ในฉากหลัง เขาคือเด็กหนุ่มที่ทิ้งใบปริญญาด้านวิศวกรรมไฟฟ้า มาจับ pitcher เทลาเต้อาร์ต เริ่มต้นฝึกฝนตัวเองหลังเคาน์เตอร์ในคาเฟ่เล็กๆ ล้มเหลวจากร้านกาแฟร้านแรกของตัวเองที่ออสเตรเลีย เจอเรื่องผิดพลาด ฝ่าฟันกับคำพูดคนรอบตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลาสิบปี เฉกเช่นคนที่ไม่ยอมอ่อนข้อกับอุปสรรค 

แต่เชื่อไหมว่า แม้ในวันที่เขาประสบความสำเร็จบนเวทีระดับโลกมาหลายครั้งหลายครา คำพูดจากคนเหล่านั้นยังคงเดินตามหลังอยู่ เขาเลือกที่จะฟัง และแปรเปลี่ยนมันเป็นแรงกระตุ้นให้ตัวเองเดินรุดไปข้างหน้า เพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองรักต่อ

ทั้งหมดนี้คือนิยามความเท่ของบาริสต้าคนไทยที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งที่เราอยากแบ่งปัน และตัวหนังสือหลังจากนี้คือสิ่งที่ยืนยันว่าหนทางแห่งความสำเร็จของเขาไม่ง่ายดายเลย

พลังของเด็กหนุ่มที่ใครบอกให้หยุดก็ไม่ฟัง

“ผมเรียนวิศวะเพราะแม่อยากให้เรียนครับ แต่ตอนปีสาม ผมรู้ตัวว่าวิศวกรไม่ใช่อาชีพที่ผมชอบ เลยอยากเป็นสจวร์ต อยากทำตามความฝันตอนเด็กที่อยากเที่ยวรอบโลกด้วย แต่ภาษาอังกฤษผมย่ำแย่มาก (หัวเราะ) อาชีพที่อยากทำต้องมีความรู้ภาษาอังกฤษก่อน สามเดือนหลังเรียนจบผมเลยตะบี้ตะบันอ่านหนังสือ หาความรู้พื้นฐานภาษาอังกฤษ ผมว่าผมเป็นคนเพี้ยนประมาณหนึ่งนะ เวลาชอบอะไรก็จะอยากทำมันทุกวันๆ มันเป็นช่วงเวลาที่เปลี่ยนชีวิตผมมากเลย

“ผมอยากจริงจังกับการเรียนภาษามากขึ้นเลยขอที่บ้านไปออสเตรเลีย ที่บ้านไม่ค่อยว่าอะไรกับการตัดสินใจนี้ แต่จริงๆ เขาก็บ่นว่าทำไมไม่ไปสมัครงานเป็นวิศวกร ผมตอบเขาไปว่าขอเรียนภาษาก่อนน่าจะดีกว่า

“ระหว่างที่เรียน ผมสมัครงานเป็นเด็กล้างจานในร้านอาหารไทย พอทำได้สักพักก็เริ่มรู้สึกว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ เราแย่แน่ๆ เพราะที่ร้านก็มีแต่คนไทย แต่ผมไปออสเตรเลียเพราะอยากพูดภาษาอังกฤษ เลยตัดสินใจลาออก จำได้ว่าพี่ๆ คนไทยที่ทำงานเรียกผมไปคุยในครัว ‘คิดดีแล้วเหรอที่ลาออก เพราะงานที่นี่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสมัครเข้ามาทำได้นะ เชื่อพี่เหอะ อย่าไปไหนเลย’ ผมรู้สึกในใจว่าทำไมทุกคนต้องกะเกณฑ์ว่าสิ่งที่เราได้ทำในตอนนั้นคือดีแล้ว ผมไม่ชอบเลยเวลาที่มีคนบอกผมแบบนี้

“หลังจากนั้นผมไปสมัครงานเป็น all-rounder (คนทำงานจิปาถะ) ในคาเฟ่ ผมมีโอกาสได้ทำงานที่หลากหลายและได้ใช้ภาษาอังกฤษอย่างที่หวังไว้ด้วย ทุกเช้าที่ร้านจะมีผมและบาริสต้าอีกคนที่เข้าร้านไวกว่าคนอื่นๆ ทุกวันผมได้เห็นเขาเซตเครื่องชงกาแฟ ปรับเครื่องบด ทำลาเต้อาร์ต ผมรู้สึกว่ามันเจ๋งมาก กาแฟแก้วแรกที่ผมได้กินก็คือกาแฟของบาริสต้าคนนี้ เขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมอยากเป็นบาริสต้า

“เขาได้ตำแหน่งแชมป์โลกลาเต้อาร์ตมาครองเลยตัดสินใจลาออกจากร้าน ผมก็เลยขอลาออกด้วย พนักงานทุกคนเขาดีใจกับเรานะ ถ้าเรามีเป้าหมายใหม่ทุกคนก็หวังดีอยากให้เราไปได้ดี มันทำให้ผมเห็นความแตกต่างในนิสัยคนไทยและคนออสเตรเลีย”

คำดูถูกที่ชวนพิสูจน์ความตั้งใจ

“ผมลงทุนเปิดคอกเทลบาร์และคาเฟ่กับเพื่อนที่ออสเตรเลีย แต่กิจการเราไปได้ไม่ค่อยสวย โชคดีที่โลเคชั่นร้านดีมากๆ ผมตัดสินใจขายร้านเอาเงินมากลบหนี้ ตรงนี้เป็นบทเรียนชิ้นสำคัญในชีวิตเลย ครั้งต่อไปจะไม่หุ้นกับใครแล้ว ผมบินกลับเมืองไทยและตั้งใจว่าจะเปิดคาเฟ่ของตัวเอง แต่ก็มีปัญหากับที่บ้านซ้ำอีก เพราะเขาอยากให้ผมเป็นวิศวกร

“เราทะเลาะกันรุนแรง ผมเลยเอาเงินเท่าที่ผมมีมาเปิดร้าน Ristr8to ซึ่งก่อนหน้านั้นผมก็เริ่มลงแข่งลาเต้อาร์ตที่ออสเตรเลีย ผมอยู่ที่นู่นมาเกือบสี่ปี ซึมซับวัฒนธรรมคาเฟ่ของเขามาเยอะ นี่เป็นเหตุผลที่ผมอยากเปิดคาเฟ่สไตล์ออสเตรเลียที่เน้นขายกาแฟแบบ single origin และลาเต้อาร์ต ซึ่งในปี 2011 สิ่งนี้ยังเป็นสิ่งใหม่มากสำหรับวงการกาแฟบ้านเรา

“มีคนในวงการกาแฟพูดกับผมว่า ‘คนไทยเขากินกาแฟกับนมข้นมาตั้งแต่จำความได้ อยู่ๆ คุณจะให้คนไทยกินกาแฟร้อนได้ยังไง ยังไงก็ไม่มีทางทำได้’ หรือคำจากคนอื่นอย่าง ‘เป็นแค่ร้านลาเต้อาร์ต กาแฟใช้ไม่ได้หรอก’ ความรู้สึกมันเหมือนกับวันที่ผมลาออกจากร้านอาหารไทยที่ออสเตรเลีย คนบางคนมัวตัดสินคนอื่นๆ จากประสบการณ์ของตัวเอง และเชื่อกันแบบผิดๆ ว่าถ้าคนก่อนหน้าทำไม่ได้ คนที่มาทีหลังก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

“วันแรกที่เปิดร้าน ผมขายกาแฟได้ 8 แก้วเองครับ แต่ลึกๆ ผมไม่อยากยอมแพ้เลย ผมเชื่อว่าลาเต้อาร์ตเป็นสิ่งที่เชื่อมคนทั่วไปให้เข้าสู่โลกของ specialty coffee ได้ง่ายที่สุด ผมคงรู้สึกเสียดายมากกว่าถ้าความรู้ที่เราเก็บเกี่ยวจากประเทศที่ขึ้นชื่อเรื่องกาแฟไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้กับวงการกาแฟไทยเลย”

อุปสรรคข้างทางที่แชมป์โลกลาเต้อาร์ตต้องฝ่าฟัน

“หลังจากเปิดร้านไม่นานผมก็ลงแข่งลาเต้อาร์ตอีก สุดท้ายปีนั้นผมก็ได้เป็นตัวแทนประเทศไทยและคว้าอันดับที่ 6 ของโลกมาได้ เสียงที่ผมได้ยินจากคนข้างหลังบางคนคือ ‘ไม่ได้ที่หนึ่งหรอก เห็นไหมว่าไม่เก่งจริง’ ทั้งๆ ที่ปีนั้นเป็นครั้งแรกที่ตัวแทนประเทศไทยเข้าไปอยู่ในรายชื่อ final six (ผู้ชนะอันดับที่ 1-6 จะได้รับการบันทึกชื่อในรายการแข่งขัน) ตอนแรกๆ หงุดหงิดนะ แต่ในใจก็คิดว่าเดี๋ยวคราวหน้าผมจะได้อันดับที่สูงกว่านี้ให้ดู

“ปี 2015 คือปีที่สองที่ผมลงแข่ง คราวนี้ผมได้อันดับที่ 5 จริงๆ ผมคาดหวังแล้วว่าคว้าแชมป์โลกมาได้แน่ๆ แต่ด้วยความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมทำบนเวทีทำให้โอกาสนั้นหายไปเลย ปีต่อมาผมก็ตัดสินใจลงแข่งอีก คราวนี้หล่นไปอยู่ที่ 11 เลยครับ เจ็บปวดมาก (หัวเราะ) แต่ตอนนั้นผมแทบไม่สนใจเลยว่าใครจะว่ายังไง เพราะคำพูดเดิมๆ เหล่านั้นทำอะไรผมไม่ได้แล้ว

“ผมกลับมาอ่านบทสัมภาษณ์อดีตแชมป์โลก เขาบอกว่าซ้อมวันละสิบชั่วโมงเป็นเวลาสองเดือน เททิ้งเกือบสองหมื่นแก้ว ผมฉุกคิดว่าบางครั้งผมอาจจะโทษคนอื่นมากเกินไป เราซ้อมน้อยมากเมื่อเทียบกับคนที่ทุ่มเททำมันมาเป็นเดือนๆ ความล้มเหลวบางทีมันก็สะใจ โดยเฉพาะเวลาที่เราลุกขึ้นจากมันได้

“แข่งเสร็จปีนั้นผมเตรียมตัวเพื่อการแข่งในปีถัดไปเลย เวลาเห็นอะไรเจ๋งๆ ก็เก็บมันมาครีเอตเป็นลายลาเต้อาร์ต หรือคิดหาวิธีการพรีเซนต์ที่ใส่เรื่องราวเข้าไปให้มันน่าสนใจ พยายามทำให้ทุกๆ วินาทีในสิบนาทีของการแข่งขันนั้นไม่มีช่องโหว่ให้กรรมการหักคะแนน จนในที่สุดก็ได้อันดับที่ 1 อย่างที่ตั้งใจไว้”

บทสรุปที่ไม่ใช่บทสุดท้าย

“ผมมองว่าทุกๆ คำพูดและความผิดพลาดมีความดีในตัวมัน อย่างน้อยที่สุดชีวิตเราต้องไม่ล้มซ้ำรอยเดิม มันคงเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ว่าเราจะเก่งหรือไม่เก่งยังไงเราคงหนีไม่พ้นคนที่คอยสรรหาคำพูดมาดูถูกความสามารถเรา เวลามีใครมาดูถูกเราก็แค่เปลี่ยนมันให้เป็นแรงผลักดัน แล้วก็ ‘ลงมือทำ’ ให้เขาดู

“ถ้าถามผมว่าความสำเร็จคืออะไร สำหรับผม เงินอาจจะไม่ใช่คำตอบสุดท้าย ผมให้ความสำคัญกับความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ผมชอบตรงนี้ เร็วๆ นี้ผมก็กำลังจะแข่งอีกรายการ Coffee in Good Spirit เวลามีคนมาถามว่าทำไมยังลงแข่งอยู่ ผมมักถามเขากลับไปว่า ‘แล้วทำไมเราจะต้องหยุด’

“ตอนนี้ผมเป็นคนที่นอนเฉยๆ ไม่ได้แล้ว ผมอยากทำให้ทุกอย่างดีขึ้นในทุกวัน หาไอเดียใหม่ๆ มาป้อนให้ร้าน ทำ Ristr8to ให้เป็นคาเฟ่ที่ดี การมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบไปเรื่อยๆ วิถีชีวิตแบบนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นความมั่นคงอย่างหนึ่งได้แหละมั้ง”

แค่ทำในสิ่งที่เป็นตัวของตัวเอง เชื่อมั่นในความคิด ลงมือทุ่มเทให้กับมันอย่างสุดใจ และมองทุกอุปสรรคในแง่ดี นี่คือความเท่ที่เราสัมผัสได้จากชายที่อยู่ตรงหน้าเราคนนี้ เหมือนกับแบรนด์ AXE ที่เชื่อเสมอว่าเราทุกคนมีความเท่ในแบบฉบับของตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องทำในสิ่งที่เหมือนใคร แค่มั่นใจในตัวเราที่เป็นเราก็พอ

ขอบคุณสถานที่ Khom Coffee

The post คำตัดสินและคำถามที่ผลักดัน ‘ต๋อง Ristr8to’ ก้าวสู่แชมป์โลกลาเต้อาร์ต appeared first on a day magazine.

ตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร ก็เคยคิดเช่นนั้น เขาไม่กล้าฝันว่าอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูนเพราะคงทำให้แม่ไม่สบายใจ แต่การวาดการ์ตูนกลับกลายเป็นความสุขและเป็นพื้นที่ที่เขาจะได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเองมากที่สุด จนในที่สุดผลงานของเขาก็ได้รับการยอมรับทีละเล็กทีละน้อย การ์ตูนของเขาได้ลงคอลัมน์การ์ตูนเล็กๆ ในนิตยสารไทย ไปจนถึงจัดนิทรรศการในมุมเมืองใหญ่ๆ ที่ญี่ปุ่น ประเทศที่นับเป็นเมืองหลวงมังงะของโลก ทั้ง hesheit, ควันใต้หมวก, everybodyeverything ที่ก่อเกิดคาแรกเตอร์ที่ใครหลายคนรักอย่าง ‘มะม่วง’ นอกจากนี้เขายังทำแอนิเมชัน วาดปกซีดีและหนังสือหลายเล่ม และยังแสดงดนตรีประกอบแอนิเมชันอีกด้วย

หากมีใครพูดว่าอาชีพนักวาดการ์ตูนไร้สาระและไม่มีอนาคต ลองอ่านชีวิตของชายคนนี้ดู

ไม่กล้าฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน

ถ้าถามความฝันในวัยเด็กของวิศุทธิ์ เขาไม่กล้าฝันว่าอยากจะเป็นนักเขียนการ์ตูนสักนิด เพราะเส้นทางของอาชีพนั้นดูเลือนลางซะเหลือเกินที่จะบอกแม่หรือบอกครู แม้เขาจะรักการวาดการ์ตูนเป็นที่สุด

“มันไม่เรียกว่าความฝันหรอก เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้”วิศุทธิ์บอกกับเราแบบนั้นเมื่อถามว่าเคยฝันอยากเป็นนักวาดการ์ตูนไหม หากใครถามว่าอยากจะเป็นอะไร เขาจะตอบว่าอยากเป็นหมอ เป็นสถาปนิก หรือเป็นชาวนาแบบคุณตา เพราะอาชีพนักเขียนการ์ตูนนั้นดูเป็นเรื่องเด็กๆ มากกว่า

“เราก็เลยไม่ฝันอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูน แต่ก็ยังวาด วาดทุกวันให้เพื่อน 5 คนอ่านจนกระทั่งจบประถมก็ไม่มีเพื่อนพวกนั้นแล้ว เราก็เลยเลิกวาดการ์ตูนไปพักหนึ่ง เพราะเราไม่กล้าให้ใครอ่านการ์ตูนทะลึ่งตึงตังที่เราวาด ทั้งๆ ที่เราเรียนโรงเรียนชายล้วนนะ เพราะว่าเพื่อนแต่ละคนดูโตขึ้นแล้ว ดูฉลาดกันแล้ว ม.1 แล้วเราก็ไม่ได้เอาการ์ตูนไปโชว์ใครอีก”

นักเรียนศิลปะที่วาดรูปไม่เก่ง

หลายคนอาจไม่รู้ว่าวิศุทธิ์เรียนจบจากสาขาการออกแบบภายใน คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยหวังในใจว่าแม้ไม่ได้เป็นนักวาดการ์ตูน ก็ขอให้เขาได้เรียนศิลปะ ขอให้วาดเขียนได้เก่งขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่า เขาเป็นนักเรียนศิลปะที่โดนอาจารย์ดุว่าเกือบทุกวิชา ผลงานวาดรูปที่เขาตั้งใจออกไอเดียเต็มที่กลับไม่ตรงใจอาจารย์ หนำซ้ำยังยังถูกวิจารณ์ให้อายเพื่อน อายรุ่นน้อง จนเขาเสียความมั่นใจไปไม่น้อย

“เราเข้าไปเรียนเพราะคิดว่าอาจารย์จะสอนให้เราวาดรูปได้สวยๆ แต่ปรากฏว่าเข้าไปแล้วนักเรียนทุกคนวาดรูปสวยอยู่แล้ว อาจารย์ก็ไม่มานั่งสอนวิธีวาดรูปสวยๆ เขาก็สอนอย่างอื่น เข้าไปวันแรกอาจารย์บอกว่าวาดอะไรก็ได้ เราวาดงานอาร์ตๆ ไอเดียเยอะๆ ระหว่างที่เพื่อนๆ วาดรูปแรเงาทรงเรขาคณิตซึ่งก็เหมือนๆ กันไปหมด แต่ปรากฏว่าอาจารย์ชมและให้เกรด A นักเรียนที่วาดรูปแรเงาเรขาคณิตเหล่านั้น เราก็สงสัยว่ารูปของเราคงได้ A อีกแบบ ปรากฎว่าอาจารย์ก็โชว์งานของเราจริงๆ แต่โชว์เพื่อประจาน ได้เกรด F บ้าง D บ้าง”

ไม่ใช่แค่รูปวาดเท่านั้นที่วิศุทธิ์โดนอาจารย์ว่า แม้แต่ลายมือที่เขียนกำกับในแปลนงานก็ยังโดนวิจารณ์ไปด้วย

“แม้แต่ลายมือคุณเนี่ย มันยังไม่เหมือนกับคนที่เรียนศิลปะเลย” อาจารย์ดุเขาจนเอือม ในขณะที่เพื่อนๆ ที่วาดรูปสวย วาดรูปดีในสายตาอาจารย์ก็สามารถรับงานสอนพิเศษวาดรูปและหาเงินได้ตั้งแต่ยังเรียนอยู่

“คือเราอายเพื่อน เพราะเพื่อนรับงานวาดรูปกันตั้งแต่ปี 1 แล้ว เราจะไปรับงานใครได้ ฝีมืออ่อน ติวน้องไม่เป็น งานดรอว์อิ้งของเราก็ถูกติดบอร์ดประจานตลอดเวลา ซึ่งมันก็อยู่ตรงบันไดที่ทุกคนต้องเดินผ่าน”

วาดรูปไม่เก่งให้เต็มที่

อาจารย์ว่าจนทำให้อายเพื่อนและรุ่นน้อง เลยทำให้ตั้มหันมาวาดรูปเพื่อปลดปล่อยอารมณ์

“เราก็อยากจะพิสูจน์ตัวเองให้คนอื่นเค้ายอมรับ เราจะได้หายอายแต่มันก็ต้องใช้เวลา ซึ่งจะพิสูจน์ด้วยวิชาที่เรียนตรงๆ ก็ไม่ได้ เพราะเราทำไม่ได้จริงๆ ก็เลยหาทางอื่น เล่นดนตรี ได้โชว์เพื่อนก็หายอายเป็นพักๆ นะ แต่สิ่งที่ทำให้เราหายอายได้จริงๆ เลยก็คือการวาดการ์ตูนนี่แหละ คือเราคิดขึ้นมาได้ว่า เฮ้ย ตอนประถมเราวาดการ์ตูนแล้วเพื่อนเราชมเรา ไม่ใช่สงสารเรา เราก็เลยหยิบกระดาษขึ้นมาวาดการ์ตูนอีกครั้ง”

คราวนี้เขาคิดใหม่ ทำใหม่ คือการวาดรูปของเขาไม่จำเป็นต้องวาดให้สวยหรือต้องถูกใจใครอีกแล้ว วาดให้เละ ไม่ต้องใช้ไม้บรรทัด หรือจะวาดให้หยาบคายยังไงก็ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้ตัวเองได้ระบายความรู้สึก จนเกิดเป็นการ์ตูน

hesheit ขึ้นมา เมื่อมีโอกาสเขาก็ลองให้เพื่อนสนิทอ่าน ไปจนถึงเพื่อนที่ไม่สนิทอ่าน จากที่เขาเคยกลัวว่าเพื่อนจะรับการ์ตูนแบบนี้ไม่ได้ สุดท้ายแล้วเพื่อนก็เข้าใจแล้วก็สนุกกับการ์ตูนของเขา เขาเริ่มมั่นใจกับลายเส้นของตัวเองมากขึ้น

พิสูจน์ตัวเอง

วันหนึ่งลายเส้นการ์ตูนแบบเขาก็เริ่มมีคนยอมรับ เขาลองส่งการ์ตูนที่เขาวาดไปที่นิตยสาร Katch ของบอย โกสิยพงษ์ ในใจคืออยากให้คนที่เขาชอบได้อ่านการ์ตูนของเขา แต่ด้วยลายเส้นและเนื้อหาการ์ตูนที่ไม่ธรรมดา ผลงานของเขาหรือ hesheit จึงได้ตีพิมพ์ในนิตยสารเป็นครั้งแรก

“ตอนนั้นที่ได้ลงนิตยสาร Katch ก็ช่วยให้เราหายอายขึ้นมาได้อีกนิด เพราะเราหาเงินได้เหมือนเพื่อนสักที ซึ่งตอนนั้นนิตยสาร Katch ก็ดังอยู่ โชคดีที่ได้พี่บอยมาช่วย โรคต่างๆ ในตอนนั้นของเราก็หายหมด โรคอาย โรคอีโก้ โรคไม่ฉลาด กลายเป็นว่าแฮปปี้มาก หลังจากนั้นก็เลยกล้าเขียนการ์ตูนและเพราะมันได้เงิน ซึ่งมันสำคัญมาก เพราะมันทำให้เราบอกแม่ได้ว่า เราได้เงินจากการวาดการ์ตูนนะ แม่จะได้ไม่ห่วงมาก”

โกอินเตอร์

วิศุทธิ์วาดการ์ตูนเรื่อยมาหลังลงคอลัมน์ในนิตยสาร Katch วันหนึ่งเขาตัดสินใจจะไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่น นับเป็นก้าวแรกที่ตัวเขาและการ์ตูนของเขาโกอินเตอร์ไปสู่สายตาคนญี่ปุ่นด้วย

“ในมือเราก็มีแต่ hesheit ซึ่งมันเป็นการ์ตูนเพี้ยนๆ ที่เราก็ต้องไปแจกคนที่เพี้ยนเหมือนกัน แถวที่พักเรามีร้านกาแฟที่ดูอินดี้ๆ อยู่ เราก็เอาการ์ตูน hesheit ไปเสนอแล้วก็แนะนำตัวเองว่ามาจากเมืองไทยนะ ลองอ่านดู จะขอวางขายได้ไหม เจ้าของก็บอกสนุกดีเอามาขายสัก 3 เล่ม วางไปเดือน สองเดือน ก็หายไปเล่มหนึ่ง หายไปสองเล่ม เจ้าของร้านก็บอกให้เอาการ์ตูนมาเติมที่ร้านหน่อย คือมันก็ขายได้ เราก็ทำแบบนี้กับอีก 2 – 3 ร้าน ซึ่งมันขายได้ ทำให้เรารู้ว่าคนญี่ปุ่นเขารับการ์ตูนแบบนี้ได้”

ไม่น่าเชื่อว่าวิศุทธิ์ไปอยู่ญี่ปุ่นแค่เดือนเดียว เขาก็ได้จัดนิทรรศการเป็นของตัวเองโดยได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนชาวญี่ปุ่น เป็นพื้นที่ที่ทำให้เขาได้รับโอกาสมากมายจากนักเขียน คอลัมนิสต์ และสำนักพิมพ์ญี่ปุ่นที่ชวนเขาวาดการ์ตูนหลายช่องทาง ทั้งวาดรูปประจำในกรอบเล็กๆ ของนิตยสารญี่ปุ่น ไปจนถึงวาดรูปหน้าปกให้นักเขียนชื่อดังอย่าง โยชิโมโตะ บานานา จนกลายเป็นโอกาสที่ทำให้เขาได้ตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนครั้งแรกในญี่ปุ่น everybodyeverything ที่มีตัวละครคาแรกเตอร์หลายๆ แบบ ถือกำเนิด ‘มะม่วง’ คาแรกเตอร์สาวน้อยน่ารักที่ครองใจชาวญี่ปุ่นและชาวไทยเรื่อยมา

“พอมีมะม่วง แม่ก็เริ่มเข้าใจการ์ตูนเรามากกว่าเรื่องอื่นๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่แม่รู้สึกว่าการ์ตูนที่เราวาดนั้นสวยหรือน่ารัก ซึ่งทำให้เราวาดมะม่วงต่อมาอีกพักใหญ่ เพราะมันทำให้แม่สบายใจ กลายเป็นการ์ตูนที่เป็นที่ยอมรับกับคนทั่วไปมากที่สุดจริงๆ แม่ก็เลิกชวนเราไปทำงานด้วยแล้วเพราะเราเป็นนักวาดการ์ตูนก็อยู่ได้ หาเงินได้”

เราถามวิศุทธิ์ว่าเขามีเป้าหมายหรือความฝันอะไรอีกไหม เพราะทุกวันนี้จากสายตาคนอื่น เขานับเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จแล้ว กลายเป็นไอดอลของนักเขียนการ์ตูนรุ่นเยาว์อีกหลายๆ คน วิศุทธิ์หยุดคิดสักพัก แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ไม่ได้ฝันอะไรอีกแล้ว คือเราได้เป็นนักเขียนการ์ตูนแล้ว และรู้สึกขอบคุณทุกคนที่ทำให้เราเป็นวันนี้ เพราะมันไม่ใช่ว่าอยู่มาวันรุ่งขึ้น เราจะได้เป็นนักเขียนการ์ตูนเลย มันต้องมีคนซื้อการ์ตูนเรา มีคนจ้างเราไปวาด มันถึงจะเรียกว่าประกอบอาชีพเขียนการ์ตูนได้ ซึ่งเราก็ยังเอนจอยกับสิ่งที่ทำอยู่”

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post การ์ตูนจากชีวิตของ วิศุทธิ์ พรนิมิตร นักวาดการ์ตูนไทยที่โด่งดังในเมืองมังงะของโลก appeared first on a day magazine.

ไม่ใช่แค่คุณ ชา-อนุชา แสงชาติ แห่ง Lowcostcosplay เพจสุดสร้างสรรค์มีมีคนกดไลก์เพจเขากว่า 2 ล้าน และเคยลงเว็บระดับโลกอย่าง 9GAG จนเพจเขากลายเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ก็เคยถูกถามด้วยคำถามนี้ในวันที่เขายังเรียนชั้นมัธยม

“ตอนที่เข้าเรียนวิชาแนะแนว อาจารย์เขาก็ถามตลอดว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร อยากทำอาชีพอะไร ผมก็ตอบมั่วๆ ไปว่าอยากเป็นตำรวจ เพราะว่าข้าราชการดีกับประเทศไทย โดยที่ความจริงเราไม่ได้อยากเป็น แต่ว่ามันต้องมีคำตอบ ยิ่งเข้าห้องแนะแนวยิ่งต้องมีคำตอบให้กับอาจารย์ที่มาถามเรา

“แต่ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเราต้องเป็นอะไร และด้วยความที่เราไม่รู้ว่าต้องเป็นอะไรนั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องค้นหา”

และการค้นหาของเขาเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น

เราต้องทำอะไรสักอย่างให้คนจดจำและมีคุณค่า

ช่วงหนึ่งของบทสนทนาระหว่างเรากับซูเปอร์สตาร์คนหนึ่งในโลกโซเชียล เขาเล่าให้เราฟังว่าคนมักคาดหวังว่าเขาเป็นคนตลก เหมือนที่เพจของเขาเคยสร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคน แต่ชายหนุ่มเล่าว่าความจริงเขาไม่ได้เป็นคนตลกตลอดเวลาขนาดนั้น และยิ่งเราได้ฟังเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาของเขา เรายิ่งรู้ว่ามันไม่ตลกเลยสักนิด

“ตอนเด็กๆ ผมชอบไปนั่งหลบๆ และคิดว่าชีวิตเราโคตรโดดเดี่ยว เราเป็นลูสเซอร์ ขี้แพ้ ตอนนั้นเด็กมากเลยนะ ประมาณ ป.1 แต่ผมเข้าใจความรู้สึกตอนนั้นมาก ว่าผมคิดอะไรประมาณนี้ คิดว่าตัวเองกระจอก กระจอก กระจอก สู้พี่ชายไม่ได้ ลูสเซอร์ขนาดที่ว่าเวลาดูการ์ตูนกับพี่เราก็จะเลือกกันว่าเราจะเป็นการ์ตูนตัวไหน ผมจะไม่มีสิทธิ์ได้เลือกเป็นตัวที่เก่งที่สุด”

โดยที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร หลังจบชั้นมัธยมศึกษา เขาตัดสินใจไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัยตามเส้นทางชีวิตปกติของคนส่วนใหญ่ แต่เลือกที่จะออกสู่โลกกว้างทำงานหาเงิน โดยเริ่มจากการเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารที่จังหวัดเชียงใหม่

“ผมเคยบอกพี่ชายว่าผมอยากจะโด่งดัง เขาก็คิดว่ามึงจะบ้าเหรอ มึงจะโด่งดังได้ยังไง มึงมีอะไร เรียนจบแค่ชั้นมัธยม 6

“แล้วด้วยความที่ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าต้องเป็นอะไรนั่นแหละ คือสิ่งที่ทำให้เราต้องค้นหา มันไร้ขอบเขต เราเป็นอะไรก็ได้ แต่สิ่งที่สำคัญคือ เราต้องทำอะไรสักอย่างให้คนจดจำและมีคุณค่า แล้วคนรักเรา”

อย่างน้อย ถ้าวันนึงต้องตายไปก็อยากให้คนจำ

เมื่อถึงจุดหนึ่งชีวิตของชายหนุ่มเริ่มอยากเปลี่ยนแปลง แต่การตื่นมาทำอะไรเดิมๆ ไม่สามารถทำให้เขาค้นพบจุดเปลี่ยนได้ เขาจึงตัดสินใจครั้งที่กล้าบ้าบิ่นที่สุดในชีวิต-กล้าชนิดที่หลายคนอาจอยากถามเขาว่าบ้าหรือเปล่า

“ตอนนั้นรู้สึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองแต่ไม่รู้ต้องทำยังไง ก็เลยคิดว่าอย่างน้อยเราต้องเปลี่ยนแปลงสถานที่ที่เราอยู่ เลยตัดสินใจลงมากรุงเทพฯ เลยโดยที่ไม่รู้ว่าจะมาทำอะไร มีเงินติดตัวแค่พันเดียวเองมั้ง ผมคิดว่า วันนั้นต้องหางานให้ได้ แล้วก็ขออาศัยเขาอยู่ แล้วเผอิญเดินไปบนฟุตปาทถนนลาดพร้าว แล้วผมเห็นที่เสาไฟฟ้ามีกระดาษติดอยู่ เขารับสมัครคนดูแลผู้สูงอายุ ผมก็โทรไป เขาก็นัดไปสัมภาษณ์”

การได้เข้าทำงานที่บ้านพักคนชราคือจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตชา หรือหากจะบอกว่า Lowcostcosplay ถือกำเนิดจากสถานที่แห่งนี้ก็ไม่ผิดนัก โดยเขาใช้ผ้าผืนหนึ่งในบ้านพักคนชรามาคลุมหลัง แล้วเปรียบเทียบกับลีโอไนดัส (Leonidas) จากภาพยนตร์เรื่อง 300 คนในโลกออนไลน์พากันกดไลก์ กดแชร์ จนเขาประหลาดใจ

“ผมสนองความต้องการตัวเองล้วนๆ อย่างที่บอก ผมอยากมีสปอตไลต์ส่อง ชีวิตผมไม่รู้จะทำอะไรอยู่แล้ว อย่างน้อยถ้าวันนึงผมต้องตายไปก็อยากให้คนจำ ไม่อยากให้คนลืม ก็เลยทำสิ่งนี้ ทำให้คนจำแบบนี้ เราไม่รู้หรอกว่าทำตรงนี้จะมีประโยชน์กับใครมั้ย แค่ทำไปก่อน แล้วค่อยต่อยอด”

จากภาพนั้นจึงเกิดภาพที่สอง ที่สาม ที่สี่ จนขึ้นหลักร้อย จากการโพสต์ภาพในเฟซบุ๊กส่วนตัว กลายเป็นเพจที่ทุกวันนี้มีคนตามหลักล้าน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทุกสิ่งอย่างจะเป็นไปอย่างง่ายดาย

ผมไม่กลัวอะไร ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันถูก

“ไปหางานทำเถอะ” “สิ่งที่คุณทำมันฉาบฉวย ไม่มั่นคง” “เดี๋ยวคนเขาก็ลืมคุณ”

ประโยคข้างต้นคือตัวอย่างคำหวังดีที่เขาได้รับในช่วงเริ่มต้นทำเพจ แม้กระทั่งคนรักของเขาในขณะนั้นก็แสดงความเป็นห่วงถึงความไม่มั่นคงของชีวิตคนทำเพจ แน่ล่ะ ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีที่แล้วใครจะเชื่อว่าการทำเพจจะหล่อเลี้ยงชีวิตคนคนหนึ่งได้

ยังไม่นับเรื่องภาพลักษณ์เพจที่เน้นตลกโปกฮาจนถูกตีความว่าไร้สาระโดยอัตโนมัติ ถ้าเขาหวั่นไหวกับถ้อยคำเหล่านั้นคงไม่มีเพจ Lowcostcosplay จนทุกวันนี้

“ผมมองว่าชีวิตเป็นสะพานที่เราเดิน ไอ้คำพูดพวกนั้นตอนแรกมันคือลมพายุ แรงไม่แรงอยู่ที่จำนวนคน เราก็มีเซบ้าง แต่ถ้าเราจับราวสะพาน แล้วพยายามเดินไป มันก็ถึงปลายทาง ผมเลยไม่กลัวอะไร ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันถูก จนวันนึงมีเสียงที่เริ่มยอมรับ ลมก็ค่อยๆ หายไป เราก็เดินสะดวกขึ้น”

อย่าเพิ่งคิดว่าจะได้เงิน แต่คิดว่าคุณได้ความหมายในการทำอะไรบางอย่างที่คุณรัก

ทุกวันนี้เจ้าของเพจ Lowcostcosplay เลือกเส้นทางของตัวเองแล้วคือการลาออกจากงานประจำมาทำเพจหล่อเลี้ยงชีวิต เขาว่าตื่นมาก็เริ่มต้นคิดไอเดียใหม่ๆ

ซึ่งถึงตรงนี้ หลายคนอาจสงสัยว่า อะไรทำให้ชายผู้นี้ยังคงเชื่อในสิ่งที่ทำ ยังขยันเรียกเสียงหัวเราะให้คนที่ตามเพจของเขาโดยไม่หวั่นไหวกับเสียงรอบข้าง เราจึงถามสิ่งที่ค้างคาใจทิ้งท้าย

“มันไม่ได้มีตัวเลือก” ชาตอบด้วยรอยยิ้ม “จะกระโดดฆ่าตัวตายก็ไม่ได้ ยังไงก็ต้องเดินต่อไป เพราะเราเชื่อแล้ว มันอยู่ที่โฟกัสว่าเราโฟกัสอะไร โฟกัสยังไง มาพูดถึงเรื่องโฟกัส ที่ผมทำเพจมันเป็นเรื่องที่ผมโฟกัสด้วยว่า เราตื่นมาในชีวิตหนึ่งเราโฟกัสอะไรบ้าง เราต้องแปรงฟัน ล้างหน้า แต่ผมตื่นมาผมโฟกัสเพจก่อนเลย แทบจะทั้งวัน ผมโฟกัสเพจ แต่ถ้าคนไปทำงานประจำอะ ก็ต้องโฟกัสเจ้านาย โฟกัสที่บริษัท โดนแบ่งๆ โดนซอยไปแล้ว

“เวลาผมถูกเชิญไปพูด ผมจะพูดเรื่องโฟกัส คนจะมองภาพออก แต่คนฟังก็ยังไม่มั่นใจว่าถ้าไปโฟกัสแล้วมันจะได้อะไรหรือเปล่า คือมันต้องเปลี่ยนวิธีคิดก่อน อย่าเพิ่งคิดว่าจะได้เงิน แต่คิดว่าคุณได้ความหมายในการทำอะไรบางอย่างซึ่งเป็นสิ่งที่คุณรักอยู่แล้ว ถามว่ามันสนุกไหม สนุกฉิบหายเลย แต่กับบางคนเขาไม่คิดอย่างนี้ไง ถ้าจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ ถ้าจะไปสายธุรกิจมันก็มีหนทางอยู่ ผมเห็นมีคอร์สสอนอยู่ แต่ผมไม่รู้จะสอนยังไงเพราะผมไม่ใช่สายธุรกิจ ผมมองตัวเองเป็นศิลปิน ผมเองทำอะไรก็ได้ให้คนชอบแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่สนวิธีการเพราะเราก็มีอัตลักษณ์ครับ อัตลักษณ์คือการที่เรามองอะไรบางอย่างเราจะคิดถึงคนคนนั้น เราต้องถามตัวเองว่าทำไมคนต้องมารอดูเรา เรามีความเจ๋งอะไร แล้วทำคอนเทนต์ตัวเองให้ดี ให้คูล”

หลังฟังเขาพูดถึงตรงนี้ ผมนึกถึงชีวิตในวัยเด็กของเขาที่ไม่มีคำตอบว่าตัวเองอยากเป็นอะไร จนกระทั่งวันนี้ที่เขารู้แล้ว-เลือกแล้ว

“คำถามที่ว่าผมอยากเป็นอะไรผมเพิ่งมาค้นพบตอนที่ทำเพจนี้นะ” ว่าถึงตรงนี้ชาก็เงียบเว้นช่องว่างให้เราคิดตาม

“ผมแค่อยากเป็นสิ่งนี้แหละคือเป็นตัวเอง”

ภาพ กานต์ ตันติวิทยาพิทักษ์

The post เบื้องหลังตัวตนและความคิดไม่ Low-cost ของ อนุชา แสงชาติ แห่ง Lowcostcosplay appeared first on a day magazine.

แม้จะไม่ได้เรียนทำหนังมาโดยตรง เขาขวนขวายให้ตัวเองได้ลองทำอยู่เสมอ โปรดักชันตอนนั้นจึงจะเป็นการถ่ายหนังที่ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ แม้จะโดนเปรียบเทียบกับคนเรียนหนังอยู่บ้าง ถูกรุ่นพี่วิจารณ์อยู่บ่อยๆ เขาก็ไม่ได้นั่งทนทุกข์อยู่กับคำพูดเหล่านั้น แต่เขาลุกขึ้นมาพัฒนาฝีมือตัวเองให้ดีขึ้น

ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เขาอยู่ในวงการมาหลายสิบปีจนมีหนังสร้างชื่ออยู่ไม่น้อย ตั้งแต่ มั่นใจว่าคนไทยเกินหนึ่งล้านคนเกลียดเมธาวี (หนังสั้น), 36 , Mary is happy, Mary is happy , The Master และหนังที่สร้างชื่อให้เข้ามากที่สุดอย่าง ฟรีแลนซ์ ห้ามป่วย.. ห้ามพัก.. ห้ามรักหมอ หนังที่มีคำวิจารณ์หลากหลายที่สุดเรื่องหนึ่ง และเป็นหนังที่ให้ความมั่นใจกับเขาได้ว่า ‘น่าจะเป็นคนทำหนังไปได้ตลอดชีวิต’

Take 1 : นักเล่าเรื่อง

ความรู้สึกของเด็กชายเต๋อเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว หนังในจอแก้วคือสิ่งมหัศจรรย์ เขาเติบโตมาในยุคที่หนัง CG กำลังเฟื่องฟู เมื่อโตขึ้นและเริ่มรู้จักกับหนังอินดี้ หนังทุนน้อย ที่เน้นการเขียนบทมากกว่าโปรดักชัน ซึ่งเขารู้สึกว่าความฝันว่าอยากจะเป็นคนทำหนังนั้นมีความเป็นไปได้

“เราอยากเป็นคนทำหนัง เพราะเรามีเรื่องอยากจะเล่าเยอะ เวลาเราไปเจอเรื่องที่น่าสนใจ เราก็รู้สึกว่าอยากจะเล่าต่อ อยากให้คนอื่นได้รู้ด้วย คือเราสนุกที่จะต่อเรื่องให้มันน่าสนใจมากขึ้น เป็นความสนุกแบบหนึ่งที่ผู้กำกับหรือนักเขียนบทสามารถทำสิ่งนี้ได้”

แต่ความฝันกับความเป็นจริงมักจะสวนทางกันอย่างประหลาด ช่วงที่เขาต้องเลือกคณะเรียนในมหาวิทยาลัยนั้นเป็นช่วงที่อุตสาหกรรมหนังและเศรษฐกิจไม่ได้ดีมากนัก เขาจึงเลือกที่จะเรียนคณะอักษรศาสตร์มากกว่าคณะนิเทศศาสตร์ที่ตรงกับสายของการทำหนังมากกว่า “ตอนนั้นมันเป็นยุคที่เศรษฐกิจมันไม่ค่อยดีมาก คนทำงานโฆษณาก็โดนเลย์ออฟเยอะ ที่บ้านเราก็มีฐานะกลางๆ อีกอย่างในยุคนั้นการทำหนังก็ค่อนข้างยาก คือพี่ๆ ผู้กำกับหลายคนก็ต้องไปอยู่วงการโฆษณาก่อนถึงจะได้กำกับ เราเลยรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ห่างไกลเรามาก จึงเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์เพื่อให้ที่บ้านสบายใจด้วย บวกกับเราก็อยากเรียนเหมือนกัน คือมันน่าจะให้ความรู้เราได้ในเรื่องความเข้าใจมนุษย์ แล้วก็น่าจะช่วยในเรื่องการเขียนบทภาพยนตร์ได้”

Take 2 : คนนอก

คนที่ทำหนังส่วนใหญ่ในยุคนั้นก็ต้องเป็นคนจากวงการโฆษณาหรือเป็นคนที่เรียนทำหนังมาโดยเฉพาะ อย่างต้อม เป็นเอก หรือเจ้ย อภิชาติพงศ์ ความเป็นคนนอกทำให้เขาหวั่นใจไม่น้อยว่าสุดท้ายแล้ว จะได้ทำภาพยนตร์และมีคนดูจริงๆ อย่างที่ใจฝันไว้

“คนอื่นเขาไม่สนว่าคุณเป็นใครมาจากไหน” เต๋อเล่าถึงช่วงเวลาที่เขาคิดว่าตัวเองนั้นช่างเป็นคนนอกวงสุดๆ สำหรับเด็กอักษรทำหนังไปเจอเด็กฟิล์มทำหนัง โปรดักชันและทักษะการถ่ายทำก็เรียกว่าคนละชั้นกัน ไหนจะเป็นเพื่อนรอบๆ ตัวที่เติบโตในหน้าที่การงานแล้ว

“เราไม่เก่งเลย” นี่คือคำที่เต๋อบอกเมื่อเราถามว่า การทำหนังสำหรับคนที่ไม่ได้เรียนมานั้นยากแค่ไหน “งานช่วงแรกๆ ของเราคือเราถ่ายแบบไม่รู้เทคนิคเลย เช่น เวลาถ่ายในที่มืดๆ เราก็เอากล้องตั้งถ่ายเลย เพราะเราไม่รู้เลยว่าแสงสลัวๆ ที่เราเห็นในหนังมันผ่านการจัดไฟมาเยอะมาก ซึ่งความผิดพลาดเหล่านั้นเรารู้ว่ามันต้องใช้อะไรบ้าง เป็นบทเรียนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังต้องฝึกอีกเยอะ

“ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราเป็นคนนอกอย่างสิ้นเชิงเลย คือไม่รู้จะเข้าไปในวงการหนังยังไงเลยด้วยซ้ำ มันไม่สนุก เป็นตัวเองนี่แหละที่คอยพูดกับตัวเองว่า ‘ทำได้แค่นี้หรอวะ’ ตัวเองมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือรู้น้อยไปหรือเปล่า แต่สิ่งที่ทำให้เราอยากจะทำมันต่อไปก็เพราะว่าเราชอบมันมากๆ อยากเป็นคนทำหนังมากๆ เท่านั้นเอง”

Take 3 : สู้กับความฝันกันสักตั้ง

“หลังจากเรียนจบ เราตั้งปณิธานของตัวเองว่า จะอยู่กับการทำหนังไปสัก 1 ปี คือโฟกัสสิ่งนี้อย่างเดียวจริงๆ ซึ่งก็นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ลำบากยากแค้นเหมือนกัน เราเชื่อว่าปีที่หนึ่งของการเป็นฟรีแลนซ์มันยากนะ เพราะคุณจะไม่ได้มีงานเยอะแยะมากมาย บางเดือนได้เงิน 4,000 – 5,000 บาท บางเดือนก็น้อยกว่านั้นด้วย แล้วการเป็นฟรีแลนซ์ มันเหมือนเราล่องเรือไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะถึงปลายทางหรือเปล่า เหมือนเราอยู่บนทะเลที่กว้างมาก ล่องเรือผิดทางหรือเปล่าก็ไม่รู้ บางเดือนที่มันว่างๆ เราก็พยายามไม่อยู่นิ่ง คือมีประกวดหนังเราก็ส่งประกวด ไม่ได้รองานฟรีแลนซ์ทำพรีเซนต์อย่างเดียว แต่คิดว่าเรากำลังต่อสู้ในสิ่งที่เราอยากทำร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมันไม่มีอะไรง่ายเลย”

เมื่อลอยอยู่ในทะเลอันกว้างใหญ่และมองไม่เห็นปลายทาง งานที่เลี้ยงชีวิตจริงๆ อย่างการตัดต่อหรือทำพรีเซนเทชันก็ไม่ใช่งานที่เขารัก จนวันหนึ่งเขาคิดที่ล้มเลิกการทำหนังไปแล้วด้วยซ้ำ “เคยมีบางเดือนที่ไปสมัครงานประจำด้วยนะ เริ่มส่งพอร์ตฯ ไปแล้วด้วย” แต่เมื่อยังลองไม่   ครบปีตามที่เขาตั้งปณิธานไว้ เขาจึงสู้กับใจตัวเอง กัดฟันลุกขึ้นมาทำให้สุดความสามารถก่อน ดีกว่ามานั่งเสียใจทีหลัง

Take 4 : มีที่ยืน

ระหว่างที่เป็นฟรีแลนซ์อยู่นั้น เขาส่งหนังสั้นประกวดในหลายๆ เวที จนเมื่อเขาสมัครเข้าไปฝึกตัดต่อที่ค่ายหนัง GTH เก้ง-จิระ มะลิกุล และวรรณ-วรรณฤดี พงษ์สิทธิศักดิ์ ผู้กำกับและนักเขียนบทมือฉมังจำหนังสั้นของเต๋อได้ จากหนังสั้นแนวทดลองเรื่อง Seeในเวทีประกวด Fat Film Festival เมื่อ พ.ศ. 2549 วิธีคิดของเขาเตะตานักเขียนบทมือฉมังสองคนนี้จนถูกชวนให้ไปฝึกเขียนบท จนเต๋อได้ร่วมเขียนบทภาพยนตร์ดังๆ มากมายอย่าง รถไฟฟ้า มาหานะเธอ , Top Secret วัยรุ่นพันล้าน ฯลฯ จึงได้ฝึกฝนฝีมือจากอาจารย์ในชีวิตจริง

ไม่นาน เขาก็เริ่มทำหนังสั้นและหนังยาวเป็นของตัวเอง

Take 5 : คำวิจารณ์เป็นสิ่งที่ดี

‘ห่วยเว่ย หรือ หนังแม่งบ้าบอ’ เป็นคำวิจารณ์ที่เต๋อได้ยินอยู่เรื่อยๆ

“หลายคนบอกว่า หนังเรื่อง Mary is happy, Mary is happyคือ หนังที่แม่งสร้างมาเพื่อหลอกเด็กไปดู หรือวิจารณ์ว่า นี่มันหนังที่ทำเพื่อเด็กแนวชัดๆ ซึ่งหนังเรื่องนี้แม่งโคตรไม่เด็กเลยนะ มันเป็นหนังกึ่งทดลองที่เราไม่คิดว่าเด็กๆ จะดูได้ แต่พอฉายไปแล้ว ฟีดแบ็กจากเด็กๆ หรือวัยรุ่นก็ดี เราก็ดีใจแหละ เพราะหนังเรื่องนี้คอนเซปต์จัดมาก ฮาร์ดคอร์แบบนี้เรารู้อยู่แล้วว่าต้องมีคนไปไม่ถึงฝั่งฝันแน่ๆ แล้วเราก็อาจจะยังไม่เก่งพอให้เรื่องมันพอใจกับทุกคนได้ บางทีที่เราดูก็มีวิจารณ์ตัวเองว่า ซีนไหนมันห่วยบ้าง เราตัดสินใจผิด แต่ถ้าเราอยู่กับคำวิจารณ์เหล่านั้น มันเสียเวลา น่าจะเรียนรู้มัน ปรับปรุงมันมากกว่า”

เขายอมรับว่าหนังของเขามีสไตล์เฉพาะตัวที่มีทั้งคนชอบและคนไม่ชอบอยู่แล้ว แม้คำวิจารณ์หนักๆ ในช่วงแรกๆ จะกระทบใจเขาอยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาเข้าใจว่าไม่สามารถเข้าไปนั่งในใจทุกคนได้ เขาจึงรับคำวิจารณ์มาปรับปรุงตัวอยู่เสมอ คอมเมนต์ไหนที่เน้นการด่าทอมากกว่า เขาก็ปล่อยไป ส่วนคอมเมนต์ไหนที่มีเหตุมีผลและเอามาพัฒนาฝีมือได้ ก็หยิบมาใช้

Take 6 : อยากเป็นคนทำหนังไปตลอดชีวิต

ฟรีแลนซ์ฯ เป็นหนังใหญ่ที่ทำให้เขารู้ว่า ด้วยสไตล์ไม่แมสแบบนี้ก็ขายได้ และน่าจะเป็นคนทำหนังไปตลอดชีวิตได้

“มันเป็นเป้าหมายใหม่ของเรา ตอนนี้พยายามคิดว่าจะทำยังไงให้ตัวเองสามารถทำหนังไปจนแก่ได้ มันไม่ใช่สิ่งที่ทำเพียง 1 ปีแล้วเห็นผล บางทีมันใช้เวลาเป็นสิบปี เพราะกว่าที่เราจะมาทำหนังเรื่อง ฟรีแลนซ์ฯ นับกลับไปตั้งแต่ตอนความสนใจอยากจะทำหนังก็เกือบยี่สิบปี

“แม่งไม่มีอะไรง่ายว่ะ บางที่เวลาเจอน้องๆ ที่อยากเป็นผู้กำกับ เราก็จะบอกว่า บางอย่างมันต้องใช้เวลาจริงๆ บางทีเราต้องรอไปเรื่อยๆ ว่าเมื่อไรจะถึงเวลาของเรา บางครั้งแย่ๆ หน่อยก็คิดกับตัวเองว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้หรือเปล่า บางคนรอมา 10 ปีก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้นเลย

“เราทำหนังมาหลายเรื่องแล้วก็จริง แต่เรื่องที่ห้ามันอาจจะไม่เวิร์กเลยก็ได้ เพราะทุกครั้งทำหนังเรื่องใหม่ มันก็เริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ต้องถามว่าสิ่งที่คุณรักคือสิ่งนี้ไหม ถ้าคุณรักมันแล้วได้ทำ แม้จะมองไม่เห็นจุดหมายเลย คุณก็จะมีความสุข”

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post กรอดูหนังชีวิตของ เต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ผู้กำกับและนักเขียนบทที่ตั้งเป้าว่าจะเดินตามฝันมาเกือบ 20 ปีแล้ว appeared first on a day magazine.

แต่ไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร พาย–ปิยะพงษ์ หมื่นประเสริฐดี หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Fungjai อาณาจักรเพลงนอกกระแสในประเทศไทยก็เลือกเส้นทางอย่างที่ว่ามาข้างต้น และที่สำคัญ

เขาไม่เคยนึกเสียใจ-ไม่เคยเสียดาย

มันคือความฝันเรา มันคือสิ่งที่เราอยากทำ

เมื่อพบเจอกัน ชายหนุ่มยิ้มทักทายก่อนจะเดินนำผมไปยังร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศของฟังใจย่านอารีย์ หลังจากนั้น บทสนทนาเกี่ยวกับความฝันของเขาจึงเริ่มขึ้น สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจไม่น้อยคือเมื่อได้รู้ว่าเขาเรียนจบปริญญาตรีและโทในสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ และปริญญาโทอีกใบทางด้านการบริหารธุรกิจ (MBA) จากสหรัฐอเมริกา

ที่ประหลาดใจไม่ใช่เพราะว่าประเมินคนอย่างเขาต่ำเกินไป แต่เพราะเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาของเขาล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับดนตรีซึ่งไม่ได้มีอะไรเชื่อมโยงกับวุฒิการศึกษาที่เขามี และพูดก็พูดเถอะ หากเขาทำงานในระบบแบบเพื่อนฝูงที่จบมา ป่านนี้เขาอาจกลายเป็นผู้บริหารหรือวิศวกรเงินเดือนมากมายก็เป็นได้

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

ชายหนุ่มคลั่งไคล้ดนตรีชนิดเข้าเส้น แม้พ่อแม่จะไม่สนับสนุนให้เดินบนเส้นทางนี้ เนื่องจากอย่างที่รู้กัน หากไม่ใช่ศิลปินโด่งดังระดับร็อกสตาร์ คนในวงการดนตรีบ้านเราก็ถือเป็นอาชีพที่เปราะบางและไม่มั่นคง แต่เขาก็มั่นคง และพยายามเอาตัวเข้าไปอยู่ใกล้ๆ สิ่งที่รัก ช่วงที่เรียนปริญญาโทใบที่ 2 ที่สหรัฐอเมริกา เขาได้ฝึกงานกับบริษัทเกี่ยวกับดนตรีซึ่งทำสิ่งที่เรียกว่า Electronic Press Kits อยู่ 8 เดือน โดยไม่ได้รับเงินเดือน และประสบการณ์ในช่วงนั้นทำให้เขาอยากหาทางออกบางประการให้วงการเพลงในประเทศบ้านเกิด

“เราค้นพบว่าการที่วงการดนตรีจะอยู่ได้มันต้องประกอบไปด้วยหลายอย่าง ทั้งเรื่องสังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ อย่างเช่นที่อเมริกา มันก็จะมีบล็อกความรู้มากมายที่ให้เราได้เข้าไปอ่านเก็บความรู้ มีการนัดพบปะสังสรรค์ระหว่างคนที่ทำอาชีพดนตรี มีวิถีปฏิบัติ มีวัฒนธรรมต่างๆ เพื่อเอื้ออำนวยให้วงดนตรีสามารถที่จะทัวร์ได้ มีสถานที่ให้เล่น มีคนมาดู ทำให้เราค้นพบว่าทางออกจริงๆ ต้องเริ่มตั้งแต่สร้างรากฐานของคน เลยได้ไอเดียที่จะทำแพลตฟอร์มออนไลน์ซึ่งมีเครื่องมือหลายๆ อย่างที่ช่วยทำให้ศิลปินมีรายได้ได้”

นั่นเป็นเหตุผลให้เมื่อเขากลับมาประเทศบ้านเกิด แทนที่เขาจะไปหางานประจำทำ เขากลับมุ่งมั่นสร้างบล็อก indiecampfire.wordpress.com ซึ่งเป็นพื้นที่นำเสนอคอนเทนต์เกี่ยวกับวงการดนตรีนอกกระแส และในหน้าแนะนำตัวเขาเองในบล็อกนั้น บรรทัดแรกเขาเขียนว่า

“ผมอยากปฏิวัติวงการดนตรีอินดี้ไทย ให้ศิลปินอินดี้เป็นอาชีพที่อยู่ได้อย่างยั่งยืน”

ผมไม่สามารถจะอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบหรือไม่เชื่อได้นานๆ

ในช่วงที่ได้ทำในสิ่งที่รัก ได้ทำบล็อกนำเสนอเรื่องดนตรีนอกกระแส แทนที่จะเป็นช่วงที่เขามีความสุข แต่มันกลับกลายเป็นตรงกันข้าม

“ช่วงนั้นแม่ก็ด่าทุกวันว่าทำไมไม่หางานทำ มัวแต่อยู่กับความฝันทำไม แม่บอกผมว่า แม่ไม่ภูมิใจในตัวลูกเลยนะ เป็นคำที่เจ็บมาก ก็ถามแม่อีกทีนึงว่าแม่พูดจริงหรือเปล่า แม่ก็บอกว่าจริง ช่วงนั้นผมเป็นภาวะซึมเศร้าด้วย ก่อนนอนไม่อยากนอนก็จะร้องไห้ ตื่นมาก็ไม่อยากลุก” พายย้อนเล่าถึงช่วงเวลาที่ยากลำบาก

“ตอนนั้นคิดไหมว่าถ้าเราไปสมัครงานประจำทำอย่างที่แม่ว่าก็จะหลุดพ้นจากสภาวะนี้” ผมถามเขา

“ผมอยากพยายามพิสูจน์ตัวเองก่อน เราคิดว่ามันทำได้ มันคือความฝันเรา คือสิ่งที่เราอยากทำ ผมไม่สามารถจะอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบหรือไม่เชื่อได้นานๆ ผมเรียนวิศวะมา แต่ผมก็ทำได้ไม่กี่ปี มันเบื่อ ทนไม่ไหว รู้สึกว่าขี้เกียจตื่น พอจะนอนก็ขี้เกียจนอน ไม่อยากนอนเพราะเดี๋ยวมันต้องตื่นไปทำงาน อะไรแบบนี้ พอทำงานเสร็จวันศุกร์ก็ต้องกินเหล้า วันเสาร์ก็กินเหล้า อะไรแบบนี้เพื่อให้มันสนุก แล้ววันจันทร์ถึงศุกร์ก็ไปทำงาน มันไม่มีความสุข ก็เลยอยากทำอะไรที่แบบเราเชื่อ ทำอะไรที่แบบเราอยากทำ”

“มันคุ้มหรือที่เราต้องทนลำบากกับสิ่งที่เราเชื่อขนาดนี้” ผมชวนให้เขาย้อนทบทวน

“อาจจะไม่คุ้มก็ได้ครับ แต่ผมเลือกว่าผมอยากจะทำ Indiecampfire เพราะผมรู้สึกว่าวงการดนตรีไทยมันมีทางออกนะ แต่มันต้องทำตั้งแต่รากฐาน มันต้องทำตั้งแต่ภาพรวมตั้งแต่ภาพใหญ่ลงมายันภาพเล็ก และภาพเล็กขึ้นไปภาพใหญ่ แต่มันไม่มีใครทำ เพราะมันไม่มีใครคิดว่าเป็นไปได้ แต่ผมคิดว่ามันมีทางเป็นไปได้ แค่ไม่มีใครไปจับทีละจุดมาต่อกัน ถ้าไม่มีใครทำ กูทำก็ได้”

จากการมุ่งมั่นทำบล็อก Indiecampfire โดยไม่สนใจเสียงรอบข้างนั่นเองที่สั่งสมคอนเนกชันในวงการดนตรีนอกกระแสให้กับเขา และทำให้เขาเข้าใกล้ความฝันโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้รู้จักกับฟังใจในยุคก่อตั้ง

“ตอนนั้นท็อป (ศรันย์ ภิญญรัตน์ CEO ของฟังใจ) เขาเริ่มทำฟังใจเพื่อแก้ปัญหาหนึ่ง นั่นคือต้องการสร้างที่ปล่อยเพลงให้ศิลปินอินดี้ เพื่อเผยแพร่ให้คนอื่นๆ ได้ฟัง เราก็คิดว่า เฮ้ย เริ่มจากจุดเดียวก่อนน่าจะดีที่สุด ผมจึงเขียนเมสเสจทางเฟซบุ๊กไปสมัครงานกับเขา แนะนำตัวว่าประวัติผมเป็นแบบนี้ เคยทำแบบนี้มา ผมอยากจะทำงานด้วย”

จากข้อความที่กด send ไปในวันนั้น เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้เข้ามาเป็นหนึ่งในทีมบริหารยุคเริ่มต้นก่อการ www.fungjai.com เว็บไซต์มิวสิกสตรีมมิ่งสำหรับดนตรีนอกกระแสรายแรกในประเทศไทย และจากจุดนั้นทำให้ความฝันของเขาที่ต้องการเห็นแพลตฟอร์มซึ่งแก้ปัญหาต่างๆ ในวงการเพลงก็เริ่มมีเค้าความจริง

ผมอยากให้ผลงานที่ผมสร้างไว้เกิดขึ้นจริงๆ ไม่ต้องจำชื่อผมก็ได้

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชายหนุ่มอินกับวงการเพลงนอกกระแสและอยากให้ศิลปินในวงการอยู่ได้อย่างยั่งยืน เป็นเพราะเขาเข้าอกเข้าใจความยากลำบากของคนในวงการเป็นอย่างดี เนื่องจากครั้งหนึ่งเขาเคยทำวงกับเพื่อนในนามวง Cigarette Launcher

“ถามว่าทำไมฟังใจถึงมีนักดนตรีมากมายเป็นพนักงาน เกือบครึ่งหนึ่งเลยแหละที่เป็นนักดนตรี ผมว่าคงเป็นเพราะคนที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของนักดนตรีด้วยกันก็คือนักดนตรีด้วยกันแหละครับ คือช่วงที่ผมทำวง Cigarette Launcher ผมก็พอจะรู้ว่านักดนตรีรู้สึกยังไงเวลาอยู่บนเวที เขารู้สึกยังไงเวลาเจอแฟนเพลง เขารู้สึกยังไงเวลามีคนชอบเพลงเขา เขามีความรู้สึกยังไงเวลามีแฟนเพลง เวลาคนฟังเพลงตอบรับพลังงานที่เขาส่งออกไปบนเวที มันคือทุกอย่างอ่ะ มันคือประสบการณ์ทั้งหมด ถ้าจะถามว่าผมเรียนรู้อะไรบ้าง มันก็คือทุกอย่างที่ว่า”

วันนี้เมื่อพูดถึงวงการเพลงนอกกระแส ฟังใจคือชื่อแรกที่ใครๆ ต่างนึกถึง ความเชื่อของเขาและเพื่อนพ้องที่ร่วมกันสร้างมาเริ่มผลิดอกออกผล ฟังใจไม่ได้เป็นแค่มิวสิกสตรีมมิ่งเพียงอย่างเดียวแล้วในวันนี้ แต่ยังสร้างพื้นที่แสดงสดให้ศิลปินภายใต้ชื่อคอนเสิร์ตเห็ดสดที่ได้รับการตอบรับจากแฟนเพลงอินดี้อย่างล้นหลาม และยังมีสหภาพนักดนตรีที่ชื่อ Malama สำหรับรองรับศิลปินอิสระที่ไม่สังกัดค่ายจะได้สร้างผลงานของตัวเองได้

เมื่อถามเขาว่าตั้งแต่ทำฟังใจมา มีโมเมนต์ไหนบ้างไหมที่ทำให้เขารู้สึกหัวใจเต้นแรง ชายหนุ่มนิ่งคิดไม่นานก่อนส่ายหน้าแล้วบอกว่า

“ไม่มีเลย ทุกอย่างมันคือขั้นเล็กๆ ของก้าวใหญ่ๆ อีกทีนึง เราก็จะดีใจทุกครั้งที่มีคนมาให้กำลังใจเรา มาบอกว่าขอบคุณที่มีอยู่ ขอบคุณที่ช่วยเหลือ ขอบคุณที่มีพื้นที่ให้กับพวกเขา ขอบคุณอะไรแบบนี้ จริงๆ ความสุขของผมคือคนเห็นคุณค่าของเรานั่นแหละ คือคนเห็นว่าเราทำอะไร และรู้ว่าเราทำไปเพื่ออะไร ผมจะดีใจมาก แค่นั้นเองครับ”

“มีคำพูดหนึ่งที่ผมเคยได้ยินบอกว่าคนเราตาย 2 ครั้ง ตายครั้งแรกเมื่อเราหมดลมหายใจ กับตายอีกครั้งเมื่อคนลืมชื่อเรา ในตอนนั้นผมคิดว่าผมอยากจะตายครั้งเดียว เพื่อให้คนยังจำชื่อเราได้ แต่พอมาคิดดู จริงๆ แล้วเวลาผมไปงาน ผมอยากเป็นแค่แฟนเพลงคนนึง ไม่ต้องรู้จักใคร ผมแค่มาดูดนตรีก็แฮปปี้ของเราแล้ว ผมอยากให้ผลงานที่ผมสร้างไว้เกิดขึ้นจริงๆ แล้วมันดีต่อประเทศไทยจริงๆ ดีต่อโลกจริงๆ”

“ไม่ต้องจำชื่อผมก็ได้” ชายที่ผมจดจำชื่อได้แม่นยำในวันนี้ ทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น

“มีคนบอกว่าคนเราตาย 2 ครั้ง
ตายครั้งแรกเมื่อเราหมดลมหายใจ
กับตายอีกครั้งเมื่อคนลืมชื่อเรา
แต่พอมาคิดดู ผมแค่อยากให้ผลงาน
ที่ผมสร้างไว้เกิดขึ้นจริงๆ
ไม่ต้องจำชื่อผมก็ได้”

ภาพ ชนพัฒน์ เศรษฐโสรัถ

The post ฟังหัวใจที่อธิบายตัวตนของ พาย-ปิยะพงษ์ หมื่นประเสริฐดี แห่ง Fungjai appeared first on a day magazine.

“ผมหลงใหลการเล่นเกมเพลง” บีเกริ่น แล้วโชว์ถ้วยรางวัลที่สะท้อนความคลั่งไคล้เกมเกี่ยวกับเพลงและเกมเต้นระดับดีเด่นให้เราดู เช่น การเล่นเกมเพลงตู้ MaiMai ระดับยากสุดได้แบบ All Combo เล่นไม่พลาดคนแรกในประเทศไทย นอกจากนี้ยังควบถ้วยรางวัลจากเกมอีกหลายเกม เช่น Neon FM อันดับ 2 ของประเทศ (2016), Pump It Up อันดับ 3 ของประเทศ (2015), DJMAX Technika อันดับ 2 ของประเทศ (2013) และ Danz
Base อันดับ 4 ของประเทศ (2015) เป็นต้น

หลายคนพูดว่าเกมไร้สาระ คนติดเกมถูกมอมเมาทำให้เสียอนาคต ถ้าคิดแบบนั้น บีจะใช้เกมพิสูจน์ให้คุณเห็นมุมใหม่ มุมที่เกมหยิบยื่นโอกาสดีหลายครั้งให้ชีวิตเขา

เกมคือความคลั่งไคล้

เมื่ออายุ 10 ปี บีเหมือนเด็กติดเกมออนไลน์ทั่วไป จนวันหนึ่งเริ่มเล่นเกมเพลงออนไลน์ชื่อ โอทูแจม (O2Jam) เกมที่มีตัวโน้ตไหลลงมา 7 ช่อง ต้องใช้นิ้วมือ 7 นิ้ว กดให้ทันโน้ต เกมนี้ช่างท้าทายเขา เพราะเล่นได้ไร้ขีดจำกัด จากระดับง่ายจนถึงยากสุดในแบบที่มนุษย์ไม่อาจเล่น แต่เอาสิ บีเล่นผ่านทุกเพลงของเซิร์ฟเวอร์ในประเทศไทยจนได้

“เกมเพลงไม่มีลิมิต ไม่มีกำแพงความยาก ผมอยู่กับเกมแบบนี้ได้ทั้งชีวิต ถ้ามีเพลงใหม่ โน้ตใหม่ก็มา ที่สำคัญมันไม่ไร้สาระ เพราะเกมนี้ให้ทักษะด้านดนตรี ทุกวันนี้เล่นกลอง กีตาร์และเปียโนได้ กล้าพูดเลยว่าเพราะเล่นเกม”

เกมคือบทพิสูจน์

คุณว่าเด็กบ้าเกมคนหนึ่งจะพิสูจน์ตัวเองยังไงให้คนรอบข้างยอมรับว่าสิ่งที่เขาทำมีคุณค่า

บีเล่นเกมทุกวันจนติดงอมแงม การที่เขาเล่นเกมอย่างหนักทำให้พ่อแม่เป็นห่วงมาก

“ตอน ป.4 พ่อถามผมว่าอยากลาออกจากโรงเรียนมาใช้ชีวิตไหม ซึ่งผมเบื่อโรงเรียนอยู่แล้ว ผมตอบเลยว่าอยาก” บีตอบเสียงเข้ม สายตาแน่วแน่

ถ้ามองจากมุมคนทั่วไป ภาพของบีหลังจบชั้น ป.4 แล้วลาออกมาอยู่บ้าน อาจเหมือนเด็กคุณสมบัติต่ำต้อย แต่ช่วงชีวิตหลังจากนั้นกลับเป็นการเปิดโลกทัศน์ และได้คิดต่างจากการเรียนในระบบทั่วไป “พ่อผมพาออกมาทำงานขายของ เรียนวิชาชีพ ทำอาหาร งานช่าง เรียนกีฬา เรียนทุกอย่างที่โรงเรียนไม่มีให้เราเป็นเวลา 3 ปี แต่มีเป้าเลยว่าต้องสอบเข้ามหา’ลัยให้ได้ เลยตัดสินใจเรียน กศน. (การศึกษานอกระบบ) เรียนได้วุฒิ ป.6 และ ม.3 ตามลำดับ”

“แล้วต่อมาต้องเรียนพิเศษด้วย ตอนนั้นผมเสี่ยงเดิมพันสูงมาก เพราะมีแค่วุฒิ ม.3 เดินไปหาติวเตอร์บอกว่าอยากสอบตรงเข้าคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ภาคอินเตอร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ช่วยทำยังไงก็ได้ให้สอบเข้าได้ที หลังจากนั้นต้องติวอย่างหนักจนครบ จากนั้นไปสอบจนติด แต่ปัญหาคือผมมีแค่วุฒิ ม.3”

น่าเหลือเชื่อ จนผมเลิกคิ้วสูง แล้วถามเขาว่า บีทำยังไงต่อ

“ผมบอกเขาเลยว่ารอก่อนนะ ก่อนเปิดเทอมผมจะเอาวุฒิ ม.6 มาให้แน่นอน ผมดึงเอาความรู้ทั้งหมดที่มีในตัวไปสอบวัดระดับ GED หลักสูตรการเรียนนอกโรงเรียนระดับ ม.ปลาย ของประเทศสหรัฐอเมริกา พยายามทีเดียวจนสอบผ่าน”

จากนั้นเสียงปรามาสจากคนรอบตัวที่คอยว่าเด็กติดเกมคนนี้จึงเบาลงเรื่อยๆ เบาพอๆ กับเสียงบีที่แอบบอกเราว่า “คิดดูว่าตอนติว เรียนหนักขนาดไหน แต่พอเลิกเรียน ผมต้องมาคลายเครียดด้วยการเล่นเกมเพลงหยอดเหรียญทุกวันอยู่ดี” บีเล่าเคล้าเสียงหัวเราะ

เกมคือเพื่อนและประตูสู่มิตรภาพ

ไม่ใช่แค่ได้รับความสนุก เกมที่ว่านั้นพาเขาไปเจอสังคมเพื่อนที่ขาดหายไปนานตั้งแต่ช่วงลาออกมาจากโรงเรียน

“การเล่นเกมตู้นี้พาผมเข้ากลุ่มเพื่อนครั้งแรก หลังจากตัดขาดสังคมเพื่อนตั้งแต่ลาออกตอน ป.4 มันทำให้ผมเจอกลุ่มเพื่อนรุ่นเดียวกันไปจนถึงรุ่นใหญ่อย่างอาจารย์มหาวิทยาลัย เจอคนแทบทุกแบบ บางคนกลายเป็นเพื่อนซี้กันถึงทุกวันนี้” นั่นคือการเติมเต็มเรื่องสังคมเพื่อนที่เคยขาด สายตาเขาตอนพูดจบประโยคบอกเราแบบนั้น

นี่คือการลบคำสบประมาท

ในเมื่อเด็กชายเล่นเกมจนคลั่งไคล้ เขาตัดสินใจเอาจริงเอาจัง ขึ้นเวทีการประกวดให้เป็นเรื่องเป็นราว เป็นอีกบทอีกก้าวของการเล่นเกมแบบไม่ให้เสียเปล่า แม้เริ่มจากเพื่อนชวนให้เขาสมัครแข่งขันเกมบนเวทีประกวดเล่นๆ
แต่เพราะเป็นคนมีความมุ่งมั่นสูง การแข่งขันต่างๆ จึงกลายเป็นประตูสู่หมุดหมายสำคัญแห่งชีวิตในเวลาต่อมา

“เมื่อมีเวทีแข่งขัน เราอยากลองเข้าร่วมเพื่อพัฒนาทักษะ การได้เจอคนเก่งมารวมกันทำให้ได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นเทคนิคว่าเขาเล่นกันยังไง ทักษะตรงไหนที่ด้อย ผมรีบไปถามวิธีจากเขา ทุกอย่างไม่ง่ายอย่างที่คิด ครั้งแรกผมอ่อนหัด โอ้โห สู้ใครไม่ได้เลย เราขาดอะไรวะ เราต้องฝึกอะไรเพิ่ม ผมขอคำแนะนำทุกคน กลับมาฝึก ฝึก ฝึก เอามันทุกทางจนเป็นทุกอย่าง ผมภูมิใจมาก”

เป็นเพราะการฝึกฝน ทำให้เกิดการเรียนรู้ จนกระทั่งบีตระหนักว่าเกมคือบทเรียนยิ่งใหญ่แห่งชีวิต

“เกมทุกเกมคือบทเรียน ถ้าไม่ผ่านด่าน ต้องเล่นให้ผ่านจนได้ ถ้าปลดล็อกทีละด่าน เราจะเรียนรู้ทักษะจากเกมมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเกมก็เหมือนชีวิต เราจะหยุดอยู่แค่นั้นเหรอ อยากอยู่ในชีวิตจังหวะเดิมๆ แล้วไม่พัฒนาเพิ่มหรือไง เป็นผมจะไม่ยอมหรอก

“มีญาติผู้ใหญ่เห็นผมเล่นเกม แล้วมาบอกพ่อว่าลูกคุณไปเล่นเกมในห้าง พ่อต้องแบกรับความรู้สึกทุกอย่าง ผมจะพิสูจน์ให้ดูเลย อย่ามองแง่เดียว คนเล่นแล้วดีมีตั้งเยอะ บางคนเล่นแล้วแข่งระดับโลก มีรายได้พัฒนาตัวเอง
คุณเปิดใจมองหรือยัง ผมไม่เล่นเฉยๆ ต้องดูด้วยว่ามีลู่ทางไปต่อไหม อยากจะทำงานด้านเกม นอกจากเล่น ผมต้องฝึกฝนตัวเองด้านอื่นด้วย”

“สุดท้ายผมทำงานเกี่ยวกับเกมจนมีเงินเก็บ แล้วตอนนี้ก็มีธุรกิจของตัวเอง ผมตั้งตัวได้เพราะเรื่องเกม แถมเกมทำให้ตั้งใจเรียนกว่าเดิม เพราะต้องแบ่งเวลาให้เป็น ตอนนี้ผมไม่ขอเงินพ่อแม่ใช้เลย เพราะฉะนั้นเรื่องเกมมันยิ่งใหญ่สำหรับผมมาก” บีพูดอย่างภาคภูมิ

5 สิ่งสำคัญขับเคลื่อนชีวิต

นอกจากบทสนทนาเรื่องตัวตนคนเล่นเกมที่บีเล่าให้เราฟังเข้มข้น เขายังเลือก 5 สิ่งสำคัญที่สัมพันธ์กับชีวิตการเล่นเกมที่รัก จนหล่อหลอมให้เขากลายเป็นบีที่แข็งแกร่งในปัจจุบันให้เราฟังด้วย

01 ไอแพดสำหรับฝึกปรือการเล่นเกม
การลงมือทำอะไรให้เชี่ยวชาญต้องอาศัยการฝึกซ้อม ไอแพด โปร เครื่องนี้ผมต้องพกติดตัวเอาไว้ฝึกซ้อมซ้ำๆ ให้เก่งจนได้ และที่ผมภูมิใจมากเพราะเอาเงินส่วนตัวจากการทำงานด้วยน้ำพักน้ำแรงด้านเกมมาซื้อ

02 ตู้เกมที่ต้องเล่นเป็นชีวิตจิตใจ
กล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าถ้าไม่มีตู้เกม ผมจะสอบเข้ามหา’ลัยไม่ได้ สมัยที่ผมเรียนพิเศษ ตอนนั้นเครียดมาก ผมใช้ตู้เกมระบายความเครียด มันช่วยเติมพลังชีวิตที่ขาดหาย ทำให้วันต่อไปมีแรงและพลังฮึดลุกขึ้นมาเรียนต่อ จนทำให้มีวันนี้จนได้

03 รองเท้าเพื่อนคู่ใจ
‘ไอ้ตีนกบ’ ส่วนใหญ่เวลาใส่รองเท้าคู่นี้ คนจะเรียกผมแบบนี้ เพราะมันถูกออกแบบมาเป็นรูปทรงนิ้วเท้า พูดเลยว่าตีนกบคู่นี้แหละ ที่ผมใส่จนได้รางวัลจากเวทีการแข่งขันเกมต่างๆ

04 โน้ตบุ๊กที่ใช้สร้างสรรค์งานด้านเกม
โน้ตบุ๊กตัวนี้ใช้ทำงานทุกอย่าง สร้างรายได้มากมาย มีคุณค่าทางใจสูง ผมเคยทำเกมเพลงมากมา นอกจากนี้ยังใช้โน้ตบุ๊กเครื่องนี้เล่นเกม ใช้ทำเพจเกมส่วนตัวชื่อ bmusicgame ในเฟซบุ๊กและมีชาแนลยูทูบที่แบ่งปันเรื่องราวการเล่นเกมกับคนที่รักการเล่นเกมอีกหลายหมื่นหลายพันคนด้วย

05 แบงก์ร้อย สื่อแทนกำลังใจ
มีครั้งหนึ่งเคยเล่นเกมตู้ในห้าง แล้วคนมามุงดู ฝรั่งคนหนึ่งเดินมายื่นแบงก์ร้อยให้ แล้วบอกผมว่า “เราชอบดูคุณเล่นมาก ช่วยเล่นให้ดูอีกครั้งทีเถอะ” ผมดีใจสุดๆ สำหรับผมแบงก์ร้อยนั่นมูลค่าไม่น้อยเลยนะ แล้วมีคนให้แสดงว่าการเล่นเกมของเราสร้างความสุขให้คนอื่นได้ มันยืนยันว่าคุณค่าของเกมมีอยู่จริง

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์

The post เกมสร้างฝันและตัวตนของ บี-พลากร เตชะไทยเจริญ แชมป์เกมเพลงระดับท็อปของไทย appeared first on a day magazine.

แม้ชายตรงหน้าจะสวมหน้ากากปิดปากสีดำและหมวกแก๊ปสีเดียวกัน ปกปิดรูปลักษณ์ใบหน้าของเขาไม่ให้เห็นเด่นชัด แต่จากแววตาของเขา ทั้งยามใช้ชีวิตปกติและยามที่เขาร้องแร็พเร้าโสตประสาทอยู่บนเวที เราย่อมรับรู้ได้ว่าเขาเป็นคนมั่นใจในตัวเองในระดับเหนือคนปกติทั่วไป

เรารู้จักเขา นภ หอยสังข์ หรือที่ใครต่อใครรู้จักในนาม นิลโลหิต จากเวทีแร็พที่ปลุกกระแสฮิปฮอปให้คึกคักและลุกโชนไปทั่วโลกโซเชียล อย่าง RAP IS NOW ซีซั่น 2 โดยจุดเด่นที่ทำให้เขาโดดเด้งคือการเลือกใช้คำสุดสร้างสรรค์ ไหวพริบในการเลือกคำมาใช้ที่อาจหยาบเท่าใครหลายคน แต่ไม่ว่าใครได้ยินก็เป็นอันต้องรู้สึกแสบๆ คันๆ บริเวณอกข้างซ้าย

คลังคำมากล้นที่เขาพ่นออกมาบนเวทีและการสัมผัสที่เหมาะเจาะ ส่วนหนึ่งได้มาจากทักษะการแต่งกลอนประเภทต่างๆ ที่เขาสนใจมาตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถม โดยครั้งแรกที่เขาเริ่มก้าวเท้าเข้าสู่วัฒนธรรมฮิปฮอปคือช่วงมัธยมต้นโดยการซึมซับจากพี่สาวที่คลั่งไคล้วัฒนธรรมฮิปฮอปเข้าเส้น

เริ่มต้นจากการเต้นบีบอยเช้ากลางวันเย็นที่โรงเรียน ก่อนจะไล่ลามไปสู่การเริ่มต้นแร็ปจนชื่อชั้นและลีลาโดดเด่นเป็นที่รู้จัก ซึ่งหลายคนอาจสงสัยว่าอะไรทำให้เขาหลงใหลสิ่งที่คนส่วนใหญ่มองด้วยแววตาสงสัยอย่างการร้องแร็พ

“คุณฟังฉ่อยแล้วคุณชอบไหม” นิลถามโดยเว้นจังหวะให้ผมตอบ เมื่อผมพยักหน้าเขาจึงพูดต่อ “ถามว่าชอบเพราะอะไร เพราะมันคือศิลปะไง ศิลปะหนึ่งชิ้นเราไม่สามารถบอกได้ว่าเราชอบมันจากตรงไหน ภาพของแวนโก๊ะภาพหนึ่ง คุณบอกได้หรือว่าคุณชอบจุดไหนของภาพ มันต้องมองในภาพรวม มันเป็นสิ่งที่ออกมาจากอินเนอร์เขา ถ้าถามว่าเราชอบเพลงแร็พเพราะอะไร บางทีคำตอบมันเป็นนามธรรม เราพูดไม่ได้ แต่เราสามารถบอกได้ว่านี่คือสิ่งที่เราชอบ”

โดยหนึ่งในสิ่งที่นิลโลหิตเชื่อเสมอมาตั้งแต่ก่อนที่จะมีใครจดจำเขาได้ คือการใส่ตัวตนลงไปในสิ่งที่ร้อง ใส่ทัศนคติของตัวเองลงไปในทุกวรรคที่แร็พ เขาเชื่อว่าความเป็นตัวของตัวเองเท่านั้นที่จะทำให้เรามีตัวตน โดดเด่น ท่ามกลางกลุ่มคนที่ทำตามๆ กัน เชื่อเหมือนๆ กัน

“เราต้องใส่ทัศนคติตัวเองลงไปในเพลง เหมือนกุ๊กที่ทำอาหาร การที่กุ๊กหรือเชฟคนนึงจะดังได้ เขาต้องมีคาแรกเตอร์ มีตัวตนของตัวเอง สมมติมีเมนูหนึ่ง ทำไมเราถึงชิมแล้วรู้ว่านี่คือข้าวผัดจากใคร เพราะมันคือคาแรกเตอร์ที่เขาใส่ลงไปในตัวผลงาน ถ้าเปรียบเทียบกับเรื่องของการแร็พ ผมมองว่าทัศนคติเป็นสิ่งสำคัญ มันเป็นมุมมอง เป็นไหวพริบ เป็นเรื่องของการที่เราจะแก้ไขสถานการณ์ตรงนั้นยังไง เพราะฉะนั้นผมยังยืนยันคำเดิมที่เคยพูดว่า การใส่ตัวตนของตัวเองลงไปในเพลงในผลงานแต่ละอย่างมันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก”

แม้ที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ใครหลายคนอาจมองวัฒนธรรมฮิปฮอปหรือการออกไปยืนแร็พบนเวทีด้วยแววตาไม่เข้าใจ บางคนถึงขั้นดูถูก เหยียดหยาม แต่เขาไม่มัวเอาเสียงและแววตาเหล่านั้นมาใส่ใจ

ชายหนุ่มบอกว่าเขาเชื่อในการพิสูจน์ตัวเอง

“ถ้าพูดถึงฮิปฮอป นึกโยงตั้งแต่ที่ผมเริ่มเข้าสู่วัฒนธรรมฮิปฮอปจนถึงตอนนี้ สิ่งเดิมที่ผมได้จากมันคือความสุขแค่นั้นเอง ซึ่งการที่เราเจออะไรที่เรามีความสุขกับมัน แทนที่เราจะมัวไปตามคนอื่น ผมถือว่าชีวิตเราได้กำไรไปแล้วครึ่งหนึ่ง เราจะไปเตะบอลทุกวันตามคนอื่นทำไมถ้าใจจริงเราชอบเต้น โอเค การไปเตะบอลตามคนอื่นมันก็ไม่ถือว่าชีวิตขาดทุนหรอก เพียงแต่ว่าไม่คุ้มที่จะลงทุนเท่าไหร่

“ช่วงที่เต้นบีบอยเป็นช่วงที่หลายคนในโรงเรียนไม่ยอมรับ ต่อต้าน ไม่ต้องการ เพราะว่าผมแตกต่างจากเขา ปีแรกครูทุกคนบอกว่า เฮ้ย อย่าทำ เดี๋ยวแขนหักขาหัก เดี๋ยวนี่เดียวนั่น พอมาปีที่สอง คุณครูเริ่มว่าน้อยลง พอปีที่สามเป็นช่วงที่เราเริ่มออกไปแสดงข้างนอก ได้มีโอกาสแสดงความสามารถจริงๆ จังๆ ตอนนั้นเราเริ่มเป็นที่ยอมรับ ซึ่งผมเหมือนได้เรียนรู้ชีวิตว่าบางทีการทำตามคำพูดส่วนใหญ่ มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไป เราต้องพิสูจน์ให้เห็นเองว่าเราทำได้จริง ซึ่งการกระทำมันมีน้ำหนักกว่าคำพูด คำพูดมันแค่ลมปาก ใครก็พูดได้” นิลโลหิตย้อนเล่าถึงช่วงเวลาที่เขาฝ่าฟันมา

“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเส้นทางที่เรากำลังพิสูจน์ คือเส้นทางที่ถูกต้อง” ผมโยนคำถามนี้ให้เขา

“ระหว่างข้าว เส้นก๋วยเตี๋ยว เส้นสปาเก็ตตี้ คุณจะทราบได้ยังไงว่าในสามสิ่งนี้ คุณชอบทานอย่างไหนมากที่สุด” ชายหนุ่มถามกลับ

“ต้องลอง” ผมตอบ

“ใช่ คือเราไม่รู้หรอกว่าเราชอบกินข้าวมากที่สุดหรือเปล่าจนกว่าเราจะลองกินข้าวดู หรือเราจะชอบก๋วยเตี๋ยวไหม เราก็ต้องลองกินก๋วยเตี๋ยวดู หรือเราชอบสปาเก็ตตี้หรือเปล่า เราก็ต้องลองกินสปาเก็ตตี้ดู ซึ่งพอลองแล้ว เราค่อยมาพิจารณากันว่าชีวิตเราชอบอะไรมากที่สุด”

‘ของเรา’

ด้วยความเชื่อว่าเราต่างถูกหล่อหลอมมาด้วยสิ่งที่ไม่ซ้ำกันกัน และสิ่งต่างๆ ที่เราเจอมาในชีวิตก็ไม่เหมือนกัน ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เราทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนแตกต่าง และมีเราเพียงหนึ่งเดียว เราสงสัยว่าแล้วอะไรคือสิ่งของหรือสถานที่ที่หล่อหลอมนิลโลหิตจนกลายเป็นเขาดังเช่นที่เราเห็น

หูฟัง

“มันมีอิทธิพลกับผมตั้งแต่ ม.1 ตอนนั้นเรายืมโน๊ตบุ๊กของคุณแม่มาใช้งาน ซึ่งบ้านที่ผมอยู่ถ้าเปิดลำโพงเสียงจะดังผมเกรงใจ ผมไม่อยากให้ความชอบของเราไปรบกวนคนอื่นก็เลยใช้หูฟัง หรือตอนอยู่บนรถแม่ผมก็ใช้หูฟัง เพราะไม่อยากรบกวนใคร หูฟังทำให้ผมมีความสุขในโลกส่วนตัว เพลงในหูฟังคือสิ่งที่กรอกหูผมมาตลอด คือสิ่งที่ให้จังหวะผม คือสิ่งที่เปิดทัศนคติของผม คือตัวเชื่อมโยงสิ่งที่สื่อสารจากต้นทางมาหาเรา ซึ่งผมว่ามันมีอิทธิพลต่อชีวิตผมเยอะมาก”

พื้นโรงเรียน

“พื้นโรงเรียนคือจุดเริ่มต้นของชีวิตผมในเรื่องการเต้นบีบอย พื้นบริเวณที่ผมฝึกซ้อมเต้นจะสะอาดเอี่ยมทุกวันเพราะตัวผมเต้นบนนั้น เช้ากลางวันเย็น เราเต้นตลอดเวลา เรียกได้ว่าเป็นช่วงหนึ่งของชีวิตที่ผมมีความสุขที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ผมแฮปปี้กับการที่ผมได้อยู่กับเพื่อน พี่ น้อง ที่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน ทำ ณ จุดตรงนั้นร่วมกัน เริ่มจากติดลบมาด้วยกัน เริ่มจากจุดที่คนอื่นเกลียดมาด้วยกัน ผมยังจำได้เลยว่าพื้นตรงนั้นสกปรกแค่ไหน พวกเราพยายามด้วยกันจนกระทั่งมีห้องซ้อมและสิ่งที่เราชอบสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นอยากเริ่มเต้น”

ดินสอ

“ทุกอย่างผมเริ่มจากดินสอ เขียนเพลงครั้งแรกผมก็ใช้ดินสอ เขียนเพลงปัจจุบันผมก็ยังใช้ดินสออยู่ สำหรับผมดินสอคือการขีดเขียนอะไรใหม่ๆ ผมชอบใช้ดินสอมากกว่าใช้ปากกา หากลองเปรียบกับชีวิตคนเรา บางเรื่องเราควรลองเขียนด้วยดินสอก่อน รอให้เรามั่นใจว่าเราจะไม่ลบมันทิ้งแน่ๆ แล้วเราค่อยใช้เป็นปากกา แล้วถ้าเรามั่นใจสุดๆ เราค่อยเปลี่ยนมาเป็นรอยสัก ชีวิตผมก็ลองมาหลายอย่างนะ เตะฟุตบอลผมก็ลอง เล่นบาสผมก็ลอง ลองหลายอย่าง แต่คือสุดท้ายผมแฮปปี้กับเรื่องฮิปฮอปมากที่สุด ฮิปฮอปนี่แหละคือรอยสักของผมตอนนี้ มันไม่ใช่ดินสอแล้ว ผมอยู่กับมันตั้งแต่อายุ 14 ตอนนี้ 21 มันคือครึ่งหนึ่งของชีวิต และผมคิดว่ามันอยู่กับผมไปตลอดจนกระทั่งผมตาย ผมกล้าพูดแบบนี้เลย คือมันใช่ มันเป็นตัวเรา”

รางรถไฟ

“รางรถไฟคือโลเคชันของชีวิตผม ตอนประถมผมเรียนสีตบุตรฯ ก็จะใกล้กับหัวลำโพง ตอนมัธยมผมเรียนที่เซนต์ดอมินิกก็ใกล้กับสถานีรถไฟมักกะสัน หรือทุกวันนี้ ผมเรียนที่ลาดกระบัง ก็จะใกล้กับสถานีพระจอมเกล้ากับสถานีหัวตะเข้ คือทุกที่จะมีรถไฟอยู่ใกล้ๆ แล้วการขึ้นรถไฟมันทำให้ผมเห็นชีวิตที่แตกต่างกันของผู้คน และเสน่ห์ของรถไฟยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อผมได้ฟังเพลงของวง Kingnocrown ซึ่งเป็นกลุ่มฮิปฮอปที่อยู่ภาคอีสาน เขาทำเพลงที่พูดถึงรถไฟออกมา เนื้อหาในเพลงพูดประมาณว่า เขาไม่มีตังค์แต่เขามีรถไฟ เงินทองไม่มีแต่ว่าเขาจะไป คือไม่มีตังค์แต่ก็ขอไปเล่น แค่ได้ร้องเพลงก็มีความสุขแล้ว มันเลยเป็นแรงบันดาลใจให้เรามีพลังขึ้นมา”

หมวก

“แอคเซสเซอรีชิ้นแรกที่ผมได้จากพี่สาวจนเริ่มเข้าสู่วงการฮิปฮอปคือหมวก ส่วนหมวกใบล่าสุดเป็นหมวกที่ผมแฮปปี้กับมันมากที่สุด เพราะมันคือหมวกที่เป็นแบรนด์ของผมเอง ผมมองว่ามันคือตัวแทนความสำเร็จ มันทำให้ผมยังมีทุกวันนี้ต่อได้ ยังมีเงินที่จะใช้จ่ายโดยไม่ได้ลำบากครอบครัว ผมตั้งชื่อแบรนด์ว่า Zhupel แปลว่าปีศาจ ซึ่งตอนตั้งชื่อผมคิดถึงความแตกต่าง คุณเคยเห็นใครที่ต่างจากตัวเองแล้วมองว่าเขาแบบไม่น่าคบ ไอ้นี่มันเหมือนตัวประหลาด เหมือนปีศาจมั้ย ซึ่งในความเป็นจริงเราทุกคนมีความแตกต่างในตัวเอง เพราะฉะนั้นทุกคนมีความเป็นปีศาจในตัว

“สุดท้ายแล้ว ในสังคมผมกล้าพูดได้เลยว่ามีคนที่คิดเหมือนกัน มีคนที่ทำอะไรเหมือนกัน ไม่เกินหนึ่งคนในโลก ซึ่งนั่นก็หมายถึงว่ามีแค่ตัวเรา มันคือตัวเราคนเดียว ผมว่าทุกคนยูนีค ต่อให้แม้กระทั่งวันหน้าเรามีมนุษย์โคลนนิ่งขึ้นมา ผมเชื่อว่าตัวที่โคลนนิ่งก็ยังคิดไม่เหมือนตัวจริง เพราะฉะนั้นเราควรภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น”

สุดท้ายแล้ว ในสังคมผมกล้าพูดได้เลยว่า
มีคนที่เหมือนกันไม่เกินหนึ่งคนในโลก
ซึ่งนั่นก็หมายถึงว่ามีแค่ตัวเราคนเดียว
ต่อให้แม้กระทั่งวันหน้า
เรามีมนุษย์โคลนนิ่งขึ้นมา
ก็ไม่มีทางเหมือนตัวจริง
เพราะฉะนั้นเราควรภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post ลมหายใจในเพลงแร็พและสิ่งที่หล่อหลอมตัวตนของ ‘นิลโลหิต’ appeared first on a day magazine.

และที่มุมหนึ่งมีถ้วยรางวัลรูปทรงส่วนหัวของกันดั้มตั้งไว้ โดยมีป้ายเขียนกำกับไว้ว่า ‘Gunpla Builders World Cup 2015’

ว่ากันว่าตัวตนของเราเป็นเช่นไร สิ่งนั้นย่อมสะท้อนออกมาในผลงาน และจากเรื่องเล่าของเขาในบ้านขนาดกะทัดรัดทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตเขามีความคล้ายกับผลงานที่เขาทำไม่น้อย

กันพลาคือศิลปะ

หากจะพูดถึงจุดเริ่มต้นที่แท้จริงที่ทำให้ชายหนุ่มหันมาสนใจการต่อกันพลา คงต้องย้อนไปไกลถึงตอนเขาอยู่ในวัยเพียง 13 ตอนนั้นเขาเป็นเด็กที่หลงรักการสะสมโมเดลที่ชื่อ Warhammer ซึ่งเป็นโมเดลที่เป็นเกมจำลองการรบ

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเติบโตขึ้น ได้รู้จักกับ Gundam Build Fighters ซึ่งเป็นการ์ตูนที่ในเนื้อเรื่องตัวละครประกอบสร้างกันดั้มในแบบของตัวเองขึ้นมาต่อสู้กัน ซึ่งเชื่อมโยงกับสิ่งที่เขาหลงใหลอยู่แล้ว เขาจึงเริ่มต้นซื้อกันพลามาประกอบ แล้วชีวิตก็ไม่เคยห่างจากสิ่งนี้อีกเลย

“บางคนเขาบอกว่าผมเล่นของเล่น ซึ่งเขาก็พูดถูกนะ เพราะจะมองว่ามันเป็นของเล่นก็ได้ มองเป็นโมเดลก็ได้ หรือมองเป็นศิลปะก็ได้ แล้วแต่มุมมองของคน ตอนนี้ผมอายุ 33 เลยวัยเด็กมาโคตรนาน แต่แม่เรายังคงเห็นเราเป็นเด็กอยู่ แม่ผมบอกว่าอะไรรู้มั้ย

“ลูก ลูกยังเล่นตุ๊กตาอยู่อีกเหรอ” เขากัดฟันยิ้มแค้นเคืองในสิ่งที่แม่พูดแล้วก็หัวเราะ ก่อนจะบอกว่านั่นคือที่มาของคอนเซปต์ของผลงานที่ทำให้เขาคว้ารางวัล ‘Gunpla Builders World Cup 2015’ มาครองได้

“งานที่ผมส่งไปประกวดผมทำสีเป็นลายไม้ ซึ่งผมต้องการสื่อสารให้คนอื่นเห็นว่านี่คืองานที่ต้องใช้ทักษะ อย่างเวลาเราเห็นคนปั้นเซรามิก เรารู้สึกว่าเขาเป็นช่างฝีมือใช่มั้ย หรือเราเห็นคนทำงานไม้ เรารู้สึกว่ามันยากใช่มั้ย ซึ่งการต่อกันพลาก็เหมือนกัน เพียงแต่มันเปลี่ยนจากเซรามิก จากไม้ เป็นพลาสติก ผมอยากจะสื่อให้แม่ผมรู้ว่ากันดั้มมันไม่ใช่แค่โมเดล ไม่ใช่แค่ของเล่น มันไม่ใช่ตุ๊กตา แต่มันเป็นศิลปะ”

และแม้ใครหลายคนจะมองกันพลาด้วยสายตาว่ามันคือของเล่นหรือสิ่งที่มีไว้สำหรับ ‘เด็ก’ แต่ชายหนุ่มผู้เป็นแชมป์โลกบอกว่า สิ่งที่เขาทำคืองานอดิเรก และงานอดิเรกสำคัญกับทุกคน ทุกชีวิต

“สำหรับผม ผมเป็นนักจิตบำบัด บางทีจะมีคนไข้มาหา หรือบางครั้งผมจะต้องไปเล็คเชอร์ในมหาวิทยาลัย ซึ่งงานที่ทำจะซีเรียสและเป็นทางการนิดหนึ่ง แล้วการมีงานอดิเรกที่ไม่เกี่ยวกับอาชีพเลยมันทำให้ผมได้พัก ถ้าทำงานอย่างเดียว ผมจะบำบัดใครไม่ได้เลย

“ผมเชื่อว่าคนทุกคนควรจะมีอะไรสักอย่างที่แตกต่างจากสิ่งที่เราทำในงาน งานอดิเรกจะเป็นสิ่งที่เราทำอยู่คนเดียว ที่เรามีความสุขคนเดียว ไม่มีใครในโลกนี้ควรบอกว่าคุณควรหยุดเพราะว่าสิ่งที่คุณทำเป็นเด็ก แล้วทำไมเราถึงต้องเป็นผู้ใหญ่เหรอ

“คำว่าผู้ใหญ่แปลว่าอะไร” เขาถามด้วยรอยยิ้ม “ผมจะเป็นผู้ใหญ่ตอนที่มันจำเป็นเท่านั้น”

ความล้มเหลวมีความเท่

หากใครเห็นเขาขณะประกอบกันพลาจะรู้สึกว่ามันคืองานอดิเรกที่เขาทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ เอามันอยู่มือ ซึ่งเขาบอกว่าสิ่งที่ทำให้เขามีวันนี้คือ ความล้มเหลว

ล้มเหลวแล้วลุก ล้มเหลวแล้วเรียนรู้ ล้มแล้วข้ามผ่านช่วงเวลานั้นไปโดยไม่ฟังเสียงคนที่มองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ

“คนที่เป็นอัจฉริยะ คนที่เก่งมาก หรือว่าคนที่เป็นมืออาชีพของอะไรสักอย่างก็คือคนที่ล้มเหลวมากกว่าคนอื่น ผมจะไม่ฟังคนที่ไม่เคยล้มเหลว สมมุติคนที่รวยมาแต่ตั้งแต่เด็ก ทำอะไรก็สำเร็จหมด ผมจะไม่มีวันฟังเขาแน่นอน เพราะเขาไม่รู้ความเจ็บใจ และความพยายามของการล้มเหลว

“สิ่งที่หล่อหลอมผมคือความล้มเหลว สมมุติว่าเป็นพวกกันพลาของผม สิ่งที่คุณเห็นว่าผมทำไปแข่งหรือว่าอะไรพวกนี้แล้วเห็นว่ามันสวยงาม ความจริงมันเป็นเพียงปลายทางซึ่งเป็นผลมาจากการทดลองที่ล้มเหลว ผมไม่ค่อยได้ฟังใคร ผมชอบทดลองด้วยตัวเอง และหากมันจะล้มเหลว มันก็เป็นความล้มเหลวของผม”

แน่นอน คำว่า ‘ไม่ฟังใคร’ ในที่นี้เขาไม่ได้ดื้อรั้นโดยไม่ศึกษาสิ่งที่ทำ แต่เขาหมายถึงการทำสิ่งที่เชื่ออย่างแน่วแน่ แม้จะเสี่ยงล้มเหลวก็มุ่งมั่นทำในสิ่งที่เชื่อเพื่อพิสูจน์ให้รู้ด้วยตัวเองว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร

และเขาบอกเราว่า คนที่เท่จริงๆ คือคนที่ผ่านความล้มเหลวมาครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้นจนวันหนึ่งประสบความสำเร็จ

“การล้มเหลวเป็นสิ่งที่ดี ทำให้เราเรียนรู้ว่า เราไม่ควรทำอะไร แล้วบางครั้งตอนประกอบกันพลา การที่เราล้มเหลวมันจะเกิดอุบัติเหตุที่ทำให้เราได้เอฟเฟกต์หนึ่งขึ้นมา แล้วเห็นว่า เฮ้ย! มันดูเท่ดีว่ะ”

จงจำว่าผมเป็นคนที่มีความสุข

จากวันที่คนมองสิ่งที่เขาทำเป็นเพียงของเล่นสำหรับเด็ก เป็นตุ๊กตาที่คนซึ่งเติบโตแล้วเขาไม่เล่นกัน วันนี้ วินได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่างานอดิเรกที่เขามีแพสชันกับมัน พาเขามาได้ไกลเพียงใด และพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าหากเราแน่วแน่ในสิ่งที่เชื่อ ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร

เมื่อชวนเขาคุยถึงรางวัลที่ใครหลายคนชื่นชม รางวัลที่ทำให้เขาเป็นที่รู้จักในวงกว้าง อย่างรางวัล Gunpla Builders World Cup 2015 เขายิ้มถ่อมตัวแล้วบอกว่า

“รางวัลที่ได้ ผมรู้สึกเป็นเกียรติมาก มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่ว่ามันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก เพราะต่อให้ได้หรือไม่ได้ผมก็จะทำของผมไปเรื่อยๆ ที่ผมไปแข่งผมไม่ได้อยากชนะ แต่ผมอยากไปแข่งเพราะผมอยากเห็นผลงานของคนอื่น ได้ใกล้ชิด ได้เรียนรู้ว่าคนอื่นเขาใช้เทคนิคอะไร และที่สำคัญที่สุด ผมได้เพื่อน ได้เจอกับคนที่ชอบในงานอดิเรกเดียวกัน”

อย่างที่เขาว่า ในการแข่ง Gunpla Builders World Cup 2015 เขาได้เจอผู้คนมากมาย ผู้คนที่ไม่ได้มองการต่อกันพลาของเขาเป็นเพียงของเล่นสำหรับเด็ก ผู้คนที่ไม่ได้มองว่ากิจกรรมเหล่านี้เป็นเรื่องของเด็กไม่รู้จักโต และการคว้าแชมป์จากการแข่งขันนี้เอง ที่ทำให้สื่อมวลชนในประเทศไทยหลายสำนักพร้อมใจกันติดต่อขอสัมภาษณ์เพื่อเผยแพร่เรืองราวของเขา

และหนึ่งในสิ่งที่น่าจดจำที่สุดสำหรับวิน คือตอนที่คุณแม่ของเขาซึ่งเรียกกันพลาว่า ‘ตุ๊กตา’ มาตลอดชีวิต บอกกับชายหนุ่มสั้นๆ แต่ประทับอยู่ในความรู้สึกจนวันนี้ หลังจากเห็นผลงานที่คว้าแชมป์โลกของเขาว่า

“กันพลามันเป็นงานศิลปะเหมือนกันนี่”

“ใช่แม่ มันคืองานศิลปะ” ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังเมื่อเล่าถึงประโยคที่ตอบกลับแม่ไปในวันนั้น ในที่สุดเขาก็ทำให้แม่ยอมรับสถานะศิลปะของสิ่งที่ทำได้สำเร็จ

แม้ใครต่อใครจะจดจำว่า เขาคือแชมป์โลกของเวทีประกอบกันพลา แต่เขากลับบอกว่า “ไม่ต้องจดจำว่าผมเป็นแชมป์โลกก็ได้”

“แล้วอยากให้คนจดจำคุณในฐานะอะไร” ผมถามทิ้งท้ายก่อนปล่อยให้เขาประกอบกันพลาตัวใหม่ล่าสุดที่ทำคั่งค้างอยู่

“ผมอยากให้คนจำว่าผมเป็นคนที่มีความสุข กันดั้มทำให้ผมมีความสุข ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะคิดว่าสิ่งที่เราทำเป็นเด็ก เพราะเขาไม่ได้อยู่ในชีวิตเรา โมเดลที่ผมทำไม่ได้ไปตั้งในบ้านของเขา

“เราทำสิ่งที่เราแฮปปี้ก็โอเคแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงว่าใครจะพูดอะไร”

ผมอยากให้คนจำว่าผมเป็นคนที่มีความสุข
กันดั้มทำให้ผมมีความสุข ไม่ต้องสนใจว่า
คนอื่นจะคิดว่าสิ่งที่เราทำเป็นเด็ก
เขาไม่ได้อยู่ในชีวิตเรา
โมเดลที่ผมทำไม่ได้ไปตั้งในบ้านของเขา

ภาพ สลัก แก้วเชื้อ

The post สิ่งประกอบร่างตัวตนของ วิน-วิชยุตม์ เอี่ยมอ่อง แชมป์โลกประกอบกันพลา appeared first on a day magazine.