ก. เดินผ่าน

ข. โอบรับน้องกลับบ้าน

ค. ชุบชีวิตใหม่ให้น้องกลายร่างเป็นกระเป๋าสุดแฟฯ!

GROFE คือผลิตผลหลัง กอล์ฟ–ศุภกร บัวเรือน ตัดสินใจเลือกข้อ ค. โอบรับเน็กไทที่คนไม่เคยคิดจะหันไปแยแส ชุบชีวิตใหม่ให้กลายเป็นกระเป๋าแฟชั่น ที่ว่ากันว่าบางคนรอถึงสองปีก็ยังไม่ได้กระเป๋าเน็กไทจาก GROFE ไปครอบครอง

อยากรู้กันแล้วละสิว่าทำไม 

ศุภกรย้อนให้ฟังว่า GROFE เริ่มต้นขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่นัก ตั้งแต่สมัยที่เขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัย 

เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนไฮเปอร์ที่คิดอะไรได้ก็มักจะลงมือทำเลยโดยไม่ได้มีแบบแผนหรือการเตรียมการอะไรมากนัก GROFE เองจึงเกิดขึ้นเพียงเพราะเขาในตอนนั้นอยากทำอะไรสักอย่างที่ตัวเองชอบขึ้นมา ประกอบกับเริ่มเห็นเพื่อนๆ ที่เรียนแฟชั่นด้วยกันลงมือทำแบรนด์ของตัวเองกันแล้วหลายคน เขาเลยตัดสินใจเปิดแบรนด์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง ก็แค่นั้น

“ช่วงนั้นผมติดเที่ยวด้วย การทำเสื้อผ้าขายก็เท่ากับว่าเราจะมีเงินไปเที่ยว ไปซื้อของต่อ” เขาหัวเราะขำ เมื่อบอกเหตุผลที่ซ่อนไว้อีกข้อ 

เพราะเป็นแบรนด์ที่แทบทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นตามใจผู้เป็นเจ้าของ การทำ GROFE ต่อเนื่องมาถึง 4 ปี จึงนับเป็นเรื่องที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังคาดไม่ถึง

“คอลเลกชั่นแรกของ GROFE คือ เสื้อผ้าที่ได้แรงบันดาลใจมาจากปฏิทินโป๊ของแม่โขง ผมไปเจอปฏิทินพวกนี้แล้วคิดว่า ถ้ามีภาพแนวๆ นี้มาอยู่หลังเสื้อก็คงน่ารักดี ก็เลยทำเลย ออกแบบภาพกราฟิกให้ดูคล้ายปฏิทินโป๊ ทำเสร็จก็เซตถ่ายภาพไปโดยไม่ได้คิดหรือกลั่นกรองอะไรเยอะ ขนาดราคาขายเรายังไม่ได้คำนวณต้นทุน-กำไรเลย รู้แค่ว่าเราอยากลงแล้ว”

คอลเลกชั่นที่ว่าก็ขายได้ ขายหมด แต่ศุภกรบอกว่า สิ่งที่ทำให้คนเริ่มมารู้จักแบรนด์ GROFE มากขึ้นจริงๆ ก็คือคอลเลกชั่นถัดมาอย่าง Tiety หรือกระเป๋าเน็กไทมากกว่า 

“มันเกิดจากว่าผมไปร้านมือสองแล้วเจอเน็กไทแขวนอยู่ เราเลือกไม่ได้ว่าจะเอาอันไหนดีเพราะมันสวยหมดเลย ก็เลยซื้อมาทั้งหมด พอมาลองใส่เราก็อยากใส่ไปซะทุกเส้น เลยคิดว่าหรือเอามารวมกันเลยดี พอคิดได้เราเลยเอาเน็กไทมาเย็บต่อๆ กันเป็นกระเป๋าแล้วออกจากบ้าน เพื่อนก็ทักว่ากระเป๋าน่ารักมาก อยากได้ เราเลยเริ่มทำจริงจังตั้งแต่ตอนนั้น”

ศุภกรแชร์ให้ฟังว่า ส่วนใหญ่แรงบันดาลใจในการออกแบบของเขาจะมาจาก raw story เห็นภาพอะไรปิ๊งขึ้นมาในหัวก็หยิบจับนำสิ่งนั้นมาทำ แล้วค่อยๆ เพิ่มฟังก์ชั่น สไตล์ลิ่งให้ของชิ้นนั้นดูสวยงามมากขึ้น 

“ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ตลอดเลย เช่น Tiety เราก็จะเริ่มจากกองเน็กไทก่อน เอาหลายๆ อันมาประกอบกันเป็นกระเป๋า หรือ TROUSY ก็มาจากว่าผมเห็นกางเกงพาดอยู่ แล้วตรงเป้ามันขาด ก็เลยคิดว่าเหมือนกระเป๋าเลย ลองเอามาสะพายดู พอลองก็รู้สึกว่าน่ารักนี่นา เราจะเป็นประเภทเอาสิ่งที่เห็นมาต่อยอด หาฟังก์ชั่นให้มัน”

แม้วัตถุดิบส่วนใหญ่จะเป็นของมือสอง แต่ศุภกรบอกว่า เขาไม่ได้ตั้งใจหรือจำกัดความเอาไว้ว่า วัตถุดิบที่สรรหามาแปลงโฉมกลายเป็นสินค้าของ GROFE จะต้องเป็นของมือสองร้อยเปอร์เซ็นต์ ที่เขาทำอย่างนี้ก็เพราะมองเห็นว่าสิ่งของเหล่านั้นเคยมีคุณค่ามากๆ มาก่อนต่างหาก 

“เรารู้ว่าการทำเสื้อผ้ามันไม่ง่าย หลายๆ ตัวมีกระบวนการทำที่คราฟต์มาก และน้องก็เคยเป็นดาวบนเวที คุณภาพน้องยังปัง ยังสวย บางทีเราเจอเหรียญ เจอจดหมายอยู่ข้างใน ทำให้รู้เลยว่าของทุกอย่างผ่านเรื่องราวมาเยอะมาก แต่สุดท้ายน้องดันต้องมานั่งหง่อมๆ อยู่ในร้านมือสอง เราเลยคิดว่างั้นเอาน้องไปชุบชีวิตใหม่ ให้น้องเจอครอบครัวใหม่ดีกว่า”

ฉะนั้นกว่าจะเป็นกระเป๋าสักใบ ศุภกรจึงใช้เวลาค่อนข้างนาน ด้วยวัตถุดิบที่ต้องใช้เวลาเสาะหากว่าจะเจอที่ถูกใจ ไหนจะกระบวนการทำที่ใช้มือทุกขั้นตอน

“พอเป็นงานที่ต้องลงแรง ลงใจ เราเลยรู้สึกว่า การบาลานซ์การทำงานให้มีความสุขจึงสำคัญมาก ด้วยความที่งานนี้ขึ้นอยู่กับความพอใจของเราล้วนๆ เราเลยพยายามจะไม่บังคับตัวเองให้ทำจนไม่มีความสุข มีช่วงเวลาวางมือจากงานก่อน แล้วค่อยกลับมาเช็กอีกที ดูว่าตรงไหนยังขาด ยังดูไม่ดี ก็ค่อยๆ เติมเข้ามา

 ความสนุกของแบรนด์จึงอยู่ตรงที่ความไม่ซ้ำ ไอเทมแต่ละอันทำให้เขาตื่นเต้นได้เสมอ

“โปรดักต์มันโตตามเราไปด้วย ยิ่งทำ ยิ่งมีประสบการณ์ เราก็ยิ่งเหยาะความประณีตลงไปในวิธีการทำ วิธีไหนที่ตอนแรกไม่รู้ ตอนนี้ก็รู้มากขึ้น เราพยายามทำโปรดักต์ออกมาไม่ให้เป็นโปรดักต์แฟชั่น แต่เป็นงานศิลปะมากกว่า”

ส่วนข้อเสียของการทำอะไรตามใจก็คือความไม่สม่ำเสมอ เขายกตัวอย่างให้ฟังว่า ลูกค้าบางคนถึงกับทักมาบอกว่า รอมาสองปีแล้ว ยังซื้อกระเป๋าไม่ทันเลย จากนี้เขาจึงตั้งใจว่า จะหันมาดูแล GROFE ให้ดีขึ้น ดูแลลูกค้าและตั้งใจทำตลาดให้มากขึ้นกว่าเก่า

ศุภกรมองว่า GROFE เป็นเหมือนกับแว่นขยายที่คอยขยายตัวตนของคนที่สวมใส่ เสื้อผ้าที่เขาทำไม่ได้กำหนดว่าเหมาะกับเสื้อผ้าเฉพาะแบบเท่านั้น แต่ลูกค้าสามารถเอาไปมิกซ์แอนด์แมตช์ให้เหมาะกับตัวเองได้

“มีคนถามว่า สินค้าแบรนด์ GROFE เรียกว่าสไตล์อะไร ผมก็ยังยืนยันว่ามันเป็นสไตล์ ready to wear ไม่จำเป็นเลยว่าจะต้องเป็นคนแต่งตัวสุด แฟชั่นจ๋า กระเป๋าบางรุ่นเราสามารถใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น แล้วสะพายออกมาได้เลย มันเป็นไอเทมที่ป๊อปอัพคนใส่ให้ดูแฟชั่นขึ้นได้ด้วยกระเป๋าเพียงใบเดียว”

ทั้งๆ ที่หลายคนมักตัดสินไปแล้วก่อนหน้าว่า สินค้าที่ GROFE มีดูจะเข้าถึงได้ยาก แต่สิ่งที่เซอร์ไพรซ์ศุภกรกลับมาคือ มีหลายคนเช่นกันที่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาทำไม่ได้จับต้องยากอย่างที่คิด 

“สมัยก่อนตอนที่เราอยู่มัธยม เวลาเราแต่งตัวอะไร เราจะรู้สึกว่าคนไม่ค่อยเข้าใจเรา เราเป็นคนกลุ่มน้อยที่ทุกคนจะบอกว่าเราแต่งตัวประหลาด แต่พอเริ่มทำของขาย เราเลยได้รู้ว่า เฮ้ย จริงๆ เราไม่ได้ประหลาด ยังมีคนชอบงานเราอยู่

“ย้อนกลับไปตอนเราเรียนแฟชั่น อาจารย์มักจะบอกตลอดว่า เราต้องทำเสื้อผ้าให้สนองกับกลุ่มทาร์เก็ต มันทำให้เราเครียดมากเพราะเราไม่รู้ว่าทาร์เก็ตของเราคือใคร และทำแล้วจะขายได้ไหม แต่พอเรียนจบ เรามานั่งคิดดู เรากลับรู้สึกว่า แล้วทำไมเราต้องไปทำตามใจลูกค้าล่ะ ทำไมเราถึงไม่ทำในสิ่งที่เราอยากทำ GROFE เลยเป็นการเลือกทำในสิ่งที่เรามีความสุขก่อน”

เขาหัวเราะ บอกว่า “ตอนตัดสินใจทำแรกๆ มันก็กังวลแหละว่าจะขายได้ไหม แต่พอขายได้ มีคนเข้าใจในงาน มันมีผลโดยตรงต่อจิตใจเราที่สุดเลย ทั้งช่วยเพิ่มความมั่นใจและส่งผลให้อยากทำงานมากขึ้นไปอีก”

คล้ายกันกับการแต่งตัวที่เขามองว่าแฟชั่นคือความพอใจของแต่ละบุคคล หากเราสนุกกับการแสดงตัวตนของตัวเองผ่านเสื้อผ้าก็ย่อมทำได้ โดยไม่ต้องกังวลถึงสายตาใคร

“บางทีสังคมก็ตีกรอบเรามากเกินไปจนทำให้เราไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิต เราไปแคร์คนอื่นมากไป กลัวว่าเขาจะมองไม่ดี ทั้งๆ ที่การที่เราได้ใส่อะไรที่ทำให้เราสบายใจมันโอเคกว่า การแต่งตัวมันไม่มีถูก-ผิด แต่งอย่างที่เราชอบแค่นั้นก็พอแล้ว

“เสื้อผ้ามันคือบรรยากาศ เราจึงควรทำบรรยากาศนั้นให้เป็นคอมฟอร์ตโซนของเรา ทำให้เรามีความสุขในทุกวันดีกว่า” เขาว่า

The post GROFE แบรนด์ของคนไฮเปอร์ที่หยิบเอาเน็กไทมาชุบชีวิตใหม่เป็นกระเป๋าสุดแฟฯ appeared first on a day magazine.

ในฐานะที่เราเองก็เป็นคนหนึ่งที่ระหว่างดู Next in Fashion ก็เอาใจช่วยคิมสุดหัวใจ แถมหลังจากที่ดูรายการนี้จบ เรายังไปคอยกดไลก์ดีไซน์เสื้อผ้าของแบรนด์ MINJUKIM เป็นประจำ คอลัมน์ Multi Brand ประจำสัปดาห์นี้เลยถือโอกาสพาไปรู้จักกับแฟชั่นดีไซเนอร์ชาวเกาหลีใต้ที่เราตกหลุมรักทั้งนิสัยใจคอและผลงานการออกแบบของเธออย่างหัวปักหัวปำ เผลอๆ หลังจากที่คุณอ่านจบก็อาจรู้สึกตกหลุมรักแบรนด์แฟชั่นแบรนด์นี้ขึ้นมาเหมือนกับเราก็ได้

ความหลงใหลแฟชั่นในวัยเยาว์

“ตั้งแต่ที่เริ่มจำความได้ ฉันก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างตลกและประหลาดมาโดยตลอด” ดีไซเนอร์สาวอายุ 33 เล่าย้อนถึงเรื่องราวในอดีตของเธอ ด้วยความเป็นเด็กที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ไม่แปลกเลยที่ใครๆ ต่างก็พากันตกหลุมรักคิมตั้งแต่วัยเยาว์ “ฉันคิดว่าความเป็นคนง่ายๆ เป็นสิ่งที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ”

นอกจากนี้คิมยังเป็นเด็กที่เติบโตมาท่ามกลางกองมังงะสูงพะเนิน ซึ่งเป็นการขลุกอยู่กับมังงะนี่เองที่ได้ผลักพาคิมไปสู่ความหลงใหลเสื้อผ้าและแฟชั่นในเวลาต่อมา

“หนึ่งในกิจกรรมสุดโปรดของฉันคือการอ่านมังงะ ฉันมักจะวาดภาพตัวละครในมังงะเรื่องต่างๆ รวมถึงเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ ฉันคิดว่าเป็นเพราะมังงะนี่แหละที่ทำให้ฉันเริ่มสนใจแฟชั่น” คิมอธิบาย

แม้ว่าคิมจะสนุกกับการวาดเสื้อผ้าของบรรดาตัวละครก็จริง นั่นก็ไม่ได้แปลว่าคิมจะรู้ตัวในทันทีว่าเธออยากเรียนต่อด้านแฟชั่น เพราะในระหว่างที่กำลังเรียนต่อระดับไฮสกูลที่นิวซีแลนด์นั้น ความฝันจริงๆ ของคิมคือการเป็นนักวาดการ์ตูนต่างหาก และเป็นพ่อกับแม่ของคิมที่โน้มน้าวให้เธอเรียนต่อด้านแฟชั่น แทนที่จะเป็นการวาดการ์ตูน

ด้วยเหตุนี้เมื่อถึงวัยมหา’ลัย คิมจึงได้เรียนต่อด้านแฟชั่นดีไซน์ที่ Samsung Art and Design Institute (SADI) ก่อนจะไปลับฝีมือต่อที่ Royal Academy of Fine Arts Antwerp ประเทศเบลเยียม (หนึ่งในมหาวิทยาลัยแฟชั่นที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก และมีศิษย์เก่าอย่าง Martin Margiela แห่ง Maison Margiela และ Dries Van Noten) โดยที่ระหว่างเรียนที่นั่นคิมก็อยู่ภายใต้การดูแลของ Walter Van Beirendonck แฟชั่นดีไซเนอร์ชาวเบลเยียมผู้โด่งดัง ซึ่งช่วยให้คิมค้นพบสไตล์แฟชั่นของตัวเอง

“ตลอดระยะเวลากว่า 4 ปีที่เบลเยียม มันยากแล้วก็เหงามากๆ เลยนะสำหรับนักเรียนต่างชาติอย่างฉัน แต่ฉันก็เชื่อว่าขวบปีเหล่านั้นได้ทำให้ฉันค้นพบตัวเอง อีกอย่างคือฉันโชคดีมากๆ ที่ได้พบกับวอลเตอร์ เพราะเขาแสดงให้เห็นว่าการคว้าจับความฟุ้งฝันแฟนตาซีที่ล่องลอยอยู่ในหัวให้อยู่หมัด จนเปลี่ยนมันออกมาเป็นเสื้อผ้าแฟชั่นนั้นสามารถทำได้จริงๆ

“วอลเตอร์ทำให้ฉันกล้าที่จะขยายโลกแฟนตาซีฟุ้งฝันของตัวเอง กล้าที่จะท้าทายกรอบคิดที่คอยกักขังฉันไว้ และกล้าที่จะเปล่งเสียงร้องของตัวเองผ่านแฟชั่นดีไซน์” 

จาก Dear My Friend สู่ Be Cover

ในระหว่างที่กำลังเรียนอยู่ที่แอนต์เวิร์ฟ คิมก็ได้คว้ารางวัลชนะเลิศจากเวที H&M Design Award ในปี 2013 ขณะที่มีอายุเพียง 26 ปีเท่านั้น ซึ่งนอกจากจะได้รับเงินรางวัลกว่า 50,000 ยูโรแล้ว คิมยังมีโอกาสได้สร้างสรรค์คอลเลกชั่น H&M เป็นของตัวเอง จนออกมาเป็นคอลเลกชั่น “Dear My Friend” ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่นอย่าง Junji Ito จนออกมาเป็นเสื้อผ้าที่มีลายเซ็นเฉพาะตัว ไม่ว่าจะเป็นเสื้อโค้ตสีเหลืองไร้ปก หรือเสื้อคลุมสีดำดีไซน์ล้ำที่ห่มคลุมไหล่ทั้งสองข้างจนมิดชิด

“การได้มีโอกาสออกแบบคอลเลกชั่นนี้กับ H&M ถือเป็นประสบการณ์ที่แสนวิเศษสำหรับฉันมาก ดีไซน์ของฉันคือการเปลี่ยนตัวละครต่างๆ เป็นเสื้อผ้า เพียงแค่ได้ลองจินตนาการว่าเสื้อผ้าเหล่านี้จะถูกสวมใส่โดยผู้คนต่างๆ ทั่วโลก ฉันก็ดีใจสุดๆ แล้ว” คิมเล่าอย่างตื่นเต้น

คิมเรียนจบจากแอนต์เวิร์ปในปี 2015 ซึ่ง Be Cover คอลเลกชั่นจบการศึกษาของเธอก็กลายเป็นที่พูดถึงอยู่ไม่น้อย โดยคิมได้หยิบเรื่องราวของ Elphaba แม่มดจากละครเพลงเรื่อง Wicked: The Untold Story of the Witches of Oz มาบอกเล่าใหม่ผ่านแฟชั่นดีไซน์

“เอลฟาบาเป็นหนึ่งในตัวละครที่ฉันชื่นชอบมากๆ ฉันจึงเลือกหยิบชีวิตของเธอมาบอกเล่าใหม่ผ่านคอลเลกชั่น Be Cover สำหรับฉัน เอลฟาบาคือตัวละครที่แม้จะมีพลังมหาศาลก็จริง แต่หัวใจของเธอกลับเปราะบางเสียเหลือเกิน แค่เพราะผิวพรรณของเธอมีสีสันที่แตกต่างไปจากคนอื่น ข้อเท็จจริงนี้จึงมักจะถูกมองข้ามอยู่เรื่อยๆ ฉันเลยอยากจะดีไซน์เสื้อผ้าให้กับเอลฟาบา และถ่ายทอดมันออกมาอย่างซื่อตรงโดยปราศจากอคติใดๆ”

จาก Red Velvet สู่ BTS และ It’s Okay to Not Be Okay

หลังจากที่คิมเรียนจบ เธอก็เดินทางกลับมายังเกาหลีใต้และเริ่มต้นแบรนด์ MINJUKIM นับจากวันแรกที่ก่อตั้งแบรนด์จนกระทั่งปัจจุบัน ชื่อของ MINJUKIM โด่งดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เฉพาะแค่การไปคว้ารางวัลชนะเลิศจาก Next in Fashion เท่านั้น แต่ยังรวมถึงโอกาสที่หลั่งไหลเข้ามาไม่รู้จบ

อย่างในปี 2018 คิมก็ได้มีโอกาสออกแบบเสื้อผ้าให้กับวง BTS ในเพลง DNA และ I NEED U นอกจากนี้คิมยังเป็นดีไซเนอร์ที่ออกแบบเสื้อผ้าให้กับวง Red Velvet นับตั้งแต่เพลง One Of These Nights และในมิวสิกวิดีโอเพลง Rookie ซึ่งแฟนๆ ของวงเองก็ชื่นชอบและมองว่าสไตล์ของคิมสอดรับกับคาแร็กเตอร์ของ Red Velvet เป็นอย่างดี

นอกจากนี้ เสื้อผ้าของ MINJUKIM ยังเคยไปปรากฏอยู่ในซีรีส์เรื่องดังอย่าง It’s Okay to Not Be Okay อยู่หลายครั้ง ซึ่งนางเอกของเรื่องอย่าง Seo Yea-ji ก็ชื่นชอบแบรนด์ MINJUKIM ไม่แพ้กัน

เมื่อถามว่าอะไรคือเอกลักษณ์ของ MINJUKIM หากว่ากันตามเสียงของนักวิจารณ์ เสื้อผ้าของคิมมักจะถูกนิยามทำนองว่า ‘เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นผู้หญิงที่ทะลักล้นออกมาและสง่างาม’ หรือบ้างก็พูดถึงเสื้อผ้าของคิมว่า ‘เป็นเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงที่สวมใส่เพื่อตัวเองและผู้หญิงคนอื่นๆ ไม่ใช่เพื่อความอภิรมย์ของสายตาผู้ชายคนใด’

ความเป็นผู้หญิงดูจะเป็นนิยามของคิมที่ชัดเจนและสัมผัสได้ อย่างที่คิมเองก็เคยกล่าวในบทสัมภาษณ์หนึ่งว่า 

“ดีไซเนอร์มักจะมี ‘muse’ (เทพธิดาที่เป็นแรงบันดาลใจของศิลปิน) เป็นของตัวเอง แต่สำหรับฉันไม่มีหรอก ฉันมักจะได้รับแรงบันดาลใจจากผู้หญิงในชีวิตประจำวันนี่แหละ เหล่าผู้หญิงที่ไม่เคยกลัวใคร และกล้าหาญที่จะเปิดเผยตัวตนของตัวเอง ฉันอยากเชิญชวนผู้หญิงเหล่านี้มาสู่โลกของ MINJUKIM และปรารถนาจะได้พบเห็นเสื้อผ้าของฉันตามท้องถนนทั่วไป

“แต่นั่นแหละ ถึงที่สุดแล้วฉันก็แค่หวังว่าผู้คนที่สวมใส่เสื้อผ้าของฉันจะรับรู้ได้ถึงความสุขของฉัน การแบ่งปันความรู้สึกผ่านแฟชั่นคือความฝันของฉันเลย” คิมทิ้งท้ายถึงแรงบันดาลใจสำคัญที่ช่วยให้เธอยังคงสนุกอยู่กับการดีไซน์เสื้อผ้าในทุกๆ วัน

The post จาก Red Velvet สู่ Next in Fashion – Minju Kim ดีไซเนอร์ชาวเกาหลีใต้ผู้คว้าจับหัวใจคนทั่วโลก appeared first on a day magazine.

ในขณะที่ Supreme ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมสเก็ตบอร์ด ส่วน A Bathing Ape ก็ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมฮิปฮอป สำหรับ UNDERCOVER ดนตรีพังก์ร็อกคือหัวใจสำคัญ จนต่อยอดไปเป็นสโลแกนสุดคลาสสิกของแบรนด์ที่ว่า ‘WE MAKE NOISE NOT CLOTHES’ (เราสร้างเสียง ไม่ได้สร้างเสื้อ) คอลัมน์ Multi Brand ครั้งนี้จึงจะพาไปรู้จักกับ UNDERCOVER หนึ่งในแบรนด์แฟชั่นญี่ปุ่นที่ทรงพลังที่สุดตลอดกาล

จากนักร้องวงพังก์สู่แฟชั่นดีไซเนอร์

ก่อนหน้าที่จะผันตัวมาเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ ทาคาฮาชิเคยเป็นนักร้องในวงพังก์ร็อก Tokyo Sex Pistols วงดนตรีที่ทริบิวต์ให้กับวง Sex Pistols มาก่อน ในช่วงที่ยังเป็นนักร้อง สไตล์การแต่งตัวของทาคาฮาชิได้รับอิทธิพลมาจาก Vivienne Westwood และ Malcolm McLaren และวง Sex Pistols เป็นหลัก 

ในช่วงที่ยังร่วมวงดนตรีกับเพื่อนๆ อยู่นั้น พ้นไปจากการเป็นนักร้องนำของวงแล้ว ชื่อของทาคาฮาชิก็พอจะเป็นที่รับรู้ในฐานะดีไซเนอร์เสื้อวง ซึ่งเขาใช้เทคนิคการคอลลาจจนออกมาเป็นไอเทมยอดนิยมท่ามกลางแฟนคลับกลุ่มเล็กๆ ของวง Tokyo Sex Pistols จนกระทั่งในช่วงปลายยุค 80s เมื่อทาคาฮาชิได้รู้จักแบรนด์ COMME des GARÇONS ของ Rei Kawakubo เขาก็ถึงกับตะลึงกับดีไซน์เสื้อผ้าของแบรนด์ จนถึงกับตัดสินใจหันมาศึกษาด้านแฟชั่นอย่างจริงๆ จังๆ ทาคาฮาชิตัดสินใจเข้าเรียนต่อด้านแฟชั่นดีไซน์ที่ Bunka Fashion College ในโตเกียว จนได้รู้จักกับฟูจิวาระและนิโกะในเวลาต่อมา

ทาคาฮาชิก่อตั้ง UNDERCOVER ในปี 1990 ขณะที่เขายังเป็นนักศึกษาอยู่ แต่ปัญหาคือเขาไม่มีร้านที่จะขายเสื้อผ้าของแบรนด์ นั่นจึงทำให้ทาคาฮาชิได้จับมือกับนิโกะเปิด NOWHERE ร้านขายเสื้อผ้าในย่านฮาราจูกุในปี 1993 เพื่อวางจำหน่ายสินค้าชิ้นต่างๆ ของ UNDERCOVER โดยที่ NOWHERE ยังขายเสื้อผ้าวินเทจและเสื้อผ้าจากแบรนด์อื่นๆ อย่าง Anarchy Forever Forever Anarchy ซึ่งเป็นแบรนด์ที่ทาคาฮาชิก่อตั้งร่วมกับฟูจิวาระอีกด้วย หลังจากนั้นไม่นาน NOWHERE ก็ได้กลายเป็นศูนย์กลางของสตรีทแฟชั่นในโตเกียว

แต่ในขณะที่นิโกะและฟูจิวาระอุทิศตัวเองให้กับสตรีทแฟชั่น ทาคาฮาชิกลับมุ่งมั่นที่จะเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ที่ทำอะไรมากกว่าการออกแบบลวดลายกราฟิกบนเสื้อยืด ซึ่งทาคาฮาชิมองว่าการออกแบบเสื้อผ้าผู้หญิงจะช่วยให้เขาได้ฝึกฝนทักษะของแฟชั่นดีไซเนอร์ได้อย่างเต็มที่ จนในปี 1994 ทาคาฮาชิก็ได้จัดรันเวย์เสื้อผ้าผู้หญิงเป็นครั้งแรก เป็นเสื้อแจ็กเก็ต MA-1 ที่ปรากฏในรันเวย์นี้เองที่ได้ส่งให้ชื่อของ UNDERCOVER ไปถึงหูของคาวาคูโบะแห่งแบรนด์ COMME des GARÇONS และถึงกับซื้อแจ็กเก็ตตัวนี้ของ UNDERCOVER จนมิตรภาพของทั้งคู่ได้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นนับจากนั้น

UNDERCOVER กลายเป็นที่โด่งดังในวงการแฟชั่นในทันทีหลังจากรันเวย์นั้น ซึ่งทาคาฮาชิก็ยังคงจัดรันเวย์แสดงผลงานของตัวเองอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งในปี 1997 เขาได้รับรางวัลดีไซเนอร์หน้าใหม่จากหนังสือพิมพ์ Mainichi Shimbun ส่งให้ชื่อของเขากลายเป็นที่รู้จักยิ่งกว่าเดิม

เส้นทางสู่ปารีส

หนึ่งในคอลเลกชั่นของ UNDERCOVER ที่ได้รับการชื่นชมสุดๆ ในช่วงแรกๆ คือ ‘Exchange’ ซึ่งทาคาฮาชิได้ดีไซน์เสื้อผ้าที่สามารถแลกเปลี่ยนส่วนต่างๆ กันได้ เช่น สมมติว่าคุณซื้อเสื้อโค้ตกับแจ็กเก็ตยีนส์ คุณก็สามารถสับเปลี่ยนบางชิ้นส่วนของเสื้อผ้าทั้งสองตัวนี้ได้ นั่นทำให้ Exchange ไม่เพียงเป็นคอลเลกชั่นที่นำเสนอดีไซน์แปลกใหม่ แต่ยังโดดเด่นในฐานะเสื้อผ้าที่ผู้สวมใส่สามารถปรับแต่งตามสไตล์ของตัวเองได้อย่างอิสระ

ด้วยความที่ UNDERCOVER เป็นแบรนด์ที่เติบโตจากแฟชั่นสายสตรีท ก่อนจะพัฒนาไปสู่ระดับไฮแฟชั่น UNDERCOVER จึงเป็นแบรนด์ที่คนในกลุ่มสตรีทแฟชั่นชื่นชอบ ไปจนถึงบรรดานักวิจารณ์สายแฟชั่นที่มักจะตื่นเต้นกับการได้เห็นไอเดียใหม่ๆ จากทาคาฮาชิ ที่มักจะผสมผสานศาสตร์ของแฟชั่นดีไซน์เข้ากับป๊อปคัลเจอร์และวัฒนธรรมร่วมสมัยได้อย่างลงตัว

หากเราลองพิจารณาจากชื่อของแบรนด์ ‘undercover’ นั้นหมายถึงสิ่งที่ถูกปิดซ่อนอยู่ข้างใน ซึ่งก็เป็นความหมายทำนองนี้เองที่ทาคาฮาชิพยายามสื่อสารผ่านดีไซน์ของเขา มันคือการเปิดเผยให้เห็นความผิดปกติที่หลบซ่อนอยู่ภายใต้พื้นผิวของความปกติ ยิ่งเมื่อเราเชื่อมโยงนิยามนี้เข้ากับสโลแกนของแบรนด์ที่ว่า ‘WE MAKE NOISE NOT CLOTHES’ ก็จะเห็นได้ถึงอุดมการณ์ของ UNDERCOVER นั่นคือการขุดค้นสิ่งที่สังคมกลบฝังไว้ให้ปรากฏออกสู่สายตา คือการเปล่งเสียงร้องผ่านเสื้อผ้าให้ผู้คนได้ตระหนักรู้ถึงสิ่งต่างๆ ที่สังคมพยายามปิดบัง

หลังจากที่ทาคาฮาชิแสดงคอลเลกชั่นต่างๆ ของเขาบนรันเวย์ได้สักพัก คาวาคูโบะที่ได้บอกเขาว่า ถึงเวลาแล้วที่ UNDERCOVER จะก้าวออกจากโตเกียว ทำให้ในปี 2002 ทาคาฮาชิได้พาแบรนด์ของเขาไปจัดแสดงที่เมืองหลวงแห่งแฟชั่นอย่างกรุงปารีส และด้วยความช่วยเหลือจากคาวาคูโบะนี่เองที่ส่งให้ UNDERCOVER กลายเป็นที่สนใจของบรรดานักข่าวในปีนั้น จนชื่อของทาคาฮาชิกลายเป็นที่จับตาในทันที

อิทธิพลสำคัญของ UNDERCOVER

เพราะเคยเป็นนักดนตรีมาก่อน หนึ่งในอิทธิพลสำคัญที่มักจะพบเห็นอยู่เรื่อยๆ ในเสื้อผ้าของ UNDERCOVER คือ ‘เพลง’ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากศิลปินอย่าง Patti Smith, Nirvana และ David Bowie ซึ่งบางครั้งก็ปรากฏเนื้อเพลงของศิลปินที่ทาคาฮาชิชื่นชอบบนเสื้อผ้าของ UNDERCOVER เช่นกัน เห็นได้จากคอลเลกชั่นของแบรนด์ในปี 2015 ที่ทาคาฮาชิได้อุทิศทั้งคอลเลกชั่นให้กับ Television วงดนตรีร็อกยุค 70s จากอเมริกา การได้แรงบันดาลใจจากศิลปินที่มีตัวตนอยู่จริงก็เรื่องหนึ่ง แต่บางครั้งทาคาฮาชิก็เลือกจะเนรมิตวงดนตรีขึ้นมาเอง โดยที่เขาได้ออกแบบเสื้อทัวร์ให้กับวงดนตรีในจินตนาการขึ้นมาอย่างเสร็จสรรพ ไม่ว่าจะเป็นวงดนตรีอย่าง Punk Floyd หรือ The Organs 

ภาพยนตร์ยังเป็นอีกหนึ่งอิทธิพลสำคัญที่มักจะปรากฏให้เห็นอยู่เสมอในคอลเลกชั่นต่างๆ ของ UNDERCOVER โดยเฉพาะในช่วงหลังๆ มานี้ ไม่ว่าจะเป็นคอลเลกชั่น Autumn/Winter 2018 ที่ได้ยกภาพยนตร์เรื่อง 2001: A Space Odyssey ของ Stanley Kubrick มาใส่ในเสื้อผ้าผู้ชายทั้งคอลเลกชั่น คอลเลกชั่น Autumn/Winter 2019 ที่หยิบภาพยนตร์เรื่อง Suspiria มาเป็นหัวใจสำคัญ หรืออย่างเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ทาคาฮาชิก็ได้ทำให้แฟนๆ ตกตะลึงอีกครั้งด้วยการหยิบแอนิเมชั่นอย่าง Evangelion มาตีความเป็นเสื้อผ้าของ UNDERCOVER ซึ่งก็มีตั้งแต่พัฟเฟอร์แจ็กเก็ต โอเวอร์โค้ต ไปจนถึงชุดนอนเลยทีเดียว

ภายใต้พรสวรรค์ในการดีไซน์เสื้อผ้าชนิดหาตัวจับยาก ไม่แปลกที่ UNDERCOVER จะกลายเป็นแบรนด์ที่มีสาวกเฝ้าติดตามมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งในปี 2010 แบรนด์ยักษ์ใหญ่อย่าง Nike ถึงกับติดต่อทาคาฮาชิเพื่อชักชวนให้มาร่วมผลิตรองเท้าวิ่งรุ่นใหม่ ด้วยความที่ทาคาฮาชิเองก็เป็นนักวิ่งอยู่แล้ว เขาจึงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป การจับมือกันระหว่าง Nike และ UNDERCOVER นำไปสู่ไลน์รองเท้าวิ่งไลน์ใหม่นั่นคือ ‘Gyakusou’ ซึ่งหมายถึงการวิ่งถอยหลัง โดยที่การคอลแล็บนี้ยังคงดำเนินอยู่เรื่อยๆ ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็น Nike Daybreak x UNDERCOVER, Nike ISPA x UNDERCOVER หรือหนึ่งในรุ่นคอลแล็บที่ขายดีที่สุดอย่าง Nike React Element 87 x UNDERCOVER

ในบทสัมภาษณ์หนึ่ง ทาคาฮาชิเล่าว่า “พักหลังๆ มานี้ ผมมานั่งคิดว่า UNDERCOVER ได้ก้าวมาถึงจุดที่ตัวเองไม่กล้าจะจินตนาการด้วยซ้ำ ซึ่งว่ากันแล้ว ชื่อเสียงไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจหรอก ผมแค่อยากจะแสดงให้โลกได้เห็นในสิ่งที่ผมคิดและรู้สึกผ่านดีไซน์เสื้อผ้าของผมเท่านั้น” และแม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่า UNDERCOVER ได้กลายเป็นแบรนด์แฟชั่นระดับโลกไปแล้ว แต่หากพิจารณาจากเรื่องราวการเดินทางของทาคาฮาชิควบคู่ไปกับจินตนาการที่เขาถ่ายทอดลงบนเสื้อผ้า ประโยคนี้ก็ดูสะท้อนความจริงอยู่ไม่น้อย

นับตั้งแต่จุดเริ่มต้นในฐานะนักร้องประจำวงดนตรีพังก์เล็กๆ จวบกระทั่งวันที่เขาสามารถพาเสื้อผ้าของตัวเองไปปรากฏอยู่บนรันเวย์ของปารีสได้สำเร็จ คือความหลงใหลในแฟชั่นล้วนๆ ที่พาให้แบรนด์ของเขามาถึงจุดนี้ ซึ่งเราเชื่อเสียเหลือเกินว่า UNDERCOVER จะยังคงเป็นแบรนด์ที่สร้างเสียงตะโกนและแรงสั่นสะเทือนให้กับวงการแฟชั่นอยู่เรื่อยๆ ตราบใดที่ทาคาฮาชิยังไม่หมดไฟ

The post UNDERCOVER แบรนด์แฟชั่นหัวใจพังก์ ที่หยิบภาพยนตร์ ดนตรี และแฟชั่นมาผสานรวมกันอย่างลงตัว appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางสไตล์การแต่งตัวต่างๆ ที่ปรากฏให้เห็นในสังคมญี่ปุ่น ‘เอาต์ดอร์’ คือหนึ่งในสไตล์ที่ดูจะได้รับความนิยมขึ้นเรื่อยๆ ระดับที่ว่าการเห็นผู้คนสวมเครื่องแต่งกายประหนึ่งว่ากำลังจะออกไปเดินป่า กางเต็นท์ แต่กลับเดินเล่นอยู่ในเมืองใหญ่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดอีกต่อไป หากเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ในชีวิตประจำวัน ทั้งเสื้อกั๊กสำหรับตกปลา กางเกงอเนกประสงค์ที่มาพร้อมกระเป๋าเล็กๆ ไว้ใส่อุปกรณ์แคมป์ปิ้ง ไปจนถึงสนีกเกอร์ที่ดูเหมาะกับการไปวิ่งเทรลมากกว่าการเดินเหินในโอซาก้าและโตเกียว

เหล่านี้เป็นเพียงตัวอย่างคร่าวๆ ที่สะท้อนให้เห็นว่าเสื้อผ้าสไตล์เอาต์ดอร์ไม่เพียงได้รับความนิยมขึ้นเท่านั้น แต่ยังผสานเป็นส่วนหนึ่งกับแฟชั่นคนเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ คำถามคือ อะไรคือสาเหตุของความนิยมนี้กันล่ะ แล้วความคลั่งไคล้ในเสื้อผ้าเอาต์ดอร์ของคนญี่ปุ่นเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

กลับไปหาธรรมชาติ

ย้อนกลับไปในปี 1970 Yasuhiko Kobayashi แห่ง Heibon Punch นิตยสารสำหรับผู้ชายญี่ปุ่น ได้เดินทางไปนิวยอร์กเพื่อเก็บข้อมูลสำหรับเขียนคอลัมน์ แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยเดินทางไปอเมริกาอยู่บ้าง แต่โคบายาชิก็ได้บันทึกถึงการมาเยือนนิวยอร์กในครั้งนี้ว่า “ทัศนคติที่ผมสัมผัสได้อย่างชัดเจนท่ามกลางวัยรุ่นอเมริกันคือ พวกเขาดูพยายาม ‘กลับไปหาธรรมชาติ’ (back to nature) กันมากขึ้น”

การกลับไปหาธรรมชาติที่โคบายาชิหมายถึงคือการเกิดขึ้นของกิจกรรมใหม่ๆ เช่น การหันมาแฮงเอาต์กันในสวนสาธารณะและพื้นที่สีเขียวในเมือง และการที่วัยรุ่นหันมาใช้วิธีการโบกรถ (hitchhike) เพื่อเดินทางไปสถานที่ต่างๆ นอกเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่สอดคล้องไปกับกิจกรรมเหล่านี้คือการแต่งกายของวัยรุ่นอเมริกันที่เปลี่ยนไป จากที่ครั้งหนึ่งเคยใส่เสื้อผ้าที่ดูฟู่ฟ่าสดใส ก็ได้เปลี่ยนมาเป็นกางเกงยีนส์ตัวโคร่ง รองเท้าเดินป่า และกระเป๋าเดินทางขนาดมหึมาที่เพียงพอจะบรรจุข้าวของทุกอย่างที่จำเป็นต่อการประทังชีวิตลงไป

โคบายาชิได้จดบันทึกความแปลกใหม่ที่เขาพบเห็นในอเมริกาก่อนจะเดินทางกลับไปยังญี่ปุ่น ทว่าบรรดาเพื่อนร่วมงานของเขาที่ Heibon Punch กลับดูไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ เพราะสังคมญี่ปุ่นในช่วงเวลานั้นอยู่ภายใต้บรรยากาศของการขับไล่ฐานทัพอเมริกันให้ออกไปจากประเทศ ความไม่ชอบขี้หน้าพญาอินทรียังได้ส่งผลให้ชาวญี่ปุ่นหันไปคลั่งไคล้แฟชั่นสไตล์ยุโรปอย่างที่ Hirofumi Kurino หนึ่งในผู้ก่อตั้งแบรนด์ UNITED ARROWS เคยเล่าว่า “ในช่วงต้นยุค 70s แฟชั่นญี่ปุ่นยึดโยงอยู่กับเสื้อผ้าสไตล์ glam rock จากลอนดอน เห็นได้จากการที่ผู้คนหันมาใส่เสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดและมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น”

กระทั่งในปี 1973 เมื่ออยู่ๆ ก็เกิดวิกฤตการณ์น้ำมันโลก ส่งผลให้เศรษฐกิจของญี่ปุ่นจากที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำอย่างฉับพลันทันด่วนได้ก่อให้เกิดกระแสต่อต้านวัตถุนิยมจนชาวญี่ปุ่นจำนวนมากเริ่มหันกลับไปให้ความสำคัญกับวีถีชีวิตที่เรียบง่ายอย่างในอดีต เช่นเดียวกับวัยรุ่นญี่ปุ่นบางกลุ่มที่ค่อยๆ พาตัวเองออกจากเมืองหลวงเพื่อแสวงหาวิถีชีวิตท่ามกลางป่าไม้และขุนเขาในต่างจังหวัดแทน

ค่านิยมที่เปลี่ยนแปลงไปได้นำไปสู่การเกิดขึ้นของนิตยสารหัวใหม่ในปี 1975 อย่าง Made in U.S.A. โดยทีมงานบางส่วนก็มาจากนิตยสาร Heibon Punch อาจกล่าวได้ว่า Made in U.S.A. คือนิตยสารที่หยิบเอาบทบันทึกของโคบายาชิที่เขียนถึงปรากฏการณ์ที่วัยรุ่นอเมริกันหวนกลับสู่ธรรมชาติมาต่อยอดเป็นเนื้อหา จนออกมาเป็นหนังสือที่โฟกัสไปที่แฟชั่นอเมริกันและกิจกรรมเอาต์ดอร์โดยเฉพาะ กางเกงยีนส์ Levi’s 501 รองเท้ายี่ห้อ Red Wing ไปจนถึงแบรนด์เดินป่าอย่าง The North Face เหล่านี้คือตัวอย่างแฟชั่นอเมริกันที่กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งภายใต้นิตยสาร Made in U.S.A. 

หลบหนีออกจากเมืองใหญ่

ด้วยความนิยมแบรนด์เอาต์ดอร์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดที่ว่าในปี 1978 The North Face ได้เซ็นสัญญาเฉพาะกิจกับตัวแทนผู้นำเข้าชาวญี่ปุ่น ส่งผลให้สินค้าของ The North Face หลั่งไหลเข้ามาในญี่ปุ่นเป็นจำนวนมาก โดยที่ยอดขายของแบรนด์ก็เติบโตขึ้นหลายเท่าในปีต่อๆ มา และแม้ว่าโปรดักต์ของ The North Face จะผลิตขึ้นโดยคำนึงถึงการใช้งานในสภาพแวดล้อมของประเทศตะวันตกก็จริง แต่หลังจากที่ได้เห็นการระเบิดขึ้นของตลาดญี่ปุ่น แบรนด์ก็เริ่มหันมาผลิตสินค้าที่ตอบโจทย์ลูกค้าในซีกโลกตะวันออกมากขึ้นเรื่อยๆ

Tuneyoshi Kawaguchi แห่ง OSHMAN’S แบรนด์อุปกรณ์กีฬาและกิจกรรมเอาต์ดอร์ญี่ปุ่นเล่าว่า “ภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่เป็นตัวแปรสำคัญที่ส่งผลให้อุตสาหกรรมเอาต์ดอร์เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะผู้คนเริ่มตระหนักว่าแทนที่จะต้องเสียเงินไปกับการนอนโรงแรมหรูๆ หรือเดินทางไปต่างประเทศในช่วงวันหยุด พวกเขาสามารถมีความสุขกับการประหยัดผ่านการออกเดินทางไปต่างจังหวัด ไปเดินป่า และกางเต็นท์ได้” 

Tomosuke Noda นักพายเรือแคนูและนักเขียนสายเอาต์ดอร์ผู้โด่งดังก็มองว่า การเฟื่องฟูขึ้นของกิจกรรมเอาต์ดอร์เป็นผลลัพธ์โดยตรงจากการขยายตัวอย่างรวดเร็วของเมืองในญี่ปุ่น “เมืองญี่ปุ่นมันแย่มากๆ มันไม่มีธรรมชาติอยู่ในนั้นเลย” โนดะเล่า ก่อนจะเสริมว่าความเร่งรีบและตึงเครียดของวิถีชีวิตแบบคนเมืองได้กลายเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ผลักให้ผู้คนพยายามหลบหนีไปข้างนอก โดยที่เขาไม่ได้มองว่ากิจกรรมเอาต์ดอร์จะเป็นเทรนด์ที่มาๆ ไปๆ เพราะตราบใดที่ประชากรส่วนใหญ่ยังคงอาศัยอยู่ในเมือง พวกเขาก็จะยังแสวงหาเหตุผลที่จะพาตัวเองออกจากความวุ่นวายของสังคมเมืองอยู่เรื่อยๆ ต่อไป

จะเห็นได้ว่าปัจจัยทางเศรษฐกิจและรูปแบบของสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปได้กลายเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ส่งให้ชาวญี่ปุ่นอยากกลับไปสู่ธรรมชาติมากขึ้น แต่หากเราลองย้อนเวลากลับไปในอดีตอีกสักเล็กน้อยจะพบว่า จริงๆ แล้วสังคมญี่ปุ่นมีความผูกพันกับธรรมชาติเสมอมา อย่างที่ Kent Kodamasu แห่งแบรนด์แฟชั่น SHELTER อธิบายว่า “ชินโตคือศาสนาประจำชาติของญี่ปุ่น ซึ่ง ‘Amaterasu Omikami’ เทพเจ้าผู้สร้างญี่ปุ่นขึ้นมาก็ได้ชื่อว่าเป็นเทพแห่งพระอาทิตย์ นั่นเท่ากับว่าธรรมชาติคือเทพเจ้าของเรา หรือหากคุณมีโอกาสได้เห็นศาลเจ้าชินโต คุณจะพบว่าศาลเจ้าจำนวนมากถูกโอบล้อมด้วยแมกไม้และสวนที่งดงาม ซึ่งอะไรเหล่านี้ล้วนสะท้อนให้เห็นว่าชาวญี่ปุ่นให้คุณค่ากับธรรมชาติมากมายเพียงใด”

หัวใจคือความอเนกประสงค์

ถึงตรงนี้เราคงจะพอรู้แล้วว่าอะไรคือคำอธิบายที่อยู่เบื้องหลังความคลั่งไคล้กิจกรรมเอาต์ดอร์ของคนญี่ปุ่น แต่คำถามคือ แล้วอะไรคือสาเหตุให้ชาวญี่ปุ่นฮิตใส่เสื้อผ้าเอาต์ดอร์ในเมืองกันล่ะ Sam Fitzgerald แห่งแบรนด์ nonnative อธิบายว่าความอเนกประสงค์ที่เหมาะกับสภาพอากาศทุกรูปแบบคือคำตอบที่เสื้อผ้าเอาต์ดอร์เป็นที่นิยมกันในหมู่คนเมือง

“ที่ญี่ปุ่นน่ะ ในช่วงหน้าร้อนมันก็จะร้อนชื้นสุดๆ แต่พอหน้าหนาวมันก็จะหนาวโคตรๆ เหมือนกัน หรือระหว่างช่วงเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคมฝนก็จะตกหนักมากๆ ไหนจะมีพายุไต้ฝุ่นช่วงฤดูใบไม้ร่วงอีก สภาพอากาศที่ผกผันแบบนี้แหละคือคำตอบว่าทำไมเสื้อผ้าเอาต์ดอร์ถึงได้รับความนิยมในเมืองอย่างโตเกียวที่ผู้คนจะต้องเคลื่อนที่อยู่เสมอท่ามกลางสภาพแวดล้อมเหล่านี้ นั่นจึงเป็นคำตอบว่าทำไมคุณถึงพบเห็นผู้คนในฮาราจูกุและชิบูย่าแต่งตัวสไตล์เอาต์ดอร์อยู่เรื่อยๆ ทั้งที่จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ได้จะออกไปแคมป์ปิ้งอะไรหรอก พวกเขาอาจแค่กำลังเดินทางกลับจากออฟฟิศก็เท่านั้น”

แม้ว่าชาวญี่ปุ่นจะมีความผูกพันกับธรรมชาติอย่างลึกซึ้งก็จริง แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้สังคมญี่ปุ่นแตกต่างไปจากสังคมตะวันตกคือ พวกเขาชื่นชอบที่จะแสดงความคลั่งไคล้กิจกรรมเอาต์ดอร์ออกมาให้เห็นอย่างเปิดเผยผ่านเสื้อผ้าและอุปกรณ์ที่เลือกใช้อย่างที่ Hiroki Nakamura ผู้ก่อตั้งแบรนด์ visvim อธิบายว่า “ชาวญี่ปุ่นจะประพฤติตัวเสมือนว่าเป็นนักสะสม พวกเขาจะศึกษาไลฟ์สไตล์หนึ่งๆ และซื้อสินค้าที่เกี่ยวข้องกับมันอย่างจริงจัง ในขณะที่ชาวตะวันตกจะให้คุณค่ากับประสบการณ์ที่ได้รับจากไลฟ์สไตล์มากกว่า พวกเขาไม่ค่อยยึดติดกับตัวสินค้ามากนัก”

ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าในอดีตเสื้อผ้าและอุปกรณ์เอาต์ดอร์ในญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะเดินทางมาจากโลกตะวันตก แต่ในปัจจุบันเราจะเห็นแบรนด์เอาต์ดอร์สัญชาติญี่ปุ่นหลากหลายแบรนด์ ที่ไม่เพียงผลิตสินค้าที่ตอบโจทย์ทั้งในเรื่องคุณภาพของวัสดุและฟังก์ชั่นในการใช้งาน แต่ยังรวมถึงการดีไซน์ที่มีเอกลักษณ์และสามารถสอดรับกับการใช้งานในชีวิตประจำวันมากขึ้น แบรนด์อย่าง Snow Peak, and wander และ South2 West8 คือตัวอย่างเพียงคร่าวๆ เท่านั้น

ชาวญี่ปุ่นกับธรรมชาติคือสองสิ่งที่แยกจากกันไม่ขาด น่าสนใจว่าความเชื่อมโยงนี้ไม่เพียงสะท้อนผ่านความพยายามที่จะพาตัวเองหลบหนีจากความวุ่นวายในเมืองอยู่เรื่อยๆ เท่านั้น แต่ยังมองเห็นได้จากสไตล์ของเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่อีกด้วย

The post กลับคืนสู่ธรรมชาติ ทำไมคนญี่ปุ่นจึงหลงใหลเสื้อผ้าสไตล์เอาต์ดอร์ appeared first on a day magazine.

“ด้วยความที่เราเติบโตมากับพี่สาวที่อายุห่างกันค่อนข้างมาก แทนที่เราจะได้ดูการ์ตูนเหมือนเด็กคนอื่นๆ เรากลับได้ซึมซับเพลงและมิวสิกวิดีโอของต่างประเทศผ่านรายการเพลงที่พี่สาวมักเปิดฟังอยู่บ่อยๆ มันเลยทำให้เราอินกับศิลปินอย่าง Michael Jackson มากๆ” ท็อปเล่าย้อนถึงความหอมหวานในวัยเด็ก

ควบคู่ไปกับการซึมซับดนตรีตะวันตกผ่านอิทธิพลของพี่สาวนี่เองที่ทำให้ท็อปเริ่มเห็นว่า พ้นไปจากเสียงเพลงแล้วยังมีการเต้นซึ่งเป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบสำคัญที่ส่งให้มิวสิกวิดีโอของเพลงเพลงหนึ่งดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา โดยไม่ทันรู้ตัว ท็อปก็ได้ค่อยๆ พาตัวเองเข้าสู่วงการเต้นนับตั้งแต่นั้น

“เราเริ่มจากการไปเรียนคลาสเต้นที่สยาม จนได้รู้จักกับการเต้นเบรกแดนซ์ หลังจากนั้นเราก็พยายามหาว่าในกรุงเทพฯ เขาซ้อมเต้นกันที่ไหนบ้าง แล้วพยายามเรียนรู้ไปเรื่อยๆ จนการเต้นกลายเป็นชีวิตเราไปเลย เรียกว่ากินนอนอยู่กับมันเลยก็ได้”

สำหรับท็อป การเต้นคือแพสชั่นที่ก่อตัวขึ้นในวัยเด็ก แต่ยังคงลุกโชนอยู่เรื่อยๆ แม้ในวันที่เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แล้วก็เป็นความคลั่งไคล้ในการขยับร่างกายไปตามจังหวะเพลงนี้เอง ที่พอถึงจุดหนึ่งก็ได้ต่อยอดมาเป็นแบรนด์แฟชั่นที่เขาก่อตั้งขึ้น

แบรนด์ที่ว่าคือ LATE NIGHT DANCE CLUB

จากหนุ่มนักเต้นสู่ครีเอทีฟแห่งแบรนด์ Carnival

ฟาสต์ฟอร์เวิร์ดจากเด็กหนุ่มผู้ลุ่มหลงการเต้น สู่มาร์เก็ตติ้งเมเนเจอร์และครีเอทีฟประจำแบรนด์สตรีทแวร์ยักษ์ใหญ่ของประเทศอย่าง Carnival ท็อปเล่าว่าการได้เข้ามาทำงานที่ Carnival ทำให้เขาเริ่มหันมาศึกษาแฟชั่นอย่างจริงๆ จังๆ

“ด้วยความที่เราอยู่ในวงการเต้นมาตลอด มันก็จะมีแฟชั่นอย่างรองเท้า Puma และ PRO-Keds กับกางเกง Dickies เพียงแต่อะไรเหล่านี้จะไม่ได้อยู่ในเทรนด์แฟชั่นปัจจุบันสักเท่าไหร่ พอได้มาทำงานที่ Carnival เราเลยต้องศึกษาเทรนด์แฟชั่นและวงการสตรีทแวร์มากขึ้น”

หลังจากที่ได้ขลุกอยู่กับวงการสตรีทแวร์มาสักพักก็ถึงเวลาที่ท็อปจะได้พิสูจน์ความสามารถ จากการร่วมงานระหว่าง Carnival กับศิลปินหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่อยู่ๆ ครีเอทีฟหนุ่มก็ได้จับพลัดจับผลูมาเป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้าให้กับคอลเลกชั่น CARNIVAL x Yuya Hashizume

“ปกติแล้วหน้าที่ของเราในฐานะครีเอทีฟคือการกำหนดว่าอะไรคือคอนเซปต์ของคอลเลกชั่นหนึ่งๆ ส่วนเรื่องการออกแบบจะเป็นงานของกราฟิก แต่ด้วยความที่เราพอจะทำกราฟิกได้ก็เลยลองจัดวางลวดลายต่างๆ ลงบนเสื้อผ้าเล่นๆ ปรากฏว่าพอส่งให้พี่ปิ๊น (อนุพงศ์ คุตติกุล หนึ่งในผู้ก่อตั้ง Carnival) ดู เขาก็บอกว่าสวยนะ ใช้แบบที่เราทำมานี่แหละ กลายเป็นว่า CARNIVAL x Yuya Hashizume เลยเป็นคอลเลกชั่นแรกของ Carnival ที่เราได้ออกแบบเต็มๆ เป็นความบังเอิญที่ทำให้ตระหนักว่า อ้าว เราก็ออกแบบเสื้อผ้าได้เหมือนกันว่ะ”

เปลี่ยนความคลั่งไคล้ในวัยเด็กมาเป็นแบรนด์

หลังจากที่สั่งสมประสบการณ์จาก Carnival ได้สักพัก ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ท็อปจะลงสนามภายใต้แบรนด์ของตัวเองบ้าง

“เราเข้ามาทำงานที่ Carnival กลางคัน ซึ่งหน้าที่ของเราคือการปรับแต่งแบรนด์ไปเรื่อยๆ แต่เราไม่เคยมีโอกาสได้เริ่มแบรนด์เป็นของตัวเอง พอถึงจุดหนึ่งเราเลยคิดว่าลองเอาความรู้ที่สั่งสมจาก Carnival มาพัฒนาแบรนด์ของตัวเองบ้างดีไหม สุดท้ายเลยออกมาเป็น LATE NIGHT DANCE CLUB” ท็อปเล่าถึงจุดเริ่มต้นของแบรนด์ที่ก่อตั้งร่วมกับ ตุ้ม–ศุภนารถ ฮุนตระกูล แฟนสาวของเขา

ส่วนสาเหตุที่ใช้ชื่อนี้ นอกจากจะมาจากความหลงใหลในการเต้นของเจ้าของแบรนด์แล้ว คำว่า late night ยังสะท้อนให้เห็นความคลั่งไคล้ในกิจกรรมหนึ่งๆ จนแม้ว่าดึกดื่นก็ยังไม่คิดจะพักผ่อน

“เวลาเราคลั่งไคล้อะไรสักอย่าง ต่อให้ดึกแค่ไหนมันก็จะไม่เหนื่อย เพราะยิ่งคุณยินดีจะทำอะไรสักอย่างดึกๆ ดื่นๆ เท่าไหร่ มันก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นตัวตนจริงๆ ของคุณที่พร้อมจะบ้าคลั่งกับสิ่งหนึ่งๆ ซึ่งมันไม่ใช่แค่กับการเต้นหรอก บางคนอาจชอบร้องเพลงหรือวาดรูปมากๆ เราเลยอยากให้แบรนด์ของเราสะท้อนให้เห็นความคลั่งไคล้ทำนองนี้”

ท็อปเล่าว่าคอลเลกชั่นแรกที่แบรนด์ปล่อยออกมาเป็นเสื้อยืดกราฟิกสองลวดลายที่ได้แรงบันดาลใจมาจากเสื้อยืดที่ระลึกของวงการฮิปฮอป โดยที่ลายหนึ่งเป็นดอกไม้สีสดใสซึ่งท็อปตั้งใจล้อเลียนวงดนตรีโปรดของเขาอย่าง De La Soul ส่วนอีกลายก็ปรากฏรูปหัวใจกระจัดกระจายพร้อมข้อความว่า ‘Somebody on the dance floor loves me’

“ปรากฏว่าสองลายแรกขายหมด ซึ่งมันก็ไม่ได้ขายหมดในทันทีหรอก แต่ก็ทยอยๆ ไป อีกอย่างคือเราผลิตออกมาไม่เยอะด้วย แล้วราคาตัวหนึ่งก็ค่อนข้างสูงคือตัวละ 890 บาท เพียงแต่สาเหตุที่เราเลือกตั้งราคานี้เพราะเราไม่อยากลดสเป็กเสื้อเพื่อให้ราคาถูกลง เราอยากใช้เสื้อที่มีคุณภาพดีที่สุด แล้วก็เลือกใช้เทคนิคการสกรีนที่จะไม่เสื่อมคุณภาพง่ายๆ เพราะเราอยากให้เสื้อตัวหนึ่งอยู่กับคนใส่ได้นานๆ”

หลังจากคอลเลกชั่นแรกหมดไป แบรนด์ของท็อปก็ได้มีโอกาสไปร่วมงานกับวงการแรปเปอร์จนออกมาเป็นเสื้อยืดที่ปรากฏข้อความว่า ‘Support Your Local Hip-Hop Community’ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของกระบอกเสียงที่ช่วยสนับสนุนวงการฮิปฮอปไทย จากนั้นแบรนด์ก็ได้กระโดดไปจับมือกับ Olympic Digger คอมมิวนิตี้คนรักแผ่นเสียง และศิลปินอย่าง Bloody Hell Big Head จนออกมาเป็นคอลเลกชั่น HAVE A NICE DIGGIN’ DAY ที่ประกอบไปด้วยเสื้อยืด เสื้อฮาวาย หมวก runner cap และ tote bag

“การได้ร่วมงานกับคอมมิวนิตี้ต่างๆ เหล่านี้ไม่เพียงทำให้แบรนด์ของเรามีโอกาสได้เป็นกระบอกเสียงให้กับผู้คนในหลายๆ วงการเท่านั้น แต่ยังทำให้แบรนด์เป็นที่จดจำมากขึ้นด้วย มันเลยทำให้แบรนด์ของเราไฮป์ขึ้นเรื่อยๆ ในกลุ่มคอมมิวนิตี้เล็กๆ”

หลังจากที่ไปร่วมงานกับคนอื่นๆ จนพอเป็นที่รู้จัก เมื่อต้นเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ท็อปก็ได้ตัดสินใจปล่อยคอลเลกชั่นที่ 2 ของแบรนด์อย่าง HAPPY BIG KIDS ออกมา โดยที่ในครั้งนี้ท็อปจัดเต็มกว่าคอลเลกชั่นแรกเพราะมาครบทั้งเสื้อยืดกราฟิก tote bag หมวก เสื้อเชิ้ตขาว ไปจนถึงเซตเบลเซอร์โอเวอร์ไซส์สีเนวีพร้อมโลโก้รูปหัวใจสีแดงของแบรนด์บนกระเป๋าซ้าย

“เราอยากทำเสื้อผ้าที่หลากหลายขึ้นเพราะไม่อยากให้คนรู้สึกว่าแบรนด์เรามีแค่เสื้อยืดกราฟิกอย่างเดียว แต่มีทั้งกระเป๋าและเบลเซอร์ มันเลยทำให้เรากล้าลองและสนุกกับการทำอะไรใหม่ๆ อยู่เรื่อยๆ อย่างเบลเซอร์เราทำก็เพราะคิดว่าตัวเองอยากใส่ ซึ่งถ้าเราอยากใส่ก็คงจะมีคนอื่นอยากใส่เหมือนกันแหละ ส่วนหัวใจที่อยู่บนกระเป๋านั่นจริงๆ ก็มาจากฝีมือการปักของแฟนเราทุกชิ้นเลยนะ

“จริงๆ ต้องบอกว่าคอลเลกชั่นนี้เราทำเสร็จตั้งแต่ปีที่แล้ว ซึ่งความตั้งใจแรกคือเราจะปล่อยออกมาในช่วงที่หมดโควิด-19 เพราะแรงบันดาลใจของคอลเลกชั่นนี้มาจากดิสนีย์แลนด์ เราเลยอยากวางขายในช่วงที่บรรยากาศของประเทศพร้อมจะกลับมาสนุกได้อีกครั้ง แต่ไปๆ มาๆ โควิดก็ไม่หมดไปสักที โชคดีว่าช่วงปลายเดือนมิถุนายน Disney+ เข้าไทยพอดี ซึ่งเราสังเกตว่าบรรยากาศของประเทศดูจะกลับมาสดใสขึ้นบ้าง เราเลยปล่อยคอลเลกชั่นนี้ออกไป”

ผลตอบรับของคอลเลกชั่นที่ 2 เรียกได้ว่าน่าพอใจไม่น้อย ยิ่งพอเสื้อผ้าของแบรนด์ได้ไปวางขายบนเว็บไซต์ของ Carnival ด้วยแล้ว ไอเทมเด่นๆ อย่างเซตเบลเซอร์และเสื้อยืดกราฟิกก็ sold out ไปเป็นที่เรียบร้อย

นับจากวันแรกที่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน แบรนด์เพิ่งจะมีอายุได้แค่ปีนิดๆ ถึงอย่างนั้นท็อปก็รู้สึกว่าแบรนด์เดินทางมาไกลกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“เราเซอร์ไพรส์นะที่แบรนด์เล็กๆ อย่างเรามีคนสนใจ จริงๆ ต่อให้เสื้อผ้าของเราขายได้เพียงชิ้นเดียว แค่นี้เราก็เซอไพรส์แล้วนะ เพราะนั่นแปลว่ามีคนชอบในสิ่งที่เราคิดจริงๆ

“ถึงแม้ว่าแบรนด์เราจะมาไกลกว่าที่คิดก็จริง แต่แบรนด์เรายังใหม่อยู่มาก ซึ่งตั้งแต่ที่เริ่มทำแบรนด์มาเราเห็นทุกอย่างบนโลกออนไลน์ตลอด ยังไม่เคยเห็นคนใส่เสื้อผ้าของเราในชีวิตจริงเลยเพราะทุกคนกักตัวอยู่บ้านกันหมด ถ้าเป็นไปได้เราก็อยากไปงานเฟสติวัลสักงานแล้วเห็นคนใส่เสื้อผ้าของแบรนด์เราเหมือนกันนะ มันคงรู้สึกดีไม่น้อยเลย” ท็อปทิ้งท้าย

The post LATE NIGHT DANCE CLUB แบรนด์ของหนุ่มนักเต้น ผู้หยิบจับความสดใสในวัยเด็กมาเป็นแฟชั่น appeared first on a day magazine.

แต่ประวัติศาสตร์แบบไหนกันล่ะที่หลบซ่อนอยู่เบื้องหลังความสดใสนี้ แล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้แบรนด์ผ้าพิมพ์ขนาดเล็กในเมืองเฮลซิงกิกลายเป็นแบรนด์ระดับโลก ถึงขนาดที่คนดังอย่าง Jacqueline Kennedy และ Georgia O’Keeffe ยังเป็นแฟนคลับ นี่คือเรื่องราวของ Marimekko แบรนด์ผ้าจากฟินแลนด์ที่กลายเป็นที่รักของผู้คนทั่วโลก

เดรสของแมรี่

ย้อนกลับไปในปี 1912 Armi Airaksinen ลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรกที่คาเลเรีย จังหวัดเล็กๆ ในฟินแลนด์ที่ในเวลาต่อมาจะถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ในสายตาของเพื่อนๆ อาร์มีเป็นเด็กมีไหวพริบและรู้จักเอาตัวรอด อย่างที่เธอเคยเล่าว่า “ฉันเอาชีวิตรอดจากช่วงเวลาของการผนวกรวมกับสหภาพโซเวียตมาได้ด้วยเสื้อกันฝนหนึ่งตัวและหน้ากากกันแก๊สพิษรั่วๆ หนึ่งอัน” 

ชีวิตในวัยเด็กของอาร์มีไม่ได้สวยสดงดงามนัก ภายใต้สภาวะสงครามและความรุนแรงรอบตัว ครอบครัวของอาร์มีตัดสินใจทิ้งบ้านเกิดและอพยพมาอยู่ที่เฮลซิงกิ เมืองหลวงของฟินแลนด์ในปัจจุบัน

อาร์มีตัดสินใจเรียนต่อด้านการออกแบบสิ่งทอที่ Central School of Applied Arts ในเมืองเฮลซิงกิ เป็นที่นี่เองที่อาร์มีได้รู้จักกับศิลปะสไตล์ Bauhaus ที่ได้กลายเป็นอิทธิพลสำคัญในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นต่างๆ ของเธอ อาร์มีเรียนจบในปี 1935 โดยที่ในปีเดียวกันนั้นเธอก็ได้แต่งงานกับ Viljo Ratia นายทหารหนุ่มผู้ไม่เพียงจะเปลี่ยนสถานะไปเป็นคู่ชีวิตเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจคนสำคัญในเวลาต่อมา

ชีวิตคู่ของอาร์มีและวิลิโยเริ่มต้นได้เพียงไม่นาน โลกก็ผันผ่านเข้าสู่สงครามโลกอีกครั้ง ซึ่งก็เป็นสงครามโลกครั้งที่สองนี่เองที่ได้สร้างบาดแผลทางจิตใจให้กับอาร์มีอย่างรุนแรงจากการสูญเสียพี่น้องสองคนไปในระหว่างการปะทะกันระหว่างฟินแลนด์และรัสเซีย สงครามโลกครั้งที่สองยังส่งผลให้อาร์มีหันมาให้คุณค่ากับสิ่งง่ายๆ เล็กๆ รอบตัว แทนที่จะไปสนใจสิ่งหรูๆ แพงๆ 

หลังจากที่สงครามสิ้นสุด วิลิโยตัดสินใจลาออกจากกองทัพและนำเงินที่มีมาซื้อโรงงานผ้าน้ำมัน Printex ก่อนที่ในปี 1949 อาร์มีจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับบริษัทและเปลี่ยนชื่อเป็น Marimekko ในอีกสองปีให้หลัง ชื่อที่ความหมายของมันคือ ‘เดรสของแมรี่’ (Mary’s dress)

ความรักในรากเหง้า

บรรยากาศของฟินแลนด์ในช่วงหลังสงครามนั้นอบอวลไปด้วยความปรารถนาต่อความหวังและนวัตกรรมใหม่ๆ ที่จะช่วยนำพาประเทศไปสู่อนาคตที่สดใส ซึ่ง Marimekko เองก็ถือเป็นตัวละครสำคัญที่มุ่งมั่นจะพลิกฟื้นฟินแลนด์ให้กลับมามีความสุขได้อีกครั้ง เพราะนับตั้งแต่วันแรกที่ก่อตั้ง Marimekko ก็มุ่งมั่นที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกสดใสจากโปรดักต์ของแบรนด์ 

อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่ฟินแลนด์ยังคงมีชนักปักหลังจากสงครามเป็นการต้องจ่ายค่าปฏิกรรมให้กับสหภาพโซเวียต อัตคัดทางทรัพยากรของประเทศสะท้อนให้เห็นได้อย่างชัดเจนผ่านผลิตภัณฑ์ของ Marimekko ณ ตอนนั้นที่มักจะใช้วัตถุดิบราคาประหยัด และผ้าฝ้ายราคาถูกเป็นส่วนใหญ่ 

ต่อมาในปี 1953 อาร์มีก็ได้จ้างศิลปินรุ่นใหม่มาร่วมทีม ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ Vuokko Eskolin-Nurmesniemi ศิลปินผู้ที่จะถูกจดจำในฐานะผู้ออกแบบลวดลายคลาสสิคสารพัดลายให้กับแบรนด์ รวมถึง Jokapoika ผ้าพิมพ์ลายทางที่ส่งให้ชื่อของ​ Marimekko เป็นที่รู้จักในเวลาต่อมา

laird borrelli-persson บรรณาธิการแห่งนิตยสาร Vogue เล่าว่า “ลวดลายผ้าพิมพ์ของ Marimekko สะท้อนให้เห็นความเป็นชนบทและวิถีชีวิตแบบชาวสลาฟที่อาร์มีเติบโตขึ้นมา อาร์มีให้ความสำคัญกับรากเหง้าของเธอเป็นอย่างมาก” กล่าวได้ว่า ธรรมชาติและความมีอิสรเสรีคือหัวใจของแบรนด์ โดยที่แม้ว่าลวดลายเหล่านี้จะอบอวลด้วยกลิ่นอายแบบชนบทเพียงใด หากแบรนด์ก็ได้ผสานวิธีดีไซน์แบบสมัยใหม่ซึ่งช่วยส่งให้ลวดลายของ Marimekko โดดเด่นขึ้นมา

เพียงไม่กี่ปีหลังจากก่อตั้งบริษัท Marimekko ก็กลายเป็นแบรนด์ที่โด่งดังสุดๆ ในฟินแลนด์ ก่อนจะเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ ในประเทศอื่นๆ ในยุโรป และสหรัฐอเมริกาในท้ายที่สุด

ยูนิฟอร์มสำหรับปัญญาชน

Marimekko เดินทางมาถึงสหรัฐอเมริกาในปี 1959 ผ่านร้าน Design Research ของ Benjamin Thompson สถาปนิกชาวอเมริกัน หนึ่งปีก่อนหน้า เบนจามินได้เดินทางไปงาน Brussels World’s Fair นิทรรศการแสดงสินค้าครั้งใหญ่ในกรุงบรัสเซล ประเทศเบลเยียม ซึ่งเป็นที่นี่เองที่ทอมป์สันก็ได้รู้จักกับเสื้อผ้าของ Marimekko เป็นครั้งแรกและรู้สึกถูกชะตาในทันที

ทอมป์สันตัดสินใจสั่งเสื้อผ้าของ Marimekko ไปขายในห้างสรรพสินค้าของเขาในรัฐแมสซาชูเซตส์ และแนะนำให้ลูกค้าชาวอเมริกันได้รู้จักแบรนด์ภายใต้นิยาม ‘เสื้อผ้าที่จะช่วยปลดปล่อยร่างกายและจิตใจ’ ความน่าสนใจอยู่ที่ว่า นักศึกษาหญิงจากวิทยาลัยแรดคลิฟฟ์ (ซึ่งถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งกับมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในภายหลัง) ได้พากันคลั่งไคล้เสื้อผ้าของ Marimekko เป็นอย่างมาก

 Eugenia Sheppard นักเขียนสายแฟชั่นได้บันทึกไว้ว่า “มีนักศึกษาหญิงวิทยาลัยแรดคลิฟฟ์กว่าร้อยๆ คนจับจ่ายเสื้อผ้าของ Marimekko และพากลับไปให้บรรดาแม่ๆ ที่บ้านดูกัน” ซึ่งก็เป็นนักเขียนคนเดียวกันนี้เองที่ได้นิยาม Marimekko ว่าเป็น ‘ยูนิฟอร์มสำหรับเหล่าปัญญาชน’ (a uniform for intellectuals) “เพราะเสื้อผ้าของ Marimekko นั้นเหมาะสำหรับผู้หญิงที่อยากจะลืมไปว่ากำลังสวมใส่เสื้อผ้าอะไรอยู่” ยูจีเนียเล่าเสริม

ในสหรัฐอเมริกา Marimekko ถูกรับรู้ในฐานะเสื้อผ้าที่ออกแบบเพื่อการใช้งานและความคล่องแคล่ว นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม Marimekko ถึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากนักศึกษาหญิงในวิทยาลัยชั้นนำ และเหล่าปัญญาชนในสังคมที่กำลังท้าทายกับค่านิยมอเมริกันที่กดทับผู้หญิงเสมอมา “เสื้อผ้าควรจะถูกออกแบบเพื่อที่ผู้สวมใส่จะสามารถเคลื่อนที่ วิ่ง กระโดด หรือนั่งได้อย่างอิสระ” Annika Rimala หนึ่งในดีไซเนอร์คนสำคัญของแบรนด์กล่าว 

เป็นการท้าทายกับค่านิยมของเสื้อผ้าผู้หญิงรัดรูปแบบเดิมๆ ที่คอยแต่จะสร้างความอึดอัดให้กับผู้สวมใส่อยู่เสมอนี่เอง ที่ส่งผลให้ผู้หญิงหัวก้าวหน้าในสังคมอย่างนักเคลื่อนไหวเรื่องผังเมืองอย่าง Jane Jacobs และศิลปินเฟมินิสต์อย่างจอร์เจีย โอคีฟต่างก็ชื่นชอบเสื้อผ้าของ Marimekko เช่นเดียวกับสตรีหมายเลขหนึ่งอย่างแจ็กเกอลีน เคนเนดี้

จากดอกอูนิกโกะถึงการส่งต่อเสื้อผ้าแบบชาวฟินแลนด์

ถึงตรงนี้บางคนอาจกำลังสงสัยว่า แล้วลายดอกอูนิกโกะอันเป็นภาพจำของแบรนด์นั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่กันล่ะ

เป็นในปี 1964 ที่ Maija Isola หนึ่งในดีไซเนอร์คนสำคัญของแบรนด์ได้ออกแบบลวดลายนี้ขึ้นมา โดยไม่สนใจว่า เจ้าของบริษัทอย่างอาร์มีจะไม่ได้ชื่นชอบลวดลายดอกไม้สักเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่ไมยาเลือกจะใช้สีที่ร้อนแรงอย่างฮอตพิงค์ และส้มแทนเจอรีน ที่ไม่เพียงจะขับเน้นความสดใสให้กับลวดลายนี้ แต่ยังเข้ากับรสนิยมทางศิลปะของช่วงเวลานั้นที่โน้มเอียงไปในทางป็อปอาร์ตได้เป็นอย่างดี ซึ่งพออาร์มีได้เห็นลวดลายที่ไมยาออกแบบมา แม้ว่ามันจะเป็นลายดอกไม้ แต่อาร์มีก็ไม่ได้มีปัญหา กลับยินดีและนำลวดลายของดอกอูนิกโกะไปพิมพ์บนผืนผ้าทันที

“สำหรับผู้หญิงในยุค 1960s น่ะ ผืนผ้าของ Marimekko ได้ช่วยนำแสงสว่างและความเรียบง่ายมาสู่ชีวิต” Sarah Campbell หนึ่งในดีไซเนอร์ชาวอังกฤษย้อนเล่าความทรงจำในอดีต “ความมีชีวิตชีวาของลวดลายต่างๆ ได้สร้างนิยามใหม่ให้กับลวดลายแบนเรียบที่ดีไซเนอร์ออกแบบขึ้นมา ซึ่งเมื่อมันไปปรากฏบนเสื้อผ้า ก็คล้ายว่าเราจะมองเห็นได้ถึงปลายนิ้วที่กำลังเคลื่อนไหวของศิลปินขณะกำลังวาดลวดลายเหล่านี้”

Marimekko ไม่ได้ร่วมงานแค่กับศิลปินชาวฟินแลนด์เพียงอย่างเดียว เพราะในเวลาต่อมา แบรนด์ก็ได้ไปร่วมงานกับศิลปินชาวญี่ปุ่นอย่าง Katsuji Wakisaka จนออกมาเป็นอีกหนึ่งลวดลายคลาสสิกอย่าง Kalikka ซึ่งก็สะท้อนความสนุกและขี้เล่นได้เป็นอย่างดี หรือกระทั่งในช่วงเวลาไม่กี่ปีมานี้ที่เราได้เห็น Marimekko กระโดดไปร่วมงานกับแบรนด์ร่วมสมัยมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็น Uniqlo, Converse หรือล่าสุดกับแบรนด์กีฬาอย่าง Adidas

เสน่ห์อีกอย่างที่ทำให้แบรนด์ยังคงเป็นที่รักอยู่เสมอคือ ความใส่ใจในสิ่งแวดล้อม เพราะไม่เพียงแค่แบรนด์จะพยายามให้ความสำคัญกับกระบวนการผลิตที่ไม่ทำลายธรรมชาติ และหันมาใช้ใยผ้าที่ย่อยสลายได้มากขึ้นเท่านั้น ในวาระที่แบรนด์มีอายุครบ 70 ปี Marimekko ก็ได้ปล่อยแคมเปญอย่าง ‘Pre-loved’ ซึ่งคือการหยิบเอาเสื้อผ้าของแบรนด์ในอดีตกลับมาขายอีกครั้ง โดยหัวใจสำคัญของแคมเปญนี้คือการตอกย้ำวัฒนธรรมของชาวฟินแลนด์ที่คนรุ่นแม่จะส่งต่อเสื้อผ้าอันเป็นที่รักให้กับรุ่นลูก นอกจาก Pre-loved จะสะท้อนให้เห็นค่านิยมชาวฟินแลนด์ในการดูแลรักษาเสื้อผ้าเป็นอย่างดีเพื่อจะส่งต่อให้กับคนอีกรุ่นหนึ่งแล้ว แคมเปญนี้ยังสื่อสารว่า แม้ว่าแบรนด์จะก่อตั้งมาแล้วกว่า 70 ปี แต่ก็ไม่เคยลืมประวัติศาสตร์ของตัวเอง เช่นเดียวกับที่อาร์มีเองก็ไม่เคยลืมรากเหง้าสลาวิชในตัวเธอเลย

ไม่ว่าจะเป็นความมุ่งมั่นที่จะเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับชาวฟินแลนด์หลังสิ้นสุดสงคราม ไปจนถึงการเป็นเสื้อผ้าที่นิยามความเป็นปัญญาชน ปฏิเสธไม่ได้ว่า Marimekko คือหนึ่งในแบรนด์แฟชั่นที่มีเส้นทางชีวิตที่น่าสนใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม Marimekko จะกลายเป็นแบรนด์ที่ต้องตาโดนใจผู้คนนับล้านๆ ทั่วโลก

The post จากความสดใสหลังภัยสงคราม สู่เสื้อผ้าของปัญญาชน Marimekko แบรนด์ผ้าพิมพ์จากฟินแลนด์ appeared first on a day magazine.

เด็กหนุ่มผู้เชื่อมโลกตะวันตกกับโลกตะวันออก

Hiroshi Fujiwara เกิดและเติบโตในเมืองชายฝั่งทะเลอย่างเมืองอิเสะ จังหวัดมิเอะ ในปี 1964 กระทั่งอายุได้ 18 ปีเขาก็ตัดสินใจย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงอย่างโตเกียวที่สภาพแวดล้อมแตกต่างไปจากบ้านเกิดของเขาอย่างสิ้นเชิง และนั่นทำให้เขาตกหลุมรักดนตรีพังก์ร็อกแทบจะในทันที โดยที่ความลุ่มหลงในเสียงดนตรีก็ได้ชักพาฟูจิวาระให้เดินทางไปยังกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ต้นกำเนิดแห่งดนตรีประเภทนี้ จนเขาได้มีโอกาสพบกับ Malcolm McLaren ผู้จัดการวง Sex Pistols และผู้ร่วมก่อตั้งร้าน Seditionaries กับ Vivienne Westwood แมคลาเรนได้บอกกับเด็กหนุ่มว่า ลอนดอนน่ะมันโคตรจะน่าเบื่อ ควรจะไปเมืองใหญ่ๆ อย่างนิวยอร์กมากกว่า

เมื่อกูรูแนะนำเช่นนั้น ฟูจิวาระจึงตัดสินใจตีตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางไปสัมผัสสีสันของชีวิตในอีกซีกโลกหนึ่งอย่างนิวยอร์ก เขาได้รู้จักกับดนตรีฮิปฮอปซึ่งกำลังโด่งดังสุดๆ ที่อเมริกาในช่วงเวลานั้น ความลุ่มหลงในดนตรีอเมริกันได้ส่งผลให้ฟูจิวาระเริ่มหันมาเอาดีด้านการเป็นดีเจ และพยายามแนะนำให้ชาวญี่ปุ่นได้รู้จักกับดนตรีฮิปฮอปของชาวอเมริกันมากขึ้น ไปจนถึงการก่อตั้ง Tiny Panx วงดนตรีฮิปฮอปที่เขาก่อตั้งร่วมกับเพื่อนๆ ชาวญี่ปุ่น

ควบคู่ไปกับความสนใจดนตรีฮิปฮอป แฟชั่นคืออีกสิ่งหนึ่งที่ฟูจิวาระชื่นชอบไม่แพ้กัน และแม้ว่าในช่วงเวลานั้นแฟชั่นดีไซเนอร์ชาวญี่ปุ่นอย่าง Rei Kawakubo และ Yohji Yamamoto จะเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการแฟชั่นระดับโลกแล้ว ทว่าสไตล์แฟชั่นที่เขาสนใจก็ไม่ใช่สไตล์ avant-garde ดังเช่นผลงานของดีไซเนอร์ทั้งสองนี้ แต่เป็นสตรีทแวร์และเสื้อผ้าสไตล์วินเทจต่างหากที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษ ชื่อของฟูจิวาระเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นในวงการสตรีทแวร์ญี่ปุ่นจากการที่เขาได้มีโอกาสพบปะกับ Shawn Stüssy แห่งแบรนด์ Stüssy โดยที่ฟูจิวาระก็ได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่ม International Stüssy Tribe ซึ่งทำให้เขาได้รับเสื้อผ้าจาก Stüssy อยู่เรื่อยๆ ทั้งสวมใส่เองบ้างและแจกจ่ายให้เพื่อนๆ อยู่เสมอ

ชื่อของฟูจิวาระยังโด่งดังในวงการสตรีทแวร์ญี่ปุ่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเริ่มเขียนคอลัมน์ Last Orgy ให้กับนิตยสาร Takarajima ซึ่งมักจะหยิบยกเทรนด์ต่างๆ ในวงการสตรีทคัลเจอร์ที่เขาได้พบเจอระหว่างการเดินทางมาให้ผู้อ่านได้รู้จักผ่านคอลัมน์นี้ และส่งให้ชื่อของเขาเป็นที่รับรู้ในฐานะกูรูของสตรีทคัลเจอร์ไปโดยปริยาย

จาก GOODENOUGH สู่ Fragment Design

ภายใต้ความรู้เรื่องสตรีทคัลเจอร์ที่กว้างขวางจนแทบจะไม่มีใครทัดเทียม ฟูจิวาระกลายเป็นไอดอลของวัยรุ่นญี่ปุ่นที่เริ่มหันมาสนใจสตรีทแวร์มากขึ้นเรื่อยๆ หนึ่งในนั้นคือ Tomoaki Nagao ซึ่งใฝ่ฝันอยากจะโด่งดังให้ได้อย่างไอดอลของเขา ต่อมาโทโมอากิกลายเป็นที่รู้จักในชื่อของ NIGO โดยที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฟูจิวาระแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อเด็กหนุ่มได้เข้ามาทำงานเป็นผู้ช่วยของฟูจิวาระ

จุน ทาคาฮาชิ คือเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งที่สนิทสนมกับฟูจิวาระจากรสนิยมทางดนตรีที่ต่างก็ชื่นชอบดนตรีพังก์ด้วยกันทั้งคู่ โดยที่มิตรภาพของพวกเขาก็ได้นำไปสู่การก่อตั้งแบรนด์ Anarchy Forever Forever Anarchy (AFFA) ซึ่งจะผลิตเสื้อผ้าแบบหนึ่งๆ ขึ้นมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้นและจะไม่มีการผลิตซ้ำอีก เอกลักษณ์อีกอย่างของ AFFA คือการผสานดนตรีพังก์กับแฟชั่นเข้าด้วยกันอย่างไม่ก้าวร้าวและดูรุนแรงจนเกินไป เหมาะกับรสนิยมของวงการสตรีทแวร์ญี่ปุ่น

กระทั่งในปี 1990 ฟูจิวาระก็ได้ก่อตั้ง GOODENOUGH แบรนด์แฟชั่นที่ได้รับอิทธิพลมาจาก Stüssy และ Anarchic Adjustment แบรนด์เสื้อผ้าจากเกาะอังกฤษ GOODENOUGH ได้รับความสนใจแทบจะในทันที เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของ GOODENOUGH คือการที่ฟูจิวาระเลือกวางจำหน่ายสินค้าแต่ละชิ้นของ GOODENOUGH อย่างจำกัดมากๆ ส่งผลให้เสื้อผ้าของ GOODENOUGH ขายหมดทันทีในวันที่วางจำหน่าย นี่คือหลายปีก่อนหน้าที่โลกจะได้รู้จักคำว่าไฮป์ ซึ่งเป็นโมเดลการวางจำหน่ายสินค้าอย่างจำกัดมากๆ ต่อมาแบรนด์อื่นๆ อย่าง WTAPS และ A Bathing Ape ก็ได้ปฏิบัติตาม ก่อนหน้าที่โลกจะได้รู้จักกับ Supreme ครั้งหนึ่งเคยมีแบรนด์อย่าง GOODENOUGH เกิดขึ้น น่าเสียดายว่าหลังจากปี 2004 เป็นต้นมาแบรนด์นี้ก็ได้ยุติการผลิตไป

แม้ว่า GOODENOUGH จะหยุดนิ่งไป แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าฟูจิวาระจะห่างหายจากวงการสตรีทแวร์ไปเลย เพราะในเวลาต่อมาเจ้าพ่อแห่งวงการสตรีทแวร์ผู้นี้ก็ได้ก่อตั้ง Fragment Design ความน่าสนใจของแบรนด์นี้คือ ในขณะที่ GOODENOUGH คือแบรนด์ที่ผลิตสินค้าต่างๆ ด้วยตัวเอง หัวใจของ Fragment Design คือการคอลแล็บ พูดให้ชัดขึ้นคือ Fragment Design ไม่เคยผลิตสินค้าของตัวเอง แต่อาศัยการไปร่วมงานกับแบรนด์ต่างๆ ที่ทำให้ชื่อของแบรนด์เป็นที่รู้จักมากขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นการคอลแล็บกับ Nike จนออกมาหนึ่งใน Air Jordan 1 ที่ราคาแพงที่สุดในโลก ไปจนถึงการร่วมงานกับแบรนด์หูฟังอย่าง Beats by Dre และแบรนด์รถหรูอย่าง Maserati ทำให้ Fragment Design กลายเป็นแบรนด์ที่คอลแล็บกับแบรนด์ต่างๆ ได้อย่างหลากหลายมากที่สุดในโลก โดยที่เมื่อโลโก้สายฟ้าคู่ของ Fragment Design ไปปรากฏอยู่บนสินค้าของแบรนด์นั้นๆ จะช่วยให้มูลค่าของมันพุ่งสูงขึ้นอีกด้วย 

เป็นเรื่องที่ชวนให้ประหลาดใจอยู่ไม่น้อยว่าทำไมแบรนด์ที่ไม่เคยผลิตโปรดักต์เองเลยอย่าง Fragment Design ถึงกลายเป็นที่คลั่งไคล้ขึ้นมาได้ แต่หากย้อนกลับมามองที่ตัวตนของฟูจิวาระจริงๆ จะเห็นว่า Fragment Design นี่แหละที่สะท้อนให้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา นับตั้งแต่วันแรกๆ ที่เขาเดินทางไปลอนดอนในวันที่ยังเป็นวัยรุ่นโนเนม สู่ฐานะเจ้าพ่อวงการสตรีทแวร์ที่ผู้คนทั่วโลกให้ความเคารพ ชีวิตของฟูจิวาระเกี่ยวข้องกับการพบปะผู้คนและการเชื่อมโยงความสัมพันธ์ต่างๆ ระหว่างตัวเขากับบุคคลอื่นอยู่เสมอ หากพิจารณารูปแบบการทำงานของ Fragment Design ก็ย่อมจะเห็นถึงเอกลักษณ์นี้ นั่นคือการที่เขาและแบรนด์ของเขาทำงานอยู่กับการสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ และแบรนด์อื่นๆ อยู่ตลอดเวลา 

นับจากวันที่เขาเริ่มเขียนคอลัมน์แนะนำเทรนด์ต่างๆ ในสตรีทคัลเจอร์มาถึงยุคปัจจุบัน รสนิยมของเขาส่งอิทธิพลในวงการสตรีทแวร์เสมอมา เมื่อไหร่ก็ตามที่ Fragment Design เลือกจะไปคอลแล็บกับใคร นั่นเท่ากับว่าเขาได้รับรองแบรนด์นั้นๆ จากรสนิยมของเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็น Moncler, Louis Vuitton, Bearbrick หรือกระทั้ง Travis Scott ที่แม้ว่าแบรนด์เหล่านี้จะโด่งดังอยู่แล้ว แต่เมื่อมีโลโก้สายฟ้าคู่ของ Fragment Design ไปปรากฏอยู่บนสินค้าชิ้นหนึ่งๆ ก็เท่ากับมีชื่อของฟูจิวาระไปรับรอง จึงไม่แปลกเลยว่าทำไมโลโก้เล็กๆ ของ Fragment Design จะส่งผลให้สินค้าชิ้นหนึ่งๆ ไฮป์ขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็น

The post Hiroshi Fujiwara เจ้าพ่อแห่งวงการสตรีทแวร์ และบิดาผู้ให้กำเนิด Fragment Design appeared first on a day magazine.

คำถามคือริก โอเวนส์ เป็นใคร แล้วทำไมเขาถึงกลายเป็นหนึ่งในดีไซเนอร์ที่มีแฟนๆ คลั่งไคล้มากที่สุดในปัจจุบัน คอลัมน์ Multi Brand ครั้งนี้จะพาไปรู้กับดีไซเนอร์ชาวอเมริกันผู้มีฉายาว่า ‘เจ้าชายแห่งความมืด’ (prince of darkness) คนนี้

เด็กหนุ่มผู้โกรธแค้น

โอเวนส์หรือ Richard Saturnino Owens เกิดและเติบโตในเมืองเล็กๆ ชื่อพอร์เทอร์วิลล์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ครอบครัวของเขาเป็นคาทอลิกสายอนุรักษนิยม ด้วยเหตุนี้ความทรงจำในวัยเด็กของโอเวนส์จึงมักจะวนเวียนอยู่กับกฎระเบียบ ความเคร่งครัด และการถูกควบคุมตลอดเวลา

“ผมเป็นเด็กที่ค่อนข้างอ่อนแอและอ่อนไหว มันก็เรื่องราวเดิมๆ ที่ทุกคนต่างก็คุ้นเคยอยู่แล้วนั่นแหละ เด็กผู้ชายที่แสนจะอ่อนไหวเติบโตขึ้นในเมืองเล็กๆ และพยายามจะเข้ากับคนอื่นให้ได้ แล้วในช่วงเวลาที่ผมเติบโตขึ้นมา ผมก็ต้องคอยปฏิบัติตามกฎระเบียบและความคาดหวังที่คอยกำหนดว่าผมควรจะประพฤติตัวแบบไหน” โอเวนส์เล่าย้อนถึงความทรงจำในวัยเด็กของเขา

ภายใต้ข้อกำหนดนับไม่ถ้วนที่คอยแต่จะบงการชีวิตของเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กรอบกติกาเหล่านี้ไม่เพียงแต่จะสร้างความอึดอัด หากยังสุมไฟแห่งความโกรธแค้นให้ลุกโชนในจิตใจของโอเวนส์อยู่เรื่อยๆ

“มันทำให้ผมโกรธนะ แล้วหลังจากนั้นผมก็รู้สึกอยากจะแก้แค้นอะไรพวกนี้ ผมเคยพยายามประนีประนอมอยู่เหมือนกัน แต่มันก็ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง ผมถูกบังคับให้ต้องยอมศิโรราบ ให้ปฏิบัติตัวในลักษณะที่น่าอึดอัด ผมต้องรีดเค้นความเป็นชายออกมา ซึ่งมันโหดร้ายเอามากๆ ผมคิดว่าอะไรเหล่านี้ได้นำมาซึ่งสำนึกของการต่อต้านในตัวผม จนถึงที่สุดผมก็ตัดสินใจไปเรียนศิลปะ และพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้แตกต่างที่สุดเท่าที่จะทำได้”

โอเวนส์เล่าว่า ในช่วงเวลาที่เรียนมหา’ลัยนั้น เขาเลือกที่จะสวมใส่รองเท้าบูตหนา ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าคลุม ทาเล็บ และแต่งหน้า แม้ว่าชีวิตในมหา’ลัยจะอนุญาตให้เขาปลดปล่อยความเป็นตัวเองได้เต็มที่ แต่พอถึงเวลากลับบ้านเขาก็จะต้องกลับมาสวมใส่เสื้อผ้าเรียบๆ อยู่ดี

“ตราบใดที่ผมยังอยากสานต่อความสัมพันธ์กับพ่อแม่ผมอยู่ มันก็จำเป็นที่จะต้องประนีประนอมกับพวกเขา แต่พอช่วงปีหลังๆ ผมก็เปิดเผยมากขึ้น ให้พวกเขาได้รับรู้ถึงชีวิตอีกส่วนหนึ่งของผม กลายเป็นว่าพอผมเริ่มมีเงินมากขึ้น ครอบครัวก็เริ่มเปลี่ยนความคิดที่มีต่อผม พวกเขาคิดว่าขอแค่ให้ผมประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานก็เพียงพอ มันเจ็บปวดอยู่เหมือนกันนะ แต่ชีวิตมันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบไปเสียทุกเรื่อง”

The Geobasket

ชื่อของโอเวนส์กลายมาเป็นที่รู้จักในวงการแฟชั่นหลังจากที่ปรากฏภาพของ Kate Moss นางแบบชื่อดังสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังของเขาบนปกนิตยสาร Vogue ซึ่งหลังจากนั้น Anna Wintour บรรณาธิการของ Vogue ก็ได้สปอนเซอร์โอเวนส์ในการจัดรันเวย์แรกของเขาที่ New York Fashion Week ภายใต้คอลเลกชั่น Spring/Summer 2002 ทำให้รันเวย์แรกสร้างชื่อเสียงให้เขาในทันที โดยที่ Vogue เองก็ได้บรรยายถึงความโดดเด่นของรันเวย์ครั้งนี้ไว้ว่า

“มู้ดของโอเวนส์นั้นมืดมน มีความมืดมิด พื้นที่อันเปล่าเปลือย และเสียงเพลงจาก Alice Cooper และ Iggy Pop ถึงอย่างนั้นเสื้อผ้าของเขาก็ชวนให้รู้สึกเซ็กซี่และอุ่นสบาย มันไม่ค่อยจะมีสีสันนักเพราะโอเวนส์เลือกทำงานกับสีเทา สีฝุ่น สีดำ และสีน้ำตาลขุ่น ชุดเดรสยาวเฟื้อยถูกจับคู่กับโค้ตที่ยาวจนปกคลุมข้อเท้า ส่วนกางเกงผ้าลูกฟูกตัวโคร่งก็ดูเข้ากันได้เป็นอย่างดีกับเสื้อหนังขาดรุ่ยซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของโอเวนส์อยู่แล้ว” 

ในปี 2002 โอเวนส์ยังคงดีไซน์เฉพาะเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงเท่านั้น กระทั่งในคอลเลกชั่น Spring/Summer 2003 ที่เขาได้เริ่มนำเสนอเสื้อผ้าของผู้ชายบนรันเวย์ ชื่อเสียงของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในแต่ละคอลเลกชั่นที่ตามมา แต่เป็นคอลเลกชั่น Spring/Summer 2006 ที่ได้ส่งให้ชื่อของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างแท้จริง ภายใต้การมาถึงของ Geobasket รองเท้าบาสเก็ตบอลที่ดีไซน์โดยโอเวนส์ 

ด้วยความที่เขามองว่ารองเท้ากีฬาในชีวิตประจำวันนั้นช่างดูน่าเบื่อเสียเหลือเกิน เขาเลยพยายามออกแบบรองเท้าที่ตัวเองพึงพอใจ ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็ออกมาเป็น Geobasket รองเท้า high-top ขนาดมหึมาที่หน้าตาไม่เหมือนกับสนีกเกอร์ที่คุ้นเคยกันในท้องตลาดนัก แถมเผลอๆ ยังจะดูคล้ายกับรองเท้าบูตมากกว่ารองเท้าบาสเก็ตบอลด้วยซ้ำ

Geobasket กลายเป็นไอเทมยอดฮิตแทบจะในทันที และแม้ว่าหน้าตาของมันจะดูแตกต่างไปจากสนีกเกอร์คู่อื่นๆ แต่ด้วยความที่ด้านข้างของรองเท้าปรากฏลวดลายที่ละม้ายคล้ายกับโลโก้ swoosh ของ Nike นั่นเลยเป็นสาเหตุให้แบรนด์กีฬายักษ์ใหญ่ดูจะไม่ค่อยแฮปปี้กับ Geobasket สักเท่าไหร่นัก จนในปี 2009 Nike ก็ได้บอกโอเวนส์ให้เขาเลิกผลิตรองเท้าคู่นี่ซะ ไม่อย่างนั้นจะถูกฟ้องเอาได้ เรื่องราวกลับตาลปัตรตรงที่ว่าโอเวนส์เองก็ไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองอะไร​ ยินดีจะรับฟัง Nike และยอมดีไซน์ Geobasket ใหม่เพื่อให้มีหน้าตาที่แตกต่างไปจากเดิม 

แต่ถึงจะเคยมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกับ Nike นั่นก็ไม่ได้ทำให้สถานะของ Geobasket เสื่อมถอยลงแต่อย่างใด Geobasket ได้กลายเป็นหนึ่งในไอเทมศักดิ์สิทธิ์ที่ใครๆ ต่างก็อยากมีไว้ในครอบครอง ยิ่งหากเป็น Geobasket รุ่นก่อนหน้าที่โอเวนส์จะปรับเปลี่ยนดีไซน์ใหม่ด้วยแล้ว ราคาของมันสามารถพุ่งขึ้นไปแตะหลักแสนได้อย่างสบายๆ 

อิสระในการดีไซน์

ชื่อเสียงและความสำเร็จของโอเวนส์นั้นดูจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เห็นได้จากรายงานจากเว็บไซต์ The Business of Fashion ที่ระบุว่า “ในปี 2010 รายได้ของโอเวนส์อยู่ที่ 40 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ปี 2012 ก็เพิ่มขึ้นมาที่ 70 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กระทั่งในปี 2013 ก็ทะยานไปแตะหลักร้อยล้าน และแม้ว่าโอเวนส์จะเคยพูดเล่นๆ ว่าเขาอยากจะขายแบรนด์ของตัวเองให้กับบริษัทสักแห่งหนึ่ง แต่จนถึงทุกวันนี้เขาก็ยังคงขยายแบรนด์ของตัวเองอยู่เรื่อยๆ โดยปราศจากความช่วยเหลือใดๆ จากบุคคลภายนอก”

ความเป็นอิสระเหนือแบรนด์ของตัวเองได้กลายเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้โอเวนส์สามารถดำเนินโปรเจกต์ที่สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ของเขาได้ตลอดเวลา โดยที่ความสนใจของเขาก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่แฟชั่นเพียงอย่างเดียว แต่ยังขยายไปสู่วงการอื่นๆ อย่างเฟอร์นิเจอร์ นับจากวันที่โอเวนส์ตัดสินใจย้ายจากลอสแอนเจลิสไปฝรั่งเศสในปี 2003 เขาและ Michèle Lamy ภรรยาได้ซื้อบ้านหลังใหม่และตัดสินใจออกแบบเฟอร์นิเจอร์เพื่อใช้ตกแต่งในบ้านหลังนี้

ในปี 2010 โอเวนส์ก็ได้เปิดตัวไลน์เฟอร์นิเจอร์ของแบรนด์ ซึ่งแน่นอนว่าลักษณะของเฟอร์นิเจอร์ที่โอเวนส์ดีไซน์นั้นมีเอกลักษณ์ที่คล้ายคลึงกับเสื้อผ้าของเขา นั่นคือการเน้นใช้สีขาว-ดำเป็นส่วนใหญ่ และยังได้รับแรงบันดาลใจมาจากสถาปัตยกรรมสไตล์ brutalism รวมไปถึงบังเกอร์ของทหารเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 นอกจากนี้วัสดุที่ใช้ยังผสมผสานกันระหว่างแร่หินที่ดูมีราคากับวัสดุในชีวิตประจำวันอย่างคอนกรีตและไม้อัด ออกมาเป็นเอกลักษณ์ของเฟอร์นิเจอร์ที่มีความขัดแย้งอยู่ในตัว

นอกจากนี้โอเวนส์ยังได้พยายามขยายฐานแฟนให้กว้างขึ้นและสามารถเข้าถึงเสื้อผ้าของเขาได้มากขึ้นผ่านแบรนด์ DRKSHDW ที่เริ่มต้นขึ้นในปี 2005 และโฟกัสไปที่ผ้าเดนิมเป็นหลัก ก่อนที่จะค่อยๆ เป็นที่รับรู้ในฐานะแบรนด์ย่อยของ Rick Owens ที่เน้นดีไซน์เสื้อผ้าสตรีทแวร์อย่างเสื้อฮู้ดและกางเกงสเวตในราคาที่จับต้องได้มากขึ้น DRKSHDW ถือเป็นประตูบานแรกให้กับแฟนๆ กลุ่มใหม่ที่เริ่มสนใจ Rick Owens แต่ยังไม่พร้อมที่จะกระโดดไปซื้อเสื้อผ้าราคาสูงในไลน์การผลิตหลักของเขา

นอกจากนี้โอเวนส์ยังมีโอกาสไปร่วมงานกับแบรนด์ดังๆ อีกสารพัด ไม่ว่าจะเป็นแบรนด์เสื้อผ้าอย่าง Champion และ Moncler แบรนด์ยักษ์ใหญ่อย่าง adidas และ Converse และแบรนด์รองเท้าอย่าง Dr. Martens และ BIRKENSTOCK จนเรียกได้ว่าเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ที่งานชุกสุดๆ คนหนึ่งก็ว่าได้ 

หากพิจารณาจากผลงานต่างๆ ที่ผ่านมาของโอเวนส์ ไม่ว่าจะเป็นความหลากหลายและเอกลักษณ์ที่โดดเด่น ไม่แปลกเลยที่โอเวนส์จะเป็นหนึ่งในแฟชั่นดีไซเนอร์ที่มีแฟนๆ ติดตามมากที่สุดในโลก โดยที่แม้ว่าชื่อของเขาจะวนเวียนอยู่ในวงการแฟชั่นมาหลายปี แต่โอเวนส์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรนพลังในการดีไซน์ลงแต่อย่างใด เขายังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับการย้อนมองกลับไปยังผลงานเก่าๆ ตีความและค้นหาแง่มุมใหม่ๆ ที่จะยกระดับแบรนด์ของเขาให้ดียิ่งขึ้นไป ภายใต้ความทุ่มเทระดับนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไม Rick Owens ยังคงเป็นแบรนด์ที่มีสาวกติดตามมากมายและยังคงความร้อนแรงอยู่ได้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วลงเลย

The post Rick Owens จากเด็กชายผู้โกรธแค้นสู่เจ้าชายแห่งความมืดแห่งวงการแฟชั่น appeared first on a day magazine.

ณ ตอนนั้นใครๆ ต่างก็ลงความเห็นว่าหมวกของเขาไม่เพียงใช้ได้จริง แต่ยังเก๋และเข้ากับทุกลุค จากที่ตัดใช้เอง คนรอบตัวก็เริ่มนำเศษผ้าที่มีมาให้เขาตัดหมวดให้บ้าง จึงเป็นจุดเริ่มต้นของ ZAYAN ที่ผลิตเสื้อผ้าที่ทั้งสวยสะดุดตา ใช้ได้จริง และเป็นมิตรกับโลก

“ผมเกิดที่จังหวัดจันทบุรี รอบตัวเป็นธรรมชาติ ของเล่นเกือบทุกชิ้นของผมทำจากธรรมชาติ แล้วผมก็โตในบ้านไม้ที่มีเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ จากไม้และสิ่งของเหลือใช้ ผมจึงซึมซับเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมชาติและการรีไซเคิลมาตลอด” เต๋าพูดถึงแรงบันดาลใจในการทำแบรนด์ที่อิงจากธรรมชาติให้ฟัง

“เราอยากผสานความรักในการทำเสื้อผ้าและความรักในธรรมชาติให้ออกมาเป็นแบรนด์แฟชั่นเล็กๆ ที่ช่วยลดขยะในอุตสาหกรรมแฟชั่นได้ ซึ่งมันท้าทายมากนะว่าเราจะนำเสนอวัสดุรีไซเคิลและวัสดุเหลือทิ้งให้สวยงามและทนทานได้ยังไง ชนิดที่ถ้าลูกค้าไม่สนเรื่องสิ่งแวดล้อมก็ต้องสนเรื่องงานดีไซน์ของเรา” โอ๋–อภิสิทธิ์ อัศวะภูมิ หนึ่งในผู้ร่วมสร้างสรรค์ในปัจจุบันเสริม

เราชวนทั้งสองคนมาจับเข่าคุยข้ามจังหวัด ว่าหมวกใบเล็กที่รังสรรค์จากสิ่งของเหลือใช้ภายในบ้าน พัฒนาเป็นเสื้อ กระเป๋า และหมวกอีกหลายคอลเลกชั่นจากสารพัดผ้าที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมเพื่อให้แฟชั่นและธรรมชาติไปด้วยกันได้ยังไง แล้วอะไรคือหลักสำคัญ 3 ข้อที่พวกเขาตั้งใจ

Sustainable Aesthetic

เพราะทั้งคู่อยากให้สินค้าทุกคอลเลกชั่นของ ZAYAN ไม่เพียงสวยงามในเชิงแฟชั่น แต่ยังช่วยรักษาความงดงามของธรรมชาติในเวลาเดียวกัน ‘Sustainable Aesthetic’ (สุนทรียภาพอันยั่งยืน) จึงคือหลักสำคัญข้อแรกที่ทั้งคู่ตั้งขึ้น

“เราสองคนคือคนสร้างสรรค์ที่เชื่อว่าดีไซน์ที่ดีคือดีไซน์ที่คิดมาเพื่อแก้ปัญหาได้ แต่เราไม่ได้มุ่งแก้ไขปัญหาให้คนเพียงอย่างเดียว เราอยากบูรณาการให้สิ่งแวดล้อมและมนุษย์เดินไปข้างหน้าโดยไม่แยกขาดจากกันด้วย” โอ๋อธิบายให้ฟังว่า ‘Sustainable Aesthetic’ ที่ว่านั้นหมายถึงอะไร 

ก่อนที่เต๋าจะอธิบายต่อว่าแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ความงามที่ว่ามาจาก ‘land’ (ผืนดิน) และ ‘ocean’ (ผืนน้ำ) 

“อย่างช่วงหน้าร้อนปีนี้ เราไปแคมป์ปิ้งมาและได้เห็นสีสันของภูเขาที่สวยงาม จึงดึงเฉดสีที่เห็นออกมา 3 เฉด คือเขียว น้ำตาล และเทา มาผสมลงบนผ้าลินินแบบ dead stock หรือผ้าคุณภาพดีแต่เหลือทิ้งจากโรงงาน ทำให้สวยและคุ้มค่าในเสื้อลายพราง 9 ตัวจากคอลเลกชั่น Summer Mountain” 

Timeless Clothing

ความงามอย่างยั่งยืนที่ทั้งสองคนว่าไม่ได้มาจากการนำแรงบันดาลใจจากธรรมชาติมาป้ายลงบนผืนผ้าอย่างเดียวแน่นอน แต่คือการทำสินค้าจากวัสดุเหลือใช้และวัสดุรีไซเคิลต่างๆ จนทำให้เกิดหลักการทำแบรนด์อย่างที่ 2 คือ Timeless Clothing หรือเสื้อผ้าที่ไร้กาลเวลา ซึ่งทำขึ้นจากวัสดุหลัก 3 อย่าง 

หนึ่ง–สินค้าที่ทำจาก reused fabric หรือเสื้อผ้ามือสอง เช่น คอลเลกชั่น SUMMER RAINBOW SHIRT เสื้อเชิ้ตสีรุ้งโอเวอร์ไซส์ที่ตัดเย็บจากเสื้อยืดมือสองหลากสี ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากธงสีรุ้งที่ถูกทำขึ้นครั้งแรกโดย Gilbert Baker ในปี 1970 

สอง–สินค้าที่ทำจาก recycled fabric หรือผ้าจากการรีไซเคิลขวดพลาสติก อย่างคอลเลกชั่น EXPLORER HAT ที่นอกจากจะกันแดดแยงตาแล้วยังกันน้ำได้ด้วย แถมยังมีที่เก็บของกระจุกกระจิกเพื่อให้การทำกิจกรรมเอาต์ดอร์ของทุกคนสะดวกที่สุด นอกจากอยากทำให้ ZAYAN ไร้กาลเวลา ทั้งคู่ก็อยากให้สินค้าทุกชิ้นใช้งานได้จริง

“เราวางแผนและออกแบบอย่างจริงจังว่าแต่ละคอลเลกชั่นต้องการสื่อสารอะไร ใช้วัสดุแบบไหน ช่วยลดปัญหาสิ่งแวดล้อมยังไง และตอบโจทย์ผู้ใช้ยังไง” โอ๋อธิบาย

สาม–สินค้าจาก deadstock fabric หรือผ้าเหลือใช้จากอุตสาหกรรมฟาสต์แฟชั่น อย่างใน CAMP COLLAR LINEN PATCHWORK SHIRT เสื้อเชิ้ตที่ตัดเย็บจากผ้าลินินเหลือทิ้งจากโรงงาน ที่นอกจากสวยแล้วยังระบายอากาศได้ดี เหมาะกับอากาศเมืองไทย 

“ประเด็นสิ่งแวดล้อมเป็นประเด็นสากลที่ทุกภาคส่วนต้องขับเคลื่อนไปด้วยกัน ทั้งปัจเจก องค์กรต่างๆ ธุรกิจเล็กใหญ่ ตลอดจนภาครัฐที่เป็นองค์กรทางการเมืองที่มีกำลังและทรัพยากรในการแก้ปัญหาได้มากที่สุด 

“เราจึงอยากผลักดันให้ ZAYAN เป็นแบรนด์ที่มีส่วนช่วยลดขยะในอุตสาหกรรมแฟชั่นให้คนและสิ่งแวดล้อมเดินไปข้างหน้าด้วยกันได้จริงๆ” เต๋าเล่าความตั้งใจ

Handmade Clothing

เพราะ ZAYAN เป็นแบรนด์โฮมเมดและเป็นแบรนด์เล็กๆ ที่มีงบประมาณจำกัด ทั้งสองคนจึงช่วยกันออกแบบคอลเลกชั่นต่างๆ ร่วมกัน ส่วนงานยิบย่อยอื่นๆ อย่างงานโปรโมตสินค้าและงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์โอ๋จะรับไปดูแล ส่วนเต๋าจะดูแลงานตัดเย็บค่อนข้างมากเพราะเห็นคุณแม่เย็บและซ่อมแซมผ้ามาตั้งแต่เด็ก แถมยังฝึกใช้จักรเพื่อพัฒนาฝีเข็มมาตลอด

“เรายังมีช่างเย็บผ้าที่เป็นญาติๆ ในท้องถิ่นและช่างฝีมือในชุมชนที่ช่วยผลิตในบางขั้นตอน โดยวิธีหลักๆ ในการเย็บคือการต่อผ้า (patchwork) และการปักมือ (hand embroidery)” เต๋าอธิบายถึงกระบวนการตัดเย็บให้ฟัง

อย่าง MIKI INDIGO PATCHWORK FIVE PANEL HAT คือหมวกที่ตัดเย็บจากฝ้ายทำมือย้อมครามธรรมชาติจากสกลนครที่นำมาตัดต่อแบบ patchwork หรือ SHIBARI TOTE BAG ก็เป็นกระเป๋ารุ่นซิกเนเจอร์ที่ทั้งคู่ผสานเชือกปีนเขาเข้ากับผ้าเหลือใช้จากโรงงานด้วยวิธีการมัดเชือกของญี่ปุ่นที่เรียกว่าชิบาริ จนได้เป็นกระเป๋าทรง tote ที่เท่และสะพายได้ 3 รูปแบบ คือสะพายข้าง สะพานพาด และหิ้ว

“พวกเรามีไอเดียเยอะมากและมีความตั้งใจสูง อยากจะลงมือและออกแบบให้ดีขึ้น และอยากส่งเสียงเรื่องความยั่งยืนให้มากขึ้น แต่ทั้งหมดนี้กลับถูกจำกัดด้วยเงินทุน 

“สิ่งที่เราทำได้จึงเป็นการตั้งใจทำแบรนด์แฮนด์เมดภายใต้เงื่อนไขนี้ให้ดีที่สุด เราพยายามท้าทายการออกแบบของตัวเองทุกครั้งว่าจะนำเสนอวัสดุรีไซเคิลและวัสดุจากเสื้อผ้ามือสองให้สวยงาม ทนทาน ร่วมสมัย และให้ผู้สวมใส่รู้สึกสนุกไปกับไอเดียและแรงบันดาลใจเบื้องหลังได้ยังไง เพื่อสื่อสารว่าวัสดุที่คนไม่เห็นค่าเหล่านี้ก็ทำออกมาเป็นแบรนด์ที่ดีได้” เต๋าทิ้งท้าย

ขอบคุณภาพจาก ZAYAN

The post ZAYAN แบรนด์แฟชั่นโฮมเมดจากผ้าเหลือทิ้งที่คิดคอลเลกชั่นจากผืนดินและผืนน้ำ appeared first on a day magazine.

Ralph Lauren olympic fashion

Ralph Lauren คือแบรนด์เสื้อผ้าสัญชาติอเมริกันที่ดีไซน์เสื้อผ้าให้นักกีฬาทีมชาติสหรัฐอเมริกาอยู่ก่อนแล้ว นับตั้งแต่โอลิมปิกฤดูหนาวปี 2008 โดยในปีนี้ Ralph Lauren ก็ได้ดีไซน์เสื้อผ้าให้นักกีฬาทีมชาติสวมใส่ระหว่างพิธีเปิดโอลิมปิก ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาเป็นเบลเซอร์และกางเกงสีกรมท่าพร้อมด้วยโลโก้ของ Ralph Lauren บนอกซ้าย จับคู่มากับเสื้อยืดลายขวางและผ้าพันคอลายธงชาติอเมริกา ความพิเศษอีกอย่างของเบลเซอร์ตัวนี้คือ Ralph Lauren สอดแทรกเทคโนโลยีเพิ่มความเย็น ซึ่งจะช่วยในการควบคุมอุณหภูมิภายในเบลเซอร์ให้ยังคงความเย็นอยู่เสมอ ช่วยให้นักกีฬาไม่รู้สึกร้อนเกินไปท่ามกลางอุณหภูมิของญี่ปุ่นที่ดูจะร้อนเป็นพิเศษในปีนี้

Nike

แม้ว่า Nike จะเป็นแบรนด์ที่เราได้ยินชื่ออยู่บ่อยๆ ในโอลิมปิก แต่ความพิเศษของโอลิมปิกปีนี้คือการที่สเก็ตบอร์ดได้รับการบรรจุในฐานะการแข่งขันประเภทหนึ่ง ซึ่งแบรนด์ที่ออกแบบเสื้อผ้าให้นักกีฬาสเก็ตบอร์ดก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ Nike นั่นเอง นอกจากนี้ Nike ยังได้ชักชวน Piet Parra กราฟิกดีไซเนอร์ชาวดัตช์แห่งแบรนด์ Parra ที่โด่งดังในวงการสตรีทแวร์ให้มาออกแบบเสื้อผ้าคอลเลกชั่นนี้ โดยที่ลวดลายกราฟิกที่ปรากฏบนเสื้อผ้าก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากประเทศต่างๆ ที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันสเก็ตบอร์ดนั่นเอง พ้นไปจากเสื้อเจอร์ซีย์แล้ว ไอเทมในคอลเลกชั่นนี้ยังมีแจ็กเก็ตและสนีกเกอร์ Parra x Nike SB Dunk Low อีกด้วย

Ben Sherman

Ben Sherman คือแบรนด์เสื้อผ้าจากอังกฤษซึ่ง Tokyo Olympic​ ในครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่ 2 ที่ Ben Sherman ได้ออกแบบเสื้อผ้าให้กับนักกีฬาทีมชาติอังกฤษ นับจากครั้งแรกในปี 2004 ที่กรุงเอเธนส์ โดยแรงบันดาลใจของคอลเลกชั่นนี้คือธงชาติอังกฤษอย่างไม่ต้องสงสัย โดยที่เสื้อผ้าชิ้นต่างๆ ที่ Ben Sherman ดีไซน์นั้นประกอบไปด้วยเสื้อโปโลสีขาวที่มาพร้อมสีของธงชาติอังกฤษเต็มสองแขน เสื้อแจ็กเก็ตแฮริงตันสีกรมท่า ไปจนถึงเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายขวาง

LACOSTE

แน่นอนว่าแบรนด์สัญชาติฝรั่งเศสอย่าง LACOSTE ก็ย่อมต้องออกแบบเสื้อผ้าให้กับทีมชาติฝรั่งเศส โดยที่ความน่าสนใจของคอลเลกชั่นนี้คือการที่ LACOSTE ผสมผสานระหว่างเอกลักษณ์ของแบรนด์ตัวเอง ลวดลายจากธงชาติฝรั่งเศส และดีไซน์ของเสื้อผ้าแบบญี่ปุ่นได้อย่างลงตัว คอลเลกชั่นนี้ประกอบไปด้วยเสื้อผ้าทรวดทรงคล่องตัวอย่างเสื้อโปโล กางเกงวอร์​ม ไปจนถึงแจ็กเก็ตขนาดพอดีตัว และแจ็กเก็ตทรงยาว

Saltanat Baimukhamedova 

Saltanat Baimukhamedova คือดีไซเนอร์ชาวคาซัคสถานที่ออกแบบเสื้อผ้าให้กับนักกีฬาคาซัคสถานในปีนี้ โดยแม้จะได้ชื่อว่าเป็นเฮดดีไซเนอร์แต่เธอก็เปิดโอกาสให้นักกีฬาทีมชาติกว่า 35 คนได้ร่วมออกแบบเสื้อผ้าที่พวกเขาจะสวมใส่ในหลายๆ ส่วนด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นประเภทของเนื้อผ้า สี ไปจนถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่จะปรากฏอยู่บนเครื่องแต่งกายของพวกเขา ส่วนสีฟ้าสะอาดที่โดดเด่นอยู่บนเสื้อผ้าก็มาจากสีของท้องฟ้าที่บริสุทธิ์ของคาซัคสถานนั่นเอง

Telfar

อาจพูดได้ว่าเสื้อผ้าของทีมชาติไลบีเรียคือเสื้อผ้าของทีมชาติที่ได้รับการพูดถึงมากที่สุดใน Tokyo Olympic ครั้งนี้ เพราะดีไซเนอร์ที่ออกแบบเสื้อผ้าให้กับทีมชาติไลบีเรียคือ Telfar Clemens ดีไซเนอร์ชาวไลบีเรียน-อเมริกันแห่งแบรนด์ Telfar นั่นเอง โดยที่ความโดดเด่นของคอลเลกชั่นนี้คือคลีเมนส์ได้ออกแบบเสื้อผ้าให้มีลักษณะ unisex ที่สามารถสวมใส่ได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย อีกทั้งเขายังได้ดึงเอาดวงดาวที่ปรากฏอยู่บนธงชาติไลบีเรียมาเป็นลวดลายสำคัญบนเสื้อผ้าอีกด้วย

The post Olympic Fashion ชวนส่องยูนิฟอร์มจากแบรนด์แฟชั่นใน Tokyo Olympic appeared first on a day magazine.