แต่ถ้าเวลาที่เสียไปจะทำให้เราได้ชิมพาร์เฟ่ต์ผลไม้แสนอร่อย หอยตัวใหญ่เนื้อเด้ง หรือบุฟเฟ่ต์เนื้อย่างเกาหลีที่เหมือนหลุดออกมาจากในซีรีส์ บางครั้งการสละเวลาสักหน่อยก็อาจจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า ‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ EP.07 จึงชวนนักเดินทางจากหลากหลายแวดวงมาช่วยปักหมุดร้านอาหารอร่อยเด็ดในต่างประเทศที่เปิดประเทศเมื่อไหร่ต้องกลับไปซ้ำ! และต่อให้ต้องลำบากเดินทางหรือต่อคิวสักหน่อย แต่รับประกันความอร่อยแน่นอน!

KASHIYA BORTON 
Tokyo, Japan

วรรณรตน์ จันทรศักดิ์ เจ้าของร้าน Fridge and Oven

ตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่น ร้านนี้อยู่ไกลบ้านเรามากชนิดที่แทบจะสุดสายรถไฟสายชูโอ นั่งยาวจนคิดว่ามันต้องจอดตรงตีนภูเขาไฟฟูจิแน่ๆ โชคดีที่ยังไม่ถึง แค่มองเห็นภูเขาไฟฟูจิได้เต็มตาจากชานชาลาเท่านั้นเอง 

จำไม่ได้เลยว่าเรารู้จักร้านนี้ด้วยตัวเองหรือเพราะเพื่อนเจ้าถิ่นแนะนำ แต่ขอให้เครดิตเพื่อนเพราะเพื่อนพาไปทัวร์ก็แล้วกัน โชคดีที่บ้านเพื่อนเราตั้งอยู่ใกล้ๆ ร้านแถมยังเป็นลูกค้าขาประจำ ทำให้สามารถเดินไปรับบัตรคิวแล้วกลับไปนอนต่อรอเขาโทรศัพท์มาตามที่บ้านได้แบบสบายๆ ซึ่งถ้าถามว่าคิวยาวขนาดไหน ก็ต้องบอกว่าเราสามารถหาร้านนี้เจอได้ไม่ใช่เพราะป้ายร้าน แต่เป็นเพราะมีคนต่อแถวยาวไปถึงสี่แยกเลยต่างหาก! ร้านอาหาร

ขนมที่ร้าน KASHIYA BORTON จะเปลี่ยนไปตามฤดูกาล ยิ่งบางฤดูมีวัตถุดิบหลายอย่างเขาก็อาจจะเปลี่ยนเมนูเร็วขึ้น แม้แต่ถ้วยที่ใส่พาร์เฟ่ต์ในแต่ละเดือนก็ไม่เหมือนกัน เตี้ยบ้าง สูงบ้าง รอลุ้นได้ทุกฤดูกาลว่าพี่เขาจะทำขนมออกมาน่ากินแค่ไหน

ครั้งแรกที่ไปเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง เมนูที่สั่งมาลองคือพาร์เฟ่ต์เกาลัด ถึงจะจำองค์ประกอบทั้งหมดไม่ได้แต่บอกได้เลยว่าทุกอย่างอร่อยและเข้ากันได้ดีแบบที่เราคงจินตนาการรสนี้เองไม่ได้แน่ๆ ใครจะไปนึกว่าเกาลัดจะเข้ากันได้ดีกับผลไม้เปรี้ยวๆ อย่างสึดาจิ (รสชาติคล้ายมะนาวแต่มีกลิ่นคล้ายส้มนิดๆ) แน่นอนว่าไม่ได้เป็นรสชาติที่เข้าใจง่ายสักเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกอร่อยได้ในทันที 

องค์ประกอบในขนมของร้านนี้มีเยอะจนเราอยากเดินเข้าไปกราบเจ้าของร้าน เพราะเขาทำกันแค่ 2 คนสามีภรรยาเท่านั้น โดยสามีเป็นคนประกอบพาร์เฟต์อยู่ในครัวที่มองเห็นได้ผ่านกระจก ส่วนภรรยาเป็นคนรับลูกค้าและเสิร์ฟขนม

นอกจากนี้ยังมีขนมที่สามารถซื้อกลับบ้านได้อย่างพวกทาร์ตและพายที่หน้าตาน่ากินไม่แพ้กัน ขนาดเราได้กินตอนวันรุ่งขึ้นยังอร่อยมากๆ ไม่รู้ว่าถ้าได้กินในวันนั้นเลยจะอร่อยขนาดไหน แต่ขอเดาว่าต้องอร่อยจนน้ำตาไหลแน่ๆ ร้านอาหาร

กระซิบเคล็ดลับการสั่งขนมให้ฟัง หลังจากรับคิวเสร็จควรไปเลือกซื้อขนมในตู้ที่อยากหิ้วกลับบ้านก่อน เพราะถ้ามัวแต่รอให้ถึงคิวแล้วค่อยสั่งทีเดียว ขนมในตู้ก็อาจจะกลับบ้านกับคนอื่นไปหมดแล้ว 

Recommend : ใครมาโตเกียวแล้วพักในตัวเมืองก็ไม่ต้องกลัวมาไกลแล้วจะเสียเที่ยว แถวนี้ยังมีอีกหลายร้านให้เลือกชิมระหว่างรอคิว อย่างวันนั้นเราไปถึงประมาณ 10 โมง ได้เข้าไปกินตอนเที่ยงๆ กินเสร็จถึงกับจุกเพราะกินอย่างอื่นรอมาแล้วถึง 3 ร้าน! แต่ถ้าอยากย่อยก็สามารถเดินส่องบ้านคนในละแวกนั้นก็สนุกไปอีกแบบ เราชอบแอบดูต้นไม้ดอกไม้ในกระถางเล็กๆ หน้าบ้านคนอื่นเพราะปลูกเองแล้วตายหมด เลยขอดูของคนอื่นเอาแล้วกัน

How to get there : ร้านอยู่ที่สถานีคุนิตาจิ (Kunitachi) ขึ้นรถไฟสายชูโอสีส้มจากชินจูกุ ดูว่าคันไหนไป Tachikawa หรือ Takao แล้วนั่งยาวๆ มาได้เลย ถึงสถานีแล้วเดินต่อมาเรื่อยๆ อีกประมาณ 11 นาทีจะถึงร้าน ข้างทางยังมีร้านอื่นๆ ให้แวะอีกหลายแห่ง แต่ขอให้อดทนไว้ ไปรับบัตรคิวก่อนค่อยกลับมานะ

goo.gl/maps/bVKQDmmXbEsrMLd37

Musso (무쏘)
Seoul, South Korea

เปมิกา จิระนารักษ์ ศิลปินวง SERIOUS BACON

เวลาไปเที่ยวเกาหลีกับที่บ้าน แม่เรามักจะเป็นคนวางแพลนของแต่ละทริปเสมอ และด้วยความที่บ้านเราเป็นสายกิน สายช้อป ส่วนมากแผนเที่ยวของแม่เลยจะเน้นไปที่ถนนคนเดินและร้านอาหารเจ้าเด็ดในแต่ละย่าน ร้านนี้ก็เป็นหนึ่งในร้านเด็ดที่แม่ไปตามหาข้อมูลมาได้เช่นกัน 

ถ้าใครเป็นสาวกซีรีส์เกาหลีน่าจะพอนึกบรรยากาศของร้านนี้ออกได้ไม่ยาก นั่นคือโต๊ะสแตนเลสทรงกลม ตรงกลางมีเตาถ่านแบบที่เราคุ้นเคย เก้าอี้ทรงกระบอกที่สามารถเปิดเบาะขึ้นมาใช้เก็บของได้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อกันหนาวหรือสัมภาระ

Musso ตั้งอยู่ในย่านฮงแดที่บ้านเราไปบ่อยจนคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่กลับไม่ค่อยปรากฏอยู่ในรีวิวดังๆ ที่เราเคยอ่านสักเท่าไหร่ ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ไปหาร้านนี้เจอมาได้ยังไง ก่อนไปเราเลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก คิดแค่ว่าก็คงอร่อยมั้ง 

แต่พอได้ชิมเนื้อคำแรกเท่านั้นแหละ รู้สึกเหมือนมีแสงส่องลงมาท่ีโต๊ะ ถ้าจะให้อธิบายความพิเศษของเนื้อร้านนี้ ลองนึกภาพเนื้อที่เหมือนสเต็กแต่ชิ้นบางกว่าหน่อย เนื้อนุ่มกำลังดีย่างบนเตาถ่าน จิ้มเกลือกับพริกไทย แค่นี้ก็อร่อยแล้ว ยิ่งไปช่วงอากาศหนาวๆ เดินเที่ยวมาเหนื่อยๆ ได้กินเนื้อย่างแบบนี้ บอกได้เลยว่ามีความสุขมากกกกก

ตอนที่ไปเราเลือกราคาบุฟเฟ่ต์แบบกินเนื้อได้ไม่อั้น 19,800 วอน บวกกับค่าเครื่องเคียงอีก 500 วอน รวมแล้วตกคนละประมาณ 565 บาท ซึ่งสำหรับเราถือว่าคุ้มเพราะเนื้อเกรดค่อนข้างดี มีน้ำจิ้มให้เลือกตั้งแต่ซอสปิ้งย่าง ซัมจัง วาซาบิ เกลือ พริกไทย น้ำมันงา แต่ส่วนตัวชอบจิ้มเกลือกับพริกไทยที่สุด เพราะช่วยชูรสชาติเนื้อให้กลมกล่อมกำลังดีและไม่กลบกลิ่นหอมของเนื้อ ที่สำคัญพอเป็นเตาถ่านเลยยิ่งทำให้เนื้อย่างออกมาหอมสุด ๆ

Recommend : ร้านมีหลายสาขา แต่เราเคยไปมาแค่สาขา Mapo-gu ร้านนี้มีบุฟเฟ่ต์ให้เลือกหลายราคา ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม เพราะไปมาล่าสุดน่าจะ 2-3 ปีที่แล้ว ราคาถูกสุดคือแบบที่เราเลือก (19,800 วอน) เนื้อวัวไม่อั้น ถ้าใครชอบกินแต่เนื้ออยู่แล้วแค่ราคานี้ก็คุ้ม แต่ถ้าราคาที่แพงขึ้นก็จะมีอย่างอื่นให้เลือกด้วย เช่น เครื่องในส่วนต่างๆ

สำหรับเครื่องเคียงพวกผัก กิมจิ ต้องเพิ่มอีก 500 วอน และเป็นแบบ self-service ให้เดินไปตักเองได้เรื่อยๆ เมนูอื่นก็มีให้สั่งแยกได้ เช่น ข้าว ซุปเต้าเจี้ยว หรือเครื่องดื่ม เช่น โซจู เบียร์

How to get there : ลงรถใต้ดินสถานี Hongik University ทางออก 9 แล้วเดินต่ออีกประมาณ 10 นาที

goo.gl/maps/4qv2dkGL7QJRrTgs7

Chút Chít Seafood
Ho Chi Minh, Vietnam

ปรางแก้ว บัณฑรรุ่งโรจน์ เจ้าของแชนแนลยูทูบ Bim กินแหลกล้างโลก และพิธีกรรายการ ‘ทริปกินแหลกล้างโลก’

ถามว่าเมื่อเปิดประเทศแล้วอยากไปกินอะไรที่สุด ตอนนี้เราคิดถึงร้านหอยที่เวียดนามสุดแซ่บซุยอย่าง Chút Chít Seafood เรารู้จักร้านนี้จากคำแนะนำของชาวเวียดนามที่เป็นแฟนคลับ “ทริปกินแหลกล้างโลก” อีกที ซึ่งเขาขายมาว่าร้านนี้หอยตัวใหญ่ สด ปรุงรสจัดจ้าน ถูกใจพี่บิ๊มแน่นอน! แถมยังเป็นร้านลับที่ไม่เคยเห็นคนไทยคนไหนรีวิวอีกต่างหาก

ภาพจำแรกสำหรับร้านนี้คือกลุ่มคนนั่งกินหอยกันบนโต๊ะเตี้ยๆ สไตล์ร้านเวียดนามแท้ เรียงตัวกันเป็นตับอยู่ริมถนนสองข้างทาง ส่วนตัวร้านจริงๆ ซ่อนอยู่ในซอยเล็ก และที่หน้าร้านมีคนต่อคิวรอเอาโต๊ะกันเต็มไปหมด 

เวลาไปทานร้านหอยทุกที่ในโฮจิมินห์ ทางร้านจะให้เลือกชนิดหอยแล้วค่อยเลือกเมนูที่จะเอาไปทำ โดยร้านนี้เน้นนำไปปรุงรสไม่กี่อย่าง เช่น ลวก ย่าง ผัดซอส ส่วนหอยมีให้เลือกประมาณ 10 ชนิด แต่ทุกเมนูที่เสิร์ฟมาคือ หอยใหญ่ สด เนื้อหวาน เด้งสู้ฟัน รับรู้ได้เลยว่าเค้าเอาหอยเป็นๆ มาทำแน่นอน และที่สำคัญคือราคาไม่แพง

เมนูที่อยากแนะนำคือ ốc len xào dừa วิธีกินคือหยิบหอยขึ้นมาดูด แล้วตัวหอยจะไหลเข้าปากพร้อมกับน้ำกะทิที่ผัดมาด้วยกัน ให้รสชาติหวานมัน อีกเมนูคือ ốc mơ xào me หรือหอยผัดซอสมะขาม ซึ่งเทกซ์เจอร์เนื้อหอยจะเด้งกรึบคล้ายหอยหวาน ส่วนซอสมะขามรสเปรี้ยวหวานเค็มจะเคลือบอยู่ทั้งตัวหอย 

และเมนูซิกเนเนอร์ที่พลาดไม่ได้ก็คือ sò lông nướng mỡ hành ซึ่งทางร้านจะนำหอยไปย่าง เวลาทานต้องราดด้วยซอสหวานพอขลุกขลิก จะได้สัมผัสเนื้อหอยเด้งๆ คู่กันกับกลิ่นของต้นหอมและถั่วลิสงที่ถูกนำไปย่างพร้อมกัน

นอกจากเมนูหอยหน้าตาแปลกที่เมืองไทยไม่มี เมนูง่ายๆ อย่างหอยตลับต้มตะไคร้หรือหอยหวานย่างก็เป็นสิ่งที่ควรสั่ง ที่ร้านจะทำหอยมาแบบสุกพอดี ไม่เหนียว ไม่ปรุงรสจัด ทำให้สัมผัสได้ถึงความหวานของเนื้อหอยแท้ๆ ตัดกับน้ำจิ้มพริกเกลือส้มจี๊ด โคตรฟิน! และสุดท้ายตีนไก่หมักพริกเกลือย่าง ทางร้านจะกรีดตีนแผ่ออกเป็นชิ้นบาง ย่างให้หนังข้างบนกรอบ เอ็นข้างในกรุบ พร้อมรสชาติเผ็ดๆ เค็มนัวที่เคลือบอยู่ทุกอณู 

Recommend : แนะนำให้ไปกินแต่หัววันเพราะคนจะเยอะมากตั้งแต่ 6 โมงเย็นเป็นต้นไป ถ้าไปสายจะต้องรอคิวเป็นชั่วโมงและหลายเมนูจะหมด อาหารจะมาเป็นจานเล็กๆ แนะนำให้ทยอยกินไปสั่งไป เมนูลับที่โคตรอร่อยคือเมนูกากหมูและข้อไก่คั่วพริกเกลือ ถ้าไปถึงแล้วต้องรีบสั่งเลยเพราะมีจำนวนจำกัด

How to get there : ปักหมุด Grab มาลงหน้าร้านตามพิกัดนี้ได้เลย

goo.gl/maps/49cFVDAeXV6stWm88

Büyük Valide Han
Istanbul, Turkey

อริสา ทรงสัตย์ เจ้าของร้าน Cafe SOU

ที่นี่คือคาเฟ่ลับโนเนมที่ซ่อนตัวอยู่ภายใน Büyük Valide Han อาคารออตโตมันเก่าแก่ตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 16 ซึ่งเคยเป็นชุมชนพ่อค้าอิหร่านที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงจนถูกทิ้งให้เก่าแก่ไปตามกาลเวลา

ที่นี่ดังขึ้นมาเพราะมีคนค้นพบจุดชมวิวเมืองอิสตันบูลแบบพาโนรามาที่ชั้นดาดฟ้าซึ่งทำให้ดังเป็นพลุแตกในหมู่นักท่องเที่ยว ดังจนรัฐบาลต้องลงดาบสั่งปิดทางขึ้นชมวิวเพราะความเก่าแก่ของโครงสร้างนั้นอาจทำให้เกิดอันตรายเมื่อต้องรองรับคนจำนวนมาก

ซึ่งจากที่เราลองเสิร์ชอ่านรีวิวก่อนมาทำให้พบคำแนะนำว่า ถึงจะขึ้นไปเก็บภาพที่ดาดฟ้าไม่ได้แต่ที่นี่ก็ยังมีคาเฟ่ลับที่กลายเป็นรางวัลปลอบใจให้เราได้แบบไม่น่าเชื่อ (ซึ่งในรีวิวก็ไม่มีใครระบุชื่อได้เลย ทุกคนล้วนเรียกที่นี่ตามชื่ออาคาร โชคดีที่ยังพอมีรูปให้เห็นอยู่บ้าง)

บรรยากาศโดยรอบของคาเฟ่แห่งนี้ค่อนข้างแปลกตา และกระตุ้นจินตนาการของเราแบบสุดๆ คล้ายกำลังอยู่ในหนังแฟนตาซีลึกลับ สืบสวนสอบสวน หรือไม่ก็หนังแอ็กชั่นสักเรื่อง เพราะนอกจากคาเฟ่ลับแล้ว ที่เราเห็นยังมีร้านหนังสือเก่าลับ ร้านขายผ้าทอลับ เถาวัลย์กับโถงทางเดินอิฐเปลือย และมัสยิดเก่าที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางของอาคาร แถมที่นี่ยังเคยปรากฏอยู่ในหนังเรื่อง Skyfall ด้วย

เมื่อมาถึงหน้าคาเฟ่ คนท้องถิ่นที่เป็นผู้ดูแลร้านจะไขกุญแจเปิดประตูคาเฟ่ให้พวกเราและแนะนำเมนูเครื่องดื่มยืนพื้นง่ายๆ อย่างน้ำมะนาวผสมขิงกับใบทาร์รากอนและชาขาวกลิ่นกุหลาบ และเครื่องดื่มประจำถิ่นอย่าง Turkish Coffee กาแฟดำรสเข้มมาในถ้วยจิ๋วล้อมด้วยลายเถาวัลย์ดอกไม้เล็กๆ ซึ่งน่ารักจนคนสะสมจานชามเก่าอย่างเราแทบกรี๊ด ยิ่งมีรอยแตกงาให้เห็นที่ก้นแก้วก็ยิ่งทำให้ดูคลาสสิกยิ่งขึ้น ล้อไปกับบรรยากาศและการตกแต่งภายในร้านซึ่งแต่งคล้ายๆ กับห้องเก็บภาพวาดของศิลปินในยุคหนึ่ง

ในความเป็นจริงเราเกือบถอดใจกับคาเฟ่แห่งนี้ไปแล้ว โชคดีที่มีคนในพื้นที่มาทักทายและบอกว่า “The rooftop is closed but there’s a cafe inside. Follow me!” ซึ่งก็ทำให้เราได้เจอร้านนี้ในที่สุด

Recommended : อีกสิ่งที่ทำให้เราติดใจร้านนี้มากคือ เมื่อใช้เวลาไปสักพักจะเริ่มมีลูกค้าที่เหมือนคนท้องถิ่นมากกว่านักท่องเที่ยวจับมือกันมาเป็นคู่แล้วตรงเข้าไปนั่งมุมระเบียงชมวิวอาคารบ้านช่องของอิสตันบูล ซึ่งเก็บครบแลนด์มาร์กสำคัญอย่าง Galata Bridge และ Golden Horn ไว้ได้ เสียงสนทนาจิปาถะ โต๊ะ เก้าอี้ ภาพแขวนผนัง เครื่องดื่มในมือ ส่งให้บรรยากาศร้านที่เราถ่ายรูปเก็บไว้ดูมีชีวิตชีวาเอามากๆ

How to get there : นั่งรถรางไปลงที่สถานี Beyazit เพื่อเดินไปอาคาร Büyük Valide Han ขึ้นบันไดที่มีป้ายกำกับสังเกตไม่ยากว่า BLOK Art Space เดินตรงเข้าไปในอาคารแล้วเลี้ยวขวาจนสุดทางเดิน

goo.gl/maps/CmNfY4CxpMrn28k88

Tiger Prawn Vietnamese Restaurant
Guangzhou, China

ศิรพงศ์ ศุภภัทรเศรษฐ์
เจ้าของร้าน ZONG TER

ประมาณ 2 ปีที่แล้วในช่วงเตรียมการก่อนที่จะเปิดร้าน ZONG TER ด้วยความที่ประสบการณ์ทำร้านอาหารของเราเท่ากับศูนย์จึงตัดสินใจเดินทางไปกวางโจว ประเทศจีน เพื่อหาของตกเเต่งร้าน จานชาม รวมถึงหาไอเดียเพื่อเก็บเป็นเรเฟอเรนซ์ในการแต่งร้านเพิ่มเติม 

ถ้าพูดถึงอาหารที่กวางโจว เรารู้สึกว่าอาหารส่วนมากจะออกไปทางรสจืดและยังมันมากอีกด้วย อาจเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีอะไรถูกปากเราเลย กระทั่งไปสะดุดตาเข้ากับร้านอาหารเวียดนามแห่งหนึ่งในย่านถนนคนเดินเป่ยจิงลู่ แหล่งกิน-ช้อปยอดนิยมของกวางโจว สาเหตุที่เราสะดุดตากับร้านนี้เป็นพิเศษเพราะหน้าร้านมีคนรอคิวอยู่กว่า 50 คนเห็นจะได้ จึงปักหมุดไว้ว่าจะต้องกลับมากินอีกให้ได้

เย็นวันต่อมาเราจึงรีบมารอคิวตั้งแต่ประมาณ 5 โมง คนยังไม่เยอะมาก พวกเราที่คิดถึงอาหารไทยสุดๆ ตาลุกวาวเมื่อเปิดเมนู เพราะหลายเมนูเป็นจานที่เราคุ้นเคย ทั้งผัดผักบุ้ง คอหมูย่าง ปลานึ่งซีอิ๊ว แม้กระทั่งปลาหมึกนึ่งมะนาวสุดแซ่บ กินแล้วรู้เลยว่า “นี่แหละ รสชาติที่เราคุ้นเคย”

ที่พิเศษสุดขอยกให้เมนูที่ชื่อว่า ‘Vietnam Roll’ เหมือนแหนมเนืองผสมกับเมี่ยงคำ เสิร์ฟมาในถาดใหญ่พร้อมแผ่นแป้ง (ที่เราไม่ต้องแช่น้ำเเล้ว แต่มันก็ยังไม่นิ่ม ฟีลเหมือนกินถุงก๊อบแก๊บ แปลกๆ แต่อร่อยดี) เครื่องเคียงอื่นๆ ก็มีผัก เส้นหมี่ กุ้งเผา ปอเปี๊ยะ และหมูที่รสชาติเหมือนหมูกระเทียมบ้านเรา นำทั้งหมดมาห่อรวมกันแล้วราดน้ำจิ้มรสเปรี้ยวๆ หวานๆ ทานเพลินจนหมดถาดอย่างรวดเร็ว

เราเองไม่กล้าเคลมว่าอาหารเวียดนามร้านนี้อร่อยที่สุดถ้าเทียบกับอีกหลายร้านที่ไทย แต่สำหรับมื้ออาหารในกวางโจว ร้านนี้อร่อยจนเรากลับไปซ้ำอีกครั้งในทริปเดียวกัน และถ้าถามเราตอนนี้ว่าอยากไปกวางโจวอีกครั้งไหม เหตุผลเดียวที่ทำให้เราอยากกลับไปก็คงเป็นร้าน Tiger Prawn นี่แหละ (ฟังดูเว่อร์แต่พูดจริงนะ)

Recommended : จริงๆ แล้วยังมีอีกเมนูหนึ่งที่เราชอบมากจนอยากแนะนำให้ทุกคนได้ลองแต่ดันจำชื่อไม่ได้ รู้แค่ว่ามีส่วนประกอบของกุ้งและวุ้นเส้น มากับกระเทียมจำนวนเยอะมากๆ ในน้ำมันท่วมๆ อาจจะฟังดูเลี่ยน แต่เชื่อเถอะว่าควรค่าแก่การลองที่สุด

How to get there : ตอบตามตรงว่าจำอะไรแทบไม่ได้เลย คุ้นๆ แค่ว่าอยู่บนถนนที่แยกออกมาจากทางหลักของถนนคนเดินเป่ยจิงลู่เท่านั้น แนะนำให้ไปถึงแล้วเปิด Google Maps ตามหาร้านอีกทีจะแน่นอนกว่า goo.gl/maps/3yXYHK3AUGe2U7M18 

Café du Mogador 
Paris, France

ชยานันท์ เมฆสุต ผู้เขียนหนังสือ ‘INTERNCHEF บันทึกไม่ลับ ฉบับนักศึกษาวิชาอาหาร’

หลังฝึกงานจบ ผมอยู่เที่ยวที่ปารีสประมาณ 2-3 วันก่อนจะกลับไทยโดยใช้เวลาส่วนใหญ่ที่เหลือเดินเที่ยวเล่นซึมซับบรรยากาศและพยายามหาร้านอาหารที่น่าสนใจแวะชิมไปด้วย

สำหรับเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอย่างปารีส คงเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เวลาเพียงน้อยนิดในการตระเวนแล้วชิมมันทุกร้านที่พบเจอ แต่ผมกลับบังเอิญเจอร้าน Café du Mogador ที่มีบรรยากาศแสนสบาย โดยเฉพาะโต๊ะโซนนอกร้านที่นอกจากจะได้นั่งรับลมเย็นๆ เวลารับประทานอาหารแล้ว ยังได้เห็นการสัญจรไปมาของผู้คน และชมวิวโบสถ์ Eglise de la Sainte-Trinité ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลได้ด้วย

สิ่งที่ทำให้เราสะดุดตากับร้านนี้เป็นพิเศษคือการตกแต่งด้วยสีแดงโดดเด่น โดยตัวร้านตั้งอยู่ในตึกสไตล์ neo-classic ตรงหัวมุมถนนพอดี ความสวยนี้ทำให้เราตัดสินใจเดินเข้าไปโดยที่ไม่หาข้อมูลใดๆ ทั้งสิ้น

เสียดายที่ตอนนั้นไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ อาหารที่สั่งไปจึงไม่ค่อยอลังการมาก ผมสั่ง escargots au beurre persillé หรือหอยทากอบเนย และสั่งของหวานตบท้ายเป็น crème brûlée หรือคัสตาร์ดที่ด้านบนเคลือบด้วยคาราเมลแข็งซึ่งเกิดจากการเบิร์นไฟ ส่วนเครื่องดื่มเป็นเบียร์สดเย็นเจี๊ยบที่จำยี่ห้อไม่ได้แล้ว 

ถึงแม้จะกลับมาเป็น 10 ปีแล้วผมก็ยังคิดถึงบรรยากาศครื้นเครงกว่าโลกปกติ เห็นคนทั่วไปเดินเข้า-ออกร้านอาหารกันเป็นว่าเล่น ยิ่งไม่นานมานี้ที่ได้ดูซีรีส์ Emily in Paris แล้วเห็นเอมิลี่ชอบไปนั่งกินข้าวในบรรยากาศแสนสบายก็ยิ่งชวนให้คิดถึงและอยากกลับไปซ้ำเสียเหลือเกิน

Recommend : เดินจากร้าน Café du Mogador ประมาณ 5 นาทีได้ ใกล้ๆ กันจะมีโรงละครโอเปร่าอย่าง Théâtre Mogador อยู่ ตอนกลางคืนแสงไฟสวย จินตนาการว่าเราเป็นพระเอกหนังโรแมนติกสักเรื่องที่กำลังมายืนรอนางเอกก็เท่ดีเหมือนกัน

How to get there : เดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน Trinité – d’Estienne d’Orves ข้ามถนนหนึ่งทีถึงเลย

goo.gl/maps/WeMMYpFmbiv3Wkc16

‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ คือซีรีส์ที่ a day ชวนผู้คนจากหลากหลายวงการมาแชร์ destination ที่คิดถึงหลังจากกักตัวอยู่ในประเทศไทยมาปีกว่า ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุด ร้านหนังสือ มิวเซียม แกลเลอรี ฯลฯ ติดตามตอนต่อไปได้ทุกวันพฤหัสบดีตลอดเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน

The post 2 cafes 4 restaurants รวมร้านอร่อยที่ถึงจะคิวยาวและไกลแต่ควรได้ลองสักครั้งในชีวิต appeared first on a day magazine.

เพราะการได้อยู่ในที่พักดีๆ ตกแต่งสวยๆ ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของการท่องเที่ยวเช่นกัน นอกจากหมุดหมายปลายทางที่ทำให้เราอยากเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปเยือนแล้ว หลายคนอาจคิดถึงที่พักทั้งที่ตั้งใจจองไปหรือเข้าพักโดยบังเอิญไม่ต่างจากสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ EP นี้เลยขอมาแชร์ที่พักที่คนหลากหลายแวดวงประทับใจจนอยากกลับไปเยือนอีกสักครั้ง

The Retreat Hotel
Blue Lagoon, Iceland

จูนจูน–พัชชา พูนพิริยะ, นักแสดงและผู้ก่อตั้ง Mutual Bar และ FICS

ตอนกำลังวางแผนไปเที่ยวไอซ์แลนด์ที่สามีเคยไปมาแล้ว เขาแนะนำว่ามี Blue Lagoon ที่คนไปกันเยอะๆ และต้องไปให้ได้ถ้าไปไอซ์แลนด์ ซึ่งข้างในมีที่พักด้วย เราเลยเข้าไปดูในเว็บไซต์เขาก็เจอว่ามีโรงแรมจริงๆ แบ่งเป็น Silica Hotel กับ Retreat Hotel

ถ้าแบบ Silica ห้องจะเล็กกว่าหน่อย มีวิวสวยๆ เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นแบบ Retreat จะได้ห้องใหญ่และหน้าห้องมี Blue Lagoon ส่วนตัวเลย (แต่เหมือนจะลงไม่ได้ ต้องไปลงอีกจุดหนึ่ง แต่ส่วนตัวกว่าของ public) ตอนนั้นทำใจยากมากเพราะราคาแบบ Retreat มันสูงมาก แต่ยิ่งดูรูปยิ่งรู้สึกว่าต้องไป นั่งเถียงกับสามีอยู่นาน สุดท้ายจบที่แพลนว่าไปนอนหนึ่งคืนก่อนกลับ โดยคืนอื่นเราก็นอนกันบนรถหรือที่พักราคาประหยัดแทน

เราคาดหวังกับที่นี่สูงเพราะทั้งทริปมันเหนื่อยมาก เหมือนเป็นทริปเที่ยวไม่ใช่ทริปพักผ่อน พอมาถึง The Retreat Hotel ทางเข้าจะแยกจากส่วนอื่น มี welcome drink เหมือนโรงแรมทั่วไป จำได้ว่าเช็กอินเร็วกว่าเวลาที่บอกแต่ไปถึงก็ได้เข้าห้อง และมีแชมเปญกับช็อกโกแลตเตรียมไว้ให้ด้วย (เป็นเทคนิคเวลาจองโรงแรมดีๆ ที่ต่างประเทศ เราจะเขียนโน้ตเสมอว่ามาฮันนีมูน แล้วจะได้อะไรแบบนี้ต้อนรับทุกครั้ง)

ตอนเข้าห้องไปคือฟินมาก รู้สึกคุ้มค่า ทุกอย่างสวยไปหมด จริงๆ แค่วิวจากเตียงมองเห็น Blue Lagoon ก็ถือว่าคุ้มแล้วเพราะภาพมันเหมือนฝัน ของใช้ในห้องก็ดีหมดเลย เขาจะให้ชุดคลุมอาบน้ำและกำไลข้อมือเวลาไปใช้บริการที่สปาหรือจะลง Blue Lagoon รวมถึงใช้เข้าถึงจุดต่างๆ ของ Retreat และใช้งานล็อกเกอร์ เหมือนเป็นยูนิฟอร์มของเราตอนอยู่ในโรงแรม ทุกคนใส่แค่ชุดคลุมอาบน้ำแบบนี้เดินไปเดินมาในล็อบบี้ ได้บรรยากาศที่ชิลล์มาก

ราคาห้องนอกจากจะรวมอาหารเช้าแล้วยังรวมสปาให้ด้วย และมีพวกกิจกรรมที่ไปจอยได้ เรามีเวลาแค่วันกว่าๆ เลยพยายามใช้ทุก facility ให้คุ้ม ไปยิม สปา ห้องสมุด เก็บประสบการณ์ให้ได้มากที่สุด ในโซนสปาเขาจะพาทำทีละจุดคล้ายๆ กับเข้าฐาน ทาครีม สครับ ล้างตัว แล้วคนน้อยมากเหมือนทั้งโรงแรมเป็นของเรา โดยแต่ละห้องจะมีธีมต่างกันไป มีห้องที่สงบมาก ไลต์ติ้งเหมือนให้เข้าไปนั่งสมาธิ ห้องซาวน่าที่แยกออกไปข้างนอก ต้องผ่านจุดที่หนาวมากๆ ก่อนถึงจะเข้าห้องนั้นได้ และแน่นอนว่ามีโซน Blue Lagoon ที่เข้าได้เฉพาะแขกของที่พักซึ่งตอนเราไปไม่มีคนเลย ทุกคนต้องฝากโทรศัพท์ไว้ในล็อกเกอร์ก่อนเข้าโซนนี้ พนักงานโรงแรมจะบริการถ่ายรูปให้แล้วส่งให้ในอีเมลอีกที เหมือนบังคับให้เราอยู่กับบรรยากาศตรงหน้า ได้ผ่อนคลายจริงๆ ซึ่งมันเวิร์กมากเพราะไม่มีใครหยิบโทรศัพท์มาเช็กอีเมลหรือหามุมถ่ายรูปเลย ทุกคน enjoy the moment จริงๆ

Recommend : ใน Retreat จะมีร้านอาหารชื่อ Moss Restaurant ที่เคยอยู่ใน Michelin Guide ด้วย อร่อยมาก ต้องลอง ร้านที่ไอซ์แลนด์จะชอบเอาชะเอมเทศมาทำซึ่งร้านนี้ทำอร่อยมาก แซลมอนก็ดี และในโซนสปาของ Retreat จะมีห้องหนึ่งเป็นห้องมืดๆ ที่มีเตาผิงใหญ่อยู่กลางห้อง รอบๆ มีแค่โซฟาเบดล้อม พอเข้าไปแล้วเหมือนเวลาชีวิตจริงหยุดเดิน หลุดไปอยู่อีกโลก ควรค่าแก่การไปนั่งเฉยๆ ทบทวนชีวิต

How to get there : The Retreat Hotel อยู่ใกล้กับสนามบิน เดินทางโดยการขับรถประมาณ 15 นาที
goo.gl/maps/BfPg17HGn4yyuP7T8

Benesse House
Naoshima, Japan

ตุ๊กตา–พนิดา เอี่ยมศิรินพกุล, คุณแม่ บรรณาธิการสำนักพิมพ์ยาหยี นักเขียนเพจ เที่ยวรอบลูก และ Smileplease.mom

การเดินทางกว่า 15 ชั่วโมงจากกรุงเทพฯ ถึงเกาะนาโอชิมะเป็นการเดินทางที่ยาวนานไม่เบาสำหรับพวกเรากับชื่นใจในวัย 2 ขวบกว่าๆ พวกเราใช้ยานพาหนะในการเดินทางเกือบครบทุกรูปแบบ ตั้งแต่เครื่องบิน รถไฟ เรือ รถตู้ จนไปถึงโรงแรม Benesse House ที่ตั้งอยู่บนเกาะที่ได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งงานศิลปะ มีฟักทองสีแดงจุดดำก้อนใหญ่ที่เป็นผลงานศิลปะของ Yayoi Kusama รอต้อนรับเราอยู่ที่ท่าเรือ รวมถึงผลงานศิลปะขนาดน้อยใหญ่อีกหลายชิ้น

ความเหนื่อยล้าในการเดินทางทั้งหมดหายวับไปกับภาพท้องฟ้าและน้ำทะเล ฉากหลังของโรงแรมเป็นหนึ่งในผลงานออกแบบของ Tadao Ando สถาปนิกชาวญี่ปุ่น Benesse House ประกอบไปด้วยที่พัก พิพิธภัณฑ์ ร้านอาหาร และผลงานศิลปะระดับมาสเตอร์พีซ เป็นที่พักแบบโรงแรมเพียงแห่งเดียวบนเกาะที่บริหารงานโดย Benesse Holdings, Inc. กลุ่มบริษัทที่ดูแลและฟื้นฟูสภาพเกาะนี้ทั้งเกาะนั่นเอง

ที่พักที่นี่แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ park และ beach โดยแบ่งประเภทของห้องจากวิวที่มองเห็น นั่นคือวิวสวนและวิวทะเล สวยงามกันคนละแบบ วิวทะเลให้ความรู้สึกเงียบสงบ ส่วนวิวสวนให้ความรู้สึกปลอดโปร่ง  พวกเราพักกันที่ห้องวิวสวน มองจากระเบียงห้องลงไปเป็นส่วนที่มีประติมากรรมเหมือนสนามเด็กเล่นพอดี เหมาะกับเด็กๆ เพราะได้วิ่งเล่นอย่างอิสระ ปลอดโปร่งไร้กฏเกณฑ์ ไม่ต่างจากงานศิลปะแต่ละชิ้นที่ตั้งอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้

Recommend : นาโอชิมะเป็นเกาะในจังหวัดคางาวะที่พัฒนาโดย Tetsuhiko Fukutake ผู้ซื้อที่ดินบนเกาะมาทำพิพิธภัณฑ์และทำงานร่วมกับศิลปินต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะทาดาโอะ อันโดะ สถาปนิกผู้สร้างสรรค์ผลงานออกแบบในหลายภาคส่วนบนเกาะแห่งนี้ ที่นี่จึงกลายเป็นเกาะที่ทำให้คนรักศิลปะหลงใหลและพาตัวเองข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อมาดูงานต่างๆ ทุกปี

How to get there : นั่งเรือจาก Uno ไปที่ท่าเรือ Miyanoura บนเกาะนาโอชิมะ
goo.gl/maps/dxiD3LYCymFVhwnC8

Ferienwohnung am Brocken
Lower Saxony and Saxony-Anhalt, Germany

Pavii, นักวาดภาพประกอบ อินสตาแกรม pavinee.illustration

เวลาไปเที่ยวในวันหยุดยาวเราชอบพักในบ้านพักมากกว่าโรงแรม นอกจากความเป็นส่วนตัวที่มากกว่าแล้วยังเป็นเพราะมีห้องครัวด้วย การทำอาหารเองนอกจากจะประหยัดค่าใช้จ่ายยังเป็นโอกาสให้คนชอบเข้าครัวอย่างเราได้ลองของประจำท้องถิ่นนั้นๆ ด้วย วิธีการเลือกบ้านของเราคือเมื่อเจอที่ที่น่าสนใจเราจะใช้ Google Earth ดูพื้นที่รอบๆ เพื่อหาบ้านที่บรรยากาศถูกใจที่สุด

ช่วงที่เราไปเที่ยวเยอรมนีเป็นช่วงฤดูหนาวพอดี สิ่งสำคัญอันดับแรกในการเลือกที่พักฤดูหนาวสำหรับเราคือสภาพอากาศ ต้องเช็กพยากรณ์อากาศว่าช่วงที่จะไปพื้นที่นั้นมีหิมะตกไหม เพราะกิจกรรมหลักที่เราชอบทำคือการเดินป่าหิมะ คงจะรู้สึกเศร้าถ้าไปแล้วเจอแต่ความหนาวเหน็บในทัศนียภาพป่าไม้ไร้ใบแต้มสีเทา-น้ำตาลแทนสีขาวโพลน

Ferienwohnung am Brocken คือชื่อบ้านพักตากอากาศในหมู่บ้านเล็กๆ ติดกับป่าเทือกเขา Harz ตัวบ้าน 3 ชั้นมีห้องพักหลากหลาย เราตัดสินใจเลือกอพาร์ตเมนต์ใต้หลังคาขนาดกะทัดรัด มีครัว ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น และวิวภูเขาหิมะทอดยาวสุดตา ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายภายใต้โครงเสาคานไม้สีอบอุ่น มีหน้าต่างหลังคาที่บางวันระบายด้วยสีฟ้าของฟ้า บางวันระบายด้วยสีขาวของหิมะ

นอกจากที่พักที่น่ารักแล้ว บริเวณรอบข้างก็เหมาะกับการเดินสำรวจมาก ถ้าใครสนใจอยากเดินป่าหิมะในฤดูหนาวต้องเตรียมตัวให้พร้อม เช่น เสื้อผ้าต้องอบอุ่นเพียงพอ กันน้ำ และปิดสนิทเพื่อกันหิมะเข้า ถ้าหากหิมะสูงจนเดินแล้วจมจะต้องพึ่งอุปกรณ์อย่างแผ่นรองเท้าสำหรับเดินบนหิมะ (snowshoes) ถ้าเป็นระยะทางไกลควรเตรียมเสบียงอย่างซุปร้อนที่ทั้งคลายหนาวและให้พลังงาน

สรรพสิ่งมากมายที่ต้องเตรียมสำหรับการเดินป่าหิมะอาจดูวุ่นวายสำหรับวันหยุดที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อน แต่ความสงบเงียบที่รายล้อมไปด้วยหิมะบริสุทธิ์ช่างคุ้มค่า และความรู้สึกของการได้ประทับรอยเท้าคู่แรกบนพื้นขาวนุ่มก็แสนวิเศษ เมื่อความมืดเข้าห่มคลุมแดนหิมะ สองขาที่เมื่อยล้าก็พาตัวเองออกจากป่า กลับไปหาบ้านพักหลังน้อยที่รอคอยด้วยแสงอบอุ่นเรืองรองและกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีที่สุด

Recommend : ที่บ้านพักมีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น ห้องซาวน่า เตาปิ้งย่าง และจักรยานให้หยิบยืมได้ทุกเมื่อ แต่ละห้องยังมีอุปกรณ์สำหรับครอบครัวที่มีเด็กเล็กอย่างเก้าอี้ทรงสูงหรือเปลด้วย ความใส่ใจยังบรรจุไว้ในแฟ้มต้อนรับที่เต็มไปด้วยข้อมูลพื้นที่และกิจกรรมแนะนำมากมาย ซึ่งเราตัดสินใจเลือกกิจกรรมผ่อนคลายหลังจากเดินทางไกลหลายชั่วโมงอย่างการชมวิวโดยรถจักรไอน้ำบนหนึ่งในทางรถไฟสายที่สวยที่สุดในเยอรมนี ‘Brocken Railway’

รถไฟโบราณจะเคลื่อนผ่านป่าหิมะไปยังจุดสูงสุดของเทือกเขา ภายในรถที่เรานั่งไม่มีใครอื่นเพราะวันนั้นมีหมอกลงบดบังทัศนียภาพ แต่ถ้าเลือกได้อีกเราก็จะยังเลือกขึ้นรถไฟในวันเดิมเพราะไม่มีอะไรเทียบได้กับความรู้สึกดั่งต้องมนต์สะกดจากเส้นทางสีขาวในม่านหมอก

How to get there : นั่งรถไฟไปลงที่สถานี Schierke แล้วขับรถต่อ
goo.gl/maps/h1csQU6DZhRC34eU9

Country house Khuzhir
Lake Baikal, Russia

Mind Da Hed, นักเขียน

เราเลือกที่นี่จาก Booking.com โง่ๆ เลย ด้วยความที่ที่พักอยู่ในเมืองฮูชีร์ (Khuzhir) เกาะโอลคอน (Olkhon Island) ทะเลสาบไบคาล ประเทศรัสเซีย อากาศหนาวอุณหภูมิ -20 ถึง -30 องศาฯ เราเลยไม่ได้คาดหวังอะไรกับที่พักมากไปกว่าความอุ่นนุ่ม ปลอดภัยจากหิมะ ฮีตเตอร์กับเครื่องทำน้ำอุ่นที่ใช้งานได้ และเตียงผ้าขนที่จะช่วยเราไว้จากภัยหนาว

ที่นี่มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบถ้วนแต่ไม่ได้หวือหวา มีลักษณะเหมือนบ้าน มีเก้าอี้ให้เขียนบันทึก มีโต๊ะเล็กๆ ให้กินอาหารรองท้องตอนเช้าและดื่มกาแฟ พื้นที่ในห้องกว้างขวางดี มีเตียงให้คนละเตียง ตอนกลางคืนเราก็มาสุมหัวกินขนมที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต กินเบียร์ที่เอาไปแช่ในหิมะ (จนแทบจะกลายเป็นเบียร์วุ้น) เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า ความว้าวหลักๆ ของที่นี่จึงเป็นความเรียบง่าย บ้านที่อุ่นและเงียบมากพอ รวมถึงมีห้องน้ำในตัว

เรื่องโลเคชั่นของที่พักไม่ได้หวือหวาอะไร เพราะเวลาเข้าไปเที่ยวในเกาะจะมีรถรับ-ส่งถึงที่อยู่แล้ว แต่ที่นี่จะห่างจากซูเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านอาหารราว 1 กิโลเมตร ถ้าคนไม่ชอบเดินสำรวจอาจจะไม่ชอบเพราะตอนกลางคืนเงียบมากและบางจุดก็เปลี่ยว แต่เราชอบ ข้อดีของมันคือเราสามารถเดินชิลล์ๆ ไปกินมิลก์เชกที่อร่อยมากในร้านอาหารที่ตกแต่งด้วยสีน้ำตาลเรียบๆ และม่านขาวคล้ายร้านอาหารในมังงะในยามวิกาล บรรยากาศมืดกึ่งทึบ มีไฟกับเงาคนจากบ้านที่ตั้งเรียงราย กลิ่นน้ำมันอบอวล และหิมะกับความหนาวที่มองไม่เห็น ให้ความรู้สึกว่าการกลับที่พักเหมือนกลับบ้านดี

ที่นี่เป็นบ้านสภาพนางฟ้าสร้างจากไม้ทั้งหลัง คาดว่าหลายครัวเรือนผันตัวเองมาทำธุรกิจที่พักเมื่อการท่องเที่ยวที่เกาะโอลคอนเริ่มได้รับความนิยมมากขึ้น แต่เดิมฮูชีร์เป็นเมืองอุตสาหกรรมประมง ถ้าไม่ใช่ฤดูหนาวชาวบ้านก็ออกไปตกปลากัน

ส่วนเจ้าของที่พักก็แนะนำแต่สิ่งที่จำเป็น ไม่ได้มาวอแวกับแขกมาก จะมีรายละเอียดที่สำคัญในการเดินทางเช่ารถเข้าไปในเกาะโอลคอน หรือการขึ้นรถไป-กลับในเมืองเอียร์คุตสก์ (Irkutsk) เพราะมาถึงที่นี่แล้วจะเหมือนโดนปล่อยเกาะพอสมควรถ้าไม่ได้จองรถกลับไว้ก่อน อีกทั้งยังไม่มีศูนย์กลางติดต่อรถที่จะกลับไปได้อย่างสะดวก

Recommend : ที่พักอยู่ในพื้นที่ที่ยังไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวหลัก นั่นคือเกาะโอลคอนที่แวดล้อมไปด้วยสีขาวของหิมะ ความหนาวราว -30 องศาฯ แสงอุ่น และน้ำแข็งที่จับตัวกันเป็นแม่น้ำและถ้ำ ที่พักเลยจะเป็นกึ่งๆ ที่ซุกหัวนอน คือไม่ใช่ที่เที่ยวในตัวของมันเองแต่ต้องเป็นที่ที่อบอุ่น มีเตียงและน้ำร้อนที่ดีบริการ เพราะเราจะออกไปตะลุยหิมะทั้งวัน นั่งรถไปตามจุดต่างๆ ในจังหวะท้ายๆ ของวันถ้ารองเท้าไม่ได้ดีมาก ถุงมือไม่เฉียบพอ มือและเท้าของเราจะเย็นเฉียบแทน ดังนั้นเวลาเข้าที่พักที่อบอุ่น กว้างขวาง มีที่ให้ทิ้งตัว จะเป็นการช่วยเหลือเราอย่างมาก ซึ่งที่นี่ก็ทำได้ดี

การซื้อแพ็กเกจทัวร์รอบเกาะเป็นกิจกรรมหลักของที่นี่ แนะนำให้เช่ารถแบบส่วนตัวจะดีที่สุด (ราคาต่างกันไม่เท่าไหร่) เพราะสามารถจอดถ่ายรูปเล่นได้ระหว่างทาง และถ้ามีมัคคุเทศก์ดีเขาจะรู้จังหวะพาเราไปในที่ที่แตกต่างบ้างและหลีกเลี่ยงช่วงเวลาที่คนเยอะๆ ให้

อยากบอกว่าเกาะโอลคอนสวยมาก ขาวโพลน สงบ และอุ่นเหลือเชื่อในตอนกลางวัน เราสามารถไปนั่งโง่บนโขดหินและมองทะเลสาบน้ำแข็งสะท้อนพระอาทิตย์ได้นานเท่าที่อยากมอง กินปลาโอมุร้อนๆ แบบไม่ต้องเร่งรีบ แต่ถ้าเช่ารถทัวร์ที่ต้องนั่งรวมกับคนอื่น อารมณ์จะเหมือนชะโงกทัวร์เพราะเวลากำกับค่อนข้างชัดเจน แล้วถ้ายิ่งมีกลุ่มคนวี้ดว้ายไปด้วย บอกได้เลยว่าจะกลบความดีงามสุดคูลของเกาะโอลคอนจนหมดสิ้น

How to get there : จองรถจากเมืองเอียร์คุตสก์ไปที่ฮูชีร์ โดยสามารถไปจองที่สถานีได้เลยหรือจองในอินเทอร์เน็ตมาก่อนก็ได้ซึ่งเราทำแบบนั้น สะดวกและรวดเร็วไม่ต้องพะวงว่ารถจะเต็มไหม ระหว่างทางจะมีการจอดให้กินมื้อกลางวัน และการ transfer มากมายจากรถตู้เบอร์ 1 สู่รถตู้เบอร์ 2 สู่เรือ สู่รถตู้เบอร์ 3 ใช้เวลาราวหนึ่งวันเต็มเหมือนกัน ในกรณีนี้เราจ่ายค่าเรือข้ามฟากน้ำแข็งเพิ่ม และเมื่อเราโดนโยนไปสู่รถตู้เบอร์ 3 คนขับจะจอดตามที่พักของทุกคนในพื้นที่เลย และจะมีเจ้าของที่พักออกมารอรับข้างหน้า
goo.gl/maps/x1y3oAcA4oinWmfv7

Hotel Helka
Helsinki, Finland

Little Thoughts, นักเขียนเจ้าของหนังสือ ‘The Other Cities: เมืองน่าอยู่ที่รู้สึก’ และคอลัมนิสต์คอลัมน์ CITIES 

เราเจอที่นี่ใน Booking.com ตามปกติ เห็นที่พักนี้ได้คะแนนค่อนข้างสูง และสะดุดกับข้อมูลว่าห้องพักตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ของนักออกแบบในตำนานของฟินแลนด์อย่าง Alvar Aalto บวกกับทำเลทองใจกลางเมืองและราคาที่ถือว่าเป็นมิตรเมื่อเทียบกับค่าครองชีพ เลยกดจองไปแบบไม่คิดอะไรมากนอกจากเหมือนได้เข้าใกล้อัลโตอีกนิดเป็นโบนัส ก็อุตส่าห์ไปถึงเฮลซิงกิทั้งทีนี่นะ

เราแทบไม่คาดหวังอะไรกับที่นี่เลยนอกจากทำเลที่รู้ว่าจะทำให้ชีวิตสะดวก แต่พอเข้าไปแล้วกลายเป็นว่าที่พักแห่งนี้เต็มเติมประสบการณ์ในทริปนั้นด้วยปรัชญาการออกแบบ embedded design ของฟินแลนด์ที่ฝังการออกแบบไว้ในชีวิตประจำวัน นั่นคือมองมุมไหนก็สวย ใช้พื้นที่ใดก็สบาย เคลื่อนไหวยังไงก็ไม่สะดุด และเปิดมุมมองใหม่ว่า hospitality ที่ดีไม่จำเป็นต้องส่งผ่านกันทางมนุษย์เท่านั้น

เราชอบความอยู่สบายแบบฟินแลนด์ คือไม่จำเป็นต้องหรูแต่มันสบายมากๆ โดยเฉพาะที่นอน ส่วนเฟอร์นิเจอร์ของแบรนด์ดังที่นำมาตกแต่งก็ไม่ใช่ชิ้นหรู แต่เป็นงานออกแบบไอคอนิกมหาชนที่อยู่ในบ้านของคนทั่วไป อย่างเก้าอี้ Artek ของอัลโต หรือแก้วกาแฟ Marimekko ส่วนเอเลเมนต์ที่เห็นแล้วงงๆ แต่ก็ชอบเป็นพิเศษคือผลิตภัณฑ์อาบน้ำแบรนด์ THANN ที่เข้าไปเจอในห้องน้ำ ไม่รู้ว่ามันเป็นทูตวัฒนธรรมที่ทำให้คนไทยอย่างเรารู้สึกเชื่อมโยงกับฟินแลนด์มากขึ้นหรือเปล่า

Recommend : แนะนำว่าให้เพลิดเพลินกับ embedded design แบบฟินแลนด์นั่นแหละ มันอยู่ในทุกหนทุกแห่งทุกที่ทุกมุมจริงๆ เผื่อเวลาทานอาหารเช้านานๆ หน่อยก็ดีเพราะจำได้ว่าแฮปปี้มาก (เข้าใจว่าเป็นอาหารเช้าออร์แกนิก) ที่พักนี้อยู่ในย่าน Kamppi (Kampen) ซึ่งถือว่าเป็นย่านกลางเมือง จากที่พักจึงมีสถานที่หลายแห่งอยู่ในระยะเดินถึง ไม่ว่าจะเป็น Kamppi Center หรือห้องสมุดกลาง Library Oodi ที่เป็นจุดหมายปลายทางหลักของทริปนี้ (อ่านเรื่องราวของ Oodi ได้ที่ adaymagazine.com/library-oodi-helsinki)

เดินต่อจากห้องสมุดกลางไปอีกหน่อยก็จะเจอสถาปัตยกรรมชิ้นสำคัญที่ออกแบบโดยอัลโต นั่นคือ Finlandia Hall หอประชุมที่ใช้จัดกิจกรรมและคอนเสิร์ต ใครที่ชอบสถาปัตยกรรมยุคโมเดิร์นแนะนำว่าให้หาโอกาสสำรวจอาคารแห่งนี้ทั้งจากระยะไกลและใกล้ แนะนำจากใจให้เดินวนจนครบรอบเพื่อสัมผัสความงามที่แตกต่างกันไปในแต่ละมุม

How to get there : Hotel Helka อยู่ในระยะเดินถึงจากสถานีรถไฟ Central Station ที่คนส่วนใหญ่น่าจะนั่งมาจากสนามบิน แต่ถ้าระยะทางราวหนึ่งกิโลเมตรไกลเกินจะลากกระเป๋าก็สามารถต่อเมโทร M1 หรือ M2 มาลงที่สถานี Kamppi (Kampen) ได้เหมือนกัน นอกจากเมโทรแล้วยังสามารถไปไหนมาไหนได้ด้วยรถประจำทางได้อย่างสะดวก
goo.gl/maps/jPEvDv9mfad2xCxL8

Fletcher Hotel
Ouddorp, Netherlands

ศานนท์ หวังสร้างบุญ, ผู้ก่อตั้งโฮสเทล Once Again Hostel

ก่อนจะเดินทางมาถึงเมืองนี้ วันนั้นเป็นวันปั่นจักรยานทริปยาวที่สุดจากเมือง Rotterdam มุ่งหน้าสู่ Middleburg ผมกับพี่ที่ไปด้วยกันปั่นจักรยานมากว่า 60 กิโลเมตรและจุดหมายที่พักของพวกเรายังห่างออกไปอีกราว 50 กิโลเมตร แต่เวลาเจ้ากรรม พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าลาเราไปแล้ว ท่ามกลางความรู้สึกหมดแรงและสิ้นหวังเพราะคิดว่าคงไปไม่ถึงที่พักที่จองไว้แน่นอน สุดท้ายเราก็ค้นพบผู้หญิงผมบลอนด์วัยกลางคนท่าทางใจดีคนหนึ่งกำลังปั่นจักรยานกลับบ้าน เธอแนะนำให้เรารีบปั่นไปที่เมือง Ouddorp ที่อยู่ห่างประมาณ 10 กิโลเมตรเพราะมีโรงแรมให้ที่พักเราได้ สุดท้ายเราก็พักกันที่โรงแรม Fletcher Hotel ที่นี่จึงเป็นโรงแรมในความทรงจำ เพราะทำให้พวกเรารอดพ้นการนอนข้างถนน และการแวะพักที่นั่นก็ทำให้ได้เจอเมืองแสนประทับใจตามมา

พอตื่นเช้าขึ้นมาถึงแม้ทางที่จะไปต่อจะอยู่อีกทิศหนึ่ง แต่ผมกับพี่เห็นตรงกันว่าเราควรแวะกลับไปทางเดิมอีกรอบ หากเจอผู้หญิงคนนั้นก็จะได้ขอบคุณ แต่ถ้าไม่เจอก็ถือโอกาสแวะเที่ยว และเมื่อไปถึงก็ค้นพบว่านี่คือเมืองที่ผมชื่นชอบที่สุดตลอดการเดินทางปั่นจักรยานรอบเนเธอร์แลนด์ทริปนี้ไปเลย

ที่นี่คือเมือง Goedereede เอาตามตรงผมยังไม่มั่นใจว่าอ่านออกเสียงยังไงเลยด้วยซ้ำ แต่เมืองนี้กลับเล็กและเข้าใจง่ายสวนทางกับชื่อมาก ภาพจำของผมมันเหมือนหลุดออกมาจากนิยายโบราณที่มีจัตุรัสอยู่ใจกลางเมือง มีคูคลองล้อมรอบเล็กๆ และมีตึกสถาปัตยกรรมแบบยุโรปสไตล์เนเธอร์แลนด์ที่เป็นเอกลักษณ์ หากปั่นจักรยานก็จะเพลินไปกับทุกตรอกซอกซอยของเมืองแน่นอน ผู้คนไม่พลุกพล่าน ทุกคนใช้จักรยาน และคนในเมืองนี้ก็ดูเหมือนจะรู้จักกันไปหมดทั้งเมืองเลยด้วย

Recommend : อยากแนะนำให้แวะร้านกาแฟร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจัตุรัสกลางเมือง ยากนิดหนึ่งตรงที่ร้านกาแฟนี้ไม่มีชื่อร้าน ผมจดเอาไว้ว่าตั้งอยู่ที่บ้านเลขที่ 10 บนถนน Kerkstraat ถ้าไปด้วยจักรยานก็น่าจะหาได้ไม่ยาก ร้านเล็กมากแต่คนเข้า-ออกตลอดทั้งวัน ข้างในเป็นเหมือนบ้านคน มีกาแฟรสชาติดีและขนมโฮมเมดให้เลือกมากมาย เชื่อเหลือเกินว่าจะเติมเต็มตอนเช้าของทุกคนได้ดีแน่นอน

How to get there : แน่นอนว่าต้องไปด้วยจักรยาน และด้วยความที่เป็นเมืองทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ (South Holland) ที่ตั้งอยู่ติดกับชายฝั่ง west coast อยู่ใกล้ชายแดนเบลเยียม การเดินทางสาธารณะจึงไม่มีให้เลือกมากนอกจากรถเมล์ แต่ด้วยความเป็นเนเธอร์แลนด์ที่ทุกที่เข้าถึงได้ด้วยจักรยาน คนส่วนใหญ่จึงใช้จักรยานกันทั้งนั้น คำแนะนำของผมคือเราสามารถปั่นจักรยานโดยเริ่มต้นจาก Rotterdam จะใช้เวลาประมาณ 8-10 ชั่วโมง ในวันที่ลมจากทะเลตะวันตกพัดอย่างรุนแรงมากๆ คุณจะเดินทางมาถึงเมืองนี้ได้พอดิบพอดีเหมือนกับพวกเราแน่นอน อ้อ แนะนำให้มองหาผู้หญิงผมบลอนด์วัยกลางคนไว้ด้วยนะ
g.page/Fletcher-Hotel-Duinzicht?share

The post สปากลางหุบเขา เดินป่าหิมะ เอนจอยศิลปะ ในที่พักหลากหลายแนวทั่วโลก appeared first on a day magazine.

ในสถานการณ์แบบนี้ที่คนส่วนใหญ่ยังต้องอุดอู้อยู่บ้าน เชื่อว่าหลายคนคงจะคิดถึงวิวภูเขา กลิ่นทะเล เสียงแม่น้ำ และสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติอีกหลายแห่งที่เราไม่สามารถเดินทางไปได้ ‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ EP นี้จึงชวนผู้คนที่รักการท่องเที่ยวจากหลายแวดวงมาแชร์ประสบการณ์และสถานที่ที่พวกเขาคิดถึง

Bowen Island 
Vancouver, Canada

ณัชชา วงศ์ใหญ่ คอนเทนต์ครีเอเตอร์เจ้าของเพจ Vanwongyai

วันเกิดปีที่ 24 ปีนั้นเราใกล้จะเรียนจบคอร์สศิลปะบำบัดที่แวนคูเวอร์ เราเลยวางแผนว่าจะลองไปเที่ยวที่ใหม่ๆ ที่ยังไม่เคยไปเพราะเหลือเวลาอยู่ที่นี่อีกไม่กี่วัน เรารู้จักที่นี่เพราะตั้งแต่มาถึงเราก็ชอบเสิร์ชหาพิกัดใหม่ๆ ในแวนคูเวอร์อยู่แล้ว หลังจากอยู่มาครบ 9 เดือน เที่ยววนจนครบทุกสวน ทุกหาด เลยคิดว่าถึงเวลาแล้วล่ะที่จะลองออกไปหาสถานที่ใหม่ๆ ที่คนยังไม่ค่อยไปกัน

Bowen Island เป็นเกาะเล็กๆ อยู่ฝั่ง West Vancouver เป็นเกาะที่มีทั้งคนอาศัยอยู่และคนที่มาเที่ยวในวันหยุด มีทั้งชายหาด ทะเลสาบ และภูเขาอยู่ในที่เดียวกัน ที่จริง Bowen Island มีอีกชื่อคือ Happy Isle ซึ่งว่าไปแล้วบรรยากาศของเกาะนี้ก็แฮปปี้จริงๆ 

Recommend : สำหรับใครที่ชอบบ้านวินเทจ มาเดินที่นี่แล้วจะเพลินตามากๆ หรือถ้าใครมาเพื่อเดินป่าก็จะได้เจอวิวทะเลสาบที่มองแล้วใจสงบ เหมาะสำหรับใครที่อยากหาวันเงียบๆ มาเดินตกตะกอนชีวิต หรือจะมีบทสนทนาดีๆ กับใครสักคนที่เดินด้วยกันก็อบอุ่นใจไปอีกแบบ

How to get there : นั่งบัสสาย 250 หรือ 257 จาก Georgia Street ไปลงที่ท่าเรือ Horseshoe Bay หรือใครอยากลอง Water Taxi (ที่เราแอบเรียกเล่นๆ ว่าแกร็บเรือ) ของดีประจำแวนคูเวอร์ก็ย่อมได้ เคยแอบเสิร์ชราคาดูประมาณ 500-1,000 บาทต่อเที่ยว แพงกว่าเรือข้ามฟากเจ้าพระยา 15 บาทของเราอยู่มาก แต่ระยะทางก็ไกลกว่ากันเยอะเลย

goo.gl/maps/yYnAXXJNLeGAdrAU6

Yellowstone National Park
USA

ณิชกานต์ พรหมจินดา เจ้าของเพจ Hidden thread

ปิดเทอมฤดูร้อนสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัยเมื่อ 2 ปีก่อนเราตัดสินใจเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปทำงานที่ Yellowstone National Park ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อนึกย้อนกลับไปเราน่าจะรู้จักอุทยานฯ นี้ครั้งแรกผ่านฉากภูเขาไฟระเบิดในหนัง ‘2012 วันสิ้นโลก’ โดยรู้แค่ว่าที่นี่เป็นอุทยานฯ แห่งแรกของโลกซึ่งตั้งอยู่บนภูเขาไฟขนาดยักษ์ที่ยังไม่ดับสนิท (supervolcano) แต่คิดว่าคงไม่ปะทุเร็วๆ นี้ สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ

Yellowstone National Park คืออุทยานแห่งชาติชื่อดังที่เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวทั่วโลก มีพื้นที่ครอบคลุมถึง 3 รัฐ (ไวโอมิง, มอนแทนา และไอดาโฮ) ตั้งแต่วันแรกที่เราไปถึง เราประทับใจในความอุดมสมบูรณ์ ความอลังการของธรรมชาติ และความหลากหลายทางภูมิประเทศของที่นี่ ซึ่งมีทั้งภูเขา บ่อน้ำพุร้อน น้ำตก ทะเลสาบ ป่าสน ทุ่งหญ้า รวมถึงไฮไลต์อย่างแกรนด์แคนยอน เรียกได้ว่ามาที่เดียวคือครบ ได้ทั้งประสบการณ์และรูปภาพสวยๆ กลับบ้านไปเต็มกระเป๋า 

นอกจากนี้เรายังพบเจอสัตว์ป่าในบริเวณอุทยานฯ ได้ง่ายมากๆ ไม่ว่าจะเป็นควายไบซัน กวางเอลก์ กวางมูส หมีดำ หมีกริซลี และอีกมากมาย ทุกเช้าที่เราตื่นขึ้นมาในอุทยานฯ แห่งนี้ เรารู้สึกโชคดีมากที่มีธรรมชาติที่สวยงามรอให้เราออกไปค้นหาและเรียนรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ธรรมชาติมันช่างยิ่งใหญ่และมหัศจรรย์เกินกว่ามนุษย์อย่างเราจะจินตนาการได้จริงๆ

Recommend : ใครมาเที่ยวอาจจะต้องวางแผนและเผื่อเวลาดีๆ เนื่องจากในอุทยานฯ แทบจะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ และที่สำคัญคือคุณอาจจะต้องเจอปรากฏการณ์ ‘Bison Jam’ ที่เหล่าควายไบซันเดินลงมาบนถนนจนทำให้รถติดยาว บางครั้งอาจติดแค่ไม่กี่นาที ขณะที่บางครั้งก็ติดยาวนานหลายชั่วโมง

ที่พักที่เราอยากแนะนำมากที่สุดคือ Old Faithful Inn โรงแรมเก่าแก่กว่าร้อยปีที่ตื่นเช้ามาก็สามารถชม Old Faithful Geyser แลนด์มาร์กชื่อดังได้ก่อนใคร

How to get there : แนะนำให้ลงเครื่องที่สนามบิน Bozeman รัฐมอนแทนา (มีเที่ยวบินตรงจากเมืองใหญ่ๆ ในอเมริกา) และเช่ารถขับต่อ เนื่องจากในอุทยานฯ ไม่มีบริการรถโดยสารสาธารณะ หรือหากต้องการท่องเที่ยวหลายอุทยานฯ เราแนะนำให้ลงที่สนามบิน Salt Lake City ในรัฐยูทาห์ เพราะจะสามารถแวะเที่ยว Grand Teton National Park ซึ่งเป็นทางผ่านก่อนจะถึง Yellowstone National Park ได้ด้วย

goo.gl/maps/PXJUcyKgobojuGJ59

Cappadocia Hot Air Balloon
Turkey

Pswfilm แบรนด์ฟิล์มเอฟเฟกต์ทำมือ

สำหรับใครที่จะไปเที่ยวตุรกี การขึ้นบอลลูนที่คัปปาโดเกียน่าจะเป็น destination แรกที่หลายคนปักหมุดว่าต้องไปให้ได้ แต่ก็ต้องเตรียมใจและเริ่มทำบุญตั้งแต่วันที่จองตั๋วเลยด้วยเช่นกัน เพราะการขึ้นบอลลูนต้องพึ่งฟ้าพึ่งฝน ถ้าสภาพอากาศไม่เป็นใจแค่นิดเดียวก็อาจจะต้องพับแพลนได้ง่ายๆ

สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ตอนที่เราไปคือวันหยุดยาวช่วงปีใหม่ซึ่งอากาศหนาวมากและลมแรงมากเช่นกัน เรียกได้ว่าลุ้นกันจนวินาทีสุดท้ายว่าจะได้ขึ้นบอลลูนหรือไม่ โชคดีที่สามารถขึ้นได้ในที่สุด (น่าจะใช้แต้มบุญไปเยอะทีเดียว) เราไปถึงที่นั่นตอนตี 5 กลางฤดูหนาว ฟ้ายังมืด ได้ความอุ่นกับแสงสว่างเป็นช่วงๆ จากไฟที่ใช้จุดบอลลูน ฟังดูโรแมนติกเนอะ แต่ในความเป็นจริงคือเราต้องยืนอยู่แบบนั้น 30 นาที 

นับเป็นความเซอร์ไพรส์อีกอย่างที่เราได้เห็นกระบวนการต่างๆ ของบอลลูนตั้งแต่ต้น ตอนที่มันยังแฟบอยู่กับพื้นจนค่อยๆ ป่องขึ้นมาทีละนิด สวยจนอยากลงคลิปให้ดูด้วยเพราะถ่ายเก็บไว้เยอะเหมือนกัน

ก่อนไปเราได้เห็นคนรีวิวประเทศตุรกีมาพอสมควร ซึ่งก็รู้สึกว่ามันสวยแล้วนะจากรูปที่ได้เห็น แต่พอได้ขึ้นไปเห็นด้วยตาตัวเองถึงได้รู้ว่ามันสวยกว่านั้นมากๆ อย่างรูปที่ทุกคนเห็นอยู่ตอนนี้ก็สวยไม่เท่าตอนเราสองคนขึ้นไปเห็นแน่นอน พูดจริง! สวยจนเราลืมไปเลยว่ากลัวความสูง ส่วนแฟนเราก็ถ่ายรูปบอลลูนเปล่าๆ ที่ลอยไปลอยมาเกือบ 3 ม้วนฟิล์ม (ตอนกลับมาล้างก็งงเหมือนกันว่าถ่ายอะไรเยอะขนาดนั้น) แต่ก็สวยจริงๆ นั่นแหละ ไม่เชื่อลองกลับไปดูรูปอีกที

Recommend : จริงๆ ทัวร์ที่เราจองขึ้นบอลลูนด้วยเขาจะช่วยเตรียมให้เกือบทุกอย่างแล้ว แต่ถ้าจะให้แนะนำเรื่องอื่นๆ ก็คือ หนึ่ง–ใส่เสื้อสีสดใสแข่งกับบอลลูน เพราะจะได้รูปที่สวยทั้งตอนอยู่ข้างบนและตอนลงมาดื่มแชมเปญข้างล่างด้วย! สอง–ถ้าเลือกได้ให้เลือกช่องริมๆ บนกระเช้า เพราะจะถ่ายรูปง่าย ไม่ติดคนอื่น เชื่อเรา

How to get there : จากอิสตันบูลต้องขึ้นเครื่องบินมาลงที่สนามบิน Kayseri Erkilet International Airport (ASR) หรือ Nevşehir Kapadokya Airport (NAV) ทั้งสองที่ใช้เวลาเดินทางประมาณชั่วโมงเศษๆ เท่านั้น g.page/TurkiyeBalloons?share

Bondi Beach
Sydney, Australia

วิพุธ อัศวเวทวุฒิ นักวาดภาพประกอบ อินสตาแกรม @viput_a

ทริปนี้เกิดขึ้นในช่วงปีสุดท้ายก่อนเรียนจบ เราตัดสินใจไปโร้ดทริปกับเพื่อนที่ออสเตรเลียโดยมีจุดหมายคือซิดนีย์ (โหลเชียว) ด้วยความที่เราไม่ใช่นักท่องเที่ยวประเภทเตรียมพร้อมสักเท่าไหร่ ทุกเช้าเราจะตื่นสาย หากาแฟกิน แล้วจึงค่อยวางแผนการท่องเที่ยวสำหรับช่วงบ่าย ยกเว้นแค่ที่เดียวที่เราจำเป็นต้องวางแผนล่วงหน้านั่นคือ Bondi Beach

Bondi Beach เป็นหาดใหญ่ใกล้ตัวเมืองที่ใครที่เคยมาซิดนีย์น่าจะพอคุ้นเคยเพราะขึ้นชื่อเรื่องทะเลสวยฟ้าใส พวกเราจึงคาดหวังที่จะได้ไปเห็นทะเลพร้อมแดดจ้า ส่องกระทบผืนน้ำสีฟ้าเป็นประกายวิบวับ แต่เพราะการเดินทางไปที่นี่ห่างจากตัวเมืองไปร่วมชั่วโมงทำให้เราคาดเดาสภาพอากาศได้ยาก ตารางการเที่ยวของวันนี้จึงต้องวางแผนให้ดีเป็นพิเศษ

เราสองคนออกจากที่พักตั้งแต่ 9 โมงเช้า สภาพอากาศในตัวเมืองซิดนีย์วันนั้นฟ้าเปิด แดดจ้า เพอร์เฟกต์ต่อการไปชายหาดสุดๆ แม้จะเริ่มต้นวันด้วยการขึ้นรถบัสผิดสาย แต่เราก็ใช้เวลาคลำทางใหม่ไม่นานนัก กระทั่งไปถึงและพบว่า Bondi Beach เป็นหาดที่ยาวมากกกกกก (เสิร์ชแล้วพบว่ายาว 6 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินเท้า 2-3 ชั่วโมง)

แต่ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก ทันที่ที่ก้าวเท้าลงจากรถบัสฝนก็ตก! (สภาพอากาศของซิดนีย์ค่อนข้างแปรปรวนอยู่แล้วโดยธรรมชาติ) โชคดีที่รอไม่นานฝนก็หยุด ทิ้งไว้แค่เมฆครึ้มๆ ให้ช้ำใจเล่น

แม้หาดจะมีความยาวถึง 6 กิโลเมตร แต่ด้วยความสวยงามของวิวรอบๆ ที่ทำให้เราเพลิดเพลินและคุยกันได้เรื่อยเปื่อยโดยไม่เหนื่อยจนเกินไป หลังจากนั้นพวกเราตกลงไปนั่งพักที่คาเฟ่ริมหาด ช่วงที่เราไปอากาศค่อนข้างเย็นที่ร้านก็จะมีผ้าห่มบริการให้ การได้นั่งรับลมเย็นๆ จิบชาอุ่นๆ ห่มผ้าและมองดูคลื่นในทะเลนั้นเป็นโมเมนต์ที่ชิลล์ที่สุดในโลกจริงๆ

Recommend : เส้นทางริมหาด Bondi Beach คือเส้นทาง trekking ที่อยากให้ทุกคนได้มาลอง การเดินหาดที่นี่ไม่ใช่การเดินหาดทรายแบบที่เราคุ้นเคย แต่เป็นเส้นทางที่สร้างมาให้เดินเลียบไปกับภูเขา เราเดินไปเรื่อยๆ แล้วเจอทางเข้าไปสุสานใกล้ๆ ด้วย (อันนี้ไม่แน่ใจว่าหลงหรือเปล่า) หรือถ้าใครมาช่วงซัมเมอร์และสนใจเล่นเซิร์ฟ ที่หาดนี้ก็เป็นแหล่งของชาวเซิร์ฟเช่นกัน

How to get there : ขึ้นรถบัสสาย 380 หรือ 333 จาก Circular Quay แล้วนั่งยาว ใช้เวลาประมาณ 45 นาที หรือขึ้นรถไฟจากในตัวเมือง ลงสถานี Bondi Junction แล้วต่อรถบัสสาย 380, 381, 382 หรือ 333 ก็ได้เช่นกัน

Lake District National Park
Windermere, England

นันทิชา ดิเรกวัฒนานุกุล นักวาดภาพประกอบ นามปากกา inflowerlesson

ย้อนกลับไปช่วงเรียนซัมเมอร์ที่อังกฤษกับเพื่อนๆ ตอนมหาวิทยาลัย เราตั้งใจไปเยือนมิวเซียมชื่อดังอย่าง The World of Beatrix Potter Attraction ที่อยู่ห่างจากทะเลสาบ Windermere ไม่ไกลมากนัก แต่พอไปถึงเมืองนี้เรากลับพบว่าที่นี่อากาศดีและวิวสวยมากๆ ไม่แปลกใจเลยที่จะเป็นที่นิยมจากนักท่องเที่ยว

ทะเลสาบ Windermere ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ Lake District น้ำใสและสงบนิ่งตัดกับฉากหลังที่เป็นภูเขาสีเขียวเล็กๆ ล้อมรอบ เหมาะแล้วที่เป็นเมืองแห่งการพักตากอากาศอีกแห่งของอังกฤษ การล่องเรือเที่ยวเป็นอีกกิจกรรมที่คนนิยม แต่แอบเสียดายที่ตอนนั้นเราไม่ได้นั่งเรือไปเที่ยวต่อ ถ้าเดินรอบทะเลสาบเบื่อแล้วในเมืองก็ยังเดินเที่ยวเล่นได้ด้วย เพราะมีร้านอาหารและร้านค้าอยู่เยอะพอสมควรเลย ต่อให้ต้องแนะนำที่เที่ยวในอังกฤษอีกกี่ครั้งก็ยังอยากแนะนำให้ไปที่นี่ให้ได้

Recommend : อย่างที่บอกไปว่าความตั้งใจแรกของเราคือการไป The World of Beatrix Potter Attraction มิวเซียมที่บอกเล่าเรื่องราวนักวาดและนักเขียนชื่อดังของอังกฤษอย่าง Beatrix Potter เจ้าของผลงานคลาสสิกตลอดกาลอย่าง The Tale of Peter Rabbit ที่เราชอบมากเป็นการส่วนตัว รับประกันว่าคุ้มค่าตั๋วแน่นอนเพราะข้างในจัดออกมาได้น่ารักจนอยากกลับไปซ้ำอีกรอบ ที่ชอบที่สุดคงหนีไม่พ้นร้านของฝาก ทุกคนต้องได้ของติดไม้ติดมือแน่นอน แอบกระซิบว่าสโคนของคาเฟ่ในมิวเซียมอร่อยนะ

How to get there : นั่งรถไฟมาลงที่สถานี Windermere และเดินทางต่อด้วยรถ (เรียกแท็กซี่ที่สถานีได้)

goo.gl/maps/QknnSYS9yXcQ3wTc7

Kamo River
Kyoto, Japan

กีรติ เงินมี เจ้าของแบรนด์ Quinn draw design

ครั้งแรกที่ไปเกียวโต เราเดินผ่านย่านพอนโตโชะเห็นแม่น้ำสายใหญ่ที่มีผู้คนเดินเล่น นั่งดื่ม หรือพูดคุยกันแบบชิลล์ๆ แล้วก็นึกอยากลงไปเดินเล่นบ้าง แต่ทริปทัวร์วัดต่างๆ แน่นเอี้ยดจนไม่สามารถแวะไปได้ เลยตั้งใจเอาไว้ว่าถ้าได้กลับมาเป็นครั้งที่ 2 จะต้องมีเวลาให้กับแม่น้ำสายนี้ 

จบจากทริปนั้นเราลองเสิร์ชหาชื่อแม่นำ้ในเกียวโตถึงได้รู้ว่าที่นี่คือแม่น้ำคาโมะ แม่น้ำสายหลักที่ชาวเกียวโตมักออกมาเดินเล่นรับลมจนกลายเป็นพื้นที่สาธารณะประจำเมือง เปรียบเสมือนลมหายใจของชาวเกียวโตเลยก็ว่าได้ 

เมื่อได้กลับไปเยือนเกียวโตอีกครั้ง เราจัดตารางให้ได้ไปเที่ยวแม่น้ำคาโมะสมใจ แต่ย้ายบริเวณเล็กน้อยไปเป็นบริเวณ Kamo River Delta ที่เงียบสงบกว่าแทน โดยเริ่มจากคาเฟ่ WIFE&HUSBAND ที่มีเซตปิกนิกริมแม่น้ำสำหรับลูกค้าซึ่งเป็นภาพในฝันของเรากับแฟน แต่โชคร้ายที่ฝนทำท่าจะตก จึงทำได้แค่นั่งกินในร้านแล้วเดินเล่นริมแม่นำ้ต่อเพื่อไปยังจุดหมายปลายทางคือร้านอาหารกลางวันพอดี ซึ่งพวกเราก็ต้องลุ้นตลอดทางว่าฝนจะตกหรือไม่

ข้อดีในวันฟ้าครึ้มไม่มีแดดคือทำให้อากาศเย็น เดินได้สบายๆ เมื่อมีฝนตกปรอยๆ เราก็เดินเข้าไปหลบใต้ต้นไม้ใหญ่ ระหว่างทางริมแม่น้ำเราเจอทั้งคนแก่และคนที่จูงหมามาเดินเล่น เมื่อสังเกตดูข้างทางก็พบแมลงและผีเสื้อหน้าตาไม่คุ้น น้ำในแม่น้ำก็ใสจนเห็นตัวปลา มีฝูงนกบินเลียบ ในใจแอบนึกถึงบ้านเรา การจะหาพื้นที่สาธารณะเพื่อพักผ่อนหย่อนใจแบบไม่เสียค่าใช้จ่ายนั้นถ้าไม่ใช่สวนสาธารณะก็แทบนึกไม่ออกเลย

เราเดินมาจนเกือบสุดทางที่ต้องเดินข้ามฝั่ง ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบกลุ่มก้อนหินชัดเจน หินพวกนี้เองที่เราใช้เป็นทางข้ามแม่น้ำ แต่ละก้อนก็มีดีไซน์แตกต่างกันไป เป็นสี่เหลี่ยม ปลากระเบน เต่า เราจึงรู้สึกเหมือนได้เล่นผจญภัยและกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ท้ายที่สุดก็มาจบที่ร้านอาหารกลางวัน LUSH LIFE นั่งพักได้ไม่นานฝนก็เริ่มตกหนักพอดี

Recommend : ชิมกาแฟและนั่งปิกนิกใน WIFE&HUSBAND ร้านเล็กๆ ตกแต่งแน่นด้วยของโบราณที่ชวนให้เราอยากได้ของทุกสิ่งในร้าน เวลาเปิดไม่แน่นอน อย่าลืมเช็กตารางก่อนไป wifeandhusband.jp/openingschedule อีกร้านที่ไม่ควรพลาดคือ LUSH LIFE ร้านอาหารเมนูเรียบง่ายแต่บรรยากาศรายล้อมด้วยเสียงเพลงแจ๊สจากไวนิล ทำให้มื้อนั้นเป็นมื้อพิเศษ

How to get there : รถไฟใต้ดินสถานี Demachiyanagi Station ใกล้ Kamo River Delta หรือรถไฟใต้ดินสถานี Kitaōji Station ใกล้ที่ปิกนิกร้าน WIFE&HUSBAND 

goo.gl/maps/oj69iqbpv1gEfbVx7

‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ คือซีรีส์ที่ a day ชวนผู้คนจากหลากหลายวงการมาแชร์ destination ที่คิดถึงหลังจากกักตัวอยู่ในประเทศไทยมาปีกว่า ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุด ร้านหนังสือ มิวเซียม แกลเลอรี ฯลฯ ติดตามตอนต่อไปได้ทุกวันพฤหัสบดีตลอดเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน

The post 6 natural wonders ชมความมหัศจรรย์ของธรรมชาติรอบโลก appeared first on a day magazine.

แกลเลอรีที่มีคาเฟ่หน้าตาเก๋ออกแบบโดย Wes Anderson แกลเลอรีที่ตั้งโดดเดี่ยวท่ามกลางความเวิ้งว้างของทะเลทราย หรือโซนอินเตอร์แอ็กทีฟอาร์ตของศิลปินชื่อดังที่สวยราวกับหลุดเข้าไปอีกโลก ความพิเศษเหล่านี้คือสิ่งที่สร้างความประทับใจให้เหล่านักท่องเที่ยวสายอาร์ต โดยเฉพาะผู้คนในแวดวงศิลปะที่มักจะเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจกลับบ้านกันจนเต็มกระเป๋า

เพราะช่วงนี้หลายแกลเลอรีในไทยปิดชั่วคราว แถมสถานการณ์ก็ไม่เอื้อให้เดินทางออกจากบ้าน เราเลยอยากชวนไปชมนิทรรศการศิลปะใน 6 แกลเลอรีทั่วโลก เพื่อเยียวยาจิตใจและเติมความหวังให้กับเหล่านักท่องเที่ยวผู้มีใจรักในงานศิลปะทุกคน

Musée d’Orsay
Paris, France

ทิชา วงศ์พิมลพร, กราฟิกดีไซเนอร์และอินฟลูเอนเซอร์

แกลเลอรีและมิวเซียมหลายที่ในฝรั่งเศส ถ้ามีบัตรที่ยืนยันได้ว่าเราเป็นนักเรียน อายุต่ำกว่า 26 ปี ก็จะเข้าได้ฟรี (แต่ทางที่เซฟสุดคือทำบัตร international student identity card ราคาไม่แพงเลยถ้าเทียบกับต้องจ่ายค่าเข้า)

เราในวัย ม.2 ติดสอยห้อยตามแม่ที่ไปทำงานที่ฝรั่งเศสในช่วงปิดเทอม เลยมีเวลาว่างไปเดินเล่นในปารีสคนเดียวในวันธรรมดา เราเดินทางไป Musée d’Orsay โดยรถไฟใต้ดิน ขึ้นมาจากสถานีก็จะเจออาคารหน้าตาเหมือนสถานีรถไฟที่อยู่ข้างแม่น้ำแซน โชคดีที่เราไม่ต้องต่อแถวยืดยาวซื้อบัตรกับนักท่องเที่ยว แค่ยื่นบัตรนักเรียนให้เจ้าหน้าที่ตรงทางเข้าก็เข้าได้เลย

เข้าไปจะเห็นสุดโถงอีกฟากของอาคารเป็นนาฬิกาเรือนใหญ่โบราณ ถ้าไปในช่วงที่แสงดีจะเห็นชิ้นงานประติมากรรมต่างๆ ถูกพาดด้วยแสงแดดที่ส่องผ่านหลังคากระจก บรรยากาศข้างในเงียบและเชื่องช้าผิดกับความวุ่นวายตรงบริเวณซื้อตั๋วอย่างสิ้นเชิง ชิ้นงานข้างในมีการจัดแสดงทั้งประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ภาพถ่าย แต่สิ่งที่คนมาดูกันมากที่สุดคงเป็นภาพวาด

ยิ่งใครที่ชอบงานในยุคอิมเพรสชั่นนิสม์และโพสต์อิมเพรสชั่นนิสม์ยิ่งต้องไม่พลาดที่จะมาที่นี่หากมีโอกาสได้มาเยี่ยมประเทศฝรั่งเศส ผลงานที่อยู่ด้านในมีทั้งภาพวาด Le Déjeuner sur l’herbe ของ Édouard Manet ที่สร้างเสียงฮือฮาอย่างมากในยุคนั้น ภาพ Poppy Field, Blue Water Lilies และ The Magpie ของ Claude Monet ภาพนักบัลเลต์ผ่านมุมมองของ Degas ภาพวาดสีสดของ Gauguin และ Cézanne ภาพวาดสีพาสเทลของ Sisley ผลงานในช่วงโพสต์อิมเพรสชั่นนิสม์ของ Henri de Toulouse-Lautrec และภาพดังมากมายของ Vincent van Gogh ไม่ว่าจะเป็น The Starry Night, Sunflowers, self-portrait ฯลฯ

ที่นี่มีม้านั่งตลอดโถงทางเดิน ทำให้เราสามารถนั่งดูภาพ Bal du moulin de la Galette ของ Renoir ได้นานหน่อย ชิ้นงานจริงใหญ่กว่าที่เราคิดไว้ เราในวัย ม.2 ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูกชะตากับภาพวาดหวานๆ ของเรอนัวร์มาก่อนจนกระทั่งได้เห็นภาพของจริงด้วยตา เหมือนดวงแสงในรูปที่ส่องผ่านต้นไม้มันขยับไปมาตามลมที่พัดโดนใบไม้ เสียงคนคุยกันเซ็งแซ่เหมือนดังออกมาจากรูป หลังจากนั้น Bal du moulin de la Galette ก็กลายเป็นหนึ่งในภาพวาดชิ้นโปรดของเรา

Recommend : ไม่ใช่แค่งานในช่วงอิมเพรสชั่นนิสม์ แต่ Musée d’Orsay มีงานในหลากหลายยุค ไม่ว่าจะภาพวาดยุค romanticism ของ Eugène Delacroix หรือ The Gleaners ภาพดังของ Jean-François Millet จากยุค realism ซึ่งทำให้เราใช้เวลาอยู่ที่ Musée d’Orsay ยาวนานจนถึงเวลาปิดแบบงงๆ อาคารที่ดูข้างในเหมือนขนาดเล็ก แต่จริงๆ แล้วมีห้องบรรจุงานให้เดินเข้าไปดูได้เต็มไปหมด แพลนที่จะไปดู Rodin Museum ต่อก็เลยต้องพับเก็บไป

How to get there : นั่งรถไฟใต้ดินสาย 12 สถานี Solférino หรือรถไฟ RER สาย C จะไปโผล่ตรงด้านหน้าพิพิธภัณฑ์พอดี
goo.gl/maps/HP465aD2Aj9D4ZKX6

Galeria Municipal do Porto
Porto, Portugal

มานิตา ส่งเสริม, กราฟิกดีไซเนอร์

เมื่อ 3 ปีก่อนเราไป design summer school เกี่ยวกับ editorial design course ที่ปอร์โต ประเทศโปรตุเกส จำได้ว่าก่อนไปมีโอกาสหาข้อมูลแค่เฉพาะสถานที่เรียน ที่พัก และการเดินทางอย่างคร่าวๆ ตั้งใจว่าขอเอาตัวให้รอดก่อนค่อยว่ากันอีกที

ทุกครั้งเวลาไปเรียน โถงที่พักของเรสซิเดนซ์จะเห็นโต๊ะวางแผ่นพับของนิทรรศการที่กำลังจัดอยู่ในมิวเซียมและแกลเลอรีทั่วเมือง เราก็เลือกหยิบโปสเตอร์ที่ชอบเก็บเอาไว้ พอถึงช่วงหยุดสุดสัปดาห์เราปักหมุดไปที่ Galeria Municipal do Porto ที่แสดงงาน contemporary visual arts เป็นความคิดส่วนตัวของเราเองที่อยากทำความรู้จักประเทศนี้ผ่านงานร่วมสมัยมากกว่า เพราะด้วยสภาพแวดล้อมของปอร์โตในด้านสถาปัตยกรรมจะเป็นการบูรณะตึกจากยุคเก่า ซึ่งเราว่ามันทั้งคลาสสิกและคอนทราสต์ไปพร้อมกัน

วันนั้นเราเริ่มต้นด้วยการนั่งเมโทรจากหอพักไปลงสถานีหลักชื่อ Trindade แล้วเดินต่อไปอีก 2 กิโลเมตร ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงได้ จนไปถึง Galeria Municipal do Porto ก็รู้สึกว่าเป็นสถานที่ที่จัดสัดส่วนได้ดีมากๆ คือการใช้พื้นที่ร่วมกับ landscape garden เพราะตั้งอยู่บนที่สูง ถ้ามองลงมาก็จะเห็นวิวของเมืองทั้งหมด แล้วยิ่งเป็นฤดูร้อนคนก็ออกมานั่งเล่นที่สวนกันเยอะเลย

ปกติแกลเลอรีแบบร่วมสมัยจะออกแบบด้วยฟอร์มที่เรียบง่ายแต่มีบางมุมที่ดู deconstruction การที่ Galeria Municipal do Porto ออกแบบเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าและมีระแนงไม้เป็นแผงครอบลงมาก็แปลกตาดีสำหรับเรา

ช่วงที่ไปกำลังมีนิทรรศการชื่อ The Paulo Cunha e Silva Art Prize เป็นการคัดเลือกงานของกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่ของโปรตุเกสพอดี รู้สึกว่าทุกอย่างมันอินไปหมดตอนนั้น เพราะมันเชื่อมโยงกับงานออกแบบที่เราทำอยู่ประจำ ได้เห็นการใช้พื้นที่การติดตั้งงานในแบบที่เราไม่เคยเจอ รวมถึงพวกกราฟิกในนิทรรศการบางชิ้นที่ท้าทายมาก เราชอบที่ได้มาเห็นงานประเภทเดียวกันในบริบทและพื้นที่ที่แตกต่างออกไป

Recommend : เพราะเป็นเมืองที่นักท่องเที่ยวไม่พลุกพล่าน ทุกอย่างเรียบง่าย คนก็ชิลล์ เพราะฉะนั้นเลยไม่ต้องรีบเร่ง บางทีระหว่างทางถ้าลองเดินไปเรื่อยๆ จะเจอร้านโลคอลที่ศิลปินเปิดบ้านทำสินค้าแฮนด์เมดแทบทุกซอยตึก

How to get there : ควรค่าแก่การเดิน 20 นาทีจากสถานี Trindade เพราะเป็นเมืองที่ถูกสร้างเพื่อให้เดินชมสถาปัตยกรรมแบบบาโรกที่ผสมผสานกับสถาปัตยกรรมแบบใหม่มาก
goo.gl/maps/uSgpFrL8PxFPhqev9

Bon Davinci Art Museum
Seoul, South Korea

Paerytopia, นักวาดภาพประกอบ อินสตาแกรม @paerytopia

เรากับเพื่อนที่เป็นสายอาร์ตทั้งคู่ตกลงไปเที่ยวเกาหลีด้วยกัน ซึ่งก่อนไปทริปนั้นเราได้หาข้อมูลที่เที่ยวเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์และนิทรรศการต่างๆ ไว้ค่อนข้างเยอะ จนไปสะดุดตากับ Bon Davinci Art Museum พิพิธภัณฑ์แสดงผลงานศิลปะแบบอินเตอร์แอ็กทีฟ ซึ่งตอนนั้นเรารู้สึกว่าที่ไทยยังไม่ค่อยมีเท่าไหร่ เลยตัดสินใจซื้อตั๋วเข้าไปกัน

ช่วงที่เราเดินทางไปเป็นช่วงที่ทางพิพิธภัณฑ์นำผลงานของศิลปินอิมเพรสชั่นนิสต์อย่างเรอนัวร์มาจัดพอดี ชื่อนิทรรศการคือ Scent of a woman ซึ่งส่วนตัวเรากับเพื่อนชอบงานเขามากๆ อยู่แล้ว เพราะงานของเรอนัวร์โดดเด่นในเรื่องการวาดผู้หญิงให้ออกมาสวยงามและอ่อนหวานเป็นธรรมชาติ

ก่อนเข้าไปชมนิทรรศการ เราแอบส่องโลเคชั่นในอินสตาแกรมเพื่อดูบรรยากาศข้างใน ในใจเราไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่พอได้เข้าไปแล้วเรากลับรู้สึกว้าวมากจริงๆ เพราะนอกเหนือจากงานของเรอนัวร์ที่ทำให้ดูมีชีวิตด้วยการใช้อินเตอร์แอ็กทีฟอาร์ตแล้ว การใช้แสง สี เสียงควบคุมบรรยากาศทุกอย่างข้างในนั้นทำให้เรารู้สึกเหมือนได้หลุดเข้าไปในโลกของเรอนัวร์จริงๆ 

สิ่งที่ทำให้เราประทับใจมากๆ ในตอนที่เข้าไปเลยคือฉากแรกสุด เขาจัดเป็นเหมือนต้นไม้ไดคัตเป็นชั้นๆ หลายเลเยอร์ซ้อนกันเป็นกรอบ แล้วด้านหลังสุดตรงกลางคือภาพศิลปะวิวธรรมชาติที่เคลื่อนไหวได้ สร้างความประทับใจแรกได้ดีมาก

Recommend : ที่อยากแนะนำเป็นพิเศษคือโซนหลังๆ ที่เราเดินไป เพราะถ่ายรูปออกมาสวยมากจริงๆ เหมือนทุกห้องอยู่ในภาพวาดยังไงอย่างนั้นเลย และมีห้องหนึ่งที่อยากแนะนำเป็นพิเศษ เพราะเราเพิ่งมารู้ทีหลังว่า ซึลกิ ไอดอลวง Red Velvet ก็เคยมานั่งถ่ายรูปมุมนี้แล้วเหมือนกัน เป็นห้องสีเขียวเวอริเดียนที่จะฉายไฟให้เกิดเงาของดอกกุหลาบอยู่ตรงมุมห้อง เข้าไปนั่งตรงนั้นถ่ายรูปออกมาก็เหมือนมีโมเมนต์ร่วมกับซึลกิทันที

How to get there : ขึ้นเมโทรแล้วลงสถานี Seoul Forest
goo.gl/maps/T5ftakP2vxa7U1uZA

Museum of Contemporary Art Taipei
Taipei, Taiwan

ease around, แบรนด์โปรดักต์

ก่อนจะไปไทเป เราตั้งใจลิสต์สถานที่ที่ต้องไปเยือนให้ได้ และ Museum of Contemporary Art Taipei ก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะคอนเทนต์ที่อยู่ข้างใน และสถานที่ตั้งอยู่ในย่านที่เดินทางสะดวก และมีที่อื่นๆ ให้ไปต่อได้ง่าย

คนส่วนใหญ่มักจะมีความเข้าใจว่าสถานที่ที่เป็นมิวเซียมหรือแกลเลอรีศิลปะจะต้องมีฟอร์มที่คล้ายๆ กัน มีห้องโถงใหญ่ๆ โล่งๆ ขาวๆ และจัดโซนเดินให้ดูงานอย่างเต็มที่ ปรากฏว่าเรามาทราบทีหลังว่าที่นี่เคยเป็นโรงเรียนมาก่อน (ซึ่งเดินเข้าไปข้างในลึกๆ ก็จะพบกับโรงเรียนที่ยังเปิดทำการอยู่จริงๆ ข้างหลัง) การเดินชมงานเลยเป็นการเดินผ่านห้องเรียนไปเรื่อยๆ ทีละห้อง แต่ละห้องก็จัดแสดงงานศิลปะต่างๆ รูปแบบกันไป โดยมีแอมเบียนต์เป็นเสียงน้องๆ นักเรียน บวกกับบรรยากาศร่มรื่นในโรงเรียนข้างหลัง

Recommend : โซนที่ชอบเป็นพิเศษของที่นี่คือโซน museum shop ก่อนจะเข้าโซนเดินชมงาน เป็นร้านค้าที่จำหน่ายสินค้าจากศิลปินในไต้หวัน มีงานหลากหลายประเภทและรูปแบบ ตั้งแต่งานประติมากรรมชิ้นใหญ่ไปจนถึงเข็มกลัดชิ้นเล็ก และสติ๊กเกอร์น่ารักๆ กลายเป็นว่าเราใช้เวลากับตรงนี้มากกว่าข้างในแกลเลอรีอีก ได้ของกลับมามากมายเลย

How to get there : นั่ง MRT มาลงที่ Zhongshan Station ที่เป็นแหล่งที่รวมร้านเก๋ๆ เอาไว้มากมาย ขอแนะนำให้ใช้เส้นทางภายใน Metro Mall ใต้สถานีรถไฟฟ้า มาออกที่ทางออก R4 แล้วเดินตามถนนมาอีกหน่อย ก็จะเจอ Museum of Contemporary Art Taipei แล้ว
goo.gl/maps/qmZvMW35tQuh8ery6

John Dynon Art Gallery
Silverton, Australia

สะอาด, นักเขียนการ์ตูน

เราบังเอิญเจอที่นี่ตอนไปเที่ยวมั่วๆ ที่ Broken Hill ประเทศออสเตรเลีย เข้าไปแบบไม่คาดหวังอะไรเลยจริงๆ เลยตกใจตอนเห็นศิลปินเจ้าของแกลเลอรีนั่งวาดรูปอยู่ แล้วชอบที่เขาขายตัวเองชัดเจนดี มีแม็กกาซีนลงบทสัมภาษณ์ของตัวเองโชว์ให้ลูกค้าดูด้วย

Broken Hill เป็นเมืองทะเลทรายแห้งแล้ง ระดับที่ใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำหนัง Mad Max และมีมิวเซียม Mad Max 2 ให้เข้าชมด้วย แต่ที่คนไม่ค่อยรู้คือมันเป็นย่านแกลเลอรีของศิลปินหลายคน ผลงานก็มักเป็นแลนด์สเคปแปลกตาของ Broken Hill นี่แหละ (นึกภาพเข้าไปแล้วเจองานแนวอิมเพรสชั่นนิสม์ที่เต็มไปด้วยทะเลทราย) เราได้ไปคุยกับเจ้าของแกลเลอรีอีกที่หนึ่ง เขาบอกว่ากลุ่มลูกค้าของเขาก็คือนักท่องเที่ยว และเขาก็หวังเป็นพิเศษว่าวันหนึ่งจะมีนักรักบี้เดินเข้ามาในร้าน เพราะที่นั่นรักบี้ดังมาก และนักกีฬาส่วนใหญ่มีเงิน

Recommend : จริงๆ เราไม่ได้ชื่นชอบผลงานข้างใน John Dynon Art Gallery มากนัก เพราะส่วนใหญ่ให้ความรู้สึกเหมือนงานเพนต์รูปช้าง รูปพระ ขายฝรั่งตามเชียงใหม่ มันจะมีความเป็นสินค้าเพื่อขายนักท่องเที่ยวประมาณหนึ่ง แต่เราชอบเซตติ้งของร้านมาก ในความเวิ้งว้างของทะเลทราย อาคารแต่ละหลังจะตั้งอยู่แยกห่างกันไกลประมาณหลายสิบถึงร้อยเมตร แต่มีแกลเลอรีของนักวาดคนนี้ที่ยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยว เราเลยชอบวิธีการพรีเซนต์ตัวเองของศิลปินมากๆ กลับจากทริปนั้นเราบอกตัวเองเลยว่า ถ้าจะทำงานศิลปะต้องอย่าอายทำกิน

How to get there : Broken Hill อยู่ในรัฐ New South Wales (รัฐเดียวกับ Sydney) เราเดินทางไปเมืองนั้นโดยรถไฟ แต่แกลเลอรีจะอยู่ไกลจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร ต้องเช่ารถเอา
goo.gl/maps/9kz4qd9sSPUGukG27

Fondazione Prada
Milan, Italy

กุลกานต์ กลิ่นระคนธ์, ทีมงานศูนย์ปฏิบัติการศิลปกรรมดิจิทัล หรือ FAAMAI Digital Arts Hub คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เรารู้จัก Fondazione Prada จากการตั้งคำถามว่า “พรุ่งนี้เราจะไปไหนดี” ในระหว่างที่อยู่มิลาน ที่นี่ค่อนข้างไกลจากสถานีรถไฟใต้ดิน และด้วยความที่ไปช่วงหน้าร้อน ตอนเดินเราจึงคิดอย่างเดียวว่าเมื่อไหร่จะถึง แต่พอไปถึงจริงๆ ก็ทำให้เราอารมณ์ดีมากๆ เพราะอาคาร นิทรรศการ การออกแบบทุกอย่างสนุกและมันมาก อย่างห้องน้ำที่เราก็ต้องหาประตูเปิดอยู่สักพักเลย 

แต่สิ่งที่ว้าวที่สุดคือ Bar Luce คาเฟ่ที่ได้ผู้กำกับชื่อดังอย่าง Wes Anderson มาออกแบบให้ กับอีกอย่างคือผลงาน Tulips ของ Carla Accardi และ Jeff Koons เพราะเพิ่งเคยดูงานจริงครั้งแรก

เราสนุกกับผลงาน Upside-Down Mushroom Room, 2000 ของ Carsten Höller มาก เพราะว่าเขาออกแบบทิศทางของนิทรรศการอย่างน่าสนใจ คือเราต้องเดินผ่านห้องมืด ใช้ประสาทสัมผัสกับความรู้สึกในการเดินเพื่อไปถึงผลงาน เหมือนเราหลับตามาตลอดทาง พอลืมตา Upside-Down Mushroom ก็ปะทะดวงตาอย่างจัง เจ้าเห็ดหมุนช้าๆ ลอยเต็มไปหมด ศิลปินผสมผสานวิทยาศาสตร์ในงาน installation art ร่วมสมัยได้อย่างน่าทึ่ง

Recommend : แนะนำให้พักดื่มกาแฟที่ Bar Luce ก่อนออกเดินทางไปที่อื่น เพราะตัวเราจะหลุดเข้าไปในฉากภาพยนตร์ และสนุกไปกับการจับคู่สีของ Wes Anderson

How to get there : นั่งเมโทรมาลงที่สถานี Lodi T.I.B.B. แล้วเดินต่ออีกนิดหน่อย
g.page/FondazionePradaMilano?share

The post ซึมซับงานศิลป์ในนิทรรศการจาก 6 แกลเลอรีทั่วทุกมุมโลก appeared first on a day magazine.

ในต่างประเทศ การออกไปปาร์กอาจครอบคลุมถึงการร้องคาราโอเกะ เดินชมงาน installation art ช้อปปิ้งใน flea market หรือแม้กระทั่งการปักหลักดูนกอย่างจริงจัง ไม่แปลกเลยที่เว็บไซต์ท่องเที่ยวหลายแห่งมักจะมีสวนสาธารณะหน้าตาธรรมดาๆ เป็นหนึ่งในลิสต์สถานที่ห้ามพลาดของแต่ละเมือง

เพื่อแก้เหงาและเฉาใจในระหว่างกักตัวรอบนี้ เราชวนไปเดินเที่ยวทิพย์ๆ ใน 6 สวนสาธารณะรอบโลกที่บรรดานักเขียนและคอลัมนิสต์ของ a day ประทับใจจนอยากบอกต่อ เอาล่ะ เซฟโลเคชั่นไว้ให้ดี เปิดประเทศเมื่อไหร่จะได้เก็บกระเป๋าไปตามรอยให้ถึงที่

Mauerpark
Berlin, Germany

juli baker and summer ศิลปินและนักเขียนเจ้าของคอลัมน์ Nowhere Girl

เราไป Mauerpark ครั้งแรกในช่วงฝึกงานที่เบอร์ลิน เยอรมนี ตอนนั้นที่พักกับที่ทำงานเราอยู่ในย่าน Prenzlauer Berg พอมีเวลาว่างในวันเสาร์-อาทิตย์ เราเลยลองเสิร์ชหาสถานที่เดินเล่นใกล้บ้านและได้เจอที่นี่ ก่อนไปเราไม่ได้คาดหวังอะไรเลยเพราะคิดแค่ว่าอยากไปเดินเล่นดูผู้คน แต่หลังจากที่ได้ไปครั้งแรกก็รู้สึกประทับใจมากจนต้องกลับไปอีกแทบทุกอาทิตย์

Mauer แปลว่ากำแพง ที่สวนนี้ถูกเรียกว่า Mauerpark ก็เพราะในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของกำแพงเบอร์ลิน แต่นอกเหนือจากการเป็นพื้นที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แล้ว เอาเข้าจริง Mauerpark นี้ก็ไม่ได้มีลักษณะการจัดสวนที่สวยงามโดดเด่นกว่าที่ไหนๆ และก็ไม่ได้มีต้นไม้พันธุ์พิเศษอะไร เสน่ห์ของที่นี่น่าจะเป็นความเป็นสาธารณะและความเฟรนด์ลี่ของสวนล่ะมั้งที่ทำให้เราตกหลุมรัก

เมื่อประชาชนที่มีความหลากหลายเข้ามาใช้พื้นที่ร่วมกันทำให้เราได้เห็นอีเวนต์ใหม่ๆ แทบทุกวีค ได้พบเห็นคนประหลาดๆ ทำให้ไปเดินเล่นทีไรก็รู้สึกมีชีวิตชีวาเสมอ หลายครั้งเราก็ได้เพื่อนใหม่จากการพูดคุยกันที่นี่ด้วย

ทุกวันอาทิตย์ที่ Mauerpark จะมี flohmarkt (flea market) ขายของเก่าราคาถูก อารมณ์คล้ายๆ ตลาดคลองถมที่ประเทศไทย (แต่ประชาชนที่นี่ไม่ต้องกังวลเรื่องโดนไล่ที่เหมือนที่ไทย เพราะสวนสาธารณะแห่งนี้เป็นของทุกคนอยู่แล้ว) เราซื้อเสื้อผ้าและข้าวของจากที่นี่บ่อยๆ เคยได้แผ่นเสียงราคา 1 ยูโรด้วยซ้ำ และเพื่อนสนิทเราก็เคยซื้อจักรยานราคาถูกจากที่นี่ไปใช้ 

โซนขายอาหารในตลาดนี้ก็สนุกและสะท้อนความเป็นพื้นที่ multicultural ของเบอร์ลินได้ดี อยากกินอาหารประเทศไหนที่นี่มีให้เลือกหมด บางอาทิตย์ Mauerpark ก็ถูกนำไปใช้เป็นสถานที่จัดมิวสิกเฟสติวัล หรือมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เพื่อนเราเคยเข้าร่วมเวิร์กช็อปสอนทำขนมในสวน ซึ่งก็สามารถมาใช้พื้นที่ตรงนี้จัดคลาสได้เลยฟรีๆ

Recommend : ไฮไลต์ของ Mauerpark สำหรับเราคือผู้คน แค่ได้เดินดูคนทำกิจกรรมต่างๆ ในสวนก็สนุกแล้ว โดยเฉพาะเหล่า street artist ที่มาฝึกวิชาหรือแสดงฝีมือหารายได้ที่นี่ ครั้งล่าสุดที่ไป Mauerpark เราเจอกวีที่พกเครื่องพิมพ์ดีดมานั่งบนพื้นหญ้า ทุกคนสามารถเข้าไปคุยหรือขอให้เขาแต่งบทกวีให้ได้ แลกกับการจ่ายเงินสนับสนุนเขาตามความพอใจ 

อีกอย่างที่พลาดไม่ได้คือ outdoor karaoke ทุกวันอาทิตย์เวลาบ่าย 3 โมง จัดขึ้นที่ลานโล่งที่มีเก้าอี้วางบนเนินล้อมรอบคล้ายอัฒจันทร์ ทุกคนสามารถยกมือขอลงมาร้องเพลงบนลานได้ ถึงจะมีทั้งนักร้องเสียงเพราะและนักร้องเสียงเพี้ยน แต่ก็ยังมีคนฟังเยอะทุกอาทิตย์ราวกับเป็นคอนเสิร์ตย่อมๆ ถ้าเพลงไหนดังทุกคนก็ช่วยกันร้อง เคยมีคนเลือกเพลง Bohemian Rhapsody แล้วทุกคนในสวนร้องร่วมกัน เป็นเวอร์ชั่นที่เพี้ยนกันไปคนละคีย์แต่ประทับใจมากๆ

ป.ล. แนะนำให้ไปช่วงซัมเมอร์นะ

How to get there : ขึ้นรถไฟสาย FEX, RE5 หรือ RE6 ซับเวย์สาย U2 หรือ U8 รถบัสสาย 142, 200 หรือ 247 

g.page/mauerpark-berlin?share

Inokashira Park
Tokyo, Japan

ณิชมน หิรัญพฤกษ์ นักเรียนและนักเขียนเจ้าของคอลัมน์ Made in Japan

Inokashira Park เป็นสวนที่มีชื่อเสียงของโตเกียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วง ทั้งชาวเมืองและนักท่องเที่ยวต่างหมายตาที่นี่ แถมยังเป็นโลเคชั่นถ่ายหนังและละครมากมายหลายเรื่องเสียจนเราไม่แน่ใจว่ารู้จักที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ที่จำได้แม่นคือความรู้สึกตอนที่ได้ไปเยี่ยมสวนแห่งนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกว้าวมากกับความกว้างใหญ่และร่มรื่นจนไม่น่าเชื่อว่าอยู่ใจกลางเมือง เพราะย่านคิชิโจจิเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยความคึกคักของร้านรวงเก๋ไก๋ แต่เมื่อเข้าสู่เขตสวนที่อยู่ไม่ไกลจากสถานีคิชิโจจิก็เหมือนได้หลุดเข้าไปในโลกอีกใบที่ถูกห้อมล้อมด้วยธรรมชาติอันแสนสดชื่น

ที่นี่จะไม่ชวนเบิกบานได้ยังไง ในเมื่อภายในพื้นที่อันกว้างใหญ่ 42,000 ตารางเมตรแห่งนี้มีต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ถึง 20,000 ต้น ถึงขนาดที่ต้องมีแผนผังต้นไม้ชวนให้เราสนุกไปกับการสำรวจ ยิ่งมีบึงขนาดใหญ่ใจกลางสวนยิ่งเพิ่มความสงบให้กับจิตใจอันยุ่งเหยิง ด้วยความสดชื่นที่มีเผื่อแผ่อย่างเหลือเฟือนี้ ใครจะไปเชื่อว่าสวนนี้มีอายุกว่าร้อยปีแล้ว

แม้ว่าที่นี่จะขึ้นชื่อเรื่องวิวซากุระ 200 ต้นที่อยู่รอบบึง และวิวสีส้มในฤดูใบไม้เปลี่ยนสีที่ฟินและปังสมราคาคุย แต่ Inokashira Park เวอร์ชั่นในดวงใจของเราคือสวนช่วงที่กลับมาเป็นสีเขียวและทำหน้าที่เป็นสวนสาธารณะมากกว่าสถานที่ท่องเที่ยว จำนวนคนไม่แน่นจนเกินไป ในสวนมีร้านกาแฟกรุบกริบให้ซื้อไปนั่งจิบสงบๆ ใต้ร่มไม้ เดินเล่นไปเรื่อยๆ อาจเจอเด็กหนุ่มสาวถือเครื่องดนตรีมาซ้อมอย่างมุ่งมั่น บรรยากาศอันแสนสงบเรียบง่ายคือการชาร์จแบตฯ ที่แสนมีประสิทธิภาพ ที่สำคัญคือเดินทางสะดวก เข้าถึงง่าย ไม่ต้องพยายามมากจนเกินไป สวนสาธารณะ

Recommend : นอกจากตัวสวนหลักที่มีสะพาน บึงใหญ่ และเรือเป็ดที่ทุกคนคุ้นตา อยากให้ลองเดินเข้าไปให้ลึกขึ้น จะได้เจอกับความสดชื่นเวอร์ชั่นยกระดับความสงบ ที่นี่เป็นจุดชมนกที่มีนกหลายสายพันธุ์แวะเวียนมาทักทายชาวโลกตลอดทั้งปี และถ้ามีเวลาอยากให้ลองเดินข้ามถนนไปฝั่ง Inokashira Park Zoo ถึงจะขึ้นชื่อว่าเป็นสวนสัตว์แต่ก็ร่มรื่นไม่แพ้กัน ด้านในสุดมีสวนสนุกเล็กๆ สุดวินเทจที่แอบสนุกเกินราคาหลักร้อยเยน ส่วนใครที่เป็นแฟน Studio Ghibli แค่เดินต่อไปอีกนิดก็ถึงมิวเซียมแล้วล่ะ

How to get there : เดิน 5 นาทีจากทางออก Park Exit ของสถานีรถไฟ JR Kichijoji 

goo.gl/maps/Y5SC3jqexptgmpVHA

Bitan Scenic Area (碧潭)
Taipei, Taiwan

ภาณุพันธ์ วีรวภูษิต นักเขียนเจ้าของคอลัมน์ Re-Public Space

เรามาที่นี่ครั้งแรกตอนมาเที่ยวไต้หวันช่วงปลายปี 2019 พอดีว่าตอนนั้นมีงาน ‘When the Moon Forgot’ installation art ผลงานพระจันทร์กลมโตลอยส่องสว่างอยู่บนแม่น้ำของจิมมี่ เลี่ยว จัดแสดงอยู่พอดี เลยยอมนั่งรถไฟใต้ดินมาไกลมากเพื่อมาดูงานนี้โดยเฉพาะ สวนสาธารณะ

จริงๆ แล้ว Bitan Scenic Area อาจไม่ตรงนิยามคำว่าสวนซะทีเดียว เพราะที่นี่เป็นพื้นที่สาธารณะริมแม่น้ำ Xindian ทางตอนใต้ของไทเปที่กึ่งๆ เป็นพื้นที่อเนกประสงค์ให้ชาวเมืองได้มาทำกิจกรรมหลากหลาย จะมาเดินเล่น วิ่งออกกำลังกาย ปั่นจักรยาน หรือจูงสุนัขมาเดินก็ได้ และยังมีร้านอาหารที่มองเห็นวิวแม่น้ำจากด้านบนและเงาสะท้อนของภูเขาเอ๋อเหมยชาน (和美山) ที่สะท้อนลงผืนน้ำ

กิจกรรมยอดฮิตของที่นี่คือการเช่าเรือเป็ดถีบล่องไปตามแม่น้ำ หรือใครเป็นสายปีนเขาก็สามารถขึ้นไปเดินเทรลใกล้ๆ บนเขาเอ๋อเหมยชานก็ได้ ส่วนสายกินขอให้แวะไปเดิน Xindian Old Street ถนนสายสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยสตรีทฟู้ดแบบไต้หวันในราคาสบายกระเป๋า

ถึงเราจะมาที่นี่ไม่บ่อยมากแต่ทุกครั้งที่มาก็ชอบบรรยากาศเสมอ เพราะเราได้เห็นชีวิตชีวาและความสุขที่เรียบง่ายของคนไต้หวันจริงๆ เป็นตัวอย่างของพื้นที่สวน + สาธารณะที่ไม่ต้องทำอะไรให้ใหญ่โต แค่มีการจัดการที่ดีก็เพียงพอแล้ว ถึงอย่างนั้นทางเทศบาลนครนิวไทเปก็ยังจัดอีเวนต์พิเศษที่ Bitan อยู่ตลอด อย่างช่วงเดือนมีนาคม-เมษายนที่ผ่านมาก็มีงานระบำน้ำพุประกอบแสงสีเสียง ‘Bitan Water Dance Show (碧潭水舞秀)’ ดึงดูดให้คนมาใช้เวลาที่นี่กันมากขึ้น

Recommend : แนะนำว่าให้มาที่นี่ในช่วงเย็นวันที่อากาศดีๆ มีลมมีแดด แล้วจะรักที่นี่มากๆ และอย่าพลาดที่จะลองเดินข้ามสะพานแขวนไป-กลับอีกฝั่งด้วยนะ ถึงจะสูงและสะพานสั่นไปบ้างแต่ว่าวิวจากบนสะพานนั้นสวยมากๆ

How to get there : เดินทางง่ายมากด้วย MRT สายสีเขียว ลงสถานี Xindian สุดสายแล้วเดินออกมานิดเดียว

goo.gl/maps/WYqezb5gatkauqMKA

Haneul Park
Seoul, South Korea

อิสริยา พาที นักเขียนเจ้าของคอลัมน์ มองโคเรีย

ครั้งแรกที่ได้ไปสวนฮานึลคือเมื่อปี 2010 ตามคำชวนของเพื่อนๆ ชาวต่างชาติที่เรียนภาษาเกาหลีด้วยกัน ตอนนั้นเราไม่ได้เตรียมตัวหาข้อมูลมาก่อนและไม่ได้คาดหวังอะไรเลย ด้วยความที่สวนแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขา พวกเราที่ปั่นจักรยานกันขึ้นไปจึงต้องลงมาเดินเข็นบ้างในบางช่วงที่ชันมากๆ แต่ก็ใจสู้กันสุดๆ

พอขึ้นไปด้านบนก็หายเหนื่อย วิวตรงนั้นอลังการจนเข้าใจเลยว่าทำไมสวนแห่งนี้ถึงได้ชื่อว่า ‘ฮานึล’ ที่แปลว่าท้องฟ้า เพราะท้องฟ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตานั้นให้ความรู้สึกเหมือนเราอยู่บนท้องฟ้าจริงๆ ถ้าขึ้นไปที่จุดสูงสุดของสวนจะมองเห็นทั้งแม่น้ำฮัน ภูเขานัมซาน และภูเขาพุกฮันซานเลยทีเดียว สวนสาธารณะ

พวกเราปั่นจักรยานกันอย่างเพลิดเพลินจนเกือบจะทั่วสวน ทั้งสองข้างทางเป็นทุ่งดอกหญ้า ‘อ็อกแซ’ ที่พลิ้วตามจังหวะลม โชคดีที่วันนั้นคนน้อย เงียบสงบ บรรยากาศดีจนเหมือนหลุดไปอีกโลกหนึ่ง 

สวนฮานึลแห่งนี้เป็นหนึ่งในสวนทั้ง 5 ของสวนเวิลด์คัพ (World Cup Park) แต่ก่อนจะเป็นสวนสวยงามเช่นในปัจจุบัน ที่นี่เคยเป็นพื้นที่ฝังกลบขยะมาก่อน ที่น่าสนใจอีกอย่างคือมีการติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานลมเอาไว้ด้วยตั้งแต่ปี 2011 

ปีหลังๆ เราได้ไปสวนฮานึลอีกประมาณ 2-3 ครั้ง ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเราคือช่วงปลายเดือนตุลาคมเพราะอากาศเย็นสบายและมีการจัดงานเทศกาลด้วย ทั้งการประดับไฟและการแสดงดนตรี คนที่มาเที่ยวส่วนใหญ่น่าจะเป็นคู่รักที่มาเดตกัน แต่ถ้าเป็นช่วงพีกแบบนี้ก็จะหามุมถ่ายรูปสงบๆ ยากสักหน่อย ถ่ายไปทางไหนก็อาจจะเผลอติดคนสวีตกันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่ว่าจะเป็นช่วงเงียบๆ หรือครึกครื้นก็มีเสน่ห์อยู่ดี 

Recommend : ถ้าต้องการมาเห็นทุ่งดอกหญ้าฟูสะพรั่งให้มาช่วงปลายตุลาคม-ต้นพฤศจิกายน อย่าลืมขึ้นไปที่จุดชมวิวที่เป็นโครงรูปครึ่งวงกลมแปลกตา และถ้ามีแฟนก็อย่าลืมพาแฟนไปด้วย

How to get there : ขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินมาลงที่สถานี World Cup Stadium ทางออกที่ 1 หลังจากนั้นเดินเท้าต่ออีกหน่อยก็ถึง goo.gl/maps/f6HPeZAWxPDTXgLA6 

Songshan Cultural and Creative Park
Taipei, Taiwan

คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง นักเขียนเจ้าของคอลัมน์ หนังภาคต่อ

สวนที่เราแนะนำอาจจะไม่ค่อยเขียว ต้นไม้ไม่เยอะมาก เพราะจริงๆ เราก็ไม่ใช่คนอินกับสวนสาธารณะสักเท่าไหร่ (อ้าว) แต่ที่จะเล่าถึงก็คือ Songshan Cultural and Creative Park ​สถานที่ที่มีทั้งสวน บึงน้ำ มิวเซียม อาร์ตแกลเลอรี สถานที่จัดแสดงงาน ร้านอาหาร ร้านกาแฟ ฯลฯ

เรารู้จักที่นี่โดยบังเอิญมาก กล่าวคือเรากำลังนอนดูทีวีอยู่ในโรงแรมที่ไต้หวันแล้วก็เจอโฆษณาอะไรสักอย่างเกี่ยวกับ Sumikko Gurashi (ตัวการ์ตูนแก๊งมุมห้องหลากสีตัวกลมๆ นั่นแหละ) เราเลยรีบถ่ายรูปแล้วส่งไปให้เพื่อนที่รู้ภาษาจีนช่วยแปล จนได้รู้ว่ากำลังมีนิทรรศการเกี่ยวกับแก๊งนี้จัดที่ Songshan Cultural and Creative Park ซึ่งเป็นสวนที่มีโกดังอยู่ถึง 4 โกดัง สำหรับจัดงานนู่นนี่เวียนไปเรื่อยตลอดทั้งปี

เท่าที่รู้ งานที่มาจัดแสดงที่นี่ส่วนใหญ่มักไม่ใช่งานอาร์ตจ๋าแต่เป็นงานป๊อปๆ คาแร็กเตอร์น่ารักมุ้งมิ้ง อย่างงานอื่นๆ ที่เราเคยดูที่นี่ก็เช่น นิทรรศการฉลอง 15 ปี Kanahei, นิทรรศการ Chibi Maruko-chan, Crayon Shin-chan ไปจนถึงหมีขี้เกียจ Rilakkuma เวลาไปงานพวกนี้ก็ควรเปิดโหมดนักท่องเที่ยวสายแมสเต็มที่ ถ่ายรูป เซลฟี แอ็กท่าให้สุดกันไปเลยจ้า แต่สำหรับคนที่เที่ยวคนเดียวแบบเราก็อาจจะลำบากหน่อยเพราะไม่มีคนช่วยถ่ายรูปให้ (ฮา)

ในอีกมุม Songshan Cultural and Creative Park ก็มีประวัติที่น่าสนใจ ในยุคที่ไต้หวันยังเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น ที่นี่เคยเป็นโรงงานยาสูบมาก่อนจนเมื่อปี 2011 ที่รัฐบาลไต้หวันตัดสินใจปรับปรุงเป็น creative park ดังนั้นถ้าเดินสำรวจซอกแซกจนทั่ว จะพบว่าบางมุมของสวนแห่งนี้ก็มีบรรยากาศเก่าและขลัง บางโซนดูมีผีโผล่ออกมาได้ และถ้าเดินหลงไปมาก็อาจจะโผล่ไปเจองานสุดอาร์ตเหมือนกับที่เราเคยเจอ installation art ของ Ayumi Adachi ซึ่งดูแล้วถึงกับอ้าปากค้างไปเลย (บรรยายเป็นตัวหนังสือยาก เชิญชมจ้ะ youtu.be/zNghmNcq7z4)

ระหว่างเดินดูงาน เราสามารถเปลี่ยนบรรยากาศไปนั่งเล่นในสวนหรือตึกใกล้ๆ กันคือ Eslite Spectrum ที่มีทั้งร้านหนังสือ โรงหนัง และร้านอาหาร สรุปคือมาที่นี่แล้วจะได้เที่ยวครบแบบจบในที่เดียว

Recommend : งานอีเวนต์ในไต้หวันอาจจะเช็กข่าวยากสักหน่อย หลายงานก็มีข้อมูลเป็นภาษาจีนล้วนๆ แนะนำให้ดูที่เว็บ kham.com.tw ส่วนใหญ่งานใน Songshan Cultural and Creative Park ค่าเข้าจะอยู่ที่ประมาณ 300 ดอลลาร์ไต้หวัน แต่ควรเผื่อเงินไปอีกสักหน่อย เพราะทุกนิทรรศการมักมีร้านของที่ระลึกสุดโหด (คือน่าซื้อไปหมด) เป็นด่านสุดท้ายก่อนจาก

How to get there : นั่ง MRT ไปลงสถานี Sun Yat-sen Memorial Hall ออกประตู 5 ถ้าขึ้นมาแล้วเจอโดมใหญ่ๆ (Taipei Dome) ก็คือมาถูกแล้ว เดินต่ออีกแป๊บเดียว

goo.gl/maps/WviziKXfR9qPgU1HA

Hyde Park
London, United Kingdom 

กิตติมา จารีประสิทธิ์ ภัณฑารักษ์​ประจำ MAIIAM Contemporary Art Museum

เรารู้จัก Hyde Park ครั้งแรกสมัยไปเรียนที่ลอนดอน ที่นี่เป็น Royal Park ขนาดใหญ่ที่สุดในใจกลางเมือง ถึงแม้ว่าราชวงค์อังกฤษจะเป็นเจ้าของสวนแต่ที่นี่ก็เปิดเป็นพื้นที่สาธารณะให้ประชาชนใช้ทำกิจกรรมอันหลากหลาย ไม่ว่าจะวิ่ง พายเรือ ปิกนิก ปั่นจักรยาน หรือนั่งเฉยๆ ดูหงส์ลอยน้ำก็ได้ทั้งนั้น นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมตามฤดูกาล ทั้งเทศกาลดนตรี หรือ winter festival ในช่วงคริสต์มาส

ความน่าตื่นเต้นของ Hyde Park ไม่ได้อยู่ที่ขนาดอันกว้างใหญ่เพียงอย่างเดียว เพราะที่นี่ยังเป็นที่ตั้งของ Serpentine Galleries พื้นที่แสดงงานศิลปะร่วมสมัยชื่อดังอันดับต้นๆ ของโลกที่จัดแสดงผลงานศิลปะจากทั้งศิลปินรุ่นใหม่และศิลปินชื่อดังระดับนานาชาติ ที่สำคัญคือเปิดให้เข้าชมฟรีด้วย 

หลังจากที่ปิดตัวมานานในช่วงที่โควิด-19 แพร่ระบาด  Serpentine Galleries ได้ฤกษ์กลับมาเปิดอีกครั้งในวันที่ 19 พฤษภาคมนี้ พร้อมกับนิทรรศการรวบรวมผลงานภาพถ่ายของ James Barnor ศิลปินชาวอังกฤษ-กานา ที่บันทึกภาพเหตุการณ์สำคัญของการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและสังคมทั้งในลอนดอนและกรุงอักกรา

ความปังอีกอย่างของสถานที่แห่งนี้คือสิ่งที่เรียกว่ามุมปราศรัยในสวนสาธารณะ (Speakers’ Corner) ซึ่งเปิดให้ผู้คนออกมาพูดหรือถกเถียงกันในที่สาธารณะตั้งแต่ยุค 1800s เป็นต้นมา เหล่าคนดังในประวัติศาสตร์ที่เคยมาพูดที่นี่ก็มีตั้งแต่ Karl Marx ไปจนถึง George Orwell ที่ต่างใช้พื้นที่นี้ในการแสดงออกถึงความสำคัญของเสรีภาพในการพูด (free speech) 

Speaker’s Corner แห่งนี้สามารถใช้ถกได้ทุกเรื่องในสังคมตราบใดที่ไม่ผิดกฎหมาย ตั้งแต่เรื่องสิทธิสตรี แรงงาน การทหาร ศาสนา มังสวิรัติ สิ่งแวดล้อม ไปจนถึงสภาพอากาศ และการที่คนไทยใช้คำว่าไฮด์ปาร์กในการเรียกการชุมนุมทางการเมืองมาตั้งแต่ยุคสมัยที่ประชาธิปไตยแบ่งบานก่อนปี พ.ศ. 2500 นั้นก็มาจากชื่อสวนแห่งนี้เช่นกัน

Recommend : ถ้าไปเยือน Hyde Park ในช่วงหน้าร้อน กิจกรรมหนึ่งที่พลาดไม่ได้คือการแวะชม Serpentine Pavilion ในแต่ละปีจะมีสถาปนิกชื่อดังมาออกแบบพาวิเลียนใน Hyde Park ซึ่งจัดอย่างต่อเนื่องมากว่า 20 ปีแล้ว ในปีนี้ได้ Sumayya Vally จาก Counterspace Studio สถาปนิกชาวอเมริกาใต้เป็นผู้ออกแบบ fun facts คือเธอถือเป็นสถาปนิกที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับเกียรติให้ร่วมโครงการนี้ 

How to get there : วิธีเดินทางไปที่นี่มีหลายทาง แต่ที่เราชอบคือเดินจากสถานีรถไฟใต้ดิน South Kensington ผ่านหน้า Natural History Museum และ Victoria and Albert Museum ไปจนถึงสถานที่จัดคอนเสิร์ตชื่อดัง ‘Royal Albert Hall’ ข้ามถนนไปจะเจอกับ Hyde Park ประตูที่ใกล้กับ Serpentine Galleries พอดี

goo.gl/maps/bPsqL1hwMAEhdkUJA

‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ คือซีรีส์ที่ a day ชวนผู้คนจากหลากหลายวงการมาแชร์ destination ที่คิดถึงหลังจากกักตัวอยู่ในประเทศไทยมาปีกว่า ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุด ร้านหนังสือ มิวเซียม แกลเลอรี ฯลฯ ติดตามตอนต่อไปได้ทุกวันพฤหัสบดีตลอดเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน

The post 6 สวนสาธารณะรอบโลก ที่อยากชวนไปนั่งจิบกาแฟ เดินทอดน่อง และร้องคาราโอเกะ appeared first on a day magazine.

การได้ค้นหา zine สนุกๆ จากร้านหนังสือภาพสุดฮิปของญี่ปุ่น ดื่มด่ำบรรยากาศในห้องสมุดใหญ่ใจกลางห้างเกาหลี หรือการได้เดินสำรวจร้านหนังสือขนาดยักษ์ในปากีสถาน เหล่านี้คือโมเมนต์ที่ชาว a team คิดถึง และเชื่อว่านักอ่านสายเที่ยวอีกหลายคนก็คงไม่ต่างกัน

พักกองดองไว้สักครู่ แล้วมาปักหมุดจุดหมายปลายทางเหล่านี้กันก่อน เปิดประเทศเมื่อไหร่จะได้ไปตามรอยพร้อมกับช้อปหนังสือเพิ่มกันให้หายคิดถึง

Pon Ding

Taipei, Taiwan

น้ำปาย ไชยฤทธิ์
ผู้ช่วยบรรณาธิการบริหาร

เรารู้จักร้าน Pon Ding (เจ้าของร้านเฉลยว่าอ่านว่าผองติง) จากการรีเสิร์ชในอินเทอร์เน็ตไม่กี่วันก่อนจะไปไต้หวันเพื่อทำ a day ฉบับไทเป ตอนแรกก็สนใจในแง่ร้านหนังสือที่เน้นขายแมกกาซีนอินดี้จากทั่วโลก บวกกับหนังสือ self-published และของทำมือของศิลปินไต้หวัน แต่ยิ่งพอไปถึงไทเปและได้ไปสัมภาษณ์ร้านหนังสืออื่นๆ ทุกคนก็แนะนำให้ไปผองติง (ซึ่งจริงๆ ก็นัดไปแล้ว 55) ด้วยเหตุผลว่าที่นี่คือร้านหนังสือ multi-functional space ที่แรกของไทเปยังไงล่ะ!

ถึงจะบอกว่าเป็นร้านแรก แต่ในปี 2019 ผองติงเพิ่งมีอายุครบ 3 ปีเอง ร้านเลยดีไซน์ดี เฟรนด์ลี่กับคนรุ่นใหม่มากๆ ที่ประทับใจคือถึงจะทำหลายอย่างไปหมดแต่ทุกอย่างก็ทำอย่างตั้งใจสุดๆ โซนหลักอย่างโซนแมกกาซีนและหนังสือก็มาจากหลายประเทศ อัดแน่นเต็มชั้น 1 มีทั้งหัวที่ดังมากๆ แบบ Magazine B ของเกาหลีและ Apartamento ของสเปน niche ขึ้นอีกนิดก็มีแมกกาซีน Journal du Thé ของสาวลูกครึ่งญี่ปุ่น-ฝรั่งเศสที่เดินทางไปทั่วโลกเพื่อเขียนเรื่องชา ส่วนที่ niche สุดๆ คือ zine ของศิลปินชาวไต้หวันที่น่ารักจนเลือกไม่ถูก ร้านหนังสือ

ถัดเข้าไปจากโซนแมกกาซีนเป็นโซนคาเฟ่ที่มีเมนูอร่อยเหลือเชื่อ (มีวันหนึ่งเราย้อนกลับไปผองติงแค่เพื่อกินชาเขียวมะนาวอย่างเดียว) ส่วนชั้น 2 และ 3 เป็นพื้นที่จัดนิทรรศการ ทอล์ก และกิจกรรมต่างๆ ที่บ้าพลัง ชวนทั้งศิลปินไต้หวันและศิลปินต่างชาติมาแสดง อย่างตอนที่เราไปเขากำลังแสดงงานของศิลปินอังกฤษ David Shrigley แถมเรายังบังเอิญเจอเต้ ภาวิต ศิลปินคนไทยที่นั่น ซึ่งต่อมาเต้ก็ไปแสดงงานที่ผองติงด้วย

Recommend : มาถึงผองติงทั้งทีก็ต้องได้แมกกาซีนอินดี้กลับบ้าน หรือจะซื้อหนังสือ self-published ของคนไต้หวันก็ดีนะเพราะหาไม่ได้ที่อื่นแน่ๆ เราเองซื้อหนังสือภาพของศิลปินไต้หวันกลับมาหนึ่งเล่ม ซึ่งนอกจากชื่อเรื่องที่เป็นภาษาอังกฤษที่เหลือก็อ่านไม่ออกอีกเลย แต่ถือว่าคุ้มแหละเพราะภาพวาดมันน่ารักจริงๆ นี่นา

How to get there : MRT สถานี Zhongshan แล้วเดินต่อประมาณ 500 เมตร (6 นาที)

goo.gl/maps/NMEHncJv3dUzFacx8 

Starfield Library

Seoul, South Korea

สาริศา เลิศวัฒนากิจกุล
ผู้ช่วยบรรณาธิการดิจิทัลคอนเทนต์

เราเคยเห็นภาพชั้นหนังสือสูง 13 เมตรของที่นี่บ่อยๆ ผ่านอินสตาแกรมของเพื่อนๆ ที่ไปเที่ยวเกาหลี ทีแรกเข้าใจว่าเป็นร้านหนังสือขนาดยักษ์ จนช่วงที่เริ่มศึกษาสถานที่ท่องเที่ยวในเกาหลีเองถึงได้รู้ว่าจริงๆ แล้วมันคือห้องสมุดต่างหาก

Starfield Library แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางห้าง COEX ในย่านหรูอย่างคังนัมซึ่งใจป้ำมากพอที่จะยกพื้นที่ทำเลทองมากกว่า 2,800 ตารางเมตรมาทำเป็นห้องสมุดที่เปิดให้คนเข้าใช้แบบฟรีๆ ที่นี่เลยกลายเป็นห้องสมุดที่มีคนพลุกพล่านที่สุดที่เราเคยไป เพราะนอกจากคนเกาหลีหลากหลายช่วงวัยที่มานั่งฟังเสวนา อ่านหนังสือ หรือยกแลปท็อปมานั่งทำงานแล้ว ยังมีนักท่องเที่ยวอย่างเราๆ ที่แวะเวียนไปเช็กอินกันตลอดทั้งวัน

ถึงกว่าค่อนของหนังสือในห้องสมุดแห่งนี้จะเป็นภาษาเกาหลีที่เราอ่านไม่ออก แต่สิ่งที่ทำให้เราตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษคือบรรดาแมกกาซีนต่างประเทศจำนวนมาก (หลังจากอ่านข้อมูลในเว็บไซต์พบว่าที่นี่มีแมกกาซีนจากทั้งในเกาหลีและต่างประเทศรวมกันกว่า 400 หัว!) นอกจากนี้ยังมีไอแพดติดตั้งไว้รอบห้องสมุดสำหรับใครที่อยากอ่าน e-book อีกต่างหาก เรียกได้ว่าเป็นห้องสมุดทุนหนาโดยแท้จริง

Recommend : นอกจากเรื่องหนังสือแล้ว งานออกแบบของห้องสมุดแห่งนี้ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เราเพลิดเพลิน ทั้งประติมากรรมตรงโถงกลางที่จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อยๆ และการใช้แสงจากธรรมชาติที่ช่วยทำให้บรรยากาศเหมาะกับการนั่งอ่านหนังสือสุดๆ ส่วนใครที่มาช่วงหลังจากพระอาทิตย์ตกก็จะได้เห็นชั้นหนังสือเวอร์ชั่นเปิดไฟ เหมือนกับที่เห็นเป็นฉากหลังของโบกอมจากในซีรีส์เรื่อง Record of Youth อีกด้วย

How to get there : ขึ้นซับเวย์สาย 9 มาลงที่สถานี Bongeunsa ทางออก 7

goo.gl/maps/fQtYH6QXN47D57QcA

Saeed Book Bank

Islamabad, Pakistan

คาลิล พิศสุวรรณ
บรรณาธิการศิลปวัฒนธรรม

เราไม่ได้รู้จักร้านหนังสือแห่งนี้มาก่อน แต่เพื่อนชาวปากีสถานแนะนำว่า Saeed Book Bank เป็นร้านหนังสือที่เขาไปบ่อยๆ สมัยยังเด็ก วันสุดท้ายก่อนที่จะเดินทางกลับประเทศไทยเราเลยขอให้เพื่อนพาไปที่ร้านหนังสือแห่งนี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขานัก ร้านหนังสือ

พอจะรู้มาบ้างว่าวัฒนธรรมการอ่านหนังสือของชาวปากีสถานค่อนข้างแข็งแรง ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอกับร้านหนังสือ stand-alone สูง 3 ชั้นที่ในทุกๆ ชั้นบรรจุหนังสือไว้อย่างแน่นขนัดจนเรานึกเสียดายในทันทีที่มาถึงร้าน เพราะถ้าไม่ต้องรีบเดินทางกลับไทยคืนนั้น เราคงใช้เวลาตลอดทั้งวันในร้านหนังสือแห่งนี้ได้สบายๆ 

ความน่าสนใจของร้านหนังสือแห่งนี้คือหนังสือแทบจะทุกเล่มในร้านเป็นภาษาอังกฤษ โดยที่ประเภทของหนังสือก็แตกต่างหลากหลาย มีตั้งแต่วรรณกรรม บทกวี หนังสือสำหรับเด็ก ไปจนถึงหนังสือวิชาการ

โดยส่วนตัวแล้วเราค่อนข้างจะตื่นเต้นกับหมวดวิชาการของร้านนี้เป็นพิเศษ เพราะเขารวมหนังสือที่พูดถึงหัวข้อ Pakistan Studies และ Islamic Studies ไว้หลากหลายสุดๆ ไม่ว่าจะเป็น Urban Planning in Pakistan, Islam and Fashion ไปจนถึง Queer Studies ซึ่งสำหรับเรา การที่ร้านหนังสือในประเทศที่ประชากรส่วนใหญ่ของประเทศนับถือศาสนาอิสลามวางจำหน่ายหนังสือเกี่ยวกับประเด็นความลื่นไหลทางเพศซึ่งขัดแย้งกับหลักคำสอนของอิสลามนับว่าเป็นความกล้าหาญที่น่าชื่นชม

อีกจุดหนึ่งที่เราตื่นเต้นสุดๆ คือ Saeed Book Bank เป็นร้านที่รวบรวมหนังสือของ Noam Chomsky นักภาษาศาสตร์และนักปรัชญาชาวอเมริกันไว้เยอะมากๆ ถึงขนาดว่ามีชั้นหนังสือของชอมสกีโดยเฉพาะ เราไม่รู้ว่าหนังสือของชอมสกีขายดีแค่ไหน แต่การได้เห็นว่าร้านมอบพื้นที่ของชั้นหนังสือหนึ่งชั้นให้กับงานเขียนของนักวิชาการฝ่ายซ้ายอย่างชอมสกีก็เป็นอะไรที่น่าตื่นตาและไม่คิดว่าจะได้เห็นจริงๆ 

ส่วนหนังสือที่เราได้ติดมือกลับมาจากที่นี่คือประวัติศาสตร์ของเมือง Lahore และหนังสือเกี่ยวกับการวางผังเมืองในปากีสถาน (ซึ่งแน่นอนว่าทุกวันนี้ยังอ่านไม่จบ)

Recommend : เพราะต้องรีบเดินทางไปสนามบิน เราเลยไม่มีโอกาสเดินดูหนังสือทั้ง 3 ชั้นของ Saeed Book Bank เข้าใจว่าชั้นแรกจะเป็นวรรณกรรมและหนังสือวิชาการเป็นส่วนใหญ่ ส่วนชั้นที่ 2 จะเป็นหนังสือเรียน รวมถึงหนังสือวิชาชีพต่างๆ ส่วนชั้นที่ 3 เป็นหนังสือเด็ก แนะนำว่าถ้าใครมีโอกาสไปร้านหนังสือแห่งนี้ควรจะเผื่อเวลาไว้อย่างน้อยๆ สักครึ่งวัน จะได้เดินดูหนังสือนับหมื่นแสนเล่มได้อย่างสบายใจ

How to get there : Saeed Book Bank อยู่ในบริเวณ F-7 Jinnah super market มีรถบัสสาธารณะขับผ่านบริเวณนี้ แต่เราคิดว่าหากไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ การนั่งแท็กซี่มาน่าจะง่ายที่สุด

https://g.page/SaeedBookBank?share

library@orchard

Orchard, Singapore

เดือนเพ็ญ จุ้ยประชา
กองบรรณาธิการ

เรารู้จักที่นี่เพราะเสิร์ชหาสถานที่จำพวกร้านหนังสือกับห้องสมุดก่อนจะเดินทางไป ด้วยความที่เป็นคนชอบอ่านหนังสือกับใช้บริการห้องสมุดค่อนข้างบ่อย บวกกับได้ยินกิตติศัพท์การส่งเสริมการอ่านของสิงคโปร์มาบ้าง เลยคิดว่าห้องสมุดของเขาต้องดีแน่ๆ จริงๆ เราไปห้องสมุดของที่นั่นมาหลายแห่ง แต่ถ้าเลือกที่ชอบที่สุดคือ library@orchard เป็นห้องสมุดในห้างสรรพสินค้าคล้ายๆ กับ TKpark บ้านเราแต่ดีไซน์สวยฮิปแบบ TCDC ตกแต่งภายในด้วยการนำแมกกาซีนประเภทต่างๆ มาจัดเรียงเป็นผนัง ทำให้รู้สึกถึงความร่วมสมัยและส่งเสริมไลฟ์สไตล์คนยุคใหม่ ตอนเข้าไปคือว้าวมากๆ

ห้องสมุดแห่งนี้มี 2 ชั้น มีหนังสือหลากหลายประเภท เรายังไปวนๆ อยู่แถวโซนแมกกาซีนออกใหม่ด้านหน้ากับชั้นวรรณกรรมอยู่นานสองนาน แถมยังมีมุมสิ่งพิมพ์อื่นๆ พวกมัลติมีเดียอย่างภาพยนตร์และแอนิเมชั่น มีพื้นที่ให้อ่านหนังสือและทำงานทำการบ้านด้วย ขนาดมืดแล้ววัยรุ่นยังอยู่ใช้บริการเยอะอยู่เลย

เราประทับใจที่ที่นี่มีโซนซ่อมหนังสือให้ศึกษาด้วย เพราะปกติในไทยงานซ่อมหนังสือคืองานหลังบ้านที่คนไม่ค่อยรู้ แต่ที่นี่กลับทำให้มันเป็นส่วนหนึ่งของห้องสมุด เสียดายที่เราไม่ค่อยมีเวลาสำรวจมาก เพราะไปตอนห้องสมุดจะปิดแล้ว แต่คราวหน้าถ้าได้ไปอีก รับรองว่าจะฝังตัวอยู่ที่นี่ทั้งวันแน่นอน

Recommend : นอกจากทำเลจะตั้งอยู่บนย่านที่ได้รับความนิยมคล้ายๆ สยามแล้ว library@orchard ยังเป็นแหล่งรวมหนังสือด้านศิลปะ การออกแบบ และไลฟ์สไตล์กว่าแสนเล่ม แถมไม่ว่าใครก็สามารถเข้าไปใช้บริการได้ฟรี อีกทั้งตระกูล library@ ยังกระจายอยู่ทั่วเกาะสิงคโปร์ เรียกว่าไปย่านไหนก็มีห้องสมุดดีๆ ให้ใช้ แถมสมาชิกห้องสมุดยังสามารถยืม-คืนหนังสือได้ทุกแห่ง สะดวกมาก

How to get there : ขึ้น MRT ไปลงที่สถานี Somerset แล้วเดินผ่านทางเชื่อมเข้าห้างสรรพสินค้าได้เลย https://goo.gl/maps/rBLhMMvTzWG51jei9

DESSIN

Tokyo, Japan

ทอรุ้ง จันทกนก
ครีเอทีฟคอนเทนต์ครีเอเตอร์

เรารู้จักร้านนี้จากการเสิร์ชหาร้านที่ไม่ควรพลาดในย่านนากะเมกุโระซึ่งเป็นย่านพักใจชั้นดีของเยาวรุ่นโตเกียว นอกจากชีสเค้ก กาแฟ และเสื้อผ้า ที่นี่ยังมีร้านหนังสืออิสระอย่าง ‘Dessin’ ตั้งอยู่

Dessin เป็นร้านหนังสือขนาดกำลังดี มีบรรยากาศอุ่นๆ ที่ชวนให้เราอยู่ครั้งละนานๆ หลังจากการแวะเวียนมาครั้งที่สองเราก็ได้รู้รายละเอียดน่ารักๆ ว่าชื่อร้าน Dessin นั้นแปลว่า ‘ภาพวาด’ ซึ่งมีความสัมพันธ์กับประสบการณ์วัยเด็กของเจ้าของร้าน และยังเป็นองค์ประกอบสำคัญในการคัดเลือกหนังสือที่ตั้งใจจะมอบแรงบันดาลใจให้คนซื้อได้วาด ได้ถ่าย ได้เริ่มต้นทำสิ่งที่ตัวเองชอบ

เกือบฝั่งหนึ่งของร้านอัดแน่นไปด้วยหนังสือภาพสำหรับเด็กที่แน่นอนว่าผู้ใหญ่อย่างเราก็เอนจอย ส่วนอีกฝั่งจะเป็นโซนหนังสือภาพ อาร์ตบุ๊ก และโฟโต้บุ๊กทั้งมือหนึ่งและมือสอง รวบรวมไว้หมดตั้งแต่สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ ที่เรารู้จักกันดีอย่าง Taschen และ Phaidon ไปจนถึงหนังสือหน้าตาชวนค้นหาของสำพิมพ์เล็กๆ หรือ personal books ที่จัดพิมพ์เพียงไม่กี่เล่มของใครบางคนที่เราไม่เคยรู้จัก นอกจากนี้ยังมี zine น่ารักๆ วางแทรกอยู่ตามชั้นต่างๆ ทำให้เราสนุกกับการสวมบทนักสำรวจ ค้นหาหนังสือประหลาดๆ และในร้านยังมีของจิปาถะน่ารักๆ อย่างโปสเตอร์ แก้ว และกระเป๋าวางขายด้วย

และถ้าพอมีเวลาอย่าลืมแวะไปเยี่ยมชั้น 2 ของร้าน บันไดขนาดพอดีตัวคือทางเชื่อมไปสู่แกลเลอรีขนาดกะทัดรัดที่ซ่อนตัวอยู่ด้านบนที่มีไว้เพื่อจัดแสดงผลงานของศิลปินต่างๆ ด้วย

Recommend : แนะนำว่าควรมีเวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมงในการฝังตัวและสำรวจหนังสือภายในร้าน แล้วจะพบกับหนังสือสนุกๆ มากมาย อย่างเราเองก็ได้ซีนสำหรับอ่านตอนแช่ออนเซ็นมา ถึงแม้ว่าจะเป็นซีนภาษาญี่ปุ่นล้วนที่อ่านไม่เข้าใจสักตัว แต่กิมมิกการทำหน้าปกด้วยผ้าขนหนูให้เหมาะกับการแช่ออนเซ็นมันน่ารักจนอดใจซื้อไม่ไหว

How to get there : นั่งรถไฟ Tokyo Metro สาย Hibiya มาลงสถานี Nakameguro แล้วเดินต่อจากสถานีอีกประมาณ 5 นาที 

https://goo.gl/maps/wYU3BcM2L5WvJdr58

moom bookshop

Taipei, Taiwan

ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์
ช่างภาพ

ก่อนหน้านี้เราเคยได้ยินคนพูดถึงร้านโฟโต้บุ๊กชื่อดังอย่าง moom bookshop ที่ไทเปอยู่บ้าง คิดว่าน่าจะเป็นร้านที่เหมาะกับตัวเองเพราะเราชอบดูหนังสือภาพหรือหนังสือที่มีภาพประกอบมากกว่าจะอ่านหนังสือที่มีตัวอักษรเต็มหน้ากระดาษ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เคยได้ไปสักที พอมีโอกาสได้ไปทำงานที่ไทเปก็เลยได้แวะไป

ร้าน moom bookshop อยู่ที่ชั้น 1 ของตึกอพาร์ตเมนต์เก่า ถึงจะตกแต่งแบบเรียบๆ แต่ก็ดูโดดเด่น (คือหาร้านเจอแน่นอน) ยิ่งตอนหัวค่ำที่ร้านหนังสือเปิดไฟ ทำให้ข้างนอกร้านยิ่งดูสวยขึ้นไปอีก เมื่อเปิดประตูเข้าไปในร้าน ด้านหนึ่งของร้านอัดแน่นไปด้วยโฟโต้บุ๊กของช่างภาพหลากหลายเชื้อชาติ ทั้งญี่ปุ่น ไต้หวัน ตะวันตก แถมยังมีให้เลือกหลากหลายแนวทั้งภาพถ่ายสตรีท คอนเซปต์ชวล หรืออาร์ตบุ๊ก ชนิดที่ยืนดูทั้งวันก็ยังดูไม่หมด 

ส่วนด้านในสุดของร้านจัดเป็นนิทรรศการหนังสือขนาดย่อมที่น่าจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ช่วงที่เราไปเป็นงาน Pioneers of Color Photography ที่จัดแสดงหนังสือรวมงานช่างภาพแนวสตรีทรุ่นเก๋าๆ ที่มีชื่อเสียงตั้งแต่ยุค 70-80s นอกจากนี้ตรงด้านหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ยังมีโซน zine หรือหนังสือทำมือให้เลือกหยิบดูได้ด้วย 

Recommend : ถึงมีเวลาอยู่ที่ร้านไม่นาน แต่เราก็ได้หนังสือภาพถ่ายของช่างภาพชาวญี่ปุ่นอย่าง Hideaki Hamada ที่เราชอบกลับบ้านในราคาไม่ต่างจากจากซื้อที่ญี่ปุ่นมากนัก

How to get there : MRT สถานี Zhongxiao Fuxing ทางออก 1 เดินต่อประมาณ 300 เมตร

https://goo.gl/maps/1sQG2afr9nMa8qXr9

The post 2 ห้องสมุด 4 ร้านหนังสือ สำหรับนักอ่านสายเที่ยว appeared first on a day magazine.

การได้ย้อนเวลาไปสำรวจเรือตัดน้ำแข็งของโซเวียตเมื่อ 60 กว่าปีก่อน ปล่อยตัวเองจมอยู่กับคาเฟ่เงียบสงบในมิวเซียมของปารีส กระทั่งการไปสัมผัสคุกจริงๆ ในมิวเซียมที่เคยเป็นสถานีตำรวจฮ่องกง เศษเสี้ยวของกาลเวลาที่ไหลเวียนและร่องรอยประวัติศาสตร์บนสิ่งของกับตามพื้นผนังคือประสบการณ์ที่จินตนาการยังไงก็ไม่สาแก่ใจเท่าไปเหยียบที่นั่นด้วยตัวเอง

แต่เดี๋ยวก่อน ถึงตอนนี้จะยังไปไม่ได้ แต่ใช่ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ดังนั้นระหว่างนี้ลองมาหาที่เที่ยว (ทิพย์) เอาไว้ ถ้าสถานการณ์เป็นปกติเมื่อไหร่ เราจะได้เก็บกระเป๋าบินไปมิวเซียมเหล่านี้ทันที 

และนี่คือเหล่ามิวเซียมที่คนทำงานสร้างสรรค์คิดถึงและอยากกลับไปเยี่ยมอีกครั้ง

Musée de la Vie Romantique
Rue Chaptal, Paris

โอ๊ต มณเฑียร, ศิลปินและนักวาดภาพประกอบ

ปลายฤดูร้อนสองปีก่อน แฟนเรามีนัดคุยเรื่องทำอัลบั้มกับโปรดิวเซอร์ที่ฝรั่งเศส เราเลยหาเรื่องติดรถเขาแบบนาทีสุดท้ายจากบรัสเซลส์ไปปารีส พอไปถึงสถานที่นัด (แน่นอนว่าเป็นคาเฟ่) เราก็ขอตัวไปเดินเล่นในเมือง ด้วยความที่ไม่มีแผนอะไรก็เลยลองกดค้นหาพิพิธภัณฑ์ที่ใกล้ที่สุด ปรากฏว่าขึ้นมาเป็นที่นี่ (ซึ่งคำว่าใกล้ของมันคือเดินเท้าข้าม 3 เขตนะ) เรารู้สึกถูกชะตากับชื่อก็เลยตัดสินใจเดินไปชิลล์ๆ เอาเข้าจริงด้วยความชันของถนนปารีสก็ทำเอาหอบเบาๆ แหละ แต่พอไปถึงบอกเลยว่าเป็นการตกหลุมรักแรกพบ

เวลาเที่ยวมิวเซียมเราจะพยายามไม่อ่านข้อมูลไปก่อนมากนัก เผื่อใจเผื่อสมองให้ไปตื่นเต้นกับประสบการณ์ตรงหน้ามากกว่า อันนี้ค่อนข้างสำคัญสำหรับ Musée de la Vie Romantique เพราะถึงเขาจะเรียกตัวเองว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ว่าด้วยวรรณกรรมและศิลปะ แต่เราว่าแก่นของที่นี่คือความละเมียดละมุนของชีวิตแบบฝรั่งเศส มันอยู่ในทุกองค์ประกอบ ตั้งแต่ทางเข้าที่เหมือนจะซ่อนอยู่ในหลืบอาคารเก่าที่ปกคลุมไปด้วยแมกไม้ เมื่อเข้าไปด้านในเหมือนหลุดไปอีกโลกหนึ่ง อาคารมิวเซียมก็เป็นเพียงบ้านและอาเทลิเยร์ขนาดเล็กตั้งอยู่กลางลานที่มีกุหลาบแข่งกันบานออกดอกสีสด อดใจไม่ได้ที่จะหยุดดมกลิ่นของมัน ตั้งแต่วินาทีนั้นมันเหมือนเวลาหยุดอยู่กับที่ ตัวมิวเซียมเองก็เป็นศิลปะที่งดงามแล้วสำหรับเรา

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีภาษาอังกฤษน้อยมาก สิ่งที่เราทำได้คือเช่า audio guide เดินไปฟังไป จับใจความได้ว่าบ้านหลังนี้เดิมเป็นที่ของศิลปิน Ary Scheffer จิตรกรชาวดัตช์ผู้ที่ย้ายรกรากมาอยู่ที่กรุงปารีสเมื่อปี 1811 งานของเขาอยู่ในขนบแนวโรแมนติก (Romanticism) ซึ่งในมิวเซียมนี้จะมีนิทรรศการอธิบายมูฟเมนต์นี้ คร่าวๆ คือมันเกิดขึ้นในยุโรปช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ยึดโยงกับการโหยหาความหมายของชีวิตอันเปราะบาง โดยเฉพาะเมื่อมนุษย์เทียบตนในความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ งานชื่อดังของเชฟเฟอร์หลายชิ้นจะเป็นการวาดฉากจากงานเขียนแนวนี้ของนักเขียนที่ได้รับความนิยมในยุคนั้น เช่น Dante, Goethe, และ Lord Byron บางคนอาจจะรู้สึกเสียดายที่มีงานจัดแสดงไม่มากนัก แต่เรารู้สึกว่าพอมีงานน้อยชิ้น เราก็ได้มีเวลาเพ่งพินิจอยู่กับแต่ละภาพได้นานขึ้น แถมในไกด์ก็มีการอ่านบทกวีที่เป็นแรงบันดาลใจของเขาให้เราได้ฟังขณะดูงานนั้นๆ เรียกได้ว่าคนละเรื่องกับการไปมิวเซียมใหญ่ๆ ที่ต้องเบียดเสียดกับคนเยอะๆ หรือต้องเร่งขาลากเพื่อดูงานให้ได้มากชิ้นที่สุด

เชฟเฟอร์ใช้เวลาไม่นานนักก็เป็นที่รู้จักในสังคมปารีส บ้านของเขาจึงเป็นที่พบปะของผู้คนชั้นสูง อีกทั้งเพื่อนศิลปิน นักเขียน และนักดนตรีที่แวะเวียนมาแลกเปลี่ยนไอเดียและแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตแก่กัน ทำให้ที่นี่ยังมีการจัดแสดงผลงานและสิ่งของเครื่องใช้จากบุคคลสำคัญในยุคนั้นอีกหลายคน เช่น นักเขียนหญิงม่าย George Sand และนักเปียโนหนุ่ม Chopin คู่รักอื้อฉาวแห่งยุคที่เป็นแขกประจำของเชฟเฟอร์ เป็นต้น ถ้าให้เล่าเรื่องความรุ่งโรจน์และพังพินาจของคู่นี้ก็คงเขียนได้อีกบทความ ขอสรุปสั้นๆ ว่าพวกเขาสอนให้เรารู้ว่ารักแบบโรแมนติกนั้นย่อมพาหัวใจไปสัมผัสทั้งสวรรค์และนรก

Recommend : สิ่งที่เราอยากแนะนำนอกจากการเดินดูนิทรรศการในบ้าน คือการให้เวลาตัวเองไปนั่งจิบกาแฟและทานขนมที่คาเฟ่เรือนกระจกของเขาอย่างน้อย 1 ชั่วโมง ไม่ใช่แค่เพราะชาเบลนด์ที่หอมที่สุดในปารีส หรือขนมอบที่อร่อยเกินเรื่อง แต่การได้นั่งตรงนั้นช่วยตกตะกอนประสบการณ์ในมิวเซียมทั้งหมด โยงจากศตวรรษที่ 18 กลับมาสู่ปัจจุบัน เมื่อได้นั่งนิ่งๆ มองแสงยามบ่ายที่ทอดตกลงมาบนกำแพงบ้านหลังนั้น เราอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงความ ‘โรแมนติก’ ในชีวิตของเราเอง ความสัมพันธ์ที่ผ่านเข้ามา การตกหลุมรัก และความเปราะบางของทุกๆ ลมหายใจที่ยังคงดำเนินอยู่ สุนทรียะของชั่วขณะนั้นมันทำให้เราเข้าใจว่าทำไมคาเฟ่เล็กๆ ที่ไม่ได้หรูหราอะไรจึงถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งในจุดที่โรแมนติกที่สุดของเมืองแห่งความรัก

How to get there : เมโทรสถานี Saint-Georges (สาย 12) สถานี Pigalle (สาย 2 และ 12) หรือสถานี Blanche (สาย 2)
goo.gl/maps/qbTVarwUGgUBopW57

Lenin Nuclear Icebreaker
Murmansk, Russia

มนสิชา รุ่งชวาลนนท์, เจ้าของเพจพื้นที่ให้เล่า คอลัมนิสต์คอลัมน์ Past Forward และผู้จัดพ็อดแคสต์ อดีต | ของ | ปัจจุบัน

เราไม่รู้จักที่นี่มาก่อนเลย บังเอิญปีนั้นไปดูแสงเหนือที่เมืองมูร์มันสก์ ประเทศรัสเซีย แล้วพายุหิมะเข้าทำให้ถนนปิด ออกจากเมืองไม่ได้เลยต้องไปหาอะไรทำในเมืองแทน บังเอิญเราเจอว่ามีมิวเซียมเกี่ยวกับเรือตัดน้ำแข็งของโซเวียตที่น่าสนใจก็เลยลองไปดู

นอกจากความใหญ่โตของตัวเรือแล้ว ความน่าสนใจคือโซเวียตมีคำกล่าวว่า “กิจการงานเดินเรือคือศักดิ์ศรีของสหภาพโซเวียต” ในปี 1957 สหภาพโซเวียตประกาศความสำเร็จเป็นประเทศแรกที่สามารถผลิตเรือตัดน้ำแข็งพลังงานนิวเคลียร์ได้ ความสำเร็จที่ว่านอกจากจะตบหน้าสหรัฐฯ ที่แข่งกันด้านพลังงานนิวเคลียร์มาตลอดแล้ว ยังถือเป็นครั้งแรกที่พลังงานนิวเคลียร์ถูกนำมาประยุกต์ใช้ในยานพาหนะสำหรับการพาณิชย์

เรือตัดน้ำแข็งของโซเวียตมีความสำคัญเพราะทำหน้าที่ตัดน้ำแข็งเปิดทางให้เรือขนสินค้าที่ต้องเดินทางผ่านทะเลอาร์กติก และเนื่องจากรัสเซียมีเส้นทางนั้นเป็นทางออกทะเลหลัก สตาลินจึงทุ่มทั้งเงิน เทคโนโลยี และแรงงาน จนสามารถสร้างเรือเสร็จในเวลาเพียง 3 ปี 3 เดือน ถือว่าเร็วและยิ่งใหญ่มากสำหรับประเทศที่เพิ่งผ่านสงครามโลกครั้งที่ 2 มาหมาดๆ

สตาลินวาดภาพเรือลำนี้เป็นตัวแทนความยิ่งใหญ่ของประเทศ จึงสั่งให้สร้างโลหะแบบพิเศษ ภายในใช้ไม้อย่างดี ตกแต่งแบบมีสไตล์เท่าที่จะหาได้ในสมัยนั้น ในวันที่เรือสร้างเสร็จ สตาลินตั้งชื่อเรือลำนี้ว่า ‘เลนิน’ เพื่อเป็นเกียรติแก่วลาดิเมียร์ เลนิน ผู้นำคนก่อน ภายในเรือมีทั้งห้องประชุม โรงอาหาร ที่ฉายหนัง ฟลอร์เต้นรำ ไปจนถึงห้องผ่าตัดและห้องทำฟัน (ไม่ใช่สำหรับคนในเรือเท่านั้น แต่เพื่อเจ้าหน้าที่ที่ประจำการในสถานีแถบอาร์กติก หมอในเรือยังต้องสแตนด์บาย ถ้ามีใครป่วยกะทันหันต้องโดยสารเฮลิคอปเตอร์ไปรับคนป่วยกลับมารักษาต่อในเรือ) ความปังของเรือลำนี้คือมีการกล่าวกันว่า การสร้างเรือพลังงานนิวเคลียร์ด้วยเทคโนโลยีที่มีอยู่ในยุคนั้นลำบากหนักหนากว่าการพามนุษย์ไปอวกาศเสียอีก

เรือเลนินออกปฏิบัติการครั้งแรกในปี 1959 ทำหน้าที่อยู่นาน 30 ปี ก่อนปลดระวางกลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ ความน่าสนใจของเรือลำนี้คือห้องบังคับการที่ใช้อธิบายการทำงานของเรือตัดน้ำแข็งพลังงานนิวเคลียร์ เพราะที่จริงแล้วตัวเรือไม่ได้  ‘ตัด’ น้ำแข็ง ตามชื่อ แต่เวลาเรือขับไปในทะเลอาร์กติก ปัญหาหลักคือแผ่นน้ำแข็งมักจะลอยมาชนกัน ปิดกั้นทางเดินเรือ สิ่งที่เรือเลนินทำจึงเป็นการลอยตัวขึ้นไปเหนือน้ำแข็งแล้วบดขยี้แผ่นน้ำแข็งลงมา เพราะฉะนั้นเรือต้องทั้งหนักมากและมีพลังมากพร้อมๆ กัน

พลังงานที่ใช้ขับเคลื่อนเรือแน่นอนว่าเป็นนิวเคลียร์ตามชื่อ การทำงานของเรือเลนินคือสูบน้ำทะเลเข้าไปในเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่มียูเรเนียมเป็นเชื้อเพลิง พอน้ำโดนความร้อนกว่า 300 องศาเซลเซียสก็จะกลายเป็นไอ ไอน้ำที่ได้ก็จะกลายเป็นกำลังในการขับเคลื่อนกลไล / ปั่นไฟในเรืออีกที

Recommend : ทุกวันนี้รัสเซียยังมีเรือตัดน้ำแข็งอีกหลายลำและเป็นประเทศที่เดินทางไปทวีปอาร์กติกบ่อยที่สุดในโลก ระยะทางไปอาร์กติกจากท่าเรือในเมืองมูร์มันสก์ของรัสเซียคือ 2,500 กิโลเมตร (เท่าการเดินทางไปมอสโก) สิ่งที่น่าสนใจในเรือตัดน้ำแข็งเลนินคือบรรยากาศที่ยังคงอบอวลในตัวเรือ ทั้งความภาคภูมิใจและความยิ่งใหญ่ของระบบที่ล่มสลาย เรือเลนินเป็นเหมือนนาฬิกาที่หยุดเวลาไว้ในวันที่สหภาพโซเวียตประสบความสำเร็จสูงสุด

โชคดีว่าปีที่แวะไป เป็นปีที่เรือเลนินอายุครบ 60 ปีพอดี (1959-2019) เราเลยซื้อนาฬิกาเป็นตัวแทนวันเวลาที่ถูกหยุดไว้ในตัวเรือกลับมาด้วย

How to get there : นั่งเครื่องบินจากกรุงเทพฯ ไปมอสโก แล้วนั่งเครื่องบินภายในประเทศของรัสเซียไปจอดที่สนามบินเมืองมูร์มันสก์ จากนั้นก็นั่งรถไป
goo.gl/maps/hvixWk74625pv3RH8

Tai Kwun – Centre for Heritage and Arts
Central, Hong Kong

ปอ เปรมสำราญ, นักเขียนและศิลปิน

ตอนนั้นเรามีแผนจะไปเดินดูงาน Art Basel ที่ฮ่องกงเพราะอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง เลยจัดอาร์ตทัวร์ให้ตัวเองไปเลย เราลองเสิร์ชดูว่ามีมิวเซียมอะไรน่าสนใจไหม แล้ว Tai Kwun ก็โผล่มา เห็นว่าอยู่ย่าน Central เดินทางไม่ยาก เราเลยลองไปดู

ก่อนเข้าไปไม่ได้คาดหวังอะไรและไม่ได้อ่านประวัติของที่นี่มาก่อน แต่พอเข้าไปเรารู้เลยว่ามันน่าจะเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะที่นี่เคยเป็นสถานีตำรวจกลางแต่ทุกวันนี้เปลี่ยนเป็นพื้นที่ศิลปะ พอรู้ความเป็นมาแบบนี้ เวลาที่ดูนิทรรศการหรือเห็นสิ่งต่างๆ เราก็จะตีความโดยมีอดีตของที่นี่อิงไปด้วย

Recommend : จุดเด่นที่คิดว่าไม่เหมือนใครแน่ๆ คือที่นี่มีคุก ส่วนตัวเราชอบเวลาสถานที่ที่มีประวัติศาสตร์ไม่ได้พยายามจะปิดบังอดีตของตัวเอง มันถูกพัฒนาโดยยังเก็บของเก่าไว้ให้เรียนรู้ อย่างคุกที่เป็นของเดิมก็กลายเป็นส่วนที่บอกเล่าประวัติศาสตร์ของที่นี่ไป ที่ชอบอีกอย่างคือมีพื้นที่ให้ได้นั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่โดยที่เราไม่จำเป็นต้องซื้อของก็ได้ ด้วยความที่บรรยากาศในย่านนี้คึกคักและพลุกพล่านมากๆ ที่นี่จึงเหมือนเป็นจุดแวะหายใจ แวะนั่งให้หายเหนื่อย

How to get there : ขึ้น mrt ไปลงที่สถานี Central ทางออก D1 จากนั้นเดินไต่เมืองที่มีความชันขึ้นไปหนึ่งเหนื่อย ระหว่างทางมีแกลเลอรีและร้านอาหารตลอด แวะพักก่อนได้
g.page/taikwun?share

Arktikum Science Centre
Rovaniemi, Finland

กุลธิดา รุ่งเรืองเกียรติ, ครูและนักการเมือง

เรารู้จักพิพิธภัณฑ์ Arktikum เพราะเห็นอาคารกระจกที่ยื่นออกมา มีแสงสวยๆ ลอดผ่านกระจกจากโซเชียลมีเดียสักที่ และพบว่ามันตั้งอยู่ในเมือง Rovaniemi แหล่งกำเนิดตำนานลุงซานตาคลอส เลยถือว่าไปเมืองนี้แวะหาซานตาพร้อมกับแวะชมวิถีชีวิตแบบอาร์กติกสุดๆ ในพิพิธภัณฑ์ Arktikum ว่าเขากินอยู่หลับนอนกันยังไงในอากาศติดลบหนักๆ ท้องฟ้ามืดไปแล้วเป็นระยะเวลา 2 ใน 3 ของวัน

เราอยากเห็นการจัดแสดงสิ่งของเครื่องใช้ อาคารบ้านเรือน การจำลองชีวิตคนแถวนั้นที่มันต่างจากบ้านเราแบบสุดขั้ว อยากเห็นว่าเขาทำอะไรกันในแต่ละวัน แล้วมันปังมากเพราะในมิวเซียมมีตั้งแต่แมมมอธยันแสงเหนือจำลอง (เวลาน้อยไม่ได้เห็นของจริง ดูของจำลองก่อนก็ได้ เอ้า) ชีวิตในอาร์กติกตั้งแต่สมัยล่าสัตว์ การทำสงคราม Lapland และธรรมชาติที่สวยสุดๆ พอทุกอย่างมันต่างจากที่เคยเห็นมากเราก็ว้าวไปหมด

ส่วนตัวประทับใจคอนเซปต์ของที่นี่เพราะเป็นทั้งพิพิธภัณฑ์และศูนย์วิทยาศาสตร์ สร้างเพื่อฉลองวันชาติฟินแลนด์ตอนครบ 75 ปี รัฐบาลบ้านเขาชอบมอบแหล่งเรียนรู้ดีๆ ให้ประชาชน เราชอบสัตว์ในโลกอาร์กติกต่างๆ ที่จัดแสดงทั้งหมดเลย เพราะมันไม่มีวันจะได้เห็นจากที่ไหน อย่างหมีขาวมุ้งมิ้ง พอมาดูจริงๆ มันไม่มุ้งมิ้งเลย หรือกวางมูสที่พอเห็นตัวจริงแล้วมันมหึมากว่าที่เราคิดไว้อีก ที่สำคัญคือเราไม่จำเป็นต้องศึกษาสัตว์จากสวนสัตว์อย่างเดียว สัตว์ตายแล้วเอามาสตัฟฟ์ไว้ให้คนศึกษาก็ได้

ตอนนั่งดูสถาปัตยกรรมแบบฟินแลนด์ก็เพลินมาก ทีมออกแบบมิวเซียมมาจากเดนมาร์กร่วมกับสถาปนิกฟินแลนด์ ที่นี่เลยสวยแบบเงียบๆ ไม่โหวกเหวกโวยวาย เหมือนบุคลิกประเทศเขาเลย เจ้าโดมกระจกถือเป็นหัวใจของที่นี่ มองจากข้างนอกได้อารมณ์หนึ่ง พอมาอยู่ข้างในเป็นอีกอารมณ์ อะเมซิ่งมาก

สุดท้ายคือชอบแฟชั่นชาว Sami มาก ปกติเราเคยเห็นแต่ไกลๆ แต่ที่นี่จัดแสดงพร้อมอรรถาธิบายละเอียดเชียวว่าอะไรมีความหมายยังไงบ้าง เราชอบในรายละเอียดหัวจรดเท้าที่เอาส่วนประกอบจากธรรมชาติมาผสมผสานกับความคิดสร้างสรรค์ของคน

Recommend : คาเฟ่มีอาหารของคนแถบนั้นให้ชิม ถ้าวางแผนดีๆ ก็จะได้ครบทุกประสบการณ์ ทั้งภาพ เสียง กลิ่น รส แนะนำว่าอย่าลืมเอาบัตรนักเรียนมาเพราะได้ลดราคาจาก 15 ยูโรเหลือ 9 ยูโร

How to get there : ถ้าของไม่หนักและอากาศไม่แย่ เดินจากสถานีรถไฟ Rovaniemi เลียบถนนมา Lapinkävijäntie มาประมาณ 1.6 กิโลเมตรก็ถึง หาไม่ยาก
g.page/Arktikum?share

Centrale Montemartini
Rome, Italy

นักรบ มูลมานัส, ศิลปินและกราฟิกดีไซเนอร์

ก่อนอื่นคือชอบชื่อพิพิธภัณฑ์จัง ชื่อเขาน่าเอ็นดู ที่นี่เป็นสาขาย่อยของพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญแห่งหนึ่งของโรมอย่าง Musei Capitolini เน้นจัดแสดงประติมากรรมยุคโรมันเป็นหลัก ถึงแม้จะไม่มีชิ้นงานระดับมาสเตอร์พีซที่ทุกคนร้องอ๋อ แต่มีความพิเศษสุดๆ คือที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เป็นโรงผลิตไฟฟ้าแห่งแรกของโรมอายุกว่า 100 ปี แน่นอนว่าโรงไฟฟ้านี้หมดสภาพการใช้งานเล้ว แต่โครงสร้างมหึมาของจักรกลวินเทจมันช่างมีคุณสมบัติบางประการประหนึ่งงานศิลปะยักษ์ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแง่มุมน่าทอดทัศนาน่าศึกษา การจัดแสดงของเขาคือเอารูปปั้นโรมันมาวางในโรงไฟฟ้านี้เคียงข้างกับจักรกลเลย สุดจะคอลลาจทรงพลังอลังการ

Recommend : นิทรรศการแรกของเขาใช้ชื่อว่า Machines and Gods ขับเน้นปฏิสัมพันธ์ของชิ้นงานกับสถานที่ ห้วงเวลาที่ปนเปกัน ต่อยอดออกมาเป็นมุมมองแง่คิดได้ไม่รู้จบรู้สิ้น มองอีกมุมหนึ่งที่นี่ก็เป็นตัวอย่างที่ดีของการจัดการพื้นที่ในเมืองที่ทั้งแก้ปัญหาและเอื้อประโยชน์ให้กับทุกฝ่าย กล่าวคือ Musei Capitolini มีจำนวนชิ้นงานล้นทะลัก ประจวบกับ Centrale Montemartini มิได้ใช้ผลิตไฟฟ้าอีกต่อไป การสมประโยชน์ครั้งนี้ผลดีก็ตกมาถึงประชาชน อยากให้มีโปรเจกต์ประมาณนี้เกิดขึ้นในไทยบ้างเด้อ

How to get there : รถไฟใต้ดินสถานี Garbatella เดินเท้าอีก 9 นาที
goo.gl/maps/fUPDqERW6bfyPgDb8

21st Century Museum of Contemporary Art
Kanazawa, Japan

sprinkle on cake, นักวาดภาพประกอบ อินสตาแกรม sprinkle.on.cake

สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเราได้รู้จักงานสระว่ายน้ำของ Leandro Erlich ก็เลยลองหาข้อมูลแล้วเจอว่ามันมีอยู่ที่มิวเซียมนี้ จากนั้นก็อยู่ในลิสต์สถานที่ที่อยากไปมาตลอด กระทั่งช่วงหน้าร้อนปีที่แล้วมีโอกาสไปโร้ดทริปกับเพื่อน เลยถือโอกาสขอแทรกที่นี่เข้าไปด้วยเลย

อันที่จริงเราคาดหวังกับสระว่ายน้ำนี้มากๆ ยิ่งเห็นรูปคนญี่ปุ่นที่ไปในอินสตาแกรมยิ่งทำให้อยากไป แต่ว้าวสุดคือปริมาณคนก่อนเลย เพราะเราไปถึงตอนเกือบเที่ยงวันอาทิตย์ คนเลยค่อนข้างแน่นมาก แล้วเป็นช่วงโควิด-19 ด้วย ทำให้ต้องจัดรอบแบ่งให้คนเข้าไปเป็นช่วงเวลา (ใครอยากไปควรไปวันธรรมดาหรือไปเร็วหน่อยนะ) 

งานศิลปะส่วนใหญ่ของที่นี่จะเป็นแบบเอาต์ดอร์ โดยมีพื้นที่โซนด้านนอกตึกและข้างในตึกที่จะมีนิทรรศการผลัดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ โซนด้านนอกตึกคือส่วนที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย แต่ตัวเราอยากเข้าไปดูข้างใต้สระว่ายน้ำเลยต้องเสียเงินเข้าไปโซนด้านในตึก จริงๆ เราชอบงานศิลปะด้านนอกชิ้นหนึ่งมาก เป็นงาน installation art ฉากกั้นพลาสติกใส 3 สีที่เราจะเห็นสีซ้อนกันเปลี่ยนไปตามมุมที่มอง

Recommend : เวลาเราไปมิวเซียม โดยเฉพาะที่ญี่ปุ่นจะชอบไปดูร้านขายของในนั้นมาก เพราะจะมีของดีไซน์น่ารักๆ และโปสต์การ์ดต่างๆ ที่ไม่มีขายที่อื่น อย่างของที่นี่ก็มีเจ๋งๆ หลายชิ้น ถ้ามีโอกาสก็อยากให้แวะดูด้วย

How to get there : นั่งรถบัสจากสถานีรถไฟ Kanazawa ลงที่ Hirosaka·21st Century Museum และเดินต่อนิดเดียว หรือจะใช้บริการจาก terminal 8-10 ลงที่ป้าย Korinbo (ATRIO-mae) และเดินต่ออีก 5 นาทีก็ได้
goo.gl/maps/jhBwxwF6HQDDAgBd9

‘เราเที่ยวด้วยกัน เฟสทิพย์’ คือซีรีส์ประจำเดือนพฤษภาคมที่ a day ชวนผู้คนจากหลากหลายวงการมาแชร์ destination ที่คิดถึงหลังจากกักตัวอยู่ในประเทศไทยมาปีกว่า ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุด ร้านหนังสือ มิวเซียม แกลเลอรี ฯลฯ

The post 6 พิพิธภัณฑ์รอบโลกที่เหล่าคนสร้างสรรค์อยากชวนบินไปหลังเปิดประเทศ appeared first on a day magazine.