ถ้าเปลี่ยนคำถามเป็นนานแค่ไหนแล้วที่คุณไม่ได้อ่านเรื่องราวผ่านภาพ

ความรู้สึกจาก 2 คำถามข้างต้นแตกต่างกันหรือไม่

เราเป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้มีประสบการณ์วัยเด็กเชื่อมโยงกับนิทานมากนัก อาจเพราะโตมาในชนชั้นกลางที่ต่างจังหวัด หนังสือนิทานที่เข้าถึงง่ายมักเป็นนิทานเล่มบาง ภาพวาดมีความแข็ง สีสันไม่สบายตา ภาพไม่ต่อเนื่องกับเรื่องราว เต็มไปด้วยการสอนสั่งสิ่งดีงามเสมอ ซึ่งตัวเรารู้สึกต่อต้านและอึดอัดทุกครั้งที่ฟังจบ 

หลังจากผ่านวัยอนุบาล เราไม่เคยได้ใกล้ชิดนิทานอีกเลย แค่ท่องจำบทเรียนในแต่ละชั้นปีก็หมดพลังไปเยอะมากแล้ว ส่วนห้องสมุดโรงเรียนในวัยเด็กเป็นเพียงสถานที่เก็บฝุ่นขนาดใหญ่ หรือที่แอบนอนของรุ่นพี่ใจกล้า หนังสือเก่าเหลือง หน้าปกขาด เนื้อหาหนังสือมีเพียงไม่กี่หมวด เช่น หน้าที่พลเมือง มารยาท ศาสนา หนังสือวิทยาศาสตร์ที่ปกดูอย่างไรก็ไม่วิทยาศาสตร์ และวรรณกรรมที่พยายามสร้างความเป็นชาติ เป็นต้น

วรรณกรรมแปลหลายเล่มหล่อเลี้ยงใจในช่วงวัยรุ่น จนวันหนึ่งมีโอกาสเข้ามาฝึกงานที่ a day ในโครงการชื่อ a team junior ช่วงนั้นเราได้ทำนิตยสารซึ่งมีธีมหลักเกี่ยวกับนิทาน ทำให้ชีวิตเรากลับมาทักทายนิทานอีกครั้งในวัย 20 ต้นๆ การเข้าไปในห้องสมุดมาเรีย ของ มศว (สำนักหอสมุดกลาง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) ครั้งแรกเป็นประสบการณ์ที่น่าประทับใจมาก

เราเพิ่งรู้ว่าโลกใบนี้มีนิทานหลายประเภท มีวิธีการพิมพ์ ลูกเล่นในการเล่า เนื้อเรื่องแบบที่เราไม่คิดว่าจะพบเจอในรูปแบบของนิทานอีกร้อยแปดแบบ เราได้เจอนิทานเรื่อง หนูน้อยหมวกแดง ประมาณ 5 เวอร์ชัน แต่ละเล่มล้วนมีความเฉพาะตัวตามวัฒนธรรม และเอกลักษณ์ของภาษานั้น พร้อมรับข้อมูลใหม่จากการค้นคว้าของเพื่อนๆ ว่าแท้จริงต้นทางของนิทานเรื่องหนูน้อยหมวกแดงเป็นนิทานสอนศีลธรรมเรื่องเพศสำหรับผู้หญิง ภายใต้สังคมชายเป็นใหญ่ โดยการให้หนูน้อยหมวกแดงแทนถึงความบริสุทธิ์ของผู้หญิง เสื้อคลุมสีแดงเปรียบเสมือนเลือดประจำเดือน เด็กสาวเสื้อคลุมแดงจึงหมายถึงผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์ ส่วนจมูกยาวๆ ของเจ้าหมาป่าแทนสัญลักษณ์อวัยวะของเพศชาย สุดท้ายบทสรุปของนิทานเรื่องนี้มักมีนายพราน ชายผู้แข็งแรง มีอำนาจและอาวุธเข้ามาช่วยแก้ปัญหา โชคดีที่ช่วง 10 ปีมานี้สังคมในหลายวัฒนธรรมเริ่มเปลี่ยนตอนจบของนิทานคลาสสิก โดยเปิดพื้นที่ให้หนูน้อยหมวกแดงหรือคุณยายขึ้นมาแก้ปัญหาได้ด้วยตนเอง โดยไม่ต้องรอคอยนายพราน เช่น งานของ Bethan Woollvin นักเขียนผู้ดัดแปลงเรื่องราวของหนูน้อยหมวกแดงและราพันเซลให้ดูแลตนเองได้ โดยไม่ต้องรอคอยโอกาสจากเพศชายเหมือนที่ผ่านมา 

ในการไปห้องสมุดมาเรียครั้งแรก ปกนิทานเล่มหนึ่งทำงานกับใจเรา จนอดไม่ได้ที่จะเปิดอ่าน มันชื่อว่า “The snow man by Raymond Briggs”

ความทรงจำเบื้องต้นเกี่ยวกับนิทานคือ เรื่องต้องแฮปปี้แอนดิ้ง สั่งสอน เน้นความสุข ความสนุก ผจญภัย แต่กับเล่มนี้แค่เปิดหน้าแรกก็เขย่าความเชื่อเรามากๆ เนื่องจากนิทานไม่มีตัวอักษรปรากฏแม้แต่ตัวเดียว ไม่นะ … ได้เหรอ? ความละมุนของภาพวาดที่มีความต่อเนื่องชวนอ่าน ตัวละครมีท่าทีที่ชัดเจน สิ่งเหล่านี้ชวนเราหลุดเข้าไปในโลกนิทานได้ทันที เราร้องไห้เมื่ออ่านเล่มนี้จบ มีก้อนความรู้สึกหลายส่วนที่ตีขึ้นมา ทั้งเศร้า อิ่มเอม ประหลาดใจ สงบสุข ประทับใจ ที่ตกใจมากคงเป็นความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นจากการอ่านภาพที่ไม่มีคำบรรยาย ที่สำคัญ หน้าสุดท้ายของนิทานเล่มนี้ไม่มีคติสอนใจหรือคำสั่งสอนถูกผิดเหมือนที่เราเคยเจอมาตอนเด็ก เราอายเพื่อนที่ไปด้วยกัน เราพยายามเก็บความรู้สึก แล้วปล่อยเรื่องนี้ไปเพื่อกลับมาอยู่ในวงเพื่อน แต่กลายเป็นว่านิทานเล่มนี้ค้างอยู่ในใจเราเป็นอาทิตย์ 

เรากลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมนิทานภาพ 1 เล่มถึงทำงานกับใจเราเยอะขนาดนี้ เพราะเราเซนซิทีฟไปหรือเปล่านะ ต้องเกริ่นหน่อยว่าเรามีเสียงเล็กคล้ายเด็ก ช่วงเข้าวัยรุ่นจนถึง 20 กว่าๆ มักจะมีคนระบุความเป็นเราว่ามันยังเด็ก ใสซื่อ แบ๊ว ไร้เดียงสา มันยังไม่โต เด็กน้อยมาก ฯลฯ เสียงในใจเราตะโกนออกมาเสมอว่า  “โตแล้ววววว” เรารู้สึกด้อยค่า ไม่เก่ง ความมั่นใจลดลงเรื่อยๆ ในวัยที่โตขึ้นแต่มีบุคลิกที่ยังคงเด็ก อาจเพราะชั่วโมงบินยังน้อยเราจึงให้เสียงคนอื่นมามีอิทธิพลกับชีวิตเรามากเกินไป ด้วยเหตุนี้เราจึงคิดว่าเราอาจจะเด็กจริงๆ เหมือนที่หลายคนบอก เราจึงร้องไห้ไปกับนิทาน 

หลังจากนั้นเราอ่านนิทานในรูปแบบวรรณกรรมมากขึ้น โดยเน้นนิทานที่ใช้ในการบำบัด เริ่มจากหนังสือของ ฆอร์เฆ่ บูกาย เรื่อง ฉันจะเล่าให้คุณฟัง หลายครั้งที่หนังสือเล่มนี้ชวนให้เราเริ่มสังเกตเห็นพลังของนิทาน เมื่อมีโอกาสไปร้านหนังสือ เราเริ่มแบ่งเวลาให้มุมหนังสือนิทานเด็กมากขึ้น ชีวิตนอกรั้วมหา’ลัยคดไปมาอยู่ 2 ปี จนได้ข้อสรุปว่าเราจะกระโดดเข้ามาทำงานตามฝันนั่นคืออาชีพครูอนุบาล

ด้วยเนื้องานทำให้เราใกล้ชิดนิทานมากขึ้น เราพัฒนาตัวเองผ่านการฝึกเล่านิทานหลากหลายรูปแบบ ทั้งนิทานหุ่น นิทานเพลง นิทานรูปแบบเล่ม นิทานตั้งโต๊ะ (รูปแบบวอลดอร์ฟ) และพาตัวเองไปอยู่ในฐานะผู้ฟังผ่านวิทยากรนานาชาติที่มีประสบการณ์ด้วยเสมอ โลกส่วนตัวกับโลกของงานกลายเป็นเรื่องเดียวกัน เราสนุกกับการค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับนิทานจนลืมนอนอยู่บ่อยๆ นิทานช่างเป็นสื่อการเรียนรู้ที่เหมาะกับเด็กๆ จริงๆ 

สิ่งที่ได้เรียนรู้เพิ่มเติมคงเป็นการมองเห็นนิทานในมิติที่ซับซ้อนขึ้น เช่น นิทานที่เกี่ยวกับการเมือง นิทานวัฒนธรรม นิทานศาสนา นิทานเน้นความคิดสร้างสรรค์ นิทานด้านอารมณ์ที่ไม่ได้เน้นแค่อารมณ์เชิงบวก แต่เปิดพื้นที่ให้อารมณ์เศร้า เสียใจ ความโกรธ นิทานเรื่องการสูญเสีย นิทานความตาย เป็นต้น

เมื่อมีโอกาสได้ศึกษาปริญญาโท ด้วยความที่พยายามนำสิ่งที่ชอบมาปรับใช้กับงานวิจัยทำให้เราค้นพบวิธีการ bibliography นั่นคือการใช้หนังสือในการบำบัด (บรรณบำบัด) เมื่อหาข้อมูลในไทยพบว่าการใช้หนังสือบำบัดมักเป็นการเลือกใช้วรรณกรรมที่ใช้ภาษาสละสลวย เนื้อหาซับซ้อน มีคำอ่านยาก ซึ่งจากการถอดบทเรียนพบว่าการใช้หนังสือบำบัดจำเป็นต้องดูพัฒนาการกลุ่มผู้เข้าร่วมเป็นหลัก หากคุณเอาวรรณกรรมรางวัลไปใช้กับผู้เข้าร่วมที่มีทักษะการอ่านไม่แข็งแรง อาจทำให้การประเมินไม่ตรงกับเป้าตั้งต้น ซึ่งช่องว่างส่วนนี้ทำให้เราคิดว่านิทานภาพเป็นเครื่องมือที่เข้ามาเชื่อมรอยตรงนี้ได้

ภาพหนังสือนิทาน ‘แมว 11 ตัวกับยักษ์อุฮิอะฮะ’

คุณคิดว่าหนังสือนิทานภาพเล่มนี้เหมาะกับผู้อ่านวัยใด? 

จริงหรือที่นิทานเล่มนี้เหมาะสำหรับเด็กอนุบาล?

เหตุผลใดที่ทำให้คุณเชื่อมั่นเช่นนั้น รูปแบบ สีสัน หรือเป็นเพราะคำแปะหน้าที่เขียนไว้ว่า โรงเรียนอนุบาลควรมี

… 

วันหนึ่งเมื่อ 4 ปีก่อนเราว่างจากงานประจำ เดินเข้าไปในเซเว่นฯ เห็นเด็กนั่งเล่นมือถือกันเป็นกลุ่มใหญ่เพียงเพราะรอพ่อเเม่ที่ขายของอยู่ตลาดข้างๆ เราเข้าไปทักทายเเละถามเด็กทุกคนว่า 

“พี่มีหนังสือนิทานเยอะเลย อยากเล่าให้ฟัง มีใครอยากฟังบ้าง” 

ทุกคนเงยหน้ามาคุยกับเราเเละพยักหน้า 

เรารีบเดินกลับห้องแล้วหยิบเล่มนี้ไป

ใช่!!! เราเล่านิทานกันในเซเว่นฯ ด้วยการปรึกษาหัวหน้าสาขาอย่างเป็นทางการ เราเล่ากันอยู่ประมาณ 50 นาทีในมุมที่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ปิดอยู่เพื่อไม่ให้มีคนเดินผ่าน

สิ่งที่เราสังเกตเเละตั้งคำถามคือ เด็กกลุ่มนี้อยู่ ป.5 ทำไมเด็กๆ ยังสนุกและอินกับหนังสือได้มากขนาดนี้
น้องตอบกลับมาซื่อๆ ว่า “ไม่เคยฟังนิทานสนุกๆ เเบบนี้เลย เล่มนี้ภาพสวยจัง”

2 เดือนต่อมา

พี่ๆ กลุ่มดาวเหนือชวนเราเข้าไปจัดกระบวนการให้น้องๆ ในสถานพินิจบ้านเมตตา โจทย์ของกระบวนการกว้างมาก เปิดพื้นที่ให้เราออกเเบบกระบวนการได้เต็มที่ เมื่อกลุ่มเป้าหมายมีข้อจำกัดเรื่องการอ่านเเละการเขียน นิทานภาพจึงเป็นเครื่องมือแรกที่เป็นมิตรกับผู้เข้าร่วมเพราะเด็กน้อยในวัยอนุบาลยังอ่านเขียนไม่คล่องแต่สามารถเข้าใจสารของนิทานได้จากการอ่านภาพ (visual literacy) เเละฟังเรื่องเล่าผ่านเสียง

เล่มนี้คือหนึ่งในกระบวนการวันนั้น สิ่งที่เราเห็นในวินาทีเเรกคือเเววตาของเยาวชนในสถานพินิจฯ ที่กระตือรือร้นอยากรู้เรื่องราวในหน้าต่อไป เต็มไปด้วยความความกระหายใคร่รู้ที่อยากเรียนรู้ต่อ

บ่ายวันนั้นพวกเราเปิดมุมให้น้องๆ สะท้อนการเรียนรู้ 

น้องๆ ส่วนใหญ่ หลงเสน่ห์นิทานภาพ  เเละเกิดความอยากอ่านหนังสือขึ้นมาด้วยตัวเขาเอง บางคนสะท้อนการเรียนรู้ถึงเนื้อหาของนิทานเล่มนี้ที่เชื่อมโยงกับเรื่องราวชีวิตจริงของเขา ว่าหากเขาได้อ่านนิทานเล่มนี้ก่อน เขาคงตัดสินใจใหม่กับเหตุการณ์ที่ผ่านมา เรายิ้มรับกับการเรียนรู้ที่เกิดขึ้น

หลังจากนั้นมีโอกาสได้อบรมการเล่านิทานกับอาจารย์ Rie Muranaka ที่จัดขึ้นโดยมูลนิธิเมล็ดฝัน ท่านได้เล่านิทานเล่มนี้เป็นตัวอย่าง เเละถามว่าในหน้าปกมีเจ้าเเมวกี่ตัว? นักเรียนในห้องต่างฮือฮากันมาก ท่านชวนเรานับเเมวทีละตัวๆ แล้วค่อยๆ กางปกหลังออกมา ^^ คงไม่ต้องเฉลยว่ามีกี่ตัว เราเเค่อยากบอกว่าเทคนิคเหล่านี้มันน่ารักเเละดึงดูดผู้ฟังให้กลับมาอยู่กับนิทานได้น่าสนใจมาก ไม่ว่าผู้ฟังเหล่านั้นจะอยู่ในวัยใด

นอกจากสีสันที่ดึงดูดตาเเละลูกเล่นในการวาด เช่น ท้องฟ้าเป็นสีชมพู เเมวเดิน 2 ขา เเละความน่ารักมากมายที่ซ่อนอยู่ในภาพ เราชื่นชมวิธีการเล่าเรื่องของหนังสือเล่มนี้ ผู้เขียนสามารถหยิบเรื่องกฎ กติกา การอยู่ร่วมกันในสังคมที่เหมือนจะเป็นเรื่องที่จับต้องได้ยาก ไม่ใช่เฉพาะเเค่เด็กน้อย เเต่รวมถึงผู้ใหญ่เเบบเราด้วย มาถ่ายทอดผ่านเรื่องราวและภาพวาดได้อย่างลงตัว เด็กๆ สามารถรับรู้เรื่องกฎ กติกา การยับยั้งชั่งใจ การเเก้ปัญหาได้อย่างเป็นรูปธรรมที่ชัดเจนเเละมีความสนุกอยู่ในตัว ไม่รู้สึกกดดันหรือถูกสั่งสอน แถมลุ้นไปกับการตัดสินใจของแก๊งเจ้าเหมียวว่าจะฝ่าฝืนกฎต่อหรือไม่

ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้เเล้ว เราขอถามคำถามเดิมซ้ำ

คุณคิดว่าหนังสือนิทานภาพเล่มนี้เหมาะกับผู้อ่านวัยใด?

จริงหรือที่นิทานเล่มนี้เหมาะสำหรับเด็กอนุบาล?

เหตุผลใดที่ทำให้คุณเชื่อมั่นเช่นนั้น?

คำตอบของคุณยังเหมือนเดิมหรือไม่ 

The post วันที่นิทานเปลี่ยนชีวิต appeared first on a day magazine.

COVID-19

1

“ลูกอย่าตกใจนะ” 

สิ้นประโยคนั้น พ่อค่อยๆ บรรจงหยิบปรอทวัดไข้ออกจากรักแร้ เขายื่นให้ฉันดูโดยที่ตัวเองแทบไม่มอง เพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเลขบนหน้าจอเล็กๆ ของปรอทจะแสดงค่าเท่าใด

‘38.1’

แม้ถูกห้ามไว้ก่อน แต่ในโมงยามที่ประเทศเกิดการระบาดของไวรัส COVID-19 ฉันจะไม่ตกใจยังไงไหว ในเมื่อข้อมูลในโลกอินเทอร์เน็ตต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ตัวเลขอุณหภูมิร่างกายที่เกิน 37.5 องศาเซลเซียสคือสิ่งที่ต้องเฝ้าระวังมากๆ ในเวลานี้

“อาจจะเป็นไข้เฉยๆ ก็ได้” ฉันตอบพ่อกลับไปแบบนั้นโดยพยายามข่มใจและทำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ฟังดูเฉยชาและไม่มีหางเสียง แต่คิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีสุดที่ตัวเองทำได้แล้วในเวลานั้น

“ไม่อยากเป็นเลย” พ่อพูดรำพึงรำพันกับตัวเอง 

‘นั่นสิ’ ฉันคิดแบบนั้นอยู่ในใจเหมือนกัน 

2

ถ้าจะว่ากันตามความเป็นจริง ฉันกับพ่อไม่ใช่คู่พ่อ-ลูกที่สนิทสนมกันสักเท่าไหร่

สมัยเด็กอาจใช่ แต่กับตอนนี้ที่ฉันกำลังมีเลขตัวหน้าของอายุเข้าใกล้เลขสามและพ่อใกล้เลขหก ฉันพบว่าพ่อกับฉันคุยกันคนละภาษามากขึ้นไปทุกที มุมมอง ความคิด หรือแม้แต่การกระทำของเรา ล้วนไปคนละทิศคนละทางกันอย่างสิ้นเชิง เราเป็นคนจากต่างเจเนอเรชั่นที่ปะทะคารมกันบ่อยครั้ง และไม่ยอมกัน

จนถึงจุดหนึ่ง คล้ายๆ กับว่าฉันถอดใจแล้ว

ไม่ใช่ว่าไม่รัก ฉันตอบตัวเองได้อย่างหนักแน่นเสมอว่าฉันรักครอบครัวมากแค่ไหน แต่ในแง่ของการใช้ชีวิต วันหนึ่งฉันก็ไม่อยากปรับตัวเข้าหาเขาไปเสียอย่างนั้น

ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียง ไม่อยากปะทะ ไม่อยากมีปัญหาอะไรกับพ่ออีก เหตุนั้นเองฉันถึงเลือกที่จะกลายเป็นคนเงียบและเย็นชา ฉันคุยกับเขาน้อยลงจนแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน เพราะคิดเอาเองว่าวิธีนี้แหละจะทำให้ฉันไม่เจอปัญหา 

หลังจากนั้น เวลาเขาทำอะไรไม่ถูกใจฉันเลือกจะเงียบใส่ ถ้าไม่จำเป็นฉันมักไม่แสดงความเห็นบนโต๊ะอาหาร ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเป็นคนที่พูดเยอะที่สุด หรือเวลากลับมาบ้าน ถ้าเลือกได้ฉันจะพุ่งตรงเข้าห้องตัวเองมากกว่าจะไปนั่งสนทนากับพ่อแม่ที่ไม่ค่อยได้เจอกัน ฉันกลายเป็นเด็กเก็บตัวในสายตาของพวกเขามากเข้าไปทุกที

และเมื่อไหร่ไม่รู้ที่ความสนิทของเราสองคนค่อยๆ หายไปจนถึงตอนนี้

3

“พ่ออยากกินอะไร”

“กะเพราเนื้อ ไข่ดาวไม่สุก”

“โอเค เดี๋ยวซื้อกลับไปให้”

ฉันวางโทรศัพท์จากพ่อก่อนหันไปออร์เดอร์เมนูอาหารตามที่ได้รับมากับพนักงานร้าน

อย่างที่รู้กันว่าในตอนนี้มาตรการรับมือไวรัสนั้นเปลี่ยนไปทุกวัน แต่ในวันที่พบว่าพ่อเริ่มมีไข้สูง ผู้เชี่ยวชาญและกระทรวงสาธารณสุขต่างออกมาบอกว่าการไปตรวจเชื้อ COVID-19 ที่โรงพยาบาลนั้นควรมีอาการครบถ้วน ถ้ามีแค่บางอาการ (อย่างเช่นพ่อฉันที่มีแค่ไข้สูง) ก็อาจทานยารักษาและดูอาการที่บ้านก่อนได้ ดังนั้นเรื่องการหุงหาอาหารวันนี้จึงเป็นหน้าที่ของฉันและพี่ชายที่ใส่แมสก์ออกมาหาอะไรทานและซื้อไปฝากเขา

ระหว่างนั่งรออาหารนั่นเองที่ความคิดฉันเริ่มทำงาน

‘จริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่พ่อป่วย’ 

ในช่วงไม่กี่ปีหลัง ช่วงเวลาเดียวกันกับที่ฉันกระทบกระทั่งกับพ่อบ่อยครั้ง พ่อเองก็เริ่มมีอาการป่วยด้วยอัตราที่ถี่มากขึ้น พ่อเริ่มไม่สบายบ่อยขึ้น หนำซ้ำบางครั้งก็หนักจนถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล ในทุกๆ ครั้งฉันจะไปเยี่ยมเขาเสมอ เวลาเห็นชายหนุ่มที่เคยแข็งแรงมากนอนซมอยู่บนเตียง ช่วงเวลาเหล่านั้นทำปฏิกิริยากับความรู้สึกของฉันอยู่เหมือนกัน แต่ในทุกๆ ครั้งเหล่านั้นสำหรับฉันไม่มีครั้งไหนหนักเท่าครั้งนี้

อาจเพราะสื่อและข้อเท็จจริงที่หลายคนประโคมข่าวที่ว่าอาการของไวรัสนั้นมีตั้งแต่ระดับคล้ายไข้หวัดธรรมดาไปจนถึงเสียชีวิต ฉันผู้ซึ่งมองโลกในแง่ร้ายเป็นทุนเดิมก็อดคิดมากไปไกลไม่ได้ ถ้าพ่อเกิดติดเชื้อขึ้นมาจริงๆ และเป็นกรณีที่ร้ายแรงที่สุดล่ะฉันจะทำยังไง

ความรู้สึกทั้งหมดนี้กระตุกความคิดของฉันให้หันไปมองอดีตและตั้งคำถาม

‘นี่เราสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่’ 

สิ่งที่ฉันคิดในตอนแรกว่าความเย็นชาอาจเป็นคำตอบของฉันกับพ่อ ฉันคิดถูกจริงๆ หรือ กับเหตุการณ์ที่ผ่านมาฉันแก้ไขและทำมันอย่างดีที่สุดหรือยัง ทิฐิที่ฉันแบกไว้อยู่เต็มบ่ามันจำเป็นขนาดนั้นไหม ในหัวฉันมีแต่คำถามเหล่านี้อยู่เต็มไปหมด แต่ภายใต้ทั้งหมดนั้นมีคำถามใหญ่สุดที่ฉันถามตัวเองดังๆ ขึ้นมาในใจ

‘แล้วถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้าย ฉันเสียดายอะไรหรือเปล่า’

“กะเพราได้แล้วค่ะ” เสียงจากน้องพนักงานเสิร์ฟปลุกฉันขึ้นจากภวังค์

4

ระหว่างขับรถกลับบ้าน ฉันขับผ่านโรงพยาบาลที่ตัวเองเคยแอดมิตตอนเด็ก

แม้ความทรงจำจะเลือนรางมากและจำสาเหตุหลักไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ฉันจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าตัวเองไม่ได้ป่วยหนักนัก แค่รักษาตามอาการและวันรุ่งขึ้นก็ออกจากโรงพยาบาลได้อย่างสบายใจ แต่ความทรงจำหลังจากนั้นต่างหากที่ฉันเห็นภาพชัดเจนจนถึงตอนนี้

ด้วยความที่โรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ติดกับร้านอาหารที่มีเมนูข้าวผัดอเมริกันแสนอร่อย เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลพ่อและแม่ชวนฉันทานอาหารที่นี่ทันที ฉันจำได้ว่าตัวเองในตอนนั้นไม่ได้ชอบกินข้าวผัดอเมริกันเท่าไหร่หรอก แต่ที่จำได้แม่นคือนี่เป็นไม่กี่เมนูที่พ่อชอบ ฉันจึงตอบตกลงทานร้านนี้โดยคิดเข้าข้างตัวเองตามประสาเด็กว่าฉันกำลังเสียสละให้พ่ออยู่

ในวันนั้น เราสี่คน พ่อ แม่ พี่ชาย และฉัน ต่างนั่งลงกินข้าวพร้อมกันอย่างมีความสุข ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองสั่งอะไร แต่พ่อสั่งข้าวผัดอเมริกันอย่างที่คิดไว้ และเขาก็เอร็ดอร่อยกับมันอย่างที่ฉันตั้งใจ 

แม้เวลาจะผ่านมาถึงตอนนี้ แต่ความรู้สึกที่ว่า ‘ฉันดีใจที่เห็นพ่อมีความสุขเพราะฉัน’ ก็ยังไม่จางหาย มันยังคงชัดเจนมากๆ จนถึงตอนนี้

ฉันยังคงจำมันได้ เพียงแต่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานเหลือเกิน

5

ฉันบรรจงนำข้าวกะเพราเนื้อ ไข่ดาวไม่สุก จากกล่องโฟมใส่จานและจัดเรียง

ถ้านับเฉพาะอาหารจานเดียวที่พ่อชอบ ข้าวผัดอเมริกันดูกระจอกไปเลยเมื่อเทียบกับกะเพราเนื้อ นี่น่าจะเป็นเมนูแรกสุดที่พ่อนึกถึงเวลาเข้าร้านอาหารตามสั่ง ดังนั้นตอนพ่อบอกฉันผ่านโทรศัพท์ ฉันไม่แปลกใจเท่าใดนักที่เป็นเมนูนี้

หลักจากนำทุกอย่างใส่จาน ฉันค่อยๆ จัดแจงทั้งหมดใส่ถาด ก่อนที่ฉันจะไปเคาะประตูห้องพ่อเพื่อนำอาหารเข้าไปเสิร์ฟ แน่นอนว่าตอนนั้นฉันใส่แมสก์ ส่วนพ่อเองที่นอนซมอยู่บนเตียงก็ใส่แมสก์เช่นกัน แม้จะมีหน้ากากคั่น แต่คำพูดคุยของพ่อกับฉันยังคงแจ่มชัด

“วางไว้ที่พื้นเลยลูก เดี๋ยวพ่อทาน”

“ตรงนี้เนอะ”

“ใช่ๆ ตรงนั้นแหละ”

ฉันค่อยๆ วางถาดอาหารห่างจากเตียงพ่อประมาณ 1 เมตร แล้วลุกขึ้นหันหลังออกจากห้อง

“ดีจังเลยลูก” เสียงพ่อพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาทำเอาฉันต้องหันกลับไปมอง

“อะไรนะ”

“ที่ลูกทำน่ะ ดีจัง”

ในนาทีนั้น สารภาพว่าฉันไม่รู้จะทำหน้ายังไง กลายเป็นว่าแมสก์ที่ปิดปากและจมูกบดบังสีหน้าของฉันได้ดีชะงัด

“พรุ่งนี้ถ้าไข้ยังไม่ลดต้องไปตรวจนะ” ฉันเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง

“อื้ม” พ่อตอบกลับสั้นๆ ก่อนบอกให้ฉันออกไปได้แล้ว เดี๋ยวจะติดโรคกันพอดี

ฉันปิดประตูตามหลังประโยคนั้นไม่นาน ก่อนที่จะเข้าไปล้างมือในห้องน้ำและมองตัวเองในกระจก 

ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันคิดไปเองไหม 

แต่ฉันว่าภายใต้หน้ากากอนามัยนั้น ตัวฉันกำลังยิ้ม

หมายเหตุ : ในวันรุ่งขึ้นไข้ของพ่อไม่ได้ลดแต่อย่างใด เขาเข้าไปตรวจที่โรงพยาบาลและพบว่าตัวเองปลอดเชื้อ COVID-19 แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงคืออาการไข้เหล่านี้มาจากการอักเสบที่กระเพาะปัสสาวะ ตอนนี้พ่อฉันกำลังเตรียมเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล และแน่นอนว่าด้วยวิกฤตเช่นนี้ฉันอาสาเป็นคนเฝ้าไข้พ่อเอง

The post วันที่พ่อฉันมีไข้ในช่วงที่ COVID-19 ระบาด appeared first on a day magazine.

“มือซ้ายถือเข็ม มือขวาหยิบดอกไม้ขึ้นมาร้อย” เสียงอาจารย์พูดซ้ำๆ เพื่อเตือนเสมอ เพราะอยู่ๆ เข็มก็เปลี่ยนจากมือซ้ายไปอยู่ในมือขวาตลอด

คงเป็นเพราะเข็มที่เล็กและบาง มีขนาดใหญ่กว่าเข็มเย็บผ้าแค่ 2-3 เบอร์ แต่ยาวถึง 2 คืบ ซึ่งจับไม่ถนัดเลยสำหรับมือใหม่ที่กล้ามเนื้อมัดเล็กและข้อต่อที่นิ้วมือข้างซ้ายไม่ค่อยได้ใช้งาน ทำให้กว่าจะร้อยได้แต่ละดอก เข็มก็แทงสลับโดนดอกไม้บ้าง โดนนิ้วบ้าง

และหลายทีที่แทงไม่โดนอะไรเลย

2 สัปดาห์แรกผ่านไปด้วยความช่วยเหลือของอาจารย์ ทำให้ทุกๆ 2-3 วัน จะมีพวงมาลัยกลับบ้าน

แรกๆ มาลัยไม่ค่อยสวยและไม่สมประกอบเท่าไหร่เพราะฝีมือในการส่งกลีบส่งดอกยังไม่นิ่ง ทำให้พวงมาลัยมีสัดส่วนไม่เท่ากัน ดอกไม้มีช้ำบ้าง เฉาบ้าง เพราะร้อยไม่เสร็จวันต่อวัน ไม่ต่างกับมือของคนร้อยที่ปลายนิ้วโป้ง นิ้วชี้ และนิ้วกลางข้างขวาเริ่มเยิน เพราะโดนยางดอกไม้กัดแตกจนมีเลือดซึม แต่ด้วยความตั้งใจว่าจะต้องทำพวงมาลัยสวยๆ เพื่อไปให้แม่ในวันแม่ปีนี้ให้ได้ เจ็บแค่ไหนก็ยังร้อยต่อได้

พอเข้า 2 สัปดาห์สุดท้ายของเดือน ฉันเริ่มร้อยมาลัยได้หลายแบบ ได้ทั้งมาลัยแบน มาลัยกลม มาลัยสามเหลี่ยม และมีลูกเล่นหลายลาย ร้อยได้ตั้งแต่ลายง่ายๆ ลายนวลลออ ลายคุณหญิง จนถึงลายเยาวมาลย์ ที่ยากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อร้อยคล่องขึ้น เร็วขึ้น เลยสนุกขึ้น ทำให้ทุกครั้งที่เริ่มร้อยจะไม่ยอมวางเข็มเลย เหมือนตกอยู่ในภวังค์ อาการคงล้ายกับติดเกม ไม่พักกินข้าวดื่มน้ำ ไม่ค่อยอยากพูดคุยกับใคร ไม่สนใจข่าวสารบ้านเมืองตลอดทั้งเดือน หนักถึงขั้นไม่ยอมเข้านอน ถ้ายังร้อยดอกไม้คาเข็มอยู่ และลืมเรื่องมือถือไปได้เลย เสียงโทรศัพท์ดังก็ไม่รับ เสียงข้อความเข้าก็ไม่หยิบขึ้นมาอ่าน เพราะมือไม่ว่างทั้ง 2 ข้าง

“มือซ้ายถือเข็ม มือขวาหยิบดอกไม้ขึ้นมาร้อย” ร้อยจนติดพันและคิดอยากทำมาลัยแบบอื่น ลายอื่นที่ยากขึ้นไปอีก เพราะเริ่มมีความมั่นใจในฝีมือตัวเองแล้ว เลยทำให้ตัดสินใจเรียนต่ออีก 1 เดือน

1 สิงหาคม วันแรกของการเรียนคอร์สที่ 2 แม่โทรเข้ามาระหว่างเรียนอยู่ ฉันเลยรีบรับสายและบอกแม่ไปสั้นๆ ว่า “เรียนร้อยมาลัยอยู่ เดี๋ยวว่างแล้วโทรกลับนะ” แม่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนวางสาย “ยังเรียนไม่จบอีกเหรอ สะดวกเมื่อไหร่ค่อยโทรกลับก็แล้วกัน” พอฉันเรียนเสร็จเลยรีบโทรกลับไปหา “แค่พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท ให้แม่ก็พอแล้ว” นี่คือประโยคแรกที่แม่พูดก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

วันนี้ฉันนั่งร้อยมาลัยพวงสำคัญที่เป็นจุดเริ่มต้นของความตั้งใจเรียนร้อยมาลัย ตอนหยิบมะลิทีละดอกร้อยลงเข็ม ประโยคที่แม่พูด “แค่พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท ให้แม่ก็พอแล้ว” ดังซ้ำๆ ในหู ทำให้ภาพพวงมาลัยสวยๆ ที่ได้ทำตลอดทั้งเดือนที่แล้ว และเวลา 1 เดือนเต็มที่ใช้ไปกับการเรียนไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะจริงๆ แล้วลืมไปว่าต้องการแค่ร้อยมาลัยให้แม่เองพวงหนึ่ง และแม่ก็ต้องการแค่พวงมาลัยธรรมดาๆ พวงหนึ่ง

เวลา 1 เดือนเต็มๆ ที่ใช้ไปกับการฝึกถือเข็ม ฉีกกลีบดอกรัก ร้อยดอกพุด กระทุ้งกลีบกุหลาบ ทำดอกข่า และจับช่อเอื้อง จนทำมาลัยสวยๆ ได้หลายพวง หลายแบบ กลับทำให้เวลาที่เคยอยู่พูดคุยกับแม่ลดลง สนใจแม่น้อยลง เพราะเทความสนใจทั้งหมดไปที่มาลัย

วันนี้เข้าใจความหมายประโยคที่ว่า “พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท” ของแม่แล้ว สำหรับแม่ “เวลามีค่ามากกว่ามาลัย” เพราะทุกครั้งที่ฉันหยิบมะลิขึ้นมาร้อย เหมือนแต่ละดอกคอยตะโกนบอกว่า “รีบๆ ร้อย เวลามีน้อย” “รีบๆ ทำ เพราะเวลามีจำกัด”

ตอนนี้มาลัยมะลิเสร็จเป็นพวงแล้ว แต่ไม่ว่าสวยหอมแค่ไหน ไม่นานก็จะกลายเป็นพวงดอกไม้เหี่ยวแห้ง ร่วงโรย และกลิ่นที่เคยหอมก็จะค่อยๆ จางไป จนสุดท้ายก็ต้องถูกโยนทิ้งสักวัน

แม่คงอยากได้มาลัยสวยๆ สะดุดตาที่ลูกร้อยให้เองกับมือ แต่หากลูกต้องใช้เวลาทั้งหมดที่เคยให้แม่ไปกับการร้อยมาลัย แม่ขอเลือกแค่มาลัยพวงเล็กๆ ธรรมดาๆ ร้อยด้วยมะลิหอมๆ ไม่กี่ดอก ที่หาซื้อได้ตามแผงทั่วไป พวงละไม่เกิน 10 บาทก็พอแล้ว

ด้วยหวังว่าจะได้มีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้น เท่านั้นเอง

The post ‘สำหรับแม่แล้ว เวลาของลูกมีค่ากว่ามาลัย’ ในวันที่แม่อยากได้แค่พวงมาลัย 5 บาท 10 บาท appeared first on a day magazine.

วันที่ชุดตรวจครรภ์ขึ้นขีดที่ 2 จางๆ

วันที่ผลเลือดแสดงค่า beta hCG หลักหมื่น

วันที่เห็นคลื่นเสียงของหัวใจอีกดวงผ่านจออัลตราซาวนด์ดำๆ

วันที่แพ้ท้อง อาเจียนจนไม่มีอะไรออก

วันที่อายุครรภ์ครบ 3 เดือน

วันที่มีเข็มกลัดติดไว้ที่ชุดคลุมท้อง

วันที่เห็นหน้าลูกวันแรก

หรือวันที่เริ่มมีน้ำนม…

หลังจากรอบเดือนมาช้ากว่าปกติ ความตื่นเต้นที่จะได้เป็นแม่คนก็เริ่มขึ้น วันรุ่งขึ้นรีบตื่นแต่เช้าเพื่อตรวจว่าท้องหรือเปล่า เพราะช่วงเช้าคือช่วงเวลาที่ปัสสาวะเข้มข้นที่สุด ซึ่งจะทำให้ผลการตั้งครรภ์ออกมาแม่นยำที่สุด และแล้วภาพที่เกิดขึ้นก็เหมือนตัวเองอยู่ในละครเมื่อเห็นขีดที่ 2 ขึ้นจางๆ และค่อยๆ เข้มขึ้น รอยยิ้มเล็กๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกระซิบบอกตัวเองในใจว่า “เราได้เป็นแม่แล้ว!”

ระหว่างที่เราอมยิ้ม สามีก็พลิกกล่องชุดตรวจ อ่านคู่มือซ้ำๆ พร้อมเทียบกับข้อมูลในเว็บไซต์เพื่อยืนยันว่าเราเข้าใจผลตรวจไม่ผิดแน่ๆ แล้วผลัดกันหยิบชุดตรวจหมุนไปหมุนมาเพื่อหามุมถ่ายรูป 2 ขีดนี้เก็บไว้ เป็นภาพที่บันทึกช่วงเวลาที่เราดีใจและมีความสุขแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน จากนั้นทยอยบอกข่าวดีนี้ให้คนใกล้ชิดทีละคนให้ดีใจกับเราด้วยว่า “เราได้เป็นแม่คนแล้วนะ” แต่หลังจากที่บอกไป ก็ถูกถามกลับหลายคำถามจนทำให้รู้สึกว่า วันนี้คงยังไม่ใช่วันที่เราจะแทนตัวเองว่า ‘แม่’ ได้

“ตรวจด้วยฉี่แรกหลังตื่นหรือเปล่า?”

“แน่ใจแล้วเหรอ?”

“ลองตรวจพรุ่งนี้อีกสักครั้งสองครั้งเพื่อดูผลเปรียบเทียบไหม?”

เพื่อความแน่ใจเลยตัดสินใจไปตรวจเลือด ซึ่งได้ผล beta hCG ในระดับหลักหมื่นที่ประเมินได้ว่า ‘ตั้งครรภ์’ แต่คุณหมอยังไม่สรุป จนอัลตราซาวนด์แล้วพบว่ามีหัวใจอีกดวงเต้นอยู่ประมาณร้อยครั้งต่อนาที คุณหมอนั่งคำนวณสักพักและแจ้งให้ทราบว่าตอนนี้อายุครรภ์ประมาณ 5 สัปดาห์แล้ว

ด้วยความดีใจจากผลที่คุณหมอยืนยัน เลยรีบบอกคนใกล้ชิดอีกครั้งว่า “ท้องแล้วจริงๆ นะ” แต่ครั้งนี้ไม่กล้าแทนตัวเองว่า ‘แม่’ แล้ว และคำถามยังคงมีตามมาตลอด

“ไม่ถือเคล็ดเหรอ?”

“รอครบ 3 เดือนค่อยบอกดีไหม?”

นี่แค่เริ่มต้นตั้งท้อง เราก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว อีกทั้งยังมีอุปสรรคเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลง เหนื่อยง่าย นอนไม่หลับ ทานไม่ลง แพ้ท้อง เหม็นทุกอย่างแม้กระทั่งน้ำหอม อาเจียน น้ำหนักลด หน้าตาซีดเซียว หมองคล้ำ แถมด้วยอาการปวดท้อง และหนักที่สุดคือมีเลือดออก จนทำให้ความพยายามที่จะถือเคล็ดปิดเป็นความลับต้องสิ้นสุดลง เมื่ออาการต่างๆ กระทบต่อหน้าที่การงาน เลยจำเป็นต้องบอกที่ทำงานเพื่อลางานไปพบคุณหมอ ฉีดยากันแท้งทุกสัปดาห์ประคับประคองอย่างน้อยให้พ้นอายุครรภ์ 2 เดือน

จากที่เคยได้ยินแต่คำถาม ตอนนี้เริ่มได้ยินแต่ คำสั่ง

“ต้องฝืนตัวเองหน่อยนะถึงแม้จะทานไม่ลง”

“อย่าถือของหนัก”

“พักผ่อนเยอะๆ”

“สงสารลูกบ้าง”

ความห่วงใยจากคนอื่นก่อตัวเป็นความกังวลใจและความเครียดว่าเราปฏิบัติตัวได้ไม่ดีเหรอ รอยยิ้มแรกบนหน้าตอนที่เห็น 2 ขีดบนชุดตรวจครรภ์หายไปแล้ว ตอนนี้บนหน้ามีแต่รอยน้ำตาที่เกิดจากการต่อสู้กับสภาพร่างกาย อารมณ์ที่เปลี่ยนไป ความเหนื่อยล้าที่ต้องวิ่งเข้า-ออกห้องน้ำ ประคองตัวเองที่โถส้วม ความอ่อนเพลียจากที่นอนไม่ค่อยหลับ ความกดดันตัวเองที่ต้องทนฝืนทานอาหารทั้งที่ยังไม่ได้ทันเอาเข้าปากก็อยากจะอาเจียนออกแล้ว และความเครียดที่ต้องบังคับตัวเองไม่ให้เครียด

วันหนึ่งอยู่ๆ ความทรมานจากอาการแพ้ท้องก็หายไป สิ่งที่มาแทนที่คือข่าวร้ายที่สุดที่เคยรับรู้ เมื่อคุณหมออัลตราซาวนด์พบว่าหัวใจของตัวอ่อนหยุดเต้นแล้ว ทำเอาหัวใจของคนท้อง 9 สัปดาห์ ที่ยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ แทบจะหยุดเต้นไปด้วย เสียงความห่วงใยของคนรอบข้าง “…ฝืนหน่อย / สงสารลูกบ้าง / ฝืนหน่อย / สงสารลูกบ้าง…” ที่เคยได้ยินกลับมาหลอกหลอนวนเวียนอยู่ในหัว เราได้แต่ร้องไห้และโทษตัวเองซ้ำๆ ว่าแค่ยอมฝืนทานอาหาร พยายามทำตัวเองให้นอนหลับ แค่เลิกดื่มชากาแฟ น้ำอัดลม แล้วดื่มน้ำเปล่าเยอะๆ และไม่ถือของหนัก แค่ 9 สัปดาห์ที่ผ่านมา เรายังทำเพื่อลูกไม่ได้ ถึงแม้คุณหมอได้อธิบายเหตุผลของการแท้งว่าเป็นไปตามกลไกธรรมชาติ (natural selection) เป็นที่ตัวของเด็กเองที่พัฒนาได้ไม่สมบูรณ์ ส่งผลให้ไม่สามารถเจริญเติบโตต่อและคลอดออกมาเป็นเด็กที่สมบูรณ์ได้ แต่เหตุผลของคุณหมอก็ไม่ได้ทำให้เราทำใจยอมรับการสูญเสียครั้งนี้ได้

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการตกเลือด คุณหมอกำหนดให้ขูดมดลูกเพื่อยุติการตั้งครรภ์ในวันถัดไป ตลอดทั้งคืนนั้นเราแทบจะไม่ได้นอน ร้องไห้เหมือนคนขาดสติ สะอื้นจนหายใจไม่ทัน ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกอึดอัดออกมาเป็นคำพูดได้ และยิ่งเสียใจมากขึ้นหลังจากขูดมดลูกออกแล้วกลับมีน้ำนมซึมออกมาตอกย้ำความสูญเสียครั้งนี้

ทั้งที่ไม่มีท้องให้อุ้มแล้วก็ยังไม่ยอมพาตัวเองออกจากความเศร้า ไม่ยอมกลับมาเริ่มใช้ชีวิตเหมือนตอนก่อนท้อง คู่มือเตรียมความพร้อมสำหรับคนท้องที่มีให้เลือกเยอะแยะไม่ใช่สิ่งที่ต้องการอีกต่อไป กลับเป็นคู่มือเตรียมความพร้อมสำหรับคนแท้งต่างหากที่ต้องการมากที่สุดตอนนี้ แต่ไม่มีให้อ่านเลยสักเล่ม และเรายังปฏิเสธความห่วงใยจากคนรอบข้าง เพราะเชื่อว่าเขาไม่เข้าใจความรู้สึกของเราจริงๆ หรอก เราตีความหมายของทุกคำปลอบใจที่คนอื่นให้ว่าเป็นแค่เพียงความสมน้ำหน้าที่เคยเตือนแล้วแต่เรากลับไม่สงสารลูกเอง

แต่เมื่อโดนดุว่า “ไม่ต้องโทษตัวเอง ไม่ต้องโทษใครอะไรทั้งนั้น” กลับเป็นประโยคที่ดึงสติเรากลับมาให้คิดได้ว่า ไม่ว่าจะโทษใครก็แก้ไขอะไรไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดที่ควรทำคือ ตั้งหน้าตั้งตาทำตัวให้เบิกบานสดใส รีบลุกขึ้นสู้กับความอ่อนแอของร่างกายและสภาพจิตใจตัวเองให้เร็วที่สุด เพราะยิ่งกลับมาแข็งแรงได้เร็วเท่าไหร่ วันที่เราจะได้เป็น ‘แม่’ ก็จะมาถึงเร็วขึ้นเท่านั้น

เมื่อเริ่มเปิดใจรับฟังคนที่เป็นห่วง จึงได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว ทุกคนเข้าใจเรา และมีหลายคนที่ผ่านประสบการณ์แท้งลูกเหมือนกัน แต่ทุกคนก็สามารถกลับมาตั้งท้อง มีลูกได้อีก เพราะพวกเขาเข้มแข็ง เรียกคืนกำลังใจกลับมาได้เร็ว อดทนต่อความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งยังมีคุณแม่หลายคนที่ยอมเจ็บตัวหลายต่อหลายครั้งเพื่อทำเด็กหลอดแก้ว

ถึงแม้วันนั้นเราไม่ทันได้มีโอกาสเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ แต่วันนี้เรารู้แล้วว่าวันที่ได้เป็น ‘แม่’ ไม่ได้วัดกันจากวันที่เราเห็น 2 ขีดบนชุดตรวจครรภ์ วันที่เห็นหัวใจอีกดวงเต้นในท้อง วันที่แพ้ท้อง วันที่เห็นหน้าลูก หรือวันที่มีน้ำนมวันแรก แต่เมื่อไหร่ที่เราพร้อมเหนื่อย พร้อมเจ็บ เพราะคิดถึงลูกก่อนความสุขสบายของตัวเอง วันนั้นต่างหากคือวันที่เราพร้อมที่จะเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ ได้แล้วจริงๆ

The post วันที่ไม่ทันได้เรียกตัวเองว่า ‘แม่’ appeared first on a day magazine.

เงินก็ไม่มี จบ กศน. มาคงสอบสู้คนอื่นไม่ได้แน่ๆ

ผมเป็นกราฟิกดีไซน์เนอร์ จบมัธยมปลาย กศน. จากจังหวัดอุตรดิตถ์ เข้ากรุงเทพฯ มาเพื่อทำงานและศึกษาระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาบริหารธุรกิจ เอกธุรกิจระหว่างประเทศ ควบคู่กับการทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนตั้งแต่อายุ 19 ปีที่บริษัทเครื่องสำอางแห่งหนึ่งในย่านบางกะปิ

เวลาผ่านไปจนอายุ 21 ปี ผมต้องเข้าสู่กระบวนการเกณฑ์ทหาร ตอนนั้นผมไม่ชอบเอาซะเลย ผมลุ้นในใจว่าต้องจับได้ใบดำ แต่ชีวิตก็ต้องผกผันเพราะมือเจ้ากรรมของผมนั้นหยิบใบแดงขึ้นมา เป็นจุดหักเหของชีวิตผมเลยก็ว่าได้

ผมเข้าสู่รั้วของทหารเป็นระยะเวลา 2 ปี เนื่องด้วยตอนนั้นผมยังไม่จบปริญญาตรี มีเพียงแค่วุฒิมัธยมปลาย ผ่านการฝึกฝนความเป็นทหารใหม่ระยะเวลา 100 วัน และเข้าสังกัดที่กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 104 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 4 ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่ผมเป็นทหาร ผมเริ่มรู้สึกสนุกไปกับการทำงานในหน่วยทหารมากๆ ผมได้ทำงานทั้งงานเอกสาร ในสำนักงาน ฝึกยิงปืนเล็ก ปืนใหญ่ ได้ออกไปช่วยเหลือประชาชน

ผ่านไปจนผมใกล้จะปลดประจำการ ผู้บังคับกองพันแนะนำให้ผมเข้าสอบเพื่อเป็นนายสิบ เพราะท่านคงเห็นศักยภาพว่าเราจะสามารถทำงานให้กองทัพได้ แต่ผมปฏิเสธไปเพราะอยากออกไปทำงานในสายที่ผมเรียนมา ซึ่งผู้บังคับกองพันก็ได้แนะนำเส้นทางความเจริญก้าวหน้าในกองทัพมากมาย แต่สิ่งที่ท่านเอ่ยขึ้นมาคือการบินทหารบกที่เปิดโอกาสให้นายทหารประทวน ทหารชั้นผู้น้อยที่มีความสามารถสอบเข้าเป็นนักบินของกองทัพบกได้ และหากสอบผ่านก็จะได้เรียนฟรีที่โรงเรียนการบินกองทัพบก

วินาทีนั้น ความฝันที่ผมเคยพับเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

ผมกลับมานั่งทบทวนว่าเมื่อเรามีโอกาสทำในสิ่งเราอยากทำ ถ้าเราปฏิเสธที่จะพยายามคว้าโอกาสนั้นมา เราจะต้องเสียใจและเสียดายมากๆ หากปล่อยไปจนอายุเกินกว่าจะสอบได้ คงหมดโอกาสไปเลยตลอดชีวิต ผมจึงตัดสินใจสอบเข้าเป็นนายสิบ โดยไม่ได้คิดว่าการที่เราจบ กศน. หรือเงินทองจะเป็นขีดจำกัดของตัวผมอีกต่อไป

ผมตั้งใจอ่านหนังสือ ศึกษาว่าข้อสอบจะออกวิชาอะไรแนวไหนบ้าง และจัดตารางเวลาสำหรับการอ่านหนังสือ ค่อยๆ ทำความเข้าใจไปทีละบท เข้าใจเรื่องนั้นๆ อย่างท่องแท้ ด้วยความพยายามนี้ ทำให้ผมสามารถสอบเข้าเป็นนายสิบทหารบก เหล่าปืนใหญ่ เป็นนายทหารประทวน และเข้าสู่เป้าหมายต่อไปคือ การสอบแข่งขันภายในกองทัพบก เพื่อเข้าเรียนในหลักสูตรศิษย์การบินทหารบก

ศิษย์การบินทหารบกนั้นจะเปิดรับสมัครคัดเลือกปีละหนึ่งครั้ง การสอบมีหลายด่าน ทั้งการสอบภาควิชาการ ทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ตรวจจิตวิทยา เวชศาสตร์การบิน และสัมภาษณ์ทดสอบบุคลิกภาพ ผมใช้เวลาสอบถึง 3 ปี กว่าจะสอบผ่าน

ตลอด 3 ปี ผมเตรียมตัวหนักมากเพราะผมค่อนข้างอ่อนวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์เอาซะมากๆ ผมจัดตารางเวลาการอ่านหนังสือ สร้างวินัยในการอ่านหนังสือ เปิดคลิปวีดีโอในยูทูปที่ติวแต่ละวิชา และที่สำคัญคือเวชศาสตร์การบิน ผมต้องพัฒนาทักษะประสาทสัมผัส การทำงานพร้อมกันหลายๆ อย่าง ออกกำลังกายทุกเช้าและเย็น ทำอย่างต่อเนื่องตลอดมาจนผมสามารถสอบติดเป็นศิษย์การบินทหารบก รุ่นที่ 62 จนได้

ตอนนี้ผมได้เรียนทั้งภาคพื้นและขึ้นบินบนท้องฟ้าอย่างที่ผมตั้งใจไว้ หากหลายปีก่อน ผมยังปิดกั้นตัวเองกับความคิดที่ว่า ‘คงทำไม่ได้’ ‘ความสามารถคงไม่พอ’ และพับเก็บความฝันไว้รอวันมันเลือนหายไปจากชีวิต ผมก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ผมภูมิใจในตัวเองมากๆ

The post วันที่ผมสอบเป็นนักบิน appeared first on a day magazine.

ผมใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่นาน จนช่วงหนึ่งผมเริ่มรู้สึกเพลียอยู่บ่อยๆ ง่วงนอนตลอดเวลา และหลับระหว่างทำงาน ตอนขับรถกลับบ้านผมจะง่วงมาก มีอาการวูบเหมือนคนหลับใน ผมพยายามแก้ปัญหาด้วยการนอนให้เร็วขึ้นแต่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม คิดว่าตัวเองคงทำงานหนักมากเกินไป วันไหนที่ได้หยุดพักผ่อนจริงๆ ผมจะนอนตั้งแต่สามหรือสี่ทุ่มและตื่นมาตอนเที่ยง ลงมาอาบน้ำกินข้าว และเผลอหลับตั้งแต่บ่ายโมงจนตื่นมาอีกทีตอน 6 โมงเย็นหรือหนึ่งทุ่ม เป็นแบบนี้ทุกครั้ง

พอพฤติกรรมเปลี่ยนไป นิสัยของผมก็ค่อยๆ เปลี่ยนตาม ทั้งอ่อนไหวง่าย ขี้หงุดหงิด โมโหจุดเดือดต่ำ พูดจาขึ้นเสียง ที่เลวร้ายกว่านั้นคือเริ่มพูดจาโกหก ไม่มั่นใจในตัวเอง รู้สึกตัวเองด้อยค่า และไม่มีความภาคภูมิใจ

ผมมีปัญหาหลายๆ ด้าน ทั้งทะเลาะวิวาทกับคนในบ้าน มีปัญหาเรื่องความรัก โลเล สับสน ไม่กล้าตัดสินใจ และวางแผนจะลาออกจากที่ทำงาน เพราะรู้สึกว่าหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานมองว่าเราเป็นพวกคนขี้โรค อ่อนแอ ใจเสาะ หรือขี้แพ้

คนรอบตัวที่หวังดีก็จะคอยให้คำแนะนำง่ายๆ ว่าให้ไปออกกำลังกาย เล่นกีฬา เที่ยว หรือไปทำอะไรก็ได้ที่จะทำให้ปล่อยวางได้บ้าง สำหรับพวกเขา คำพูดที่ช่วยปลุกและปลอบใจเหล่านั้น มันช่างฟังดูง่ายไปหมด

แต่คำถามสำหรับผม ผมจะต้องทำอะไรถึงจะเรียกว่า ‘ปล่อยวาง’

ผมพยายามแก้ปัญหาตามคำแนะนำของคนอื่นๆ ลองไปไหว้พระสวดมนต์เพื่อหาความสงบ นั่งสมาธิ ฟังธรรมะทุกเช้า ออกเดินทางท่องเที่ยว ลองปรึกษานักจิตวิทยา รวมถึงพบหมอเพื่อแก้ไขปัญหาการนอน ช่วงที่ต้องรอผลตรวจการนอนหลับ ผมมานั่งทบทวนว่าจะเอาตัวรอดหรือบรรเทาความว้าวุ่นใจจากปัญหาเหล่านี้อย่างไรได้บ้าง

ช่วงนั้นผมเริ่มอ่านหนังสือการจัดระเบียบบ้านที่ชื่อว่า ชีวิตดีขึ้นทุกๆ ด้านด้วยการจัดบ้านแค่ครั้งเดียว ของ คนโด มาริเอะ แต่ไม่ได้สนใจที่จะลองทำอย่างจริงจัง จนวันหนึ่งที่ผมนั่งอยู่ในห้องนอนและมองไปรอบห้อง จู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าผมพยายามจะเปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวด้วยการออกไป ‘ข้างนอก’ แล้วหวังว่าจะแก้ปัญหาให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น แต่สุดท้ายต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องเก่าๆ เมื่อกลับมานอนอยู่บนเตียงตัวเดิมอยู่ดี

ในความว้าวุ่นใจ สายตาเหลือบไปเห็นกองเสื้อผ้าที่วางรกพร้อมกองเอกสารและหนังสือ แวบหนึ่งผมฉุกคิดและตัดสินใจทันทีว่า ผมจะเลิกหนีปัญหาด้วยการเดินออกไปข้างนอก และจะเข้าไปเผชิญหน้ากับ ‘ข้างใน’ ด้วยการเปลี่ยนแปลงข้าวของที่อยู่รอบตัวเราทั้งหมดแทน

ผมเริ่มต้นจากการเทเสื้อผ้าทั้งหมดมากองไว้ คัดสรร แยก ทิ้ง เก็บ ส่งต่อ บริจาค ฝึกหัดพับผ้าด้วยตนเองจากการอ่านหนังสือและเว็บไซต์ รวบรวมหนังสืออ่านเล่นที่ผมเก็บมาตั้งแต่สมัยประถมจนถึงตำราเรียนทุกเล่ม มากองเพื่อคัดแยก มันทรมานใจมากๆ ที่ต้องบอกลาหนังสือบางเล่มที่เราเก็บไว้มานานหลายปี หรือต้องทิ้งเอกสารที่เขียนด้วยลายมือของตัวเอง

ผมหยิบหนังสือขึ้นมา บอกขอบคุณมันที่ได้ทำหน้าที่ที่ดีมาตลอด ตอนนี้ผมไม่จำเป็นต้องใช้อีกต่อไปแล้ว ยินดีจะปล่อยไปเพื่อให้เราได้ใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งของในปัจจุบัน

ตอนที่ค่อยๆ วางหนังสือแยกเอาไว้ในกองที่จะบริจาค จู่ๆ ก็มีความรู้สึก ‘ปิ๊ง’ ขึ้นมาในหัวว่า “เฮ้ย นี่ไง นี่แหละคือการปล่อยวางที่เราเฝ้าถามหา” และคำตอบที่โผล่มาไม่ทันคาดคิดก็ทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่าการปล่อยวางนั้นมันต้องใช้ ‘ความรู้สึก’ ไม่ใช่ ‘ความคิด’

หลังจากการจัดระเบียบบ้านครั้งใหญ่ ผมเริ่มมีสมาธิมากขึ้น ค่อยๆ มองปัญหาและปล่อยวางเรื่องที่ไม่จำเป็นไปทีละเรื่อง หลายสัปดาห์ถัดมา หมอแจ้งผลตรวจการนอนหลับให้ฟังว่า ตัวผมมีปัญหาการหยุดหายใจขณะหลับ ทำให้ร่างกายนอนไม่พอและส่งผลต่ออารมณ์ ต้องใช้เครื่องปรับแรงดันช่วยหายใจขณะนอนไปตลอดชีวิต พอรู้สาเหตุและแก้ไขได้แล้ว สภาพร่างกายและจิตใจก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ

จากวันนั้น การเก็บและทิ้งสิ่งของทำให้ผมค้นพบการปล่อยวางจากสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวได้ง่ายๆ ช่วยเยียวยาความรู้สึก อารมณ์ และประคองชีวิตให้ผ่านพ้นช่วงวันเวลาแห่งความสับสนมาได้สำเร็จ

ผมเชื่อว่าการจัดระเบียบบ้านมีประโยชน์มากกว่าแค่ทำให้บ้านหายรก แต่มันคือ การ ‘สร้างตัวตนใหม่ในคนคนเดิม’ ให้กล้าเผชิญหน้ากับตัวเอง ไม่ยึดติดกับอดีต ไม่หวาดกลัวอนาคต และกล้าที่จะก้าวมาอยู่กับปัจจุบัน

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ชีวิตผมดีขึ้นได้ด้วยการลุกขึ้นมาจัดระเบียบบ้าน appeared first on a day magazine.

เตรียมความพร้อม

ระยะเวลาการเตรียมความพร้อมในครั้งนี้ถือว่าน้อยมาก เพราะมีเวลาอีกแค่ 2 สัปดาห์ก่อนที่จะต้องออกวิ่งจริงไปกับทีม ‘ก้าวคนละก้าว’ โดยคลับวิ่ง NRC BKK ได้เปิดโอกาสให้สมาชิกนักวิ่งทุกสาย ทุกระดับ ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมที่เรียกได้ว่าเป็นปรากฏการณ์แห่งปี แต่ก็ถือว่าไม่ได้โหดร้ายสักเท่าไหร่เนื่องจากที่ผ่านมาเราได้ซ้อมวิ่งมาก่อนหน้านี้แล้ว

ครั้งนี้จุดสำคัญจะเน้นเรื่องความอึดและระยะทางในการวิ่งมากกว่า สำหรับสถานที่ฝึกซ้อมวิ่งก็ยังคงเป็นสวนสาธารณะทั่วไปในกรุงเทพ โดยใช้แอพพลิเคชั่น NRC+ (Nike Running Club) ของ Nike เพื่อวัดระยะทางและจับเวลา เก็บสถิติความเร็วที่ใช้ในการวิ่ง และเหตุผลที่เราไม่เลือกฝึกซ้อมบนลู่วิ่งเพราะคิดว่าการวิ่งบนสายพานของลู่วิ่งที่ทำความเร็วหมุนไปเรื่อยๆ น่าจะกดดันมากเกินไป

ฝึกซ้อมไปพร้อมโค้ช

ในการวิ่งจะมีศัพท์เทคนิคไว้วัดความเร็วที่เรียกว่า pace (เพซ) คำนวณจากเวลาที่ใช้ในการวิ่งต่อ 1 กิโลเมตร ยิ่งมีตัวเลขน้อยก็ยิ่งวิ่งเร็ว เช่นคนที่วิ่งระดับ Pace 5 หรือ 6 ถือว่าวิ่งเร็ว (วิ่งได้ระยะทาง 1 กิโลเมตรภายใน 5-6 นาที) ตัวเราเองเคยวิ่งในระดับเพซ 8 คราวนี้จะลองขยับมาเพซ 7 ดูบ้าง เท่ากับเราจะต้องใช้เวลาในการวิ่ง 1 กิโลเมตรลดลง 1 นาทีให้ได้

ในการวิ่ง เราอาจเลือกใช้วิธีวิ่งช้าหน่อยแต่วิ่งนานเพื่อให้เกิดความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ แต่ถ้าจะวิ่งเร็ว เราต้องทำรอบการวิ่งให้ได้เร็วขึ้น ต้องผ่านการฝึกให้ร่างกายแข็งแรงเพื่อคุมจังหวะการหายใจและการเต้นของหัวใจที่จะเปลี่ยนไปให้อยู่ในระดับพอเหมาะ ที่สำคัญคือต้องรักษาความเร็วนั้นไว้ให้ได้

“หากคุณรู้วิธีวิ่งที่ถูกต้อง คุณจะวิ่งได้เร็วขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ” NRC coach จาก NRC BKK เคยบอกไว้ แต่ในตอนนั้นเราให้ความสนใจไปที่การวิ่งในระยะไกล จึงยังคงวิ่งอยู่ที่เซฟโซนในระดับความเร็วเท่าเดิม ครั้งนี้เราจึงกลับมาขอคำแนะนำจากคลับวิ่ง NRC BKK ของไนกี้ในวันพุธตอนเย็นอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับไต่ระดับความเร็วมาอยู่กลุ่มเพซ 7 ซึ่งจะมี NRC coach และเพเซอร์ (Pacer-นักวิ่งที่ช่วยควบคุมเวลาในการวิ่งให้เรา) ให้คำแนะนำอยู่ตลอดเวลา

ช่วงแรกที่เริ่มออกวิ่ง เรายังมีแรงเหลือเฟือแต่พอวิ่งไปถึงระยะหนึ่งก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบหมดแรง ถึงแม้จะได้รับกำลังใจจากเพื่อนๆ ที่วิ่งไปด้วยกันก็ตาม เราพยายามฝืนแรงต้านทานที่มีอยู่ออกวิ่งให้ทันสมาชิกในกลุ่ม ใจก็พะวงว่าจะทำเวลาได้ตามที่ตั้งใจไหม โค้ชและเพเซอร์ที่วิ่งมาด้วยกันทราบว่าเราเพิ่งขยับจากกลุ่มเพซ 8 มาเป็นเพซ 7 สังเกตเห็นถึงความพยายามฝืนร่างกายของเรา จึงวิ่งมาขนาบข้างและให้คำแนะนำเรื่องของการก้าวเท้าให้ถูกต้อง

เทคนิคคือต้องลงให้เต็มเท้า การเหวี่ยงแขนเพื่อผ่อนแรงและช่วยส่งตัวเราให้พุ่งไปข้างหน้าได้เร็วขึ้น รวมถึงให้คำแนะนำเรื่องวิธีการหายใจให้เป็นระบบโดยสูดลมหายใจเข้าทางจมูกให้ลึกและผ่อนลมหายใจออกทางปากให้เป็นจังหวะ จะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไป ถึงแม้เราจะวิ่งมาเป็นคนท้ายๆ ของกลุ่ม แต่ก็ยังสามารถวิ่งเกาะกลุ่มจนจบ เมื่อรู้วิธีการดังกล่าวก็เอามาใช้ในการฝึกซ้อมเองในวันอื่นๆ ได้ด้วย

วันที่ก้าวข้ามไปสู่อีกหนึ่งขั้น

เมื่อถึงวันที่พี่ตูนและทีม ‘ก้าว’ จะวิ่งเข้าสู่กรุงเทพฯ คือวันที่ 3 ธันวาคมที่ผ่านมา ทีม NRC BKK ทั้งโค้ช เพเซอร์ และสมาชิกที่ร่วมกิจกรรมต่างๆ มารอเพื่อสแตนด์บายเตรียมพร้อมก่อนออกวิ่งจริงที่สำนักงานบำรุงทางธนบุรี ตั้งแต่เวลา 16:00 น.

เนื่องจากกำหนดการมีการปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ตลอดเวลา ระหว่างสแตนด์บายรอ ทาง NRC BKK ก็มีกิจกรรมต่างๆ เตรียมไว้ให้ ทั้งการรวมตัวกันอบอุ่นร่างกายเพื่อเตรียมพร้อมก่อนวิ่งจริง บูทถ่ายภาพที่มีเฟรมพิเศษ Break Through 2191 KM. ที่สามารถเขียนข้อความให้กำลังใจพี่ตูน และทีม ‘ก้าว’ ซึ่งจะมีเฉพาะงานนี้เท่านั้น รวมถึงมีบริการอาหารและน้ำดื่มเอาไว้ให้เหล่านักวิ่งได้เติมพลัง นอกจากนี้ยังเปิดให้สมาชิกมีโอกาสลองรองเท้า Nike Zoom Fly รุ่นล่าสุด ซึ่งเราก็ได้มีโอกาสลองใส่วิ่งมาก่อนหน้านี้เมื่อครั้งไปร่วมกิจกรรม NRC BKK ที่จัดขึ้นทุกๆ วันพุธ จนเกิดความประทับใจ และนำมาใส่ซ้อมในทุกๆ วันให้ชินกับเท้าและรูปแบบการวิ่งของเรา

ในการวิ่งครั้งนี้ เราวิ่งกันที่ระยะทาง 7.8 กิโลเมตร จากสำนักงานบำรุงทางธนบุรีไปจนถึงโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า ถือว่าไม่ใช่ระยะทางที่ไกลสักเท่าไหร่ จึงน่าจะเป็นโอกาสดีที่เราจะได้ลองเร่งทำความเร็วในการวิ่งของเราได้อย่างเต็มที่ และเมื่อใกล้ถึงเวลา 20:00 น. ช่วงเวลาออกวิ่งจริง กลุ่ม NRC BKK ก็เตรียมตั้งแถวขบวนวิ่งตามกลุ่ม ‘ก้าว’ ไปติดๆ โดยต้องรักษาความเร็วเอาไว้ให้ได้และไม่ทิ้งระยะห่างจนแถวของขบวนขาดช่วง

“มากกว่าการใช้ขาสองข้างที่ทำให้เกิดความเร็ว เราต้องใช้ทั้งร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง” การวิ่งครั้งนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าคำกล่าวนี้เป็นความจริงมาก สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากระยะทาง หรือความเร็วที่ใช้ในการวิ่ง แต่เกิดจากหลากหลายปัจจัย เช่น สภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวแม้ในเวลากลางคืน มลภาวะจากท้องถนนในกรุงเทพมหานคร รวมถึงผู้คนที่มาคอยให้กำลังใจกันอย่างคลาคล่ำขนาบข้างตลอดทางวิ่ง หลายๆ ครั้งที่ขบวนต้องหยุดวิ่ง และต้องกลับมาวิ่งเร่งทำความเร็วเพื่อทดระยะเวลาให้เป็นไปตามที่กำหนด ซึ่งเหนื่อยกว่าการวิ่งไปเรื่อยๆ แบบไม่ต้องหยุดหลายร้อยเท่า

เรายังเจอแบบนี้แค่เพียงระยะทาง 8 กิโลเมตร แต่พี่ตูนและทีม ‘ก้าว’ ต้องเจอแบบนี้มาพันกว่ากิโลเมตรแล้ว นึกเพียงเท่านี้ก็ทำให้เรามีแรงฮึดและวิ่งต่อไปได้จนจบ เหมือนกับที่ Eliud Kipchoge นักวิ่งมาราธอนชาวเคนยาได้เคยพูดไว้ว่า “If you don’t rule your mind, your mind will rule you.”

นอกจากนี้ต้องขอขอบคุณพลังใจจากเสียงเชียร์และเสียงปรบมืออันกึกก้องและดังสนั่นมากที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาในชีวิต ตลอดเส้นทางการวิ่งเดียวกันกับพี่ตูนในครั้งนี้มีภาพประทับใจต่างๆ หลายภาพให้เราเก็บบันทึกไว้ในความทรงจำ เช่น การตั้งแถวทอดยาวของพี่ๆ พยาบาลที่มารอให้กำลังใจ พี่น้องชาวบ้านริมข้างทางที่ออกมาส่งเสียงเชียร์ “สู้ๆ” “เก่งมากๆ” รวมไปถึงน้องๆ นักเรียน ที่ออกมาตั้งขบวนเพื่อร่วมวิ่งท้ายแถวต่อไปกับขบวนของ NRC BKK อีกด้วย สะท้อนถึงโครงการดีๆ ที่กระตุ้นให้ทุกคน ทุกเพศ ทุกวัย ออกมาร่วมวิ่งเพื่อสุขภาพของตนเอง รวมถึงต้องขอขอบคุณทีมสำคัญอย่าง NRC coach และเพเซอร์ที่คอยกระตุ้น คอยดูแลนักวิ่งมาตลอดระยะทางกว่า 7.8 กิโลเมตร จนถึงปลายทางที่ ร.พ. พระมงกุฎฯ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยกับการดูแลนักวิ่ง NRC BKK กว่าร้อยชีวิต

“การวิ่งบางครั้งก็ไม่ใช่การวิ่งที่ไกลที่สุด หรือเร็วที่สุดของเรา แต่ทุกการวิ่งคือความสำเร็จ เราควรจะมองให้เป็นแบบนั้น” เป็นปรัชญาของการวิ่งหนึ่งที่เราชื่นชอบมาก ลองลุกขึ้นมาผูกเชือกรองเท้า แล้วออกมาวิ่ง เพื่อสุขภาพกายและสุขภาพใจที่ดีกันเถอะ

#Breakthrough

The post วันที่ฉันได้วิ่งไปกับโครงการ ‘ก้าวคนละก้าว’ appeared first on a day magazine.

ทุกอย่างต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์

เวลาสำหรับการฝึกซ้อมมีประมาณเกือบ 3 เดือนก่อนถึงวันวิ่งจริง ถ้าค่อยๆ ฝึกซ้อมก็ต้องทำได้แน่ๆ สถานที่ฝึกซ้อมวิ่งของเราจะเป็นสวนสาธารณะทั่วไปในกรุงเทพฯ มีทั้งสวนจตุจักร สวนลุมฯ สวนรถไฟ ที่ไปบ่อยที่สุดเห็นจะเป็นสวนลุมพินี เนื่องจากมีรอบวิ่งระยะทางไกลกว่าสวนอื่นๆ วิ่งแล้วไม่เบื่อ เราใช้แอพพลิเคชั่น NRC+ (Nike Running Club) ของ Nike เพื่อวัดระยะทางและจับเวลา เก็บสถิติว่าวิ่งเยอะวิ่งน้อยแค่ไหน

สิ่งที่ยากกว่าการวิ่งคือเรื่องของใจ อุปสรรคแรกที่เจอคือการปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นมาซ้อมวิ่งตอนตีห้าให้ได้จากที่ไม่ได้ตื่นเช้าตรู่แบบนี้มาพักใหญ่ ถือเป็นความทรมานอย่างหนึ่ง แต่ก็ต้องพยายามเพราะคิดว่าวิ่งตอนเช้าอากาศจะดีกว่าตอนเย็น ตอนเช้ายังท้องว่างอยู่ วิ่งแล้วจะไม่จุก ที่สำคัญถ้าคิดจะไปซ้อมวิ่งตอนเย็นทุกวันสำหรับคนที่ตารางงานไม่ค่อยเป็นเวลาแล้วละก็ ลืมไปได้เลย

“จะกลับไปวิ่งเท่านั้นได้จริงๆ เหรอ” ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นมาเมื่อพบว่าตอนนี้เราวิ่งได้แค่หนึ่งรอบของสวนลุมฯ ประมาณ 2.5 กม. ก็รู้สึกว่าเหนื่อยเสียแล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไป ยิ่งซ้อม ยิ่งวิ่ง เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ที่ตื่นมาซ้อมวิ่งทุกวันก็รู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ของร่างกายที่อึดขึ้น วิ่งได้ไกลขึ้น นานขึ้น จากเดิมที่เคยวิ่งได้ติดต่อกันเต็มที่หนึ่งรอบก็ขยับมาเป็นสองรอบ สามรอบ ไปจนวิ่งได้โดยไม่ต้องหยุดพักเลย รวมถึงนาฬิการ่างกายที่ปรับสภาพตามการใช้งานโดยอัตโนมัติซึ่งตื่นขึ้นมาเองตอนตีห้า มาถึงตอนนี้เรารู้สึกว่าอาการเจ็บป่วยทางร่างกายของเราไม่เป็นอุปสรรคอีกต่อไปแล้ว

ตัวช่วยก้าวข้ามขีดจำกัด

ในการวิ่งเราไม่ได้แข่งกับใคร เป็นการแข่งกับตัวเอง เราบอกตัวเองเพื่อสร้างกำลังใจ แต่พอย้อนกลับไปดูสถิติเก่าๆ ที่เคยทำไว้เทียบกับตอนนี้แล้วก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน ตอนนั้นฝึกซ้อมวิ่งได้ทุกวันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพราะในแอพพลิเคชั่น NRC จะจัดอันดับคนที่วิ่งเอาไว้ คนที่วิ่งสะสมระยะทางได้มากที่สุดจะถูกจัดอยู่ในอันดับสูงที่สุด เราจึงมีแรงฮึดออกไปซ้อมวิ่งตลอดเพราะอยากถูกจัดอยู่ใน Top 5 แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็อยากได้แรงบันดาลใจใหม่ๆ เพิ่มขึ้น การซ้อมวิ่งตามลำพังก็รู้สึกว่าอาจจะไม่ได้ผลที่ดีเท่าไหร่

ชมรม NRC BKK (Nike Run Club Bangkok) ที่จัดขึ้นทุกวันพุธตอนเย็นจึงเป็นคำตอบสำหรับแรงบันดาลใจใหม่ๆ ของเรา ความพิเศษของชมรมวิ่ง NRC BKK คือการมีโค้ชและเพเซอร์ (Pacer-นักวิ่งที่ช่วยควบคุมเวลาในการวิ่งให้เรา) ให้ผู้เข้าร่วมในทุกๆ เซกชั่น ทั้งนักวิ่งขาแรงไปจนถึงนักวิ่งมือใหม่ เพื่อให้คำแนะนำสำหรับการซ้อมวิ่งให้ได้ประสิทธิภาพ แนะนำการวิ่งที่ถูกต้อง รวมถึงให้กำลังใจนักวิ่งทุกคนให้ร่วมวิ่งไปด้วยกันจนจบระยะทาง 5 กิโลเมตรตามระยะเวลาที่ตั้งใจไว้ การมีเพื่อนวิ่งไปด้วยกันและมีคนคอยให้กำลังใจทำให้เรามีแรงฮึดขึ้นมาได้

นอกเหนือจากการซ้อมวิ่ง กิจกรรมนี้ยังเปิดโอกาสให้ผู้เข้าร่วมได้ลองรองเท้า Nike รุ่นใหม่ๆ อย่างล่าสุดที่ได้ลองก็คือรองเท้า Nike Zoom Fly เราไปซ้อมวิ่งก็ได้ลองทุกครั้ง จนตัดสินใจซื้อเป็นรางวัลให้ตัวเองที่จะกลับไปพิชิตมินิมาราธอนให้ได้ การได้ลองรองเท้าใหม่ให้คุ้นชินก็เป็นแรงผลักดันที่ดีที่จะได้ออกกำลังกาย เพราะถือเป็นเรื่องจำเป็นมากที่นักวิ่งควรจะชินกับรองเท้าที่จะใช้วิ่งลงสนามจริง

แต่การจะพิชิตมินิมาราธอนก็ต้องวิ่งให้ได้ครบ 10 กิโลเมตร เราจึงตัดสินใจให้เวลากับการซ้อมเพิ่มเติม ตื่นแต่เช้าในวันอาทิตย์มาซ้อมวิ่งให้ครบ 10 กม. ให้ได้ ถือเป็นการท้าทายตัวเองอีกขั้นหนึ่งกับการตื่นแต่เช้าในวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันพักผ่อน มีวิ่งบ้าง สลับเดินบ้าง พักดื่มน้ำบ้าง วิ่งคนเดียวแล้วรู้สึกเหนื่อยกว่าการวิ่งร่วมกับเพื่อนๆ ในชมรม NRC BKK อาจเพราะเรื่องของกำลังใจด้วย แต่ก็พยายามทำให้ได้จนครบ 10 กิโลเมตร และทุกครั้งที่เราวิ่งในวันอาทิตย์ ในแอพพลิเคชั่น NRC+ ก็จะมีแคมเปญ Just Do It Sunday กิมมิกสนุกๆ ที่ให้คนวิ่งวันอาทิตย์ได้ใช้สติกเกอร์พิเศษตอนแชร์การวิ่งของตัวเองให้คนอื่นเห็น กระตุ้นให้เราอยากออกไปวิ่งมากขึ้น (อย่าดูถูกของเล่นพวกนี้เชียว!)

วันที่ก้าวข้ามผ่านอุปสรรค

เช้าวันอาทิตย์กลางเดือนพฤศจิกายน งานวิ่งงานใหญ่ก็มาถึง เรามาถึงงานก่อนปล่อยตัวเล็กน้อย รอบตัวมีนักวิ่งทั้งมืออาชีพและนักวิ่งหน้าใหม่มากันมากมาย ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ บรรยากาศภายในงานดูคึกคัก ชวนให้หัวใจพองโตตื่นเต้น แต่ก็รู้สึกวิตกในบางครั้ง เพราะกลัวว่าถึงเวลาวิ่งจริงๆ แล้วจะไปได้ตลอดจนถึงเส้นชัยหรือไม่

การวิ่งครั้งนี้เริ่มต้นจากสวนมิสกวัน เราใส่รองเท้าคู่ล่าสุดที่ใช้ซ้อมวิ่งมาโดยตลอดหลายสัปดาห์เพราะอยากใช้รองเท้าคู่ที่ชินเท้าวิ่งไปด้วยกันกับเรา รวมถึงเปิดแอพพลิเคชั่น NRC+ จับเวลาและระยะทางในการวิ่งเพื่อเป็นหลักฐานพิสูจน์กายและใจของตัวเอง เมื่อถึงเวลาปล่อยตัว ผู้คนต่างเริ่มออกวิ่ง ทุกคนดูมุ่งมั่นกับการวิ่งของตัวเอง เราเริ่มออกวิ่งในระดับความเร็วที่ซ้อมมา รู้สึกว่าวิ่งได้เร็วกว่าเดิมและเหนื่อยน้อยลง แม้จะมีจุดที่ต้องวิ่งขึ้นสะพานพระรามแปดซึ่งปกตินักวิ่งทุกคนจะรู้สึกเหนื่อยและท้อแท้มาก เพราะต้องฝืนร่างกายกับแรงโน้มถ่วงของโลก

มีบางครั้งที่เราวิ่งแซงคนอื่น และมีหลายครั้งที่คนอื่นวิ่งแซงเรา แต่ตราบใดที่เราไม่หยุดวิ่ง วิ่งในระดับความเร็วที่ซ้อมมา เราก็ยังวิ่งไปต่อได้เรื่อยๆ “ไม่ต้องแข่งกับใคร แค่เอาชนะใจตัวเองให้ได้ก็พอ” เราย้ำในใจ เมื่อถึงทางโค้งซึ่งเป็นจุดกลับตัวก็เป็นระยะทาง 5 กิโลเมตรพอดี ปกติเวลาซ้อมเราจะหยุดพักตรงจุดนี้ทุกครั้ง ถือเป็นจุดท้าทายทั้งกายและใจมากที่สุดว่าจะหยุดพักก่อน หรือวิ่งต่อตามที่ตั้งใจไว้ว่าจะวิ่งไปเรื่อยๆ จนจบ

ดูเหมือนว่าร่างกายและจิตใจจะแข็งแรงกว่าที่คิด เราตัดสินใจวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ตามระดับความเร็วที่ซ้อมมา ถึงจะช้ากว่าหลายๆ คนแต่ก็ไม่หยุดวิ่ง หลายครั้งที่รู้สึกเหนื่อยก็จะนึกถึงที่ NRC coach เคยบอกเอาไว้ว่า เคล็ดลับอยู่ที่การหายใจให้ถูกวิธีเพื่อเอาออกซิเจนกลับคืนชดเชยให้ร่างกายของเรา และอย่าฝืนออกแรงวิ่งแต่ให้ใช้แขนเหวี่ยงเอา ทำให้วิ่งไปต่อได้เรื่อยๆ

ปกติเมื่อถึง 500 เมตรสุดท้ายเราจะรู้สึกเหนื่อยทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เลย อาจเพราะไม่ได้ฝืนออกแรงวิ่งตามคำแนะนำ จนในที่สุดเราก็มาถึงเส้นชัย รู้สึกได้ปลดล็อกขีดจำกัดในการวิ่งไปได้มากกว่าเดิม เราวิ่งได้เร็วขึ้น และไม่ได้หยุดพักหยุดเดินเลยจนจบ 10 กิโลเมตรกว่าๆ และใช้เวลาไปเพียง 1 ชั่วโมง 11 นาทีเท่านั้น ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่จะกลับมาวิ่งอย่างจริงจังอีกครั้ง

เราอยากให้ทุกคนที่อยากจะเริ่มวิ่งลองออกมาวิ่งดูสักครั้ง ถ้าคนที่เคยป่วยจนเกือบจะเดินไม่ได้อย่างเรากลับมาวิ่งได้ ทุกคนก็ทำได้เหมือนกัน ขอแค่เอาชนะใจตัวเองให้ได้ อุปสรรคทางด้านร่างกายและจิตใจก็ไม่สำคัญ

สำหรับใครที่อยากเริ่มต้นวิ่งอย่างถูกวิธี ลองไปวิ่งกับ NRC BKK ได้ ลองเข้าไปดูตารางการลงทะเบียนที่ www.nike.com/bangkok แล้วลงทะเบียน จองกิจกรรม และจดตารางวิ่งของตัวเองลงปฏิทินไว้ได้เลย

#breakthrough

The post วันที่ฉันได้กลับมาวิ่งอีกครั้ง appeared first on a day magazine.

ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน ผมทำงานเป็นทันตแพทย์ใช้ทุนอยู่ที่ต่างจังหวัด และมีโอกาสได้เข้าร่วมประชุมวิชาการเพื่อพัฒนาศักยภาพที่มหาวิทยาลัยมหิดล การบรรยายของอาจารย์ท่านหนึ่งสะดุดใจผม ในสไลด์แรกฉายรูปของ นิค วูจิซิค (Nick Vujicic) ชายที่มีโรคทางพันธุกรรมทำให้พิการทางแขนและขาทั้งสี่ข้าง ซึ่งปัจจุบันเขาได้เป็นแรงบันดาลใจให้คนทั่วโลก

“คนเราเกิดมาไม่เท่ากัน บางทีเขาเลือกไม่ได้ ผมอยากจะให้ทุกคนลองคำนึงว่า ในฐานะของหมอฟันทั่วไป เราสามารถที่จะช่วยอะไรเขาได้บ้าง” อาจารย์เกริ่นด้วยใจความนี้ ก่อนจะเสนอเคสคนไข้ที่เป็นโรคทางพันธุกรรมร่วมกับปัญหาทางช่องปากให้พวกเราได้เรียนรู้

มีเคสหนึ่งที่ผมประทับใจมากที่สุด เธอเป็นหญิงไทยอายุราว 30 ปีที่ทรมานจากโรคที่พบได้ยากชื่อว่า Epidermolysis bullosa (อีพิเดอโมไลสิส บูโลซ่า) คือมีความผิดปกติที่โปรตีนชนิดหนึ่งซึ่งทำหน้าที่ในการยึดชั้นของผนังเข้าด้วยกัน ส่งผลให้ผู้ป่วยมีภาวะผิวหนังอ่อนแอ มักเกิดตุ่มน้ำอักเสบ ฉีกขาดเป็นแผลง่าย มีการรัดตึงของช่องปาก ข้อ หลอดอาหาร ที่ร้ายแรงที่สุดคือมีความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งผิวหนัง แต่เนื่องจากไม่ใช่โรคที่เกิดจากการติดเชื้อ (ถึงจะดูคล้าย) จึงไม่มีทางแพร่ไปให้ผู้อื่นทางการสัมผัสได้

อาจเพราะอินเนอร์จากการเป็นหมอเฉพาะทางเด็กของอาจารย์ บวกกับความแกร่งของคนไข้ ไม่นานคนไข้คนนั้นก็เปิดใจและเล่าเรื่องราวของเธอให้อาจารย์ได้รับรู้ว่าเธอได้ผ่านชีวิตที่ยากลำบาก ตอนเด็กก็โดนแบน ไม่มีเพื่อน พอโตมาหน่อยก็โดนล้อว่าเป็นเอดส์ ถูกรังแกหนักเข้าจนสุดท้ายต้องออกจากโรงเรียน ทุกวันนี้ไปซื้อของที่ตลาด หยิบจับเสื้อผ้าแม่ค้าก็ไล่

“แล้วมาทำฟันเนี่ย ถามจริง อยากมีแฟนรึเปล่า” อาจารย์ถามเธอแบบทีเล่นทีจริง

“โหย คุณหมอขา หน้าตาอย่างหนู ใครเขาจะเอา”

สำหรับปัญหาในช่องปากของเธอก็ถือว่ารุนแรงไม่แพ้กัน ฟันเกือบทุกซี่สึกกร่อนไปจนแทบเป็นเหงือกชนกับเหงือก บางซี่ติดเชื้อที่ปลายราก ทำให้เจ็บเวลาทานอาหาร แต่อาจารย์ก็ยืนยันที่จะเดินหน้าทำการรักษาต่อ ด้วยศักยภาพที่หมอเด็กคนหนึ่งพึงมี ทยอยถอนฟันที่เก็บไม่ได้ ทำครอบฟันโลหะไร้สนิม อุดฟันหน้า และทำฟันปลอมให้กับเธอ ทุกครั้งที่ทำการรักษา เธอต้องเดินทางขึ้นลงมาจากจังหวัดเพชรบูรณ์กับคุณพ่อซึ่งเป็นผู้ดูแล อาจารย์เองก็จะพยายามทำให้การรักษาแต่ละครั้งก้าวหน้าและได้ประโยชน์สูงสุด

นับเป็นเรื่องน่ายินดีและโชคดีมากที่การรักษาออกมาเป็นที่น่าพอใจ และค่ารักษาก็ได้มูลนิธิอาสาอนามัยชนบทในพระบรมราชูปถัมภ์ตามมาจ่ายให้ทั้งหมด ปัญหารายทาง เช่น ความเจ็บปวดและแผลที่เกิดขึ้นระหว่างทำฟัน การหลุดของวัสดุอุด และการถอดใส่ฟันปลอม (เพราะคนไข้ไม่มีเล็บ! จึงแก้เกมด้วยการดัดแปลงไม้จิ้มฟันสองอันมาเป็นเครื่องมือ ไอเดียนี้มาจากนักศึกษาทันตแพทย์ที่อาจารย์รู้สึกขอบคุณและชื่นชมมาก) ก็ถูกทยอยแก้ไปได้อย่างราบรื่น

“A just fair treatment sometimes yields better results than expected”

อาจารย์ทิ้งท้ายไว้ว่า

“อยากฝากให้ทันตแพทย์รุ่นใหม่ อย่าเพิ่งตกใจกับเคสที่ดูเหมือนจะยากเกินความสามารถของเรา ให้เราค่อยๆ คิดว่าทำอะไรให้เขาได้บ้าง เพราะที่จริงแล้ว การรักษาที่ดีพอใช้ก็สร้างผลลัพธ์ที่ดีเกินคาดจนเปลี่ยนชีวิตคนทั้งคนได้

“เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ สิ่งที่ดีกว่านั้นคือการทำอย่างต่อเนื่องและยาวนาน และเป็นประโยชน์กับสิ่งใกล้ตัว”

หลังการบรรยายจบลง ผมนึกถึง ‘What if game’ และถามมันกับตัวเองอีกครั้ง ถ้าทุกคนทำงานไปพร้อมกับความตั้งใจ มุ่งมั่นจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แม้ว่าสังคมจะตกอยู่ในภาวะวิกฤต การรักษาฟันของเราอาจจะเป็นเรื่องดีเล็กๆ ที่ทำให้ชีวิตของคนทั้งคนมีความสุขมากขึ้นก็ได้

เหตุการณ์ในวันนั้นล่ะครับ ที่ทำให้ผมภูมิใจในวิชาชีพนี้มากขึ้นอีกครั้ง

ขอขอบคุณ ผศ.ดร.ทพ. พรพจน์ เฟื่องธารทิพย์ ภาควิชาทันตกรรมทั่วไปขั้นสูง มหาวิทยาลัยมหิดล

ศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับโรค Epidermolysis bullosa และบริจาคสนับสนุนงานวิจัยเพื่อการรักษาได้ที่ debra-international.org

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ผมเกิดคำถามกับความภูมิใจในอาชีพทันตแพทย์ appeared first on a day magazine.

เคยรู้สึก…อิจฉาคนอื่นว่าทำไมเขาโชคดีที่ชีวิตเกิดมาราวกับว่าเพื่อมีความสุขอย่างเดียวบ้างรึเปล่า?

เคยรู้สึก…เบื่อบางคนที่พร่ำพรรณนาบอกเล่าขยายเรื่องราวและความรู้สึกออกไปได้ยาวยืดจนคุณคิดว่า
เค้าน่าจะหาพี้นที่อื่นที่เหมาะกว่านี้ไหม?

เคยรู้สึก…เศร้า…รู้สึกแย่กับบางเรื่องราวที่เราไม่ได้ตั้งใจจะเห็นแต่มีคนอยาก ‘แชร์’ บ้างมั้ย?

เคย…เจออะไรดีๆ แล้วรู้สึกอยากตะโกนให้ทั้งโลกรู้จังเลยว่า (เอามือป้องปากทำท่าตะโกนเหมือน…เหินฟ้าาาา) “ชีวิตฉันดีๆๆๆ”
บ้างรึเปล่า?

เคย…เสียใจเวลาที่เห็นหรืออ่านอะไรที่มันสะเทือนความรู้สึกมั้ย?

ฉันเคยหมดล่ะ…และฉันว่าทุกคนก็คงเคย
บ้างก็เคยผ่าน บ้างก็เคยทำ

สำหรับตัวฉันเอง
ฉันรู้สึกว่าโลกในโซเชียลมีเดียหมุนเร็วจังเลย ทุกอย่างดู ‘เยอะ’ จนล้นเอ่อ ‘ท่วมท้น’ จนฉันเริ่มชิน

แล้วเสียงในหัวข้างหนึ่งก็บอกตัวฉันว่า

‘…มันก็อย่างนี่ล่ะเธอ…โซเชียลมีเดียกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนสมัยนี้ ไม่ว่าเธอจะอยากรับรู้หรือไม่ก็ตาม
ยังไงเธอก็ต้องได้พบเจอ ได้เผชิญหน้ากับมันอย่างไม่มีทางเลือก’

แต่เสียงอีกข้างในหัวก็ถามว่า

‘…จริงเหรอที่เราไม่มีทางเลือก
และจริงเหรอที่ชีวิตเราตอนนี้ขาดมันไม่ได้แล้ว?’

คำถามผุดขึ้นมาในหัวของฉันแบบนี้เป็นบางครั้งบางคราว
จนมาวันหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความ ‘ไม่สุข’ อยู่รอบๆ ตัวโดยที่ฉันเองไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด
จึงได้หยิบแว่นขยายมาส่องดูความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง

แว่นขยายของฉันก็คือ
การหยุดอยู่นิ่งๆ และตั้งคำถามกับตัวเองเพื่อย้อนกลับไปหาสาเหตุว่ามันมาจากไหนกันนะสิ่งที่ทำให้เรา ‘ไม่สุข’

และฉันก็ค้นพบว่า หลายๆ ความคิด
ความรู้สึก รวมถึงพฤติกรรมที่นำมาซึ่งความ ‘ไม่สุข’ ของฉันนั้น
รากเหง้าที่สำคัญส่วนใหญ่มาจากการเสพโซเชียลมีเดียที่คอยป้อนแต่ข้อมูลที่ตัวฉันเองไม่ได้อยากจะรับ และตีกรอบของโลกอีกโลกหนี่งจนทำให้เรากระเหือดกระหายและว่ายวนตามไปกับกระแสของข้อมูล
ของสังคม นำมาซึ่งความเครียดแอบแฝง คอยผลักดันให้เราสร้างตัวตนเพื่อให้สังคมในกรอบของโลกนั้นๆ ยอมรับโดยที่เราเองไม่รู้ตัวเลย

ขโมยห้วงเวลาอันมีค่าที่เราควรจะได้สัมผัสกับมัน ณ ขณะนั้นอย่างลึกซี้ง

ขาดสมาธิกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ขาดความอดทนในการโฟกัสกับสิ่งใดสิ่งหนี่งได้นานๆ

และที่สำคัญ
มันทำให้เราไม่ได้ยินเสียงลึกๆ ข้างในใจของตัวเอง
เพราะเสียงในโลกนั้นมันกลบและเบนทุกอย่างที่เป็นตัวเราห่างออกไป…ทีละเล็ก…ทีละน้อย

และวันนั้น ฉันจึงตัดสินใจที่จะ ‘หยุด’

หยุดเพื่อฟังเสียงลมหายใจ
เสียงของความคิด เสียงคนข้างๆ เสียงของโลกจริงๆ

การหยุดและถอยตัวเองออกมาจากกรอบของโลกที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้เรา ‘ติดกับ’ นั้นก็คือการ ‘ปิด’ โซเชียลมีเดีย
ที่ไม่ใช่แค่การปิดแอพพลิเคชันบนคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์มือถือ
แต่หมายถึงการปิดแอคเคานต์การใช้งานและเป็นการปิดแบบที่..ไม่มีจุดหมายปลายทาง
เสียด้วยซิ

ผ่านมาตอนนี้มันก็เป็นเวลาสามเดือนแล้วนะที่ฉันไม่มีเฟซบุ๊กและปิดอินสตาแกรมส่วนตัวไป เหลือไว้อย่างเดียวก็คืออินสตาแกรมที่ไม่มีตัวตนฉันอยู่
และไม่มีจุดประสงค์อื่นใดนอกจากการเผยแพร่ผลงานภาพวาด (ที่นานๆ จะมีที)

และสามเดือนที่ผ่านมานั้น สิ่งที่ฉันค้นพบจากชีวิตหลังโซเชียลมีเดียก็คือ

ฉันมีสมาธิในการทำงานได้ดีขึ้น
ได้นานขึ้นกว่าเดิม…เยอะมาก

ฉันมีความรู้เพิ่มขึ้นเพราะมีเวลา
มีสมาธิในการศึกษาและการอ่านได้ดีกว่าเดิม

ฉันสัมผัสและซึมซับประสบการณ์ตรงหน้าได้แบบที่ไม่ต้องกังวลกับรูปถ่ายและไม่ต้องป่าวประกาศใครอีกแล้ว

ฉันดำเนินชีวิตของตัวเองได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องดูชีวิตใคร
เพื่อมาเป็นมาตรฐานอีกต่อไป

ฉันมีเวลาศึกษาและได้ลงมือทำในสิ่งที่มันเป็นความสนใจของตัวเองอย่างแท้จริง

ที่สำคัญ..ฉันมีห้วงเวลาของความเงียบซึ่งมันทำให้ฉันได้ยินเสียงความคิดและเสียงในหัวของตัวเองได้ชัดเจนขึ้น นั่นก็เป็นที่มาของการเริ่มเทความคิดและจับมันมาเรียงลงไปบนกระดาษ
เพื่อบอกเล่าประสบการณ์ผ่านตัวหนังสือ..ตัวนี้ล่ะ

มันเป็นสามเดือนที่ดีกรีความ ‘ไม่สุข’ ของฉันลดลงอย่างฮวบฮาบ
แต่ดีกรีของความ ‘สุข’ นั้นเพิ่มขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
มันเป็น ‘สุขเงียบๆ’ ที่มาจากข้างใน
มาจากการถอยออกมามอง มาฟังเสียงข้างในใจของตัวเอง

คุณลองอันปลั๊ก (unplug)
ตัดเสียงรบกวนจากโซเชียลมีเดียดูสิ
คุณอาจจะได้ยินเสียงในใจตัวคุณเองชัดเจนขึ้น
และอาจจะค้นพบอะไรดีๆ อีกหลายอย่างที่อยู่รอบตัวคุณ
ให้คุณได้สัมผัสกับของจริงมากกว่าของบนจอ บางที…มันอาจจะทำให้คุณมีเวลามากขึ้น
แล้วใช้เวลานั้นเพื่อตามหาอะไรบางอย่างที่คุณเคยทำหล่นหายไปนานแล้ว

ไม่แน่นะว่าสิ่งนั้นอาจเป็นสิ่งล้ำค่าที่สามารถเติมเต็มชีวิตและจิตวิญญาณของคุณ
ซึ่งแน่นอนว่ามันก็น่าจะดีกว่าการใช้เวลาและพลังงานของคุณไปกับการเวียนว่ายอยู่ในกระแสของโลกโซเชียลมีเดีย
..ก็เป็นได้นะ

ใครอยากเล่าเรื่องวันเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง คลิกที่นี่เลย

The post วันที่ฉันปิดเฟซบุ๊ก (อาจจะตลอดไป) appeared first on a day magazine.