่นชอบ กลายเป็นร้านขายของชำที่มีบรรยากาศดูสบายๆ แต่อัดแน่นไปด้วยสินค้าที่พวกเขาตั้งใจเลือกสรร มีบริการอุ่นร้อนให้พร้อมสรรพ และเสิร์ฟสินค้าจากโลกออนไลน์ให้อยู่ในสภาพที่ดีและอร่อยที่สุด พร้อมกันนั้นยังมีบาร์ไวน์ขนาดย่อมให้ชาวภูเก็ตได้มานั่งพูดคุยกันในยามค่ำคืนด้วย

2

ซีอิ๊วจากจังหวัดภูเก็ต, น้ำปลาจากจังหวัดตราด, เกลือจากบ่อหัวแฮด จังหวัดสกลนคร, ชีสจากจังหวัดเชียงใหม่, ไส้กรอกจากสมุย, คราฟต์โซดาจากเชียงใหม่และนครศรีธรรมราช ไหนจะโกโก้และช็อกโกแลตอีก รายชื่อสินค้าที่มอนด์พูดออกมายาวเฟื้อยเสียจนจำได้ไม่หมด ล้วนมาจากเกณฑ์การเลือกสินค้าที่ถอดมาจากชื่อร้าน 

C จาก Creative

L จาก Local 

O จาก Original 

U จาก Unique 

และ D จาก Drink & Food

“สินค้าที่เราวางขายในร้านมาจากความสนใจของพวกเราเป็นหลัก เราเป็นผู้บริโภคที่เลือกของกิน เบื่อการกินของในรูปแบบกระป๋องหรือผลิตในโรงงาน เลยตั้งใจอยากให้ที่นี่เป็นเหมือน craft mart ที่วางขายสินค้าหรือของโลคอลจากบ้านเรา สินค้าที่มีเลยค่อนข้างจะวาไรตี้มาก ในส่วนที่เป็นเดลี่โปรดักต์ก็แทบจะไม่ซ้ำกันเลยในแต่ละวัน” มอนด์เปรยให้ฟัง พลางยกตัวอย่างเมนูที่มีเสิร์ฟอยู่บ่อยๆ 

พิซซ่าสารพัดหน้า ไก่อบ ไปจนถึง cold cut ที่เข้ากันได้ดีกับไวน์–แค่ได้ยินเราก็น้ำลายสอ 

“หรือถ้าอยากกินไก่ว่าว หมูปลาร้า หอยนางรม ก็หาซื้อได้จากร้านค้าใกล้กัน เอามานั่งกินที่ร้านเราได้เลย” ชายหนุ่มหัวเราะ บอกว่าคำว่าโลคอลที่เขาพูดไม่ได้หมายถึงแค่สินค้าที่วางขายอยู่ในร้าน หากแต่รวมไปถึงร้านค้าของคนท้องถิ่นที่อยู่ในพื้นที่ใกล้ๆ กันกับตัวร้านด้วย 

3

ถึงอาหารคราฟต์ที่เขาเลือกมาขายจะดูคล้ายว่ามีกลุ่มลูกค้าแสน niche แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะมอนด์แชร์ให้เราฟังว่าภูเก็ตเป็นเมืองที่มีการผสมผสานกันทางวัฒนธรรมมากมาย ทั้งไทย จีน มลายู ไปจนถึงนักท่องเที่ยวต่างชาติ คนที่นี่จึงเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ง่ายมาก แถมยังสนใจและให้ความสำคัญกับการกินด้วย ดังนั้นจึงมีกลุ่มคนที่สนใจอาหารคราฟต์อยู่ในภูเก็ตจำนวนไม่น้อย และปัจจุบันก็ผันตัวมาเป็นลูกค้าประจำที่ร้านแห่งนี้แล้วแทบทั้งสิ้น

มากไปกว่านั้นคือจริงๆ แล้วความตั้งใจของหุ้นส่วนร้านทั้งสามคนไม่ได้ต้องการทำเพียงร้านชำที่ขายของคราฟต์ แต่เป้าหมายหลักของพวกเขาคืออยากทำให้ร้านนี้เป็นคอมมิวนิตี้ของคนภูเก็ต

“โลโก้ของเราคือเมฆ พอมันเป็นเมฆเราเลยรู้สึกว่าร้านนี้จะเป็นอะไรก็ได้” มอนด์อธิบาย

“ปัจจุบันมันเป็นห้องเล็กๆ ก็จริง แต่แพลนเราในอนาคตอาจจะขยายให้มีโซนบุชเชอร์มีพื้นที่ของร้านต่างๆ ที่ใหญ่ขึ้น มีพื้นที่ส่วนกลางที่ลูกค้าสามารถซื้อของจากร้านนู้นร้านนี้มานั่งกินได้” 

นั่นหมายถึงถ้าพื้นที่ร้านนี้ขยายใหญ่ขึ้นจริง ร้านโลคอลที่อยู่แค่ในออนไลน์ก็อาจพัฒนาจนมีหน้าร้านเป็นของตัวเอง มีโอกาสที่จะเติบโตตามกันไป

ณัฐยังช่วยเสริมสิ่งที่เธออยากทำต่อจากมอนด์

“อย่างเราเป็นคนชอบดูซีรีส์เกาหลี แพลนหนึ่งที่คิดไว้คือเดี๋ยวจะไปซื้อโปรเจกเตอร์มาแล้วจัดกิจกรรมนั่งดูซีรีส์กัน หรือไม่ก็เปิดให้มานั่งเล่นวินนิ่งกันไปเลย อยากให้ที่นี่เป็นพื้นที่ที่จะทำอะไรก็ได้ เป็นฟรีสเปซให้คนภูเก็ตได้มานั่งชิลล์หรือแฮงเอาต์กัน ไม่ได้เป็นแค่ร้านขายของชำอย่างเดียว 

“มันแทบไม่มีพื้นที่แบบนี้ในบ้านเรา เราเลยพยายามสร้างให้มีพื้นที่แบบนี้ในภูเก็ต เรารู้สึกว่าจริงๆ แล้วภูเก็ตมันเป็นเมืองที่ทำอะไรได้เยอะมากกว่านี้ ที่จริงพวกเราอยากให้ภูเก็ตพัฒนาไปไกลจนมีภูเก็ตดีไซน์วีคด้วยซ้ำ เราเลยเริ่มจากการเป็นกลุ่มคนเล็กๆ ที่พยายามจะทำอะไรที่มันสร้างสรรค์ พัฒนาในจุดเล็กๆ ตรงนี้ให้มันเกิดขึ้นมา เผื่อว่าในอนาคตอาจจะมีคนมองเห็นโอกาสนี้ ช่วยกันทำให้ภูเก็ตเป็นเมืองที่เราอยากให้เป็น”

Cloud Markt Catalogue 

รายการสินค้าน่าสนใจที่ Cloud Markt

Mandarin Wine House

นี่น่าจะเป็นแบรนด์เดียวในร้านที่แม้จะไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ของคนไทยแต่ก็เป็นกิจการของคนในภูเก็ตเหมือนกัน 

ผู้ทรงคุณวุฒิด้านอาหารอย่างมอนด์บอกเรามาว่า ไวน์เองก็มีสองโลกเช่นเดียวกันกับเบียร์ คือโลกใหม่และโลกเก่า เนเชอรัลไวน์คือโลกใหม่ คล้ายกันกับคราฟต์เบียร์ เป็นไวน์ที่จะไม่ใส่สารเคมีในกระบวนการทำ มีความออร์แกนิกในทุกขั้นตอน แถมยังใช้วิธีการทำแบบบ้านๆ ไวน์ชนิดนี้จึงให้รสเยอะกว่า แถมเนเชอรัลไวน์ในปัจจุบันก็หากินยาก ส่วนใหญ่มักจะถูกเสิร์ฟใน fine dining เป็นส่วนใหญ่

montbaking

จะดีแค่ไหนถ้าได้เริ่มต้นมื้อเช้าด้วยขนมปังบริออชก้อนโต นู้มนุ่ม

ขนมปังจากร้านนี้เขารับประกันว่าผลิตมาจากวัตถุดิบคุณภาพดีและยังช่วยสนับสนุนเกษตรกรไทย อย่างชิ้นที่โดนตาต้องใจเราที่สุด ได้แก่ ขนมปังบริออชข้าวเหนียวก่ำ ที่มีวัตถุดิบมาจากแป้งข้าวเหนียวดำอินทรีย์ไม่ฟอกสีจากกลุ่มเกษตรกรยั่งยืนจังหวัดเชียงใหม่, เนยคุณภาพดีจากราชบุรี, ดอกเกลือจากจันทบุรี, นมวัวอารมณ์ดีจากสงขลา และไข่ไก่สดใหม่จากนครศรีธรรมราช แค่ฟังรายชื่อวัตถุดิบก็ท้องร้อง ร่างกายต้องการปะทะแป้ง

Shabar Chocolate

ชบา ช็อกโกแลต เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ผลิตช็อกโกแลตคุณภาพดีที่เปี่ยมไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ และยังเลือกทำช็อกโกแลตในสเกลโฮมเมดแบบชิ้นต่อชิ้น 

ทีเด็ดของชบาคือคราฟต์ช็อกโกแลตรสออกเปรี้ยว มีความฟรุตตี้แบบผลไม้ ที่กว่าจะได้รสดีเป็นที่ถูกใจคนอย่างทุกวันนี้ ชายหนุ่มเจ้าของแบรนด์ทุ่มสุดตัวใช้เวลาศึกษาเรื่องการพัฒนาช็อกโกแลตไทยตั้งแต่อยู่ในสวน หรือที่เรียกว่าการทำช็อกโกแลตแบบ bean-to-bar ทำงานร่วมกันกับเกษตรกรในการดูแลต้นคาเคา แปรรูปเมล็ดคาเคาให้ได้มาตรฐาน และหวังอยากให้วงการคราฟต์ช็อกโกแลตในไทยก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กันตั้งแต่คนต้นน้ำยันปลายน้ำ

Hungry.hc

ถ้าพูดถึง Hungry.hc ก็ต้องนึกถึงสินค้าเด็ดอย่างปลาทูต้มหวาน ที่สองพี่น้องลูกหลานแพปลาจากจังหวัดชุมพรตัดสินใจกลับบ้านเกิดไปพัฒนาเอาสูตรลับหลังครัวของที่บ้านมาใส่แบรนด์ดิ้ง เพิ่มมูลค่าให้อาหารประจำท้องถิ่นที่เห็นมาจนชินตา แถมยังพัฒนาวิธีการบรรจุจนปลาทูต้มหวานของ Hungry.hc กลายเป็นเมนูคู่ครัว เพราะสามารถเก็บได้นานถึง 12 เดือนโดยไม่ต้องใส่ตู้เย็น

และที่จริงเขาก็ไม่ได้มีดีแค่ปลาทูต้มหวานนะ กุ้งและปลาอินทรีย์ดองสาเกก็น่าโดนมาก!

romkwan.bkk

ถ้าถามว่าเกลือจากบ่อหัวแฮด (เกลือดีจากบ่อเกลือเก่าแก่ทางภาคอีสานที่เคยเข้าประกวดและติดอันดับโลก ได้รับการยอมรับว่าเหมาะกับการหมักดองและเป็นรองเพียงแค่เกลือจากโอกินาว่า) ที่วางขายอยู่ในร้านชำแห่งนี้มาจากไหน คำตอบก็คือจากร้าน romkwan.bkk นี่แหละ 

แต่ความพิเศษของร้านนี้ไม่ได้จบเพียงแค่เกลือ เขายังมีผลิตภัณฑ์น่าอร่อยอย่างเบคอน หมูกรอบ และ duck prosciutto ด้วย (สิ่งนี้มอนด์แอบให้คำนิยามมาว่าคล้ายๆ กับพาร์ม่าแฮม แต่ทำมาจากเป็ด จะใส่กับพาสต้า พิซซ่า หรือสลัดก็ได้ อร่อยเลิศ!)

The post จิบไวน์คู่ของดีท้องถิ่นที่ ‘Cloud Markt’ ร้านชำที่รวมคราฟต์ฟู้ดจากทั่วฟ้าเมืองไทย appeared first on a day magazine.

จากจุดแรกเริ่มของการเป็นเพื่อนซี้ ก้อย–อรัชพร โภคินภากร, นัตตี้–นันทนัท ฐกัดกุล และ ดรีม–อภิชญา พานิชตระกูล เริ่มต้นทำช่องยูทูบ ‘GoyNattyDream Channel’ ร่วมกันเมื่อ 5 เดือนก่อน และแค่เพียงวิดีโอแรก ผลงานของพวกเธอก็กลายเป็นที่พูดถึงทันทีและเติบโตอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันช่องของสามสาวมีผู้ติดตามกว่าเจ็ดแสนคนและยอดคนดูรวมทุกคลิปกว่า 50 ล้านวิวเข้าไปแล้ว

แต่ความเปลี่ยนแปลงนี่เองที่ทำให้ชีวิตในครึ่งปีหลังของพวกเธอเปลี่ยนผ่านจนแทบตั้งตัวไม่ทัน

และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เราชวนทั้ง 3 คนมาทบทวนชีวิตพร้อมกันผ่านเว็บไซต์ที่ชื่อว่า ‘วิชาชีวิต’

วิชาชีวิต คือเว็บไซต์ที่ชวนให้ผู้ใช้สำรวจตัวเองผ่านคำถามจำลองตัวเองว่ากำลังเดินทางกลับไปในอดีตพร้อมให้ขบคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา จุดตั้งต้นของการสร้างสรรค์นี้มาจากหน่วยงานกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) ร่วมกับองค์กรนักเล่าเรื่องอย่าง Glow Story และ Deadline Always Exists พวกเขาตั้งต้นจากความเชื่อที่ว่าชีวิตของทุกคนล้วนมีเรื่องราวที่มีความหมายและสามารถเป็น ‘ครู’ ให้กับคนอื่นได้อีกมากมาย นั่นเองจึงเป็นที่มาของเว็บไซต์นี้ที่เชิญชวนให้คนมาตกตะกอนชีวิตพร้อมแชร์เรื่องราวเหล่านั้นให้กับผู้อื่นที่เข้ามาติดตาม

จากความตั้งใจและคอนเซปต์ที่เข้าถึงง่ายนี้ เมื่อเดือนพฤศจิกายนที่เว็บไซต์นี้เปิดตัว หลายเสียงต่างพูดถึง ‘วิชาชีวิต’ กันอย่างล้นหลาม หลายคนได้แชร์ประสบการณ์และความทรงจำดีๆ กับเว็บไซต์อย่างที่ผู้จัดทำตั้งใจไว้ และเพราะความพิเศษนี้เองที่ทำให้เราเชิญ ก้อย นัตตี้ ดรีมมาตอบคำถามจาก วิชาชีวิต ไปพร้อมๆ กันแบบไม่มีสคริปต์และการเตรียมตัวล่วงหน้าใดๆ

วิชาชีวิตของทั้งสามคนคืออะไร และความเป็นเพื่อนที่แน่นแฟ้นนี้ส่งผลต่อการเติบโตของแต่ละคนไหม

ให้คำสัมภาษณ์ของ ก้อย นัตตี้ ดรีม บอกเล่า ณ บัดนี้

ปกติพวกคุณทบทวนชีวิตบ่อยไหม

นัตตี้ : เราว่าเราทำบ่อยนะ เราเป็นคนที่คุยกับตัวเองเรื่อยๆ ชอบนั่งทบทวนและถาม-ตอบกับตัวเองเสมอ

ก้อย : ก่อนหน้านี้เราก็บ่อยเหมือนตี้ แต่ช่วงหลังเราทำงานเยอะเลยไม่ค่อยมีเวลานั่งทบทวนเท่าเดิม เหมือนเราใช้ชีวิตไปโดยที่ไม่ได้ทันรู้สึกกับมันจริงๆ ดังนั้นพอได้เข้าเว็บไซต์นี้เลยเหมือนทำให้เราได้หยุดคิดทบทวนอีกครั้ง

ดรีม : ส่วนเราไม่ใช่คนที่คุยกับตัวเองเท่าไหร่ เหมือนชีวิตเรามีอะไรทำเยอะแยะไปหมดจนลืมบางอย่าง ดังนั้นพอได้เข้าเว็บไซต์เราเลยเป็นเหมือนก้อยที่ได้หยุดคิด มีสติมากขึ้นในการทบทวนที่ผ่านมาว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ต่างกับก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้ทำเท่าไหร่เลย

ทั้ง 3 คนตอบเหมือนกันว่าการเป็นผู้ใหญ่เป็นเรื่องยาก ทำไมถึงคิดแบบนี้

ดรีม : เราว่าการโตขึ้นน่ะไม่ยากหรอก แต่มันยากตรงที่ถ้าช่วงไหนเราไม่ได้คิดทบทวนตัวเอง เราอาจไม่รู้เลยว่าตรงไหนที่เราสามารถทำให้ดีขึ้นได้ อย่างเราเองพอย้อนคิดไปถึงหลายช่วงที่ผ่านมา เราก็รู้สึกว่าตัวเองไม่น่ารักเท่าตอนเด็กๆ อะไรหลายอย่างมันเข้ามาจนทำให้บางทีเราทำตัวไม่ดีเท่าไหร่ ยิ่งพอไม่ได้หยุดคิด ความน่ารักและความสดใสที่เคยมีมันเลยน้อยลง

ก้อยและดรีม : (พยักหน้าเห็นด้วย)

แล้วถ้าให้คิดถึงวิชาชีวิตที่สำคัญที่สุด ของแต่ละคนคืออะไรบ้าง

ก้อย : ชีวิตที่ผ่านมาหรอ (นิ่งคิด) เราว่ามันสอนให้เราซื่อสัตย์กับตัวเอง ฟังตัวเองด้วยว่าต้องการอะไร หลังจากนั้นก็ใช้ใจนำเป็นหลัก

นัตตี้ : เราคล้ายๆ ก้อย ชีวิตที่ผ่านมาสอนให้เรารู้ว่าต้องจริงใจกับตัวเอง เราต้องรู้ว่าความสุขของตัวเองคืออะไร เพราะถ้าเรารู้ เราค้นพบว่าหลังจากนั้นเราจะใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้นเยอะมาก

ดรีม : ส่วนเรา ชีวิตที่ผ่านมาสอนเราว่ามันจะเกิดทั้งเรื่องดีและไม่ดีในชีวิต ซึ่งทั้ง 2 อย่างนี้จะทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น แต่หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือไม่ดี เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะผ่านไป 

เห็นการเติบโตกันและกันมาหลายปี คุณเห็นอะไรบ้างจากการเติบโตของเพื่อน

ก้อย : เริ่มที่ตี้ก่อน เรารู้จักตี้มาตั้งแต่เด็กจนโตและเราว่าตี้เป็นคนซื่อสัตย์กับตัวเองอยู่แล้ว ตี้รู้ว่าจะเอาอะไรในชีวิต ดังนั้นถ้าถามถึงการเติบโตของตี้ เราว่าตี้เติบโตอย่างแข็งแรงและสม่ำเสมอเพราะตี้มีแก่นที่แข็งแรง เพราะฉะนั้นเราเลยไม่ได้เป็นห่วงมากเวลามีอะไรเข้ามากระทบตี้ ซึ่งนี่ตรงข้ามกับดรีม 

เราว่าดรีมน่ะโตเร็ว ยิ่งถ้าเทียบตอนนี้กับดรีมที่เจอในวันแรก ข้างในดรีมถือว่าเปลี่ยนค่อนข้างเยอะ เพราะด้วยความที่ก่อนหน้านี้ดรีมไม่ใช่คนบู๊ เวลามีอะไรเข้ามาถาโถมดรีม ดรีมจึงผ่านมาได้พร้อมกับตัวตนที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป เราโอเคหมดกับความเปลี่ยนแปลงนั้นนะ แต่เราก็ยังเป็นห่วงดรีมอยู่

นัตตี้ : เหมือนกัน เราไม่ห่วงอะไรก้อยเลย ก้อยเป็นคนสู้ชีวิตและสู้คนมาโดยตลอด ดังนั้นถึงมีอะไรเข้ามาในชีวิต เราเชื่อว่าก้อยก็จะฝ่าฟันและเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองและครอบครัว 

ส่วนดรีม เรารู้จักดรีมตั้งแต่ตอนที่เป็นเด็กมากๆ ดรีมเป็นเด็กน่ารักที่โตมาในครอบครัวที่พ่อแม่ประคบประหงม แต่พอมาเจอกับเรื่องราวในชีวิตที่มากขึ้นเรื่อยๆ เราก็เห็นว่าดรีมเรียนรู้มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็คงเหมือนก้อยมั้งที่จนถึงตอนนี้เราก็ยังเป็นห่วงดรีม ทุกครั้งที่เห็นดรีมไม่มีสติเราก็ยังอยากบอกให้ดรีมคิดอะไรมากกว่านี้เพื่อทางข้างหน้าที่แข็งแรงขึ้น ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เพราะรักน่ะแหละ

ดรีม : สำหรับเรา ด้วยความที่หลังๆ เราสามคนเจอกันในแง่การทำงานบ่อย เราว่ามันเห็นชัดมากๆ ว่าทุกคนโตขึ้นจริงๆ เราต่างมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก และเราก็สามารถจัดการทุกอย่างได้ดี ทุกคนมีความแข็งแรงในแบบตัวเอง ซึ่งถ้าเป็นสมัยเรียน บางครั้งเราอาจหลุดได้เยอะกว่านี้ ส่วนเรื่องที่ก้อยกับตี้พูดถึงเราก็เห็นด้วย ก่อนหน้านี้เราไม่ได้เป็นคนภูมิต้านทานเยอะ เวลามีอะไรสะกิดเลยไปค่อนข้างง่าย แต่พอเจอเรื่องมากขึ้น ตอนนี้ภูมิต้านทานเราก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วยแล้วนะ (ยิ้ม)

การเติบโตไปพร้อมกันสามคนแบบนี้มีผลดีกับคุณยังไง

ก้อย : (นิ่งคิด) เอาจริงเลยนะ พวกเราไม่ใช่คนที่จะมาพูดอะไรแบบนี้กันเยอะ แต่เราว่าการมีเพื่อนที่คอยเตือนและบอกเราให้เห็นโลกมากขึ้น เราว่าเป็นสิ่งจำเป็นมาก ดังนั้นเราว่ามันเป็นสิ่งที่ดี

ดรีม : เราก็ว่ามันดีมาก ไม่ใช่แค่กับพวกเรา แต่กับทุกคนเลย การที่มีคนที่เรารักหรือรักเรามาให้กำลังใจและคำแนะนำ เราคิดว่าลึกๆ แล้วมันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการแหละ เราเองก็ต้องการ เพราะอย่างน้อยความรู้สึกว่าเรามีคนที่แคร์และพร้อมผ่านเรื่องต่างๆ ไปพร้อมเรา เราว่ามันทำให้เราผ่านเรื่องเลวร้ายนั้นไปได้ดีขึ้น

นัตตี้ : เราว่าเพื่อนคล้ายเซฟโซน ในวันที่เราอ่อนแอ จริงๆ หลายครั้งเรารู้อยู่แล้วว่าเหตุผลในเรื่องนั้นๆ มันคืออะไร ต้องแก้ปัญหายังไง แต่บางครั้งอารมณ์เราก็มากเกินจนชนะเหตุผล ซึ่งในช่วงนั้นแหละที่เวลามองไปเห็นเพื่อนๆ เราจะรู้สึกว่าเราไม่ได้ตัวคนเดียว เรายังมีเพื่อนที่คอยซัพพอร์ตและพร้อมที่จะดึงเราขึ้น แค่ก้อยและดรีมมาแตะและบอกว่า ‘มึง ไม่เป็นไรนะ’ แค่นี้มันก็มีความหมายมากๆ สำหรับเราแล้ว

สุดท้ายถ้าให้ย้อนคิด คุณว่าวิชาชีวิตของเพื่อนส่งผลต่อคุณไหม ยังไงบ้าง

ก้อย : เราว่าเรื่องบางเรื่องเราก็ไม่จำเป็นต้องผ่านเองน่ะ เวลาเราเห็นความเจ็บปวดหรือวิธีการผ่านชีวิตของเพื่อนที่เราไม่เคยเจอ เราก็สามารถเอามาดัดแปลงใช้ในชีวิตเราได้ 

ดรีม : ในเมื่อเราเกิดและโตมา เราต่างไม่ได้เจอเรื่องเหมือนกัน ต่างคนต่างก็มีเรื่องราว ดังนั้นสิ่งที่แต่ละคนได้เรียนรู้ เราว่ามันสามารถนำมาบอกต่อกันได้  คนที่ได้ฟังก็จะได้เข้าใจว่ามันคืออะไรโดยที่ไม่ต้องไปเจอเอง 

นัตตี้ : และสุดท้ายเราว่าสิ่งที่คนอื่นเจอมันทำให้เราเห็นใจตัวเองและเห็นใจคนอื่นมากขึ้น มี empathy มากขึ้น ซึ่งนอกจากที่ก้อยและดรีมบอก เราว่ามันทำให้เราตระหนักได้ด้วยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ไม่ได้เจอเรื่องบางเรื่องอยู่คนเดียว แต่เรายังมีเพื่อนที่พร้อมผ่านทุกอย่างไปกับเราด้วย

รับชมเรื่องราวทั้งหมดในแบบภาพเคลื่อนไหวได้ที่

The post ‘การเติบโตเป็นผู้ใหญ่คือเรื่องยาก’ วิชาชีวิตของ ก้อย นัตตี้ ดรีม ในวัย 26 ปี appeared first on a day magazine.

จากจุดแรกเริ่มของการเป็นเพื่อนซี้ที่ใครหลายคนรู้จักในชื่อ ก้อย นัตตี้ ดรีม , ‘ก้อย อรัชพร’, ‘นัตตี้ นันทนัท’ และ ‘ดรีม อภิชญา’ เริ่มต้นทำช่องยูทูบ ‘GoyNattyDream Channel’ ร่วมกันเมื่อ 5 เดือนก่อน และแค่เพียงไม่นาน ผลงานของพวกเธอก็กลายเป็นที่พูดถึงและเติบโตอย่างรวดเร็ว ความเปลี่ยนแปลงนี้เองที่ทำให้ชีวิตของพวกเธอหลังจากนั้นเปลี่ยนผ่านจนแทบตั้งตัวไม่ทัน และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เราชวนทั้ง 3 คนมาทบทวนชีวิตช่วงนี้พร้อมกันผ่านเว็บไซต์ ‘วิชาชีวิต’

วิชาชีวิตของทั้งสามคนคืออะไร และความเป็นเพื่อนที่แน่นแฟ้นนี้ส่งผลต่อการเติบโตของแต่ละคนไหม ให้คำตอบและคำสัมภาษณ์ของก้อย นัตตี้ ดรีมเริ่มต้นบอกเล่า ณ บัดนี้

_________________

วิชาชีวิต คือเว็บไซต์ที่เกิดขึ้นจาก กสศ. หรือกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา ร่วมกับองค์กรนักเล่าเรื่องอย่าง Glow Story และ Deadline Always Exists พวกเขาสร้างสรรค์สื่อนี้ขึ้นมาเพื่อชวนคนอ่านสำรวจตัวเองผ่านคำถามที่จำลองสถานการณ์ว่าเรากำลังเดินทางกลับ ‘บ้าน’ ในความทรงจำ ภายใต้เวลาสั้นๆ นี้เว็บไซต์จะพาเรานึกย้อนทบทวนกลับไปในชีวิตที่ผ่านมา ล่องไปในความทรงจำทั้งดีและแย่เพื่อที่สุดท้ายเราจะได้กลั่นกรองออกมาเป็น ‘วิชาชีวิต’ ที่ผู้อื่นสามารถเข้ามาเรียนรู้ได้ต่อไป

The post ก้อย นัตตี้ ดรีม กับวิชาชีวิตและการเติบโต | q & a day appeared first on a day magazine.

คงจะมีน้อยคนที่รู้ว่า ถ้าเราขยับออกมาอีกนิดบนถนนย่านรามคำแหง-กรุงเทพกรีฑา ก็จะพบว่าทำเลนี้กำลังกลายเป็นทำเลทองที่เริ่มมีสีสันของวิถีเมืองสมัยใหม่ในสัดส่วนที่กำลังดีสำหรับการใช้ชีวิต อยู่ใกล้ความคึกคักแค่ระยะก้าวเดิน มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทำให้เดินทางได้ง่ายอย่างแอร์พอร์ตลิงก์หรือรถไฟฟ้าที่กำลังสร้างใหม่ 2 สาย เรือโดยสารคลองแสนแสบที่ใช้เป็นทางลัดสู่เกาะรัตนโกสินทร์ได้สบายๆ รวมถึงทางลัดเชื่อมไปยังถนนต่างๆ ที่ช่วยให้ประหยัดเวลาในการเดินทาง แถมด้วยแหล่งชิลล์เอาต์มากมาย ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่

เราเลยขออาสาพาทุกคนไปปักหมุด 5 ร้านดีต่อใจสำหรับสายกินในย่านรามคำแหงที่รับรองว่าจะทำให้ตกหลุมรักย่านนี้ได้อย่างไม่ยาก บอกเลยว่ามีครบทั้งสายหวาน สายสุขภาพ และคราฟต์ฟู้ด

เศร้ามาจากไหนก็แพ้ความพิถีพิถันในการทำขนมปังของ Craft Bread

Craft Bread คือร้านขนมปังออร์แกนิกในหมู่บ้านสัมมากรของอดีตแอร์โฮสเตสที่หันมาจับงานเบเกอรีคราฟต์เพื่อเยียวยารักษาตัวจากปัญหาสุขภาพ โดยเริ่มต้นเปิดเตาขายผ่านอินสตาแกรมและเฟซบุ๊ก ก่อนขยับขยายมาเป็นร้านขนมปังดีไซน์แสนอบอุ่นในพื้นที่เล็กๆ ข้างบ้านด้วยสโลแกนแสนน่ารักว่า ‘All Sorrows Are Less with Bread’

สิ่งที่ทำให้ Craft Bread แตกต่างจากร้านขนมปังทั่วไปคือวัตถุดิบหลักที่ใช้อย่างแป้งโฮลวีตออร์แกนิกร้อยเปอร์เซ็นต์ ปราศจากน้ำตาล เนย นมวัว สารเคมี และสารกันบูด เต็มไปด้วยวัตถุดิบที่ดีต่อสุขภาพอย่างน้ำผึ้งธรรมชาติ น้ำมันมะกอกเกรดดี ถั่ว ช็อกโกแลต ผลไม้อบแห้งคัดสรร และข้าวไทยเพื่อช่วยเกษตรกร ด้วยกระบวนการทำขนมปังแบบโฮมเมด นวดด้วยมือทุกๆ ก้อน

ที่ร้านมีทั้งขนมปังก้อนกลม (bun) และขนมปังแถวเนื้อแน่น (loaf) น่าทานหลากหลายแบบ รวมถึงคัพเค้กและช็อกโกแล็ตเย็นสูตรพิเศษ แต่เมนูที่เราคิดว่าน่าประทับใจและควรได้ลองสักครั้งขอยกให้กับ Sutabutre Round Loaf (155 บาท) ขนมปังโฮลวีตที่ใช้ข้าวสูตะบุตร ข้าวหอมดำสายพันธุ์ใหม่ และ Silaporn Black Sticky Rice with Oats & Raisins Mini Oval Loaf (135 บาท) ขนมปังอีกสูตรที่ใช้ข้าวสีลาภรณ์ ข้าวเหนียวดำสายพันธุ์พิเศษที่ปลูกโดยกลุ่มชาวนาไทอีสานทั้งคู่ นอกจากจะดีต่อสุขภาพแล้วยังช่วยสนับสนุนกลุ่มชาวนาไทยด้วย

Craft Bread
เปิดทุกวันเสาร์-อาทิตย์ 10:00-18:00 น.
โทร. 089 691 8242

ชะลอความเร่งรีบจากวิถีชีวิตเมืองในฟาร์มออร์แกนิกที่ James500 Organic Farm Style

เอาใจสายสุขภาพอย่างต่อเนื่องกับสวนผักออร์แกนิกและคาเฟ่ในบ้านของยูทูบเบอร์สายเถื่อน เจมส์–ปทาน อุ้มมีเพชร สมาชิก Fedfe บอยแบนด์ที่หลงใหลในธรรมชาติ การทำเกษตรออร์แกนิก และวัตถุดิบของไทย หลังจากมีโอกาสได้ไปคลุกคลีกับปราชญ์ชาวบ้านและพี่น้องเกษตรกรหลายรูปแบบขณะลงคอร์สเรียนเกี่ยวกับการทำเกษตรอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วพบปัญหาด้านช่องทางการจำหน่ายผลิตผลทางการเกษตร จึงเกิดเป็นไอเดียที่อยากจะสนับสนุนกลุ่มเกษตรกรออร์แกนิกจากหลายจังหวัด ทั้งนครสวรรค์ ชุมพร ราชบุรี โคราช บุรีรัมย์ และสกลนคร ด้วยการรับซื้อผลิตผลจากเหล่าเกษตรกรมาต่อยอดเป็นอาหารและเครื่องดื่มที่เสิร์ฟในคาเฟ่แห่งนี้ รวมถึงให้คนเมืองได้มีธรรมชาติเยียวยากายใจไปด้วยพร้อมกัน

เมนูประจำบ้านที่เจมส์บอกว่าเป็นเมนูยอดฮิตกินง่ายสำหรับทุกคนคือ ก๋วยเตี๋ยวป้ากก (119 บาท) ผักสลัดออร์แกนิก 5 อย่างสำหรับห่อเส้นใหญ่ลวกและหมูสับรวนปรุงรส ราดน้ำจิ้มซีฟู้ด ห่อใส่ปาก เคี้ยวเพลินๆ มาพร้อมขันน้ำล้างมือเพื่อสุขอนามัยขณะกิน เข้าคู่ได้ดีกับชาสิงห์เหนือเสือใต้ (95 บาท) ที่ใช้ชาภาคเหนือชงผสมกับชาใต้โดยใช้นมออร์แกนิกและน้ำตาลออร์แกนิกทำให้ได้ทั้งความเข้มและความหอม หรือจะเป็นชาหมักคอมบูฉะ (140 บาท) ที่เสิร์ฟพร้อมโซดามาให้ชงและน้ำผึ้งดอกไม้ป่าไว้เคลือบปลายลิ้นสำหรับคนที่อยากได้รสชาติหวานแกมเปรี้ยวมากขึ้น

James500 Organic Farm Style
เปิดทุกวันเสาร์-อาทิตย์ 9:00-18:30 น.
โทร. 064 595 4494

แฮงเอาต์สบายๆ ในทุกโอกาสที่ The Hub Cafe and Eatery 

ถ้าจะให้นิยามคงต้องบอกว่าที่นี่คือจุดนัดหมายที่ลงตัวกับทุกการนัดพบ ด้วยลักษณะตัวอาคารกลาสเฮาส์สีดำเรียบเท่ สไตล์โมเดิร์นลอฟต์ เพดานทรงจั่วสูงโปร่ง บานกระจกขนาดใหญ่โดยรอบมอบแสงแดดอุ่นๆ ให้คนด้านใน ขณะที่ด้านนอกก็ร่มรื่นรายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสวยงาม รวมทั้งต้นจามจุรีที่มีอายุมากกว่า 50 ปี ทำให้ไม่ว่าจะพาครอบครัวมากินข้าวด้วยกันในวันหยุด นัดคนสนิทมานั่งจิบกาแฟ หรือเอางานมาทำนอกสถานที่ก็ดูเข้าท่าไปเสียหมด

นอกจากบรรยากาศและการตกแต่งที่ทำให้ร้านนี้ลงตัวกับทุกโอกาสแล้ว เมนูอาหารและเครื่องดื่มยังหลากหลายเข้ากันได้ดีกับทุกมื้อ โดยเน้นเมนูทานง่ายได้ตลอดทั้งวันในสไตล์ไทยและฟิวชั่นแบบยุโรป รวมถึงมีมุม slow bar ให้ดื่มด่ำกับการชงกาแฟแบบต่างๆ ได้ตามใจชอบ เช่น  Coffee Drip, Hario Coffee Siphon, Aeropress Coffee และ Cold Brew

อีกสิ่งที่ดีไม่น้อยหน้าของคาวและกาแฟก็คือเมนูของหวานที่มีทั้งเมนูประจำและเมนูที่สลับสับเปลี่ยนไปตามเทศกาลต่างๆ ถ้าให้แนะนำสำหรับวันเบาๆ เพื่อการพักใจ อาจเลือกเป็น Earl Grey Rose Milk Tea (120 บาท) ชาเอิร์ลเกรย์ร้อนใส่นมอินฟิวส์ด้วยกลิ่นกุหลาบ กินคู่กับ Mini Chocolate Bundt Cake (150 บาท) บันดต์เค้กรสช็อกโกแลตเข้มข้นจากส่วนผสมของผงโกโก้และช็อกโกแลตชิปที่แทรกอยู่ตามเนื้อเค้ก ราดด้วยน้ำตาลคอมพาวนด์ ได้ทั้งความหอมที่ดีต่อใจจากชากลิ่นกุหลาบกับความหวานจากเค้กช็อกโกแลตช่วยชุบชูใจได้เป็นอย่างดี

The Hub Cafe and Eatery
เปิดทุกวัน 11:00-20:00 น.
โทร. 092 789 7181

เรียนปั้นดินและนั่งเล่นในบรรยากาศแห่งสีสันสไตล์โมร็อกโกที่ SANIT

ร้านนี้สะดุดตาเราตั้งแต่ทางเข้าด้วยหน้าร้านที่โดดเด่นด้วยสีสันและรูปลักษณ์เหมือนกับซุ้มประตูแบบโมร็อกโก แถมด้านในก็ตกแต่งได้จัดจ้านผสมผสานกับต้นไม้ ทำให้บรรยากาศร่มรื่น แถมยังมีมุมถ่ายรูปเพียบ รายล้อมไปด้วยเครื่องปั้นดินเผาหลายรูปแบบ ตั้งแต่จานชามเบสิกไปจนถึงบ้านแบบแฟนตาซีจากฝีมือของคุณตาซึ่งเป็นพ่อของเจ้าของร้าน และเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดคอมมิวนิตี้งานสร้างสรรค์แห่งนี้

จากความประทับใจเมื่อได้เห็นคนสูงอายุและเด็กวัยซนสงบนิ่งหน้าแป้นหมุนเซรามิกในตอนที่ได้ไปถ่ายทำรายการที่ญี่ปุ่น คุณนุชเจ้าของร้านจึงกลับมาจัดหาอุปกรณ์ครบชุดให้กับคุณพ่อผู้เป็นสถาปนิกวัยเกษียณทำเป็นงานอดิเรกที่บ้าน พอได้เริ่มเห็นผลลัพธ์เรื่องความสุขและสุขภาพที่ดีขึ้น จนกระทั่งงานปั้นที่คุณพ่อทำออกมานั้นเยอะมากเกินกว่าจะวางไว้ในบ้านเฉยๆ บวกกับความที่อยากหากิจการบางอย่างเป็นศูนย์รวมให้ครอบครัวกลับมาสนิทกันอีกครั้งหนึ่ง เธอจึงเริ่มเปิดสอนเวิร์กช็อปเซรามิกครบทุกขั้นตอน เรียนแล้วสามารถกลับไปฝึกปั้นเองหรือต่อยอดสร้างรายได้ก็ได้ ก่อนจะขยับขยายมาเป็นคาเฟ่และร้านอาหารให้ทุกคนใช้เวลาอยู่ที่นี่ได้ทั้งวัน

อาหารที่เสิร์ฟส่วนใหญ่จะเป็นอาหารไทยที่ทำกินกันในบ้านอยู่แล้วอย่างข้าวน้ำพริกกะปิปลาทูทอด (80 บาท) ที่รสชาติน้ำพริกถึงเครื่อง หรือข้าวผัดเบคอน (80 บาท) กินง่ายๆ สำหรับเด็กๆ ไปจนถึงเครื่องดื่มหายากตามธีมของร้านอย่าง Tukish Tea Set (250 บาท) ชาดำสัญชาติตุรกี รสชาติชาดำเข้มๆ เป็นเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใคร เสิร์ฟพร้อมของหวาน จัดเซตสวยงาม 

SANIT
เปิดทุกอังคาร-อาทิตย์ 8:00-18:00 น.
โทร. 081 818 1148

อิ่มความเฮลตี้ยามสายในบ้านหลังเก่าอบอุ่น ณ Emmie’s

คาเฟ่สีขาวสะอาดตาที่เน้นรีโนเวตบ้านเก่าโดยคงโครงสร้างของบ้านหลังเดิมไว้ และเพิ่มกระจกใสให้โล่งโปร่งสบายแห่งนี้คือจุดหมายของคนที่ชอบกินมื้อสายย่านรามคำแหงก็ว่าได้ เพราะเมนูที่โดดเด่นของทางร้านก็คือมื้อสาย อาหารที่ไม่หนักมาก และเครื่องดื่มที่ดีต่อสุขภาพ สาเหตุที่เลือกใช้ผักไฮโดรโปนิกส์และผักออร์แกนิกนั้นมาจากเจ้าของร้านที่เห็นว่าย่านนี้ยังขาดร้านอาหารที่เสิร์ฟอาหารมื้อสายที่ดีต่อสุขภาพ จึงตั้งใจสร้างคาเฟ่นั่งสบาย อัดแน่นเมนูเฮลตี้กับอาหารจานหลักอื่นๆ พร้อมด้วยมุมถ่ายรูปเก๋ๆ ให้เข้ากับไลฟ์สไตล์ของคน

ร้านถูกตกแต่งภายในอย่างอบอุ่น เน้นการใช้สีขาวตัดกับเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อด้านและเฟอร์นิเจอร์หวาย มีโต๊ะไม้ตัวยาวและต้นอินทผลัมยืนต้นตระหง่านเป็นศูนย์กลางของร้าน รายล้อมไปด้วยพันธุ์ไม้ทั่วอาคาร ส่วนโซนด้านนอกก็มีพื้นที่ให้นั่งเล่นใต้เงาต้นไม้ใหญ่ด้วย

ตามที่บอกไปว่าเมนูเด่นคือมื้อสายและเครื่องดื่มที่ดีต่อสุขภาพ มาถึงนี่แล้วจึงไม่ควรพลาดเมนูอย่าง Avocado Toast (200 บาท) โทสต์อบร้อนท็อปปิ้งด้วยอะโวคาโดบดปรุงรสคล้ายกัวคาโมเล่ ตัดรสให้แตกต่างด้วยมะเขือเทศเชอร์รีกับเนื้อส้ม อิ่มท้องได้แบบไม่แน่นจนเกินไปสมเป็นมื้ออาหารยามสาย และ Emmie’s Husband (180 บาท) สมูตตี้จากส้ม สับปะรด เสาวรส และแอปเปิล สูตรลับจากสามีของเจ้าของร้านที่คิดขึ้นเพื่อดูแลสุขภาพภรรยาโดยเฉพาะ ทำให้ลูกค้าเหมือนได้รับการดูแลอย่างอบอุ่นใจด้วยเช่นกัน

Emmie’s
เปิดทุกวัน 10:00-22:00 น.
โทร. 097 237 9777

อยู่ท่ามกลางสิ่งที่เรารักอย่างมีความสุข

อิ่มจนจุก สุขจนล้น เชื่อว่าต้องมีคนเริ่มตกหลุมรักย่านรามคำแหงขึ้นมาบ้างแล้วแน่ๆ และคงไม่มีอะไรดีและทำให้สุขใจไปกว่าการได้อยู่ในบรรยากาศที่เรารักในทุกๆ วัน ถ้าจะให้สมบูรณ์แบบ ปักหมุดแค่นี้อาจยังไม่พอ การเลือกที่อยู่อาศัยให้ดีต่อใจก็สำคัญไม่แพ้ทำเลพื้นที่ที่เราชอบ สำหรับหลายคนพื้นที่จำกัดอย่างคอนโดอาจจะไม่เพียงพอในระยะยาวหากมองไปถึงการสร้างครอบครัวหรืออยู่กับพ่อแม่ ทำให้ตัวเลือกถัดมานั้นน่าสนใจ นั่นก็คือทาวน์โฮม

ซึ่งทาวน์โฮมส่วนมากก็มักจะขาดพื้นที่ส่วนตัวรอบบ้านทำให้รู้สึกอึดอัดไปบ้าง แต่ทาวน์โฮม 3 ชั้นครึ่งของ DHEPA Courtyard Urban Homes ซึ่งอยู่ในย่านกรุงเทพกรีฑา-รามคำแหงนี้ต่างออกไป ด้วยดีไซน์ออกแบบฟังก์ชั่นภายในตัวบ้านให้มีพื้นที่เชื่อมถึงกัน ทั้งพื้นที่สวนภายนอกและพื้นที่ใช้สอยภายใน สร้างความแตกต่างด้วย Urban Courtyard สวนหลังบ้านที่กว้างกว่า 5.5 เมตร ให้เป็นพื้นที่สีเขียวและช่วยดูดซับความร้อน ในขณะที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้านออกแบบ Double Volume สูงกว่า 5.2 เมตร ช่วยเพิ่มความโปร่งและรับแสงสว่างจากธรรมชาติ ให้ทุกพื้นที่สวยงามและใช้งานได้จริงทุกตารางนิ้ว

ที่นี่ยังมีส่วนกลางอยู่ในบรรยากาศสวนสีเขียว สระว่ายน้ำระบบเกลือ และพื้นที่สำหรับครอบครัว อย่างบ้านต้นไม้ขนาดใหญ่เพื่อเด็กในบ้าน ตัวโครงการมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเพียง 55 ยูนิต ให้ความเป็นส่วนตัวได้เป็นอย่างดี และการวางผังโครงการที่คำนึงถึงทิศทางลมและการระบายอากาศโดยรอบ บ้านเกือบทุกหลังไม่หันหน้าบ้านไปทางทิศตะวันตก จึงทำให้รู้สึกร่มรื่นทุกมุม

โครงการ DHEPA Courtyard Urban Homes ตั้งอยู่บนทำเลศักยภาพย่านรามคำแหง-กรุงเทพกรีฑาตัดใหม่ ใกล้สนามบินสุวรรณภูมิ รถไฟฟ้าแห่งอนาคต 2 สาย ย่าน New CBD รายล้อมไปด้วยโรงเรียนนานาชาติและย่านธุรกิจการค้าที่มีชื่อเสียง มีแบบบ้านด้วยกัน 2 แบบ คือ Dhepa ทาวน์โฮมหน้ากว้าง 6 เมตร พื้นที่ใช้สอย 245 ตร.ม. (3 ห้องนอน 4 ห้องน้ำ 2 ที่จอดรถ) พร้อมพื้นที่สวน Urban Courtyard ส่วนตัว และ Dhepa Plus ทาวน์โฮม หน้ากว้าง 7.9 เมตร พื้นที่ใช้สอย 295 ตร.ม. (3 ห้องนอน 4 ห้องน้ำ 3 ที่จอดรถ) พร้อมสระว่ายน้ำส่วนตัวภายในบ้าน ราคาเริ่มต้น 9.5 ล้าน

สอบถามข้อมูลเพิ่มเติม 063-921-6563 และลงทะเบียนรับสิทธิพิเศษได้ที่ dhepa-urbanhome.com

The post 5 ที่กินชวนใจฟูที่จะทำให้ตกหลุมรักย่านรามคำแหง appeared first on a day magazine.

“ปีนี้สอนให้รู้ว่า อย่าหยุดเปลี่ยนตัวเองให้เป็นเวอร์ชั่นที่ดีขึ้น’’

จากนักร้อง นักแสดงขวัญใจประชาชน เพียงพริบตาเดียวหลังข่าวใหญ่ในปี 2557 ที่พลิกบทบาท ‘ไมค์–พิรัชต์ นิธิไพศาลกุล’ ให้เป็นพ่อ และถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก เขารู้สึกราวกับว่า “ไม่มีที่ยืนในสังคมไทย ไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว”

ช่วงเวลาหลายปีมานี้สอนให้เขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่สามารถแก้ไขได้ เพราะอดีตคืออดีต สิ่งที่เขาทำได้ในวันนี้คือการทำปัจจุบันให้ดี และเพราะเป็นมนุษย์เช่นนี้ ในอนาคตเขาจึงอาจยังมีเรื่องให้ผิดพลาดได้อยู่ดี เพียงแค่ต้องเรียนรู้ว่านี่คือข้อผิดพลาดของตัวเองในเวอร์ชั่นนี้ ปล่อยให้ตัวเองคนเก่าตายไป แล้วอัพเกรดเป็นตัวเองในเวอร์ชั่นใหม่ที่ดีขึ้นกว่าเดิม

นี่คือบทเรียนชีวิตที่ไมค์ได้เรียนรู้ในปีที่ผ่านมา

_____________

‘ปีนี้สอนให้รู้ว่า’ คือบทความซีรีส์พิเศษส่งท้ายปีจาก a day ว่าด้วยสิ่งที่ผู้คนจากหลากหลายแวดวงเรียนรู้ในปี 2020

อ่านบทสัมภาษณ์ ปีนี้สอนให้รู้ว่า “ไม่มีใครก้าวผ่านความเจ็บปวดที่เจอมาได้หรอก” ไมค์ พิรัชต์

สัมภาษณ์วันที่ 16 ธันวาคม 2563

The post ปีนี้สอนให้ ไมค์–พิรัชต์ นิธิไพศาลกุล รู้ว่า appeared first on a day magazine.

จากนักร้องคู่หูดูโอ้ในประเทศ สู่การสร้างผลงานและชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น และปัจจุบันกำลังเติบโตไปได้ดีและได้ไกลในเส้นทางการแสดงระดับอินเตอร์

หากมองเพียงแค่นั้น ชีวิตของชายตรงหน้าเราคงเป็นดั่งชีวิตที่ใครต่อใครพากันใฝ่ฝันและอิจฉา

แต่เพราะนี่คือชีวิต จึงไม่มีเรื่องราวใดหรือมนุษย์คนใดสมบูรณ์แบบขนาดนั้น–หลายต่อหลายครั้งมรสุมชีวิตก็ซัดให้เขาดิ่งลงก้นเหว 

‘ไม่มีที่ยืนในสังคมไทย ไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว เหมือนท้องฟ้าที่มืดสนิท ไม่มีดาว’ คือสิ่งที่เขารู้สึกในวันและเวลาเหล่านั้น

ไม่นานมานี้ เป็นอีกครั้งที่ชื่อของ ไมค์ พิรัชต์ โผล่ขึ้นมาในกระแส 

หากจะนับว่านี่คือครั้งแรกๆ ที่มีคนหันกลับมาให้ความสนใจและจับจ้องไปที่เขาอีกครั้ง หลังข่าวใหญ่ที่ทำให้เขาได้เริ่มบทบาทความเป็นพ่อเมื่อปี 2557 ก็คงไม่ผิดนัก

แม้ไม่ใช่ข่าวคราวที่ดีนัก แต่ก็นับเป็นจังหวะเวลาที่น่าสนทนา

เพราะว่ากันว่าในวันคืนที่มรสุมซัดถาโถมเข้ามา

เราจะรับรู้บทเรียนชีวิตได้ดีขึ้น

เพราะโควิด-19 ระบาดหนัก ปีนี้เลยได้อยู่ไทยยาว เป็นยังไงบ้าง

ใช่ กลับมาทำธุระตั้งแต่ต้นปี แล้วก็ติดอยู่ที่นี่ยาวเลย (ยิ้ม)

จริงๆ มีแพลนจะกลับจีนหลายรอบแล้วแหละ แต่ก็ยกเลิกไปหลายรอบแล้วเหมือนกัน อย่างที่รู้กันอยู่ว่าปีนี้มีปัญหาหลายอย่างเข้ามาให้ผมต้องแก้ไข จัดการ ก็เลยคิดว่าถ้าอย่างนั้นอยู่แก้ปัญหาในชีวิตให้จบก่อน

นับว่าปี 2020 เป็นปีที่ปัญหาซัดคุณอย่างหนักหน่วง

ที่จริงก็หนักมาเรื่อยๆ ทุกปี แต่ก็ใช่ ปีนี้คงหนักสุด 

แต่ผมมองว่าทุกสิ่งที่เกิด ทุกปัญหาที่เจอ มันเป็นแค่อีกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตอยู่ดี ไม่ได้มองว่าเกิดเรื่องราวนี้ขึ้นแล้วโลกจะแตกสลาย ถึงล้มเราก็พร้อมลุกขึ้นใหม่

ไม่กลัวการเริ่มต้นใหม่

ไม่กลัวนะ อาจเพราะชีวิตผมตั้งแต่เข้าวงการมาก็เหมือนต้องเจอกับการเริ่มต้นใหม่อย่างนี้ตลอดเวลาอยู่แล้ว วงการบันเทิงมันเป็นอย่างนี้ มีขึ้น มีลง ไม่จีรัง อย่างการไปทำงานที่จีนก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ ปีนี้ผ่านไปผมก็ต้องเริ่มต้นกับปีหน้าใหม่อีกอยู่ดี 

ที่จริงไมค์ พิรัชต์ ตายไปหลายเวอร์ชั่นแล้วนะ ผมแทบจำตัวเองสมัยก่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ เปลี่ยนไปทุกปี และปีหน้าก็คงเปลี่ยนไปอีก แต่สำหรับผมปีนี้ ถ้าเรียกว่าเป็นปีแห่งการตื่นรู้ก็น่าจะได้ ผมได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างชัดเจนขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องเงิน หรือคนรอบข้าง และที่ชัดเจนที่สุดคือผมได้เห็นตัวเองหลังจากที่ละเลยมาตลอด 

เพราะอะไรถึงเป็นอย่างนั้น

เพราะโควิด-19 ปีนี้ผมเลยทำงานน้อยลง มีเวลาโฟกัสที่ตัวเองมากขึ้น มันเลยทำให้ผมเห็นว่าชีวิตของเรามีข้อผิดพลาดหรือสิ่งที่ผมคิดว่าผิดปกติเยอะมาก

ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบที่คนอื่นเขาใช้กัน คนอื่นอาจมีวัยเด็กที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียน มีเพื่อน มีสังคม เขามีประสบการณ์ให้คุยให้แชร์กัน แต่ผมไม่มี ผมโตมาแบบเดี่ยวๆ มีโลกส่วนตัว มีเพื่อนบ้างเล็กน้อย แทบไม่ได้ออกไปเจอสังคม 

คำถามที่ผมถามคนรอบข้างบ่อยมากคือ วันว่างๆ คนปกติธรรมดาเขาทำอะไรกัน เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยว่าง ปีนี้ผมเลยรู้สึกดีกับการได้เป็นคนธรรมดามากขึ้น ได้ทำกับข้าว ล้างจาน เก็บขยะ ทำหลายๆ อย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ทำ

ทำไมถึงโหยหาความธรรมดานัก เป็นคนดังไม่ดีตรงไหน

ถ้าตอบแบบไม่สวยหรู คือเอาจริงๆ ผมไม่เคยอยากเข้าวงการบันเทิงเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นผมเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่อยู่ๆ จับพลัดจับผลูเข้ามาเป็นศิลปินในโครงการ G-Junior ด้วยความเป็นเด็ก ได้เจอได้เล่นกับเพื่อนมันก็สนุก แต่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเป็นดารา เป็นคนของประชาชนคืออะไร ผมใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งนี้มาเรื่อยๆ จนมันเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในชีวิตของเรามาตลอด ไม่รู้จะไปทำอะไร 

ตอนเด็กผมเลยคิดว่าสิ่งสำคัญสิ่งเดียวของเราคงเป็นชื่อเสียง ผมคงต้องรักษามันไว้ ต้องต่อสู้เพื่อให้ตัวเองดังขึ้น แต่ตอนนี้ความคิดผมเปลี่ยนไปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผมไม่ใช่เรื่องของชื่อเสียง แต่มันคือการได้ใช้ชีวิต

มันเลยมีคำว่าคนในอยากออกคนนอกอยากเข้าไง เพราะคนนอกไม่เข้าใจว่าข้างในวงการเป็นยังไง ส่วนคนในที่เข้าใจแล้วก็อยากออกไปอยู่ที่อื่น  

เคยคิดอยากออกจากวงการบ้างหรือเปล่า

เคยนะ (ยิ้ม) ช่วงหลังจากถ่ายละครเรื่อง รากบุญ กับ Full House วุ่นนักรักเต็มบ้าน ผมเคยมีความคิดอยากออกไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่พอละครดัง คนรอบข้างก็บอกว่าไปทำไมล่ะ ตอนนี้กำลังดี ผมเลยโอเค งั้นคว้าโอกาสไว้ก่อน ทำงานต่อ  

ล้มเลิกความคิดได้ง่ายๆ แบบนั้น

ตอนนั้นจะเรียกว่าผมเป็นคนยังไงดีล่ะ ผมเป็นคนที่ไม่ได้ชัดเจนกับการตัดสินใจของตัวเองเท่าไหร่ เป็นคนเหลาะแหละกับทุกสิ่งทุกอย่าง ตัดสินใจอะไรก็กลัว ผมเลยทำตามคนอื่นไปเรื่อยๆ ใครคิดยังไง ใครอยากให้ไปทางไหนก็ไป 

จริงๆ ตอนนั้นจริงจังถึงขั้นดูโรงเรียนไว้แล้วนะ แต่สุดท้ายพอไม่ได้ไป ผมเลยคิดว่าคงออกไปจากตรงนี้ไม่ได้แล้วแหละ งั้นผมไม่ฝืนชะตาตัวเองแล้วกัน ถ้าปัจจุบันผมยังอยู่ได้ งั้นผมทำมันให้ดีที่สุด ทั้งที่จริงๆ ผมเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองสักนิด ไม่เคยมั่นใจในความสามารถของตัวเองเท่าไหร่ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีความมั่นใจ 

แล้วทำไมตอนนั้นคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจอย่างคุณถึงกล้าตัดสินใจรับโอกาสจากจีน แล้วออกเดินไปยังเส้นทางนั้น ทั้งๆ ที่ดูเหมือนต้องเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ทั้งหมด

(เงียบนาน) เอาตรงๆ เพราะตอนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่ยืนในสังคมไทยอีกแล้ว ไม่มีที่ให้ยืน ไม่มีที่ให้ไป เหมือนท้องฟ้าที่มืดสนิท ไม่มีดาว

ผมเป็นคนคิดเยอะ คิดมาก คิดตลอดเวลา คิดจนทนอยู่กับความรู้สึกนั้นไม่ได้ รู้สึกแค่ว่าต้องไปที่ไหนสักแห่ง ไปจากสิ่งตรงหน้าที่ต้องรับรู้ เพราะย้อนไปตอนนั้นมีหลายคนบอกผมนะ ว่าชีวิตในวงการของเรามันจบ มันหมดสิ้นไปแล้ว ทุกอย่างพังแล้ว แต่สุดท้ายผมก็ยังฝืน ถ้าที่นี่ไม่ต้อนรับก็ไปหาที่อื่นที่เขาพร้อมต้อนรับ เริ่มใหม่จากศูนย์ บอกตัวเองว่าไม่ต้องยึดติดกับอะไรแล้ว อดีตก็คืออดีต แค่ไปเริ่มต้นใหม่ 

สิ่งที่คิดในใจตอนนั้นคืออะไร 

ทำไปเรื่อยๆ และสุดท้ายเวลามันก็พาเราผ่านอุปสรรคไปเรื่อยๆ ผ่านสิ่งต่างๆ มาเรื่อยๆ ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่ก็เป็นปกติของชีวิตคน 

คุณเคยบอกเองว่าเส้นทางที่จีนของคุณไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่มีกระทั่งก้านกุหลาบ ทำไมถึงบอกแบบนั้น

(หัวเราะ) เพราะกว่าจะมาถึงวันนี้ ถ้าคิดภาพว่านี่เป็นขั้นบันไดที่ต้องเดินขึ้นไป ทุกวันนี้คนเขาก็มองเห็นแค่ตอนที่ผมยืนอยู่ข้างบนแล้วเพราะมองจากอีกฝั่ง เขาเลยไม่รู้ว่าขั้นบันไดที่ผมเดินผ่านมีทั้งเศษแก้ว เศษหนาม เขาไม่เห็นว่าที่ผ่านมาเราเจออะไรมาบ้าง

ผมใช้เวลาหลายปีมากกว่าจะเข้าใจวัฒนธรรม การวางตัวในฐานะศิลปิน การใช้ชีวิตที่นี่ สิ่งต่างๆ ที่เคยทำได้ที่ไทย ผมทำไม่ได้เลย พออยู่ต่างประเทศเราถูกบีบอยู่ในข้อจำกัด 

ผมเคยคิดเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ ว่าการเข้าวงการนี้เหมือนเซ็นสัญญากับซาตาน ยิ่งอยากได้มากเท่าไหร่ สิ่งที่ต้องแลกมาก็มากขึ้นเท่านั้น และผมดันต้องการสิ่งที่สูงมาก สิ่งที่ผมต้องแลกมามันเลยเยอะ

กับหลายๆ เรื่องที่เจอมา ฟังดูคุณเป็นคนเข้มแข็งนะ

ผมไม่เข้มแข็ง (ตอบทันที) อ่อนแอที่สุดในหมู่คนรอบข้างที่รู้จักด้วยซ้ำ เป็นคนเซนซิทีฟ คิดมาก ขี้นอยด์ ปล่อยวางไม่ค่อยได้ พวกนี้มันเป็นสันดานของผม เพียงแต่ว่าสิ่งที่ผมต้องทำ ผมก็แค่ต้องทำ สิ่งที่ผมต้องแก้ ผมก็แค่ต้องแก้ ก็แค่นั้น

ผมเคยอ่านเจอคำหนึ่ง เขาบอกประมาณว่า ‘ปัญหาที่เกิดขึ้น คุณต้องถามตัวเองว่าแก้ได้ไหม ถ้าแก้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะมันทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ถ้าแก้ได้ก็ไม่เป็นอะไรอีกนั่นแหละ เพราะสุดท้ายปัญหานั้นจบไปแล้ว’ สุดท้ายมันก็จบที่คำว่าไม่เป็นไร อันนี้แก้ไม่ได้ โอเค ปล่อย อันนี้แก้ได้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล 

บางทีเราต้องคิดอย่างนี้ แต่ก็ใช่ว่าเราปล่อยหรือบอกว่าไม่เป็นไรกับทุกๆ อย่าง มันได้แค่บางเรื่องเท่านั้น บางเรื่องบางปัญหาในชีวิตที่มันเกิดขึ้นวันนี้ เราก็ควรต้องแก้วันนี้ ไม่ใช่ปล่อยให้มันกองๆ จนเป็นเนื้อร้ายแล้วมากัดกินในอนาคต ซึ่งที่ผ่านมาผมปล่อย ปล่อยกับทุกๆ อย่าง ทุกวันนี้ผมเลยต้องมานั่งแก้ปัญหาที่ผมเป็นคนกองมันขึ้นมาเอง เพราะผมปล่อยมันมาเรื่อยๆ ผมเหลาะแหละ จะมาแก้วันนี้มันก็ยาก เหมือนคนเป็นมะเร็ง ถ้ารักษาตั้งแต่ระยะแรกโอกาสหายก็สูง แต่ถ้าไปรักษาระยะที่สี่โอกาสหายก็น้อยลง

แล้ววันนี้คุณก้าวผ่านความเจ็บปวดนั้นมาได้หรือยัง

ไม่มีใครก้าวผ่านความเจ็บหรือความรู้สึกต่างๆ ที่เจอมาได้หรอก มันอยู่ในความทรงจำของเรา ทุกครั้งที่คิดถึงหรือมีใครพูดถึงอะไรที่เกี่ยวข้อง ผมก็ยังย้อนความรู้สึกนั้นได้อยู่ดี 

ทุกอย่างใช้เวลา การเยียวยาบาดแผลทุกอย่าง แผลทุกที่ในร่างกายของคนเรามันก็ใช้เวลา ถึงสุดท้ายมันตกเป็นสะเก็ดแล้วหลุดออกไป อาจกลายเป็นแผลเป็น แต่ทุกครั้งที่มองเราก็จะคิดได้ว่า อ๋อ แผลนี้ได้มายังไง มันเป็นแค่แผลเป็นที่ไม่เจ็บแล้ว แต่ในอนาคตผมอาจเป็นแผลอีกก็ได้ มันเป็นเรื่องธรรมดามากที่คนเราจะทุกข์ เพียงแค่ว่าปีนี้มันเป็นปีที่ผมต้องเช็กบิล ก็ไม่แปลกที่ทุกอย่างถาโถมจนเราทุกข์ เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว เพราะผมทำตัวเอง ผมไม่แก้ ผมเหลาะแหละ มาเปลี่ยนเอาตอนนี้เหมือนรักษามะเร็งระยะที่สี่แล้ว ก็ต้องทำคีโมเยอะหน่อย ทรมานเยอะหน่อย เป็นเรื่องธรรมดา

มองว่าเป็นปีที่มีสุขหรือมีทุกข์มากกว่ากัน

(นิ่งเงียบนาน) พยายามนึกถึงความสุขอยู่ แต่คิดไม่ออกจริงๆ เอาตรงๆ นะ ปีนี้เป็นปีที่ผมไม่มีความสุขสักวัน นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าวันไหนคือวันที่มีความสุข เพราะในหัวผมมีเรื่องกังวล เรื่องนั่นเรื่องนี่อยู่ตลอดเวลา ต่อให้ผมหัวเราะแต่ผมก็ไม่ได้มีความสุขหรอก

แล้วกับปีแย่ๆ แบบนี้ มีอะไรที่คุณอยากขอบคุณไหม

เยอะมากนะ (คิด) แต่ผมอยากขอบคุณตัวเอง ขอบคุณตัวเองที่วันนั้นไม่ยอมแพ้ ขอบคุณตัวเองที่ไม่ได้ท้อกับมัน ขอบคุณที่ในชีวิตนี้ไม่ว่าเจอเรื่องราวอะไรมา ผมล้มแล้วลุก แล้วก็เดินต่อทุกครั้ง ทั้งๆ ที่ตัวมีแผลเต็มไปหมด แต่ผมก็เดินแล้วยิ้มกับมันได้ ขอบคุณตัวเองทั้งในอดีตและปัจจุบันที่เปลี่ยนมาได้ขนาดนี้ และขอบคุณตัวเองในอนาคตด้วยที่จะเปลี่ยนไปให้ดีกว่านี้ 

ปีที่ผ่านมาคุณขอบคุณตัวเองบ่อยไหม

ไม่ค่อยนะ ผมไม่ค่อยนึกถึงตัวเองเท่าไหร่ ปกติเวลาใครให้ขอบคุณอะไรก็ขอบคุณคนนั้นคนนี้ แต่ก็เพิ่งมานึกได้ว่าต้องขอบคุณตัวเองบ้างแล้วแหละเนอะ (ยิ้ม)

อะไรคือสิ่งที่เพิ่งมาค้นพบว่าเป็นสิ่งสำคัญกับชีวิตตัวเองในปีนี้

ชีวิตมั้ง สำคัญสุดก็คงชีวิตนี่แหละ

ทำไม

ผมแค่คิดว่าชีวิต ณ ปัจจุบันนี้ แค่ตอนนี้ยังหายใจ ยังตื่นมาอยู่ ยังกินข้าว ยังนอน ยังมีชีวิต นี่แหละคือสิ่งสำคัญ เพราะถ้าไม่มีตรงนี้อย่างอื่นมันก็ไม่สำคัญหมด เพื่อน ทุกคนรอบข้าง ชื่อเสียง เงินทอง บ้าน ที่อยู่ ของใช้ ของรัก ทุกอย่างไม่มีความหมายแล้ว สิ่งที่เพิ่งมาค้นพบเลยคือเรื่องนี้ ว่าสิ่งสำคัญของเราคือชีวิตและลมหายใจ 

สุดท้ายแล้ว ปีนี้ให้บทเรียนอะไรกับคุณบ้าง

ที่จริงปีนี้เป็นปีที่ผมได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะมากมายนะ เยอะกว่าหลายๆ ปีที่ผ่านมาด้วยซ้ำ ผมได้มิตรภาพที่ดี ได้เพื่อนใหม่ๆ ได้รู้ว่ามีคนที่คอยเคียงข้างเรา สู้กับเราในวันที่ต้องเจอเรื่องร้ายๆ เรื่องแย่ๆ แต่ปีนี้ให้บทเรียนอะไรกับผมเหรอ (นิ่งคิด) คงหนีไม่พ้นเรื่องที่ย้ำในสัมภาษณ์นี้บ่อยๆ มั้ง 

ปัญหาของเราที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ต้องแก้วันนี้ อย่าปล่อยให้มันเป็นเนื้อร้ายมาทำร้ายเราในอนาคต

สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2563

The post ปีนี้สอนให้รู้ว่า “ไม่มีใครก้าวผ่านความเจ็บปวดที่เจอมาได้หรอก” ไมค์ พิรัชต์ appeared first on a day magazine.

การมีฝีมือสร้างสรรค์ผลงานศิลปะดีๆ ขึ้นมานั้นยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ศิลปินคนหนึ่งสามารถยืนหยัดเลี้ยงชีพเพื่อทำงานที่รักอย่างต่อเนื่องได้ หากไร้ซึ่งการสนับสนุนทางความคิดและทุนทรัพย์ ไม่ว่าพรสวรรค์หรือพรแสวงก็อาจมอดดับไปอย่างน่าเสียดาย การทำให้งานศิลปะของศิลปินที่ยังไม่เป็นที่รู้จักได้เผยแพร่สู่สาธารณะจึงเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่ทำให้วงการศิลปะเติบโตงอกงามสู่ความเป็นไปได้ใหม่ๆ 

จะดีแค่ไหนหากเราไม่จำกัดพื้นที่ให้ความอาร์ตอยู่ในแกลเลอรีหรือพิพิธภัณฑ์เท่านั้น แต่สามารถลูบคลำจับต้องได้อย่างใกล้ชิดอย่าง THE PORTFUNLIO | Matching Art Game การ์ดเกมที่คัดสรรงานศิลปะจากศิลปินหน้าใหม่กว่า 30 ชีวิตทั่วไทย มารวมเป็นพอร์ตโฟลิโอเล่นได้ เกิดถูกใจผลงานบนการ์ดใบใดระหว่างเล่นก็ติดต่อไปชวนร่วมงานกันโดยตรงได้ทันที 

จากวันแรกที่ไอเดียถูกวางลงบนโต๊ะประชุม จนถึงวันนี้ที่การ์ดเกมเหล่านี้ได้ถูกส่งต่อไปทั่วไทย มีไอเดียอะไรเกิดขึ้นเบื้องหลังบ้าง เราชวน มิ้นท์–นพรัตน์ เอกสุวรรณเจริญ Associate Creative Director & Art Commander ผู้ดูแลโปรเจกต์นี้ร่วมกับ รุ้ง–ศุภาพิชญ์ ทิพย์สมพรดี Art Director และ พิม–รุจรดา เรียนวัฒนา Copywriter เป็นตัวแทนจาก SOUR Bangkok เอเจนซีเพื่อนหญิงพลังหญิง ผู้อยู่เบื้องหลังหลายแคมเปญปังๆ ของแสงโสมมาล้อมวงพูดคุยกันอย่างออกรส

จั่วได้โจทย์ดี

ท่ามกลางความวุ่นวายของโควิด-19 ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เราได้เห็นความช่วยเหลือจากภาคส่วนต่างๆ ส่งไปช่วยพยุงโอบอุ้มภาคธุรกิจ ท่องเที่ยว โรงแรม ร้านอาหาร แต่กลุ่มศิลปินและนักออกแบบกลับถูกมองข้าม ทั้งที่ในความเป็นจริงผลกระทบจากวิกฤตครั้งนี้ก็จู่โจมเล่นงานทุกคนอย่างไม่เลือกหน้า

“จริงๆ แสงโสมช่วยศิลปินมาตลอดอยู่แล้ว ตั้งแต่ Bangkok Art Biennale ที่ผ่านมา รวมถึงพยายามออกผลิตภัณฑ์แบบลิมิเต็ดอยู่เรื่อยๆ เพื่อที่จะสร้างโปรเจกต์ให้ศิลปินไทยมาร่วมงานกัน ครั้งนี้แสงโสมก็โยนโจทย์มาให้เราว่าจะสามารถทำงานอะไรสักอย่างร่วมกับศิลปินได้บ้าง เพื่อที่จะเป็นการช่วยเหลือพวกเขา” มิ้นท์ในฐานะผู้รับผิดชอบภารกิจในการพลิกวิกฤตโรคระบาดเป็นโอกาสสร้างงานให้แก่ศิลปินไทยเล่าถึงที่มาที่ไปของโจทย์การทำงานที่เต็มไปด้วยความตั้งใจดีแต่ก็แสนจะท้าทายนี้ ทำให้ทีมต้องเค้นวิธีคิดที่ไม่ซ้ำใคร ว่าจะทำยังไงให้ผลงานศิลปินหน้าใหม่เผยแพร่สู่สาธารณะได้มากพอที่จะต่อยอดกลายเป็นการจ้างงานจริง โดยไม่ลืมที่จะรักษาแบรนด์ดิ้งของแสงโสมไว้ แถมทีมงานทุกคนยังต้องทำงานกันในสภาวะที่กรุงเทพฯ ถูกล็อกดาวน์อีกด้วย

แจกแจงไอเดีย

“ช่วงที่คิดไอเดียกัน เราก็พยายามดูว่าศิลปินขาดอะไร ดีไซเนอร์หลายๆ คนถูกยกเลิกงาน พอผู้ประกอบการได้รับผลกระทบก็ส่งผลมาเป็นห่วงโซ่ ไม่มีเงินก็ไม่มีงบจ้างฟรีแลนซ์ จึงเป็นที่มาของไอเดียว่าเราต้องพาศิลปินไปเจอ publicity มากขึ้น ทำยังไงก็ได้ให้คนเห็นเขามากขึ้น แต่ในช่วงที่โควิด-19 พีคมากๆ จะทำพื้นที่ให้คนมาเห็นงานก็มีข้อจำกัด จัดนิทรรศการก็ไม่ได้เพราะไม่มีคนไป” สุดท้าย 2 ไอเดียที่เข้ารอบคือ การ์ดเกมที่อวดผลงานบนหน้าการ์ดให้คนที่กักตัวอยู่บ้านมาล้อมวงเล่นด้วยกันและเสพงานศิลป์ไปได้ในทีเดียว และไอเดีย ‘เสื้อคู่’ ที่เหมาะกับช่วงเวลาแห่งการ social distancing ที่ให้ระยะห่างระหว่างคนสองคนกลายเป็นพื้นที่โชว์งานศิลปะ สุดท้ายการ์ดเกมก็ชนะด้วยวิธีการนำเสนอที่แปลกใหม่ และตอบโจทย์ความสนุกสนานในวงปาร์ตี้ของแบรนด์แสงโสมมากกว่า

ประกาศการประกวด

เมื่อสรุปวิธีการสื่อสารได้แล้วก็ต้องมาเลือกวิธีการร่วมงานกับศิลปินกันต่อ “เราตั้งใจโฟกัสที่กลุ่มศิลปินหน้าใหม่ เพราะว่าคนกลุ่มนี้ได้รับผลกระทบมากที่สุด บางคนใหม่จริงๆ ขนาดตอนเข้าร่วมกับเรายังไม่มีเพจผลงานของตัวเองเลยด้วยซ้ำ”​ ด้วยเหตุผลนี้ ทีมงานจึงตัดสินใจไม่จ้างศิลปินดังให้มาร่วมงานกันโดยตรงเหมือนที่ผ่านมา แต่หันมาใช้วิธีการเปิดรับผลงานเพื่อกวักมือเรียกศิลปินหน้าใหม่ที่ยังไม่มีใครรู้จักมากนัก แต่รักในการไขว่คว้าโอกาสมารวมตัวกันในกลุ่มเฟซบุ๊กชื่อว่า SangSom Art ComMOONity โดยมีเทมเพลตของการ์ดเกมให้ดาวน์โหลดไปออกแบบลวดลายของตัวเองอย่างเต็มที่ แล้วโพสต์ส่งผลงานกลับเข้ามาในกลุ่ม ทั้งหมดทั้งมวลเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่ถึง 2 สัปดาห์เท่านั้น “ตอนแรกกลัวว่าจะไม่มีคนส่งงานมา เพราะโจทย์มันเฉพาะกลุ่มมากๆ แต่สุดท้ายแล้วมีผลงานส่งเข้ามาเยอะมาก รวมแล้ว 800 กว่าชิ้น”

เลือกเพื่อการเล่น

มิ้นท์เล่าถึงกระบวนการเลือกอันแสนจะลำบากใจของคณะกรรมการ ซึ่งประกอบไปด้วย คุณนิติกร กรัยวิเชียร กรรมการโครงการ บางกอก อาร์ต เบียนนาเล่, คุณวุฒิกร คงคา ผู้ช่วยศาสตราจารย์และอาจารย์ประจำภาควิชาศิลปกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, ตัวแทนจาก SOUR Bangkok และทีมงานของแสงโสม ช่วยกันให้คะแนนโดยให้น้ำหนักกับความสวยงามและความหลากหลายของผลงานในภาพรวมที่ตอบโจทย์ได้หลากหลายธุรกิจ “เราอยากให้การ์ดเกมนี้กระจายออกไปแล้วได้ใช้งานจริง เจ้าของธุรกิจต่างๆ ได้รู้จักศิลปินหน้าใหม่ ชวนไปร่วมงานกันต่อได้”

จากผลงานกว่า 800 ชิ้นจึงต้องผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มข้นจนเหลือเพียง 30 ชิ้นเท่านั้น เพื่อให้แต่ละคนได้รับเงินรางวัลที่สมเหตุสมผลตามที่แสงโสมตั้งใจไว้ “หลายคนที่เราติดต่อไปเขาดีใจมาก งานเขาจะได้พิมพ์เป็นการ์ดจริงๆ เหรอ บางคนเพิ่งวาด 1-2 ชิ้นแรกก็ได้รับคัดเลือกแล้ว” มิ้นท์เล่าถึงความตื่นเต้นที่ได้รับจากปลายสายในช่วงที่โทรศัพท์ไปแจ้งผลการประกวด “บางคนยังเป็นนักศึกษาอยู่ ได้ลงประกาศทั้งในเพจของมหาวิทยาลัยและในเว็บไซต์ว่าเป็นความภาคภูมิใจของเขา” รุ้งเสริม

สำรับสำหรับสนุก

การ์ดในสำรับทั้ง 58 ใบจึงมีงานสารพัดเทคนิค หลากหลายสไตล์ ตั้งแต่คอลลาจ ไฟน์อาร์ต กราฟิก งานมือ งานดิจิทัล เรียกได้ว่าครบทุกแขนงศิลปะร่วมสมัย ผลงานแต่ละชิ้นถูกนำมาพิมพ์ลงบนการ์ดแบบละ 2 ใบ ใบหนึ่งจะมาพร้อม ‘ชื่อ’ ศิลปิน ส่วนอีกใบมาพร้อมเว็บไซต์ แฟนเพจ หรืออินสตาแกรมที่เป็นช่องทางการติดต่อ เพื่อให้ทุกครั้งที่เล่นการ์ดเกมนี้ ผู้เล่นสามารถติดต่อศิลปินได้ทันที

โดยทีมได้ออกแบบวิธีการเล่นให้คงความสนุกของการ์ดเกมไว้อย่างครบถ้วน มิ้นท์เล่าว่าสิ่งสำคัญที่ต้องไม่ลืมคือการที่การ์ดเกมเหล่านี้เป็นพื้นที่แสดงผลงาน กติกาการเล่นจึงต้องทำยังไงก็ได้ให้ผู้เล่นโฟกัสที่ผลงานมากที่สุด เกมจับคู่จึงเหมาะสมที่สุดที่จะทำให้ผู้เล่นสังเกตว่าในวงกลมคือภาพอะไร ผลัดกันเปิดการ์ดทีละใบเพื่อตามหาลายที่เหมือนกัน จบเกมใครมีการ์ดในมือมากที่สุดชนะ

เปิดการ์ดเปิดโอกาส

ในช่วงที่ผ่านมาเพจแสงโสมได้เปิดให้ผู้ที่สนใจมากรอกแบบฟอร์มและกระจายไปตามเพจของศิลปิน ผู้ประกอบการต่างๆ รวมถึงชวนให้เพจบอร์ดเกมรีวิวการ์ดเกมนี้ เพื่อส่งต่อไปถึงผู้คนกลุ่มต่างๆ ให้กว้างที่สุด โฟโต้เซตโปรโมตสีสันสดใสที่เปิดตัวออกไปได้รับเสียงตอบรับค่อนข้างดี “โปรเจกต์นี้ดึงดูดกลุ่มเป้าหมายของแสงโสมซึ่งเป็นศิลปินให้มาสนใจค่อนข้างเยอะ ได้ผลดีอย่างเห็นได้ชัด” 

“คนไทยจำนวนมากยังไม่ค่อยให้ค่างานศิลปะขนาดนั้น ยังไม่เคยเห็นว่ามันทำได้หลายแนวนะ ไม่ได้มีแบบเดียว ฝั่งศิลปินได้งาน และคนเล่นการ์ดเกมนี้ได้สนุกไปพร้อมกับเห็นงานหลายๆ แบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน” พิมกล่าวทิ้งท้ายถึงความฝันที่อยากเห็นงานศิลปะดีๆ เข้ามาอยู่ในชีวิตของคนไทยมากขึ้น

ใครอยากจับจองเป็นเจ้าของ THE PORTFUNLIO | Matching Art Game ติดตามรายละเอียดที่เพจ SangSom Experience

The post THE PORTFUNLIO | Matching Art Game จั่วการ์ดสุดอาร์ตที่ตั้งใจสร้างโอกาสการจ้างงานให้ศิลปินหน้าใหม่ appeared first on a day magazine.

คือคำโฆษณาชวนเชื่อที่ ลูกศร–ศรุติ ตันติวิทยานุกุล หนึ่งในคนที่ปลุกปั้นร้านนี้ขึ้นมาพร่ำบอกกับเราเสมอ

ถ้าให้เท้าความ ‘ปากนัง’ มีหุ้นส่วนผู้อยู่เบื้องหลังการเกิดขึ้นของร้านอีก 5 คน คือ อายส์–กรรักษ์ ศิลานุกิจ, ออม–อณินาฏ ศิลานุกิจ, แนน–ดลนภา ตันติวิทยานุกุล, เอฟ–รัชโรจน์ เปลี่ยนขำ, อั้ม–บุญญนัน เรืองวงศ์ 

แต่ละคนมีหน้าที่ดูแลร้านแตกต่างกันไป คู่หนึ่งดูแลเรื่องสูตรอาหารของตระกูล คู่หนึ่งดูแลด้านการตลาด ส่วนอีกคู่ดูแลภาพรวม คอนเซปต์ และการตกแต่งร้าน โดยต้นสายปลายเหตุที่ทั้งหมดมาทำธุรกิจร่วมกันอย่างนี้ได้ เริ่มต้นมาจากความสัมพันธ์ของคู่เพื่อนซี้อย่างลูกศรและอายส์

จากปากพนังสู่อารีย์

ก่อนนี้ที่บ้านของอายส์ทำธุรกิจร้านอาหารใต้อยู่แล้ว จากร้านที่สืบต่อกิจการมาตั้งแต่รุ่นยาย เมื่อถึงคราวที่พ่อและแม่ของเธอจะวางมือ อายส์ที่ช่วยดูแลร้านขณะที่ทำงานประจำไปด้วยจึงรู้สึกว่าไม่สามารถดูแลร้านต่อได้ด้วยตัวคนเดียว เธอจึงส่งข่าวให้ศร เพื่อนสนิทที่หลงใหลในรสมือของที่บ้านรีบมากินอาหารที่ร้านอีกครั้งก่อนที่ร้านจะปิดกิจการ

‘ไม่ได้!’ คือสิ่งที่ศรตอบกลับหาเธอทันทีที่รู้เรื่อง 

“ศรรู้สึกว่าไม่ได้ เราไม่อยากให้อาหารรสชาตินี้หายไป” เจ้าของคำพูดขยายใจความ 

“เรากินอาหารที่นั่นมาตั้งแต่ ม.2 รสชาติมันตราตรึง อร่อยแบบลืมไม่ลงจริงๆ ในชีวิตเท่าที่ศรเคยกินอาหารใต้มา รสแบบนี้มันหายากมาก มันปังที่สุดแล้ว เราเลยบอกเพื่อนว่าอย่าปิดเลย เรามาช่วยกันก็ได้” 

แฟนหนุ่มอย่างอั้ม พี่สาวอย่างแนน และพี่เขยอย่างเอฟที่ล้วนแต่เสียดายในรสชาติอาหารพอๆ กับลูกศรจึงถูกชวนเข้ามาร่วมหัวจมท้าย ช่วยกันหาทางออกด้วยอีกแรง ก่อนจะได้ข้อสรุปที่ตรงกันว่าพวกเขาจะทำการรีแบรนด์ดิ้ง ออกมาหาพื้นที่ใหม่ สร้างบรรยากาศของร้านให้เหมาะกับคนรุ่นใหม่มากขึ้น เพื่อที่กลุ่มทาร์เก็ตเหล่านั้นจะได้มาสัมผัสกับรสชาติอาหารใต้แบบดั้งเดิม 

“ง่ายๆ คือเราอยากเปลี่ยนการรับรู้ของเด็กรุ่นใหม่ อยากให้เขารู้สึกว่าเขาก็เข้ามากินกับเพื่อนๆ ได้ ไม่ได้จำเป็นที่จะต้องมากินแค่กับครอบครัวหรือคนในตระกูล” ผู้ดูแลด้านการตลาดของร้านอย่างเอฟเสริม

พาคนย้อนไปกินอาหารรสมือยาย 

อาจด้วยเหตุผลนั้น การตกแต่งร้านในบรรยากาศกึ่งคาเฟ่ ผิดแปลกไปจากร้านอาหารกึ่งจริงจังทั่วๆ ไป บวกรวมกับหน้าตาของอาหารที่เรียกได้ว่าอลังการเกินอาหารใต้ที่เราคุ้นชินจึงเป็นสิ่งแรกๆ ที่ดึงดูดเราให้สนใจร้านนี้

อั้มเล่าถึงช่วงที่เริ่มตกแต่งร้านให้ฟังว่าหลังได้รับโจทย์จากแนนและเอฟว่าจะทำร้านให้ดูวัยรุ่นขึ้น ก็คิดอยู่นานว่าจะตกแต่งออกมาเป็นสไตล์ไหนดี จนได้ฟังอายส์เล่าเรื่องราวของคุณยาย ซึ่งเป็นเจ้าของสูตรอาหารเขาจึงค้นพบว่ามันน่าสนใจมาก ถึงขนาดที่ว่าเป็นหัวใจของแบรนด์ได้เลย

ในความทรงจำของอายส์ คุณยายมีร้านขายข้าวแกงอยู่ที่ริมแม่น้ำปากพนัง คุณยายจะลุกขึ้นมาทำอาหารตั้งแต่เช้า และขายหมดก่อนเที่ยงทุกวัน เมื่อขึ้นมาเปิดร้านที่กรุงเทพก็ขายดีมาก รสมือดีมากๆ เป็นความทรงจำที่ฝังแน่นเลยว่ายายทำอาหารอร่อยมาก  

“ศรว่าอาหารที่อร่อยมาจากเครื่องแกงที่อร่อย และคนที่คิดค้นเครื่องแกงอร่อยๆ แบบนี้ก็คือคุณยายละมูล หรือยายของอายส์ เราเลยคิดกันว่าจะแต่งร้านออกมาให้เหมือนว่ากำลังเล่าเรื่องของคุณยายอยู่” ลูกศรซึ่งทำหน้าที่ออกแบบตกแต่งร้านมาด้วยกันกับอั้มช่วยเสริม 

“มันคือการตกแต่งแบบโพสต์อิมเพรสชั่นนิสม์ เหมือนอายส์เป็นเจเนอเรชั่นที่สามแล้วในการสืบทอดเรื่องราวอันนี้ต่อมา สิ่งต่างๆ ในร้านคือจินตนาการของอายส์ที่มีต่อคุณยาย รูปวาดทั้งหมดก็จะมีฟีลลิ่งของความวินเทจ ความอบอุ่น เล่าเรื่องของคุณยายละมูล มีบรรยากาศของอำเภอปากพนัง ที่อาจจะไม่ได้ดูเป็นของจริงมากนัก เพราะก็เหมือนเราเอาจินตนาการของอายส์มาตีความอีกทีว่าจะถ่ายทอดภาพนี้ออกมายังไง”

อั้มเล่าต่อว่าก่อนอื่นต้องเข้าใจก่อนว่าอายส์ไม่เคยเห็นร้านแรกของยายเลย เพราะเขาทำตอนสาวๆ เรื่องราวเหล่านี้อายส์ได้ฟังมาจากคุณแม่อีกที พอมาจับรวม ตีความตกแต่งแบบโพสต์อิมเพรสชั่นนิสม์ เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ จึงออกมาเป็นอะไรที่ดูไม่ค่อยสมบูรณ์นัก 

“เราพยายามจะทำให้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้เกิดมาจากจินตนาการที่ไม่ค่อยชัดเจน พยายามทำร้านให้มันออกมากึ่งวินเทจ ให้ทุกคนที่เข้ามารู้สึกเหมือนว่ากำลังย้อนกลับไปสมัย 60 ปีก่อนให้ได้มากที่สุด อยากให้จินตนาการเหมือนว่าร้านเราเป็นไทม์แมชชีน ในโซนครัวที่ไม่มีใครได้เห็นนั้น มีคุณยายกำลังทำอาหารจากปากพนังข้ามผ่านไทม์แมชชีนมาเพื่อเสิร์ฟให้ทุกๆ คนได้ลองชิมกัน”

เลือกเสิร์ฟ 50 เมนูที่ดีที่สุด

ถึงการตกแต่งจะปังแค่ไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าจุดที่สำคัญที่สุดของร้านอาหาร อยู่ที่รสชาติของอาหาร

เมนูของร้านปากนังจึงเกิดจากการสั่งมาชิมกันจานต่อจาน แล้วคัดเอา 50 เมนูที่คิดว่ารสชาติดีที่สุดจาก 500 เมนูของร้านดั้งเดิมมาพัฒนาต่อให้ดียิ่งขึ้น 

ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น ‘ไก่กอและ’ ที่เป็นอาหารขึ้นชื่อของภาคใต้ พวกเขาก็เอามาพัฒนาต่อว่าสามารถเอาหมึกมาย่างได้ไหม เอากุ้งมาย่างได้หรือเปล่า จนออกมาเป็นชุดรวมกอและ ที่เสิร์ฟคู่กันกับข้าวเหนียวขมิ้น พืชพื้นเมืองของภาคใต้ที่มีสีเหลืองอ่อน มีกลิ่นหอม หรืออย่างเมนูในสวนรัก หรือกุ้งแช่น้ำปลา ที่อื่นอาจจะเป็นกุ้งแช่กินคู่กันกับมะระและน้ำจิ้มซีฟู้ด แต่ที่นี่ครีเอตขึ้นใหม่โดยใช้สาหร่ายพวงองุ่นแทน 

“แต่เดิมแกงไตปลาเป็นสิ่งที่กินยาก คนอาจจะไม่ถนัด เราก็เอามาพัฒนาให้กินง่ายขึ้น โดยการเอาไตปลาแห้งมาผัดกับข้าว กลายเป็นข้าวผัดไตปลา กลิ่นของไตปลาจะลดลง มีเครื่องเคียงเป็นกุ้งหวานกับกุนเชียงทอด ข้าวเกรียบสงขลา ไข่ต้ม แล้วก็ผักแนมมาช่วยตัดรสด้วย” ออม น้องสาวของอายส์รับหน้าที่อธิบาย

นอกจากเมนูด้านบนที่ออมและอายส์ช่วยกันเล่า ที่ร้านก็ยังมีอีกสารพัดเมนูแกงเป็นซิกเนเจอร์ เช่น แกงพริกปลาทราย หรือเมนูที่เผ็ดที่สุดในร้าน แต่ละหม้อผ่านการเคี่ยวน้ำแกงจนข้นคลั่กเข้าเนื้อปลา เหมาะกับคนที่ชอบกินอาหารรสจัด เผ็ดซาดิสต์ 

เมนูเด็ดที่ใช้เครื่องแกงตัวเดียวกันอีกก็มีฉู่ฉี่ปลาทูและผัดเผ็ดลูกชิ้นปลากราย โดยตัวลูกชิ้นมีความพิเศษคือทำมาจากปลากรายแท้ ขูดแล้วเอามาตีจนได้เป็นลูกชิ้นที่เด้งดึ๋ง ส่วนฉู่ฉี่นั้นเหมาะกับคนที่กินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง เพราะมีน้ำกะทิเพิ่มเข้ามาเป็นส่วนผสม

แต่เมนูเด็ดที่เราขอโหวตให้เป็นการส่วนตัว ได้แก่ ยำใบเหลียงทอด 

ออมเล่าว่าจานนี้จะใกล้เคียงกันกับยำผักบุ้งกรอบ แต่เนื่องจากว่าภาคใต้มีใบเหลียงเยอะ เธอเลยเปลี่ยนเสียใหม่เอาใบเหลียงมาทอดให้กรอบทีละใบแทน พอได้กินคู่กันกับน้ำยำทะเลรสแซ่บที่มีทั้งกุ้ง หมึก และหมูสับ เลยนับเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่คนใต้อย่างเราเองยังร้องว้าว

ขอเสริมอีกนิดว่าอีกอย่างที่ควรค่าแก่การลอง ถ้ามีโอกาสไปต้องได้กินคือบัวลอย 

ลองจินตนาการถึงรสชาติมะพร้าวเข้มข้นถึงใจ บวกรวมกับเม็ดบัวลอยเคี้ยวหนุบหนับสิ เท่านี้ก็ถือเป็นการปิดมื้ออาหารที่คอมพลีตที่สุดของวัน 

คำว่า “ทุกเมนูที่เราเสิร์ฟผ่านการกลั่นกรองแล้วกลั่นกรองอีกว่ามันจะอร่อยและไม่เหมือนใคร” ของอายส์แล่นขึ้นมาในหัวอีกครั้งเมื่อหนังท้องเริ่มตึง พิสูจน์แล้วว่าคำในประโยคนั้นไม่มีอะไรเกินจริงเกินไปนัก 

หากเป้าหมายของลูกหลานของยายละมูลอย่างอายส์และออมไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการที่คนอื่นๆ จะได้มากินอาหารในรสมือที่สืบต่อกันมาของครอบครัวที่พวกเธอแสนภูมิใจ และเป้าหมายของหุ้นส่วนคนอื่นๆ คือการตั้งใจรักษารสชาติแบบนี้ให้ยังคงอยู่ต่อไป

วันนี้พวกเขาทำสำเร็จแล้วตามเป้าหมาย 

The post ซดน้ำแกงเผ็ดที่ PAKNANG ร้านอาหารใต้ที่ต้องซู้ดปากบอกว่าฮาย หรอยอย่างแรงนิ appeared first on a day magazine.

นอกจากส่วนผสมหลักที่เป็นสารจากธรรมชาติจะอ่อนโยนต่อมือ กลิ่นมินต์หอมๆ เป็นมิตรต่อจมูก บรรจุภัณฑ์ก็ยังมาในรูปแบบขวดสีขาวโค้งมนเป็นมิตรต่อสายตา เฟรนด์ลี่จนเราและนักล้างจานที่ชอบงานดีไซน์อีกหลายคนต้องกลับมาซื้อ Ringo ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

หลังจากน้ำยาล้างจานไปได้สวย (สวยพอๆ กับแพ็กเกจจิ้ง) หลายคนก็ถามหาน้ำยาทำความสะอาดส่วนอื่นๆ ของบ้านบ้าง เปิ้ลเลยชวนเพื่อนๆ มาเปิด Ringo & Friends ร้านของชำดีไซน์ดีในซอยสุขุมวิท 49 ที่ขายน้ำยาทำความสะอาดในบ้านยี่ห้อ Ringo มีโซนรีฟิลแสนสะดวก แถมยังมีของกินของใช้จากเพื่อนๆ ทั่วประเทศวางขายอย่างอบอุ่น

ดีไซเนอร์เปิดร้านของชำทั้งที คำว่าดีไซน์จึงครอบคลุมอยู่ในทุกส่วน สมคอนเซปต์ ‘design-friendly grocery store’ หรือร้านชำดีไซน์ดีที่เป็นมิตรกับทุกคน

ร้านขนาดหนึ่งคูหานี้เป็นมิตรกับใครบ้าง ลองเปิดประตูเข้ามาสำรวจไปด้วยกัน

& Lifestyle

สารภาพตามตรง การล้างจานเป็นงานบ้านที่เราอยากผัดวันประกันพรุ่งเป็นอันดับหนึ่ง แต่เมื่อเอาขวดน่ารักๆ ของ Ringo ไปตั้งที่ซิงก์ ขยี้น้ำยาล้างจานใสๆ ให้เปลี่ยนเป็นฟองขาว ได้กลิ่นมินต์อ่อนๆ ฟุ้งกระจาย ชั่วโมงล้างจานก็พอจะรื่นรมย์ขึ้น

และเป็นตอนที่ได้คุยกับเปิ้ลจริงๆ จังๆ นี่เองที่ทำให้เรารู้ว่าเปิ้ลตั้งใจดีไซน์ให้น้ำยาล้างจานและสารพัดน้ำยาทำความสะอาดเข้ามาอยู่ในไลฟ์สไตล์และชีวิตประจำวันอย่างแนบเนียน

แน่นอนว่าแบรนด์น้ำยาทำความสะอาดออกแบบโดยดีไซเนอร์ต้องไม่ใช่น้ำยาธรรมดา แต่เป็นของที่ออกแบบละเอียดยิบตั้งแต่ตัวสินค้าไปจนถึงบรรจุภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับคนรักงานดีไซน์

“ความคิดที่จะทำโปรดักต์ทั้งหมดเกิดขึ้นตั้งแต่แรก แต่เราเลือกทำน้ำยาล้างจานก่อนเพราะมีประสบการณ์กับมันมากที่สุด พอเราแพ้น้ำยาล้างจานเวลาไปเที่ยวประเทศไหนเราจะซื้อน้ำยาล้างจานกลับมา

“เราไม่ได้มองของพวกนี้เป็นสินค้าใช้ในบ้านแต่เป็นสินค้าไลฟ์สไตล์ แบรนด์แฟชั่นจ๋าๆ อย่าง COS เขาก็ขายน้ำยาซักผ้า น้ำยาล้างจานในร้าน หรือเวลาเราไปเดินโซนน้ำหอมแบรนด์อินดี้ๆ ที่ญี่ปุ่น เฮ้ย ปรากฏว่าเขาขายน้ำยาซักผ้าด้วย เรื่องพวกนี้อยู่ในหัวเราตลอดเวลา ประกอบกับที่เราเป็นคนซีเรียสเรื่องการใช้ของดีไซน์อยู่แล้วก็เลยศึกษามาเรื่อยๆ ว่ามันน่าจะทำในเมืองไทย ทำไมซิงก์ล้างจาน ขวดน้ำยาล้างห้องน้ำจะสวยไม่ได้ล่ะ ในเมื่อพัฒนาการในแง่ดีไซน์ของบ้านเราก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร”

เริ่มต้นจากน้ำยาล้างจานขวดป้อม ต่อด้วยผลิตภัณฑ์อื่นในขวดสีขาวสะอาดเข้าเซต บางผลิตภัณฑ์ก็บรรจุในถุงใสเรียบเท่ หากอ้างอิงจากดีไซน์น้ำยาชนิดต่างๆ ในซูเปอร์มาร์เก็ตที่เราคุ้นเคย มองเผินๆ อาจดูไม่ออกด้วยซ้ำว่า Ringo ก็คือน้ำยาทำความสะอาดเหมือนกัน

“ที่สำคัญคือเรามีความสุขกับการใช้น้ำยาเหล่านี้มากกว่าเดิม คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมีขวดสวยๆ ในห้องน้ำ แต่เรามีความสุขที่ได้เห็นมัน และเราว่าทุกวันนี้ก็เริ่มมีคนที่คิดแบบนี้เยอะ เด็กๆ เองเริ่มมีความคิดก้าวหน้า สังคมจะไม่ได้หยุดอยู่แค่นี้

“แต่เราจะไม่พยายามไปเปลี่ยนคนที่ชอบของเดิมๆ นะ เช่น คนรุ่นแก่กว่าเราที่เขาคุ้นกับของใช้ในบ้านแบบเดิมๆ เราก็เข้าใจ หรือเราเคยคุยกับเด็กๆ ว่าทำไมซื้อกาแฟกับขนมรวมกันเกือบ 200 บาทได้แต่ไม่ซื้อน้ำยาล้างจาน เขาบอกว่าใช้อะไรล้างก็สะอาดเหมือนกันแหละ ถ้าเป็นแบบนี้เราก็เข้าใจ เราจึงวางตัวเองอยู่ในโลเคชั่นที่ลึกลับนิดหนึ่ง คนที่จะเข้ามาหาเราคือคนที่พร้อมจะใช้ของแบบนี้ เราเองก็พร้อมอธิบายวิธีคิดของเราให้เขาฟังเหมือนกัน

“อันที่จริงความสวยมันเป็นเรื่องเฉพาะตัวมาก ขึ้นอยู่กับคอนเซปต์ความสวยของแต่ละคน เราก็เป็นแค่อีกทางเลือกหนึ่งที่ตั้งอยู่บนความสวยงามในแบบของเรา แพ็กเกจจิ้งของเราไม่เหมือนกับแพ็กเกจจิ้งน้ำยาในท้องตลาด แต่ก็ไม่เหมือนแพ็กเกจจิ้งแบรนด์ออร์แกนิกอื่นๆ ซึ่งมันเป็นข้อดีนะ เพราะสุดท้ายแล้วมันทำให้ร้านของเราไม่เหมือนกับร้านออร์แกนิกหรือร้านรีฟิลที่ไหนเลย”

& Body

เรื่องราวของ Ringo เริ่มต้นจากอาการแพ้

เพราะเปิ้ลมักแพ้น้ำยาล้างจานที่มีในท้องตลาด เวลาเดินทางไปต่างประเทศ น้ำยาล้างจานแบรนด์ท้องถิ่นจึงเป็นสินค้าที่เธอหอบกลับมาทดลองใช้เสมอ จนวันหนึ่งเจ้าแม่น้ำยาล้างจานก็อยากมีแบรนด์น้ำยาล้างจานของตัวเอง เพราะนอกจากจะใช้ได้สบายมือแล้วยังสบายกระเป๋ากว่าการสั่งน้ำยาจากเมืองนอกเข้ามาเป็นไหนๆ

น้ำยาล้างจานที่เราชอบใจและชอบใช้จึงเกิดขึ้นโดยไม่ใส่สารลดแรงตึงผิว SLS และสารกันเสีย Paraben ซึ่งทำให้หลายคนระคายเคืองแต่เลือกใช้สารสกัดจากธรรมชาติอื่นๆ แทน และเมื่อ Ringo แตกไลน์ผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เช่น น้ำยาล้างห้องน้ำ น้ำยาซักผ้า ไปจนถึงสบู่เหลวและแชมพู เปิ้ลก็ยังยึดหลักว่าต้องเป็นมิตรกับผิวของคนขี้แพ้เหมือนเดิม

ถึงอย่างนั้น เธอก็ขอรีบเบรกใครก็ตามที่บอกว่า Ringo เป็นแบรนด์ออร์แกนิกเอาไว้ก่อน

“เราเชื่อในความซื่อตรง เรียบง่าย ไม่โกหก ใช้สารสกัดจากธรรมชาติเท่าไหร่ก็คือเท่านั้น ดังนั้นเราจะไม่บอกว่าร้านของเราเป็นร้านขายสินค้าออร์แกนิกทั้งหมด

“เราให้ความสำคัญกับคุณภาพผลิตภัณฑ์เป็นอันดับหนึ่ง ถ้าเป็นคนใช้ของออร์แกนิกล้วน บางคนเขาจะหลีกเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่มีสาร SLES (สารเคมีที่สกัดจากน้ำมันมะพร้าว น้ำมันปาล์ม หรือแอลกอฮอล์ ทำหน้าที่ขจัดน้ำมันจากพื้นผิวและทำให้เกิดฟอง) เพราะอาจทำให้เกิดการระคายเคืองได้ แต่ผลิตภัณฑ์ของเราประมาณ 2-3 ตัวยังมีสารนี้อยู่เพราะรู้สึกว่ามันยังจำเป็นสำหรับน้ำยาที่ใช้ทำความสะอาด หรือเรายังทำให้ผลิตภัณฑ์มีฟองบ้างเพราะคนไทยอย่างเราจะยังติดว่าถ้าไม่มีฟองจะไม่สะอาด แต่สำหรับผลิตภัณฑ์ที่ใช้กับร่างกายเราแทบจะไม่ใช้สารเหล่านี้เลย”

ถึงจะยังมีสารบางตัวที่คนหลีกเลี่ยง แต่ทุกวันนี้ Ringo ก็ยังไม่หยุดทดลองผสมสูตรน้ำยาต่างๆ ไปเรื่อยๆ เพื่อหาส่วนผสมที่เสี่ยงต่อการระคายเคืองน้อยที่สุดให้ได้

“คำว่าคุณภาพดีของเราคือเราทดลองใช้และรู้สึกโอเคกับมัน ก่อนหน้านี้เราเอาน้ำยาทุกประเภทของร้านใส่มือแล้วล้าง ซึ่งเราเป็นคนแพ้ง่ายมาก ถ้าเรารอดทุกคนต้องรอด ดังนั้นเราจึงเอามาขายเพราะเราใช้แล้วมันโอเค แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราโอเคที่จะหยุดแค่นี้นะ ทุกวันนี้เรายังพยายามหาผู้ผลิตที่จะช่วยพัฒนาเอาสารที่อาจทำให้แพ้ออกไปอยู่”

& Earth

แม้จะออกตัวไว้ตั้งแต่แรกว่า Ringo ไม่ใช่แบรนด์ที่ใช้ส่วนผสมออร์แกนิกร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแบรนด์ Ringo และ Ringo & Friends จะไม่รักโลกเสียเมื่อไหร่

ที่เห็นได้ชัดคือชั้นผลิตภัณฑ์รีฟิลขนาดใหญ่ทางซ้ายของร้านที่ลูกค้าจะเอาขวดของตัวเองมาเติมก็ได้ (ถ้าอยากแต่งขวดให้สวยขึ้นจะติดสติกเกอร์ของ Ringo ที่ขวดของตัวเองก็ได้) หรือจะซื้อขวดของร้านแล้วเอากลับมาเติมซ้ำๆ ก็ได้ คิดค่าผลิตภัณฑ์ตามน้ำหนักเหมือนร้านรีฟิลทั่วไป

แต่นอกจากระบบรีฟิลรักโลกที่ตาเห็นแล้ว ทีมดีไซเนอร์เบื้องหลังยังออกแบบความรักโลกแบบ Ringo เอาไว้ด้วย

“คนจะมีคำถามว่าทำไมเรายังใช้พลาสติกอยู่เลย” เปิ้ลชี้ไปที่ชั้นวาง

“ในฐานะที่เป็นดีไซเนอร์ เราคิดไว้ตั้งแต่ต้นว่าถ้าเราเปิดร้านรีฟิลมันจะมีบริบทของการดีไซน์ที่แน่นมาก ถ้าเป็นร้านที่ลดการใช้ทรัพยากรแบบสุดๆ เขาจะเขียนรายละเอียดสินค้าไว้บนขวด แต่จะเห็นว่าขวดสินค้าของเรายังแปะสติกเกอร์อยู่เพราะเรารู้สึกว่ามันสวยกว่า ถึงอย่างนั้นเราก็เลือกสติกเกอร์ที่คุณภาพดีที่สุด ฉีกขาดยาก ขวดก็ใช้พลาสติกเบอร์ 1 ที่แข็งแรงมาก สามารถนำมาใช้ซ้ำได้เรื่อยๆ เป็นกระบวนการรีไซเคิลเหมือนกัน ส่วนถุงใส่น้ำยาเราก็เลือกที่พลาสติกคุณภาพดีที่สุดเช่นกัน เอามาใช้ซ้ำที่นี่ได้

“เอาเข้าจริงมันเร้าใจให้คนอยากเอาขวดมาเติมนะ เพราะว่าพอเอาขวดเดิมมาเติมราคามันถูกลง และขวดนั่นเราก็ทำไว้ดีแล้ว สติกเกอร์ก็สวย ใช้ไปเลยยังไงก็ไม่พัง” เปิ้ลเล่าพร้อมเสียงหัวเราะ

พอแพ็กเกจจิ้งของ Ringo รวมถึงแพ็กเกจจิ้งของเพื่อนๆ ที่วางขายในร้านยังมีพลาสติกอยู่ ทีมดีไซเนอร์จึงออกแบบระบบแยกขยะขึ้นมา เพื่อจัดการแยกขยะที่จะเกิดจากแพ็กเกจจิ้งเหล่านี้เสียเลย

“เราบอกลูกค้าว่าสามารถเอาขยะมาทิ้งที่นี่ได้นะเพราะเรามีกระบวนการแยกขยะ แกะสติกเกอร์แยกไปนู่น ขวดแยกไปนี่ แล้วส่งไปยังที่ที่รับบริจาควัสดุประเภทต่างๆ ทั้งหมดเรามองด้วยสายตาของดีไซเนอร์ มันจะมีความเนี้ยบบางอย่างซึ่งก็ได้ผลตอบรับที่ดีจริงๆ คนที่มาจะชอบบอกว่ารู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนร้านรีฟิลหรือร้านขายของธรรมชาติที่อื่น”

ความสนุกยังซุกซ่อนอยู่ในรายละเอียด เปิ้ลยังชี้ชวนให้เราดูส่วนต่างๆ ในร้านแล้วบอกว่าของเหล่านี้ได้มาจากการรีไซเคิลหมดเลย ไม่ว่าจะเป็นตู้ โต๊ะ กระเบื้องที่เหลือจากการทำคาเฟ่ของเธอหรือตู้เย็นมือสองที่ขอรับช่วงต่อมาจากร้านค้าที่กำลังจะปิดตัว เป็นการมิกซ์แอนด์แมตช์ที่ลงตัว สวยงาม และตอบโจทย์ความอีโค่ของร้านไปในตัว

& Friends

Ringo เป็นภาษาญี่ปุ่นแปลว่าแอปเปิล มาจากชื่อของเปิ้ลผู้เป็นเจ้าของไอเดียแบรนด์ไลฟ์สไตล์แบรนด์นี้

ชื่อร้าน Ringo & Friends จึงมีความหมายว่าคราวนี้เปิ้ลไม่ได้ทำร้านอยู่คนเดียว แต่ยังมีเพื่อนๆ มาช่วยกันเติมร้านให้เต็ม เริ่มจากเพื่อนรุ่นน้องอย่าง พลอย–พิมพลอย ตั้งจิตต์วัฒนา Project Co-ordinator ของ Ringo และ หนามเตย–ณัฏฐกฤตา นราพรพิพัฒน์ ที่มาช่วยชักชวนคนอื่นๆ เอาสินค้ามาวางที่นี่

“ตอนเปิดร้าน Ringo มีโปรดักต์น้ำยาล้างจานและน้ำยาทำความสะอาดอื่นๆ อยู่แล้ว แต่เราไม่ได้อยากเป็นแค่ร้านรีฟิล เราอยากขายสินค้าอื่นๆ ด้วยเหมือนเป็นร้านชำ จะขายน้ำปลา ซีอิ๊ว ข้าวสาร สินค้าที่คนใช้และกินในชีวิตประจำวัน เป็นที่มาของการชวนเพื่อนมาขายของ เพราะเราเชื่อในคำสัญญาของเพื่อน การแนะนำกันระหว่างเพื่อน เชื่อใจในคุณภาพของกันและกันว่าทุกคนที่มีของที่ดี และส่วนใหญ่เราก็พิสูจน์เองแล้วรู้สึกว่ามันดีจริงๆ

“อีกอย่างคือเราไม่ได้อยากทำร้านที่ติดต่อกันในเชิงธุรกิจกับคนที่ทำแบรนด์ใหญ่ๆ อยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบสินค้าของเขา แต่การเป็นแบรนด์ใหญ่แปลว่าสินค้าของเขาจะวางขายในทุกที่ ร้านของเขาก็จะไม่ใช่พื้นที่ที่พิเศษ​”

และนี่คือประเภทสินค้าจากเพื่อนๆ ที่วางขายที่นี่ เราแบ่งหมวดแบบง่ายๆ เหมือนเป็นแค็ตตาล็อกแนะนำใครที่อยากไปช้อปที่นี่ดูสักที

1. Designed by Ringo : ของดีที่เพื่อนแนะนำ ออกแบบแพ็กเกจจิ้งโดย Ringo

นอกจากจะเป็นพื้นที่วางขาย Ringo ยังใช้สกิลดีไซน์มาช่วยออกแบบให้เพื่อนที่มีสินค้าแต่ยังไม่มีแพ็กเกจจิ้ง เราจึงได้เห็นข้าวหอมมะลิออร์แกนิกจากอำนาจเจริญในแพ็กเกจจิ้งมินิมอลแบบญี่ปุ่น เกลือแบ่งขายเป็นกระปุกเล็กๆ เหมาะกับคนเมืองที่อยู่กันเป็นครอบครัวเล็กๆ หรือพริกทอดในกระปุกสุดน่ารัก ที่สนุกคือสินค้าทั้งหมดเป็นของดีจากทั่วประเทศ ไม่ต่างจากการไปเที่ยวงาน OTOP แต่ห่อหุ้มใหม่ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว

2. Friends of Ringo : ของดีมีแบรนด์ แปะสติกเกอร์สีแดงรูปแอปเปิล

สำหรับเพื่อนที่มีแบรนด์อยู่แล้วและทีม Ringo เห็นว่าดีจนต้องแนะนำต่อ เช่น ซีอิ๊วและไข่เค็มตราบ้านตลาดน้อยของนักเขียนและนักเต้นสวิง โน๊ต มาลียา หรือปลาทูต้มหวานและเค็มแบรนด์หิวจากชุมพร พวกเขาจะวางขายด้วยแพ็กเกจจิ้งของแบรนด์​ พร้อมแปะป้ายรูปแอปเปิลสีแดงเป็นสัญลักษณ์แปลว่า Friends of Ringo นอกจากนี้ แม้หลายแบรนด์จะวางขายสินค้าในที่อื่นๆ ด้วย แต่บางแบรนด์ก็มีสินค้าที่ทำขึ้นมาเพื่อขายที่ Ringo เท่านั้น จะมีอะไรบ้างสามารถถามพนักงานที่ร้านได้เลย

3. No Longer Dead (Stock) : ของค้างสต็อกที่ฟื้นคืนชีพ

ไม่ใช่แค่ของใช้และของกิน แต่ที่นี่ยังมีจานชามและเครื่องครัวขายด้วย โดยทั้งหมดที่เปิ้ลเลือกมาเป็นของค้างสต็อกดีไซน์สวยจากโรงงาน เพื่อให้มันไม่สูญหายกลายเป็นขยะเสียเปล่าๆ หรือใครมีจานชามสวยๆ ที่ใช้จนเบื่อแล้ว จะขายให้ Ringo นำไปขายต่อก็ได้ เพียงลองติดต่อไปถามข้อมูลในเพจเฟซบุ๊กหรืออินสตาแกรมของร้านนะ

4. Good Designed Goods : ของใช้ในบ้านมีดีไซน์

เพื่อให้ครบคอนเซปต์ร้านของชำ Ringo จึงมีของใช้ในบ้านดีไซน์สวยมาขาย ไม่ว่าจะเป็นไม้กวาดบ้านบูรณ์ที่สวยจนต้องโชว์ กระเป๋าถักสำหรับใส่ผลไม้ หรือที่รองแก้วละลานตา

& Community

เพื่อนชวนเพื่อน แนะนำเพื่อนได้ไม่นาน Ringo & Friends ก็มีของวางเต็มร้าน แถมทีม Ringo ยังกำลังหาหนทางขยับขยายการใช้ชีวิตแบบดีต่อใจ ดีต่อดีไซน์ และดีต่อโลกออกไปให้ไกล อย่างการค้นหาวิธีส่งสินค้าไปยังต่างจังหวัดให้มีคาร์บอนฟุตปรินต์น้อยที่สุด หรือการโปรโมตให้ลูกค้าพกแพ็กเกจจิ้งไม่ใช้แล้วของ Ringo มาแยกที่นี่

ทำไปทำมา จากเพื่อนไม่กี่คน Ringo ก็กลายเป็นเหมือนชุมชนย่อมๆ ไปแล้ว

“เพื่อนที่มาวางสินค้าที่นี่มีทั้งเพื่อนที่เราติดต่อไปเพราะรู้ว่าเขาทำแบรนด์หรือมีผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว หรืออีกแบบคือเขาเห็นร้านของเราแล้วติดต่อมาเอง อย่างเพื่อนคนหนึ่ง เขานึกสนุกคิดว่าฉันมีเครื่องทำปุ๋ยจากเศษอาหารซื้อมาหลายหมื่นขอเอาปุ๋ยมาขายได้ไหม แล้วก็เล่าแบบอินมากว่าเขาทำเองทุกขั้นตอน มันดีจริงๆ ปลูกต้นไม้ที่บ้านขึ้นดีมากเลย แบบนี้เราสนใจนะ หรือเพื่อนอีกคนทำน้ำยาดับกลิ่นท่อจากเศษอาหาร จะเอามาให้ลองใช้ ถ้าเวิร์กจะให้เราช่วยทำบรรจุภัณฑ์ให้เราก็บอกว่าโอเค”

แล้วเราติดต่อไปได้ไหม เราแอบถาม เผื่อในอนาคตจะมีไอเดียบรรเจิดทำโปรดักต์ที่ดีต่อโลกกับเขาขึ้นมาบ้าง

“ติดต่อมาได้นะ” เปิ้ลตอบทันที

“ลองเอามาคุยกันและพัฒนาโปรดักต์ไปด้วยกันได้เลย เร็วๆ นี้ก็มีคุณแม่ขับรถมาหาเราจากลำลูกกาเพราะเขาชอบน้ำยาล้างจานของ Ringo มากและอยากเอาน้ำเต้าหู้มาขายที่ร้านของเรา เราเองก็ชอบน้ำเต้าหู้ของเขาแต่รู้สึกว่ามันหวานไปนิดหนึ่งเลยมาคุยกันว่าถ้าจะขายที่นี่ เราขอไม่มีน้ำตาลหรือหวานน้อยลงได้ไหม พัฒนาสินค้าไปด้วยกัน ซึ่งสิ่งที่ดีสำหรับเขาคือเขาก็จะได้อีกทาร์เกตหนึ่ง ต่อยอดจากที่เคยทำอยู่แล้ว

“สำหรับเรา คำว่า friends สำคัญมากนั่นคือขบวนการนี้จะไม่สำเร็จหรอกถ้าไม่มีเพื่อน ไม่มีลูกน้องในออฟฟิศที่เขาก็ไปชวนเพื่อนๆ มาเพราะเราอาจจะมีความคิดที่ไม่ได้เหมือนคนอื่นซะทีเดียว พอเราเปิดมาก็เริ่มได้เจอคนที่มีความคิดเหมือนกันคือคนที่รักความสวยงาม รักตัวเอง และรักโลกไปพร้อมๆ กัน เราอยากเป็นแบบนั้นและจะทำให้มันดี 

“เพราะมันจะดีกับทั้งผู้ซื้อ ผู้ขาย และก็เพื่อนของเราด้วย”

Ringo & Friends

address: 5, 14 ซอยสุขุมวิท 49 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110

hours: 11:30-19:00 น. เปิดวันศุกร์-อาทิตย์

Facebook: Ringo & Friends

The post ชวนเพื่อนไปซื้อของใช้ที่ Ringo & Friends ร้านชำของคนที่มีโลกและงานดีไซน์เป็นเพื่อน appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางมวลความตื่นตัวต่อปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมที่ว่ามา ก็อาจจะยังมีบางคนที่มองปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นเรื่องไกลตัวหรือไม่รู้สึกถึงผลกระทบเท่าไหร่ เพราะความน่ากลัวของการเสื่อมถอยของสิ่งแวดล้อมคือความแนบเนียนที่ค่อยๆ เปลี่ยนตรงนู้นนิด กระทบตรงนี้หน่อย ไปทีละจุด กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป จะตื่นตัวแก้ไขก็อาจสายเกินแก้ 

หรือต่อให้รู้ตัวแล้ว หลายคนก็อาจจะไม่รู้ว่าตัวเองจะช่วยเหลือสิ่งแวดล้อมได้ยังไงบ้าง ไม่รู้ว่าจะสร้างการเปลี่ยนแปลงในวงกว้างได้ยังไง 

ตรงนี้เองที่ CE Love the Earth เข้ามาตอบโจทย์ ทั้งในแง่มุมของการถ่ายทอดปัญหาสิ่งแวดล้อมให้เข้าถึงผู้คน และร่วมระดมทุนให้กับองค์กรที่กำลังฟื้นฟูป่าและพื้นที่สีเขียวอย่างแข็งขันอย่าง ‘มูลนิธิเพื่อสิ่งแวดล้อม’

เล่าปัญหาสิ่งแวดล้อมอย่างเข้าใจง่ายด้วยงานศิลป์

CE Love the Earth คือโครงการระดมทุนให้แก่มูลนิธิเพื่อสิ่งแวดล้อม ภายใต้โครงการ ‘เซ็นทรัล ทำ’ (Central Tham) นำไปใช้ในการอนุรักษ์และฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม

“สิ่งแวดล้อมโลกตอนนี้มีปัญหามาก เราอยากสร้างการตระหนักรู้เรื่องนี้ให้ทุกคน แต่เวลาพูดถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมมันจะดูเป็นเรื่องซีเรียสและเหมือนจะสื่อสารให้คนฟังยาก เขาอาจจะรับไม่หมด เราเลยมาคิดกันว่าทำเป็นอะไรได้อีกบ้าง ทำยังไงให้มันสามารถสื่อสารออกมาได้ง่ายๆ เราเลยนึกถึงครีเอทีฟคาแร็กเตอร์ของคนไทยที่มีทั้งความเป็นศิลปะและ commercial ว่าน่าจะทำอะไรที่สร้างสรรค์ออกมาได้เข้าใจง่าย แล้วก็หาทุนไปทำโครงการอื่นๆ ได้ด้วย” พิชัย จิราธิวัฒน์ กรรมการบริหาร บริษัท กลุ่มเซ็นทรัล จำกัด เล่าให้ฟังถึงแรงบันดาลใจที่ทำให้เกิดเป็นแคมเปญ CE Love the Earth 

แคมเปญนี้จึงเชิญศิลปินหลายแขนงทั้งนักเขียน จิตรกร ดีไซเนอร์ ไปจนถึงศิลปิน ดารา มาร่วมออกแบบสร้างสรรค์ชิ้นงานบน ‘CE (ซี)’ ครีเอทีฟอาร์ตทอยของคนไทยขนาดราว 1 เมตร จำนวน 18 ชิ้นงานมาจัดแสดง ด้วยความตั้งใจที่จะแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ว่าพวกเขาตระหนักถึงปัญหาสิ่งแวดล้อมกันยังไงบ้าง ก่อนเปิดประมูลในภายหลัง

สื่อกลางเล่าเรื่องที่เป็นฝีมือการออกแบบของคนไทย

อีกหนึ่งความน่าสนใจของอีเวนต์นี้คือผ้าใบที่ใช้นำเสนอผลงานของเหล่าศิลปินนั้นเป็นครีเอทีฟอาร์ตทอยของคนไทย ผลงานของ MAFIA Factory ภายใต้นโยบายเศรษฐกิจสร้างสรรค์เมื่อปี 2010 ที่ต้องการจะผลักดันวงการแพลตฟอร์มทอยและคาแร็กเตอร์ของไทยให้เป็นที่รู้จักในระดับโลก แต่ด้วย ณภัทร พรหมพฤกษ์ ผู้ริเริ่มโปรเจกต์ไม่ได้เป็นนักออกแบบโดยตรง จึงมองหาความพิเศษที่นอกเหนือจากเรื่องของดีไซน์มาใส่ไว้ในคาแร็กเตอร์ตัวนี้ นั่นคือกลไกที่สามารถบิดลำตัวเพื่อเปลี่ยนใบหน้าด้านในได้ ความแปลกใหม่นี้พาให้ CE ติด 1 ใน 5 แพลตฟอร์มทอยที่ดีที่สุดในโลกจากเวที Designer Toy Awards ที่อเมริกาเมื่อปี 2011

คาแร็กเตอร์ CE เคยถูกนำไปใช้เป็น Supporting Character ให้กับ Asia Zero Waste ร่วมกับคาแร็กเตอร์ TOFU ของ Devilrobots จากประเทศญี่ปุ่น และผ่านการทำงานร่วมกับแบรนด์และอีเวนต์ดังๆ มาแล้วอย่างมากมายทั้งในและต่างประเทศ จนขึ้นแท่นคาแร็กเตอร์ไทยที่มีมูลค่าทางลิขสิทธิ์สูงสุดเท่าที่เคยมีมา ก่อนจะถูกนำมาใช้กับโปรเจกต์นี้อีกครั้ง โดยมี MAFIA Factory ดูแลการสร้างชิ้นงานให้ออกมาสมบูรณ์ที่สุดตั้งแต่การขึ้นรูปร่างพิเศษไปจนถึงการเพนต์ลวดลายด้วยมือ

“ผมดีใจที่ครีเอทีฟอาร์ตทอยสัญชาติไทยถูกใช้ให้เกิดประโยชน์ในด้านสิ่งแวดล้อม และดีใจที่ได้เห็นการออกแบบที่มีคุณค่าจากเหล่าศิลปินทั้งหมด 18 ท่าน ทำให้ CE สะท้อนถึงปัญหาสิ่งแวดล้อมในอีกมุมมองหนึ่ง ไม่ใช่เป็นแค่ของเล่นที่เอาไว้สะสม แต่ CE สามารถเป็นกระบอกเสียงให้กับทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้ด้วย”

18 วิธีนำเสนอที่หลากหลายและสร้างสรรค์เพื่อเรื่องราวเดียวกัน

แม้จะอยู่ในรูปร่างของหุ่นตัวกลมลักษณะเหมือนๆ กัน แต่ผลงานทั้ง 18 ชิ้นต่างก็มีเอกลักษณ์หรือลวดลายที่ไม่เหมือนกันเลย หากมองเพียงเผินๆ คงยากจะดูออกว่าหุ่นเหล่านี้สะท้อนถึงปัญหาสิ่งแวดล้อมเช่นเดียวกัน ด้วยอิสระในการถ่ายทอดที่เปิดให้ศิลปินนำเสนอมุมมองใดก็ได้ที่คิดว่าจะสามารถเป็นกระบอกเสียงให้กับทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้

เราจึงจะได้เห็นทั้งผลงานที่เตือนใจถึงความน่ากลัวหากมนุษย์ยังละเลยเรื่องสิ่งแวดล้อม ผลงานที่มอบความหวังให้เราอยากปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและเติมสิ่งดีๆ ให้กับโลกอีกครั้ง หรือกระทั่งผลงานที่ออกแบบมาเพื่อมอบความสุขให้กับผู้ชมและดึงดูดให้อยากเก็บสะสมหรือสนับสนุนเงินทุนไปใช้เพื่อสิ่งแวดล้อมในงานเหล่านี้

หนึ่งในนั้นคือผลงานของ Pomme Chan หรือ ปอม–ธัชมาพรรณ จันทร์จำรัสแสง นักวาดชาวไทยผู้ออกแบบโปสเตอร์งานออสการ์ปี 2017 เจ้าของลายเส้นพลิ้วไหวที่น่าจะเคยผ่านตาคุณมาบ้างแล้วแม้ไม่รู้ตัว

ปอมเลือกใช้ลายดอกไม้อันเป็นเอกลักษณ์ของเธอมาถ่ายทอดเป็นตัวแทนของสิ่งแวดล้อม เพราะดอกไม้ ต้นไม้ คือสัญลักษณ์ของธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ โดยแฝงลูกเล่นด้วยการจัดวางก้านใบและดอกให้เรียงกันเหมือนใบหน้ายิ้มแย้ม ให้ทุกคนตระหนักถึงความสำคัญของดอกไม้และต้นไม้ บนคาแร็กเตอร์ CE พื้นดำที่ช่วยขับให้ลวดลายดอกไม้เด่นชัด ขณะเดียวกันก็ทำให้ไม่เป็นลวดลายที่หวานจนเกินไป

“เราได้ยินข่าวเรื่องสิ่งแวดล้อมมาตลอด อย่างล่าสุดเรื่องน้ำแข็งในกรีนแลนด์ที่แตกมาเยอะมาก แค่เห็นอย่างนั้นเราก็รู้สึกใจสั่นคิดถึงน้ำในทะเลที่จะเพิ่มขึ้น เราเองก็พยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ เช่น ชุดวันนี้ที่ใส่มาคือมีอยู่แล้ว 12 ปี พยายามเอาของเก่ามาใช้ ไม่ทิ้งขว้าง หรือการลดขยะพลาสติก เราก็พยายามทำอยู่ตลอดแต่อาจจะไม่มีใครรู้ การซัพพอร์ตโครงการนี้เราเลยตีโจทย์ว่าจะทำยังไงให้ผลงานออกมาน่ารักน่าประมูลเพื่อหาเงินทุนไปทำจริง มากกว่าจะเล่าเรื่องสิ่งแวดล้อมเฉยๆ”

ความท้าทายในการสร้างงานครั้งนี้สำหรับปอมคือเรื่องความไม่ถนัดต่องาน 3 มิติมากเท่าไหร่ เพราะปกติเธอทำแต่งาน 2 มิติ

“ถ้าเป็นคนที่ทำงานกับคาแร็กเตอร์ทอยอยู่แล้วเขาจะรู้ว่าควรเล่นกับขาหรือแขนของคาแร็กเตอร์ยังไง ซึ่งเราไม่ค่อยชิน พอมาทำงานชิ้นนี้เราก็ต้องมีการคิดล่วงหน้าว่าจะจัดวางลวดลายไปตามโครงสร้างคาแร็กเตอร์ยังไง ทำให้เป็นลายอะไร ต้องนึกให้ออกว่าเราจะทำผลงานยังไงให้ดูจากข้างหน้าก็สวย ข้างหลังก็สวย ข้างๆ ก็ได้ มุมไหนก็ยังสวย”

นอกจากผลงานของปอมแล้ว ยังมีผลงานที่น่าสนใจจากศิลปินอีกหลายคน อาทิ ศรัณย์ เย็นปัญญา นักออกแบบเจ้าของสตูดิโอ 56thStudio ที่ออกแบบ CE ให้ถ่ายทอดความเป็นไทยเพื่อสืบสานวัฒนธรรมและรักษาสิ่งแวดล้อมไปควบคู่กัน โดยได้แรงบันดาลใจมาจากการอนุรักษ์หนังสือในพิพิธภัณฑสถานว่าการเก็บไว้อย่างแน่นหนาอาจจะไม่ใช่การอนุรักษ์อย่างแท้จริง แต่ต้องมีการนำเสนออย่างรู้คุณค่าด้วย หรือผลงานของจิตต์สิงห์ สมบุญ นักออกแบบแถวหน้าของประเทศที่เลือกถ่ายทอดมุมมองเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของธรรมชาติว่ายิ่งมีมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้หรือสัตว์ป่า สิ่งแวดล้อมรอบตัวเราก็จะดีขึ้นด้วย เปรียบกับน้ำหนักของจุดสีขาวบนคาแร็กเตอร์ CE สีดำที่ยิ่งมีมากก็ยิ่งมองเห็นน้ำหนักของแสงที่ส่องเข้ามาด้านหนึ่งชัดเจนยิ่งขึ้น

งาน CE Love the Earth จะจัดขึ้นที่ Central Embassyในวันที่ 28 กันยายน – 11 ตุลาคม 2563 และที่ Central World ในวันที่ 14 ตุลาคม – 10 พฤศจิกายน 2563 พร้อมด้วยกิจกรรมเวิร์กช็อปน่าสนใจอีกหลากหลาย รวมถึงสินค้าอย่างเสื้อยืด กระเป๋าผ้าคอลเลกชั่น Heart for Planet และคาแร็กเตอร์ CE ให้เลือกซื้อเพื่อสมทบทุนเข้าแคมเปญ

ก่อนจะประกาศผลการประมูลอย่างเป็นทางการในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 โดยสามารถร่วมประมูลออนไลน์ผลงานทั้ง 18 ชิ้นได้ตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม -วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 หรือร่วมบริจาคสมทบทุนได้เลยตั้งแต่วันนี้ที่ centraltham.com/ce

The post CE Love the Earth เมื่องานศิลปะช่วยเป็นท่อน้ำเลี้ยงให้ป่าและพื้นที่สีเขียว appeared first on a day magazine.