ในวงการเพลงเกาหลี การมองหาศิลปินที่ทำเพลงด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องยาก โดยเฉพาะในยุคใหม่ๆ ที่แม้แต่ศิลปิน K-Pop ก็เริ่มหันมาเขียนเนื้อร้องและบรรเลงท่วงทำนองด้วยตัวเองแล้ว

แต่มีศิลปินคนหนึ่งที่พาตัวเองเข้าไปอยู่กับแนวทางเพลงหลากหลาย แถมยังทำเพลงให้ศิลปินคนอื่นๆ ตั้งแต่ร็อกเมทัล อินดี้สบายหู ทำบีตฮิปฮอปบ้างในบางที มาจนถึงทำเพลงซินธ์ป๊อปร่วมสมัย 

คนนั้นคือ Cloud หรือ Koh Hyung-seok หลายคนอาจจะไม่คุ้นหน้าเขามากนัก แต่ถ้าบอกว่าเขาเคยเป็นสมาชิก Bye Bye Badman วงร็อกเมทัลที่เคยรับรางวัล Rookie of the Year ปี 2012 จากเวที Korean Music Awards และอดีตสมาชิก CHEEZE วงอินดี้ที่มีดนตรีหวานๆ เป็นเอกลักษณ์ อาจจะทำให้บางคนคุ้นเคยขึ้นบ้าง

เหล่านั้นคืองานเบื้องหน้าที่ทำให้คนรู้จักเขา แต่ยังมีงานเบื้องหลังอีกอย่างที่คลาวด์ทำมาตลอด 10 ปีบนเส้นทางดนตรี นั่นคือการทำเพลงให้ศิลปินหลากหลายกลุ่ม 

ทั้งเข้าไปอยู่ในวงการฮิปฮอปเกาหลี กดบีตให้กับแรปเปอร์ชื่อดังอย่าง Giriboy ในอัลบั้ม Sexual Perceptions (2015) ซึ่งทะยานขึ้นอันดับ 10 ใน Gaon Music Chart ชาร์ตเพลงระดับชาติของเกาหลีแทบจะทันทีหลังจากปล่อยออกมา

แล้วยังกระโดดมาทำดนตรีแบบป๊อปๆ ให้กับไอดอลเกาหลีอย่าง Chung Ha ในอัลบั้ม Blooming Blue, Flourishing และ Querencia 

ที่สำคัญเขายังเป็นนักแต่งเพลงคู่บุญของ Yerin Beak ศิลปินอาร์แอนด์บีเกาหลีคนแรกที่ทำเพลงภาษาอังกฤษฮิตติดชาร์ตบ้านเกิด ซึ่งเขามีส่วนร่วมตั้งแต่อัลบั้มเดบิวต์ของเยรินอย่าง FRANK ที่มีเพลงช้าๆ ป๊อปๆ น่าฟังอย่าง Across the universe มาจนถึงอัลบั้มที่ได้รางวัลจากเวที Korean Music Awards และ Melon Music Awards อย่าง Our love is great และ Every letter I sent you. ซึ่งมีจุดเด่นที่การใช้เครื่องสายและเครื่องเป่าในทุกเพลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแนวซินธ์ป๊อปในอัลบั้มล่าสุดอย่าง tellusboutyourself 

ผลงานหลากหลายแนวของเขาทำเอาเราอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมศิลปินวัย 30 ปีคนนี้ถึงขยันพาตัวเองเข้าไปอยู่ในพื้นที่แปลกใหม่อยู่เสมอ และยังสามารถสร้างสรรค์ดนตรีให้กับศิลปินที่แตกต่างจากตัวเองจนคว้ารางวัลมาได้ขนาดนี้ 

“ผมคิดว่ามันเป็นไปโดยธรรมชาติ เพราะว่ารสนิยมในแนวดนตรีของผมก็เปลี่ยนเรื่อยๆ ความชอบในการใช้เครื่องมือทำเพลงของผมก็เปลี่ยนเรื่อยๆ เช่นกัน ตอนแรกๆ ผมชอบร็อกเมทัล ไม่นานก็ขยับมาฟังแนวอาร์แอนด์บีและแจ๊ส ส่วนตอนนี้ฟังเพลงร็อกอัลเทอร์เนทีฟมากที่สุด” เขาตอบกลับมาผ่านอีเมล 

อันที่จริงคลาวด์เคยบอกกับหนังสือพิมพ์เกาหลีอย่าง Korea JoongAng Daily เอาไว้ว่า เขานิยามตัวเองด้วยคำว่า ‘เป็นมิตร’ ที่ไม่ได้หมายถึงลักษณะการปฏิสัมพันธ์ที่มีต่อคนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ของเขากับสไตล์ดนตรีที่หลากหลายด้วย 

และอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้คลาวด์ไม่ขีดกรอบตัวเองไว้ในแนวทางเดิมๆ คือความเชื่อตามที่เขาเคยพูดเอาไว้ว่า คนที่จะอยู่รอดไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เป็นคนที่คอยเปลี่ยนแปลงตัวเองต่างหาก ซึ่งสิ่งนี้แหละที่เป็นแรงจูงใจยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา 

ถึงเขาจะบอกว่าเป็นไปโดยธรรมชาติ แต่เราก็ยังอยากรู้ต่อว่าแล้วคนชอบการเปลี่ยนแปลงอย่างเขาใช้เทคนิคอะไรในการแต่งหรือโปรดิวซ์เพลงให้เข้ากับเอกลักษณ์ของศิลปินคนนั้นๆ ได้อย่างลงตัว

“ผมไม่ได้ทำงานหลายๆ แนวเพลงพร้อมกันอยู่แล้ว ดังนั้นผลลัพธ์ที่ออกมาในแต่ละโปรเจกต์จึงเป็นไปตามแนวเพลงเดียวกัน ซึ่งผมคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำงานคือผมจะไม่พยายามทำดนตรีตามมาตรฐาน แต่จะถ่ายทอดบทสนทนาที่เกิดขึ้นในสตูดิโอ เช่น เราเติบโตมาโดยฟังเพลงแบบไหน ตอนนี้เราใช้ชีวิตด้วยทัศนคติแบบใด ผมจะพูดคุยเรื่องนี้กับศิลปิน แล้วไปคิดต่อว่าจะทำงานยังไงให้ศิลปินรู้สึกว่าผมเข้าใจ” คลาวด์บอกว่าเพราะอย่างนี้โปรดิวเซอร์จึงต้องมีความรู้เยอะมาก “แม้กระทั่งความหนาของปิ๊กกีตาร์ก็อาจจะเปลี่ยนสิ่งที่ศิลปินพยายามเล่าได้เลย” 

พอเขาบอกว่ารายละเอียดเล็กๆ แบบนี้ก็มีผลต่อเพลงทั้งหมด มันทำให้เรานึกถึงอัลบั้มล่าสุดของเยรินที่คลาวด์มาช่วยทั้งพาร์ตแต่งทำนอง เรียบเรียงดนตรี และดูภาพรวม โดยเขาต้องทำให้บางเพลงที่มีบีตหนักๆ เข้ากับเสียงบางและเบาของเยริน ซึ่งถ้าได้ลองไปฟังกันจริงๆ ต้องเอ่ยปากชมเลยว่าทั้งเยรินและคลาวด์แก้ข้อจำกัดนี้ให้ออกมาเป็นเพลงซินธ์ป๊อปที่เข้ากับเนื้อเสียงของเยรินมากๆ และถูกใจแฟนเพลงอย่างมากด้วย

การทำงานร่วมกับเยรินมาตั้งแต่ปี 2015 ยังทำให้คลาวด์ตัดสินใจเซ็นสัญญากับ Blue Vinyl ค่ายเพลงอิสระที่ก่อตั้งโดยเยรินในปีนี้ พร้อมปล่อยอัลบั้มเต็มครั้งแรกในชีวิตชื่อ With a lot of exaggeration ซึ่งเต็มไปด้วยดนตรีเบาสบายหูที่คอยปลอบประโลมคนฟังสลับกับจังหวะดนตรีแบบใหม่ที่เขาทดลองเพิ่มเข้ามา

“คอนเซปต์ของอัลบั้มนี้คือการรวบรวมสิ่งที่เป็นส่วนตัวของผมมากๆ ทำให้เพลงทั้งหมดไม่ได้เล่าเรื่องอลังการอะไรขนาดนั้น ผมแค่เลือกบางความรู้สึกหรือบางเหตุการณ์ที่เป็นประสบการณ์ในชีวิตมาเล่า”

ในภาคดนตรี ถ้าได้ลองฟังทั้ง 9 แทร็กในอัลบั้ม With a lot of exaggeration คุณจะได้ยินจังหวะดนตรีที่อยู่ๆ เขาก็เพิ่มและลดระดับเสียงในบางท่อน นั่นเป็นเพราะแนวทางการทำเพลงของคลาวด์มักนำเสนอสิ่งแปลกใหม่ในเพลง คนฟังหลายคนจึงบอกว่าเขาแต่งเพลงแปลก ซึ่งเขาสนุกกับการเปลี่ยนแปลงแบบนี้มากๆ และเปรียบเทียบการทำเพลงตัวเองเหมือนทำอาหารที่จะต้องมีรสชาติใหม่ๆ เสิร์ฟให้คนฟังอยู่เสมอ

เห็นเขาบอกว่าสนุกและมีความสุขในการอัดเพลงตัวเอง เราก็อดถามไม่ได้ว่าการออกอัลบั้มเต็มในรอบ 10 ปีนี้มีความหมายยังไงกับเขาบ้าง

“อัลบั้มนี้จะมีความหมายต่อผมจริงๆ ก็ต่อเมื่อมันมีผลที่ดีต่อคนฟัง เพราะส่วนตัวผมรู้สึกแค่ว่าการทำอัลบั้มนี้เหมือนกับการทำโปรเจกต์อื่นๆ ที่ผ่านมา และเป็นอีกหนึ่งในขั้นตอนของการฝึกฝนด้านดนตรีของผม เพราะการทำงานในวงการมา 10 ปีทำให้ผมเรียนรู้ว่ายังมีอะไรหลายอย่างในโลกที่ต้องเรียนรู้”

แม้เขาจะตอบอย่างถ่อมตัวแบบนี้ แต่การเป็นคนชอบพาตัวเองไปเจออะไรใหม่ๆ และการเป็นนักทดลองทางดนตรีอาจทำให้เราได้เจอเซอร์ไพรส์จากเขาในอนาคตก็ได้ มารอดูกันว่าอีก 10 ปีข้างหน้าเขาจะสร้างสรรค์ดนตรีแบบไหนมาให้เราได้ฟังกัน

The post Cloud โปรดิวเซอร์ผู้อยู่เบื้องหลังเพลง Yerin Baek สู่ศิลปินเดี่ยวค่าย Blue Vinyl appeared first on a day magazine.

นี่คือสเตตัสที่ F.HERO หรือ กอล์ฟ–ณัฐวุฒิ ศรีหมอก แรปเปอร์ที่เป็นเสมือนพี่ใหญ่ของวงการแรปไทยเขียนเอาไว้ในเฟซบุ๊กในช่วงปลายปี 2563

หลังจากนั้นไม่นาน High Cloud Entertainment ก็ประกาศตัวขึ้นเป็นค่ายเพลงน้องใหม่ในวงการเพลงไทย โดยมีคนเจนวงการเพลงอย่างเขานี่แหละเป็นผู้บริหาร

นี่ไม่ใช่ค่ายเพลงฮิปฮอปอย่างที่ใครคาดเดา หากแต่เป็นค่ายเพลงไทยที่ฝันอยากดันให้แนวเพลง T-pop โลดแล่นไปไกลในระดับนานาชาติ

แม้จะรู้ดีว่าความฝันครั้งนี้ยืนอยู่บนสองเส้นทางที่ไม่มั่นคงนัก อาจสำเร็จอย่างที่คาดไว้ตามเป้า หรืออาจจะล้มลงอย่างที่ใครหลายๆ คนเคยพยายามผลักดันกันมา แต่เพราะมองว่านี่เป็นปีที่เขาต้องตื่นและลงมือทำ เป็นช่วงโค้งสุดท้ายใน 10-20 ปีของชีวิตการทำงานที่ไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่ง เขาจึงตัดสินใจใส่ทุกความตั้งใจให้สุดฝีมือ

อะไรคือความหวังและความฝันของวงการเพลงไทยที่แรปเปอร์ผู้สลับบทบาทมาเป็นเจ้าของค่ายเพลงอย่าง F.HERO มองไว้

คำตอบรออยู่ด้านล่างแล้ว

เท่าที่ติดตามคุณมา การเกิดขึ้นของ High Cloud Entertainment ดูจะเป็นความคิดที่เกิดขึ้นมาไม่นานนี้เอง

ใช่ เกิดขึ้นมาช่วงโควิด-19 ช่วงนั้นผมว่างเลยเปิดกิจการใหม่เยอะมาก เปิดร้านหมูปิ้ง ทำแบรนด์สนีกเกอร์ แต่จุดเริ่มต้นของการทำค่ายเกิดจากการที่ผมเจอศิลปินคนหนึ่งในยูทูบ เขาทำเพลงแบบ Nujabes เลย เป็น lo-fi hip-hop ที่เพราะมาก ร้องภาษาญี่ปุ่นอยู่ดีๆ ก็มีภาษาไทย และเป็นไทยแบบมีเพนทาโทนิกด้วย ผมตกใจมากว่า อ้าว นี่คนไทยนี่นา ไม่ใช่ต่างชาติ ฟังเพลงเขาแล้วเราอยากทำงานด้วย ก็เลยทักไปในอินสตาแกรม ซึ่งศิลปินคนนี้คือ Txrbo ที่ทำเพลง จำเลยรัก ด้วยกันนี่แหละ

แค่เพลงเดียวก็ทำให้คุณตัดสินใจได้เลยเหรอ เขามีอะไรในตัวที่ทำให้คุณคิดว่าไม่อยากปล่อยไป

ตอนแรกเราไปเสนอโอม Cocktail (ปัณฑพล ประสารราชกิจ ผู้บริหารค่าย Gene Lab) ก่อน แต่โอมยังไม่สนใจจะทำแนวนี้ ดันยังไงโอมก็ยังไม่อยากทำ ผมเลยคิดว่างั้นลองเปิดเองเลยดีกว่า 

สำหรับผม เพลงของ Txrbo คือคำว่า T-pop ที่ผมใฝ่ฝัน เวลาเราพูดถึง K-pop เราจะคิดถึงดนตรี คิดถึงซาวนด์ของเขา อย่าง BTS หรือ BLACKPINK เขาไปถึงบิลบอร์ด K-pop ไปไกลทั่วโลกแล้ว ทั้งๆ ที่เป็นภาษาเกาหลี มันแปลว่าขณะนี้กำแพงภาษาถูกทำลายไปหมดแล้ว สิ่งสำคัญคือคุณภาพมากกว่า เรื่องนี้มันให้แรงบันดาลใจผมว่าถ้าเพลงบ้านเรามีเอกลักษณ์ชัดเจน มีคุณภาพมากพอ เราก็น่าจะไปถึงระดับนั้นได้

Txrbo เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจนั้น ตลอดเวลาที่ผมเป็นศิลปินก้านคอคลับมา เฮียโจ้ (โจอี้ บอย) เขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเสมอว่าเราไม่สามารถเป็นใครได้ดีไปกว่าตัวเรา การใส่เพนทาโทนิกเข้าไปหรือกระทั่งเพลงของค่ายกามิกาเซ่อย่าง เหงาปาก ที่มีดนตรีแบบนอยน่อยนอยน้อยนอย สำหรับผมมันคือ T-pop เลย มีความเป็นสมัยใหม่มาผสมผสานเข้าด้วยกัน ไม่ต้องมีเสียงระนาด ไม่ต้องมีเสียงฉิ่งอยู่ในนั้น แต่เรารู้เลยว่านี่คือเอกลักษณ์ของ T-pop ผมเลยอยากทำค่ายเพลง T-pop ขึ้นมา เพราะผมอยากฟัง อยากเห็นว่าถ้าเรามีคุณภาพมากพอ มันก็น่าจะมีโอกาสไปถึงตรงนั้นได้ 

ผมอิจฉา Jay Chou ทุกครั้ง เวลาเขาเอางิ้ว เอาความเป็นพื้นบ้านของประเทศเขาใส่เข้าไปในเพลงได้ ผมอยากเข้าไปทำเรื่องนี้ในวงการเพลงบ้านเรา ไม่ได้แปลว่าผมรู้นะ แต่ผมอยากทำ อยากลอง ถึงจะเป็นฝันที่ลมๆ แล้งๆ เพราะบัดเจ็ตบ้านเรามันน้อยมาก และไม่ได้รับการสนับสนุนเท่าบ้านเขาก็เถอะ

ก่อนหน้านี้คุณเคยพูดถึงความฝันว่าอยากจะทำเพลงที่มีดนตรีอินเตอร์ แต่เนื้อร้องเป็นภาษาไทย ฟังดูแล้วเหมือนนี่คือสิ่งเดียวกัน

เพราะอย่างที่บอก ผมรู้สึกว่าตอนนี้ภาษาไม่ใช่กำแพงแล้ว BLACKPINK กับ BTS พิสูจน์ให้เห็นกับตาเลยว่าไม่ใช่อีกต่อไป

บ้านเราเองการมีรายการอย่าง T-POP STAGE ก็ทำให้เห็นเลยว่าทิศทางวงการมันเปลี่ยนไปขนาดไหน เรามีพื้นที่ให้แฟนคลับ มีพื้นที่ให้นายทุนเห็นว่าบ้านเรามีวัฒนธรรมแฟนด้อมที่พร้อมจะสนับสนุน มีเม็ดเงินหมุนเวียนอยู่ในอุตสาหกรรมนี้ แม้กระทั่ง Anatomy Rabbit ยังอยู่ในรายการนี้เลย นี่คือสัญญาณที่ดีมากว่าการฟังเพลงกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว T-pop ไม่ใช่แค่วงไอดอลหรือการเต้น สำหรับผม Tilly Birds, Three Man Down หรือ Anatomy Rabbit คือ T-pop อะไรก็ตามที่เป็นแมสของไทยผมนับว่าคือ T-pop หมดเลย อาจจะเดาผิดไปก็ได้ แต่ผมก็เทียบเอาจากมาตรฐานของคำว่า K-pop อย่าง DAY6 ไม่ได้ออกมาเต้น แต่ DAY6 ก็เป็น K-pop เพลงของ DAY6 กับ Three Man Down ก็อาจจะเป็น genre เดียวกัน ผมมองอย่างนั้น และมองว่ามันเป็นเรื่องน่าสนุก 

ไม่ได้มองว่าตอนนี้เป็นขาลงของธุรกิจค่ายเพลง

ตรงกันข้าม ตอนนี้ทุกคนกำลังกลับมาทำค่ายด้วยซ้ำ มีค่ายใหม่ๆ ผุดขึ้นมาเยอะมาก เวิร์กพอยต์ทำค่าย XOXO Entertainment, GMM Grammy เริ่มทำ WHITE FOX นอกจากนี้ยังมี Nadao Music, 4NOLOGUE, 411 Music หรือค่ายเพลงอย่าง What The Duck ที่ปีนี้ก็กำลังจะเคลื่อนไหวในการหยิบแนวเพลงอินดี้มาเป็น T-pop ให้มากขึ้น สิ่งเหล่านี้ทำให้เห็นว่าเรากำลังไปถูกทางจริงๆ

ช่วงหนึ่งคนอาจจะคิดว่าค่ายไม่สำคัญเพราะมียูทูบ มีสตรีมมิง ปล่อยเพลงเองแล้วจบ แต่ที่ผ่านมาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ถึงจะเป็นศิลปินที่มียอดวิวสูงก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะประสบความสำเร็จในระยะยาวได้จริง บางคนยอดวิวสูง มีงานจ้างได้สักพักแล้วก็หายไป เพราะศิลปินเหล่านั้นไม่ได้มีความเข้าใจในการวางแผนกลยุทธ์ทุกเรื่อง ผมไปอยู่กับค่าย What The Duck ได้เห็นการทำงาน เลยรู้ว่าทำไมค่ายเพลงถึงมีความสำคัญ ผมกล้าพูดเลยว่าเขาเป็นค่ายเพลงที่มีทีมเก่งโคตรๆ มีหลังบ้าน มีการวางแผนที่แข็งแรงมาก หรืออย่าง Gene Lab เอง โอมกับหมี (พณิช ฉ่ำวิเศษ) ก็เป็นคนเก่งมาก ฉลาด เขาเข้าใจการทำงานตั้งแต่หนึ่งจนถึงร้อย รู้เลยว่าวงนี้ต้องใช้เวลาแค่ไหน ต้องลงทุนยังไง ตอนไหนถึงควรลุย สองค่ายนี้เขาทำให้ค่ายอื่นๆ เห็นว่า เฮ้ย ถึงเวลาแล้วที่ศิลปินกับค่ายเพลงต้องทำงานร่วมกัน 

การจะพา T-pop ไปถึงฝันให้ได้ต้องมีองค์ประกอบอะไรบ้าง เพราะเอาเข้าจริงก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีคนพยายามทำสิ่งนี้มาก่อน

จริงอยู่ที่เคยมีคนพยายามแล้วแต่ล้ม ผมเคยนั่งคุยกับคุณฟ้าใหม่ (ฟ้าใหม่ ดำรงชัยธรรม) คุณฟ้าใหม่ก็บอกว่าที่จริง GMM Grammy ก็เคยพยายามกันแล้วแต่ก็เจ็บ แต่ผมมองว่าตอนนี้การมาถึงของโซเชียลเน็ตเวิร์กทำให้ทุกอย่างเปลี่ยน เรเฟอเรนซ์เปลี่ยน อะไรก็ตามที่ออกที่เกาหลีเรารับพร้อมกับเขาเลย พอเรเฟอเรนซ์เปลี่ยนก็แปลว่าเด็กรุ่นลูกผมกำลังรับทุกอย่างเท่ากับเด็กทั่วโลก ผมจะสอนลูกแรป ลูกยังบอกว่าไม่เอา จะเรียนกับลิซ่าเลย ผมเลยมองว่าเด็กรุ่นนี้มีสิ่งที่อีกสิบปีมันจะเจริญเติบโตได้

สิ่งสำคัญคือเราต้องเปลี่ยนวินัยของศิลปิน เราต้องเข้มงวดมากกว่านี้ถึงจะมีคุณภาพขึ้นมาได้ สองคือเงิน ไม่มีเงินในธุรกิจนี้ไม่ได้ ณ ขณะนี้ที่เราเริ่มบุกมันอาจจะยังกระท่อนกระแท่น เพราะไม่มีการสนับสนุนที่มากพอ ผมถึงพยายามบอกเพื่อนๆ ทุกค่ายว่าเรามาช่วยกันประคับประคองเถอะ มาช่วยเหลือกัน

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราอยากได้เงินทุนและการสนับสนุน การมี T-POP STAGE ผมว่าก็เป็นแนวโน้มที่ดีที่เราจะได้เงินมาหมุนในอุตสาหกรรมนี้มากขึ้น จากนิดๆ มันอาจจะค่อยๆ ขยายไปในอนาคต มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ อาจจะไม่สำเร็จก็ได้ แต่ว่าก็ไม่ผิดที่เราจะฝันใช่ไหม ผมอาจจะเป็นอีกหนึ่งคนที่ล้มเหมือนคนอื่นก่อนหน้านี้ก็ได้ แต่ก็ถือว่าได้รู้แล้ว ได้พยายามแล้วแค่นั้นเอง

ถ้าว่ากันตามตรง การทำค่ายเพลงถือเป็นเรื่องใหม่มากๆ สำหรับคุณ อะไรคือความพิเศษที่ศิลปินจาก High Cloud Entertainment จะได้รับ

ตอนเริ่มทำผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าค่ายเพลงมันไม่ใช่แค่ทำเพลงเสร็จแล้วก็ปล่อยในยูทูบ แต่ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่หินมาก เชื่อไหม ปล่อยเพลง Sad Movie ไปแล้วผมถึงเพิ่งมารู้ไม่กี่วันนี้เองว่าเราต้องติดแท็กในยูทูบด้วย คนจะได้เห็น

แต่ถ้าถามว่าศิลปินในค่ายจะได้อะไรจากเรากลับไป ถามกลับดีกว่าว่าทำไมผมถึงรู้เรื่อง Gene Lab รู้เรื่อง What The Duck ข้อดีของผมคือมีเพื่อนเยอะ ผมมีพันธมิตรที่ดี ตอนจะตั้งค่ายผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องมีตำแหน่งอะไรบ้าง แต่โอมกับหมีก็สอนเลยว่าตรงนี้ต้องเรียกว่าตำแหน่งนี้ๆ ทุกวันนี้พี่มอย (สามขวัญ ตันสมพงษ์ ผู้บริหารค่าย What The Duck) ก็ยังส่งแรง ส่งคนมาถามไถ่เสมอ เรื่องออนไลน์ผมก็ยังต้องถามเขา เพราะเราไม่รู้อะไรเลย ผมว่าศิลปินจาก High Cloud Entertainment จะได้คอนเนกชั่นตรงนี้แหละ เราจะได้ทุกค่ายมาช่วยกัน

และถึงผมมีค่ายก็จริง แต่ผมไม่ได้มองว่าตัวเองต้องทำงานกับเด็กในค่าย หรือจะพัฒนาแต่ศิลปินเราเท่านั้น ผมเพิ่งเรียกเจเจ (กฤษณภูมิ พิบูลสงคราม) กับปอร์เช่ (ศิวกร อดุลสุทธิกุล) มาทำงานด้วย โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะอยู่นาดาวหรือ 4NOLOGUE ผมเชิญเขามาแล้วเอาความรู้เท่าที่ผมมีมาเริ่มเทรนเขา เพราะผมอยากเห็นเขาแรปเก่งขึ้น แรปเปอร์เกาหลีอย่างมิโน WINNER หรือชางบิน Stray Kids เวลาเขาไปรายการ Show Me The Money เขาแรปสู้กับแรปเปอร์จริงๆ ได้นะ เขาโคตรเก่งเลย ผมอยากเห็นอะไรแบบนี้ ผมรู้เรื่องฮิปฮอป คุณรู้เรื่องป๊อป งั้นเราเอามาแลกเปลี่ยนกัน มาร่วมกันพัฒนา โอมรู้เรื่องดนตรีสดมากกว่าผม ส่งบิลลี่ (ณัฐดนัย ชูชาติ สมาชิกวง Tilly Birds) มาช่วยผมหน่อยได้ไหม เดี๋ยวผมไปช่วยค่ายคุณกลับ ผมมองว่ามันคือความหวังสำหรับประเทศเรา ถ้าเราไปด้วยกันมันต้องไปได้ไกลแน่ๆ 

เหมือนกำลังทำโรงเรียนมากกว่าค่ายเพลง

และเช่นเดียวกัน เราก็เป็นนักเรียนด้วย 

ตอนนี้เวลาจะทำเพลง น้องๆ เขาไม่ได้มาปรึกษาผมนะ กลายเป็นเราซะอีกที่ต้องปรึกษาเด็ก เราไม่ทันแล้ว ถ้าเป็นเรื่องเพลงผมต้องปรึกษานีโน่ (เกริก ชาญกว้าง โปรดิวเซอร์เจ้าของชื่อ Prod. by NINO) ปรึกษาครูแอ้ม (อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์) มากกว่าที่น้องๆ จะมาปรึกษาผม ผมเคาะได้เป็นบางจุดแค่นั้น ถ้าเป็นเรื่องที่ว่าจะทำเพลงยังไง ทำเพลงแบบไหน น้องๆ เขาเป็นครูเรา

ทุกวันนี้ถ้าอยากตามโลกให้ทันเราต้องยอมรับว่าวันนี้เราตามไม่ทันแล้ว เด็กเกิดใหม่ทุกวัน และเด็กเก่งขึ้นทุกวัน มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่คลื่นลูกใหม่ต้องแรงกว่าคลื่นลูกเก่า เราแค่ต้องยอมรับแล้วโต้บนคลื่นนี้ให้ได้ ซึ่งข้อดีของผมคือผมมองตัวเองเป็นน้ำ อยู่ตรงไหนก็ได้ ปรับเปลี่ยนได้ หรือแม้กระทั่งค่าย High Cloud ทำไมต้องเป็นเมฆ เพราะผมมองว่าเมฆมันไม่จำกัดรูปทรง คนอื่นอาจจะมองเราเป็นอย่างอื่นก็ได้ เราสามารถเป็นได้ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่คุณจะมองเรา

ทั้งๆ ที่ปกติคนอายุสามสิบปลายๆ อย่างคุณน่าจะถึงวัยที่ต้องเริ่มหาคอมฟอร์ตโซน กลัวการเปลี่ยนแปลง ทำไมถึงยังมีพลัง และกล้าทำสิ่งใหม่ๆ

เพราะผมยังไม่แก่ไง (หัวเราะ) ตอนนี้มันยังมีแรงและยังสนุกอยู่ ผมสตาร์ทวัยทำงานช้าด้วยมั้ง เอาเวลาไปสำมะเลเทเมาสิบกว่าปี เพิ่งมาเริ่มทำงานจริงๆ จังๆ ตอนที่มีชูใจ (ลูกสาว) นี่เอง พอจะมาล้มเอาตอนแก่เราก็รู้แล้วว่ากระดูกกระเดี้ยวเราจะไม่สามารถล้มได้เท่ากับตอนหนุ่มๆ แล้วนะ รู้แล้วว่าล้มท่าไหนมันถึงจะเจ็บน้อยกว่า คิดว่าเอาวะ ช่วงโค้งสุดท้าย 10-20 ปีในการทำงาน ไม่รู้จะตายวันตายพรุ่งก็เอาให้สุดแล้วกัน 

ได้ยินมาว่าคุณมีความฝันว่าแก่ไปจะทำค่ายเพลงฮิปฮอปที่ชื่อ solid ground ทั้งๆ ที่มีความคิดว่าอยากทำอะไรต้องใส่ให้สุด ใส่ให้เต็ม ทำไมถึงไม่เริ่มทำตั้งแต่ตอนนี้เลย

ยังทำไม่ได้

รู้จักหว่อง การ์-ไว ใช่ไหม หว่องเคยทำ มังกรหยก ภาคอาร์ต ทำๆ ไปปรากฏว่าเงินไม่พอ ทุนหมด เขาเลยใช้วิธีการเอานักแสดงชุดเดิมมาเล่น มังกรหยก เหมือนกัน แต่ทำเป็น มังกรหยก ภาคตลก ทำเงินช่วงตรุษจีนได้เยอะมาก แมสสุดๆ เขาเลยมีเงินกลับมาทำ มังกรหยก ภาคอาร์ต

ผมมองว่าสองอย่างนี้ต้องหล่อเลี้ยงกัน ทำไมอัลบั้มผมฝั่งหนึ่งถึงทำเป็นอาร์ต อีกฝั่งถึงทำแบบขายๆ ทำ เสือสิ้นลาย เพราะผมต้องเอาเงินจากเพลงพวกนั้นมาโปะรายได้ฝั่งอาร์ตที่มันไม่ทำเงิน ผมถึงต้องทำค่าย High Cloud ทำอะไรเพื่อการค้าก่อน รอวันที่ค่ายมีผลกำไร เราถึงเอาผลกำไรนั้นมาโปะฝั่งศิลปะของเราอีกที มันมีแผนของมัน คอนเซปต์ที่เราอยากทำคือฟ้ากับดิน แต่ก่อนที่จะทำได้ก็ต้องรอฝนจากข้างบนมาหล่อเลี้ยง รอให้ฝนตกลงมาให้ดินพร้อมเพาะปลูกอะไรสักหน่อย 

ต้องทำยังไงถึงจะรักษาแพสชั่นไว้ จุดไฟใหม่ขึ้นมาได้เรื่อยๆ อย่างคุณ

จริงๆ แล้วผมอยู่ในวงการนี้มา 16-17 ปี ผมเพิ่งมีอัลบั้มแรกเองนะ 

ก่อนหน้านี้ผมบอกทุกคนมาตลอดว่าแพสชั่นของผมคือการทำอัลบั้มเพื่อให้ได้สีสัน อะวอร์ดส์ พูดอย่างนี้กับทุกคน ตอนทำอัลบั้มแรกเสร็จยังคิดเลยว่ามันจะทำได้เหรอวะ แต่สุดท้ายกลายเป็นว่าเราทำได้ ผมได้สีสัน อะวอร์ดส์ ได้ทุกรางวัลที่อยากได้ ได้ครบหมดแล้ว ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนั้นคือผมหมดแพสชั่นในการทำอัลบั้มที่สอง เพราะสิ่งที่เราไล่ตามมาตลอดมันได้หมดแล้วทุกอย่าง รางวัลศิลปินชายเดี่ยวจากสีสัน อะวอร์ดส์ เป็นเสมือนปลายยอดของผมแล้ว หลังจากฝืนทำอัลบั้มไปสักพักเราก็รู้แล้วว่ามันจะทำออกมาได้ไม่ดี เพราะข้างในเรายังอิ่มกับอัลบั้มแรกอยู่ สุดท้ายเลยตัดสินใจหยุดทำ

ผมมองว่าแพสชั่นก็เป็นเหมือนการปลูกพืชหมุนเวียน เพิ่งเก็บเกี่ยวอันนี้ไป ถ้างั้นก็อย่าเพิ่งเลย หน้าดินยังไม่พร้อม ไปทำอย่างอื่นก่อนดีกว่า อะไรบ้างล่ะที่เรายังไม่เคยทำ ประสบความสำเร็จทางธุรกิจไง เฮ้ย เพิ่งค้นพบว่าเรามีแพสชั่นทางธุรกิจซ่อนอยู่ว่ะ ช่วงนั้นผมเลยลุยทำธุรกิจหลายอย่าง ทำให้มันล้มเยอะๆ จะได้รู้เยอะๆ แก้ปัญหาบ่อยๆ เราก็จะค่อยๆ เก่งขึ้นมา แล้วถ้าไปถึงยอดธุรกิจเมื่อไหร่ผมก็อาจจะกลับไปทำอัลบั้มที่สองก็ได้ 

ณ วันที่คุณได้รางวัลที่เป็นเสมือนยอดสูงสุดของอาชีพ คุณรู้สึกอะไรในใจ

รู้สึกว่าผมต้องไปต่อ มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันเป็นเหมือนหลักไมล์ว่าเรามาถึงแล้ว เป็นหลักพิสูจน์ว่า เฮ้ย กูทำได้ว่ะ กูไม่ใช่คนกระจอกนะเนี่ย และถ้ากูทำสิ่งที่กูฝันมาตลอดชีวิตได้ ก็แปลว่าสิ่งอื่นกูก็ต้องทำได้สิวะ มันแปลว่าอะไรก็ตามที่เราทุ่มเทมากพอ เราจะทำได้ ก็เลยลองหันไปทำธุรกิจดู บอกเลยว่าวันนี้ผมยังกระจอกมาก แต่ไม่เกิน 5 ปีผมจะเก่งขึ้น

เป็นคนเชื่อในเรื่องความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ขึ้นอยู่กับเรื่องด้วย พยายามแล้วไม่ถูกที่ถูกเวลา ความพยายามก็สูญเปล่า มีหลายเรื่องเหมือนกันที่ลองพยายามแล้วเลิกดีกว่า เพราะรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ถูกที่ถูกเวลา ไม่ใช่ที่ของมัน พยายามทำอะไรในสิ่งที่ไม่ใช่มันก็ไม่ใช่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับปัจจัย ขึ้นอยู่กับหลายองค์ประกอบ 

เรามองว่าศิลปินเองก็เป็นแบบนั้น ไม่ใช่ทุกคนที่จะสำเร็จในเส้นทางนี้ ในฐานะที่คุณเป็นเจ้าของค่าย จะจัดการกับสิ่งเหล่านี้ยังไง

ต้องย้อนกลับไปถามว่าความสำเร็จของเขาคืออะไร เพราะมันมีหลายเลเวลมาก ขึ้นอยู่กับใจใครใจมัน บางคนปล่อยเพลงในยูทูบ มีคนดูร้อยวิวก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วก็มี 

ผมมองว่าทุกการลงทุนมีความเสี่ยง ไม่มีอะไรไม่เสี่ยง หรือแม้กระทั่งคนที่สำเร็จ ณ ขณะนี้ ที่ผ่านมามันก็มาจากความเสี่ยง บอกตรงๆ ว่าตอนนี้มันไม่มีหลักเกณฑ์อะไรมารับรองว่าใครจะประสบความสำเร็จ มีหลักอยู่แหละ ลงเพลงตอนนี้จะได้ยอดวิวประมาณนี้ แต่สุดท้ายมันไม่มีอะไรที่จะมาการันตีว่าคุณจะดัง จะประสบความสำเร็จในเชิงแมสแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะฉะนั้นผมจะบอกทุกคนเลยว่าเราประมาณการณ์อย่างนี้ ผมให้สิทธิศิลปินเต็มที่ในการตัดสินใจ ถ้าพร้อมก็เซ็นสัญญากัน ยอดวิวเราอาจจะไม่สูงแต่เรามีคอนเนกชั่นให้ ให้เขาตัดสินใจเองว่าอยากจะเสี่ยงไปด้วยกันไหม สุดท้ายมันก็คือการเสี่ยงร่วมกัน

หลังจากเปลี่ยนแปลงบทบาทของตัวเองมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง อะไรคือความเชื่อที่คุณยังยึดถือไว้ขณะทำงานโดยไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย

ผมยังสนุกกับการเจอเรื่องใหม่ๆ ทุกวัน ยังสนุกกับการที่วันหนึ่งจะได้เจอ Txrbo ได้เจอ QLER ได้ฟัง Tilly Birds แล้วรู้สึกว่าเพลงเขาเจ๋งมาก ยังสนุกกับเรื่องใหม่ๆ อย่างนี้ทุกวัน ยังพยายามคุยกับเด็กอยู่ตลอด เวลาเจอ SPRITE เจอ OG BOBBY ผมจะรู้สึกว่า โห เด็กพวกนี้มันเก่งจัง ผมอยากเรียนรู้จากพวกเขา อย่างที่บอกไป เมื่อไหร่ก็ตามที่เรามองว่าเราเป็นรุ่นใหญ่ เราจะตายเร็ว ผมจึงต้องเรียนรู้สิ่งที่ยังไม่รู้จากพวกเขา

ผมถือว่าครูของผมคือการล้มมาตลอด ถ้ามีคนเตือนว่าอย่าทำ มึงจะเจ็บ ผมจะทำ เพราะผมจะเจ็บเพื่อที่จะได้รู้ รู้แล้วว่าถ้าล้มท่านี้มีวิธีการป้องกันได้อย่างนี้ ตอนทำอัลบั้มผมลองเลย ล้มก็ล้ม ทำธุรกิจผมทำเลย ถ้าล้มเดี๋ยวรู้

ล้มแล้วสิ่งสำคัญคือต้องรีบลุก รีบแก้ ผมเล่นคอนเสิร์ต ขึ้นโชว์กับเฮียโจ้มาตลอดสิบกว่าปี ไม่เคยมีโชว์เป็นของตัวเอง ผมเลยใช้วิธีการไปเล่นให้ฟรีแล้วปรับกันทุกโชว์ว่าต้องทำยังไง ทำอย่างนั้นจนสามารถโชว์ได้ นี่เป็นวิธีเดียวกันเลยคือไม่ลองเราก็ไม่รู้ เรากล้าล้มในทุกเรื่อง เรื่องการทำเพลง เรื่องธุรกิจ เรื่องการใช้ชีวิต เพราะความผิดพลาดทั้งหลายมันจะเป็นครูที่ดีที่สุด แต่เราก็ต้องลุก จำ และนำไปแก้ไขด้วย 

ถ้าให้ศิลปินรุ่นใหญ่ที่ใจยังเป็นรุ่นใหม่แบบคุณสรุปบทเรียนให้ศิลปินรุ่นใหม่ฟัง คิดว่าเขาเหล่านั้นควรต้องรู้อะไร

อย่าเรียกว่าบทเรียนเลย ไม่กล้าใช้คำนั้น เรียกว่าแชร์ประสบการณ์ดีกว่า

ผมมองว่ามันไม่มีความสำเร็จอะไรอยู่ไปตลอด และมันก็ไม่มีความไม่สำเร็จอะไรอยู่ไปตลอด แพ้ก็ไม่ได้แพ้ไปตลอด ชนะก็ไม่ได้ชนะไปตลอดกาล เรื่องนี้ขอให้จำเอาไว้ ณ ขณะนี้ ปีนี้ มันอาจจะเป็นปีที่วงนี้ดังมากๆ เวลาผ่านไปอีก 5 ปีอาจจะไม่ใช่แล้ว ดังมากๆ ไม่สำคัญเท่าการยืนระยะเป็นตำนานให้ยาวที่สุด นั่นคือของจริงที่อยากให้มองไว้ว่าเป็นจุดหมายที่อยากไปให้ถึง 

ไม่ใช่การมองว่ากูจะต้องได้ 2 ล้านวิวภายในสองปีนี้ แต่อยากให้เขามองไปถึงอะไรก็ตามที่ต่อให้วันหนึ่งจะไม่มียูทูบแล้ว เขาก็จะยังยืนอยู่ตรงนั้นในวงการนี้ได้

ขอบคุณสถานที่ : สมาคมฝรั่งเศสกรุงเทพ

The post ‘แม้จะล้ม แต่ไม่ผิดใช่ไหมที่เราจะฝัน’ High Cloud ค่ายเพลงของ F.HERO ที่อยากพาเพลงไทยไปบิลบอร์ด appeared first on a day magazine.

ก่อนหน้านี้เราคงจินตนาการไม่ออกว่าคนที่เกิดในครอบครัวเคร่งศาสนาในเมืองฟิลาเดลเฟีย เติบโตมากับเสียงดนตรีในโบสถ์ และพ่อแม่ไม่อนุญาตให้เมโลดี้ใดๆ ในเพลงร่วมสมัยเล็ดลอดเข้ามาในบ้าน จะทำเพลงอาร์แอนด์บีโด่งดังระดับทะยานขึ้นท็อป 10 บนชาร์ตอเมริกาตั้งแต่เดบิวต์อัลบั้มแรกได้ยังไง

Pink Sweat

แต่เมื่อได้ฟัง Honesty ซิงเกิลจาก​ Volume 1 EP EP แรกของ Pink Sweat$ ที่ปล่อยออกมาในปี 2018 เราก็พอเดาเหตุผลออก

เสียงร้องนุ่มๆ คลอเคล้าไปกับเสียงกีตาร์ รายละเอียดเพลงแบบมินิมอลแต่เฉียบขาดตั้งแต่ฟังครั้งแรก ทำให้หลายคนชื่นชอบจนขึ้นไปติดชาร์ตเพลงหลายแห่งในอเมริกาทันที จนถึงตอนนี้ยอดสตรีมมิงใน Spotify ของ Honesty พุ่งสูงถึง 206 ล้านครั้ง ทำให้โปรดิวเซอร์ชื่อ David Bowden กลายเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงที่น่าจับตามองที่สุดคนหนึ่งแห่งยุค ในนาม Pink Sweat$ ชื่อที่มีที่มาจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งซึ่งจำชื่อจริงเขาไม่ได้ จำได้แค่ว่าเขาใส่กางเกงสีชมพูเลยเรียกแบบนั้น

หลังจากประสบความสำเร็จใน EP แรก เขาก็ปล่อย EP สองอย่าง Volume 2 EP ตามมาในปี 2019 และไม่ถึงปีหลังจากนั้น Pink Sweat$ ก็ประกาศว่าจะปล่อย The Prelude พรีอัลบั้มเรียกน้ำย่อยก่อนอัลบั้มจริง โดยบรรจุเพลงรักสบายหูอย่าง 17 และ At My Worst ที่ฮิตติดชาร์ตสตรีมมิงมิวสิกอย่าง Apple Music, Spotify และ Billboard Hot R&B Songs ทันทีหลังปล่อยเพลง 

เขายังมีโอกาสได้ร่วมทำเพลงกับศิลปินหลายคน ที่พิเศษเลยคือการบินข้ามทวีปมาคอลแล็บกับ Joshua และ DK จากวง SEVENTEEN ในเพลง 17 และชวนศิลปินอาร์แอนด์บีชื่อดังจากเกาหลีอย่าง Crush มาร่วมทำซิงเกิลพิเศษอย่าง I Wanna Be Yours 

ไม่ใช่แค่เสียงแนวอาร์แอนด์บีและดนตรีอะคูสติกที่ทำให้ Pink Sweat$ มีแฟนเพลงติดตามผลงานทั่วโลก แต่เนื้อหาเพลงสะท้อนมุมมองความรักของเขาก็ถูกอกถูกใจนักรักไม่แพ้กัน โดยเฉพาะเพลง 17 ที่แฟนๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากเอาไปเปิดในงานแต่งงานตัวเอง หรือเพลง At My Worst ที่หลายคนออกปากชมว่าศิลปินวัย 29 คนนี้แต่งเนื้อเพลงได้ลึกซึ้งจนฟังแล้วกลับมาเชื่อในรักแท้อีกครั้ง

พูดแค่นี้ก็การันตีถึงคุณภาพผลงานของเขาได้ไม่ยาก และราวกับว่า Pink Sweat$ ไม่เคยเบื่อการเซอร์ไพรส์แฟนๆ เพราะในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ศิลปินผู้เกิดในวันแห่งความรักคนนี้ก็ปล่อย PINK PLANET อัลบั้มเต็มซึ่งเขาอธิบายให้เราฟังในวันที่คุยกันผ่านโปรแกรม Zoom ว่ามันคือการสร้างโลกสีชมพูที่ส่งต่อความรักให้กับทุกคน 

แม้จะยังยืนยันไม่ได้ว่ารักแท้มีจริงหรือไม่ แต่เราเชื่อว่าไม่มากก็น้อยโลกนี้ยังต้องการความรักอยู่ และ Pink Sweat$ ก็อยากจะส่งต่อสิ่งเหล่านั้นให้กับทุกคนในเวลานี้

จากเด็กที่โตมากับเพลงคริสเตียนสู่ศิลปินอาร์แอนด์บีเจ้าของเพลงท็อปชาร์ต

หลายครั้งที่ Pink Sweat$ ออกสื่อ เขามักเล่าถึงการเติบโตในครอบครัวเคร่งศาสนาในเมืองฟิลาเดลเฟีย เขาเป็นมือกลองในโบสถ์แบบพ่อตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ชีวิตจึงโอบล้อมด้วยเสียงเพลงจากโบสถ์ ไม่เคยได้ฟังเพลงป๊อปหรือเพลงร่วมสมัยเลย หลายคนเลยสงสัยว่าแล้วเขาสามารถทำเพลงเพราะๆ ครองใจคนได้ยังไง

“มันไม่ได้มีเคล็ดลับอะไร ผมเขียนสิ่งที่ผมรู้สึกลงไป แบบ ‘I need somebody who can love me at my worst.’ หรือในเพลง Honesty ก็ ‘Cause I want you.’” เขาหยิบเพลงฮิตของตัวเองมาร้องให้ฟังเพื่อเป็นการยกตัวอย่างหลังจากเราถามถึงกลเม็ดเคล็ดลับการทำเพลงของเขา

อาจจะฟังดูง่ายกับการที่ศิลปินบอกว่าคิดอะไรก็ใส่เข้าไปในเพลง แต่ใช่ว่าทุกคนจะทำแบบนั้นได้ ยิ่งคนที่ไม่ได้เรียนหรือศึกษาการทำเพลงมาโดยตรงก็น่าจะเป็นเรื่องยากไม่น้อย เขาเคยเล่าไว้ในพ็อดแคสต์รายการ K-Pop Daebak ด้วยว่าช่วงแรกๆ แทบไม่รู้จักโครงสร้างของเพลงเลย ไม่รู้ว่าฮุกคืออะไร เวิร์สต่อไปควรเป็นยังไง จนโปรดิวเซอร์บอกว่าเขาเป็นศิลปินที่ไม่รู้จักเทคนิคเพลงอะไรสักอย่าง ซึ่งเขาก็ยอมรับอย่างนั้น แต่ในใจลึกๆ ก็เชื่อว่าความรู้สึกข้างในมันสำคัญกว่าเรื่องเทคนิคเสมอ 

นิตยสารและสื่อดนตรีหลายสำนักวิเคราะห์ว่าเพลงของศิลปินจากฟิลาเดลเฟียคนนี้แทบไม่เหมือนกับเพลงฮิตอื่นๆ ของชาร์ตอาร์แอนด์บีในตลาดอเมริกาเท่าไหร่ นับตั้งแต่ปี 2016-2017 ที่เพลง Long Song Away ของ Kevin Ross, Before I Do ของ Sevyn Streeter และ Best Part ของ Daniel Caesar ถูกปล่อยออกมา ก็แทบจะไม่มีเพลงไหนที่ใช้ดนตรีน้อยๆ แล้วปล่อยให้เสียงร้องได้มีบทบาทเด่นอีกเลย จนกระทั่ง Pink Sweat$ เข้ามาในวงการเพลงอาร์แอนด์บีก็มีความหลากหลายขึ้นทันที บางสำนักนิยามว่าเพลงของเขาเป็นดนตรีแบบร่วมสมัยแต่วิธีการร้องและเสียงของเขาเป็นสไตล์อาร์แอนด์บียุคเก่า หากรวมกันแล้วลงตัวเป็นที่สุด

อันที่จริงเจ้าตัวเองเคยบอกกับนิตยสาร Rolling Stone ไว้ว่า ‘ผมไม่ได้พยายามจะแตกต่าง แต่ผมน่ะแตกต่าง’ เพราะ Pink Sweat$ ไม่ใช่ศิลปินแนวที่จะพูดเรื่องเพศอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ดูถูกผู้หญิง ไม่คิดจะตัดทรงผมแฟนซีๆ แต่เขาเลือกใส่ชุดสีชมพูซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เราจะเห็นได้บ่อยในวงการเพลงอาร์แอนด์บีของอเมริกาสักเท่าไหร่

Pink Sweat$ กับโลกสีชมพูที่สร้างไว้ในอัลบั้ม PINK PLANET

หลังจากที่ Pink Sweat$ แอบปล่อยบางเพลงเป็นน้ำจิ้มในพรีอัลบั้ม The Prelude มาแล้ว ในที่สุดแฟนๆ ก็ได้ฟังอัลบั้มแรกในชีวิตของเขาซึ่งปล่อยก่อนวันเกิดเขาแค่ 2 วัน 

“อัลบั้ม PINK PLANET เกี่ยวกับการจินตนาการถึงโลกอันสวยงามที่เป็นพื้นที่ให้คุณได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เพลงที่อยู่ในอัลบั้มนี้มอบความรู้สึกสดชื่นเหมือนการหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไป” เขาตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้นหลังจากที่เราถามถึงคอนเซปต์ของอัลบั้มนี้

“ผมอยากแชร์ความรู้สึกในใจ มุมมอง ความกล้าหาญในการทำเพลง และพลังของผมให้กับทุกคน” เขาเสริมจุดมุ่งหมายของตัวเองในการทำอัลบั้มนี้

อัลบั้ม PINK PLANET ประกอบไปด้วย 18 แทร็ก รวมเพลงที่เขาเคยปล่อยไปก่อนหน้านี้แล้ว 7 เพลงคือ Give It To Me, Icy, Not Alright, At My Worst, 17,  Lows และ Honesty เนื้อหาส่วนใหญ่ว่าด้วยเรื่องความรัก แต่ไม่ใช่แค่โลกของหนุ่มสาวเท่านั้น เพราะมันประกอบไปด้วยเรื่องราวของเขา คนรัก ประเด็นสังคมอย่าง Black Lives Matter และครอบครัว

“ยกตัวอย่างเพลง PINK FAMILY ที่ผมเอาทั้งครอบครัวมาร้องเพลงนี้ด้วยกัน และชวนเพื่อนสนิทมาแรปแบบเจ๋งๆ” เขาพูดถึงเพลงที่ว่าด้วยครอบครัว ซึ่งอาจทำให้หลายคนแปลกใจไม่น้อยว่าทำไมเขาถึงชวนทั้งครอบครัวที่ไม่อนุญาตให้เขาฟังเพลงอื่นนอกจากเพลงในโบสถ์มาร้องเพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัยด้วยกัน แต่เขาเคยบอกกับ Eric Nam ในรายการ K-Pop Daebak ว่าหลังจากประสบความสำเร็จ ครอบครัวก็เข้าใจในสิ่งที่เขาทำมากขึ้น 

“คุณรู้ใช่ไหมว่าเวลาคนที่ประสบความสำเร็จเขามักจะแยกตัวออกจากครอบครัวไปทำนู่นทำนี่ ผมอยากแสดงให้ทุกคนเห็นว่าไม่มีคำว่าใหญ่เกินไปสำหรับครอบครัว และผมอยากแสดงให้เห็นความรักใคร่กลมเกลียวภายในครอบครัว เพราะผมว่าสุดท้ายแล้วนี่คือสิ่งที่ทุกคนเหลืออยู่ ครอบครัวคือสิ่งสำคัญของผม ผมเลยอยากมอบเพลงนี้ให้พวกเขา” เขาบอกกับเราด้วยรอยยิ้ม อันที่จริงถ้าลองกดฟัง PINK FAMILY คุณอาจรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแบบเพลงในโบสถ์จากการร้องประสานเสียงซึ่งผสมกับโฟลวแรปที่สอดคล้องไปกับดนตรีร่วมสมัยอย่างชัดเจน

อีกเพลงที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ Not Alright ที่เขาตั้งใจใส่ประสบการณ์การเป็นคนผิวดำในสังคมอเมริกาลงไป เขาเคยบอกไว้ในอินสตาแกรมส่วนตัวว่าตั้งใจจะเก็บเพลงนี้ไว้ปล่อยพร้อมอัลบั้มเต็ม แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ Black Lives Matter ในปีที่ผ่านมาเขาเลยใส่เข้ามาใน The Prelude ด้วยความหวังว่าเขาจะสามารถใช้แพลตฟอร์มของตัวเองสื่อสารในสิ่งที่ดีได้ ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความกลมเกลียว และสิ่งที่เขาเชื่อ เพื่อบอกว่าแม้เวลานี้จะมีความรู้สึกที่ไม่โอเค แต่ทุกคนไม่ได้สู้อย่างโดดเดี่ยว และเขาก็อยากมอบความรักให้กับทุกคน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเกิดในวันที่ 14 กุมภาพันธ์และชอบใส่ชุดสีชมพูจนเป็นที่มาของชื่อ Pink Sweat$ หรือเปล่า ถึงทำให้เขาเลือกที่จะแสดงออกในทุกเรื่องด้วยความรักผ่านเพลงรักในทุกๆ ความสัมพันธ์ โดยเฉพาะความรักของคู่รัก

“คนเราต้องการความรัก มันเป็นความต้องการของมนุษย์ที่จะถูกรัก และการที่เรารักใครสักคนมันก็ทำให้รู้สึกดีเช่นกัน ผมว่ามันโคตรสำคัญ เพราะถ้าเราไม่รู้จักรัก เราจะเป็นคนประเภทไหนล่ะ” เขาตอบทันทีหลังจากที่เราถามว่าการส่งต่อความรักสำคัญยังไงในช่วงเวลานี้

“อัลบั้มนี้ต้องการสื่อสารถึงความรักนี่แหละ ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่าความรักคือความเข้าใจ ความอดทน และความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกัน สิ่งเหล่านี้ทำให้ความรักนั้นเพอร์เฟกต์ แต่บางทีคนจะชอบคิดแค่ว่ามันคือการพูดง่ายๆ ว่าฉันรักคุณนะ แต่ความจริงทุกคนต้องผ่านบททดสอบและความยากลำบากทุกวันเวลาที่รักใครสักคน”

ขณะฟังเรื่องราวที่เขาพูดทำให้เรานึกถึงหลายเพลงที่เขาแต่งทันที โดยเฉพาะเพลงที่พูดถึงศรัทธาในความรักซึ่งทำให้แฟนๆ บางคนกลับไปเชื่อในรักแท้อีกครั้ง เราจึงขอหยิบเรื่องนี้ไปถามศิลปินวัย 29 ปีบ้างว่าเขาเชื่อในรักแท้ไหม

“ผมเชื่อในรักแท้ ยิ่งโตก็ยิ่งเชื่อว่ารักแท้มีอยู่จริง และผมอยากมีความสัมพันธ์แบบนั้น” เขาตอบอย่างเรียบง่าย 

 ก่อนจะบอกลากันผ่าน Zoom เราแอบทิ้งท้ายถามเขาเล่นๆ ด้วยว่า ถ้าวันนั้นเขาไม่ได้ใส่กางเกงสีชมพูและเพื่อนร่วมงานจำชื่อเขาไม่ได้จนต้องเรียกว่า Pink Sweat$ เขาจะใช้ชื่อตัวเองในวงการดนตรีนี้ว่าอะไร

“คุณคิดว่าจะเป็นอะไรดี?” เขาถามไอเดียจากเราก่อนจะนิ่งคิดนาน

“น่าจะเป็นคิวปิดมั้ง” เขาหัวเราะให้กับคำตอบ และเราคิดว่ามันเป็นชื่อที่เข้ากับเขาไม่น้อย เพราะ Pink Sweat$ อาจจะได้รับมอบหมายจากใครสักคนให้เป็นคนมอบความรักให้โลกใบนี้ผ่านเสียงดนตรีก็ได้

ถ้าไม่เชื่อ คุณลองเข้าไปสัมผัสใน PINK PLANET ของเขาดูสิ 

The post “การได้รักและถูกรักมันโคตรสำคัญ” Pink Sweat$ ศิลปินที่ทำเพลงรักติดท็อปชาร์ตตั้งแต่อัลบั้มแรก appeared first on a day magazine.

หลายครั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้า มีเพลงไม่กี่เพลงที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้เยียวยาและเติมพลังอีกครั้ง

เหมือนนักวิ่งมาราธอนได้น้ำสะอาด เหมือนมือถือแบตใกล้หมดได้ชาร์จ เหมือนอ้อมกอดอุ่นของคนพิเศษ

เราเชื่อว่าเพลงนั้นของหลายคนคือเพลงของ HONNE

ตั้งแต่ปล่อย Warm on a Cold Night ซิงเกิลแรกในปี 2014 HONNE ก็ปล่อยอัลบั้มเต็มในชื่อเดียวกันออกมาหลังจากนั้นสองปี บรรจุแทร็กติดหูอย่าง Coastal Love, Someone That Loves You และ Good Together ที่ทำให้พวกเขาเริ่มเป็นที่รู้จัก สองปีต่อมา HONNE ก็ขยับขยายสู่เมนสตรีมจากการปล่อยอัลบั้มที่สอง Love Me / Love Me Not มีเพลงดังอย่าง Me & You, Location Unknown และ Day 1 ที่ตอนนี้มียอดสตรีมบน Spotify กว่า 74 ล้านครั้ง

ผลงานของดูโอ้สุดป๊อปจากประเทศอังกฤษคู่นี้มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ทั้งคำร้องสื่อความรู้สึกซื่อตรง ซาวนด์อิเล็กทรอนิกส์ชวนขยับเท้าเต้น ไหนจะความหมายเพลงที่พูดเรื่องความรักและพลังบวก แม้บางครั้งแวะเวียนไปเล่าเรื่องการเลิกราหรือความหนักหนาของชีวิต แต่ท่าทีของเพลงก็ชวนให้มองความหนักหนานั้นในแง่ดีจนคนฟังรู้สึกอบอุ่นราวกับโดนปลอบประโลม

บางคนบอกว่าเพลงของพวกเขาโรแมนติกและเซ็กซี่เป็นที่สุด ซิงเกิลแรก Warm On a Cold Night ถึงกับถูกเรียกว่าเป็นเพลงแนว ‘Baby Making Music’ และถูกสื่อหลายหัวจัดอยู่ในเพลย์ลิสต์ best sex songs ที่คู่รักเปิดเร้าอารมณ์ระหว่างมีอะไรกัน 

สองปีน่าจะเป็นตัวเลขที่มีความพิเศษบางอย่างกับพวกเขา เพราะหลังจาก Love Me / Love Me Not ปล่อยในปี 2018 ปีนี้ HONNE ก็ปล่อยมิกซ์เทปใหม่ออกมาให้แฟนๆ ได้หายคิดถึง ประกอบไปด้วย 14 เพลงใหม่ที่เล่าเรื่องความรัก การเลิกรา และความหวังว่าจะเห็นโลกที่ดีกว่าเดิม

อ้างอิงจากทวิตเตอร์ของวง ซิงเกิลแรกจากมิกซ์เทปนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากคำพูดของ Andy Clutterbuck ที่พูดกับภรรยาในงานแต่งของเขาว่า “ผมคงเขียนเพลงรักไม่ได้ และ HONNE คงไม่เกิดขึ้นถ้าไม่มีคุณ”

no song without you คือชื่อของซิงเกิลและมิกซ์เทปที่เราพูดถึง

สองปีที่ผ่านมาพวกเขาเติบโตขึ้นยังไง อะไรคือความพิเศษของมิกซ์เทปที่พวกเขาทำขึ้นในโมงยามของโรคระบาด เราเก็บความสงสัยนั้นไปถาม James Hatcher และ Andy Clutterbuck สมาชิกของ HONNE ผู้เจียดเวลาสั้นๆ จากการทำเพลงใหม่มาคุยกับเราผ่านวิดีโอคอล

แม้จะเป็นเวลาเย็นย่ำที่เมฆฝนกำลังขยายตัวบนท้องฟ้าประเทศไทย แต่แค่เห็นรอยยิ้มที่สดใสของทั้งคู่บนหน้าจอ ความรู้สึกอึมครึมของเราก็พลันจางหาย

คล้ายการเติมพลังที่ทุกครั้งเราได้จากเพลงของพวกเขา

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่าชื่อวง ‘HONNE’ มาจากคำในภาษาญี่ปุ่น และเจมส์เป็นคนค้นพบคำนี้ คุณเจอมันได้ยังไง อะไรทำให้อยากหยิบคำนี้มาตั้งเป็นชื่อวง

เจมส์ : ผมคิดว่าผมเจอมันบนออนไลน์นะ (หัวเราะ) ตอนนั้นแอนดี้ไปอยู่ที่ญี่ปุ่นกับภรรยาของเขา ทำงานอยู่ที่นั่นราวหกเดือน เขากับผมใช้เวลา 2-3 เดือนไปๆ มาๆ ระหว่างโตเกียวกับลอนดอนเพื่อเขียนเพลง เรามีเพลงจำนวนหนึ่งที่มาจากเรื่องที่ค่อนข้างส่วนตัว เล่าเรื่องความรู้สึกลึกๆ ในใจ เพราะฉะนั้นชื่อ ‘HONNE (ฮอนน์)’ จึงเหมาะสมมาก เพราะมันหมายความว่าความรู้สึกที่บริสุทธิ์ แท้จริง หรือความปรารถนา นั่นคือคำจำกัดความของเพลงที่เราทำ

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาคุณเป็นยังไงบ้าง

เจมส์ : เราโอเค มันเป็นหลายเดือนที่หนักหนาสำหรับคนทั้งโลก แต่ตอนนี้เริ่มดีขึ้นแล้ว เราได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอก แอนดี้กับผมได้กลับเข้าสตูดิโอทำเพลงอีกครั้ง ร้านรวงต่างๆ กลับมาเปิด แต่ผู้คนก็ยังรักษาระยะห่างและสวมผ้าปิดปากอยู่ตลอด เราหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อยๆ

แอนดี้ : ผมก็เหมือนกัน แต่คิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการพยายามคิดในแง่บวก ทุกอย่างจะดีขึ้น เราต้องพยายามอดทน ทำงานของเราต่อไป

เหมือนก่อนหน้านี้คุณสองคนก็คุ้นชินกับการกักตัวเพื่อทำเพลงอยู่แล้ว พอต้องโดนบังคับให้กักตัวแล้วทำเพลงอยู่บ้าน คุณรู้สึกครีเอทีฟมากขึ้นหรือกดดันกว่าเดิม

แอนดี้ : ผสมกัน มีบางวันที่เราเขียนเพลงที่รู้สึกดีกับมันมาก และมีวันที่รู้สึกขาดแรงบันดาลใจที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา แต่ผมก็คิดว่ามิกซ์เทปนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าสถานการณ์รอบตัวเราไม่ได้เป็นแบบนี้ ท้ายที่สุดเราได้แรงบันดาลใจจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราและคนทั่วโลก ทุกอย่างก่อนและหลังโควิดล้วนส่งผลต่อเพลงของเรา

ยินดีด้วยมากๆ กับมิกซ์เทปใหม่ เราฟังทั้งหมดแล้วเลิฟมาก โดยเฉพาะแทร็ก by my side และ free love อยากรู้ว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างการทำมิกซ์เทปนี้กับอัลบั้มก่อนหน้าของคุณ

แอนดี้ : เราอยากพัฒนาอยู่เสมอในทุกครั้งที่ปล่อยเพลงใหม่ อยากให้มันแตกต่างจากสิ่งที่เคยทำมา เพราะงั้นเราจึงเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเลย หลักๆ แล้วคือวิธีการทำงานและวิธีการเขียนเพลง อาจฟังดูงี่เง่านิดๆ แต่เราไม่เคยเขียนเพลงโดยใช้แค่กีตาร์ ปากกา และร้องเพลงออกมาเลย เพราะก่อนหน้านี้เรามักจะใช้เครื่องช่วยทำ การกลับไปทำงานโดยใช้วิธีพื้นฐานมากที่สุดอย่างการเขียนเพลงสไตล์ดั้งเดิมถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดที่เราทำ 

ว่าแต่ทำไมคุณถึงเรียก no song without you ว่ามิกซ์เทปล่ะ มันต่างจากอัลบั้มยังไง

แอนดี้ : เราเรียกมันว่ามิกซ์เทป แต่จริงๆ มันก็เป็นอัลบั้มนั่นแหละ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้กำลังทำอัลบั้มใหม่นะ (ทำท่ารูดซิปปิดปาก ยิ้มกรุ้มกริ่ม)

เจมส์ : คราวนี้คุณจะไม่ต้องรอถึงสองปีแล้ว (หัวเราะ)

ตื่นเต้นแล้ว แต่พูดถึงมิกซ์เทปนี้แล้วเราคิดถึงงานเก่าๆ ของคุณ ก่อนหน้านี้คุณไปร่วมงานกับศิลปินหลายคน ทั้ง Tom Misch, Anna of the North ไปจนถึง RM (BTS) สงสัยจังว่าทำไมอัลบั้ม (หรือมิกซ์เทป) นี้คุณไม่ได้ร่วมงานกับใครเลย  

เจมส์ : ผมรู้สึกว่ามิกซ์เทปนี้เป็นเหมือนการก้าวออกมาจากเส้นทางที่เคยเดิน เพลงในมิกซ์เทปทั้งหมดฟังดูแตกต่างมากๆ กับงานที่เราเคยทำมา แม้จะไม่ได้ร่วมงานกับใครในเรื่องการทำเพลง แต่เราได้ร่วมงานกับ Holly Warburton ศิลปินผู้วาดภาพและกำกับแอนิเมชั่นที่สะท้อนเอกลักษณ์ของอัลบั้มนี้ได้อย่างงดงาม ลายเส้นของเธอช่างน่าทึ่งและแสนพิเศษ

แอนดี้ : ลายเส้นของเธอคือหนึ่งในองค์ประกอบของมิกซ์เทปที่ผมชอบที่สุดเลย และผมเห็นด้วยกับเจมส์เรื่องความแตกต่างกับอัลบั้มก่อนๆ ผมคิดว่าการทำงานร่วมกันเป็นสิ่งที่ดีนะ ผมรักศิลปินที่เราเคยร่วมงานด้วยทุกคน และเรามีแผนจะทำอะไรอีกมากมายในอนาคต แต่กับอัลบั้มนี้ผมคิดว่ามันสำคัญสำหรับผมที่จะแสดงตัวตนของ HONNE ถ้าคุณคิดว่ารู้จักเราดี คุณต้องฟังมิกซ์เทปนี้ แล้วจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเราเป็นใคร

เจมส์ : (หัวเราะ)

นั่นคือเหตุผลที่คุณโพสต์ว่านี่คืออัลบั้มที่คุณชอบที่สุดเท่าที่เคยเขียนเพลงมา

เจมส์ : สำหรับผมมันคือกระบวนการเขียนเพลงที่ชอบที่สุดมากกว่า คว้ากีต้าร์และร้องออกมาเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด ในอัลบั้มก่อนหน้าพวกเราเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับทุกสิ่งและกังวลเกี่ยวกับการทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในเรื่องนี้เราโฟกัสแค่ว่าจะเขียนเพลงที่ดี ฟังแล้วใช่ และไม่คิดมากกับมันเกินไป สนุกกับมัน เพราะงั้นผมจึงชอบ 14 แทร็กในอัลบั้มนี้เป็นพิเศษ 

ในบรรดาเพลงทั้งหมด หนึ่งเพลงที่โดดเด่นมากๆ สำหรับเราคือแทร็ก smile more smile more smile more มันให้อารมณ์บทพูดปลุกใจที่คล้ายจะส่งสารถึงคนรุ่นใหม่ว่าจงดีกับตัวเองและคนอื่น คุณได้ไอเดียเพลงนี้มาจากไหน

แอนดี้ : ผมกับเจมส์อยากเขียนเพลงที่ทำให้เรารู้สึกว่าอยากทำเรื่องดีๆ แต่เราไม่ต้องการให้มันฟังดูเหมือนเรากำลังสั่งสอนผู้คน อันที่จริง เราแค่อยากย้ำเตือนข้อความเหล่านี้กับตัวเองมากกว่า มันเป็นเพลงที่พูดถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่เราสามารถทำได้ในทุกวัน ซึ่งจะช่วยให้เราใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากขึ้นอีกนิด และช่วยให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นอีกหน่อย

ผมมองว่าเรื่องเล็กๆ นั้นมีพลังมากกว่าที่คิด ถ้าทุกคนทำสิ่งเล็กๆ เหมือนกัน สุดท้ายมันก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ และไม่รู้สิ โลกที่เราอยู่มันอาจดีขึ้นได้นะ

Spend time with your friends and family.
Call them, text them, write them a letter if you’re feeling nostalgic.
It might be hard, but tell them you love them.
They won’t be around forever.
Respect the ground you walk on.
Your kids are gonna walk on it someday too.

เนื้อเพลงบางส่วนจาก smile more smile more smile more

แฟนๆ หลายคนบอกว่าเพลงของคุณช่วยพวกเขาผ่านเรื่องร้ายๆ ในชีวิตมาได้ เคยมีช่วงที่รู้สึกว่าการเขียนเพลงส่งพลังบวกเป็นเรื่องยากบ้างไหม

แอนดี้ : มีบางครั้งที่เราเขียนเพลงกันได้อย่างลื่นไหล แต่ก็มีบ้างที่รู้สึกยากเหลือเกิน เพราะบางครั้งคุณอยู่ในโหมดเศร้าเต็มที่ และคุณก็ไม่อยากเขียนอะไรในเชิงบวกเลย แต่สุดท้ายแล้วมันก็กลับมาเรื่องการหาสมดุลในการเขียนเพลงให้ได้นั่นแหละ

เจมส์ : ผมว่าเราทั้งคู่โชคดีมากที่เป็นคนอารมณ์ดี แวดล้อมด้วยกลุ่มคนที่ให้การสนับสนุนทั้งเพื่อนและครอบครัว ผมคิดว่าเราได้พลังบวกจากพวกเขาเหล่านั้นมาซัพพอร์ตเยอะนะ (ยิ้มกว้าง)

พูดถึงความเศร้ากับความผิดหวัง เวลาที่คุณดาวน์มากๆ คุณจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง

เจมส์ : ออกกำลังกาย เมื่อคุณไม่สบายใจหรือกังวล ผมคิดว่าปฏิกิริยาของมนุษย์ที่มีต่ออารมณ์นั้นคือการหมกมุ่นกับมัน นั่งเล่นอินเทอร์เน็ตและดูซีรีส์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ช่วยคุณหรอก สิ่งที่ช่วยจริงๆ คือการกินดี ออกกำลังกาย นอนหลับสนิท และพยายามพบปะกับเพื่อนๆ แม้ว่าคุณจะรู้สึกไม่อยากออกไปไหนก็ตาม แต่เชื่อเถอะว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้น ดีกว่าการดูทีวีอยู่บ้านทั้งวันแน่ๆ ที่สำคัญพยายามมองโลกในแง่ดีและทำสิ่งที่ดีสำหรับคุณต่อไป

แอนดี้ : ผมตรงกันข้ามเลย ตอนไม่รู้สึกดีกับตัวเองผมจะกินพิซซ่า (เจมส์หัวเราะเสียงดัง) แต่ผมว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีที่สามารถเขียนเพลงได้ บางครั้งมีเรื่องน่ารำคาญใจอยู่ในหัวผมก็เขียนเพลงเพื่อระบายมันออกไป 

คำถามสุดท้าย ก้าวต่อไปของ HONNE คืออะไร

เจมส์ : ตอนนี้เรากลับมาที่สตูดิโอแล้ว เรายังทำงานเกี่ยวกับอะคูสติกเวอร์ชั่นของเพลงมิกซ์เทปนี้ หวังว่าปีหน้าเราจะได้เริ่มเขียนเพลงใหม่อีกครั้ง อาจจะได้ออกอัลบั้มใหม่ (ยิ้ม) และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ออกทัวร์ในประเทศไทย รวมถึงประเทศอื่นๆ ทั่วโลก เราอยากเล่นเซตลิสต์เพลงฮิตให้พวกคุณฟังจนจุใจ แต่ระหว่างนี้เราขอทำเพลงฮิตให้ได้เยอะๆ ก่อนนะ (หัวเราะ)

5 เพลงแนะนำจากมิกซ์เทป no song without you ของแอนดี้และเจมส์

แอนดี้ : ที่ผมชอบที่สุดคือ no song without you รองลงมาคือ smile more smile more smile more สุดท้ายคือ by my side 

เจมส์ : ผมขอเลือก free love, no song without you และ iloveyoumorethanicansay

no song without you

ไอเดียของเพลงนี้มาจากคำพูดของแอนดี้ในงานแต่ง เขาพูดกับภรรยาว่า ‘ผมคงเขียนเพลงรักไม่ได้ และ HONNE คงไม่เกิดขึ้นถ้าไม่มีคุณ’ เจมส์ได้ไอเดียจากตรงนั้นและเขียนเพลงนี้กับแอนดี้และ POMO ในเซสชั่นเขียนเพลงสั้นๆ ที่ลอสแอนเจลิส สุดท้ายก็กลายเป็นเพลงสำคัญของมิกซ์เทปนี้

smile more smile more smile more

smile more smile more smile more เกริ่นขึ้นมาด้วยท่อนที่มีใจความว่านี่คือสารที่อยากส่งถึงคนรุ่นต่อไป คำร้องที่ให้ความรู้สึกเหมือน ‘บทพูดปลุกใจ (pep talk) ยิ่งเสริมความทรงพลังให้เพลงนี้

by my side

เพลงที่สดุดีให้กับ ‘คนข้างๆ’ ทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน เนื้อหาสื่อถึงการขอบคุณที่อยู่ในเวลาหัวเราะ ร้องไห้ และทุกสถานการณ์ของชีวิต

free love

ด้วยจังหวะสนุก ร้องตามได้ง่าย พูดถึงความสัมพันธ์ของคู่รักที่ฝ่ายหนึ่งไม่มีอะไรให้อีกฝ่ายเลย นอกจากใจที่มีความรักเต็มเปี่ยม เรามั่นใจว่า free love น่าจะเป็นเพลงโปรดของหลายคน

iloveyoumorethanicansay

เพลงนี้มีความยาวเพียง 0:31 วินาที และมีท่อนร้องเพียงสองท่อน แต่บีตสั้นๆ กลับฟังแล้วติดหูอย่างเหลือเชื่อ ที่สำคัญมีนักร้องอย่าง Nicole Zefanya หรือที่ใครหลายคนรู้จักกันในชื่อ NIKI มาร่วมเขียนสองท่อนนี้ด้วย

The post “ไม่มีเพลงรักถ้าไม่มีคุณ” คุยกับ HONNE เรื่องอัลบั้มใหม่และการใช้เพลงฟีลกู้ดเปลี่ยนโลก appeared first on a day magazine.

ครั้งนั้นเรามาในวาระที่สตูดิโองานเสียงแห่งนี้เพิ่งเปิดทำการ ตั้ม–สถาปัตย์ ธีรนิตยภาพ (หลายคนรู้จักเขาในชื่อ ‘ตั้ม โมโนโทน’) ผู้ก่อตั้ง เป็นคนพาเราเดินชมแต่ละจุดของสตูดิโอด้วยตัวเอง สิ่งที่เราสนทนากันในวันวานเป็นเรื่องของสเปซ การออกแบบ และสถานที่ทำงานในฝัน

พูดให้ง่ายคือวันนั้นเราคุยกับตั้มเรื่อง ‘พื้นที่’ มากกว่าเรื่องงาน

แต่หลังจากนั้นหนึ่งปี NO SOUND IN SPACE ต้อนรับคนมากหน้าหลายตา งานเสียงมากมายหลายแบบ และทีมงานใหม่ๆ ที่เข้ามาช่วยเติมแต่ง พวกเขาร่วมสร้างงานเสียงคุณภาพที่หลายคนต่างชื่นชมทั้งในแง่ศิลปะและคอมเมอร์เชียล เมื่อรวมกับสถานที่และการทำงานระดับมืออาชีพ ส่งผลให้ในเวลานี้สตูดิโอของตั้มกลายเป็นที่ที่คนในวงการล้วนรู้จักและอยากทำงานด้วยสักครั้ง

ดังนั้นในโอกาสที่โคจรมาพบกันอีก เราจึงอยากอัพเดตกับตั้มเสียหน่อยว่าการทำงานในฝันในที่ทำงานในฝันกับทีมในฝันของเขาตลอดปีที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง

“ความสวยงามกลายเป็นฉากหลังแล้ว พอทุกอย่างเข้าที่ ต่อจากนั้นเป็นการดูว่าตรงไหนต้องซ่อมบ้างและตรงไหนควรทำให้ดีที่สุด” ตั้มบอกกับเราแบบนั้นในช่วงหนึ่งของการพูดคุย และการสนทนาครั้งนี้ยังมี คิท–พีรพัฒน์ กิตติวัชร หนึ่งในทีมผู้ก่อตั้งและมิวสิกคอมโพสเซอร์ประจำสตูดิโอร่วมวงด้วย

อะไรคือเหตุผลที่เขาเอ่ยคำข้างต้น และทำไม NO SOUND IN SPACE จึงเขียนนิยามในเพจของตัวเองว่า ‘We have a wealth of experience and technical ability – and are dedicated to bringing your project to life.’

ให้เสียงของพวกเขาเป็นคำตอบ

ครั้งที่แล้วคุณเคยบอกว่า ‘ที่นี่คือการงานและที่ทำงานในฝัน’ อยู่กับสิ่งนี้มาหนึ่งปีผลเป็นไงบ้าง

ตั้ม : ในตอนนั้นที่คุยกันเรายังอยู่ในช่วงเห่อ จำได้ว่าคุยแต่เรื่องดีไซน์ ในความเป็นจริงตอนนี้ความสวยงามกลายเป็นฉากหลังแล้ว พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่ ที่เหลือคือการดูว่าเราต้องซ่อมตรงไหน ตรงไหนมีปัญหา ตรงไหนควรทำงานแบบไหน มันเป็นเรื่องการลงมือทำ และเราทำมาเรื่อยๆ ตลอดหนึ่งปี

ถ้าถามเราเราว่า NO SOUND IN SPACE สนุกขึ้นนะ ที่นี่ดูมีชีวิตขึ้น ตัวอย่างเช่นเมื่อปีที่แล้วที่เจอกันเราอาจรู้สึกว่าหนังสือที่วางในชั้นต้องเนี้ยบ แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าปล่อยให้ไม่ตรงกันบ้างดีกว่า มันดูจริงและไม่ทำให้เกร็ง คนที่เข้ามาเขารู้สึกได้ 

แล้วผลตอบรับเรื่องงานล่ะ

ตั้ม : พวกเราได้ลองอะไรเยอะ ได้เจอคนนอกก็มาก โดยรวมเราว่าเข้าเป้านะ คนรู้จักเราในชื่อนี้มากขึ้น อย่างน้อยเพื่อนเรารู้ว่าที่นี่มีตัวตน คนที่เคยมาก็บอกว่าดีใจที่ได้มา คนที่ไม่เคยมาก็บอกว่าอยากมา ดังนั้นในแง่ชื่อเสียงเราถือว่าสำเร็จ เอเจนซีหลายเจ้าเริ่มรู้จัก ส่วนเรื่องเงินก็ค่อยเป็นค่อยไป ของแบบนี้ต้องไม่รีบ ธุรกิจมีขั้นตอนของตัวเอง ต้องค่อยๆ ทำ เราโชคดีที่มีทีมที่ค่อยๆ โต ค่อยๆ ขยายด้วย อย่างคิทก็เริ่มกลับมาปีนี้เพราะปีที่แล้วเลี้ยงลูก (หัวเราะ)

คิท : (หัวเราะ)

กับการทำงานด้านเสียง พวกคุณนิยามงานของตัวเองตอนนี้ว่ายังไงบ้าง

คิท : สิ่งที่เราทำคือการทำงานกับลูกค้า ดังนั้นงานของสตูดิโอมีความเป็นศิลปะกับคอมเมอร์เชียลผสมกันอยู่ โดยแต่ละงานมีทั้งสองอย่างนี้มาก-น้อยต่างกันไป แต่โดยส่วนตัวผมถือว่าสิ่งที่ผมทำเรียกรวมๆ ว่างานดีไซน์ และงานดีไซน์ต้องสวย ไม่สวยไม่ได้ 

ตั้ม : งานเสียงเหมือนงานคราฟต์เลย

คิท : ใช่ๆ

ตั้ม : เราชอบเปรียบกับการตัดเสื้อ ลูกค้าเข้ามาหาเราเพราะอยากให้เราตัดเสื้อแบบ custom-made เราเป็นเหมือนดีไซเนอร์ที่ต้องคุยกับทั้งลูกค้าและสไตลิสต์ ดังนั้นเราทำตั้งแต่วัดตัว เลือกผ้า เลือกกระดุม ทำแพตเทิร์น ขึ้นตัวอย่างให้สวย เอามาให้ลองทาบ ลูกค้าชอบไหม สไตลิสต์ชอบไหม เปลี่ยนโน่นนี่จนเขาโอเค หลังจากนั้นต้องมาเก็บรายละเอียด งานเสียงเลยเป็นเหมือนงานฝีมือดีๆ นี่เอง

ดูต่างกับงานเพลงอยู่เหมือนกันที่ตอบโจทย์เรื่องศิลปะส่วนตัวเพียงอย่างเดียว

ตั้ม : งานนี้คือพาณิชย์ศิลป์ และอย่างที่คิทบอกว่าสัดส่วนในแต่ละงานของฝั่งศิลป์และพาณิชย์ไม่เท่ากัน แต่สำหรับเราเราว่าไม่มีงานไหนเลยที่เอนไปด้านใดด้านหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงบางงานดูขายมากๆ แต่สำหรับคนทำเสียงเรามีจังหวะที่ต้องคิด ทำยังไงให้ฟังแล้วลื่น ทำยังไงให้คล้อยตาม ดังนั้นเราต้องบาลานซ์สองสิ่งนี้ตลอด ยิ่งแต่ละงานเป็น custom-made เราจึงไม่มีทางคาดเดาได้ล่วงหน้า ความพร้อมของเราจึงสำคัญ

โดยส่วนตัวคุณบาลานซ์ศิลปะและพาณิชย์ยังไง

คิท : พอผมยึดว่าสิ่งที่ตัวเองทำคืองานดีไซน์ที่ต้องทำให้สวย ดังนั้นนี่จึงเป็นอีกโจทย์ว่าผมจะทำยังไงให้สองสิ่งนี้กลืนกัน บางงานอาจไม่ได้มีส่วนศิลป์ให้คนภายนอกเห็นเลยก็ได้ แต่อย่างน้อยเราจะใส่เข้าไป

ตั้ม : ส่วนเราเจอคำถามนี้ประจำ (หัวเราะ) เราเริ่มจากการเป็นศิลปิน แต่ต้องมาทำงานรองรับสิ่งที่ไม่ใช่ศิลปะร้อยเปอร์เซ็นต์ คนอื่นอาจไม่ชอบ แต่เราคิดว่าตัวเองทำได้ เราเลือกมองว่าศิลปะที่เราใส่เข้าไปทำหน้าที่เป็นกระดูกสันหลังที่อยู่ข้างในที่ไม่ต้องบอกให้ใครรู้ เรารู้อยู่คนเดียวให้ชุ่มชื่นหัวใจก็พอ เพราะถึงเป็นงานพาณิชย์ขนาดไหน ด้วยความเป็นเราเราอยากทำออกมาให้มีความสวยงามเชิงดนตรีและส่วนที่ลูกค้าอยากได้เราต้องไม่ขาด เราใช้ศิลปะเป็นส่วนเสริมเรื่องตรงนี้มากกว่า เหมือนการทำงานที่ต้องมีทั้งศาสตร์และศิลป์ไปพร้อมๆ กัน

มีตัวอย่างไหม

ตั้ม : (เงียบคิด) เราเคยได้โจทย์ให้ทำเพลงที่แสดงถึงความรู้สึกของการกิน chef’s table เราต้องถ่ายทอดออกมาในรูปแบบเสียง สิ่งที่เราทำคือต้องไปกินอาหารก่อน ลองสัมผัส รับรู้รสชาติ และตีความออกมา งานนั้นถือว่ายาก แต่พอทำออกมาสำเร็จเราก็ภูมิใจ

สื่อสารเรื่องนี้กับทีมบ้างไหม ยังไงบ้าง

ตั้ม : เราบอกคนในทีมเสมอว่า เวลาทำงานไปนานๆ สิ่งที่ต้องมีแน่ๆ จากประสบการณ์ที่ได้มาคือความเก่ง แต่อีกอย่างที่สำคัญมากเช่นกันคือการพลิกแพลงระหว่างทำงาน เราต้องแก้สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าให้ได้ ต้องหาทางออกให้ทุกฝ่ายสบายใจมากที่สุด

เวลาที่คนทำงานนี้ใหม่ๆ เจอเหตุการณ์แบบนี้ ส่วนใหญ่จะทำอะไรไม่ถูก เราเองเคยเป็นแบบนั้น แต่พอทำมาสักพักเราจะเริ่มรู้ว่า อ๋อ ถ้าเป็นแบบนี้ต้องทำยังไง ถ้าลูกค้าไม่พอใจเราต้องทำใหม่ให้ลูกค้าฟังให้ได้ และต้องมี 2 แบบให้เขาเลือกนะ หรืออย่างคอมเมนต์ของคนที่ไม่ใช่คนดนตรี เราเข้าใจแบบคนดนตรีไม่ได้ ยกตัวอย่างเช่นถ้าลูกค้าบอกว่า ‘ยังไม่สนุก’ หน้าที่เราคือถามเช็กว่า ‘ไม่สนุกนี่เท่ากับอะไร’

คิท : บางคนอาจหมายถึงให้เพิ่มบีตให้เร็วขึ้น แต่บางคนหมายถึงให้เปลี่ยนชิ้นดนตรี ดังนั้นเหมือนเราต้องคุยให้เห็นตรงกันและค่อยๆ แก้ไป

เหมือนถ่ายทอดประสบการณ์

คิท : ใช่ๆ เพราะเราเคยผ่านมาแล้ว อย่างน้อยเรารู้ว่าต้องจัดการยังไง มันทำให้เราใจเย็นกว่า ทีมเราสื่อสารกันตลอดเลยไม่ค่อยมีปัญหา อาจมีไอเดียไม่ตรงกันบ้าง แต่ผมมองเป็นเรื่องดี เราได้รู้ว่าในทุกปัญหาไม่ได้มีทางออกทางเดียว ต้องช่วยปรับกันไป

ตั้ม : เป็นเรื่องของบรรยากาศการทำงานด้วย ถ้าทำอะไรไม่ถูก แน่นอนว่าเราจะเครียด คนที่ทำงานกับเราก็ไม่มีความสุขตาม ดังนั้นต้องเรียนรู้จังหวะและค่อยๆ ปรับใช้กันไป ทุกคนในทีมมีอาวุธเยอะอยู่แล้ว สิ่งที่เราทำเลยเหมือนการทำให้เขารู้ว่าต้องใช้อาวุธไหนและเมื่อไหร่มากกว่า

พองานด้านเสียงที่ทำต้องไปประกอบกับอย่างอื่น เวลาปล่อยงานออกมาทีมรู้สึกเป็นเจ้าของขนาดไหน

ตั้ม : เรามองงานที่ตัวเองทำเป็นงานกลุ่มนะ เราทำร่วมกัน ในงานมีชื่อทุกคนอยู่ในนั้น งานนี้คืองานเซอร์วิส เราไม่ได้ทำมาใช้เอง ไม่ใช่ตัวกูของกู เรามีหน้าที่ช่วยทำให้สิ่งที่ลูกค้าคิดออกมาดีที่สุด เขาต้องภูมิใจเมื่องานเสร็จว่าเขาเป็นคนกำหนดทิศทางได้ เราแค่ต้องซัพพอร์ตไอเดียเขาให้สุดทาง สุดท้ายคือการทำงานร่วมกันหมด ดนตรีส่วนหนึ่ง ภาพส่วนหนึ่ง แต่ละอย่างทำหน้าที่ของตัวเองอยู่

ตอนเห็นงานออกไปสู่สาธารณชนเป็นความรู้สึกแบบไหน

คิท : เรารอลุ้นกันเลย ยิ่งเวลาเห็นคนมาคอมเมนต์ว่า ‘เพลงเพราะจัง’ นี่คือดีใจมาก หรือต่อให้บางงานคนไม่ชมเพลง เขาชมงานโดยรวม ทีมเราก็ดีใจ เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งในนั้น 

ตั้ม : ภูมิใจ ยิ่งเวลาเห็นคนแชร์ๆ เยอะยิ่งภูมิใจ เรานั่งอ่านทุกคอมเมนต์เลย สำหรับเรานี่คือคุณค่าเชิงศิลปะ เป็นรางวัลของคนทำงาน แม้เพลงไม่ได้เด่นกว่าภาพ แต่ถ้าโดยรวมไปถึงคนดูได้สำหรับเรานี่คือพลัง

สุดท้ายกับปีนี้ NO SOUND IN SPACE มีแผนงานอะไรบ้าง

ตั้ม : เราอยากทำหลายอย่างมาก แต่ไม่อยากพูดเยอะ กลัวโม้ไปหน่อย (หัวเราะ) แต่ถ้าเอาที่เป็นรูปเป็นร่างแล้วคือ live session ที่เพิ่งมีไปตอนต้นเดือน เราอยากทำให้เป็น full function มากขึ้นไปอีก อยากให้คนภายนอกนึกถึงเราเวลาเขานึกถึงการทำเสียงที่ดี

เพราะสำหรับเรา เราเชื่อตามชื่อของที่นี่เลย มันไม่มีเสียงในอวกาศนะ ดังนั้นเราที่อยู่บนโลกที่มีเสียงคือโชคดีที่สุดแล้ว

The post NO SOUND IN SPACE : สตูดิโอทำเสียงที่บอกว่าเพราะไม่มีเสียงในอวกาศ โลกที่มีเสียงจึงดีที่สุดแล้ว appeared first on a day magazine.

the doctor says I’m diagnosed with shit days, mistakes.

But I’ll be fine. But I’ll be fine.

‘Cause you’re my-”

“ถึงแล้วครับ” เสียงคนรถบอกขณะรถจอดสนิทเทียบท่าทำให้เราต้องกดหยุดเพลง ในยามเย็นที่การจราจรของกรุงเทพฯ ใกล้จะแออัดเต็มที เราก้าวเข้าสู่โรงแรมหรูใจกลางเมืองเพราะมีนัดกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เสียงความวุ่นวายด้านนอกเฟดหาย ในขณะที่เสียงความตื่นเต้นข้างในดังขึ้นทุกขณะ เมื่อมาถึงห้องที่นัดหมาย เด็กหนุ่มคนนั้นผู้นั่งรอเราอยู่ในห้องก็ยิ้มต้อนรับ

เขาคือเจ้าของเพลงที่เราเพิ่งกดหยุดไป

หากมองเพียงปราดเดียว ชายตรงหน้าของเราคงเหมือนเด็กหนุ่มชาวตะวันตกคนหนึ่ง

จะใช้คำว่าเด็กหนุ่มทั่วไปก็กระดากปาก เพราะด้วยเสน่ห์และรูปลักษณ์แล้วสาวๆ คงต้องเหลียวหลังหลายคน

แต่หากใครรู้จักเขา จะรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือ Ruel ศิลปินวัย 17 ปีที่กำลังมาแรงที่สุดคนหนึ่งในวงการดนตรีโลกขณะนี้ เขาเพิ่งเล่นคอนเสิร์ตในบ้านเราไป คอนเสิร์ตที่บัตรขายหมดเกลี้ยง (ทั้งสองรอบ!) จบไปหมาดๆ และเพิ่งประกาศทัวร์ครั้งใหม่ที่ไทยในเดือนมีนาคมปีหน้า (ซึ่งมีทีท่าว่าจะโซลด์เอาต์อีกแหงๆ) หลายครั้งที่ชื่อของเขาถูกหยิบยกให้เป็น Shawn Mendes หรือ Justin Bieber คนต่อไป ซึ่งรูลเคยให้สัมภาษณ์ว่า เขาเข้าใจว่าทำไมหลายคนจึงคิดแบบนั้น แต่เขาไม่ได้ต้องการมัน เพราะเขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะเปล่งประกายในแบบของตัวเอง

Ruel Vincent van Dijk เกิดที่อังกฤษ เติบโตที่ออสเตรเลีย เริ่มเล่นกีตาร์ร้องเพลงตั้งแต่จำความได้ เขาอัพโหลดคลิปวิดีโอโชว์เสียงร้องเพลง Hey, Soul Sister ของ Train บนยูทูบครั้งแรกตอนอายุแค่ 8 ขวบ ระหว่างนั้นก็ตั้งใจฝึกฝนและเขียนเพลงเองเรื่อยมา จนกระทั่งอายุราว 12 ปี รูลก็ไปเตะตาโปรดิวเซอร์ชื่อดัง M-PHAZES ผู้เคยโปรดิวซ์งานให้ศิลปินดังอย่าง Eminem

4 ปีต่อมา รูลก็ปล่อยอีพีแรก ‘Ready’ บรรจุเพลงฮิตอย่าง Not Thinkin’ Bout You, Dazed & Confused, Younger หนึ่งปีหลังจากนั้นอีพี ‘Free Time’ ก็ถูกปล่อยออกมาติดๆ โหมกระแสด้วยเพลงอย่าง Face to Face, Real Thing และ Painkiller

“เพลงของผมคือส่วนผสมของโซลและเพลงป๊อป” เขาอธิบายแนวเพลงของตัวเองว่าอย่างนั้น

ตลอดบทสนทนาของเรา มีเสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นบ่อยครั้ง บางช่วงเด็กหนุ่มตรงหน้าก็นิ่งคิดอยู่นาน และเวลาที่พูดถึงงานดวงตาก็จะเปล่งประกาย แม้เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ที่มีร่วมกัน เราก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมเขาถึงถูกนำไปเปรียบเทียบกับศิลปินขวัญใจวัยรุ่นเบอร์ใหญ่อยู่ตลอด ถ้าวัดกันที่คุณภาพของเพลง ฐานแฟนคลับที่กำลังขยายใหญ่ขึ้น และความมุ่งมั่นที่เขามีต่องานอย่างสม่ำเสมอ เด็กหนุ่มตรงหน้าเรามีสิทธิที่จะไต่ไปถึงระดับนั้นได้ไม่ยาก

แต่เขาจะไม่ใช่ชอว์น เมนเดส หรือจัสติน บีเบอร์ คนต่อไป

เขาคือรูล

รูลที่พยายามจะเป็นรูลที่ดีที่สุดในแบบของตัวเอง

ก่อนอื่น ยินดีด้วยที่บัตรคอนเสิร์ตของคุณโซลด์เอาต์ทั้งสองรอบเลย

ขอบคุณครับ (ยิ้มกว้าง)

รู้สึกยังไงที่การตอบรับของแฟนๆ ชาวไทยดีมากขนาดนี้

ตื้นตันมากฮะ ครั้งล่าสุดที่ผมมาประเทศไทยมันบ้ามาก ตอนลงจากเครื่องปั๊บ ภาพของแฟนคลับเป็นพันๆ คนรออยู่ข้างนอกรั้วกั้นของสนามบิน ทำให้ผมรู้เลยว่า โอเค ผมคงทำอะไรโดนใจคุณเข้าแล้วล่ะ กระแสตอบรับยอดเยี่ยมมากๆ และผมรู้สึกว่าเมืองไทยพิเศษมาก ยิ่งได้เห็นจำนวนแฟนๆ ที่เยอะขนาดนี้ เมืองไทยก็ขโมยใจผมไป (ทำท่าหัวใจเด้งออกจากอก)

ก่อนหน้านี้คุณเคยมาโชว์ที่ประเทศไทยหนึ่งครั้งแล้ว คุณประทับใจอะไรในเมืองไทยมากที่สุด

ผมประทับใจผัดซีอิ๊วมาก เป็นอาหารไทยเมนูโปรดของผมเลย แต่สิ่งที่ผมประทับใจที่สุดแน่นอนว่าต้องเป็นแฟนคลับ กระแสตอบรับ และความสนใจอันล้นเหลือของพวกเขา การที่พวกเขารู้จักเพลงผมแล้วร้องได้ตรงเป๊ะแทบทุกท่อนนี่น่าประทับใจจริงๆ ฮะ

คุณเป็นหนึ่งในศิลปินรุ่นใหม่หลายๆ คนที่แต่งเพลงเอง อะไรคือแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงของคุณ

อาจเป็นอะไรก็ได้นะ ผมรู้สึกว่าเราไม่สามารถเจาะจงได้หรอกว่าอะไรสร้างแรงบันดาลใจให้ผม ว่ากันตามตรงผมฟังเพลงเยอะมาก มีหลายศิลปินที่เป็นแรงบันดาลใจสำคัญอย่าง Frank Ocean, Billy Eilish, Rex Orange County, Jorja Smith, James Blake ซึ่งมีซาวนด์ดนตรีน่าสนใจ และพวกเขามีสไตล์การเขียนเพลงที่เป็นเอกลักษณ์ ทุกครั้งที่ฟังพวกเขามักดลใจให้ผมคันไม้คันมืออยากแต่งน่ะครับ (หัวเราะ)

ด้านเนื้อร้อง ผมแต่งเพลงขึ้นจากประสบการณ์ส่วนตัว เขียนขึ้นมาโดยอิงจากสิ่งที่ผมรู้สึก ณ ตอนนั้น แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่ผมรู้สึกว่าประสบการณ์หมดแล้ว ฟังดูน่าขำแต่เป็นเรื่องจริงนะครับ (หัวเราะ) ตอนรู้สึกแบบนี้ผมมักจะไปอยู่กับคนเยอะๆ ที่อายุต่างกัน ทำความรู้จักพวกเขา สังเกตวิธีมองโลกของพวกเขาซึ่งแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับวิธีของผม หรือไม่ก็ดูหนัง ดูรายการทีวี เพื่อหามุมมองใหม่ๆ

ศิลปินวัยเดียวกับคุณหลายคนมักเขียนเพลงเกี่ยวกับความรักซะเป็นส่วนมาก แต่เพลงของคุณมักมีเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับการเติบโต เช่น เพื่อน อาการคิดถึงบ้าน หรือการปล่อยมือจากมิตรภาพวัยเด็ก

ผมคิดว่าส่วนหนึ่งของการเป็นศิลปินคือการปล่อยมือจากมิตรภาพวัยเด็กและเพื่อนบางคน ผมได้เห็นเนื้อแท้ของบางคนที่เขาดีกับเราตั้งแต่แรก แต่เมื่อมีเรื่องชื่อเสียงและเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น พวกเขาก็หยุดคุยกับผมไปเลย มันแปลกเหมือนกันนะที่ได้เจออะไรแบบนี้ แต่นั่นล่ะครับ สิ่งที่ผมต้องแลกกับการได้ทำสิ่งที่อยากทำคือการปล่อยมือใครบางคนไป

เหตุการณ์ทำนองนี้หรือเปล่าที่ทำให้คุณแต่งเพลงอย่าง Younger ซึ่งพูดถึงการสูญเสียมิตรภาพวัยเด็ก หรือ Hard Sometimes เพลงในอีพีล่าสุดที่พูดถึงการพยายามมีความสุขเมื่อต้องอยู่ไกลบ้านและห่างจากเพื่อนฝูง

ก็มีส่วนฮะ หลักๆ สองเพลงนี้จะพูดถึงชื่อเสียงซะมากกว่า มีเนื้อเพลงบางประโยคที่ดูเหมือนพูดถึงการสูญเสียมิตรภาพอย่างชัดเจน ซึ่งจริงๆ แล้วมันพูดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมต้องเสียไประหว่างทางของการเป็นศิลปิน ตลกดีที่ทุกเพลงมักทำให้คนฟังคิดว่าผมเศร้าจังเลย เรื่องที่ผมเจอมันแย่ที่สุดในโลก แต่ความจริงแล้วผมก็มีโม้ไปบ้างในเพลง การได้ทำแบบนี้คือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกเลย (หัวเราะ)

คุณชอบแต่งเพลงเศร้ามากกว่าว่างั้น

ผมชอบแต่งเพลงเกี่ยวกับความรู้สึกดาวน์ เพราะรู้ว่ามันสามารถเชื่อมโยงกับทุกคนได้ และใช่ครับ การแต่งเพลงเศร้านั้นสนุกกว่า เพราะผมรู้สึกว่าการแต่งเพลงเศร้าไม่ต้องเค้นอะไรมากมายเลย เพลงนั้นเขียนตัวเองขึ้นจากบางอย่างที่อยู่ลึกสุดขั้วหัวใจของผม

ผมคิดว่าตัวผมและคนฟังมักอินกับอะไรบางอย่างที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเรา แต่บางอย่างที่ดำมืดย่อมเป็นวัตถุดิบที่ดีกว่าส่วนที่เป็นแสงสว่างเพราะมันบาดลึกกว่า น้ำตาของความเศร้าทรงพลังมากกว่าน้ำตาของความสุข และผมเดาว่ามันคงง่ายกว่าล่ะมั้งครับถ้าจะเขียนเพลงที่เมื่อกลับมาฟังอีกครั้ง ผมจะรู้สึกเชื่อมโยงถึงมันได้เสมอ

เรารู้มาว่า Unsaid แทร็กหนึ่งจากอีพีล่าสุดของคุณนั้นได้แรงบันดาลใจมาจากการสูญเสียเพื่อนคนหนึ่งเพราะอาการป่วยทางจิตใจ

ผมขอเล่าให้คุณฟังย่อๆ ละกันเพราะผมไม่อยากกลับไปแตะความรู้สึกนั้นอีกแล้ว ใช่ครับ Unsaid ได้แรงบันดาลมาจากเรื่องนั้น ดราฟต์แรกของมันเกี่ยวกับการโดนผู้หญิงบอกเลิกและมีเรื่องที่คั่งค้างในใจไม่ได้พูด แต่พอมีเรื่องนั้นเกิดขึ้น ผมจึงอยากอุทิศเพลงนี้ให้กับเพื่อนของผม หลังจากนั้นก็เปลี่ยนถ้อยคำบางคำในเนื้อเพลงให้เหมาะสม สารที่เพลงอยากจะสื่อคือหากคุณมีบางอย่างอยากพูด คุณควรพูดมันออกมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เหตุการณ์นั้นเปลี่ยนมุมมองของคุณยังไง

มันทำให้ผมเรียนรู้ว่าอาการป่วยทางจิตใจเป็นเรื่องที่ทั้งโลกควรให้ความสำคัญ ตอนนี้มีหลักฐานมากมายชี้ชัดว่าคนเป็นอาการนี้มากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะในวัยรุ่น หลายเพลงในปัจจุบันก็สะท้อนเรื่องนี้เช่นกัน ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งดีที่จะช่วยใครสักคนด้วยการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ คุยกับเขา ผมอยากให้เพลงนี้ของผมบันดาลใจให้ผู้คนทำแบบนั้น ถ้าคุณเห็นสัญญาณว่าคนใกล้ตัวไม่ไหวแล้ว แค่เริ่มต้นคุยกับเขา

คุณคิดว่าดนตรีจะสามารถเยียวยาหัวใจคนฟังได้ไหม

หลายคนบอกผมอย่างนั้น แต่สำหรับผม ผมไม่ได้แต่งเพลงเพื่อพยายามเยียวยาหัวใจคนฟัง ผมแต่งเพลงเพื่อระบายความในใจและเยียวยาตัวเอง แล้วก็เพื่อเงิน (หัวเราะ) ผมล้อเล่นนะ แต่นั่นล่ะ โดยปกติแล้วผมเขียนเพื่อตัวเอง ไม่ได้บังคับให้ตีความอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น หากใครจะตีความเป็นแบบไหนก็แล้วแต่ใจเขาเลยครับ

คุณเพิ่งปล่อยอีพีใหม่ ‘Free Time’ เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ไอเดียของอีพีนี้เริ่มต้นจากไหน

เริ่มต้นจากการคิดว่าผมจะทำยังไงให้สามารถทำเงินได้เยอะที่สุด (หัวเราะหนัก) ไม่ๆ ผมล้อเล่นอีกแล้ว เอาใหม่ จะจริงจังแล้ว ผมคิดว่าชื่ออีพีควรบอกคอนเซปต์ของเพลงทั้งหมดในเซตลิสต์ได้ ในกรณีนี้ทุกเพลงในอัลบั้มแตกต่างกันหมดเลย แต่เพลงที่โดนใจผมที่สุดเพลงหนึ่งคือ Free Time ซึ่งเล่าเรื่องราวการมีเวลาว่างมากเกินไปของผม เพราะก่อนหน้านี้เคยแฮงเอาต์กับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมูฟออนไปแล้วแต่เรายังติดอยู่ที่เดิม บางครั้งที่เราโดดเดี่ยวนานเกินไป แม้นอนอยู่บนเตียงเฉยๆ คุณก็รู้สึกกระวนกระวายได้เหมือนกัน นั่นล่ะคือคอนเซปต์

แล้วจริงๆ คุณทำอะไรในเวลาว่าง

ดูเน็ตฟลิกซ์ เล่นเซิร์ฟ หรือไม่ก็บาสเกตบอลครับ

อยู่ในวงการเพลงมา 5 ปีแล้ว อะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดของการเป็นศิลปิน

สิ่งที่ดีที่สุดคือ 45 นาทีบนเวที

ทุกครั้งผมจะมอบความรู้สึกบ้าคลั่งที่สุดในโลก เอเนอร์จี้ในตัวผมจะดีดขึ้นสูงมากเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะหรือบันจี้จัมป์ยังไงยังงั้น ไม่มีที่ไหนที่อะดรีนาลินในตัวผมจะสูบฉีดได้มากเท่ากับการได้ยืนอยู่บนเวทีและได้ยินเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับ แม้ในวันที่ผมป่วยหรือเหนื่อยล้า การได้รับความรักจากพวกเขาทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองจะไม่เป็นไร ใช่ครับ ผมชอบอยู่บนเวทีมากจริงๆ

สิ่งที่โหดหินที่สุดล่ะ

ถ้าตอนนี้คงเป็นการเดินทางนะ ก่อนมาไทยผมเดินทางติดกันมา 3 เดือนแล้ว และทุกที่ก็อยู่ไม่เกิน 2 วัน ผมต้องเจอการโยกย้าย ไทม์โซนใหม่ ผู้คนใหม่ๆ ที่เข้ามาพบปะทุกวัน บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อย แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่าตอนเห็นลิสต์สถานที่ที่ต้องทัวร์ตอนเตรียมงานหรอก ผมต้องแสดง 50 โชว์ ตอนแรกผมคุยกับผู้จัดการว่าจะไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ แต่ผมก็ผ่านมาได้และยังสบายดี

คุณรู้สึกว่าการเป็นศิลปินแย่งเวลาที่คุณควรจะใช้กับชีวิตวัยรุ่นไปบ้างไหม

ผมไม่คิดอย่างนั้นนะครับ (ตอบทันที) ตั้งแต่อายุ 15 ปีผมรู้ตัวว่าอยากทำอะไร และอันที่จริงผมก็มีเวลาก่อนหน้านั้นหลายปีด้วยซ้ำที่ต้องฝึกฝน เขียนเพลง และมีโอกาสคิดใหม่ว่าอยากทำเรื่องนี้จริงๆ หรือเปล่า เพราะต้องแลกกับอะไรหลายอย่าง พอตอนอายุ 15 ปีที่ผมเริ่มแต่งเพลงเพื่ออีพี ‘Ready’ มันเหมือนกับการบอกตัวเองว่า โอเค เอาล่ะนะ จะหันหลังกลับไม่ได้แล้ว

ผมมีช่วงเวลาวัยเด็กที่ดีมาก และผมแน่ใจมากๆ เหมือนกันว่าตัวเองอยากเป็นศิลปินจริงๆ

The post เสียงหัวเราะ น้ำตา และยารักษาใจ ของ ‘Ruel’ ศิลปินหนุ่มน้อยชาวออสซี่ผู้เติบโตผ่านบทเพลงโซลป๊อป appeared first on a day magazine.

สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ความรักในเสียงดนตรีพาเขาก้าวมาไกลเหลือเกิน จากอดีตมือกีตาร์วงนูเมทัลที่ชื่อว่า ‘กล้วยไทย’ นักร้องนำวง 7thSCENE กระทั่งเริ่มจรดปากกาเขียนเพลงให้ตัวเอง ตามด้วยความโด่งดังในฐานะศิลปินเดี่ยวที่ชื่อว่า แสตมป์ อภิวัชร์ กระทั่งวันที่เปิดค่ายเพลงเล็กๆ แสนอบอุ่นของตัวเองอย่าง 12sumrecords

การทำงานอย่างต่อเนื่องทำให้เขาเป็นที่รู้จักในวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เขาถูกห้อมล้อมด้วยความรักจากแฟนเพลง มีอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จสุดๆ มีคอนเสิร์ตใหญ่ และเพลงฮิตนับไม่ถ้วนของเขาแทรกซึมอยู่ในความทรงจำของเรา พี่น้อง ผองเพื่อน หรือกระทั่งคนรุ่นพ่อแม่เราเองก็ไม่เว้น 

เดือนที่แล้วเขาประกาศข่าวดีบนเพจตัวเองว่าได้เซ็นสัญญากับ TOY’S FACTORY ค่ายเพลงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยศิลปินเบอร์ใหญ่ของญี่ปุ่นเป็นที่เรียบร้อย เดบิวต์บนตลาดเพลงที่นู่นด้วยเพลง BANGKOK SUMMER เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ และมีแพลนปล่อยอัลบั้มเต็ม EKAMAI DREAM 1 เร็ววันนี้

ในวันที่เราเชื่อว่าแสตมป์คือนักร้องนักแต่งเพลงผู้เพียบพร้อม เขามีครบแทบทุกอย่างทั้งฝีมือ ชื่อเสียง และคนรอบข้างที่พร้อมซัพพอร์ต ระยะทางไกลที่ผ่านมาเขาพบเจอความสำเร็จเกินกว่าที่คาดคิดมากมาย ชายตรงหน้ากลับย้ำว่าบนน่านน้ำใหม่ที่เขาเลือกหันใบเรือเดินทางไปคือการเริ่มนับหนึ่งใหม่

แน่นอน การพาตัวเองไปอยู่ในที่ใหม่อาจมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่นักดนตรีเจนเวทีคนนี้เป็นกังวลบ้าง แต่ท้ายที่สุดเขายังคงยืนยันคำเดิม คำเดียวกับที่เขาเคยพูดเมื่อครั้งยังเป็นนักดนตรีหนุ่ม

“ทุกวันนี้มีความสุขกับการทำเพลงมาก” เรารู้สึกอิจฉาทุกครั้งเวลาเห็นใครพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยประกายความสุข แถมเป็นความสุขที่เกิดจากการอยู่กับงานอีกต่างหาก 

แต่สิ่งที่เราค้นเจอระหว่างบทสนทนาราวหนึ่งชั่วโมง ช่วงเวลาเดียวกับที่อัลบั้มลำดับที่ 4 Sci-Fi ของเขาดังพลุแตก ชายตรงหน้ากลับบอกเราว่าลึกๆ เขาไม่ได้ยินดีหรือมีความสุขกับความสำเร็จก้อนนี้ เขาใช้เวลาเยียวยาตัวเองจากความทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจนานเกือบสามปี เจ็บหนักราวกับเลิกกับแฟนที่รักกันมาก เขาว่าอย่างนั้น 

ที่มาที่ไปของความสุขและแววตาสดใสที่เราเห็นในวันนี้ต้องผ่านความสาหัสระดับไหนมา แล้วชายที่เราเห็นว่าเขาเป็นศิลปินมาดกวนอารมณ์ดีคนนี้ก้าวข้ามมันด้วยวิธีการใด เขยิบเข้ามาใกล้ๆ แสตมป์พร้อมเล่าให้เราฟังแบบยาวๆ 

ได้ยินมาว่าแสตมป์ตกลงเซ็นสัญญากับ TOY’S FACTORY ก่อนที่จะรู้เงื่อนไขเสียอีก อะไรทำให้คุณตัดสินใจไวแบบนั้น

คือเราไม่ได้มีอะไรที่นู่นเลยครับ ไม่มีคอนเนกชั่นเลย ฉะนั้นการที่เราจะไปเล่นหรือทำอัลบั้มก็ค่อนข้างยากพอสมควร เขาเป็นค่ายเพลงในฝันที่เราอยากร่วมงานอยู่แล้วด้วย เคยคิดว่ามันไม่น่าเป็นไปได้ด้วยซ้ำ (ยิ้ม) จริงๆ เราเคยคุยเรื่องทำโปรเจกต์กับเขามาก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนั้นมันถูกพับไป แต่พอเขาติดต่อให้เราเข้าไปคุยอีกรอบ ชวนทำอัลบั้ม เราตกปากรับคำแบบไม่คิดเลย

เขาบอกไหมว่าทำไมเขาถึงเลือกคุณ

ผมไม่เคยถามเขาเลยครับ อยากวานให้ a day ช่วยถามเขาเหมือนกัน (หัวเราะ)

วัย ประสบการณ์ ชื่อเสียงที่คุณมี ส่งผลกับการเป็นศิลปินหน้าใหม่ที่นู่นบ้างไหม

อย่างที่บอกว่าเราไปแบบศูนย์เลย ทำงานกับคนที่ไม่รู้จัก อย่างคนที่มาดูเขาก็ไม่ได้รู้จักเรามาก่อน ถ้าถามว่าต่างกับที่ไทยไหม เราว่ามันเหมือนตอนทำวง 7thSCENE ความรู้สึกแบบเดียวกับตอนนั้นเลย เริ่มเรียนใหม่ ทำความรู้จักกับคนใหม่ ได้ไปออกวิทยุ สัมภาษณ์ลงหนังสือ แนะนำตัวกับคนฟังอีกรอบ เหมือนกลับไปช่วงเข้าวงการตอนแรกๆ โชคดีที่เรามีค่ายที่ดูแลเราดีมากเลยไม่รู้สึกว่าลำบากอะไร

ญี่ปุ่นขึ้นชื่อเรื่องระเบียบวินัยในการทำงาน เขาดูแลคุณยังไงบ้าง เฮี้ยบกับคุณบ้างไหม

ตอนนี้เขายังไม่เฮี้ยบนะ อาจเพราะเราเพิ่งเข้าไปในค่ายได้ไม่นาน อย่างใน แตมไปดู ตอนล่าสุดนี่คือการเข้าไปแนะนำตัวกับคนในค่ายในฐานะศิลปินครั้งแรก เดี๋ยวเดือนหน้าหลังจากที่ปล่อยอัลบั้มไปคิดว่าเราน่าจะได้ทำกิจกรรมอื่นๆ เพิ่มมากขึ้น ที่เราบอกได้ตอนนี้คือ เขาช่วยเราดีทุกๆ อย่าง เรียกได้ว่าละเอียดมากๆ เช่น เขาขยันมาก ส่งอีเมลมาให้ทั้งเช้าและเย็น อัพเดตว่าเราต้องทำกิจกรรมอะไรบ้าง เสนอให้ออกรายการทีวีรายการนี้นะ ถามว่าคุณคุยคำถามนี้ได้ไหม ตอนทำซีดี ทำปกอัลบั้ม ก็ถามเราเลยว่าใช้ฟอนต์แบบนี้ได้ไหม คือในไทยเราจะปล่อยผ่านเนอะ แต่ที่นู่นเขาทำอะไรนิดหน่อยคือต้องถามเราก่อน เราเลยต้องคุยกับเขาเยอะมาก

สิบกว่าปีที่ผ่านมา เราทำงานอย่างอิสระมาตลอดอยู่แล้ว เรารู้สึกดีมากๆ ที่ตอนนี้มีคนช่วยเราคิด ช่วยเราทำในเรื่องที่เราทำเองไม่ได้ อย่าง Summer Sonic ที่เราได้ไปเล่นจะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าเขาไม่ไฟต์ ไม่เสนอชื่อเราเข้าไป คือถ้าไปเองเราก็ไม่รู้ว่าจะเสนอใคร เพราะตลาดเพลงที่นู่นมีวิธีการของเขา

แล้วเรื่องผลงานเพลงล่ะ

เขาให้ไอเดียมาว่าจะเสนออะไรในตัวเรา เวลาส่งเพลงไป เขาจะไม่บอกว่าเพลงนี้ไม่ดี เขาบอกแค่ว่าอยากเติมภาษาไทยลงไปในเพลง เหมือนมองเห็นว่าถ้าใส่สิ่งนี้เข้าไปเพลงเราจะเด้งออกมาจากเพลงในตลาด เป็นเรื่องแบบนี้มากกว่า แทบไม่เปลี่ยนอะไรข้างในเลย หรืออย่างอัลบั้ม EKAMAI DREAM 1 ที่กำลังจะปล่อย ตอนแรกเราทำเพลงภาษาอังกฤษหมดเลย เขาก็มาคุยกับเราว่าอยากให้มีเพลงภาษาไทยด้วย ถ้ามองจากข้างนอกมันเป็นอัลบั้มที่แปลกมากเลยนะ 

คุณคิดเรื่องการทำเพลงให้คนญี่ปุ่นฟังหนักขนาดไหน

จริงๆ ตอนทำไม่ได้คิดมากครับ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเราน่าจะคิดมากกว่านี้ (หัวเราะ) ตอนนั้นเราคิดว่าแค่ได้ออกก็บุญแล้ว ตอนนี้กลับรู้สึกว่าน่าจะทำให้มันเข้ากับตลาดเพลงญี่ปุ่นมากกว่านี้หน่อย คือคนฟังเพลงญี่ปุ่นเขาจะมีซาวนด์เพลงที่เขาชอบอยู่ ถ้าใส่สิ่งนี้เข้าไปอีกก็น่าจะช่วยได้มากกว่านี้ 

ถ้าอัลบั้มประสบความสำเร็จก็คงจะดีนะ ถ้าถามว่า ณ ตรงนี้คาดหวังอะไร เราคาดหวังว่าจะได้ทำมันต่อ เพราะถึงเวลานั้นเราคงเริ่มรู้แล้วว่าเราต้องเดินไปเส้นไหนวะ ถ้าเริ่มมีแฟนเพลงจำนวนหนึ่งที่เอนจอยกับเพลงเรา กลายเป็นโอกาสที่ได้ทำมันต่อ เราก็น่าจะได้สนุกกับมันมากขึ้นด้วย 

ทำไมต้องชื่อ EKAMAI DREAM 1

เอกมัยเป็นบ้านของเรา แล้วตอนเด็กๆ เราชอบอัลบั้มของ Cornelius ชื่อว่า From Nakameguro to Everywhere นากาเมกุโระคือบ้านที่เขาอาศัยอยู่ เขาทำเพลงจากที่นั่นและปล่อยมันไปสู่ทุกๆ ที่ มันเจ๋งมากที่เอาโฮมทาวน์ตัวเองมาอยู่ในชื่ออัลบั้ม อีกอย่างคือคำว่าเอกมัยเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นง่ายดี

ตอนนี้คุณต้องเรียนภาษาญี่ปุ่นหนักเลยใช่ไหม

กำลังพยายามครับ อย่างตอนที่ไปสัมภาษณ์ครั้งล่าสุด เรารู้เลยว่าภาษาญี่ปุ่นของเรายังห่างไกลมาก ฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียวเลย ทางผู้จัดการก็บอกว่าเขาชอบที่เราพูดไม่ได้นะตลกดี (หัวเราะ) แต่ลึกๆ เราอยากพูดให้ได้นะ อย่างน้อยก็อยากสื่อสารให้เมมเบอร์ในวงหรือเพื่อนร่วมงานเข้าใจว่าเราอยากได้อะไร คุยกันเข้าใจมากขึ้น

ก่อนหน้านี้คุณได้ไปเล่นดนตรีตามไลฟ์เฮาส์ในญี่ปุ่น ชอบวัฒนธรรมการดูไลฟ์คอนเสิร์ตของประเทศนี้ไหม

ผมว่าสิ่งที่นักดนตรีไปเล่นแล้วชอบคือการที่เขามาดูเราเล่นก่อนแล้วค่อยกินเหล้าทีหลัง แต่ว่าบ้านเราคือเขามากินเหล้าแล้วมีวงมาเล่น priority มันต่างกันนิดหนึ่ง ตัวผมเองเนี่ยเป็นนักดนตรีที่ติดการเรียกร้องความสนใจมาก ‘ทุกคน เป็นไงบ้างครับ’ ‘ขอเสียงคนโสดหน่อย’ มวลมันจะสนุกได้คือเราต้องให้คนดูเขาสนใจเรา ทำโชว์ให้สนุก ให้คนดูแฮปปี้ ถามว่าให้เราไปเล่นในผับแบบก้มหน้าก้มตาเล่นจนจบ เราทำได้นะ แต่เจ้าของร้านคงไม่จ้างเราซ้ำ (หัวเราะ) บรรยากาศผับมีส่วนสร้างให้เราเป็นแบบนี้ เราติดสิ่งนี้ไปใช้กับที่นู่นด้วยนะ ซึ่งเราก็รู้สึก เออ มันเกินไปปะวะ เพราะว่าคนดูที่นู่นเขาตั้งใจดูเราโดยที่เราไม่ต้องเรียกร้องความสนใจเลย ตอนหลังเลยต้องพยายามลดลงเวลาไปเล่นที่นู่น

คิดยังไงกับคำพูดที่ว่า ‘การเล่นในผับทำลายอาชีพศิลปิน’ 

แต่มันทำให้เราได้ตังค์ เรายอมรับ แล้วเราว่ามันก็สำคัญ มันอาจจะไม่ได้ทำลายหรอกแต่แค่สร้างความเคยชินบางอย่างให้คนดูและศิลปิน ทุกอย่างมีข้อดี-ข้อเสียต่างกันไป

ในขณะที่วงต่างประเทศไม่เล่นในผับเลย เขาเล่นในฮอลล์ ในไลฟ์เฮาส์อย่างเดียว การทัวร์เขาจะเป็นกิจจะลักษณะมาก ซ้อม 3 เดือนแต่เล่นทัวร์ร้อยครั้ง แล้วโชว์เขาก็จะเป็นโชว์ที่คิดมาแทบจะทุกรายละเอียด เพื่อให้โชว์สมบูรณ์ ของที่ใช้ก็เป็นของที่เขาเตรียมมาเองหมด แต่ถ้าเป็นผับ อันนี้ก็ไฟของร้านนะ เดี๋ยวมีพริตตี้เอ็มซีแทรกตรงนี้ แต่ข้อดีของการเล่นผับคือเราว่าเราเล่นดนตรีมาเยอะกว่าวงต่างๆ ในเมืองนอกที่เขาต้องเล่นในฮอลล์เท่านั้น ซึ่งความถี่ในการเล่นที่บ่อยกว่าก็ทำให้เราแกร่งได้อีกแบบหนึ่ง จะให้เล่นที่ไหนก็เล่นได้ ศิลปินไทยแข็งแกร่งนะ

ข้อเสียของการเล่นในผับคือวงต้องดังก่อนถึงจะมีที่เล่น ผับเขาคงไม่จ้างวงเล็กๆ หรอก เพราะเขาต้องขายโต๊ะให้ได้ พวกวงเล็กๆ ที่เจ้าของร้านรู้จักแล้วจ้างมาเล่นก็มีนะแต่มันเกิดขึ้นน้อยมาก แต่ถ้าเรามีไลฟ์เฮาส์แบบเมืองนอก พอวงมียูทูบของตัวเอง มีกลุ่มแฟนเพลงในสตรีมมิง วงก็จะสามารถรวบรวมแฟนเพลงตัวเองมาที่ไลฟ์เฮาส์ เด็กๆ ก็จะมีโอกาสได้เล่นดนตรีเยอะขึ้น

สิ่งที่ผมค้นพบที่ญี่ปุ่นคือนักดนตรีที่นู่นบาลานซ์เสียงจากเครื่องดนตรีตัวเองเก่งมาก คือกว่าที่วงจะมีแฟนเพลงมากพอที่จะออกอัลบั้ม เขาต้องผ่านการเล่นไลฟ์เฮาส์มาเป็นพันครั้งเลยฮะ เมื่อเขาต้องลุยด้วยตัวเอง เทียบกับยุคเราตอนทำ 7thSCENE เราทำเพลงจากบ้าน เราเข้าค่าย เราปล่อยอัลบั้ม ตอนไปเล่นที่ผับครั้งแรกๆ เรากลายเป็นเด็กบ้านๆ ที่ทุกอย่างบนเวทีมีคนเซตให้เรียบร้อยหมดเลย กลายเป็นว่าเราขาดซาวนด์เอนจิเนียร์ คนที่คอยคุมบาลานซ์ให้เราไม่ได้ 

แต่ไอ้เด็กญี่ปุ่นที่เติบโตมากับไลฟ์เฮาส์เนี่ย เขาแทบไม่ต้องการซาวนด์เอนฯ ทุกอย่างเขาบาลานซ์ด้วยมือเขาเองหมดเลย ตลอดเวลา 3-4 ปีที่ทัวร์ วงพวกนี้เล่นโดยไม่พึ่งบุคลากรนอก เขาเลยเก่งเรื่องการฟังเอามากๆ ซึ่งผมว่านี่เป็นทักษะที่สำคัญที่สุดของนักดนตรีเลยนะ

ช่วงนี้เราได้ยินคุณพูดบ่อยครั้งว่ามีความสุขกับการทำงานมาก อะไรส่งผลให้คุณมีความสุขกับมันมากขนาดนี้

เรามีช่วงเวลาหนึ่งที่ไม่มีความสุขเฉยเลยเว้ย มันคือช่วง 5-6 ปีก่อน ตอนนั้นอาชีพการงานเราดีมากเลยนะ ทำเพลงอะไรออกมาคนก็อินหมดเลย The Voice ก็พีคเอามากๆ แต่ข้างในเราไม่มีความสุข ไม่รู้ทำไมเราถึงเบื่อ เรารับมือกับใจตัวเองไม่ไหว อาจเพราะความเห็นต่างๆ มันเยอะมาก ทั้งความสำเร็จ คำชื่นชม ความเกลียดชัง ตัวเราก็ดันเกลียดตัวเองในวันนั้น

งานเพลงเป็นงานละเอียดอ่อน เราใช้หัวใจในการเขียนเพลง ใช้หัวใจในการเล่น เวลาเล่นดนตรีเราต้องไม่มีกำแพงกับคนดู เล่นแล้วเราเอนจอย มันเลยค่อนข้างละเอียดอ่อนกว่า พอหัวใจมันไม่ดีแล้วเจตจำนงก็ไม่ดีตาม งานเลยออกมาไม่ดีด้วย ตอนนั้นเพลงเราประสบความสำเร็จ มีคนชื่นชมมากก็จริง แต่ข้างในเราไม่ได้รู้สึกตามเลย

ตอนนั้นในใจคืออยากเลิกเล่นดนตรีแล้ว ภรรยา (นิว–จีริสุดา ศรีวัฒน์) เห็นความดาร์กมืดมนในจิตใจผมก็เลยพาไปญี่ปุ่น แล้วก็แนะนำว่าลองไปทำเบื้องหลังไหม ทำในไทยไม่ได้ตังค์ไม่เป็นไร เราไปทำเมืองนอกกัน เขาก็ติดต่อกับคนที่เอาวงญี่ปุ่นมาที่ไทย ปรึกษาว่ามีหนทางไหนบ้างไหมที่เราจะได้ไปทำงานเบื้องหลังที่เมืองนอก จนสุดท้ายเราก็ได้ลองแต่งเพลง ทำอะไรที่หลุดกรอบเดิมๆ

หลังอัลบั้ม Sci-Fi เราเลยหายไปจากวงการเพลงไทยพักหนึ่ง ระหว่างนั้นเราก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ค่อยๆ กลับมาสนุกกระทั่งกลับมาเป็นปกติ ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนกับคนที่เลิกกับแฟนแล้วกลับมาคบกัน เราเลิกกับดนตรีแล้วกลับมาเจอมันใหม่ เป็นช่วงฮันนีมูนที่มีความสุขจนเริ่มรู้สึกว่า เฮ้ย เราเสียดายเวลา 3 ปีที่ไม่มีความสุขกับมัน 

ในวันที่คุณกลับมา เคยนึกย้อนไปไหมว่าสาเหตุจริงๆ ของมันคืออะไร

เราว่าเราคาดหวังอย่างอื่นมากกว่าการเล่นดนตรี เมื่อก่อนเราทำดนตรีเพื่อให้คนฟังมาตลอด จนกระทั่งวันที่มันประสบความสำเร็จ เราเริ่มคาดหวังอย่างอื่น เราอยากทำเพลงเพื่อให้คนชม ให้คนรัก แล้วพอตั้งต้นแบบนั้นทุกอย่างมันเลยผิดไปหมด สมมติเราทำด้วยใจที่อยากให้คนชม พอมันมีคนชมมาจริงๆ จิตใจก็จะยิ่งอยากให้เขาชมอีก ชมยิ่งกว่านี้อีกสิ แย่กว่านั้นคือมีคนด่าเท่านั้นแหละ จิตใจมันแตกเลยนะ

พออะไรต่างๆ เข้ามาเยอะ เหมือนเราเมาหมัดจนเราหลงทาง จนเราเป๋ไป แทนที่เราจะทำเพลงเพราะชอบมันเหมือนเดิม พอเริ่มรู้สาเหตุว่าจุดมุ่งหมายมันผิด วันนี้เราหันใบเรือกลับมาได้ เรารู้สึกดีทุกครั้งที่มีโอกาสได้เล่น เราเอนจอยทุกโมเมนต์ที่มันเกิดขึ้น อย่างคืนนี้เราไปเล่นที่โรงเบียร์ เมื่อก่อนเรากังวลนะว่าคนเขาชอบเพลงเพื่อชีวิตมากกว่าเพลงเราไหมนะ แต่พอเรามีจุดมุ่งหมายที่จะเล่นดนตรีเพียงแค่นี้จริงๆ เราก็จะเล่นมันโดยที่ไม่กลัวอะไรเลย

นอกจากได้ความสุขกลับมา เหตุการณ์นี้มันให้บทเรียนอะไรกับคุณอีกบ้าง

มันบอกเราว่าถ้าวันนี้เราไม่ประสบความสำเร็จเท่าเก่า ต่อให้มีคนจำนวนน้อยมากที่มาดูเราเล่นคอนเสิร์ตเพราะเขาชอบเพลงเราจริงๆ เราจะรู้สึกว่ารอบข้างยังมีคนกลุ่มนี้ที่สนับสนุนเราอยู่นะ เมื่อก่อนเนี่ยเราแทบจะมองไม่เห็นพวกเขาเลยเพราะจิตใจที่มันปิด มันมืดมนจนมองไม่เห็นอะไรเลย

วันนี้เราอยากให้คนที่ได้ดูเราเมื่อ 3-4 ปีก่อนกลับมาดูเราอีกครั้ง เราอยากให้ทุกคนได้เห็นว่าแววตาเราไม่เหมือนเดิมแล้วนะ กลับไปดูเทปที่เขาเล่นเนอะ (หันไปมองภรรยาที่นั่งอยู่ไม่ไกล) นิวก็บอกว่าแววตาเรามันคนละเรื่องกับตอนนี้เลย แล้วตอนนั้นเราอ้วนกว่านี้มาก สิบกิโลฯ เลยมั้ง เป็นช่วงที่เราอ่อนแอจริงๆ แต่ก็มีนิวนี่แหละที่พาเราไปเห็นว่าชีวิตไม่ได้มีแค่นี้นี่หว่า

คุณโชคดีมากเลยนะที่มีคนนี้อยู่ข้างๆ 

เหมือนว่าทั้งชีวิตเราไม่ได้เตรียมการเพื่ออย่างอื่นเลย เราอยากเป็นนักดนตรีอย่างเดียว พอเราเฟลด้วยตัวเราเอง เรางงเลยว่าควรทำอะไรต่อ นิวเลยต้องรับบทเป็นคนพาเราไปนั่นไปนี่ อย่างทุกวันนี้ที่เราเปิดค่ายเพลง เราเป็นศิลปิน อย่างมากที่สุดก็คือจัดแจงตัวเอง คิดนั่นคิดนี่บ้าง แต่นิวเป็นเหมือนคน 11 คนในคนเดียว เพราะนิวดูแลแทบจะทุกอย่างที่เกี่ยวกับค่าย คนที่เป็นเจ้าของค่ายจริงๆ คงเป็นนิวมากกว่า (หัวเราะ)

เราว่าทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นตอนนี้ก็มาจากตอนนั้นแหละที่คนด่าเรา เราเจ็บ เราวิ่งหนี เราลุกขึ้นสู้อีกครั้ง เรากลับมาในอีกรูปแบบหนึ่ง ถ้าให้พูดจริงๆ เราต้องขอบคุณวันเหล่านั้น ไม่งั้นเราคงไม่เห็นช่องทางอื่นที่ทำได้ เราอาจจะไม่มีความสุขกับอาชีพนักดนตรีเท่าตอนนี้ก็ได้

The post เมื่อ ‘แสตมป์ อภิวัชร์’ กลับไปนับหนึ่งอีกครั้งในปีที่ 17 ของชีวิตนักดนตรี appeared first on a day magazine.

จากที่เคยเป็นวัฒนธรรมย่อยในวงการดนตรี ปัจจุบันคงไม่มีใครปฏิเสธความสำเร็จของเพลงแรป และผลพวงจากความนิยมที่ตามมานี้เองทำให้วัฒนธรรมฮิปฮอปค่อยๆ แผ่ขยายจากจุดเดิมไปไกลมาก โอกาสและพื้นที่ใหม่ๆ ค่อยๆ เกิดขึ้นตามมาจนส่งผลให้ผู้เล่นในสนามนี้เยอะขึ้นตามไปด้วย ตั้งแต่ศิลปิน คนเบื้องหลัง ไปจนถึงระดับใหญ่อย่างค่ายเพลง

ค่าย PROM+ คือค่ายเพลงฮิปฮอปน้องใหม่ในเครือเลิฟ อิส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์

ถ้านับสิริรวมอายุของค่าย ต้องบอกว่าพวกเขายังมีอายุไม่ถึงขวบปีดี แต่ถึงแม้จะมีอายุไม่มาก ผลงานเพลงจากค่ายก็ปรากฏออกมาให้แฟนเพลงได้ฟังกันเรื่อยๆ ซึ่งเพลงล่าสุดอย่าง ตัวท๊อปเท่านั้น และ อย่าพูดเลย  ถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีในแง่เสียงตอบรับและคำชม

ถึงจะเรียกตัวเองว่าเป็นค่าย แต่หากดูรายชื่อของผู้เล่นที่ปรากฏ เราจะเห็นรายชื่อเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แต่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ เราจึงเชิญ 3 ผู้เล่นจาก PROM+ มานั่งสนทนากันในวันนี้

อุ๋ย–นที เอกวิจิตร aka อุ๋ย Buddha Bless, โต้ง–สุรนันต์ ชุ่มธาราธร aka โต้ง Buddha Bless และ โจ–กิตติกานต์ แซ่หลี aka ทศกัณฐ์ แรปเปอร์ทั้งสามคือหนึ่งในพลังหลักในการขับเคลื่อนค่ายเพลงฮิปฮอปนี้ในปัจจุบัน

กับวงการเพลงแรปที่กำลังบูมสุดๆ และในยุคนี้ที่แรปเปอร์ทุกคนสามารถทำเพลงของตัวเองได้ น่าสนใจว่าทำไมค่าย PROM+ ถึงเกิดขึ้น แรปเปอร์ที่ทำงานกับค่ายต่างจากทำด้วยตัวเองอย่างไร และท่ามกลางผู้เล่นในสนามที่เยอะขนาดนี้ พวกเขาวางตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองไว้ตรงไหน

ไม่รู้เหมือนกันว่าคำตอบจากพวกเขาจะออกมาเป็นบวกหรือลบ

แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้พวกเขาพร้อมบวกกับเราแล้ว

จากจุดเริ่มต้นที่ศูนย์ กลายมาเป็น PROM+ ได้อย่างไร

อุ๋ย : เท้าความว่าผมกับพี่บอย (บอย โกสิยพงษ์) เราโอเคกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผมเคยเรียนเขียนเพลงกับพี่บอย ว่างๆ ก็ชอบมานั่งเล่นตอนพี่บอยทำงาน ผมแฮปปี้กับพี่บอยทั้งในเรื่องผลงาน ทัศนคติ และความคิด ทีนี้พี่บอยเขาชวนผมมา 2-3 ปี ว่าเขาอยากทำค่ายฮิปฮอป แต่ตอนนั้นผมยังไม่พร้อม จนมาเมื่อปีที่แล้วนี่เองที่พี่บอยมาชวนอีกทีพร้อมกับพี่จี๊ป (เทพอาจ กวินอนันต์ ผู้ร่วมถือหุ้นและหนึ่งในผู้บริหารเลิฟ อิส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์) เราลองคุยดูก็พบว่าน่าสนใจ และตอนนี้เราก็พร้อมมากขึ้น เลยตัดสินใจตกลงทำร่วมกัน

โต้ง : ผมตามน้ำมาครับ ตามอุ๋ยมา (หัวเราะ)

โจ : (หัวเราะ) ส่วนผมกับนายนะ (ปิยวัฒน์ เชิดเพชรรัตน์ ศิลปินอีกคนจากค่าย PROM+) มาจากทางรายการ Show Me the Money เรารู้จักพี่อุ๋ย พี่โต้ง จากรายการนั้นเพราะอยู่ทีมเดียวกันมา 6-7 เดือน พอจบรายการพี่อุ๋ยก็ถามเราว่าลองมาทำงานร่วมกันไหม พอดีกับที่เรารู้สึกว่าอยากทำให้การเป็นแรปเปอร์เป็นอาชีพได้ เพราะก่อนหน้านี้ก็แค่ทำเพลงไปเรื่อย มันพอมีที่ทางแต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเลี้ยงดูเราได้ ยิ่งมาเจอพี่บอยแล้วเขาเป็นกันเองและสนุกมาก ดังนั้นผมเลยมองว่าโอกาสตรงนี้น่าสนใจ เราก็อยากลองดูว่าวิธีการ ขั้นตอน และวิธีคิดของค่ายเพลงเป็นยังไง ผมก็เลยขอมาด้วย (หัวเราะ)

ทำไมถึงต้อง PROM+

อุ๋ย : ตอนแรกเสนอไปว่าชื่อ ‘คิดบวก’ แต่พี่บอยเขาบอกว่าถ้าคิดบวกแล้วสะกดเป็นภาษาอังกฤษ KID มันดูเหมือนเด็ก ก็เลยกลายเป็น PROM+ มันมีสองความหมาย คือเราพร้อมจะทำอะไรบวกๆ กับพร้อมที่จะเข้าไปบวก (หัวเราะ)

พอมีคำว่า ‘ค่าย’ มันต้องมีคอนเซปต์หรือแนวทางเพลงที่ต้องไปในทางเดียวกันหรือเปล่า

อุ๋ย : ไม่มีเลยครับ (ตอบทันที) เราไม่มีการวางอะไรทั้งนั้น ผมคิดว่าแค่เมื่อ 3 ปีที่แล้วเรายังไม่เหมือนเดิมเลย ตัวเราเองคงเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ดังนั้นเราคงไม่สร้างกรอบไว้บังคับใคร แต่อย่างนายนะกับโจคือผมเห็นเขามาตั้งแต่ประกวดแล้ว เรามั่นใจในสไตล์และทัศนคติของพวกเขาที่ไม่ได้ฉีกจากเรามาก ดังนั้นผมเลยค่อนข้างให้อิสระกับทุกคน

โจ : จริง พวกเราเหลือแค่ทำบีตกันเองแล้วนะพี่ (หัวเราะ)

อุ๋ย : เออใช่ บอกไปสิว่ากูไปแก้อะไรของมึงบ้างไหม

โจ : (หัวเราะ) แทบจะไม่ได้แก้เลย จริงๆ ตอนแรกเราก็กังวลเหมือนกัน ผมบอกพี่อุ๋ยไปว่าผมอาจไม่ใช่แบบที่ทุกคนเคยเห็นนะ เพราะมันมีสิ่งที่ผมอยากทำอยู่ ก่อนหน้านั้นเรามาสายดุดัน เราแข่งแรปแบตเทิล แต่พอมาอยู่นี่เราอยากหวานจ๋า กลายเป็นว่าพี่ๆ เขาโอเคมาก เราได้ทำงานเองแทบร้อยเปอร์เซ็นต์ มันดีตรงที่ว่าเราได้อินกับเพลงของเราเต็มที่ ไม่ใช่ทำเพราะต้อง

การทำงานภายใต้ค่ายใหญ่ต่างกับการทำเพลงของตัวเองก่อนหน้านี้ไหม

อุ๋ย : แทบไม่ต่างเลยครับ ผมให้อิสระน้องมากขนาดนี้เพราะผมก็ได้รับอิสระจากพี่บอย พี่จี๊ป มาเหมือนกัน มันเป็นอีกข้อหนึ่งที่ผมเลือกมาทำ เพราะพวกเขาบอกผมว่าพี่ไม่ต้องการเพลงขาย พี่ต้องการเพลงดี ตอนนั้นฟังแล้วแบบโห มาถูกคนแล้วครับพี่ (หัวเราะ) ตอนแรกเราก็ไม่เข้าใจนะ คิดว่าพี่บอยสุดโต่งไป แต่พอได้คุยกับพี่บอยก็เข้าใจเขาร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว พี่บอยอธิบายว่าเพลงดีที่เขาหมายถึงคือเพลงที่เราร้องแล้วรู้สึกภูมิใจ ไม่ว่าจะเพลงรัก ปรัชญา หรืออะไรก็แล้วแต่ จงภูมิใจกับมันมากๆ ในขั้นต้นต้องทำสิ่งนี้ให้ได้ก่อน

แต่ในความเป็นจริง เราทำได้จริงๆ เหรอ

อุ๋ย : ยากเหมือนกัน ตอนแรกเราเกรงใจและต้องปรับทัศนคติพอสมควร แต่ผมก็พยายามทำให้มันไปด้วยกันได้ อยากทำเพลงที่กูร้องแล้วกูภูมิใจ ถึงจะไม่ดังแต่กูก็ภูมิใจ เพราะพี่เขาให้โอกาสเราขนาดนั้นแล้ว เราก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้คำว่าดีของเรา มันแข็งแรงพอไหมในเชิงธุรกิจ

โจ : ส่วนตัวผมก็เหมือนกัน ไม่มีใครเคยลงทุนในตัวเราขนาดนี้ ดังนั้นเราก็กดดันในการตอบแทนและสร้างผลประโยชน์ให้กับองค์กร เคยเหมือนกันที่นั่งคิดว่าทำเพลงยังไงถึงจะขายได้ แต่ก็จั๊กจี้ตัวเองเพราะมันไม่เป็นตัวเรามากๆ แต่พอได้คุยกับพี่อุ๋ย พี่บอยก็ดีขึ้น เรากลับไปจุดเดิมที่ว่าเราเขียนเพลงเพราะเราอยากเขียน ตอนนี้ก็เลยสบายขึ้นแล้ว

ฟังดูสวนทางเหมือนกัน เพราะว่ากันตามตรง เพลงฮิปฮอปในตอนนี้ส่วนหนึ่งก็วัดความสำเร็จจากความขายได้หรือยอดวิว

อุ๋ย : โห ถ้าพูดเรื่องนี้ก็ดราม่าแน่นอน คนก็อาจจะบอกว่า แหม ทำมาเป็นพูดว่าทำเพลงให้ดี อิจฉาคนที่ได้ยอดเยอะล่ะสิ แต่สุดท้ายแล้วผมว่ามันเป็นเรื่องของรสนิยมนะ ถึงเราจะบอกว่าเราอยากทำเพลงดี แต่ก็ต้องถามต่อว่าดีแบบไหนล่ะ อะไรมาวัดค่าของความดี แต่ละคนอาจใช้มาตรวัดไม่เหมือนกันก็ได้ ดังนั้นถ้าเถียงกันเรื่องนี้ก็ไม่จบหรอก ผมคิดให้เป็นเรื่องของรสนิยมดีกว่า

โต้ง : สำหรับผมบางทียอดวิวก็ไม่ได้วัดคุณภาพเพลงขนาดนั้นด้วย แพลตฟอร์มอะไรก็แล้วแต่เขาก็มีคนช่วงอายุหนึ่งที่นิยมใช้ มันเป็นช่วงของเขา รสนิยมของเขา โอเค ถามว่ายอดวิวมีผลกับความรู้สึกไหม มันก็มี แต่ก็พูดยากเนอะ ไหนจะเรื่องของอัลกอริทึมอีก

อุ๋ย : ใช่ๆ ล่าสุดหลานผม 5 ขวบเปิดดูแคสต์เกมในยูทูบ ดูไปอยู่ดีๆ ก็มีเพลงฮิปฮอปไทยขึ้นมา บางเพลงโคตรหยาบเลย ผมรู้เพราะได้ยินหลานผมร้อง ผมหันไปมองเลยนะว่า เฮ้ย ร้องได้ไง

โจ : เพลง Buddha Bless เหรอพี่

อุ๋ย :ไม่ใช่! (หัวเราะ)

สุดท้ายเลยกลับไปจุดที่ว่าเราทำเพลงที่เราชอบก่อนดีกว่า

โจ : ใช่ครับ โอเค เรามีพี่อุ๋ยแนะนำเรื่องหีบห่อกับพี่โต้งที่ดูเรื่อง performance บนเวที แต่กับเรื่องเพลง ผมก็เต็มที่ ผมแค่อยากทำเพลงที่เราร้องแล้วไม่กระดากปาก เนื้อเพลงที่เขียนก็เกิดจากที่เราชอบและต้องการให้เป็นแบบนั้นจริงๆ ทุกอย่างต้องเกิดจากการที่ผมเชื่อและชอบในเพลงนั้นแล้วถึงจะยินดีแบ่งปันให้คนฟัง ผมอยากทำเพลงให้เหมือนกับตอนแรกที่เราชอบฮิปฮอป คือเรานั่งฟังทุกคำเลยแล้วรู้สึกชอบว่ะ ผมเลยรู้สึกว่าถ้าทำถึงจุดนั้นได้ ยอดวิวก็คงไม่สำคัญเหมือนกัน แต่คิดๆ ไปก็อาจจะสำคัญเนอะ เรื่องงาน เรื่องเงิน (หัวเราะ)

โต้ง : ก็ทำในสิ่งที่ควบคุมได้ อะไรที่นอกเหนือจากการควบคุม เราก็ปล่อยไป ประมาณนั้น

ถ้าให้ถอยออกมามองภาพใหญ่ รู้สึกอย่างไรบ้างกับการเห็นวงการฮิปฮอปที่เรารักเติบโตขนาดนี้

โจ : เท่าที่ผมทำมา แทบไม่นึกว่าฮิปฮอปจะมีวันนี้ด้วยซ้ำไป

อุ๋ย : เออเนอะ เอาจริงๆ ผมดีใจนะที่ตอนนี้มันเป็นแบบนี้ เพราะถ้าย้อนกลับไปตอนที่เราทำ Buddha Bless เราทำจากการที่เราชอบแค่นั้นเลยจริงๆ แต่พอทุกคนทำแบบนั้นสุดท้ายมันก็เลยเกิดจังหวะดีๆ จากหลายๆ อย่าง ต่างคนก็ต่างทำจนมันบูมขึ้นมา

โต้ง : มันโตน่ะดีแล้ว เราดีใจมาก ถ้านึกถึงตอนที่เป็นวัยรุ่นแล้วเราเห็นฮิปฮอปโตขนาดนี้ ผมคงโคตรดีใจ เรารอวันที่คนทำมาหากินจากมันได้มานานมาก ผมรู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาของมันนะ แต่เราคงต้องรอดูระยะยาว ผมยังจำภาพยุคที่เพลงเรกเก้สกาบูมได้ประมาณ 2 ปี แล้วก็หายไปจนเหลือแค่วงที่เขาจริงจังกันจริงๆ เราก็ไม่อยากให้ฮิปฮอปเป็นแบบนั้น

การเป็นศิลปินฮิปฮอปในตอนนี้ต่างกับสมัยก่อนอย่างไร

โต้ง : ไม่ต่างกันมากนะ สมัยก่อนผมกับอุ๋ยก็เหมือนเด็กฮิปฮอปสมัยนี้ เราทำเพลง ฟังเพลง ออกไปเที่ยวกลางคืน เกาะกลุ่มกันกับเพื่อนเหมือนน้องสมัยนี้แหละ แต่โจและนายนะเขาต่างจากคนอื่น เขาไม่เที่ยวกลางคืน ไม่ออกไปรวมกลุ่ม ดังนั้นจากประสบการณ์เรา เราก็มีแนะนำน้องบ้างให้ออกไปเพื่อหาคอนเนกชั่น ลองออกไปฟังเพลงให้เยอะขึ้น ส่วนเรื่องการทำงาน เราได้สิทธิในการเลือกอะไรมากขึ้นเพราะการเป็นพี่ใหญ่ แต่เราก็พยายามหาวิธีการทำงานให้อยู่ในระบบที่มีประสิทธิภาพที่สุด ซึ่งสุดท้ายเราก็ให้สิทธิน้องตัดสินใจด้วยรสนิยมของตัวเองอยู่ดี

สุดท้าย PROM+ มีเป้าหมายอะไรที่อยากทำได้ในช่วงที่ฮิปฮอปกำลังบูมแบบนี้ไหม

อุ๋ย : เราก็อยากทำเพลงที่เราภูมิใจนั่นแหละ หรืออาจจะทำอะไรอย่างอื่นที่มากกว่านี้ก็ได้นะ เช่น คอนเสิร์ตที่มีแต่เพลงแรปอะไรแบบนั้น แต่ก็ต้องดูโอกาสในอนาคตด้วย

คำถามสุดท้าย ในเมื่อโลกนี้มีสองด้าน ทำไม PROM+ ถึงต้องพูดแค่เรื่องบวกๆ

อุ๋ย : (คิด) พูดง่ายๆ คือผมมีหลานแล้วอย่างที่บอกไป ผมแค่รู้สึกว่าถ้าวันหนึ่งหลานผมร้องเพลงในยูทูบที่มีคำว่า ค_ย ขึ้นมา และนั่นเป็นเพลงผมเอง ผมคงรู้สึกอะไรในใจเหมือนกัน ไม่ได้บอกว่าห้ามหยาบนะ คำหยาบถ้าใช้ถูกที่ถูกเวลามันให้น้ำหนักที่ต่างกันได้จริงๆ แต่อย่างเพลงที่เล่าว่าเย็_กันท่านั้นท่านี้  ถ้าทำออกมาจริงๆ ผมคงไม่กล้าร้องออกมาให้ลูกฟังน่ะ หรือลูกโตมาแล้วบอกว่า อ๋อ นี่เป็นเพลงที่น่าภูมิใจของพ่อเราอะไรแบบนี้ ซึ่ง (คิด) โอเค ผมเคยทำเพลงแบบนี้มาก่อน แต่นั่นมันอดีต เราคิดไม่เหมือนตอนนี้ ตอนนี้เราคิดอีกแบบแและเราเลือกได้ เราก็ไม่อยากทำแบบนั้น ดังนั้นทำอะไรบวกๆ ให้มันมีสิ่งดีๆ ส่งออกไปจากงานที่เราทำดีกว่า

เออ อันนี้อาจจะเป็นคอนเซปต์ของค่ายก็ได้แฮะ

The post PROM+ : ค่ายเพลงฮิปฮอปที่พร้อมทำอะไรบวกๆ และถ้าใครอยากบวกก็มาดิค้าบ appeared first on a day magazine.

แม้ว่า ภูมิ-วิภูริศ ศิริทิพย์ จะเตือนให้เราอยู่ห่างๆ เขาในซิงเกิลใหม่อย่าง Lover Boy แต่ความสดใสของบทเพลงกลับดึงดูดให้เราอยากเข้าใกล้เขายิ่งกว่าเดิมเสียอีก

นั่นเป็นที่มาของการนัดพบกันในบ่ายวันหนึ่งที่แดดไม่แรงนัก ณ คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ภูมิในบทบาทนักศึกษาปีที่ 4 สาขาวิชาการผลิตภาพยนตร์ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล ยอมปลีกตัวจากการทำทีสิสเพื่อมาพูดคุยกับเราเรื่องเขาในบทบาทนักร้อง นักแต่งเพลง

คั่นกลางด้วยแซนด์วิชทูน่าและน้ำหวานสีสวย เด็กหนุ่มตรงหน้าเล่าเรื่องความฝันที่กำลังจะเป็นจริงให้เราฟัง “หนึ่งในเป้าหมายของภูมิคือการไปเล่นดนตรีต่างประเทศ โดยที่มีแฟนเบสอยู่ที่นั่น และมีคนรีเควสต์เราไปเล่นเอง”

และเมื่อแดดร้อนของเดือนเมษายนและพฤษภาคมมาถึง ภูมิและผองเพื่อนนักดนตรีจะเดินทางไปแสดงโชว์ในประเทศญี่ปุ่น เกาหลี และไต้หวัน โดยมีแฟนเบสและมีคนรีเควสต์ไป ตรงตามเงื่อนไขที่ว่ามาทุกประการ

คนที่เพิ่งจะรู้จักภูมิจากเพลง Long Gone ที่ทำเขาโด่งดังเป็นพลุแตกไปทั่วโลก (โปรดิวเซอร์ของภูมิกระซิบว่าตอนนี้ยอดวิวในยูทูบกว่า 60 เปอร์เซ็นต์คือคนดูในสหรัฐอเมริกา) อาจเข้าใจไปว่าความฝันของเขาเป็นจริงในชั่วข้ามคืน แต่สำหรับแฟนเพลงที่ติดตามภูมิมาตั้งแต่ซิงเกิลแรกอย่าง Adore จะรู้ว่าความฝันของเขาใช้เวลาก่อร่างสร้างตัวเป็นเวลากว่า 4 ปี และหลังจากปล่อยเพลงออกมาซิงเกิลแล้วซิงเกิลเล่า ภูมิเพิ่งปล่อยอัลบั้มเต็มอัลบั้มแรกอย่าง Manchild ออกมาเมื่อต้นปีนี้เอง

หากลองเปรียบเทียบง่ายๆ เวลา 4 ปีในการทำอัลบั้มคงเหมือน 4 ปีในมหาวิทยาลัย แต่ความแตกต่างอยู่ตรงที่ กับมหาวิทยาลัย เขายังต้องพิสูจน์ตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายด้วยทีสิสหนังสั้นที่กำลังขะมักเขม้นทำ

แต่กับดนตรี ภูมิไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว

ตอนนี้ภูมิทำงานอะไรอยู่บ้าง

นอกจากทำทีสิส ก็เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง กับค่าย Rat Records นี่แหละครับ จะเรียกว่าเป็นงานได้มั้ย เพราะสำหรับภูมิมันเป็นงานอดิเรกที่มี rewards มากกว่า และตอนนี้กำลังทำอัลบั้มใหม่ พอส่งทีสิสเสร็จสิ้นเดือนมีนาภูมิก็จะว่าง ได้จดจ่อกับการทำดนตรีจริงๆ เพราะที่ผ่านมาเราต้องบาลานซ์เวลากับการเรียนไปด้วย

รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าอยากเป็นนักดนตรี

จริงๆ ภูมิไม่ได้อยากเป็นนักดนตรีตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กมากๆ อยากเป็นยาม เพราะเห็นพี่ยามใส่ชุดยูนิฟอร์มแล้วดูเท่มาก (หัวเราะ) หลังจากนั้นก็อยากทำอะไรก็ได้ที่ได้สื่อสารกับคน แต่ยังไม่รู้ว่าคืออะไร จนตอนอายุ 16 – 17 ถึงมาคิดว่าดนตรีเป็นการสื่อสารแบบหนึ่ง

เห็นภาพตัวเองเป็นนักดนตรีแบบไหน

ภูมิอยากเป็น singer-songwriter เพราะเรานับถือคนที่แต่งเพลงเอง เล่าเรื่องเอง โดยที่ perform ไปด้วย ภูมิคิดมาตลอดว่าไม่อยากเป็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง ดังนั้นเรามีอะไรอยากเล่าก็จะเล่า ดิบๆ เลย ซึ่งความดิบก็มีเสน่ห์ของมัน

จริงๆ แล้วจุดเริ่มต้นที่ทำให้รักดนตรีคืออะไร

แม่ชอบเปิดเพลงให้ฟังในรถ ส่วนใหญ่เป็นเพลงเก่าๆ พวก ไมเคิล แจ็กสัน, เอลวิส เพรสลีย์, โอลิเวีย นิวตัน จอห์น มันเลยฝังอยู่ในหัวมาเรื่อยๆ อีกอย่างภูมิย้ายไปอยู่นิวซีแลนด์ตั้งแต่ 9 ขวบ เมืองที่อยู่เงียบมาก เวลากลับบ้านก็จะนั่งดูมิวสิกวิดีโอทาง MTV เราชอบดูเพราะมันเป็นภาพ มันสวย แต่ไม่รู้ตัวว่าเราหลงในดนตรีด้วย

ดูฟังเพลงเก่ามามาก ภูมิพัฒนาเป็นสไตล์ของตัวเองในปัจจุบันได้ยังไง

นั่นน่ะสิครับ (หัวเราะ) ภูมิก็ไม่รู้ตัวว่าพอซึมซับมาแล้วเราเอามาใช้มากน้อยขนาดไหน รู้แค่เป็นคนฟังดนตรีหลายๆ แนว ไม่ได้จำกัดตัวเองว่าเราเป็นสายอินดี้โฟล์ก จะฟังแต่ดนตรีอคูสติก ภูมิเปิดรับหลาย influence มาก แต่ไม่รู้ว่ามันมามิกซ์เป็นผลงานปัจจุบันได้ยังไง

อัลบั้มใหม่ที่กำลังทำได้ influence มาจากไหน

ค่อนข้างได้ influence จากยุคโมทาวน์ น่าจะได้ยินความวินเทจและแจ๊ซ ภูมิเรียกมันว่า Sunshine Music เป็นดนตรีฟีลกู้ด ช่วงนี้ชีวิตเราอินกับอารมณ์แฮปปี้

แนวดนตรีที่เปลี่ยนไปในอัลบั้มใหม่นี้สะท้อนการเปลี่ยนแปลงในตัวภูมิยังไงบ้าง

เหมือนภูมิโตขึ้นด้วย ชุดที่แล้วใช้ชื่อว่า Manchild เพราะเป็นเพลงที่เราแต่งในช่วง 19 – 21 ปี ช่วงที่เราจะเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ใช่ จะเป็นวัยรุ่นก็ไม่ใช่ เป็นช่วงวัยกึ่งๆ เพลงในอัลบั้มก็คือเรื่องราวที่เราประสบในช่วงรอยต่อนั้น สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ อัลบั้มชุดแรกเราเล่าเรื่องแบบ inside-out มันมาจากข้างใน เรารู้สึกยังไงก็เล่าออกมา แต่อัลบั้มชุดนี้เราอยากเล่าเรื่องแบบ outside-in มากกว่า เราอยากออกไปเที่ยว ไปเจอคน ไปพูดคุยกับคนจริงๆ แล้วเอาประสบการณ์ที่ได้มาเป็นแรงบันดาลใจในการแต่งเพลง

อย่างเพลง Lover Boy ดึงแรงบันดาลใจมาจากประสบการณ์ไหน

ช่วงนั้นอยู่ดีๆ ภูมิก็ตัดสินใจนั่งรถไฟไปเชียงใหม่คนเดียว แล้วก็ไปเจอ…จะเรียกว่าความรักก็ได้ แล้วก็ได้ไปลองทำอะไรใหม่ๆ ได้ออกจากคอมฟอร์ตโซน ซึ่งปกติภูมิไม่กล้าเลย จะอยู่แต่ในหอที่ศาลายา ไม่ค่อยชอบออกไปเจออะไร

แล้วสรุปว่าเจออะไรที่เชียงใหม่

ก็เจอความรักอะไรประมาณนี้ครับ (หัวเราะ)

โอเค ไม่ถามเรื่องนี้แล้ว เล่าขั้นตอนเวลาแต่งเพลงให้ฟังหน่อย

สำหรับภูมิไม่มีแพตเทิร์น ที่คุยกันอาจสังเกตได้ว่าภูมิเป็นคนที่ค่อนข้างมึน (หัวเราะ) บางทีแรงบันดาลใจมันมาเป็นเมโลดี้ บางทีมาเป็นคำร้อง บางทีมาเป็นมู้ด อย่าง Lover Boy เราแต่งจากมู้ดที่คิดถึงแสงแดด ฟีลแบบหาดทรายชิลล์ๆ จากนั้นพอได้องค์ประกอบองค์ใดองค์ประกอบหนึ่งมา ภูมิก็จะค่อยๆ คิดว่าคอนเซปต์เพลงเป็นยังไงแล้วฟอร์ม structure ออกมา

เราพอจะเข้าใจเรื่องการแต่งเพลงที่มีเมโลดี้หรือเนื้อร้องมาก่อน แต่มู้ดมาก่อนนี่เป็นยังไงนะ

นั่นนะสิครับ ภูมิก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง แต่บางครั้งแค่รู้สึกได้ว่า vibe ที่เราอยากจะถ่ายทอดเป็นยังไง อย่าง Long Gone หรือ Lover Boy คืออยากให้ vibe มันชิลล์

ในฐานะที่ชอบดูหนังดูมิวสิกวิดีโอ เวลาแต่งเพลงภูมิเห็นวิชวลมาพร้อมกันเลยมั้ย

ภูมิเห็นวิชวลเป็นสีๆ อย่างตอนที่ทำ Lover Boy เห็นเป็นสีส้มๆ เหมือนพระอาทิตย์ตก เห็นตั้งแต่เรียงคอร์ดเลยว่าเพลงนี้ควรเป็นสีนี้ แล้วจากสีก็มาเป็นอารมณ์ ความรู้สึก แล้วก็ไปต่อเรื่อยๆ หรืออย่างตอนทำอัลบั้ม Manchild ภูมิเห็นเป็นสีเหลือง ซึ่งมัน ironic เพราะอัลบั้มนั้นมีเพลงเศร้าเยอะ แต่ก็อยากให้มันเป็นสีเหลือง อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไร (หัวเราะ)

แล้วอัลบั้มใหม่นี้จะเป็นสีอะไร

ตอนนี้ภูมิเห็นเป็นภาพเกรเดียนต์ ข้างบนเป็นสีส้ม ไล่ลงมา ข้างล่างเป็นสีม่วง เพราะคอนเซปต์อัลบั้มคือ hazy sunshine ตอนเช้าที่มีหมอก เหมือนเราเพิ่งตื่นแล้วเบลอๆ กับ moonlight pop คือตอนที่เราตื่นเต็มที่แล้วออกไปแดนซ์ ออกไปเจอความรัก ออกไปเจอประสบการณ์ใหม่ๆ

การเติบโตที่นิวซีแลนด์มีผลต่อการแต่งเพลงมั้ย

อย่างยิ่ง ภูมิเชื่อว่าถ้าภูมิไม่ได้ไปโตที่นู่น ภูมิคงไม่ได้มาทางดนตรี เพราะเมืองเงียบมาก เราเองก็ว่างมาก เราโตมากับความน้อย เวลามีงานอดิเรกเลยได้ตั้งใจกับมันจริงๆ

การย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ทำให้เพลงของภูมิเปลี่ยนไปมั้ย

ภูมิว่าไม่เปลี่ยนนะ แต่พอเรามาอยู่ที่นี่ก็ได้เข้าใจดนตรีในแง่ธุรกิจมากขึ้น เข้าใจว่าตลาดเป็นยังไง เข้าใจว่าเพลงต้องมีคนฟัง คุณจะทำเพลงอาร์ตแค่ไหนก็ได้ แต่ต้องสื่อสารกับคนได้

ภูมิอยากสื่อสารอะไร

จริงๆ อัลบั้มชุดนี้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเราให้คนเป็น ช่วงปีที่แล้วภูมิผ่านอะไรบางอย่างที่ทำให้อยู่ดีๆ ก็ mature ขึ้นเยอะมาก เราถึงต้องหนีไปเที่ยว หนีไปมองโลกจากมุมอื่นๆ จะได้มองตัวเองเล็กลง ตอนนั้นภูมิถึงเริ่มเข้าใจว่า เราโชคดีขนาดไหนที่มีโอกาสมายืนตรงนี้ เราเลยอยากให้กลับไป ให้ความสุข ให้แอตทิจูดดีๆ หรือไม่ต้องคิดลึกขนาดนั้นก็ได้ แค่คุณมีโมเมนต์ที่นั่งชิลล์์ แบบชิลล์จริงๆ ได้ก็โอเคแล้ว

เราคุยกันไปตอนต้นว่าความฝันของภูมิเป็นจริงแล้ว ตอนนี้เริ่มฝันครั้งใหม่หรือยัง

ภูมิอยากร่วมงานกับศิลปินในดวงใจอย่าง Mac DeMarco แล้วต่อไปภูมิอยากไปเล่นเฟสติวัลในต่างประเทศ พวก Pitchfork Music Festival, Coachella, Laneway Festival อย่าง Laneway นี่เราอยากไปมากเพราะถ้าติดแล้วจะได้ตามไปทุกที่ที่เขาไป ทั้งสิงคโปร์ นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย แต่จริงๆ ตอนนี้ขอไปถึง Wonderfruit ก่อนก็พอ (หัวเราะ)

ภาพ ดวงสุดา กิตติวัฒนานนท์
วิดีโอครีเอเตอร์ อัครักษ์ ยิ้มสอาด
ขอบคุณสถานที่ Better Moon Cafe x Refill Station

The post อาบแดดใน Sunshine Music ของ Phum Viphurit นักร้องนักแต่งเพลงที่อยากส่งความสุขให้ทุกคน appeared first on a day magazine.

ผมรู้จักฮยอกโอโดยบังเอิญเมื่อวันหนึ่งเล่นเฟซบุ๊กแล้วเห็น เต๋อ นวพล แชร์เพลง Gondry (공드리) เพลงเนื้อหาเหงาๆ ที่มีเสียงร้องเนิบนุ่มเคล้าคลอไปกับเสียงกีตาร์ไฟฟ้า ด้วยเนื้อร้องที่ติดหูว่า “Sitting on the sunshine. Sunshine is over me. She gets over me. Make us feel alive…” ซึ่งพอฟังแล้วถึงกับติดใจ จนต้องฟังวนซ้ำๆ ไปอีกนานหลายวัน

พูดถึงวงฮยอกโอ พวกเขาฟอร์มวงอย่างเป็นทางการในปี 2014 ประกอบด้วยสมาชิก 4 คน ได้แก่ Oh Hyuk (ร้องนำ, กีตาร์, แต่งเพลง), Im Dong-gun (เบส), Lim Hyun-jae (กีตาร์หลัก) และ Lee In-woo (กลอง) สมาชิกทุกคนเป็นเพื่อนที่เกิดในปี 1993 เหมือนกัน โดยมี Oh Hyuk รับหน้าที่เป็นหัวหน้าวง

โอฮยอกมีพ่อแม่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เขาอยู่ที่ประเทศจีนตั้งแต่อายุ 5 เดือน จนกระทั่งเรียบจบไฮสคูลตอนอายุ 19 ปี เขายืนยันกับครอบครัวอย่างแน่วแน่ว่าจะเลือกเดินบนเส้นทางสายดนตรี จากนั้นจึงบินลัดฟ้ามาลงหลักปักฐานฟอร์มวงที่เกาหลีใต้ เพลงของวงฮยอกโอโดดเด่นด้วยเนื้อเพลงภาษาอังกฤษ ภาษาเกาหลี และภาษาจีน ซึ่งสะท้อนตัวตนของคนเขียนเพลงที่สื่อสารได้ทั้งสามภาษาได้เป็นอย่างดี

วงฮยอกโอสร้างฐานแฟนคลับจากการเล่นดนตรีสดในฮงแด ย่านวัยรุ่นใจกลางกรุงโซล ก่อนเซ็นสัญญาเข้าสังกัดค่าย HIGHGRND (high ground) ค่ายลูกของบริษัท YG Entertainment หนึ่งในค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แห่งแดนกิมจิที่อยู่ภายใต้การดูแลของTablo แห่ง Epik High ศิลปินฮิปฮอปที่ชาวเกาหลีคุ้นหน้าค่าตากันดี ค่าย HIGHGRND เปิดตัวในปี 2015 พร้อมๆ กับที่ Tablo แนะนำ Hyukoh ศิลปินลำดับแรกของสังกัดสู่สาธารณชน จนต่อมาวงอินดี้วงนี้ได้สร้างปรากฏการณ์ยึดครองชาร์ตเพลงกระแสหลักของเกาหลีจากวงเกิร์ลกรุ๊ปและบอยแบนด์ต่างๆ ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ (ช่วงแรกๆ คนเกาหลีเองก็งงว่า ไอ้วงโนเนมนี้มันมาจากไหนวะ อยู่ๆ ก็มายืนเด่นขึ้นอันดับ 1 บนหลายชาร์ตได้ขนาดนี้)

ฮยอกโอเปิดตัวด้วยอัลบั้มใต้ดินอย่าง 20 ในปี 2014 และประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง ต่อด้วยมินิอัลบั้มชุดที่ 2 อย่าง 22 ที่กระแสดีจนติดอันดับ Billboard World Albums Chart ในปี 2015 ด้วยบุคลิกที่ฉูดฉาดของสมาชิกในวง และเพลงที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากวงดนตรีในเกาหลีใต้ทั่วไป ทำให้ฮยอกโอได้รับความนิยมจากวัยรุ่นแดนโสมอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะโอฮยอกที่มีความสามารถโดดเด่นจนได้ร้องเพลงประกอบซีรีส์ย้อนยุคยอดฮิตอย่าง
Reply 1988 โดยนำเพลง A Little Girl ของ Lee Moo-se มารีเมกใหม่เป็นเพลงป๊อปใสๆ ฟังสบาย แถมเนื้อหาก็โรแมนติกซะไม่มี

โอฮยอกเคยทำโปรเจกต์พิเศษร่วมกับ Primary นักร้องและโปรดิวเซอร์เพลงแนวฮิปฮอปของเกาหลีใต้ แถมยังเคยร่วมร้องเพลงสดๆ กับนักร้องสาวเจ้าแม่เพลงฮิตอย่าง IU ซึ่งประกาศตัวแต่ต้นว่าเธอเป็นแฟนคลับตัวยงของวง จนไม่นานนี้ได้ชักชวนกันมาร้องในอัลบั้มใหม่ของ IU อย่างเป็นทางการในเพลง
Can‘t Love You Anymore (사랑이 잘) เพลงป๊อปกลิ่นอาร์แอนด์บีที่น่ารักเสียจนเราอยากบอกต่อ

เดือนนี้ ฮยอกโอเพิ่งปล่อยอัลบั้มล่าสุดออกมา หลังจากห่างหายไปนานกว่า 1 ปี ครั้งนี้ปล่อยซิงเกิลออกมาเป็นอัลบั้มเต็มชื่อ 23 ซึ่งโปรโมตออกมาถึง 3 เพลงรวด ได้แก่
Leather Jacket (가죽자켓 뮤직비디오), Wanli (万里) และแทร็กที่ผมชอบมากๆ อย่าง TOMBOY(톰보이 뮤직비디오)

นอกจากนี้ ยังมีเพลงดังในอัลบั้มก่อนหน้ามาแนะนำให้ฟังกันเพลินๆ อย่าง Wi ing Wi ing (위잉위잉) เพลงโปรโมตเพราะๆ ของอัลบั้ม 20 และ Comes and Goes (와리가리) เพลงโปรโมตของอัลบั้ม 22 ที่ประสบความสำเร็จสุดๆ ในหมู่คนเกาหลี

ผมว่าถ้าได้ลองฟังเพลงของฮยอกโอด้วยตัวเอง คุณอาจจะหลงเสน่ห์ซาวนด์เพลงอันแปลกใหม่ และลวดลายการเล่นดนตรีอันจัดจ้านของวง หรือคุณอาจหลงรักเสียงร้องอันทุ้มสุขุมของ โอฮยอกที่พอร้องเพลงเศร้าก็ช่างแสนหดหู่ พอร้องเพลงมีจังหวะก็ช่างแสนเท่ มีคนเคยถามเรื่องเสียงของนักร้องนำว่าทำไมน้ำเสียงถึงดูเป็นผู้ใหญ่ โอฮยอกตอบว่าอาจเป็นเพราะเขาสูบบุหรี่ ซึ่งความซื่อ ความเถรตรง และความเป็นตัวของตัวเองแบบนี้แหละที่สะท้อนผ่านผลงานของพวกเขาจนคอเพลงหลายคนตกหลุมรัก

facebook | 혁오 hyukoh

The post ชวนฟังเพลงสุดเท่จาก hyukoh วงดนตรีอินดี้ฝีมือจัดจ้านจากเกาหลีใต้ appeared first on a day magazine.