อย่างไรก็ตาม ผู้คนส่วนมากมักเลือกเดินทางไปยังเมืองหลวงอย่าง ‘ไทเป’ ครั้งนี้คอลัมน์ ‘ที่ชอบ’ จึงอยากพาทุกคนไปรู้จักกับไต้หวันในมุมมองใหม่ๆ ที่หลายคนอาจไม่เคยเห็นและสัมผัสมาก่อน เชื่อว่าทุกคนจะต้องตกหลุมรักความเรียบง่ายใน ‘เถาหยวน’ เมืองรองที่ไม่เป็นรองอย่างแน่นอน

เพราะนอกจากเมืองนี้จะโดดเด่นเรื่องทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงามแล้ว ในแต่ละสถานที่ยังเต็มไปด้วยคัลเจอร์ ศิลปะ งานฝีมือท้องถิ่น รวมถึงเบื้องลึกเบื้องหลังทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ทุกพื้นที่จึงเปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ของเรื่องราวในอดีตอันทรงคุณค่า

ทริปนี้ไม่เพียงแค่เยี่ยมชมบรรยากาศโดยรอบของเมือง แต่เรายังมีโอกาสได้เข้าร่วมงานสำคัญอย่าง ‘เทศกาลโคมไฟ Taiwan Lantern Festival 2025’ ซึ่งนับเป็นวันสุดท้ายของการเฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่จีน

เมืองรองของไต้หวันในฤดูหนาวจะเป็นอย่างไร และมีสถานที่ไหนบ้างที่ควรค่าแก่ไปเยือน? ไปออกเดินทางกัน…

เดินเล่นในหมู่บ้านย้อนยุค Matsu New Village Cultural and Creative Park

หลังจากเดินทางถึงสนามบินนานาชาติเถาหยวน เราเริ่มต้นทริปที่ ‘Matsu New Village Cultural and Creative Park’ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ‘หมู่บ้านมาจู่ซินชุน’ ซึ่งเป็นหมู่บ้านของทหารผ่านศึกในอดีต สร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1957 แต่ได้รับการฟื้นฟูและอนุรักษ์ไว้ จนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในพื้นที่ประวัติศาสตร์

อาคารบ้านเรือนของที่นี่มีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมชั้นเดียว ขนาดไม่สูงมาก ผนังปูนเปลือย และอิฐแดง ประกอบกับการตกแต่งด้วยประตูและหน้าต่างไม้ ซึ่งบ้านทุกหลังจะสามารถเดินเชื่อมถึงกันได้ ทำให้นักท่องเที่ยวได้ซึมซับกลิ่นอายสไตล์วินเทจ พร้อมทั้งความอบอุ่นของหมู่บ้าน

นอกจากนี้ยังมีนิทรรศการศิลปะ และกิจกรรมงานฝีมือมากมายให้ร่วมสนุก เช่น เวิร์กช็อปปรุงเครื่องหอม ประดิษฐ์สมุดทำมือ รวมถึงจัดดอกไม้ โดยก่อนกลับสามารถแวะเติมพลังได้ที่คาเฟ่น้ำชา ร้านอาหารคาวหวานอย่างเกี๊ยวซานตง ไอศกรีมโฮมเมด และขนมอบเตาถ่าน

ท่องราตรีที่เทศกาลโคมไฟ Taiwan Lantern Festival 2025 ครั้งหนึ่งในชีวิต

จุดหมายต่อไปของเราคือ ‘เทศกาลโคมไฟ Taiwan Lantern Festival 2025’ ในยามค่ำคืน ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงเทศกาลหยวนเซียว หรือวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 1 ตามปฏิทินจันทรคติ เพราะถือเป็นหนึ่งในเทศกาลดั้งเดิมที่สำคัญ และมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับชาวไต้หวันเป็นอย่างมาก

ปีนี้จัดขึ้นในระหว่างวันที่ 12 – 23 กุมภาพันธ์ 2025 ที่เมืองเถาหยวน โดยแบ่งพื้นที่จัดแสดงโคมไฟออกเป็น 2 โซน ได้แก่ โซนจัดแสดงโคมไฟหลัก (Main Lantern Zone) และโซนไลท์ เพลย์กราวนด์ (Light Playground Zone)

‘Taiwan Lantern Festival 2025’ จัดแสดงผลงานโคมไฟขนาดใหญ่กว่า 300 ชิ้น พร้อมทั้งการแสดงศิลปะ และกิจกรรมเชิงโต้ตอบ ภายใต้ธีม ‘แสงแห่งเถาหยวน เชื่อมโยงทุกพื้นที่’ ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากเอกลักษณ์ท้องถิ่นและภูมิทัศน์ของเถาหยวน นำมารวมกับศิลปะโคมไฟแบบดั้งเดิม เทคโนโลยีล้ำสมัย และความยั่งยืนทางด้านสิ่งแวดล้อม จนกลายมาเป็นเทศกาลสุดยิ่งใหญ่ที่สามารถถ่ายทอดวัฒนธรรมท้องถิ่นได้อย่างทันสมัย

ช็อปชิลล์ที่ตลาดชุมชนเก่าต้าซี (Daxi Old Street)

ไปกันต่อที่ ‘Daxi Old Street’ หรือ ‘ตลาดชุมชนเก่าต้าซี’ เขตประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุด และได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในเมืองเถาหยวน สถานที่นี้จึงรายล้อมไปด้วยอาคารเก่าแก่และโบราณสถาน ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมสไตล์บาโรก ผสมผสานกับการตกแต่งแบบดั้งเดิมของชาวฮกเกี้ยน ทั้งยังมีศาลเจ้าให้นักท่องเที่ยวได้เข้าไปสักการะ และเสริมสิริมงคลให้กับชีวิตอีกด้วย

ความเพลิดเพลินของที่นี่คือ การได้แวะร้านนู้นร้านนี้ เพื่อซื้อขนมและอาหารระหว่างทาง ท่ามกลางบรรยากาศย้อนยุค โดยที่นี่มีอาหารพื้นเมืองไต้หวันจำนวนมากให้ทุกคนได้ลิ้มลองกัน ทั้งอาหารคาวหวาน ชานมไต้หวัน และเครื่องดื่มผลไม้ เรียกได้ว่า Daxi Old Street มีของกินให้ชิมตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอยกันเลยทีเดียว

ชมธรรมชาติ ณ อ่างเก็บน้ำฉือเหมิน (Shihmen Reservoir)

สถานที่สุดท้ายที่อยากแนะนำคือ ‘อ่างเก็บน้ำฉือเหมิน’ (Shihmen Reservoir) ใครที่ชื่นชอบธรรมชาติจะต้องโปรดปรานที่นี่อย่างแน่นอน เนื่องจากมีทัศนียภาพที่สวยงามตลอดทั้งปี โดยโอบล้อมไปด้วยทะเลสาบสีฟ้า และภูเขาเขียวขจีตลอดเส้นทาง 

ในแต่ละฤดู ‘Shihmen Reservoir’ มีเสน่ห์และบรรยากาศที่แตกต่างกัน เช่น ฤดูใบไม้ผลิจะมีดอกซากุระบานสะพรั่ง หรือป่าเขาในฤดูใบไม้ร่วงจะถูกแต่งแต้มด้วยต้นเมเปิลสีแดง ส่วนฤดูหนาวในช่วงเดือนกุมภาพันธ์จะมีหมอกปกคลุมท้องฟ้าเล็กน้อย

นอกจาก ‘อ่างเก็บน้ำฉือเหมิน’ จะมีหน้าที่หลักในการชลประทาน การจ่ายน้ำ การผลิตกระแสไฟฟ้า และการป้องกันน้ำท่วมแล้ว สถานที่แห่งนี้ยังเหมาะแก่การท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก เพราะบริเวณรอบอ่างเก็บน้ำมีเส้นทางสำหรับการเดินชมวิวทิวทัศน์ และมีบริการล่องเรือ ซึ่งทำให้นักท่องเที่ยวได้ใกล้ชิดกับผืนน้ำมากขึ้นไปอีก

ทริปเที่ยว ‘เถาหยวน’ คือการเดินทางที่น่าจดจำ เพราะครั้งนี้เราไม่ได้ไปแค่สถานที่โด่งดังตามคำร่ำลือ แต่ยังได้ใกล้ชิดกับผู้คน วัฒนธรรมพื้นเมือง รวมถึงชื่นชมธรรมชาติที่สวยงามในฤดูหนาว ความเรียบง่ายของที่นี่ทำให้เราได้ใช้เวลากับตัวเองมากขึ้น และผ่อนคลายปัญหาความเครียดต่างๆ ในชีวิตประจำวัน ส่งผลให้จิตใจที่เคยว้าวุ่นกลับมาสงบลงอีกครั้ง 

The post Unseen in Taiwan ย้อนรอยประวัติศาสตร์ สัมผัสคัลเจอร์ พบเจอศิลปะ กับ ‘เถาหยวน’ เมืองรองที่ไม่เป็นรอง appeared first on a day magazine.

ครั้งนี้ ‘แคลร์-จิรัศยา วงษ์สุทิน’ เจ้าของผลงานซีรีส์วัยรุ่นน้ำดี ผันตัวมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เต็มตัวครั้งแรก แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปคือ เธอยังคงพยายามนำเสนอเรื่องราวของ ‘ผู้หญิง’ ในมิติที่หลากหลายและสมจริง

‘แฟลตเกิร์ล ชั้นห่างระหว่าง เ ร า’ เป็นภาพยนตร์ที่เล่าถึงความสัมพันธ์ของ ‘เด็กผู้หญิง’ ที่เติบโตมาด้วยกันในแฟลตตำรวจ จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านวัย พวกเธอจึงได้รับรู้ว่า ชีวิตจริงของผู้ใหญ่นั้นแตกต่างจากภาพฝันที่เคยวาดไว้ในวัยเด็ก ซึ่ง ‘ชนชั้นและฐานะ’ กลายเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่าง ‘แอน’ กับ ‘เจน’ ค่อยๆ มีระยะห่างที่เพิ่มมากขึ้น ทั้งที่พวกเธอไม่ได้ต้องการเช่นนั้น

ปัจจุบัน สื่อบันเทิงประเภท Girl Love กำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในไทย แต่จุดแข็งที่โดดเด่นของภาพยนตร์เรื่อง ‘FLAT girls’ คือการนำเสนอประเด็นความหลากหลายทางเพศในมิติที่แตกต่าง โดยเล่าถึงกระบวนการค้นหาตัวตนและอัตลักษณ์ทางเพศของเด็กคนหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยความสับสนและไม่มั่นใจ พร้อมทั้งฉายให้เห็นถึงความเจ็บปวดจากการเติบโต ปัญหาในครอบครัว ความเหลื่อมล้ำ สภาพความเป็นอยู่ในแฟลตตำรวจ และคุณค่าการเป็นผู้หญิงตามบรรทัดฐานของสังคมไทย ผ่านตัวละครชนชั้นรากหญ้า ซึ่งไม่ได้มีทางเลือกในชีวิตมากนัก

แฟลตเกิร์ล

โจทย์ตั้งต้นของภาพยนตร์เรื่องนี้คืออะไร?

เราเคยทำหนังสั้นและซีรีส์มาแล้ว การกำกับภาพยนตร์ขนาดยาวจึงเป็นอีกหนึ่งจุดหมายสำคัญ (Milestone) ในชีวิต ซึ่งเราไม่เคยเห็นภาพยนตร์เรื่องไหนเล่าถึง ‘ลูกตำรวจ’ และ ‘แฟลตตำรวจ’ มาก่อน จึงอยากถ่ายทอดประสบการณ์ของเด็กผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในแฟลตตำรวจ ผ่านผลงานภาพยนตร์เรื่องแรก

ทำไมต้องเล่าถึงชีวิตของ ‘เด็กผู้หญิง’ ในแฟลตตำรวจ?

ภาพยนตร์ส่วนใหญ่มักนำเสนอโลกตำรวจในด้านการทำงาน การสืบคดี หรือระบบราชการต่างๆ แต่หลายคนอาจไม่คาดคิดว่า สิ่งเหล่านั้นจะส่งผลกระทบต่อเนื่องมาถึง ‘ครอบครัวของตำรวจ’ ด้วยเช่นกัน 

‘เด็กผู้หญิง’ ในแฟลตตำรวจถือเป็นตัวแทนของเรา เนื่องจากประเด็นนี้สร้างจากชีวิตจริง ทำให้เราเข้าใจความคิดและประสบการณ์ในฐานะ ‘ลูกตำรวจ’ ได้มากกว่าบทบาทอื่นๆ โดยความทรงจำที่ตราตรึงใจมากที่สุดคือ ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับลูกตำรวจคนอื่นๆ ที่เติบโตด้วยกันมา 

ประสบการณ์ไหนใน ‘แฟลตตำรวจ’ ที่ทำให้คุณอยากถ่ายทอดออกมาเป็นหนัง?

ประสบการณ์เกี่ยวกับเพื่อนสนิทวัยเด็กซึ่งเคยพูดคุยกันว่า “ในอนาคต เราจะซื้อบ้านหลังใกล้กัน อยากอยู่กับพวกมึงตลอดไป” แต่เมื่อเติบโตขึ้น เส้นทางชีวิตของแต่ละคนกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย อยู่ๆ เพื่อนที่เคยตีแบดและเล่นด้วยกันทุกวันก็ย้ายออกจากแฟลตตำรวจ หรือบางคนตัดสินใจหยุดเรียน และสร้างครอบครัวของตัวเอง 

การได้เห็น ‘ความจริง’ ของชีวิต ทำให้เราเริ่มตั้งคำถามว่า ทำไมชีวิตของพวกเราจึงเป็นแบบนั้น อะไรทำให้อนาคตของพวกเราแตกต่างจากภาพที่เคยวาดฝันไว้ในวัยเด็ก

นอกจากนี้ มิติด้านสถานที่ยังมีความน่าสนใจเช่นกัน เนื่องจากแฟลตตำรวจกลับไม่ได้มีแค่ ‘ตำรวจ’ แต่บางครอบครัวแอบเข้ามาอยู่อาศัยอย่างไม่ถูกต้อง เมื่อเจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบพื้นที่ กลุ่มคนเหล่านั้นก็จะตกหล่นออกไป

แม้สิ่งที่พวกเขาทำจะผิดกฎหมาย แต่เรากลับรู้สึกเห็นใจ เพราะในกรุงเทพค่อนข้างแออัด และคนที่สามารถเป็นเจ้าของพื้นที่อยู่อาศัยในเมืองหลวงมีเพียงคนรวยเท่านั้น

สำหรับคุณ ‘แฟลต’ คือตัวแทนของอะไร?

แฟลตคือ ‘บ้าน’ ที่ตัวละครคิดว่า อยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไป แม้บ้านหลังนี้จะเป็นเพียงห้องขนาดเล็กภายในตึกก็ตาม แต่วันหนึ่งตัวละครเหล่านี้ก็ต้องสละบ้านของตัวเองไป เพราะพวกเขาไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริง และในท้ายที่สุด ทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อหาที่อยู่อาศัยใหม่ในกรุงเทพฯ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จุดไหนที่ผู้คนเริ่มแยกย้ายออกจากแฟลตตำรวจ?

หลากหลายเหตุผลมาก เพราะพื้นเพแต่ละครอบครัวไม่เหมือนกัน ในกลุ่มเพื่อนของเรา ทุกคนไม่ได้แยกย้ายกันอย่างฉับพลัน แต่ค่อยๆ หายหน้าหายตาไปทีละคน บางคนย้ายออกไปเพราะพ่อเกษียณอายุ ขณะที่เพื่อนบางคนย้ายตามครอบครัว เนื่องจากพ่อได้รับคำสั่งให้ไปทำงานที่อื่น บางคนก็ตัดสินใจย้ายออกไปเองหลังเรียนจบ บางคนต้องย้ายออก เพราะพ่อที่เป็นตำรวจเสียชีวิต หรือบางคนเข้ามาอยู่อาศัยอย่างไม่ถูกต้องตั้งแต่ต้น

แฟลตตำรวจไม่ใช่สังคมที่ทุกคนจะชื่นชอบ เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นชุมชนที่ใกล้ชิดกัน ทำให้มีคนอื่นจับจ้องการเติบโตของเราตลอดเวลา ทุกวันของเด็กแฟลตเปรียบเสมือน ‘วันรวมญาติ’ หากมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น แน่นอนว่า เรื่องนั้นจะถูกพูดถึงในวงกว้างอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก จึงไม่แปลกอะไร ถ้าจะมีใครย้ายออกเพราะไม่ชอบที่นี่

เรา

หนังเรื่องนี้สร้างจากชีวิตจริงของคุณ แล้วมีตัวละครที่คล้ายคลึงกับคุณไหม?

แฟลตตำรวจเป็นชุมชนที่สะท้อนถึงการเหมารวม หรือ Stereotype บทบาททางเพศของชายหญิงอย่างชัดเจน เช่น ผู้ชายทำงานหาเงินให้ครอบครัว ส่วนผู้หญิงเป็นแม่บ้านเลี้ยงดูลูก ทำให้ภาพความหลากหลายไม่ค่อยเกิดขึ้นเท่าไรนัก

แต่การเรียนโรงเรียนหญิงล้วน ทำให้ตัวละคร ‘เจน’ (รับบทโดย แฟร์รี่ กิรณา)ได้มองเห็นความเป็นไปได้เรื่องเพศมากขึ้น เมื่อโลก 2 ใบนี้แตกต่างกัน ทำให้เจนเติบโตมาด้วยความไม่แน่ใจ นำไปสู่ความสงสัยที่ว่า ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนจึงจะดีพอ?

ตัวละคร ‘เจน’ จึงคล้ายคลึงกับตัวตนของเรามากที่สุด เนื่องจากเป็นตัวแทนของเด็กผู้หญิงที่สับสนเรื่องรสนิยมทางเพศ รวมถึงมีรูปลักษณ์และบุคลิกภายนอก ซึ่งแตกต่างจากกรอบมาตรฐานความงามของผู้หญิงตามที่สังคมกำหนดไว้

เจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากเป็นอะไร ในทางกลับกัน ‘พี่แอน’ (รับบทโดย เอินเอิน ฟาติมา) คือผู้หญิงที่ดีพร้อมทุกอย่าง และเป็นผู้หญิงในแบบที่(สังคมบอกว่า)ควรจะเป็น ทั้งสวย เก่ง และขยัน เจนชื่นชอบพี่แอน โดยไม่รู้ว่าความชอบนั้นคือรูปแบบไหน ชอบแบบชื่นชม หรือชอบในเชิงโรแมนติก เมื่ออาตอง (รับบทโดย บอย ปกรณ์) เข้ามามีบทบาทในความสัมพันธ์นี้ ทำให้เจนไม่เข้าใจว่า ความรู้สึกที่ไม่อยากถูกแย่งความสนใจไปคืออะไร

“พี่ไม่เห็นอยากอยู่ที่นี่ไปตลอดเลย กลัวไม่ได้ออกไปมากกว่า” จุดตั้งต้นของไดอะล็อกนี้มีที่มาจากอะไร?

ตอนเด็กๆ เราจะรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้อยู่แฟลตที่นี่ เพราะทำเลอยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ทำให้มองเห็นพลุได้ชัดและบ่อยมาก รวมถึงเติบโตท่ามกลางเพื่อนวัยเดียวกัน จึงนับเป็นชีวิตวัยเด็กที่สนุกและแตกต่างจากเพื่อนที่โรงเรียน 

แต่เมื่อโตขึ้นกลับตั้งคำถามว่า ‘ทำไมพี่คนนั้นยังอยู่ที่นี่?’ เพราะเราเคยมองว่า พี่คนนั้นจะต้องประสบความสำเร็จ ได้ทำงานที่ยิ่งใหญ่ หรือมีชีวิตที่ดีกว่านี้ อย่างที่เคยพูดคุยกันตอนเด็กๆ การที่ชีวิตของหลายคนลงเอยด้วยการอยู่ที่แฟลตตำรวจนั้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่มันทำให้เราฉุกคิดได้ว่า การออกไปอาจจะยากกว่าการได้อยู่เสียอีก

ทุกคนเคยมีความฝันว่าจะมีชีวิตที่ดี มีเงินซื้อบ้าน และเลี้ยงดูครอบครัวได้ แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้น ชีวิตยังมีปัจจัยและเงื่อนไขอีกมากมายที่อาจรั้งตัวเราไว้ ทำให้ความฝันไม่อาจเกิดขึ้นจริง สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับตัวละคร ‘แอน’ ด้วยเช่นกัน แฟลตตำรวจเปรียบเสมือนอุปสรรคที่ฉุดรั้งแอนไม่ให้ไปถึงฝั่งฝัน

One Year คือความสัมพันธ์ของแม่-ลูกสาว แล้ว ‘FLAT girls’ คือความสัมพันธ์แบบไหน?

ไอเดียตั้งต้นคือ ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเพื่อนในแฟลต เพราะเราอยากบันทึกความทรงจำและมิตรภาพไว้ในภาพยนตร์ โดยถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดที่เด็กวัยรุ่นเคยพบเจอ ผ่านมุมมองและเรื่องราวของ ‘เด็กแฟลต’ ในกรุงเทพฯ

บทบาทของ ‘แม่’ และ ‘ผู้หญิง’ ในแฟลตตำรวจเป็นอย่างไร?

คนอื่นอาจจะมองว่า ทุกคนในแฟลตเหมือนกัน เช่น เป็นตำรวจเหมือนกัน เป็นเมียตำรวจเหมือนกัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น ทุกคนพยายามจะอยู่สูงกว่าคนอื่นในสังคม ผู้หญิงที่อยู่ในแฟลตตำรวจต่างพยายามที่จะมีที่ทางและคุณค่าในตัวเอง หลายคนเป็นแม่บ้านซึ่งไม่ได้ทำงานอื่น จึงต้องพยายามมีอำนาจและยกตัวเองให้เหนือกว่าคนอื่นด้วยวิธีการต่างๆ เช่น ตกแต่งบ้านให้ดูดีที่สุด อวดว่าลูกตัวเองเรียนเก่งกว่า หรือสวยกว่า

การสร้างคุณค่านั้นผูกโยงกับปัจจัยภายนอก ไม่ใช่การสร้างคุณค่าภายในตัวเอง เนื่องจากในฐานะเมียตำรวจ แม่ และแม่บ้าน สิ่งเหล่านี้คือหน้าที่ความรับผิดชอบของเธอที่ต้องดูแลให้ดีที่สุด ทั้งการเลี้ยงลูก และจัดการงานบ้าน

สิ่งที่พวกเธอมี มันมีแค่นี้ ผู้หญิงทุกคนจึงพยายามทำหน้าที่ของ ‘แม่และแม่บ้าน’ ให้ดียิ่งกว่าการดูแลตัวเองเสียอีก

จากผลงานต่างๆ ทำไมจึงสนใจเรื่องผู้หญิง?

ส่วนหนึ่งคงเพราะเป็นผู้หญิงมั้ง แต่อีกเหตุผลคือ เราโตมาด้วยการเห็น ‘ผู้หญิงในสื่อ’ ไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเป็นมนุษย์ที่มีความหลากหลายมากเท่าในชีวิตจริง สื่อยุคหนึ่งนำเสนอ ‘ตัวละครหญิง’ ผ่านสายตาของเพศชาย (Male Gaze) โดยให้พวกเธอเป็นเพียงองค์ประกอบที่สนับสนุนเส้นเรื่องของตัวละครชาย ผ่านบทบาทการเป็นแม่เป็นเมีย ในทางกลับกัน เรื่องราวที่แท้จริงของผู้หญิงกลับถูกมองข้าม

หากสื่อสามารถนำเสนอภาพของผู้หญิงได้อย่างหลากหลาย ผู้ชมอาจเข้าใจถึงความเป็นไปได้ในขอบเขตที่กว้างขึ้น เพราะผู้หญิงสามารถเป็นอะไรก็ได้ หรือทำอะไรก็ได้ตามที่พวกเธอต้องการ เราจึงอยากเป็นหนึ่งในผู้กำกับที่นำเสนอเรื่องราวของผู้หญิงในมิติที่หลากหลาย

‘FLAT girls’ ถือเป็นหนังแนว Girl Love ไหม?

เราชัดเจนในตัวเองมาตลอดว่าเป็นเกย์ และมีความสนใจในภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่นำเสนอเรื่องราวของ LGBTQ+ โดยไม่ได้มองว่าสื่อบันเทิงเหล่านี้ต้องถูกจำกัดอยู่ในหมวดหมู่ใดหมวดหมู่หนึ่ง แต่เป็นเพียงเรื่องราวของตัวละครที่มีอัตลักษณ์ทางเพศเช่นนั้น

สำหรับเรื่อง ‘แฟลตเกิร์ล’ เราไม่ได้ตั้งต้นว่าจะสร้างหนังแนว Girl Love เพียงแต่ต้องการเล่าเรื่องของตัวละคร LGBTQ+ ที่กำลังค้นหาตัวเอง อย่างไรก็ตาม ถ้าคำนิยามของสื่อประเภท Girl Love หมายถึงการมีตัวละครหญิงที่รักกัน ‘แฟลตเกิร์ล’ ก็ถือเป็นหนังแนว Girl Love

ในช่วงเวลาที่ซีรีส์ Girl Love ของไทยกำลังเป็นที่นิยม จุดแข็งของ ‘FLAT girls’ ที่โดดเด่นและแตกต่างจากเรื่องอื่นๆ คืออะไร?

จุดมุ่งหมายหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่การขายความโรแมนติกเพียงมุมเดียว แต่ต้องการนำเสนอในหลายมิติ โดยเฉพาะประเด็นเรื่อง ‘ความรักกับเงิน’ รวมถึงเรื่องชนชั้นฐานะ ครอบครัว และบริบทสังคม ซึ่งแตกต่างจากซีรีส์รักวัยรุ่นทั่วไปที่มักเน้นไปที่อารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร อีกทั้งยังเล่าผ่านตัวละครที่เติบโตมาในแฟลตตำรวจ ซึ่งค่อนข้างเป็นชนชั้นรากหญ้ามากกว่าชนชั้นกลาง เราคิดว่า มุมมองแบบนี้อาจไม่ได้ถูกนำเสนอมากนักในซีรีส์ Girl Love ของไทย

ชั้นห่าง

ทำไมจึงอยากนำเสนอประเด็นเรื่อง ‘ชนชั้นและฐานะ’?

ตอนเด็กเคยคิดว่า ความรักเป็นเรื่องง่าย แค่รักกันก็น่าจะอยู่ด้วยกันได้แล้ว เมื่อก่อนไม่ค่อยเข้าใจเวลาเห็นคนเลิกกัน แต่เมื่อโตขึ้น เราเริ่มตระหนักได้ว่า ความสัมพันธ์ของมนุษย์มีปัจจัยมากมาย โดยเฉพาะเรื่อง ‘เงินและความเป็นอยู่’ ที่มักเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งในความสัมพันธ์

เราชอบเรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์ แต่เราไม่ได้อยากพูดถึงความรักเพียงแค่มิติด้านความรู้สึก แต่อยากถ่ายทอดความสัมพันธ์ในมิติที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ทําไมเลือกนำเสนอเรื่องราวของ ‘ชนชั้นรากหญ้า’ ต่างจากซีรีส์หรือหนังเรื่องอื่นที่เล่าถึงชนชั้นกลาง?

เพราะเราเองก็เป็นหนึ่งในคนชนชั้นรากหญ้า และเคยผ่านจุดนั้นมาก่อน แต่ในช่วงเวลาหนึ่ง สื่อบันเทิงกลับไม่ค่อยพูดถึงคนที่อยู่ในระดับเดียวกับเรา เช่น ตอนเด็กๆ เวลาดูละครหรือหนัง เราแทบไม่เคยเห็นตัวละครอาศัยอยู่ในแฟลตเลย แต่มักจะมีบ้านหลังใหญ่โต จนทำให้เรารู้สึกแปลกแยกจากตัวละครเหล่านั้น

เราเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่มีห้องนอนส่วนตัว นอนกับพ่อแม่มาตลอด ดังนั้น แค่มีบ้านเป็นห้องแถว เราก็คงดีใจแล้ว เพราะเราเคยคิดว่า สิ่งที่ถ่ายทอดในละครหรือหนัง คือมาตรฐานปกติของสังคม จนเมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่า ความเป็นจริงแล้ว คนที่มีบ้านขนาดใหญ่แบบในละครมีจำนวนน้อยมาก ขณะที่คนส่วนใหญ่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด แต่กลับไม่ค่อยมีใครส่องแสงไปถึงพวกเขา

ในเมื่อเราเองก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น และมีโอกาสได้ทำอาชีพนี้ เราจึงอยากเล่าเรื่องของคนที่มีชีวิตแบบเดียวกัน รวมถึงคนที่ลำบากกว่าเรา เพราะพวกเขาสมควรถูกพูดถึง เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น

คุณคิดว่า ‘ความรักเป็นแค่เรื่องของคนมีเงิน’ ไหม?

ในช่วงหนึ่งเคยรู้สึกแบบนั้น เราเคยผ่านจุดที่ลำบาก และมีภาระที่ต้องรับผิดชอบมาก่อน ซึ่งมันยากจริงๆ ที่จะมีความรักในสถานะแบบนั้น การมีความรักแทบจะเป็น Privilege เลย นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับเรื่องตัวตนด้วย เมื่อตัวเราไม่พร้อม เราจึงไม่กล้าให้ใครเข้ามารักเรา เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับใครเลย เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาแค่ด้านไลฟ์สไตล์ หรือค่าใช้จ่ายในการเดต แต่กระทบไปถึงความรู้สึกภายใน 

ความรักคงไม่ใช่แค่เรื่องของคนมีเงินหรอก แต่คนมีเงินสามารถมีความรักได้ง่ายกว่า และมีปัญหาด้านความสัมพันธ์น้อยกว่ามาก เพราะปัญหาส่วนใหญ่แก้ไขได้ด้วยเงิน เช่น รักทางไกล คนที่มีเงินสามารถเดินทางไปหากันได้ง่าย แต่สำหรับคนไม่มีเงิน การได้เจอกันเป็นเรื่องยากมาก ซึ่งส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์โดยตรง

สำหรับคุณ ชั้นห่างระหว่าง ‘เด็ก’ และ ‘ผู้ใหญ่’ คืออะไร?

ตอนเป็นเด็ก ทุกอย่างดูเป็นไปได้ และเต็มไปด้วยความหวัง แม้จะพบเจอความเจ็บปวดและความลำบากในการเติบโต แต่เรายังเชื่อว่า วันหนึ่งทุกอย่างจะลงตัวเอง แต่เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่มีใครมาคอยควบคุมเรา แต่เงื่อนไขชีวิตกลับควบคุมเราแทน เราอาจมีอิสระที่จะรักใครก็ได้ ในขณะเดียวกัน เราก็มีความรับผิดชอบมากมาย ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์นั้นอาจจะไปต่อไม่ได้อยู่ดี อีกทั้ง ตอนเด็กๆ ยังมีพ่อแม่เป็นที่พึ่งพิง แต่เมื่อโตขึ้น เราถูกมองเป็นคนหนึ่งคนที่ต้องรับผิดชอบตัวเอง รวมถึงอาจต้องดูแลคนอื่นด้วย

ระหว่าง(ทาง)

จากบทพูด “ไม่ต้องเป็นพี่แอนตลอดเวลาก็ได้” แล้วมีช่วงเวลาที่คุณไม่อยากเป็นตัวเองไหม?

หลายครั้งเราก็รู้สึกแบบนั้น เช่น มิติครอบครัว เราเคยเผชิญกับการแยกทางของพ่อแม่ ซึ่งแน่นอนว่า ครอบครัวของเราไม่ใช่ครอบครัวที่มีพ่อแม่ลูกอยู่กันพร้อมหน้า ตามที่สังคมมองว่าเป็นเรื่องปกติ ทำให้เราในช่วงวัยรุ่นเคยคิดว่า ทำไมเราไม่ได้อยู่ในครอบครัวที่อบอุ่น ส่วนมิติเรื่องเงิน เราก็เคยตั้งคำถามว่าทำไมพ่อแม่ไม่มีมรดกหรือกิจการที่บ้านรองรับ เพราะเราต้องรับผิดชอบเรื่องภายในบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย ซึ่งเป็นภาระที่หนักสำหรับเด็กคนหนึ่ง

เมื่อโตขึ้นและมีโอกาสได้ทำหนัง เรากลับรู้สึกขอบคุณประสบการณ์เหล่านั้น เพราะทำให้เราเข้าใจชีวิต ได้สัมผัสกับความเจ็บปวดและความรู้สึกที่หลากหลาย ส่งผลให้เราไม่มองมนุษย์คนอื่นเป็นแค่สีขาวหรือดำ เนื่องจากทุกคนมีเส้นทางชีวิตที่แตกต่างกัน

อยากให้ผู้ชมได้รับบทเรียนอะไรกลับไปจากหนังเรื่องนี้?

ถ้าพูดในมุมของสังคมและการเมือง เราอยากฉายแสงให้กับคนที่ไม่ค่อยถูกพูดถึงในสื่อบันเทิง ไม่ใช่เพียงตำรวจชั้นผู้น้อยเท่านั้นที่ได้รับผลกระทบจากโครงสร้างระบบที่ไม่เป็นธรรม แต่ครอบครัว ภรรยา และลูกของพวกเขาก็ได้รับผลกระทบเหล่านั้นด้วยเช่นกัน ซึ่งสภาพแวดล้อมแบบนี้นับเป็นอุปสรรคที่ส่งผลต่อการเติบโตของเด็กที่จะโตไปเป็นผู้ใหญ่ในวันหน้า เราจึงอยากให้ตัวละครของหนังเรื่องนี้ เป็นตัวแทนของเด็กวัยรุ่นที่ต้องต่อสู้ทั้งการเติบโตของตัวเอง รวมถึงดิ้นรนท่ามกลางข้อจำกัดทางครอบครัวและสังคมไปพร้อมกัน

ส่วนประเด็นความหลากหลายทางเพศ ณ วันนี้ สังคมไทยเปิดกว้างมากขึ้น เช่น การมีกฎหมายสมรสเท่าเทียม แต่เรามองว่า สื่อมักนำเสนอความหลากหลายทางเพศโดยเน้นผลลัพธ์มากกว่ากระบวนการ ทั้งที่ความเข้าใจในตัวเองของเด็กคนหนึ่งไม่ได้เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่ต้องผ่านความสับสน ความเจ็บปวด และการค้นหาตัวตน ดังนั้น การนำเสนอความหลากหลายทางเพศในมิตินี้ผ่านสื่อบันเทิง อาจช่วยให้พ่อแม่ ครอบครัว และสังคมเข้าใจเด็กเหล่านี้มากขึ้น

The post  ‘แคลร์ จิรัศยา’ ผู้กำกับหนัง FLAT girls ภาพสะท้อนชีวิตของ ‘ผู้หญิง-ลูกสาว-แม่’ ที่ไร้ทางออกในแฟลตตำรวจ appeared first on a day magazine.

ดอกไม้เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทั้งโรแมนติก งดงาม เปราะบาง และแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน เปรียบดั่งมนุษย์ที่มีส่วนผสมเหล่านี้ในคนคนเดียว วัฏจักรชีวิตของคนเราก็ไม่ต่างอะไรจากดอกไม้ คือเกิดขึ้น เหี่ยวเฉา และตาย(จากภายใน)

เนื่องจากดอกไม้ต้องเจอแดดเจอฝนที่คาดเดาไม่ได้เลยสักวัน บางดอกมีกลีบบาง เพียงโดนฝนเม็ดเล็กๆ ตกใส่ก็บุบสลายอย่างง่ายดาย ขณะที่บางดอกกลับมีชีวิตรอดต่อไปได้ แม้จะเจอพายุโหมกระหน่ำ มนุษย์เองก็มีความแตกต่างหลากหลายเช่นกัน จึงไม่อาจวัดได้ว่า ใครอ่อนแอมากกว่า ใครดีน้อยกว่า หรือสวยงามกว่ากัน

‘น้ำจ๋า – อมฤต จิตรนิรัตน์’ หรือที่รู้จักกันในนาม ‘ภมุ ภามุ’ นักเขียนจากสำนักพิมพ์ P.S. Publishing เธอออกแบบดอกไม้ 16 สายพันธุ์ เพื่อเป็นตัวแทนของความรู้สึกภายในจิตใจมนุษย์ ผ่านหนังสือเล่มแรกอย่าง ‘Fallen เซรามิกแตกสลายและดอกไม้อื่นๆ’ เพราะหวังให้ผู้อ่านยอมรับความเปราะบาง และรักตัวเองให้เป็น

“แม้จะมีหนังสือที่สอนเรื่องการรักตัวเองเป็นล้านเล่ม แต่ก็ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ต้องพยายามและต่อสู้กับเรื่องนี้ เราจึงอยากสื่อสารประเด็นนี้ต่อไปเรื่อยๆ”

จุดเริ่มต้นในการเล่าเรื่องผ่านตัวอักษร

“เราไม่อยากส่งต่อพลังงานลบให้คนอื่น เราจึงพยายามแสดงออกว่ามีความสุข หรือทำตัวตลก เพื่อให้ทุกอย่างดูเหมือนปกติ”

ในวันที่รู้สึกไม่ดี เธอมักจะแสดงออกอย่างตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริง และพูดมากเป็นพิเศษ เพราะต้องการกลบเสียงที่อยู่ภายในใจ ซึ่งบางครั้งคนรอบข้างอาจไม่พร้อมรับฟัง ดังนั้น ‘การเขียน’ จึงเป็นทางออกสำหรับเธอ เนื่องจากคนเราจะเขียนมากแค่ไหนก็ได้ตามที่ต้องการ โดยผู้อื่นสามารถเลือกได้ว่าจะอ่านหรือไม่ การสื่อสารความรู้สึกผ่านตัวอักษร ทำให้เธอรู้สึกผิดน้อยลง เพราะไม่ต้องบังคับใครให้มารับฟัง

“เราเขียนระบายความรู้สึก เพราะอยากบอกว่า ช่วยฟังเสียงของเราหน่อย”

จากจดหมายลาตาย สู่หนังสือเล่มแรก

ภมุ ภามุ เล่าว่าประสบปัญหาซึมเศร้าอย่างหนัก แต่ไม่สามารถปรึกษาหรือเข้ารับการรักษากับจิตแพทย์ได้ เนื่องจากเติบโตมาในครอบครัวที่ยึดถือแนวคิดอนุรักษนิยม พ่อแม่จึงมีมุมมองที่ไม่ดีต่อโรคนี้ หากมีอะไรมากระทบจิตใจ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการเขียนระบายความรู้สึก เธอบันทึกเรื่องราวภายในใจด้วยข้อความสั้นๆ แทบทุกวัน จนไม่เหลือพื้นที่ว่างในสมุด

“อย่าก้าวเข้าไปสู่โลกที่ตัวเองชอบ อย่าเริ่มมันตั้งแต่แรก ถ้าเราไม่มีปัญญาที่จะสานต่อให้จบ การทำตามความฝัน มันเพ้อเจ้อเกินไปหรือเปล่า? เป็นนักเขียนไส้แห้ง แล้วจะเอาอะไรกิน”

เธอรวบรวมเรื่องราวจากสมุด โน้ตในโทรศัพท์ และข้อความเสียงที่เคยบันทึกไว้ แล้วเรียบเรียงใหม่เป็นครั้งสุดท้าย ด้วยความตั้งใจที่จะเขียน ‘จดหมายลาตาย’ ทั้งที่จริงแล้ว เธออยากเขียนหนังสือมาโดยตลอด แต่ไม่กล้าทำสิ่งที่ชอบ เพราะกลัวพาตัวเองกลับมาสู่โลกความจริงไม่ได้ จนกระทั่งเธอลองเขียนหนังสืออย่างจริงจัง จึงเริ่มตระหนักได้ว่าที่ผ่านมา เธอทรมานและฝืนตัวเองมากแค่ไหน

บทกวีที่แทรกอยู่ในบทต่างๆ เป็นเรื่องราวที่เธอเคยเขียนไว้อยู่แล้ว แต่เนื้อหาเรื่องดอกไม้คือสิ่งใหม่ที่เพิ่มเข้ามา เช่น ความหมาย ข้อควรระวัง และวิธีการดูแลดอกไม้แต่ละสายพันธุ์ ซึ่งเธอต้องสำรวจความรู้สึกเชิงลึกของตนเอง เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ เส้นทางระหว่างการทำงานนี้ จึงทำให้เธอรู้สึกอยากมีชีวิตมากขึ้น

“การหยิบยกความรู้สึกส่วนลึกขึ้นมาบอกเล่าในที่สว่าง เปรียบเสมือนการยอมรับตัวเองในเวอร์ชันที่ไม่สมบูรณ์ เมื่อจินตนาการว่า บทกวีนี้จะได้ตีพิมพ์ให้ผู้คนจำนวนมากได้มองเห็น ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า นี่แหละคือสิ่งที่เราเป็น เราแตกสลายแบบนี้แหละ”

‘ภมุ ภามุ’ นักเขียนที่ปลดเปลื้องกำแพงความรู้สึก

ภมุ ภามุ นิยามตัวเองว่าเป็น ‘นักเขียนโป๊’ เพราะการเขียนของเธอ เปรียบเสมือนการแก้ผ้าคุยกัน เธอไม่มีอะไรปิดบังนักอ่าน และไม่มีอะไรให้ค้นหาเพิ่มเติม อีกทั้ง เธอยังไม่อยากเป็นนักเขียนที่เข้าถึงยาก หรืออยู่เหนือผู้อื่น แต่อยากเป็น ‘คนธรรมดา’ ที่สื่อสารอย่างซื่อสัตย์ และเป็นเพื่อนกับนักอ่าน

“ต่อให้เราจะเขียนหนังสือ และเผยแพร่สู่สาธารณชน แต่ความแตกสลาย และความเปราะบางไม่ได้หายไปไหน เราจึงอยากสื่อสารกับนักอ่านว่า มันไม่เป็นไรเลยที่เราจะซื่อสัตย์ต่อตัวเอง”

คอนเซปต์หลักของหนังสือ ‘เซรามิกแตกสลายและดอกไม้อื่นๆ’

คอนเซปต์หลักคือ อยากเปรียบเทียบความรู้สึกภายในใจให้เป็นรูปธรรม ซึ่ง ‘ดอกไม้’ เป็นภาพที่ทุกคนเข้าใจได้ง่าย แต่เธอไม่อยากนิยามดอกไม้ตามความหมายสากล เพราะอยากส่งสารสู่ผู้อ่านว่า ‘เราไม่จำเป็นต้องยึดติดกับความหมายที่คนอื่นนิยาม’ จึงออกแบบ ‘ดอกไม้ภายในใจ’ ขึ้นมาใหม่ และนิยามความหมายด้วยตนเอง โดยบางสายพันธุ์นั้นดัดแปลงมาจากชื่อดอกไม้ที่มีอยู่แล้ว เช่น ดอกต้านตะวัน (ทานตะวัน) ดอกแหลกแลกพบ (รักแรกพบ) และดอกเฟื่องฝัน (เฟื่องฟ้า) อย่างไรก็ตาม ลักษณะรูปพรรณและฟังก์ชันการใช้งานของดอกไม้ในหนังสือจะแตกต่างจากความเป็นจริง

“สิ่งที่เราสร้างขึ้นใหม่อาจขัดแย้งกับความคิดเห็นของคนอื่นก็ได้ มันไม่เป็นไร”

โดยหนังสือเล่มนี้ประกอบไปด้วย 16 บทที่ตั้งจากชื่อของดอกไม้ 16 สายพันธุ์ ในแต่ละบทจะกล่าวถึงลักษณะทั่วไป เคล็ดลับในการดูแล ข้อควรระวัง และความหมายในภาษาดอกไม้ของสายพันธุ์นั้น รวมถึงบทกวีที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกันแทรกอยู่ในบทต่างๆ

“การละทิ้งกลิ่นและน้ำหวานของตัวเอง เพื่อสนองความต้องการของผู้มาใหม่ ทำให้ดอกเฟื่องฝันเป็นที่ฝันเฟื่องของแมลงทั้งหลาย แต่เป็นที่น่าอับอายของดอกไม้ด้วยกัน” – ข้อความหนึ่งจากบท ‘ดอกเฟื่องฝัน’

หลายครั้งมนุษย์พยายามเปลี่ยนแปลงตนเอง เพราะต้องการให้ผู้อื่นยอมรับและชื่นชอบ บางคนยอมแลกทุกอย่าง เพื่อให้ได้มาซึ่งความรักที่โหยหา จนทำร้ายตัวตนของตัวเองจนหมดสิ้น โดยหลงลืมไปว่า แท้จริงแล้ว ตัวเองต้องการอะไร? บท ‘ดอกเฟื่องฝัน’ จึงอยากให้ผู้อ่านจดจำไว้ว่า ใครคือคนที่สมควรได้รับความรักจากเรา

“แค่ยังหายใจอยู่โดยไม่ตาย (จากภายใน) ก็เก่งมากแล้ว”

เพราะการมีชีวิตอยู่นั้นยากมาก เธอจึงอยากบอกกับผู้อ่านว่า ทุกคนไม่จำเป็นต้องเป็นลูกสาวที่ดีของแม่ ไม่ต้องเป็นลูกน้องที่ดีของนายจ้าง ไม่ต้องเป็นเพื่อนที่ดีก็ได้ แค่ยังมีโอกาสในการแก้ไขหรือทำอะไรสักอย่างก็เพียงพอแล้ว ไม่ว่าเราจะอ่อนแอ ขี้ร้อง ขี้แพ้ หรือเป็นคนแบบไหนก็ตาม แต่เราทุกคนเก่งมากที่ยังหายใจอยู่

“การหายใจทั้งที่ไม่อยาก มันยากมาก จงยอมรับด้านเปราะบางของตนเอง”

จุดมุ่งหมายในการเป็นนักเขียนสำหรับ ‘ภมุ ภามุ’

เธอพูดอย่างหนักแน่นว่า เธอรักอาชีพ ‘นักเขียน’ มาก เพราะเป็นอาชีพที่ช่วยชีวิตเธอไว้ และทำให้เธอรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง จึงอยากเขียนหนังสือไปเรื่อยๆ จนกว่าชีวิตจะหาไม่ โดยไม่คาดหวังหรือกดดันตัวเองว่าจะต้องประสบความสำเร็จแค่ไหน เพราะ ‘น้ำจ๋า’ ในวัยเด็กก็ไม่เคยรู้ว่า โลกนี้จะมีนักเขียนที่ชื่อว่า ‘ภมุ ภามุ’ ดังนั้น ตัวเธอในอนาคตจึงเปรียบเสมือนคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก

“เราอยากเป็น ‘เพื่อนใจ’ ให้กับนักอ่าน หนังสือของเราอาจจะไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดน้อยลง แต่อย่างน้อย เขาจะเจ็บปวดอย่างไม่โดดเดี่ยว คุณไม่ใช่คนเดียวในโลกที่รู้สึกแบบนี้ ในวันหนึ่งที่ผู้อ่านรู้สึกไม่ดี และต้องการคำพูดปลอบใจ เราหวังอย่างยิ่งว่า เขาจะนึกถึงข้อความในหนังสือของเรา”

อ้างอิงรูปภาพจาก สำนักพิมพ์ P.S. Publishing

The post ดอกไม้ในใจคุณเป็นแบบไหน? คุยกับ ‘ภมุ ภามุ’ นักเขียนหนังสือ Fallen เซรามิกแตกสลายและดอกไม้อื่นๆ appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางวิกฤตฝุ่น PM2.5 ที่รุนแรงเช่นนี้ บริษัทหลายแห่งกลับไม่อนุญาตให้พนักงาน WFH ไม่ว่าจะเพราะความจำเป็นในการทำงาน หรือการพิจารณาถึงผลประโยชน์ของบริษัทมากกว่าความปลอดภัยของพนักงาน ล้วนส่งผลให้ประชาชนจำนวนมากยังคงต้องประสบปัญหานี้ โดยไม่อาจทำอะไรได้เลย นอกจากก้มหน้าจำยอมต่อคุณภาพชีวิตที่เลือกไม่ได้ ทั้งที่ ‘อากาศสะอาด’ คือสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานที่ทุกคนพึงได้รับ

a day ขอเป็นพื้นที่เปิดกว้างให้เหล่ามนุษย์ออฟฟิศที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ WFH ได้ออกมาพูดถึงความคิดเห็นต่อประเด็นนี้ เพราะในชีวิตจริง พวกเขาอาจไม่มีโอกาสเลือกคุณภาพชีวิตที่ดี หรือมีอำนาจมากพอที่จะเรียกร้องเพื่อสิทธิ์ของตัวเอง

“ขณะที่ผู้บริหารเดินทางด้วยรถยนต์ และทำงานในห้องที่มีเครื่องกรองอากาศเติมโอโซน แต่พนักงานเงินเดือนน้อยต้องนั่งมอเตอร์ไซค์ฝ่าฝุ่น หาซื้อหน้ากากชิ้นละ 20 – 25 บาท และนั่งทำงานในพื้นที่ที่ไม่มีเครื่องฟอกอากาศ ถ้าผู้บริหารมองว่า คนทำงานคือ ‘คน’ คงไม่ตัดสินใจแบบนี้” – พนักงานบริษัท อายุ 25 ปี

“​​สิ่งที่สำคัญกว่าการให้ความร่วมมือคือ บริษัทจะ ‘รับผิดชอบสุขภาพ’ ของพนักงานอย่างไร? หากพวกเรามีอาการเจ็บป่วย เนื่องจากมลภาวะทางอากาศในตอนนี้ เช่น โรคระบบทางเดินหายใจ โรคผิวหนัง โรคภูมิแพ้ ทุกคนต่างมีความเสี่ยงที่จะประสบปัญหาสุขภาพ” – นักข่าว อายุ 35 ปี

“ไม่เข้าใจว่า ทำไมจึงบังคับให้เข้าออฟฟิศในสถานการณ์ฝุ่นที่รุนแรงขนาดนี้ ทั้งที่บริษัทมี Hybrid Policy อยู่แล้ว และวันที่ทำงานแบบ WFH ก็ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ทุกคนสามารถทำงานได้ตามปกติ การบังคับให้เข้าออฟฟิศ เพียงเพื่อให้ครบตามจำนวนวันที่กำหนด ถือเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างมาก เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ บริษัทควรให้ความสำคัญกับสุขภาพและความปลอดภัยของพนักงานมากกว่า”  – พนักงานเอเจนซี อายุ 24 ปี

“ตอนนี้ค่าฝุ่นสูงมาก ถ้าวันไหนไม่มีประชุมหรืองานที่ต้องทำร่วมกันจริงจัง บริษัทควรอนุญาต WFH จะดีกว่า เพราะบริษัทหลายแห่งไม่ได้ตั้งอยู่ใกล้ MRT หรือ BTS ทำให้พนักงานต้องเดินทางหลายต่อ ซึ่งอาจได้รับ PM2.5 ในปริมาณมากขณะเดิน หรือนั่งรถมอเตอร์ไซค์ เราไม่อยากให้ใครต้องป่วย เพราะแค่ไปทำงานที่ออฟฟิศ” – Content Creator อายุ 23 ปี

“เนื่องจากกทม. แค่ขอความร่วมมือ แต่ไม่ได้ประกาศเป็นคำสั่งที่เด็ดขาด บริษัทจึงอาจมองว่า สถานการณ์ PM2.5 ตอนนี้ยังไม่ใช่เรื่องร้ายแรงหรือจริงจัง พนักงานหลายคนก็เพิกเฉยต่อเรื่องนี้ รวมถึงรูปแบบการทำงานค่อนข้างจำเป็นต้องออกจากบ้าน เช่น ทำงานนอกสถานที่ บางครั้งจึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้” – พนักงานบริษัท อายุ 22 ปี

นอกจากนี้ พนิดา มงคลสวัสดิ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาชน จังหวัดสมุทรปราการ ยังกล่าวอีกว่า เมื่อประเทศไทยยังไม่มี ‘พ.ร.บ.อากาศสะอาด’ จึงเป็นเรื่องปกติที่ผู้ประกอบการจะคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของบริษัทตน มากกว่าสุขภาพของพนักงาน การขอความร่วมมือเพียงอย่างเดียว ไม่อาจคุ้มครองคุณภาพชีวิตของประชาชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงจำเป็นต้องมีกฎหมายที่กำหนดเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจนและเป็นรูปธรรม

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

สถานการณ์ PM2.5 ในปัจจุบันรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ หลายพื้นที่ในกทม. มีค่าฝุ่นเกินมาตรฐาน ซึ่งจัดอยู่ในระดับสีแดง จนอาจกระทบต่อปัญหาสุขภาพในระยะยาว หรืออันตรายถึงชีวิต บริษัทจึงควรตระหนักถึงผลกระทบจากปัญหานี้ เล็งเห็นความสำคัญเรื่องความปลอดภัยของพนักงาน และปรับเปลี่ยนการทำงานเป็นรูปแบบ WFH กรณีที่ไม่มีความจำเป็นต้องออกไปทำงานข้างนอก

อย่างไรก็ตาม การผลักภาระให้บริษัท หน่วยงานต่างๆ ประชาชนคนตัวเล็กตัวน้อย ต้องปรับตัวและรับมือปัญหาเพียงลำพังนั้นไม่ใช่ทางออกที่เหมาะสม ภาครัฐจำเป็นต้องมีมาตรการเชิงรุก เพื่อแก้ไขปัญหานี้ตั้งแต่ต้นตอ และประกาศคำสั่งที่ชัดเจน เพื่อปกป้องคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างเร่งด่วน

ไม่ใช่เพียงพนักงานบริษัทที่ต้องการมาตรการความปลอดภัยที่รัดกุม เพราะยังมีผู้คนอีกมากมายที่ต้องเผชิญกับปัญหาฝุ่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งกลุ่มคนไร้บ้าน คนยากจน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย (รปภ.) พ่อค้าแม่ค้า แรงงานก่อสร้าง พนักงานกวาดขยะ รวมถึงประชาชนในจังหวัดอื่นๆ และคนภาคเหนือที่ใช้ชีวิตท่ามกลาง PM2.5 มาอย่างยาวนาน บางคนไม่มีแม้แต่กำลังทรัพย์สำหรับซื้อหน้ากากอนามัยคุณภาพดี และเครื่องกรองอากาศภายในบ้าน

ไม่ว่าจะเป็นใครหรือทำอาชีพอะไร ทุกคนมีสิทธิ์จะได้รับอากาศที่บริสุทธ์

The post คุณคิดอย่างไร? เมื่อบริษัทไม่อนุญาตให้ WFH ท่ามกลางวิกฤตฝุ่น PM2.5 ที่รุนแรง และการประกาศขอความร่วมมือจากกทม. appeared first on a day magazine.

แต่จริงๆ แล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีวัฒนธรรมการแบน (Cancel Culture) เกิดขึ้น เนื่องจากในปัจจุบันมีศิลปินและนักแสดงหลายท่านกระทำผิด ทั้งในแง่ศีลธรรมและกฎหมาย ไม่ว่าจะเป็นการนอกใจ อย่างกรณีของ หนุ่ม กะลา, การล่วงละเมิดทางเพศและข่มขืน กรณีของ แทอิล NCT, การเหยียดเชื้อชาติและสีผิว กรณีของ Kanye West, รวมถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมอื่นๆ เช่น การทำร้ายร่างกาย การใช้สารเสพติด การกลั่นแกล้งผู้อื่น การฉ้อโกง และการขับขี่โดยประมาท เป็นต้น

นำมาสู่คำถามที่ว่า ทำไมแฟนคลับจึงเลิกสนับสนุนศิลปินที่กระทำผิด และวัฒนธรรมการแบน (Cancel Culture) ในปัจจุบันนั้นเป็นเช่นไร? a day จึงชวนเหล่าแฟนคลับวงการ T-Pop และ K-Pop ที่ตัดสินใจเลิกเป็นแฟนคลับ พร้อมทั้งหยุดสนับสนุนผลงานของศิลปินที่กระทำผิดด้านศีลธรรมและกฎหมาย มาพูดคุยถึงประเด็นนี้

แบนเพื่อมอบบทเรียน ไม่ใช่สร้างความเกลียดชัง

“ระยะเวลา 10 ปีในชีวิต เรามีศิลปินเป็นส่วนประกอบสำคัญ ทั้งเชิดชูและสนับสนุนผลงานทุกอย่าง จึงยากที่จะไม่มีความคาดหวังด้านความถูกต้องต่อศิลปิน ตอนนี้เราไม่สามารถฟังเพลงด้วยความรู้สึกเดิม เพราะเรื่องราวครั้งนี้จะแทรกขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแง่ลบเสมอ”

เจมส์ (นามสมมติ) นักศึกษาชั้นปีที่ 4 เป็นแฟนคลับของ ‘แสตมป์ อภิวัชร์’ มานานถึง 10 ปี แต่ตัดสินใจเลิกติดตามและสนับสนุนศิลปินที่เคยชื่นชอบ เพราะเขารู้สึกผิดหวัง เศร้า และโกรธต่อการกระทำผิดของศิลปิน ซึ่งนอกใจภรรยา มีชู้ รวมถึงประกาศข้อมูลที่ไม่ถูกต้องต่อสาธารณชน

หากศิลปินกระทำความผิดด้านศีลธรรมหรือกฎหมาย โดยที่ปัญหานั้นยังไม่คลี่คลาย รวมถึงศิลปินยังไม่สำนึกผิด หรือเปลี่ยนแปลงตนเอง เขาจะหยุดติดตามในฐานะแฟนคลับ เพราะไม่อยากสนับสนุนคนที่กระทำความผิด และมองว่าเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวของศิลปินซึ่งเป็นบุคคลสาธารณะนั้นไม่อาจแยกออกจากกันได้

อย่างไรก็ตาม ถ้าแฟนเพลงบางคนไม่ได้เห็นด้วยต่อการกระทำผิดนั้น แต่ยังคงอยากฟังเพลงที่เคยมีความหมายต่อตัวเอง เขาคิดว่าไม่ใช่เรื่องผิด แต่สิ่งสำคัญคือ เราจะเสพผลงานนั้นอย่างไรไม่ให้สนับสนุนศิลปินผู้กระทำผิด เช่น ไม่แชร์เพลงในแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียต่างๆ ไม่ซื้ออัลบัมและบัตรคอนเสิร์ต เป็นต้น เพื่อไม่ให้พื้นที่สื่อ หรือสร้างประโยชน์โดยตรงแก่ศิลปิน

“ถ้าศิลปินกระทำความผิด แฟนคลับไม่ควรเข้าข้างและสนับสนุนต่อในทันที เพราะศิลปินจะไม่ได้รับบทเรียนจากสังคม ทำให้ไม่รับรู้ความผิดของตนเอง ในขณะเดียวกัน ศิลปินอาจมองว่า ต่อให้ทำผิดร้ายแรงแค่ไหน แฟนคลับจะยังคงสนับสนุนอยู่ดี การสนับสนุนศิลปินที่กระทำความผิดจึงไม่ต่างอะไรจากการให้ท้ายคนผิด และทำให้ศิลปินลอยตัวเหนือปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้น” 

เจมส์กล่าวว่า ‘วัฒนธรรมการแบน’ (Cancel Culture) คือการไม่สนับสนุนศิลปินที่กระทำผิด เพื่อมอบบทเรียนให้แก่พวกเขา ดังนั้น ผู้คนจึงควรแสดงความคิดเห็นด้วยเหตุผล หรือแสดงออกว่าไม่สนับสนุนก็เพียงพอแล้ว แต่ไม่จำเป็นต้องโจมตีและสร้างความเกลียดชัง เพราะอาจนำไปสู่การสูญเสียที่เราคาดไม่ถึง

“การแบนคนคนหนึ่งควรใช้ความระมัดระวังอย่างถึงที่สุด เพราะเหตุการณ์อาจซับซ้อนมากกว่าที่คิด เราจึงไม่ควรรีบด่วนสรุปและตัดสินว่า ใครเป็นฝ่ายถูกหรือผิด”

อีกทั้ง ในกรณีที่เป็นความผิดครั้งแรกและไม่ใช่เรื่องร้ายแรง รวมถึงศิลปินได้รับโทษทางกฎหมายและบทเรียนจากสังคมแล้ว หากในอนาคต ศิลปินคนนั้นกลับตัวกลับใจ และแก้ไขสิ่งที่เคยกระทำผิด พวกเขาสมควรได้รับโอกาสในการแก้ตัว เพราะมนุษย์ทุกคนล้วนเคยผิดพลาดกันทั้งนั้น

“เราไม่เห็นด้วยต่อการใช้ ม.112 มาแก้แค้นเรื่องส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นคดีชู้สาวหรือคดีอื่นก็ตาม เหตุการณ์นี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับใครทั้งนั้น การกล่าวอ้างสถาบันเพื่อข่มขู่ผู้อื่นด้วยเหตุผลส่วนตัว ทำให้ ม.112 ยิ่งดูแย่ในสายตาของประชาชน เพราะถ้ากฎหมายยุติธรรมมากพอ จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น ถึงเวลาแล้วที่ประเทศไทยจะแก้ไขกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมเสียที”

ศิลปินมีโอกาสกลับตัว แต่แฟนคลับอาจไม่กลับไป

“ช่วงแรกที่มีข่าวลือ เราคิดว่ามันคือ Fake News ที่ต้องการโจมตีศิลปิน เพราะไม่มีการยืนยันจากต้นสังกัด แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับพบหลักฐานที่น่าเชื่อถือมากขึ้น ทำให้ศิลปินออกมาโพสต์จดหมายขอโทษแฟนคลับ รวมถึงค่ายประกาศสั่งพักงาน 2 ปี ก่อนที่ ลูคัส จะถอนตัวออกจากวง NCT และ WayV ในภายหลัง”

น้ำ (นามสมมติ) Content Creator ซึ่งติดตาม NCT มาตั้งแต่ที่วงเริ่มเดบิวต์ และยกให้ ‘ลูคัส’ เป็นหนึ่งในสมาชิกที่ชอบที่สุด แต่เธอตัดสินใจเลิกสนับสนุนศิลปินท่านนี้ เพราะเขาปฏิบัติไม่ดีต่อหญิงที่เคยคบหาด้วย แม้ปัจจุบัน ลูคัสจะได้รับโอกาสเดบิวต์ในฐานะศิลปินเดี่ยว แต่เธอไม่มีความคิดที่จะกลับไปสนับสนุนเขาอีกครั้ง เพราะเธอไม่มีความสุขในการเสพผลงานเฉกเช่นเดิม

“การ Take Action ต่างๆ ของค่ายและศิลปิน คือเครื่องยืนยันว่าข่าวนี้มีมูลความจริง และมีเหยื่อผู้เดือดร้อนจากการกระทำของศิลปินอย่างแน่นอน ทำให้เรามองศิลปินที่เคยชื่นชอบไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และไม่ได้มีความสุขในการชื่นชมผลงานของเขาแล้ว มันจึงง่ายมากที่เราจะตัดใจและเลิกสนับสนุนคนที่กระทำความผิด”

อย่างไรก็ตาม ประเด็นนี้เป็นเรื่องปัจเจกบุคคลที่ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน แฟนคลับบางคนอาจจะคิดว่า ‘ผลงาน’ ไม่เกี่ยวข้องกับ ‘เรื่องส่วนตัวของศิลปิน’ หรือเลือกที่จะให้โอกาสและสนับสนุนศิลปินอีกครั้ง เพราะบรรทัดฐานในใจของมนุษย์แต่ละคนนั้นแตกต่างกัน ผู้คนจึงประเมินระดับความร้ายแรงของปัญหาได้ไม่เท่ากัน บางคนอาจมองเป็นเรื่องใหญ่ที่รุนแรงมาก ขณะที่อีกคนอาจรู้สึกว่าให้อภัยได้

“เราไม่สามารถแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ เพราะทุกครั้งที่จะเป็นแฟนคลับของศิลปินท่านใด เราไม่ได้ชื่นชมแค่ผลงานเพลง แต่ชอบตัวตนที่ศิลปินคนนั้นแสดงออกมาด้วย จึงไม่อาจลบภาพที่ศิลปินกระทำความผิดออกไปได้”

น้ำ กล่าวว่า Cancel Culture หรือวัฒนธรรมการแบนจะถูกต้องหรือไม่ ต้องพิจารณาเป็นรายกรณี เพราะบางกรณีเป็นเพียงข่าวโคมลอยที่ไม่มีหลักฐานมารองรับ ไม่มีเหยื่อ และไม่ได้ผิดกฎหมาย แต่ผู้คนกลับเลือกใช้ Cancel Culture เพื่อกดดันให้ศิลปินไม่มีที่ยืนในวงการ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรม ในทางกลับกัน บางกรณีมีความผิดประจักษ์ชัดเจน ทั้งผิดกฎหมายและมีเหยื่อที่ได้รับความเสียหาย วัฒนธรรมการแบนกลายเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะเปรียบเสมือนการไม่ให้แสงแก่ศิลปินที่กระทำผิด

“หากศิลปินที่กระทำความผิดสำนึกแล้ว เขาก็ควรได้รับโอกาสแก้ตัว แต่โอกาสนั้นอาจจะไม่ได้ง่ายเหมือนตอนต้น ซึ่งคือผลของการกระทำที่ศิลปินต้องยอมรับ”

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ปฏิเสธไม่ได้ว่า การสนับสนุนศิลปินที่กระทำผิด ทั้งที่เขาไม่เคยสำนึก กล่าวขอโทษ หรือปรับปรุงตัว นั้นไม่ต่างอะไรจากการให้สิทธิพิเศษ (Privilege) แก่ผู้กระทำความผิด เพียงเพราะเขาคนนั้นเป็นศิลปินนักแสดงที่มีชื่อเสียง อย่าลืมความจริงที่ว่า มนุษย์ผิดพลาดได้ แต่มนุษย์ควรเรียนรู้ความผิดพลาดในอดีต และเปลี่ยนแปลงตนเองให้เป็นคนที่ดีขึ้น เพื่ออยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมเช่นกัน

ขณะเดียวกัน วัฒนธรรมการแบน (Cancel Culture) ไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่วิธีการใช้งานที่ไม่ถูกต้อง ส่งผลให้เกิดปัญหาความขัดแย้งที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และอาจก่อให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดี ท้ายที่สุดแล้ว เราควรนำวัฒนธรรมการแบน (Cancel Culture) มาใช้อย่างเหมาะสมด้วยเจตนาที่ดี เพื่อสร้างประโยชน์ต่อสังคม มากกว่าความสะใจส่วนบุคคล

หวังว่าบทความนี้จะเป็นเครื่องย้ำเตือนแก่เหล่าศิลปินว่า การมีฐานแฟนคลับจำนวนมาก ไม่ได้การันตีว่าจะสามารถกระทำสิ่งใดตามใจก็ได้ เพราะ ‘การสนับสนุนและโอกาสในการแก้ตัว’ มีไว้สำหรับคนที่สมควรได้รับเท่านั้น

The post ทำไมแฟนคลับจึงเลิกสนับสนุนศิลปินที่กระทำผิด? มากกว่าความผิดหวังต่อตัวบุคคล คือการให้บทเรียนจากวัฒนธรรมการแบน appeared first on a day magazine.

Unlovable

หวานเย็น

กรรมตามสนอง

รักเราไม่เท่ากัน

เชื่อว่าหลายคนรู้จักเพลงเหล่านี้เป็นอย่างดี แม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายปี แต่เพลงของ Mild ยังคงเป็นอมตะในใจของผู้ฟัง ในวันที่สมาชิกในวงต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตนเอง ‘เป้ – บดินทร์ เจริญราษฎร์’ นักร้องนำและนักแต่งเพลงประจำวง ยังคงเดินทางตามความฝันในฐานะศิลปินเดี่ยวด้วยชื่อ MVL

ปัจจุบันมีศิลปินหน้าใหม่มาแรงเกิดขึ้นมากมายในวงการ T-POP แต่ยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป ไม่อาจทำลายแพสชัน ตัวตน คุณค่าที่เขาพยายามสร้างในอาชีพนักร้องและนักแต่งเพลง ต่อให้ใครจะบอกว่า นี่ไม่ใช่ยุคสมัยของเขาอีกต่อไป แต่ ‘เป้ MVL’ มองว่า ช่วงเวลานี้คือรุ่งอรุณของชีวิตใหม่สำหรับเขา เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเคารพความชอบของตนเอง และความคิดเห็นของคนอื่นไม่ใช่ตัวชี้วัดความสำเร็จในชีวิต

ไม่ว่าวันนี้คุณจะจดจำเขาด้วยชื่อ ‘เป้ วง Mild’ หรือ ‘MVL’ ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ผลงานที่เขาสร้างมาตลอดหลายปีนั้นประจักษ์ชัดเจน จนกลายเป็นภาพจำที่ติดตัวเขามาถึงทุกวันนี้ หากใครคิดถึงไวบ์เพลงยุคเก่าที่แสนไพเราะ และเต็มไปด้วยความหมายที่ดี มาสัมผัสกลิ่นอายวง Mild อีกครั้ง ผ่าน EP. Album : All in ของ ‘MVL’ ซึ่งเขายอมทุ่มสุดตัวเหมือนอัลบัมนี้คือโอกาสสุดท้าย

ช่วงชีวิตที่เป็น MVP ของ ‘เป้ MVL’ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…

จาก Mild สู่ MVL

ทำไมจึงต้องชื่อ ‘เป้ MVL’ ?

MVL ย่อมาจาก Mild’s Vocalist เพราะเพลงของวง Mild เป็น DNA ที่อยู่ในตัวเราอยู่แล้ว ผมยังคงเป็นนักร้องนำของวง Mild เสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม แม้ตอนนี้จะเป็นศิลปินเดี่ยว แต่ผมยังนำเพลงที่ตัวเองเคยแต่งไว้ตั้งแต่สมัยวง Mild มาร้องในคอนเสิร์ตต่างๆ

ในเมื่อเราเคยสร้างตัวตนหนึ่งที่แข็งแกร่งมากจนผู้คนจดจำเราในฐานะ ‘เป้ วง Mild’ ไปแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องหนีตัวเอง ต่อให้ปัจจุบันเส้นทางของผมกับวงมายด์จะแตกต่างกัน แต่ DNA และสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาไม่ได้หายไปไหน

ตัวตนของ ‘เป้ MVL’ ในฐานะศิลปินเดี่ยว แตกต่างจาก ‘เป้ สมาชิกวง Mild’ อย่างไร?

สิ่งที่แตกต่างไม่ใช่เรื่องภาษา แต่คือแนวเพลงที่บ่งบอกตัวตนของเราได้ชัดเจนขึ้น รวมถึงวิธีการทำงานในฐานะศิลปินเดี่ยวด้วย

ความจริงแล้ว ผมไม่ได้นิยามตัวตนของตัวเอง แต่จะสื่อความหมายผ่านทางภาษา ทำนอง เพลงที่เราเป็นคนแต่งและร้อง ตลอดระยะเวลา 4 – 5 ปีที่ทำงานในฐานะศิลปินเดี่ยว ผลงานที่ผมทำออกมามันชัดเจนมาก แน่นอนว่ายังคงภาษาและกลิ่นอายของ Mild เพราะผมเขียนเนื้อร้องและทำ Melody เองมาตั้งแต่ตอนทำวง แต่อาจเปลี่ยนแนวดนตรีเป็นแบบที่เราชอบ จนกลายเป็นส่วนผสมที่ลงตัวของ MVL คิดว่าผู้ฟังคือคนที่จะบอกได้ว่า ‘เป้ MVL’ เป็นอย่างไร

แม้ตอนนี้จะเปลี่ยนนามสกุลจาก Mild เป็น MVL แต่เสน่ห์ที่ไม่เคยจางหายไปจากตัวคุณคืออะไร?

น่าจะเป็น ‘ทรงผมสกินเฮด’ เมื่อก่อนเคยอยากลบภาพจำของ Mild จึงพยายามจะเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของตัวเอง สร้างมุมมองใหม่ๆ ในการเล่าเรื่องในบทเพลง อย่าง ‘Happy Wife Happy Life’ ซึ่งเป็นเพลงแรกของ MVL ที่แตกต่างจาก Mild อย่างสิ้นเชิง เมื่อเพลงนี้ได้รับผลตอบรับที่ดีมาก จนเราคิดว่าตัวเองมาถูกทางแล้ว แต่กลายเป็นว่า หลังจากนั้นตัวตนของเรากับสไตล์เพลงมันแยกออกจากกัน เพลงยังไปต่อ แต่ตัวตนและภาพลักษณ์ของเรากลับเลือนรางลง

เราลองเปลี่ยนภาพลักษณ์มาหลายปี แต่ก็ยังมีเสียงเรียกร้องให้ตัดผมทรงสกินเฮด จากแฟนเพลงในสื่อออนไลน์ ทำให้เราเริ่มฉุกคิดว่า ทำไมเราต้องหนีตัวตนที่เราพยายามสร้างมาเกือบ 20 ปีด้วย กว่าเราจะสร้างมันขึ้นมาได้ กว่าคนจะจดจำและยอมรับตัวตนนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย งั้นเรากลับไปเป็นตัวเองดีกว่า และทุกอย่างก็ดีขึ้นจริงๆ

ภาพลักษณ์ใหม่ของเราส่งไปไม่ถึงใจของผู้ฟัง เมื่อกลับมาตัดสกินเฮด คนก็ตกใจว่า เป้ วง Mild กลับมาทำเพลงแล้วเหรอ? ทั้งที่จริงๆ เราทำเพลงมาโดยตลอด

กลัวผู้ฟังติดภาพจำ ‘เป้ วง Mild’ ไหม?

ชื่อไม่สำคัญเท่าคุณค่าที่สร้างในอาชีพ

เพลงเก่าๆ ที่เคยแต่งไว้ตั้งแต่สมัยวง Mild เป็นเพลงที่หลายคนยังคงร้องและชอบอยู่ แล้วมันจะผิดตรงไหน? ที่เขาจะเรียกเราด้วยชื่อที่คุ้นชิน คุ้นปาก คุ้นเคย เราอยู่บนเวทีเพื่อให้เขาจดจำสิ่งที่ดีของเราไม่ใช่เหรอ? การเป็นเป้ วง Mild ไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับผมเลย ถ้าชื่อนี้จะทำให้ผู้ฟังจดจำเราในฐานะคนที่สร้างความสุขให้กับเขา ทุกคนจะเรียกผมว่าอะไรก็ได้

ความสำเร็จของวง Mild สร้างความกดดันต่อคุณเป้ในฐานะศิลปินเดี่ยวไหม?

ผมไม่ใช้คำว่า ‘กดดัน’ แต่เหมือนเป็น ‘คำสาป’ ช่วงหนึ่งผมเคยคาดหวังกับผลตอบรับของเพลง MVL ไว้ค่อนข้างมาก ไม่มีทางที่จะต่ำกว่ามาตรฐานของ Mild แต่เมื่อมันไม่เป็นไปตามที่เราคิด นำมาซึ่งความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเกิดความคิดที่แย่มากคือ นี่ไม่ใช่ยุคสมัยของผมอีกต่อไปแล้ว ผมเริ่มมองไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง และไม่อยากกลับมาเขียนเพลงอีก บ้านหลังเก่าของผมมีสตูดิโอสำหรับทำเพลง แต่ผมไม่ขึ้นไปเหยียบสตูดิโอนานนับปี เพราะสถานที่นั้นเต็มไปด้วยความสำเร็จ สุดท้ายเมื่อเราทำไม่สำเร็จตามที่คาดหวังไว้ จึงยิ่งตอกย้ำว่า มันหมดช่วงเวลาของมึงแล้วเป้

เมื่อมองย้อนกลับไป ช่วงเวลานั้นคาบเกี่ยวกับช่วงโควิด-19 ระบาด จึงไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่อยู่ในสภาวะแบบนั้น ศิลปินทุกคนไม่มีงาน และต้องเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์ เรายึดติดกับสิ่งเดิมๆ ไม่ได้ ปัจจุบัน ศิลปินต้องทำอย่างอื่นควบคู่ไปด้วย เช่น Content Creator, Vlogger หรือนักแสดง เป็นต้น

ยุคสมัยมันเปลี่ยนไป ถ้าเราไม่เปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย เราก็จะตายไปพร้อมกับสิ่งเก่าๆ ผมได้เรียนรู้กับความผิดพลาดครั้งนั้น ความสำเร็จของวง Mild จึงไม่ได้สร้างความกดดันให้ผมอีกต่อไป ผมมองว่าผลตอบรับจากแฟนเพลงคือโบนัส แค่ได้ทำในสิ่งที่รักอย่างการร้องเพลงก็ถือเป็นสิ่งที่โชคดีแล้ว

ผมเติบโตมาด้วยการทำอาชีพเดียวคือ ‘การร้องเพลง’ ได้ทำสิ่งที่ชอบมาตั้งแต่จุดเริ่มต้น จนมาถึงวันนี้ เพลงของเราอาจจะไม่ได้มียอดวิวที่สูงมากเหมือนเมื่อก่อน แต่ผมมีความสุขมากขึ้น ผมรู้สึกดีที่ผู้ฟังชอบ แต่ถ้าใครไม่ชอบก็ไม่เป็นไร เพราะเราควบคุมไม่ได้ สิ่งเดียวที่ควบคุมได้คือ คุณภาพงานของเรา ผมทำทุกเพลงอย่างดีที่สุด ต่อให้ไม่มีคนฟังหรือชอบเลย ผมจะยังต้องภูมิใจที่จะร้องเพลงไปอีกนาน ผลตอบรับเป็นสิ่งสำคัญ แต่ไม่ใช่ตัวชี้วัดว่า ผมควรจะเลิกทำหรือไปต่อ

ภรรยาคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมกล้ากลับเข้าไปในสตูดิโอของตัวเองอีกครั้ง เธอพูดกับผมว่า เธอไม่เคยมองว่าผมเป็นนักร้องที่ดีเลย แต่มองว่า ผมเป็นนักแต่งเพลงที่พิเศษมาก เพลงต่างๆ ที่ผมทำออกมา มันเปลี่ยนชีวิตคน ให้กำลังใจ เป็นเพื่อนยามอกหักของใครหลายคน คุณค่าของมันยังคงอยู่ตรงนั้น ทำไมเราถึงไม่เลือกทำในสิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดต่อไป แค่เพราะยอดวิวไม่ดี หรือโดนคนด่า เราก็จะเลิกทำเลยเหรอ? แล้วหลังจากนี้เราจะทำอะไรต่อ? ถ้าเราใช้ความคิดเห็นของคนอื่นเป็นตัวชี้วัดชีวิตของเรา

คนจะเกลียดหรือจะรักก็มีค่าเท่ากัน ถ้าผมมัวมองแต่สิ่งนั้น ผมก็มีค่าเท่ามัน ไม่มีเหตุผลใดที่เราต้องทิ้งสิ่งที่รักไป เพราะคำพูดของคนอื่น

TikTok กลายเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างผลงานเพลง คุณเป้คิดเห็นอย่างไรบ้าง?

กระแสเป็นสิ่งที่กำหนดได้ยาก ขึ้นชื่อว่า ‘กระแส’ แน่นอนว่ามันจะมาไวไปไว มีช่วงเวลาที่สั้นมาก ปัจจุบัน พฤติกรรมผู้บริโภค (Customer Behavior) เปลี่ยนแปลงไป ผู้คนมีสมาธิในการจดจ่อต่อสื่อในระยะเวลาที่สั้นลง คอนเทนต์ยาวจึงได้รับความสนใจน้อยลง

ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องของอัลกอริทึม แต่ผมไม่ได้ต้องการเอาชนะเทรนด์ เพราะผมถนัดในการสร้างผลงานที่มีอายุขัยยาวนานมากกว่า ผมถนัดเขียนเพลงที่สามารถเป็นเพื่อนกับผู้ฟังทุกยุคทุกสมัยมากกว่า แม้ผลลัพธ์อาจจะไม่ได้เปรี้ยงปร้างหรือหวือหวา แต่ขอแค่วันหนึ่งมีใครอกหักหรือแต่งงาน แล้วนึกถึงเพลงของเราก็เพียงพอแล้ว อย่างเพลง ‘คนที่โชคดี’ ของผมที่ถูกนำไปใช้ในงานแต่งงาน พื้นที่ตรงนี้ทำให้ผมมีความสุข

คิดว่าอะไรที่ทำให้เพลงวง Mild เป็นเพลงอมตะในใจของผู้ฟังหลายคน?

เพราะพวกเราพูดเรื่องจริง เพลงที่ประสบความสำเร็จทั้งหมดของวง Mild สร้างจากเรื่องจริงของผม เพื่อน หรือคนอื่นๆ การเล่าเรื่องจริงจะทำให้เราสามารถเข้าไปนั่งในใจคนฟังได้ง่ายที่สุด คำพูดของเราจะไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปี เราก็ยังจำความรู้สึกตอนฟังเพลงนั้นได้ 

เมื่อเพลงนั้นถูกสร้างจากความจริง และทีมที่ดีในจังหวะเวลาที่ถูกต้อง เพลงของวง Mild จึงเป็นอมตะในใจของผู้ฟังหลายคน ผมขอยกเครดิตให้กับเพื่อนร่วมวงของผม พวกเขาเปรียบเสมือนทีม Avengers ที่สุดยอดที่ผมเคยเจอมา ผมสบายใจที่สุดเมื่อได้ร้องเพลงอยู่บนเวทีที่มีเพื่อนอีก 5 คนยืนอยู่ด้วยกัน

วง Mild มีความหมายต่อเป้อย่างไร?

วง Mild เป็นทุกอย่างสำหรับผม วง Mild เป็นเพื่อน พี่น้อง และครอบครัวมาโดยตลอด ผมยังจำวันแรกที่พวกเราเริ่มต้นในเส้นทางนี้ได้อยู่เลย พวกเราต้องนั่งรถทัวร์จากจังหวัดเชียงใหม่ในทุกเย็นวันศุกร์ เพื่อมาทำงานที่กรุงเทพฯ และเดินทางกลับเชียงใหม่ เพื่อไปเรียนทุกเย็นวันอาทิตย์ พวกเราทำแบบนี้กันอยู่เป็นปี พวกเราผ่านอะไรหลายๆ อย่างมาด้วยกัน กินมาม่าหม้อเดียวกัน นอนด้วยกันในออฟฟิศ ทุกอย่างคือความทรงจำที่ดี ถ้าไม่มี Mild ก็คงไม่มีผมในวันนี้

บทเรียนที่ทำให้กลายเป็น ‘เป้ MVL’ ในทุกวันนี้คืออะไร?

ผมตัดสินใจที่จะเคารพตัวตน และเลือกความสุขของตัวเอง ในวันที่ผมคิดว่ามันถูกต้องที่สุดแล้ว ผมสร้างสถานะของ MVL ขึ้นมาจากสิ่งที่ผมมีความสุขที่สุด ตอนนี้ผมอายุเกือบ 40 ปี ผมไม่มีเวลามากพอที่จะทำให้คนอื่นมีความสุข แต่ตัวเองกลับมีความทุกข์อีกต่อไปแล้ว ผมจึงเลือกเส้นทางนี้ เพื่อให้ตัวเองยังมีแรงทำสิ่งที่รักต่อไป สองคนบนโลกนี้ที่ผมอยากจะทำให้เขายิ้มได้ทุกวันคือ ภรรยาและลูกของผมเท่านั้น

เพลงวง Mild ที่สนุกที่สุดในฐานะนักแต่งเพลง?

‘ถ้าหากจะบอกรักใครสักคน มันก็ไม่ได้ยากลำบากลำบนสักเท่าไร แต่จะรักษาให้มันอยู่นาน ให้เป็นอย่างใจ มันช่างยากช่างเย็นมากมายเหลือเกิน’

‘รักเราไม่เท่ากัน’ เป็นเพลงที่ผมภูมิใจในการแต่งเพลงมากที่สุด เพราะชื่อเพลงสามารถสรุปเรื่องราวทั้งหมดด้วยประโยคเดียว คนเราเลิกกันด้วยหลายเหตุผล เช่น เข้ากันไม่ได้ ไม่มีเวลา หรือไม่ยอมปรับเข้าหากัน แต่ทุกเหตุผลล้วนเกิดขึ้นเพราะ ‘รักเราไม่เท่ากัน’ 

EP. Album : All in

คอนเซปต์หลักของ EP. Album : All in คืออะไร?

All in เป็น EP. Album ล่าสุดที่มีทั้งหมด 4 แทร็ก สร้างมาจากความรู้สึกที่ผมอยากจะทุ่มเท่ทุกพลังและประสบการณ์ทั้งหมดลงไปในอัลบัมนี้ เพราะเมื่ออายุเข้าใกล้เลข 4 ผมไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาสทำงานนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ผมจะทำเพลงในอัลบัมนี้ให้เหมือนกับ ‘โอกาสสุดท้าย’ ของผม

ใน EP. Album : All in คุณเป้ใส่ ‘ความเป็นตัวเอง’ เรื่องอะไรบ้าง?

All in เปรียบเสมือนการเทหมดหน้าตัก ผมใส่ความเป็นตัวเองในทุกอณูของอัลบัมนี้ ไม่ว่าจะเป็นแนวเพลง เนื้อหา ดนตรี และทีมเบื้องหลัง ผมคัดสรรมาอย่างดีที่สุดแล้ว เช่น ชวน ‘พี่แม็ก The Darkest Romance’ ซึ่งโดดเด่นเรื่องเพลงร็อก และเป็นหัวหมู่ทะลวงฟันของยุคสมัย มาช่วย Arrange และ Co-produce ในอัลบัมนี้ด้วย รวมถึงทีมแบ็กอัปของผมก็อยู่ในช่วงเวลาที่สุกงอม และมีเคมีการทำงานที่ลงตัว 

ส่วนตัวผมเองในฐานะนักแต่งเพลงและนักร้องก็อยู่ในช่วงที่พร้อมที่สุด เพื่อมอบความสุขให้แก่ผู้ฟัง ตอนนี้ผมเตรียมเพลงใน EP. Album : All in ครบแล้ว พร้อมที่จะปล่อยให้ทุกคนได้ฟังกัน ผมมีความสุขกับอัลบัมนี้มาก และหวังเหลือเกินว่า ผู้ฟังจะชอบอัลบัมนี้ไปกับผมด้วย

ทำไมดนตรีแนวนู เมทัล (Nu Metal) จึงเป็นสไตล์ที่ใช่ของเป้ MVL?

ผมไม่อยากร้องเพลงเพียงอย่างเดียว แต่ผมอยากจะแร็ปด้วย ผมลองทำเพลงด้วยดนตรีหลายแนว เพื่อค้นหาว่าชอบอะไรมากที่สุด จนค้นพบว่า เราเติบโตมากับดนตรีสไตล์นู เมทัล (Nu Metal) มาตั้งแต่ปี 2000 ซึ่งในยุคนั้น วงดนตรีที่โด่งดังระดับโลกเป็นดนตรีแนวนี้ เปรียบเสมือน Nu Metal Era จนผมได้รับแรงบันดาลใจ และหล่อหลอมกลายเป็นตัวตนของเราโดยไม่รู้ตัว ผมจึงชอบการแร็ปและดนตรีร็อก

‘ร็อก’ เป็นแนวเพลงที่จะขับเคลื่อนมวลชนได้ง่าย และส่งผลต่อคนฟังมากที่สุด เราใช้ชีวิตอยู่บนเวทีมากพอสมควร จึงอยากทำแนวเพลงที่สร้างความสุขให้แก่ผู้ฟัง มันคงจะดี ถ้าเราสามารถนำไวบ์เก่าๆ กลับมาทำใหม่ให้สนุกมากขึ้นกว่าเดิม

ถ้าถามว่า ณ ตอนนี้ ผมชอบอะไรมากที่สุดในพาร์ตการทำงาน ผมชอบการแสดงดนตรีสดมากที่สุด เพราะเป็นโชว์ที่เต็มไปด้วยพลังความสนุก

หลายคนคอมเมนต์ว่าเพลง Gone มีกลิ่นอายวง Mild คุณเป้คิดอย่างไรบ้าง?

มันไม่แปลกเลย ถ้าเขาจะรู้สึกว่า เพลง Gone มีกลิ่นอายวง Mild เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผมเป็นผู้แต่งเพลงของ Mild อยู่แล้ว ผมมองว่า คอมเมนต์แบบนี้คือ ‘คำชม’ เพราะแสดงว่า ตัวตนด้านเพลงของผมยังคงเป็นที่จดจำสำหรับผู้ฟัง

มีอะไรที่ Gone หรือจากไปแล้ว แต่คุณเป้เพิ่งรู้สึกเสียดายทีหลังไหม?

ความรู้สึกมั้งครับ เมื่อมองย้อนกลับไป เราสูญเสียความรู้สึกที่ดีไประหว่างทางมากเหลือเกิน เพราะเราให้ใจกับบางคนไป แต่สุดท้าย ทุกอย่างไม่เป็นแบบที่เราคิด เราจึงผิดหวัง ถ้าเป็นเราตอนนี้ เราคงไม่ทำแบบนั้น และคงมีสติมากกว่านี้ 

หากย้อนเวลากลับไปได้ ผมก็เลือกไม่แก้ไขอยู่ดี เพราะถ้าไม่ได้พบเจอเหตุการณ์ในวันนั้น คงไม่มีตัวตนในวันนี้ ผมไม่เคยมองว่าตัวเองแพ้เลย เพราะทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามา ทำให้ผมได้เรียนรู้ชีวิต

เพลง ‘เราพบกันด้วยความบังเอิญ แต่จากกันด้วยความตั้งใจ’ เกิดขึ้นได้อย่างไร?

หลังจากมาเป็น MVL คอนเซปต์เพลงส่วนใหญ่เกิดจากไอเดียของภรรยา ซึ่งผมจะคัดเลือกเองอีกที เพลง ‘เราพบกันด้วยความบังเอิญ แต่จากกันด้วยความตั้งใจ’ เธอเสนอว่า ลองนึกดูดีๆ สิ คนเราเดินผ่านกัน ไม่มีทางจะรู้ว่าคนไหนคือ Soulmate ของเรา ความรักเกิดด้วยความบังเอิญได้ แต่การจากลาเกิดขึ้นด้วยความตั้งใจของใครสักคนเสมอ

สปอยล์เพลงใหม่อย่าง ‘โกหก’ และ ‘คืน’ หน่อยว่าเป็นเพลงแบบไหน?

สองเพลงนี้แตกต่างกันอย่างชัดเจน อย่างเพลงแรก การโกหกเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากพบเจอ เพราะการโกหกเป็นรอยร้าวหรือจุดแตกหักของความสัมพันธ์ ที่ทำให้ความเชื่อใจหมดลง แต่เพลงนี้จะเล่าถึงคนคนหนึ่งที่ขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยโกหกว่า เรื่องราวทั้งหมดที่เขาได้ยินมา มันไม่ใช่เรื่องจริง เพื่อให้ชีวิตคู่ของเรายังไปต่อได้

คนเราเลิกกันด้วยหลายเหตุผลมาก แต่เหตุผลในเพลง ‘คืน’ คือการที่เราไม่สามารถรักและดูแลคนคนหนึ่งได้เท่าแฟนเก่าของเขา เราจึงขอคืนคนรักให้กับแฟนเก่าของเขา ซึ่งถือเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนมาก จึงเป็นโจทย์ที่ท้าทายว่า เราจะทำอย่างไรให้เรื่องราวที่ยากจะอธิบายนี้เข้าใจง่ายและไพเราะ

MVP ของ MVL

ปัจจุบันมีวงเกิร์ลกรุ๊ปและบอยกรุ๊ป รวมถึงศิลปินหน้าใหม่เกิดขึ้นจำนวนมาก คิดว่าจุดแข็งของตัวเองในวงการ T-POP คืออะไร?

ผมโชคดีที่มีพันธมิตรที่ดี จึงมีโอกาสได้ร่วมทำเพลงกับศิลปินหน้าใหม่หลายคน ทำให้เราได้ทราบอย่างหนึ่งว่า เพลงดี เพลงโดน เพลงเพราะ ยังคงมีคุณค่าเสมอในทุกยุคทุกสมัย แต่แตกต่างตรงที่กระบอกเสียงเท่านั้นเอง กระบอกเสียงของยุคที่แล้วคือพวกผม แต่ ณ ตอนนี้ กระบอกเสียงแห่งยุคสมัยคือศิลปินหน้าใหม่ กระบวนการอาจจะไม่เหมือนกัน แต่เป้าหมายคือทำให้ผู้ฟังมีความสุขเหมือนกัน รวมถึงสร้างพื้นที่ให้ทุกคนได้แชร์ความรู้สึกและประสบการณ์ร่วมกันในเพลงเดียวกันของศิลปินนั้นๆ

ดังนั้น ถ้าถามว่าจุดแข็งของผมคืออะไรในยุคสมัย T-POP ผมคิดว่าคือ ความสามารถในการแต่งเพลงที่ดีมากพอ จึงยังได้รับความไว้วางใจจากพี่ๆ ผู้ใหญ่ และศิลปินรุ่นใหม่ในวงการเพลงไทย ผมสามารถแบ่งปันสิ่งที่ดีให้แก่น้อง ขณะที่น้องๆ ก็ส่งต่อมุมมองใหม่ๆ ในฐานะเจ้าของยุคสมัยให้แก่เราเช่นกัน ทำให้ผมรู้สึกว่า ประสบการณ์และสิ่งที่อยู่ในตัวเรายังไม่เก่าเกินยุคสมัย

เป้าหมายสูงสุดในการเป็นศิลปินคืออะไร?

ผมมองเป้าหมายเป็นขั้นตอน โดยเป้าหมายในปัจจุบันคือ การทำ EP. Album : All in ซึ่งผมหวังว่าจะมีสักหนึ่งเพลงที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะทำอัลบัมเต็มต่อไป และถ้ามัน Hybe อีกครั้ง ผมก็จะจัดคอนเสิร์ตใหญ่ของตัวเอง เป้าหมายของผมเป็นแบบนี้

คุณเป้ถือเป็นศิลปินมากประสบการณ์ อยากรู้ว่ายังมีสิ่งที่อยากทำแต่ยังไม่ได้ทำอีกไหม?

ปัจจุบันกำแพงภาษาเริ่มทลายลง คอนเน็กชันของค่าย Spicydisc ก็ขยายกว้างขึ้น ช่วงหลังมานี้จึงมีโอกาสได้ทำงานร่วมกับศิลปินและนักแต่งเพลงจากต่างประเทศหลายท่าน แต่ผมยังไม่เคยทำอัลบัมอินเตอร์ที่เป็นภาษาอังกฤษ ผมก็อยากรู้ว่าสิ่งที่เราทำจะเป็นอย่างไรในเวทีระดับนานาชาติ

การทำงานในฐานะศิลปินมาหลายสิบปี สอนให้คุณเป้เติบโตขึ้นอย่างไรบ้าง?

เราไม่สามารถเป็นจุดหมุนโลกได้ ทุกคนมียุคสมัยของตัวเอง เราไม่มีวันจะอยู่ยั่งยืนยงจนค้ำฟ้า เราต้องเตรียมตัวอยู่เสมอ เพราะคลื่นลูกใหม่จะแรงกว่าลูกเก่า ประสบการณ์บอกผมให้รู้ว่า ขึ้นเป็นก็ต้องลงเป็น และไม่ยึดติดกับความสำเร็จที่เคยเกิดขึ้น สิ่งต่างๆ เหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งที่เราเคยทำได้ ไม่ได้การันตีว่าครั้งหน้าจะสำเร็จเหมือนเดิม จงพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ อย่าย่ำอยู่กับที่ อย่างน้อยแค่ชนะตัวเองในเมื่อวานได้สักเรื่องหนึ่งก็เพียงพอแล้ว

สิ่งที่เป็น MVP ในชีวิตของ ‘เป้ MVL’ คืออะไร?

ผมคิดว่าน่าจะเป็น ‘ครอบครัว’ ชีวิตของผมเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เพราะผมมีภรรยากับลูก ผมได้เข้าใจว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร และรู้สึกว่าบ้านเป็นบ้านจริงๆ เมื่อมีครอบครัวเป็นของตัวเอง ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ผมมีชีวิตอยู่เพื่อใคร

ครอบครัวคือทุกอย่างสำหรับผม ถ้าผมเป็นรถยนต์ ครอบครัวคือล้อ เครื่องยนต์ พวงมาลัย และน้ำมันที่ช่วยขับเคลื่อนให้ชีวิตของผมก้าวไปข้างหน้า

อยากฝากอะไรถึงแฟนเพลงที่ติดตามคุณเป้มาตั้งแต่วง Mild?

ขอบคุณมากจริงๆ ถ้าไม่มีพวกคุณ ผมคงหมดสิทธิ์ที่จะขึ้นไปร้องเพลงบนเวที พวกคุณเป็นมากกว่าลูกค้าและแฟนคลับ พวกคุณคือส่วนหลักของความสำเร็จ เพราะพวกคุณ ผมจึงยังได้ทำในสิ่งที่รัก ขอบคุณที่ทำให้คนคนหนึ่งได้ใช้ชีวิตเหมือนในฝันอย่างทุกวันนี้

ข้อความถึง ‘เป้’ ในวันแรกของการเป็นศิลปิน

ขอบคุณมึงมากที่ตัดสินใจดูแลตัวเองในวันที่ถูกต้อง ขอบคุณที่ทำเพื่อตัวเอง วันนี้กูไม่รู้แล้วว่า สิ่งที่มึงเลือกจะถูกหรือผิด แต่ฟังไว้นะเป้ อย่างน้อยที่สุด มึงรู้แล้วว่า ความสุขของมึงคืออะไร รักษามันไว้ให้ดี

The post จากนักร้องนำวง Mild สู่ ‘เป้ MVL’ ช่วงชีวิตที่เป็น MVP เพราะเลิกหนีตัวตนของตัวเอง และทำทุกเพลงให้เหมือนโอกาสสุดท้าย appeared first on a day magazine.

อีกสารพัดข้อห้ามด้านความรัก ที่พ่อแม่อ้างว่ามาจากความหวังดี แต่กลับไม่คำนึงถึงความต้องการส่วนตัวของลูกเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่บางคนอาจบรรลุนิติภาวะแล้ว หรือเข้าสู่ช่วงวัยที่มีวุฒิภาวะมากพอในการตัดสินใจเรื่องต่างๆ ด้วยตนเอง แต่พ่อแม่ยังคงควบคุมและบงการทุกเรื่องอย่างเข้มงวดโดยไร้เหตุผล ขณะที่บางประเด็นไม่ใช่ปัญหาหรือเรื่องร้ายแรง ตราบใดที่ลูกยังมีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตนเอง รู้จักวิธีป้องกัน และไม่สร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น

การเข้มงวดเกินกว่าเหตุของพ่อแม่ ส่งผลให้ลูกต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบ และปฏิบัติตามความคาดหวังของพ่อแม่อย่างเคร่งครัด จนไม่สามารถเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใคร และมีชีวิตเป็นของตัวเองได้จริงๆ โดยสามารถสังเกตได้ทั้งจากผู้คนใกล้ตัว และเหล่าคนดังในวงการบันเทิง ซึ่งประสบปัญหาความสัมพันธ์ เพราะครอบครัวเป็นสาเหตุสำคัญ

เจ้าของชีวิตตลอดกาล

“เราคบกับแฟนคนนี้ได้จะ 1 ปีแล้วค่ะ เขาเป็นแฟนผู้หญิงคนแรก เราไม่เคยคุยกับผู้หญิงมาก่อน ที่บ้านทราบแค่ว่าคุยๆ กันค่ะ แฟนเราอยากไปทะเลด้วยกันมาก ตัวเราอายุ 27 ปีแล้วค่ะ แฟนอายุ 24 ปี แต่ที่บ้านไม่ปล่อยให้ไปค่ะ แฟนก็นอยจนอยากเลิก แล้วเราเป็นเด็กที่ไม่เคยขัดใจพ่อแม่เลย”

ข้อความข้างต้นเป็นเพียง 1 กรณีจากชุมชน the pillow talks ซึ่งเปิดพื้นที่ให้ผู้ใช้งานแพลตฟอร์ม X แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องเพศและความสัมพันธ์ แต่ยังมีอีกหลายคนที่ประสบปัญหาความรักเพราะพ่อแม่เช่นเดียวกัน แสดงให้เห็นว่า ครอบครัวไทยจำนวนไม่น้อยที่เข้าข่าย Authoritarian parenting style หรือรูปแบบการอบรมเลี้ยงดูแบบควบคุมหรืออำนาจนิยม 

โดย Diana Baumrind นักจิตวิทยาชาวอเมริกัน อธิบายการเลี้ยงดูรูปแบบนี้ไว้ว่า Authoritarian parenting style คือการอบรมเลี้ยงดูที่พ่อแม่มีความเข้มงวดและเรียกร้องสูง แต่ไม่ตอบสนองความต้องการของลูกโดยสิ้นเชิง ผ่านการตีกรอบตั้งกฎเกณฑ์ หรือใช้อำนาจบังคับให้ลูกปฏิบัติตามอย่างเข้มงวด แต่แทบจะไม่อธิบายเหตุผลหรือที่มาของกฎเหล่านั้น ส่งผลให้ลูกจำเป็นต้องยอมรับว่า คำพูดของพ่อแม่นั้นถูกต้องเสมอ เพราะหากไม่เชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่ ลูกจะโดนลงโทษด้วยวิธีการต่างๆ เช่น ห่างเหิน นิ่งเงียบ ด่าทอ ไปจนถึงการใช้ความรุนแรงทางกายอย่างการทุบตี

หนึ่งในสาเหตุสำคัญที่ทำให้ครอบครัวไทยมีแนวคิดเช่นนี้ เนื่องจากพวกเขามองว่า พ่อแม่เป็นเจ้าของชีวิตลูก หรือลูกคือสมบัติที่พ่อแม่สามารถทำอะไรก็ได้ โดยมักอ้างสิทธิ์ผู้ให้กำเนิด หรือผู้เลี้ยงดู ทำให้ลูกไม่มีทางเลือกอื่น นอกเหนือจากการเชื่อฟังและทำตามที่พ่อแม่ต้องการ จนอาจไม่มีอิสระในการดำเนินชีวิต 

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เติบโตในสภาพแวดล้อมการเลี้ยงดูแบบควบคุมหรืออำนาจนิยม อาจรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่ไร้อำนาจตัดสินใจสำหรับครอบครัว ไม่กล้าต่อรองหรือขัดใจพ่อแม่ รวมถึงยอมให้พ่อแม่บงการชีวิตอยู่เรื่อยไป ไม่ว่าจะโตขึ้นแค่ไหน หรืออายุเท่าไหร่ก็ตาม เพราะพวกเขาถูกกล่อมเกลาเช่นนี้ตั้งแต่เด็ก

มือที่ 3 ในรูปแบบครอบครัว

“ถ้ามีแฟนก็ไม่ต้องมีแม่”
“ถ้าจะไปไหนกับแฟน ต้องพาแม่ไปด้วย”
“แม่เคยทำมากกว่านี้อีก”

หากพ่อแม่ยื่นคำขาดให้ลูกเลือกระหว่าง ‘แฟน’ กับ ‘พ่อแม่’ โดยไม่มีเหตุผลที่สมเหตุสมผล หรือพยายามแทรกกลางความสัมพันธ์ พูดจาเกทับ แสดงตัวว่าเหนือกว่าแฟนของลูก เพียงเพราะพวกเขารู้สึกโดนแย่งความรักไปจากตัวเอง สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่เรื่องปกติอย่างแน่นอน เพราะความสัมพันธ์รูปแบบคู่รัก กับความสัมพันธ์รูปแบบพ่อแม่-ลูกนั้นแตกต่างกัน และไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้

อ้างอิงจากคำนิยามของนักจิตวิทยา Kenneth M. Adams พฤติกรรมดังกล่าวถือเป็น การร่วมประเวณีทางอารมณ์แบบแอบแฝง (Emotional Incest) เนื่องจากพ่อแม่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือสนองความต้องการทางอารมณ์ที่ควรได้รับจากคู่รัก และละเมิดขอบเขตความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่-ลูก โดยมักเป็นพฤติกรรมที่ไม่ปรากฏชัดเจนต่อภายนอก

Emotional Incest สร้างบาดแผลทางจิตใจให้กับลูกตั้งแต่วัยเด็ก และส่งผลต่อเนื่องจนถึงวัยผู้ใหญ่ เนื่องจากลูกต้องเป็นที่พึ่งพิงทางอารมณ์ให้แก่บุพการี จนอาจพลาดช่วงเวลาสำคัญของวัยตัวเอง เช่น ไม่มีโอกาสไปเที่ยวกับเพื่อนหลังเลิกเรียน เพราะต้องกลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อทุกวัน ถ้าไม่ทำเช่นนั้น พ่ออาจจะแสดงออกว่าเศร้าหรือผิดหวัง รวมถึงจำต้องละทิ้งความรักที่มีค่าและเลิกรากับแฟนของตน เพราะพ่อแม่กีดกัน ดังนั้น บาดแผลในวัยเด็กอาจพัฒนาเป็นปมปัญหาที่ยากจะคลี่คลายในวัยผู้ใหญ่

การที่พ่อแม่ยึดติดกับลูกมากจนเกินไป และแสดงอาการ ‘หึงหวง’ ไม่ใช่ ‘ห่วงใย’ นั้นสร้างรอยร้าวและสั่นคลอนความรักลูกไม่มากก็น้อย เพราะนอกจากลูกจะตกที่นั่งลำบาก และอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้ว แฟนของลูกซึ่งเป็นบุคคลภายนอกครอบครัวยังต้องเผชิญกับความอึดอัดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะทุกคนต้องการโลกส่วนตัวสำหรับความรัก เพื่อใช้เวลาด้วยกันตามลำพัง พร้อมทั้งอยากได้รับการยอมรับจากครอบครัวของคนรัก 

หากไม่ว่าจะคบใครก็ต้องเลิกราเพราะพ่อแม่ไม่เข้าใจ ท้ายที่สุด ลูกอาจต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครเคียงข้าง นี่หรือคือความรักของพ่อแม่?

ภาระพันผูกจากความกตัญญู

ปฏิเสธไม่ได้ว่า หลายคนต้องกลายเป็น ‘เดอะแบก’ ในครอบครัว ทั้งรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่าย ดูแลปัญหาสุขภาพของพ่อแม่ พร้อมทั้งรองรับอารมณ์ความรู้สึกของสมาชิกในครอบครัว เหตุผลที่ลูกหลานต้องแบกรับภาระมากมายแบบนี้ เพียงเพราะคำว่า ‘กตัญญู’ ซึ่งฉุดรั้งพวกเขาไม่ให้ก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อใช้ชีวิตของตัวเอง

‘การทดแทนบุญคุณพ่อแม่’ ไม่ใช่เรื่องไม่ดี แต่ถ้าลูกบางคนยังไม่มีความพร้อมด้านกำลังทรัพย์ สภาพจิตใจ และความสามารถในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ขณะที่ต้องสร้างครอบครัวของตนเองไปด้วย อาจก่อให้เกิดปัญหาระหว่างคู่สมรสกับพ่อแม่ เช่น ทัศนคติไม่ตรงกัน การรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว การก้าวก่ายบทบาทหน้าที่ พื้นฐานการใช้ชีวิตต่างกัน และค่าใช้จ่ายที่สูงเกินรับไหว ซึ่งส่งผลกระทบเชิงลบต่อความสัมพันธ์คู่รัก และครอบครัวของลูกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อครอบครัวมีขนาดใหญ่ขึ้น ปัญหาภายในก็แปรผันตาม ชีวิตคู่จึงไม่ใช่เพียงเรื่องของคนสองคน แต่กลายเป็นเรื่องของ 2 ครอบครัว ดังนั้น ถ้าไม่มีการแก้ไขปัญหาอย่างเหมาะสม หรือข้อสรุปที่ทุกฝ่ายพึงพอใจ อาจนำไปสู่การต้องเลือกว่า จะรักษาชีวิตคู่ไว้ หรือตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ ซึ่งเป็นความจริงอันโหดร้ายที่หลายคนเคยพบเจอ

เนื่องจากสังคมไทยปลูกฝังวาทกรรม ‘กตัญญู’ มาเป็นระยะเวลานาน สังเกตได้จากการมีอยู่ของเพลง ‘หน้าที่ของเด็ก’ หรือที่หลายคนจดจำกันในชื่อ ‘เด็กเอ๋ยเด็กดี’ โดยเนื้อเพลงนี้ระบุว่า การยึดมั่นกตัญญูเป็นหนึ่งในสิ่งที่เยาวชนพึงประพฤติจากทั้งหมด 10 ประการ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการหล่อหลอมแนวคิดกตัญญูผ่านสื่อบันเทิงอย่างบทเพลง อีกทั้งยังมีการขัดเกลาผ่านมิติทางสังคมอื่นๆ อีกด้วย เช่น การสั่งสอนจากสถาบันครอบครัว การบรรจุหน้าที่ของบุตรที่ดีในหนังสือเรียนวิชาสุขศึกษา และการนำเสนอของละครไทยที่มุ่งให้ข้อคิดเรื่องนี้ เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม สาเหตุที่ทำให้ ‘ความกตัญญู’ กลายเป็นค่านิยมสำคัญ เพราะสังคมไทยไม่มีสวัสดิการแห่งรัฐสำหรับผู้สูงอายุที่เหมาะสม เช่น เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุกำหนดเพดานสูงสุดเพียง 1,000 บาท/เดือน ซึ่งไม่เพียงพอต่อการดำเนินชีวิตช่วงบั้นปลายอย่างมีคุณภาพ นอกจากนี้ ในระหว่างที่พ่อแม่ยังเป็นหนุ่มสาว พวกเขาก็ต้องเผชิญกับวิกฤติเศษฐกิจไม่ต่างจากในปัจจุบัน ทำให้ไม่มีเงินเก็บมากพอสำหรับใช้ในยามเกษียณ ผลกระทบเหล่านี้จึงกลายเป็นมรดกตกทอดสู่รุ่นลูกรุ่นหลานอย่างที่ไม่มีใครต้องการ 

ปล่อยมือจากพ่อแม่ เพื่อใช้ชีวิตของตัวเอง

ยอม 1 ครั้ง ไม่จำเป็นต้องยอมตลอดไป

ต่อให้เราจะเคย ‘ยอม’ อยู่ในกรอบที่พ่อแม่วางไว้มาโดยตลอด แต่ถ้าคำสั่งของพ่อแม่นั้นไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเหมาะสม หรือสร้างความทุกข์ใจให้แก่เรามากเกินไปอย่างไม่จำเป็น รวมถึงครอบงำชีวิตและตัวตนของเราจนไม่มีอิสระ ทั้งที่เราพยายามทำหน้าที่ลูกที่ดีเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้แล้ว มันไม่ผิดเลยที่วันนี้เราจะ ‘เลือกตัวเอง’ ก่อนคนอื่นบ้าง เพราะนี่คือชีวิตของเรา

อย่างไรก็ตาม การพูดนั้นง่ายกว่าการลงมือทำจริงเสมอ เพราะเงื่อนไขชีวิตของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน จึงไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถแก้ไขปัญหาเหล่านี้ และกล้าที่จะปล่อยมือจากพ่อแม่ เพื่อใช้ชีวิตของตัวเองตามที่ใจต้องการ ไม่ว่าวันนี้จะเลือกทางไหน โปรดชื่นชมและขอบคุณตัวเองว่า เราทำดีที่สุดแล้วภายใต้เงื่อนไขที่ยุ่งเหยิงเช่นนี้

อ้างอิง
https://x.com/qcbqcbqcb/status/1853683563344146515?s=53&t=gFVzplObf-6pCwjCIxTMrA

https://digital.car.chula.ac.th/cgi/viewcontent.cgi?article=4556&context=chulaetd

https://psychcentral.com/sex/emotional-incest-when-is-close-too-close#what-is-it

https://www.medicalnewstoday.com/articles/covert-incest?

The post เมื่อ ‘ครอบครัว’ ทำให้ความรักของลูกพังทลาย ปล่อยมือจากพ่อแม่ไม่ได้ แม้อยากใช้ชีวิตของตัวเอง appeared first on a day magazine.

ท่ามกลางเมืองที่แสนวุ่นวาย คนต่างจังหวัดกลับรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะต้องทิ้งครอบครัวของตนเองไว้ข้างหลัง และลาจากบ้านเกิดที่เคยผูกพัน แม้ ‘กรุงเทพฯ’ จะเป็นเมืองหลวง แต่เปรียบเสมือน ‘ต่างจังหวัด’ สำหรับใครหลายคน…

ถึงแม้ว่าสำนักงานราชบัณฑิตยสภา ไม่ได้นิยามความหมายของคำว่า ‘ต่างจังหวัด’ ไว้อย่างเป็นทางการในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน โดยหากพิจารณาจากบริบทการสื่อสารของคนไทยทั่วไป ต่างจังหวัดคือ เขตพื้นที่ปกครองของประเทศที่ไม่ใช่เมืองหลวง อย่างไรก็ตาม ในแง่ความรู้สึกของผู้คน ‘ต่างจังหวัด’ อาจหมายถึงจังหวัดอื่นๆ ที่ไม่ใช่จังหวัดบ้านเกิดของเรา

กรุงเทพฯ ไม่ใช่ ‘บ้านของหัวใจ’ แต่เปรียบเสมือนแหล่งหางานหาเงินเพื่อความอยู่รอดสำหรับคนต่างจังหวัด เนื่องด้วยความเจริญทุกมิติกระจุกตัวอยู่ที่เมืองหลวงเพียงแห่งเดียว เช่น บริการขนส่งสาธารณะที่ทั่วถึง สาธารณูปโภคที่มีมาตรฐาน การศึกษาที่มีประสิทธิภาพ ตลาดงานที่หลากหลาย รวมถึงแหล่งผลงานศิลปะและความบันเทิงที่สามารถเข้าถึงได้ง่าย ขณะที่บางจังหวัดไม่มีแม้แต่น้ำสะอาดให้ใช้ ไม่มีรถสาธารณะให้นั่ง ไม่มีสถานศึกษาที่มีคุณภาพให้เรียน ไม่มีโรงภาพยนตร์ให้เสพความบันเทิง และอีกสารพัด ‘ความลำบาก’ ที่ไม่เคยได้รับการแก้ไขจากภาครัฐ

ความเป็น ‘เอกนคร’ หรือ ‘เมืองโตเดี่ยว’ ของเมืองหลวงไทย สะท้อนถึงความเหลื่อมล้ำในสังคมไว้อย่างชัดเจน แต่ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา คุณภาพชีวิตของผู้คนอีก 76 จังหวัด ยังคงถูกมองข้ามอย่างไม่ใยดี ส่วนกรุงเทพฯ กลับพัฒนาสู่ความเจริญมากขึ้นเรื่อยๆ โดยบีบบังคับให้ผู้คนจากทั่วสารทิศจำต้องหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวงอย่างต่อเนื่อง เพราะคนไทยไม่มีทางเลือกที่เหมาะสมในชีวิต จึงจำเป็นต้องย้ายมาเรียนหรือทำงานที่นี่ ซึ่งถือเป็นการผลักภาระให้แก่ประชาชนในต่างจังหวัดอย่างไม่เป็นธรรม

ถ้าอยากมีชีวิตที่ดีกว่า ‘กรุงเทพฯ’ คือทางรอดเดียวสำหรับคนไทย

มาฟังเสียงคนต่างจังหวัดที่ยอมละทิ้งชีวิตเก่าในบ้านเกิด เพื่อโอกาสความก้าวหน้าในอนาคต ว่าถิ่นที่อยู่อาศัยปัจจุบันอย่าง ‘กรุงเทพฯ’ มีความหมายต่อพวกเขาอย่างไร และคุณภาพชีวิตในต่างจังหวัดนั้นแตกต่างจากเมืองหลวงมากแค่ไหน?

กรุงเทพฯ คือ House ที่จำเป็นต้องอยู่ ไม่ใช่ Home ที่อยากอยู่

“เด็กต่างจังหวัดต้องถีบตัวเองอย่างถึงที่สุด เพื่อหนีจากบ้านของตนเอง เพราะความเจริญทุกอย่างกระจุกตัวอยู่ที่กรุงเทพฯ”

‘สิรวิชญ์ บุญประสิทธิการ’ พิธีกรรายการ 20 ยังจอย วัย 25 ปี ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดท่องเที่ยวอย่างภูเก็ต แต่ย้ายมาเรียนและทำงานที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 เนื่องจากมหาวิทยาลัยที่เปิดสอนคณะนิเทศศาสตร์นั้นมีจำนวนไม่มากในประเทศไทย และคิดว่า มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ น่าจะมีหลักสูตรที่มีคุณภาพกว่าจังหวัดอื่นๆ 

จากสภาพปัญหาในระบบการศึกษา และตลาดแรงงานไทย ส่งผลให้การเรียนคณะนิเทศศาสตร์นั้นมีความเสี่ยงอยู่แล้ว ซึ่งเขามองว่า วิธีลดความเสี่ยงที่ดีที่สุดคือ การเลือกเรียนในคณะนิเทศศาตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่าง นิเทศ จุฬาฯ เพราะน่าจะนําไปสู่อนาคตการทำงานที่มีโอกาสมากกว่า

ข้อดีของการอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ สำหรับคนต่างจังหวัดคือ การได้ฝึกใช้ชีวิต และพึ่งพาตนเอง ส่วนข้อเสียคือ ‘ค่าใช้จ่าย’ เพิ่มมากขึ้น เช่น ค่าที่อยู่อาศัย ค่าเดินทาง และค่าครองชีพที่สูงกว่า อีกทั้งยังทำให้ความใกล้ชิดภายในครอบครัวลดน้อยลง หรือเกิดระยะห่างในความสัมพันธ์ ซึ่งอาจนำไปสู่ความไม่เข้าใจกัน หรือในกรณีที่ร้ายแรง เช่น สมมติถ้าลูกย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ แต่แม่เพิ่งป่วยกะทันหัน คำถามคือลูกต้องทำอย่างไรต่อไป หรือจะมีคนดูแลแม่ที่ป่วยไหม?

หลายครั้งที่เขาอยากหลีกหนีความวุ่นวายในเมืองหลวง หรือหยุดพักจากการทำงาน ความรู้สึกคิดถึงจังหวัดภูเก็ตจึงก่อตัวขึ้น เพราะเขาเกิดและเติบโตที่นั่น ทำให้รู้สึกผูกพัน และเชื่อมโยงกับความทรงจำในวัยเด็ก จังหวัดบ้านเกิดจึงเปรียบเสมือนสถานที่ที่ทำให้เขาได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง 

“กรุงเทพฯ เป็นบ้านที่เราไม่ได้เต็มใจจะอยู่อย่าง 100% เพราะเหตุผลแรกเริ่มของการย้ายมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ ‘อยากอยู่’ แต่คือ ‘ต้องอยู่’ ในเมื่อสภาพสังคมบีบบังคับให้เราต้องมาอยู่ที่นี่ เราจึงเรียกกรุงเทพฯ ว่าบ้านที่ดีได้ไม่เต็มปาก”

เขากล่าวว่า คนไทยจำนวนมากไม่ได้เรียกกรุงเทพฯ ว่าต่างจังหวัด อาจเป็นเพราะการปลูกฝังผ่านสังคมที่แบ่งแยกเพียง ‘กรุงเทพฯ’ กับ ‘ต่างจังหวัด’ อย่างไรก็ตาม ตัวเขาเองให้นิยามคำว่า ‘ต่างจังหวัด’ หมายถึงจังหวัดอื่นๆ ที่ไม่ใช่จังหวัดบ้านเกิด 

“ไม่ว่าจะอยากอยู่กรุงเทพฯ หรือไม่ก็ตาม แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ที่นี่คือที่อยู่อาศัย ณ ปัจจุบันของเรา การอยู่กรุงเทพฯ นานเกือบ 6 ปี ทำให้เรามองกรุงเทพฯ เป็นบ้านมากขึ้น แต่ถ้าต้องเทียบระหว่างกรุงเทพฯ กับภูเก็ต เมืองหลวงแห่งนี้ยังคงเป็นต่างจังหวัดสำหรับเราอยู่ดี”

เขาไม่ได้เศร้าเสียใจ เมื่อต้องลาจากบ้านเกิด เพื่อมาเรียนหรือทำงานต่อในกรุงเทพฯ แต่กลับรู้สึกถึงความวุ่นวายที่มากเกินไปในกรุงเทพฯ ทั้งการจราจรที่ติดขัด และผู้คนแปลกหน้ามากมายที่เร่งรีบเดินทางไปคนละจุดหมาย โดยที่ไม่มีปฏิสัมพันธ์หรือรู้จักกันเลย ซึ่งเป็นภาพที่แตกต่างจากวิถีชีวิตของจังหวัดภูเก็ต 

เมื่อถามว่า “คนไทยมีทางเลือกชีวิตที่เหมาะสมไหม?” เขาชั่งใจไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า ในความเป็นจริง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนของโลก เราก็อาจจะเลือกบ้านของตัวเองไม่ได้มากนัก แต่ถ้าเปรียบเทียบระหว่างประเทศไทยกับประเทศในทวีปยุโรปหรืออเมริกา คนไทยมีทางเลือกในชีวิตน้อยกว่าจริงๆ เพราะความเจริญทุกด้านกระจุกตัวอยู่ที่กรุงเทพฯ เช่น ในบางสายงานแทบไม่มีทางทําที่จังหวัดอื่นได้เลย หรือต่อให้ทำได้ ฐานเงินเดือนก็แตกต่างกันอย่างชัดเจน

สถานการณ์ในไทยคือ ถ้าอยากทำงานสายนี้ คุณต้องอยู่ที่กรุงเทพฯ เท่านั้น ถ้าอยู่จังหวัดบ้านเกิด ก็ต้องยอมทำงานอื่น มันเป็นเรื่องจริงที่น่าเศร้าที่เด็กคนหนึ่งต้องตัดสินใจเรื่องยิ่งใหญ่ตั้งแต่ตอนอายุ 18 ปี ว่าชีวิตหลังจากนี้ เขาจะทํางานอะไร หรือต้องอยู่ที่ไหน ขณะเดียวกัน บางคนอยู่จังหวัดใกล้เคียงกรุงเทพฯ แต่ยอมไม่อยู่บ้านตัวเอง เพื่อให้ใกล้กับสถานที่ทำงานมากขึ้น จะได้เดินทางสะดวก เพราะระบบขนส่งสาธารณะไปไม่ถึงจังหวัดของเขา นำมาซึ่งการเสียเวลา ค่าใช้จ่าย และต้นทุนอีกหลายอย่างในชีวิต

ในทางกลับกัน ประเทศที่เจริญแล้ว บ้านของหลายคนก็อาจจะไม่ได้ใกล้กับสถานที่ทำงานเช่นกัน แต่ด้วยความที่ประเทศนั้นมี ‘ระบบขนส่งสาธารณะ’ ที่มีคุณภาพ และสามารถพาเขาไปที่ทํางานได้อย่างสะดวกสบาย ประชาชนในต่างประเทศจึงไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่าง ‘บ้าน’ หรือ ‘งาน’ แบบคนไทย แต่สามารถทำงานที่รักและอาศัยอยู่ในบ้านของตัวเองไปพร้อมกัน

ถ้าความเจริญไม่ได้กระจุกตัวอยู่ที่กรุงเทพฯ จะเลือกย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ไหม? 

“เราตอบคำถามนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะมันเหมือนเป็นคำถามที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริง ต่อให้ภูเก็ตจะเป็น 1 ใน 10 จังหวัดที่เจริญที่สุดในประเทศไทย แต่ตั้งแต่เกิดมายังจินตนาการภาพที่ภูเก็ตมีความเจริญทัดเทียมกรุงเทพฯ ไม่ออกอยู่ดี หรือถ้าจินตนาการได้ เราก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เพราะมันคงจะเป็นได้แค่จินตนาการตลอดไป”

เขาเล่าว่า ภูเก็ตถือว่ามีสิ่งอํานวยความสะดวกมากกว่าหลายจังหวัด แต่ปัจจุบันก็ยังไม่มีบริการขนส่งสาธารณะ ซึ่งเป็นคุณภาพชีวิตพื้นฐานของประชาชน เขาจำได้ว่า ช่วงหนึ่งมีคลิปไวรัลที่คนต่างชาติถามคนไทยว่า คุณยอมได้ยังไงที่ให้มีรถไฟฟ้าแค่ในเมืองหลวง? อีกทั้ง คุณภาพด้านการศึกษายังสู้โรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ไม่ได้ และจังหวัดภูเก็ตมีมหาวิทยาลัย (ที่ไม่ใช่สายอาชีวะหรือราชภัฏ) มีเพียงหนึ่งแห่งคือ มอ. ซึ่งเน้นเฉพาะสาขาท่องเที่ยว อีกทั้งยังไม่มีแหล่งนิทรรศการศิลปะเฉกเช่นกรุงเทพฯ

“มันไม่แปลกที่เมืองหลวงจะเจริญกว่าจังหวัดอื่นๆ แต่สิ่งที่ไม่ปกติในประเทศไทยคือ ช่องว่างความเจริญหรือความเหลื่อมล้ําที่สูงมากเกินไป ขณะที่ในประเทศอื่นอาจจะมีการกระจายอํานาจที่มีประสิทธิภาพกว่านี้”

สาเหตุของความเหลื่อมล้ำในประเทศไทยคือ ปัญหาด้านการเมืองในเชิงโครงสร้าง เช่น การปกครองที่ไม่ค่อยต่อเนื่อง เพราะมีการรัฐประหารเกิดขึ้นบ่อยครั้ง รวมถึงผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งมาจากการแต่งตั้งจากส่วนกลางอย่างกระทรวงมหาดไทย ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งในท้องถิ่น ผู้ว่าราชการจังหวัดจึงมักไม่ใช่คนในพื้นที่นั้น ส่งผลให้ไม่ได้เข้าใจปัญหาในจังหวัดอย่างแท้จริง หรือใช้เวลานานในการสำรวจปัญหา

นอกจากนี้ การปกครองท้องถิ่นในส่วนอื่น ซึ่งมาจากการเลือกตั้งของคนในพื้นที่ เช่น นายกและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด ยังมีความไม่ลงรอยระหว่างพรรคเก่ากับพรรคใหม่ เพราะเมื่อมีการเลือกตั้งใหม่หลังครบวาระ พรรคใหม่จะไม่อยากสานต่อผลงานเดิมของพรรคเก่า ซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมือง สุดท้าย สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเกมการเมืองที่ส่งผลกระทบต่อประชาชน และไม่ได้สร้างประโยชน์ต่อจังหวัดอย่างแท้จริง

เขากล่าวอย่างหนักแน่นว่า อยากให้ความเหลื่อมล้ำในไทยลดน้อยลง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องแก้ไขปัญหานี้อย่างไร เพราะปัญหาของประเด็นนี้แทรกซึมอยู่ในหลายจุด ทั้งสถานที่ การวางผังเมือง กฎหมาย รัฐธรรมนูญ รวมถึง ‘คนที่มีอำนาจ’ ในการแก้ไขสิ่งเหล่านี้ ซึ่งเป็นปัญหาที่สะสมมาเป็นระยะเวลานาน

“House คือบ้านที่ตัวเราอยู่ ส่วน Home คือบ้านที่ใจเราอยู่ ประเทศที่ดีคือประเทศที่ House และ Home ของทุกคนคือที่เดียวกัน แต่สิ่งนี้กลับยากที่จะเกิดขึ้นในประเทศไทย สำหรับคนต่างจังหวัดแล้ว House ของพวกเราอาจเป็นกรุงเทพฯ แต่ Home ที่แท้จริงคือบ้านเกิดที่ต่างจังหวัด”

กรุงเทพฯ ไม่ใช่บ้าน แต่เป็นเพียงแหล่งหาเงิน

“ณ ปัจจุบัน มองว่า กรุงเทพฯ ไม่ใช่บ้านของเรา เพราะนอกจากจะเช่าที่อยู่อาศัยของคนอื่นแล้ว กรุงเทพฯ ยังเปรียบเสมือนแหล่งหาเงินมากกว่า เราไม่ได้รู้สึกผูกพันกับกรุงเทพฯ ในมุมสถานที่ แต่ผูกพันกับผู้คนกลุ่มเพื่อนที่กรุงเทพฯ ดังนั้น ถ้าวันหนึ่งเรารวยขึ้นมากๆ เราก็อยากกลับไปอยู่ที่จังหวัดบ้านเกิด”

‘ณัฐธิดา คะสีทอง’ นิสิตชั้นปีที่ 4 คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งย้ายจากบ้านเกิดที่จังหวัดขอนแก่น อำเภอเมือง ตำบลสำราญ มาเรียนระดับชั้นอุดมศึกษาที่กรุงเทพฯ เป็นเวลากว่า 3 ปี ซึ่งเพื่อนหลายคนในคณะก็ย้ายมาจากจังหวัดอื่นๆ ด้วยเช่นกัน โดยเธอให้เหตุผลในการย้ายมาครั้งนี้ว่า กรุงเทพฯ มีความเจริญก้าวหน้ามากกว่า หากเรียนที่กรุงเทพฯ น่าจะได้รับโอกาสมากกว่าในต่างจังหวัด

“การกลับไปพบเจอความว่างเปล่า หรือการไม่มีคนที่รักรอคอยอยู่ที่ห้องพัก ทำให้เรารู้สึกเหงา และคิดถึงบ้านที่ต่างจังหวัด เมื่อมีปัญหาในชีวิตเกิดขึ้น เราต้องพยายามแก้ไขและจัดการปัญหาด้วยตนเองทุกอย่าง แต่ถ้าอยู่บ้าน เราจะมีสถานะเป็นลูกของพ่อแม่ ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน เพียงแค่กลับบ้านก็รู้สึกหายเหนื่อย เพราะได้อยู่ในพื้นที่ปลอดภัย (Safe Zone)”

ข้อเสียของการอาศัยอยู่ที่กรุงเทพฯ สำหรับคนต่างจังหวัดคือ การห่างไกลครอบครัว ทั้งในแง่ความรู้สึกและพื้นที่ เพราะตอนอยู่บ้านที่ขอนแก่น พื้นที่ถูกแบ่งสัดส่วนชัดเจน เช่น ห้องนอนส่วนตัว ห้องนั่งเล่น ห้องครัว เป็นต้น ขณะที่การอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ ทำให้ทุกกิจวัตรประจำวันถูกมัดรวมอยู่ในห้องพักขนาดเล็กห้องหนึ่งเท่านั้น รวมถึงต้องอยู่ร่วมกับคนอื่น ส่งผลให้ไม่มีพื้นที่ส่วนตัวหรือเวลาสำหรับตัวเองเลย อย่างไรก็ตาม เธอไม่อาจย้ายออกจากหอพักนิสิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (หอในจุฬาฯ) เนื่องด้วยข้อจำกัดด้านค่าใช้จ่าย

“การอยู่ห่างไกลครอบครัว ทำให้พวกเราไม่ได้พูดคุยกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน บางครั้งเหนื่อยจนไม่มีแม้แต่แรงจะตอบไลน์พ่อแม่ หรือไม่กล้าบอกว่าเรากำลังเผชิญปัญหาอะไร เพราะกลัวพ่อแม่จะเป็นห่วง แต่ถ้าได้อยู่ด้วยกัน พ่อแม่คงรับรู้ว่าชีวิตของเราเป็นอย่างไรได้ง่ายกว่านี้”

เธอมีโอกาสได้กลับบ้านเพียง 2 – 3 ครั้งต่อปี และแต่ละครั้งมีเวลาอยู่กับครอบครัวประมาณ 1 สัปดาห์เท่านั้น เนื่องจากภาระหน้าที่ด้านการเรียน กิจกรรม และการฝึกงาน โดยเมื่ออยู่กรุงเทพฯ เธอต้องพยายามเติบโตเป็นผู้ใหญ่ตลอดเวลา ในทางกลับกัน ตอนเรียนออนไลน์ที่บ้านในช่วงโควิด-19 ระบาดหนัก แม่จะคอยจัดเตรียมอาหารการกินให้เธอเสมอ ฉะนั้น สิ่งที่ขาดหายไปจากการเรียนไกลบ้านคือ การดูแลเอาใจใส่จากครอบครัวที่พร้อมจะสนับสนุนกันและกัน

“เรากลั้นน้ำตาไม่ให้ร้องไห้ต่อหน้าพ่อแม่ทุกครั้งที่ต้องลาจากกัน ไม่เคยชินกับความรู้สึกหน่วงในใจสักที แม้จะต้องออกจากพื้นที่ Safe Zone ของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

หากพิจารณาบริบทการใช้คำว่า ‘ต่างจังหวัด’ ของสังคมและสื่อมวลชนส่วนใหญ่จะสื่อถึงความทุรกันดาร ความไม่เจริญ หรือพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลเมืองหลวง เพราะจังหวัดที่อยู่ใกล้กรุงเทพฯ จะถูกเรียกว่าปริมณฑล

“กรุงเทพฯ คือต่างจังหวัดสำหรับเรา เพราะจังหวัดบ้านเกิดของเราคือขอนแก่น ครั้งหนึ่งเพื่อนเคยถามว่า เราจะเดินทางไปไหน ซึ่งเราไปกรุงเทพฯ แต่ตอบว่าไปต่างจังหวัด เนื่องจากเรานับว่า ทุกจังหวัดที่ไม่ใช่บ้านเกิดคือต่างจังหวัดทั้งหมด”

คนไทยมีทางเลือกในชีวิตที่เหมาะสมไหม?

เธอตอบคำถามนี้ว่า แม้เธอจะเป็นคนตัดสินใจมาอยู่กรุงเทพฯ ด้วยตนเอง แต่ถ้ามองลึกไปถึงเหตุผลตั้งต้นที่แท้จริง เธอย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ เนื่องจากต้องการโอกาสในอนาคตที่มากกว่า และหวังว่าจะมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ดังนั้น จึงไม่ควรพิจารณาอย่างผิวเผินว่า คนไทยมีสิทธิเลือกได้ว่าจะอยู่ที่ไหน เพราะที่จริงแล้ว ความเหลื่อมล้ำในสังคมไทย ยังคงบีบบังคับให้ผู้คนที่อยากมีชีวิตที่ดีต้องเข้าสู่วงจรทุนนิยมในเมืองหลวง ดังนั้น ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา คนไทยจึงมิได้มีทางเลือกในชีวิตที่เหมาะสม

“สภาพปัญหาในสังคมไทยปัจจุบัน ทำให้เราไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าปักหลักอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น เราจะทำงานหรือฝึกงานสายงานไหนได้บ้างนอกเหนือจากข้าราชการ เรานึกถึงบริษัทแขนงอื่นไม่ออกเลย แต่ถ้าความเจริญกระจายตัวไปที่ต่างจังหวัดมากกว่านี้ เราคงจะตัดสินใจเรียนและทำงานที่บ้านเกิดตั้งแต่ต้น เพราะค่าใช้จ่ายจะไม่สูงมาก และมีครอบครัวเป็นพื้นที่สบายใจให้แก่เรา”

ในฐานะคนที่เคยอยู่ทั้งในกทม. และต่างจังหวัด คุณภาพชีวิตในทั้งสองจังหวัดนี้แตกต่างกันมาก เช่น บริการคมนาคมสาธารณะในกรุงเทพฯ ทำให้เดินทางไปไหนมาไหนได้อย่างสะดวกสบาย แตกต่างจากจังหวัดขอนแก่น ซึ่งเธอต้องเดินทางด้วยรถส่วนตัวของพ่อแม่ เพราะรถสองแถวไม่มีเวลารับส่งผู้โดยสารที่แน่นอน จึงไม่อาจคาดคะเนระยะเวลาในการเดินทางได้เฉกเช่นรถไฟฟ้าในกรุงเทพฯ

“ในต่างจังหวัด หากไม่มีรถส่วนตัวจะใช้ชีวิตลำบากมาก เพราะไม่มีระบบคมนาคมสาธารณะที่มีคุณภาพ ทำให้หลายคนต้องยอมซื้อรถส่วนตัว ต่างจากในกรุงเทพฯ ที่ต่อให้ไม่มีรถส่วนบุคคล เราก็สามารถเดินทางด้วยตนเองได้อย่างง่ายดาย”

ยิ่งไปกว่านั้น คุณภาพชีวิตพื้นฐานอย่างสาธารณูปโภค เช่น การประปา และการไฟฟ้า ในต่างจังหวัดยังไม่ค่อยมีคุณภาพ บางครั้งก็ไฟดับโดยไม่ทราบล่วงหน้า หรือน้ำประปากลายเป็นสีขุ่น จนครอบครัวของเธอตัดสินใจแก้ปัญหานี้ด้วยตนเอง โดยซื้อเครื่องกรองน้ำมาใช้เอง เพื่อให้คุณภาพชีวิตของครอบครัวดีขึ้น ในทางตรงกันข้าม นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ หอพักของเธอไม่เคยไฟดับ หรือน้ำประปาไม่สะอาดเลยสักครั้ง ทั้งที่หอพักไม่ได้มีเครื่องกรองน้ำด้วยซ้ำ

“ไม่ว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน แต่ตอนอยู่กรุงเทพฯ เราไม่เคยต้องกังวลเลยว่าไฟฟ้าจะดับ ซึ่งเป็นความเหลื่อมล้ำที่แตกต่างอย่างชัดเจน เพราะในต่างจังหวัด ไฟฟ้าอาจดับเมื่อไรก็ได้ แม้วันนั้นฝนจะไม่ได้ตกก็ตาม”

สาเหตุของความเหลื่อมล้ำอาจเกิดขึ้นเพราะ กรุงเทพฯ เป็นเมืองหลวง ซึ่งต้องเป็นหน้าเป็นตาให้กับประเทศ จึงมีโอกาสพัฒนาได้มากกว่า นอกจากนี้ ระบบการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครจากเสียงของประชาชน ยังส่งเสริมให้นักการเมืองผู้รับตำแหน่งพยายามแก้ไขปัญหา สร้างผลงานที่ตอบสนองความต้องการของประชาชนในพื้นที่อย่างแท้จริง มากกว่าผู้ว่าราชการจังหวัดที่มาจากการแต่งตั้ง

“เราเองก็คาดหวังว่า พื้นที่ท้องถิ่นของเราจะได้รับการพัฒนามากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ หากการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นมีประสิทธิภาพ คุณภาพชีวิตของคนต่างจังหวัดคงจะดีกว่านี้”

ความเจ็บปวดของคนต่างจังหวัด ไม่ใช่การย้ายถิ่นฐานจากบ้านเกิด หรือการห่างไกลครอบครัว แต่คือการต้องจำยอมก้มหน้าก้มตาดิ้นรนทำงาน เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีกว่า ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า ตนเองกำลังเผชิญกับความอยุติธรรมในสังคม 

ไม่ว่าคนตัวเล็กตัวน้อยจะพยายามผลักดันปัญหาความเหลื่อมล้ำเพียงใด แต่ก็ไม่อาจเรียกร้องความรับผิดชอบจากภาครัฐในระบอบประชาธิปไตยที่ไม่โปร่งใสนี้ได้เสียที แต่ท้ายที่สุดแล้ว เรายังคงต้องขับเคลื่อนประเด็นนี้ต่อไป เพื่อให้อำนาจอธิปไตยคืนสู่ประชาชนอย่างแท้จริง

The post กรุงเทพฯ คือต่างจังหวัดสำหรับฉัน appeared first on a day magazine.

หลายคนมีโอกาสได้กลับบ้านเพียงไม่กี่ครั้งต่อปี ส่งผลให้พวกเขาพยายามใช้เวลากับครอบครัวอย่างคุ้มค่า และสร้างความทรงจำที่ดีให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อทดแทนช่วงเวลาที่ผ่านมา ทว่า บางครั้งคำพูดจากผู้ใหญ่ในครอบครัวอย่างพ่อแม่หรือตายาย อาจจะบั่นทอนจิตใจของลูกหลานโดยไม่ได้ตั้งใจ เช่น “แค่นี้จะบ่นทำไม” “อดทนไปก่อน” “อุตส่าห์กลับมาบ้าน ทำไมไม่ช่วยอะไรเลย” “ลองดูลูกบ้านอื่นสิ เขาเก่งขนาดไหน” เป็นต้น

ทั้งที่จริงแล้ว ลูกหลานตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน เพราะอยากหยุดพักการทำงาน ปล่อยวางความเหนื่อยล้า รวมถึงหวังจะได้รับคำชื่นชม และคำปลอบใจจากครอบครัว ดังนั้น ความแตกต่างระหว่างวัย (Generation Gap) อาจก่อให้เกิดความไม่เข้าใจ หรือทำร้ายความรู้สึกของคนที่รัก จนนำไปสู่รอยร้าวในครอบครัว

a day จึงสำรวจความคิดเห็นของผู้คนที่ต้องย้ายมาเรียนหรือทำงานต่างถิ่น ว่าพวกเขาอยากได้ยินคำพูดแบบไหนเมื่อกลับถึงบ้าน? เพื่อสะท้อนความต้องการที่แท้จริงของสมาชิกในครอบครัว ซึ่งรักและหวังดีต่อกัน แต่ไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกหรือสื่อสารอย่างไร

พลอย (นามสมมติ) นักศึกษาหญิง วัย 22 ปี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งตัดสินใจย้ายจากบ้านเกิดอย่างจังหวัดสงขลา เพื่อมาเรียนระดับอุดมศึกษาที่กรุงเทพฯ เพราะเธอมองว่า การเรียนการสอนที่เมืองหลวงมีคุณภาพสูงกว่า และสามารถเข้าถึงทรัพยากรต่างๆ ได้มากกว่าสาขาบริการในต่างจังหวัด ทำให้เธอมีโอกาสเดินทางกลับไปหาครอบครัวนานๆ ครั้ง 

เมื่อกลับบ้านแล้วบ่นเรื่องความเหนื่อย เธอมักจะได้รับคำพูดตอบกลับจากครอบครัวว่า “ทำแค่นี้เหนื่อยแล้วเหรอ คนอื่นในบ้านเหนื่อยกว่านี้อีก แค่นี้ยังไม่เรียกว่าเหนื่อยหรอก” ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยิน เพราะเธอเพียงต้องการบ่นระบายความรู้สึก ไม่ได้ต้องการเปรียบเทียบกับคนอื่น อีกทั้ง ความเหนื่อยของแต่ละคนยังไม่เท่ากัน และไม่อาจวัดได้ว่าใครเหนื่อยกว่ากัน “คนในครอบครัวมักพูดแบบนี้ เพราะเขาอยากให้เราเข้มแข็ง ไม่อยากให้ยอมแพ้ต่ออุปสรรคในชีวิต แต่ในทางกลับกัน คำพูดเหล่านี้ทำให้เราต้องแบกรับความคาดหวังมากขึ้น และไม่มีพื้นที่ให้อ่อนแอได้เลย แม้แต่ในครอบครัวของตัวเอง ซึ่งเป็นคนใกล้ชิด และรับรู้ทุกอย่างที่เราพยายามทำ แต่เขากลับไม่เคยเข้าใจ ทั้งที่เราแค่อยากแบ่งปันเรื่องราวในแต่ละวันกับครอบครัว และเราก็พร้อมรับฟังปัญหาของอีกฝ่ายเช่นกัน การบ่นระบายความรู้สึกอาจไม่ได้ช่วยให้ปัญหาหรือความเหนื่อยล้าหายไป แต่ทำให้เราสบายใจขึ้น”

ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น เธอจะนิ่ง ไม่ตอบกลับ และแอบไปร้องไห้คนเดียวด้วยความเสียใจ แม้จะมีการพูดคุยเพื่อแก้ไขปัญหานี้ภายในครอบครัว แต่คำพูดดังกล่าวก็ยังคงเกิดขึ้น เพราะความเหนื่อยไม่มีวันหมดไป รวมถึงทัศนคติของคนรุ่นเก่าที่เปลี่ยนแปลงได้ยาก ในอดีตช่วงที่ Baby Boomer ยังเป็นวัยรุ่น พวกเขาต้องขยัน อดทน และสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตนเอง จนไม่มีเวลาหยุดพัก คนรุ่นเก่าจึงมองว่า การพักผ่อนเป็นสิ่งที่ผิด และไม่ต้องการให้ลูกหลานนิ่งดูดายต่อการทำงาน

คำพูดดังกล่าวไม่ได้ส่งผลกระทบเชิงลบต่อครอบครัวอย่างรุนแรง แต่ทำให้เธอไม่กล้าแบ่งปันทุกเรื่องราวทุกความรู้สึกแก่ครอบครัว เนื่องจากเธอคิดว่า ถ้าไม่พูดออกไปอาจจะดีกว่า การหลีกเลี่ยงที่จะพูดบ่นเรื่องความเหนื่อย เพื่อไม่ให้เกิดสถานการณ์ที่ไม่เข้าใจกัน จึงเป็นทางออกที่เหมาะสมสำหรับเธอ

“อยากได้ยินครอบครัวพูดว่า ทำดีแล้ว เก่งแล้ว ไม่ต้องพยายามมากกว่านี้ก็ได้ ขอบคุณมากนะที่ช่วยเหลือครอบครัว เพราะอยากให้พวกเขามองเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราทำ ซึ่งต้องแลกมาด้วยความเหนื่อย”

ดังนั้น คำพูดที่เธออยากได้ยินตอนกลับบ้านคือ ‘คำชื่นชม’ ด้วยความที่เธอเป็นคนขยันและมีความรับผิดชอบมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ความสำเร็จต่างๆ ของเธอกลายเป็นเพียงเรื่องธรรมดาทั่วไปสำหรับครอบครัว ไม่ว่าคนภายนอกจะชื่นชมมากแค่ไหนก็ไม่อาจทดแทนคำพูดของครอบครัวได้ เพราะสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ คือกำลังใจจากครอบครัว

“เราไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เราทำนั้นมีความหมายต่อครอบครัวจริงๆ หรือเปล่า เพราะเราไม่เคยได้รับคำชื่นชมจากครอบครัว ส่งผลให้เราคิดว่าตัวเองยังดีไม่พออยู่เสมอ”

ผู้ใหญ่ในครอบครัวควรระมัดระวังคำพูดเมื่อสื่อสารกับเด็กรุ่นใหม่ เพราะสิ่งที่พวกเขาพูดเพียงครั้งเดียว อาจกระทบต่อจิตใจลูกหลาน จนกลายเป็นปมติดตัวตั้งแต่เด็กจนโต เช่น หากพ่อแม่สั่งห้ามทำบางอย่างในตอนเด็ก อาจทำให้ลูกไม่กล้าทำสิ่งนั้นไปทั้งชีวิต เป็นต้น สภาพสังคมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา การเติบโตในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ทำให้มุมมองความคิดต่างกัน สมาชิกในครอบครัวจึงควรเข้าใจอีกฝ่ายมากขึ้น เพื่อไม่ให้ความแตกต่างระหว่างวัยกลายเป็นสาเหตุของความขัดแย้ง

ปาล์ม (นามสมมติ) นิสิตชาย วัย 21 ปี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดอยุธยา แต่ตัดสินใจย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ เพราะมองว่า เมืองหลวงมีโอกาสและความมั่นคงในอนาคตมากกว่า จากภาพจำของสื่อและสังคมที่เชิดชูการศึกษาในเมืองหลวง เช่น โรงเรียนติดป้ายแสดงความยินดีแก่นักเรียนที่สอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ

ปาล์ม เล่าว่า เขาจะกลับบ้านที่จังหวัดอยุธยาเดือนละครั้ง แต่ทุกครั้งที่กลับไป มักได้รับคำพูดเชิงไม่เห็นด้วยหรือตั้งคำถามต่อการตัดสินใจของเขาจากครอบครัว เช่น หากพูดถึงการทำงานด้านละครเวที บรรยากาศในบ้านจะเปลี่ยนไป ทั้งโต๊ะอาหารจะเงียบลง ไร้การตอบกลับ หรือหยิบยกหัวข้อสนทนาอื่นขึ้นมาแทน เพราะพ่อแม่ไม่สนับสนุนให้เขาทำงานสายงานนี้ตั้งแต่ต้น เนื่องจากมองว่าเป็นงานที่ไม่มั่นคง

นอกจากนี้ ครอบครัวยังตั้งคำถามต่อการแต่งตัวของเขา ซึ่งสวมใส่สร้อยไข่มุก กางเกงขาม้า และเข็มกลัดอีกด้วย เพราะคนรุ่นเก่าถูกสังคมหล่อหลอมมาว่า การแต่งกายแบบนี้เหมาะกับเพศหญิงเท่านั้น ส่วนผู้ชายต้องแต่งตัวอีกรูปแบบหนึ่ง

“เราพิจารณามาอย่างถี่ถ้วนแล้วว่า นี่คือการตัดสินใจที่ดีที่สุด แต่พ่อแม่กลับตั้งคำถามต่อการตัดสินใจของเรา ทำให้เราสงสัยว่า การตัดสินใจเหล่านั้นไม่ดีพอสำหรับครอบครัวเหรอ? แล้วเราต้องทำอย่างไรจึงจะถูกต้องในสายตาของพวกเขา”

คำพูดดังกล่าวส่งผลกระทบเชิงลบต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว ทำให้เขารู้สึกไม่อยากกลับบ้าน รวมถึงไม่กล้าแลกเปลี่ยนเรื่องราวการทำงานกับครอบครัวเหมือนเมื่อก่อน เพราะต่อให้เขาพูดออกไป ครอบครัวก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี ส่งผลให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวห่างเหินกว่าเดิม

“โดยปกติพ่อแม่มักจะถามไถ่เรื่องการทำงานในอนาคต เช่น จะฝึกงานที่ไหน หรือแนะนำสายอาชีพอื่น ซึ่งตรงกับความคาดหวังของพวกเขา แต่ไม่เคยถามถึงสิ่งที่เราทำอยู่เลยว่า ดีไหม สนุกไหม? ทำให้อดรู้สึกไม่ได้ว่า ทุกสิ่งที่เราทำ มันสูญเปล่าสำหรับครอบครัว จนบางทีมีความคิดตลกร้ายแวบขึ้นมาว่า เราจะไม่กลับบ้าน จนกว่าครอบครัวจะมั่นใจในตัวเรา และเราจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า เราตัดสินใจถูกต้องแล้ว”

“คำพูดที่อยากได้ยินตอนกลับบ้านคือ งานที่ทำอยู่เป็นอย่างไรบ้าง? แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เพราะเราแค่อยากให้พ่อแม่ถามถึงสิ่งที่เราชอบและสนใจบ้าง อยากได้กำลังใจจากครอบครัว เพื่อให้เรามั่นใจว่า สิ่งที่เราทำ มันถูกต้องนะ หรืออย่างน้อยที่สุด ถ้าหันกลับมาก็ยังมีครอบครัวคอยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง ไม่อยากให้พวกเขามองข้ามความพยายามของเรา”

คำพูดนับเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว หากเราสื่อสารโดยไม่นึกถึงจิตใจและความรู้สึกของอีกฝ่ายมากเท่าใด การสนทนาในครอบครัวจะยิ่งน้อยลงเท่านั้น เพราะความเชื่อมั่นและความไว้ใจได้ถูกสั่นคลอนไปแล้ว ฉะนั้น ‘การมีความเห็นอกเห็นใจต่อกัน’ จะทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวแข็งแรงขึ้น

ลูกน้ำ (นามสมมติ) ผู้กำกับศิลป์ (Art Director) วัย 32 ปี ซึ่งตัดสินใจย้ายจากจังหวัดอุทัยธานี เพื่อมาทำงานที่กรุงเทพฯ เพราะในต่างจังหวัดไม่มีตลาดรองรับสายงานนี้ อีกทั้งยังอยากเข้าถึงแหล่งคอนเสิร์ต และนิทรรศการศิลปะได้ง่ายขึ้น ทำให้เขามีโอกาสกลับบ้านและพบเจอครอบครัวเพียงปีละ 1 – 2 ครั้งเท่านั้น

“สิ่งที่ไม่อยากได้ยินจากครอบครัวคือ คำพูดแสดงความเป็นห่วงหรือกังวลในตัวเรา เช่น เก็บเงินได้เท่าไหร่แล้ว สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง ไปวิ่งออกกำลังกายบ้างหรือเปล่า เพราะจะทำให้รู้สึกว่า เรายังดูแลตัวเองได้ไม่ดีเหรอ? ทำไมแม่จึงเป็นห่วงในเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ หรือแม่ไม่เชื่อมั่นว่า เราจะสามารถดูแลตัวเองได้”

ลูกน้ำ กล่าวว่า เขาได้ยินประโยคดังกล่าวเป็นประจำเมื่อกลับบ้าน โดยแม่จะพูดเพียงครั้งเดียว เพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของลูกเท่านั้น มิได้ถามซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน ซึ่งเขาเข้าใจดีว่า การอยู่ห่างไกลคนละจังหวัด ทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่ได้รับรู้ชีวิตประจำวันของกันและกัน แม่จึงถามด้วยความเป็นห่วง หรืออยากแนะนำในฐานะแม่ แต่เนื่องด้วยความกดดันต่อตัวเอง รวมถึงตัวเขาเองไม่ได้มีคำตอบที่ดีให้กับแม่ คำพูดเช่นนั้นจึงทำให้ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นภายในใจของคนเป็นลูก

“คำพูดแสดงความห่วงใยจากแม่ ไม่ได้ส่งผลกระทบเชิงลบต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว แต่ทำให้เราตั้งคำถามต่อตัวเองมากกว่า จึงไม่อยากได้ยินคำพูดแบบนี้ตอนกลับบ้าน”

โดยส่วนตัว เขาไม่ได้ต้องการคำพูดที่ซับซ้อนหรือลึกซึ้ง เพียงแค่อยากได้ยินคำพูดธรรมดาที่แฝงความอบอุ่นอย่าง “แม่ทอดหมูไว้ให้แล้วนะ หรือพรุ่งนี้แม่จะทำกะเพราเนื้อให้กินนะ” เพราะอาหารรสมือแม่คือเมนูโปรดสำหรับเขา ซึ่งไม่อาจรับประทานได้จากที่อื่น ยิ่งไปกว่านั้น ยังทำให้เขาได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง โดยไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องภาระหน้าที่อื่น เพียงแค่ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายกับครอบครัว

“ช่วงเวลากลับบ้านคือ ช่วงเวลาเดียวที่เราสามารถกลับไปเป็นเด็กได้อย่างยาวนาน และมีความสุขที่สุด เพราะในชีวิตประจำวัน เราต้องเป็นผู้ใหญ่ที่แบกรับความรับผิดชอบต่างๆ มากมาย”

รูปแบบหรือน้ำเสียงในการสื่อสารนั้นขึ้นอยู่กับธรรมชาติของแต่ละครอบครัว อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญที่ทุกครอบครัวควรจะมีให้กันคือ ‘การเปิดใจรับฟัง’ เพราะครอบครัวควรเป็น Supporter ที่พร้อมจะสนับสนุนความต้องการของลูกหลาน ซึ่งการเปิดใจรับฟังคือ กระบวนการที่จะทำให้สมาชิกในครอบครัวสามารถสนับสนุนกันได้อย่างเหมาะสม

คำพูดเพียงเล็กน้อยสามารถแปรเปลี่ยนวันธรรมดาของคนคนหนึ่งให้กลายเป็นความทรงจำที่งดงามหรือเลวร้ายในชั่วพริบตา โดยเฉพาะเมื่อเป็นคำพูดที่มาจาก ‘ครอบครัว’ ซึ่งควรเป็นพื้นที่ปลอดภัยและสบายใจที่สุด ทุกความหมายที่ส่งต่อมาจึงยิ่งทวีคูณความอ่อนไหวมากขึ้นไปอีก 

บางครั้งเรารักกัน แต่กลับไม่เคยเข้าใจกัน เพราะมัวแต่ใช้เลนส์หรือมุมมองของตัวเองตัดสินชีวิตของอีกฝ่าย เพียงแค่ถอยหลังหนึ่งก้าว เปลี่ยนบทบาทจากผู้พูดเป็นผู้ฟังให้มากขึ้น กลั่นกรองและไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนเอ่ยสิ่งใด รวมถึงสื่อสารเจตนาที่ดีอย่างตรงไปตรงมา มากกว่าตั้งคำถามที่กดดันและใจร้าย เพื่อให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมิใช่ Love-hate Relationship หรือความสัมพันธ์แบบทั้งรักทั้งเกลียด ซึ่งหลายคนจำใจต้องหลีกเลี่ยงอย่างกล้ำกลืน

เพื่อให้ ‘บ้าน’ กลายเป็นสถานที่ที่ทุกคนอยากกลับไปด้วยใจจริงเสมอ

The post คำพูดที่อยากได้ยินตอนกลับบ้าน appeared first on a day magazine.

เดินทางกันมาถึงช่วงสุดท้ายของปี ทุกคนต่างพบเจอเรื่องราวมากมาย ทั้งดีร้ายและสุขเศร้า ใครที่ทำงานหนักจนไม่มีเวลาสำหรับตัวเอง ถึงเวลาแล้วที่เราจะหยุดพัก เพื่อดูแลหัวใจที่สะบักสะบอมมาตลอดทั้งปีไปกับการเดินทางท่องเที่ยวครั้งใหม่ ซึ่งทำให้เราได้ใช้ ‘ชีวิต’ อย่างแท้จริง ชีวิตที่ประกอบไปด้วยหลากรสหลายด้าน ไม่ได้มีเพียงชีวิตการทำงานที่พ้นผ่านไปเพียงอย่างเดียว

ช่วงเทศกาลวันหยุดสิ้นปีนี้ หลายๆ คนอาจเริ่มวางแผนไปเที่ยวกันแล้ว

คอลัมน์ที่ชอบ ครั้งนี้ขอเสนอตัวเลือกใหม่อย่าง ‘มาเก๊า’ หนึ่งในเมืองเก่าแก่ที่รายล้อมไปด้วยสถาปัตยกรรมโบราณที่แสนงดงาม และการตกแต่งไฟคริสต์มาสในช่วงเทศกาลวันหยุดยาวส่งท้ายปี พร้อมทั้งกิจกรรมแสนน่ารัก อย่างนิทรรศการดิจิทัลอาร์ตใต้ท้องทะเล และนิทรรศการธีม ‘Snoopy’ การ์ตูนโปรดวัยเด็กของใครหลายคน พาให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจในฤดูหนาว เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปยังวันวาน

เรียกได้ว่า ‘มาเก๊า’ เป็นอีกหนึ่งเมืองที่เหมาะแก่การใช้เวลาสุดพิเศษท่องเที่ยวไปกับแก๊งเพื่อนหรือคู่หูคนสนิท และ Snap ภาพถ่ายเพื่อบันทึกความทรงจำอันล้ำค่า ไม่ว่าใครที่ได้ไปเยือนมาเก๊า ก็ต้องตกหลุมรักเมืองนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น a day วางแพลน ‘เที่ยว-เล่น-ช็อป-กิน-นอน’ ในมาเก๊าให้ครบแล้ว มาสัมผัสบรรยากาศเทศกาลวันหยุดยาวสิ้นปีในมาเก๊าไปพร้อมกัน!

ส่องสถาปัตยกรรมในย่าน ‘Senado Square’ แหล่งมรดกโลกที่ยังมีชีวิต

หมุดหมายแรกที่ไม่ควรพลาดคือ ‘Senado Square’ จตุรัสกลางเมืองที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของสถาปัตยกรรมโบราณที่ผสานสไตล์โปรตุเกสและจีนอย่างลงตัว ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมที่หลากหลายในมาเก๊า จนได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก แม้จะเป็นสถานที่ที่มีเรื่องราวในประวัติศาสตร์ซ่อนอยู่ แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ย่านนี้ ทุกคนจะสัมผัสได้ถึงความมีชีวิตชีวาของผู้คนในชุมชนมาเก๊า

ทางเดินต่างๆ ใน Senado Square จะตกแต่งด้วยกระเบื้องโมเสกหลากสี ซึ่งแต่งเติมลวดลายคล้ายคลื่นทะเล บริเวณ 2 ข้างทางจะมีคาเฟ่และร้านค้าของฝากสำหรับนักท่องเที่ยว หากเดินไปเรื่อยๆ จะพบกับ ‘ซากปรักหักพังของโบสถ์เซนต์ปอล’ (Ruins of St Paul’s) ซึ่งถือเป็นจุดเช็กอินยอดฮิตที่หลายคนต้องหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ เพราะความสวยงามของสถาปัตยกรรมเก่าแก่ที่แฝงความขลัง ซึ่งแสงจากภายนอกจะสาดส่องเข้ามาภายในอาคาร ทำให้เกิดมิติแสงเงาที่น่าค้นหา

นอกจากนี้ Senado Square ยังเป็นสถานที่เฉลิมฉลองที่ได้รับความนิยมอย่างมากในมาเก๊า โดยช่วงเทศกาลวันหยุดยาวสิ้นปี จตุรัสแห่งนี้จะถูกประดับด้วยแสงไฟและต้นคริสต์มาสอันสูงใหญ่ ทำให้ย่านนี้สดใสมากขึ้นไปอีก

เปิดโหมดพักผ่อนที่โรงแรม Grand Lisboa Palace Resort Macau

ไปเที่ยวกับเพื่อนทั้งที ขอแนะนำ ‘Grand Lisboa Palace Resort Macau’ ที่เชื่อมต่อกับโรงแรมอีก 3 แห่ง ได้แก่ Grand Lisboa Palace Macau, THE KARL LAGERFELD Macau และ Palazzo Versace Macau ให้เราได้สนุกและใช้เวลาช่วงวันหยุดยาวได้อย่างเต็มที่ในโรงแรม

Grand Lisboa Palace Resort Macau ถือเป็นรีสอร์ตที่ให้บริการครบวงจร นอกเหนือจาก ‘Grand Lisboa Palace Macau’ โรงแรมระดับ 5 ดาวที่ได้รับการรับรองจาก Forbes Travel Guide ยังมีบริการสปาสุดหรู ห้างสรรพสินค้าระดับสูง และร้านอาหารพรีเมียมอีกด้วย จึงไม่แปลกเลยที่ทางรีสอร์ตสามารถดูแลแขกทุกคนได้อย่างน่าประทับใจ

ในส่วนของโรงแรม Grand Lisboa Palace Macau ห้องพักจะตกแต่งด้วยผลงานศิลปะจากศิลปินท้องถิ่น ซึ่งดัดแปลงความทันสมัยให้เข้ากับสไตล์จีนร่วมสมัย (Modern Chinoiserie) ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนเช้า เรายังได้เพลิดเพลินกับอาหารเช้าในห้องพัก พร้อมชมวิวสวนที่สวยงามตระการตา ใครมาพักที่นี่ ห้ามลืมทำคอนเทนต์มุมนี้เด็ดขาด เพราะไวบ์ดีมากๆ ถ่ายรูปออกมาแล้วเหมือนคุณหนูคุณใจที่สุด

ดำดิ่งไปสู่โลกใต้ท้องทะเล กับนิทรรศการอิมเมอร์ซีฟ

อควาเรียมกลายเป็นสถานที่ยอดฮิตเวลาไปเที่ยวกับเพื่อนแต่ไปมาเก๊าทั้งทีจะธรรมดาได้ยังไง SJM presents: Macau Art City · NAKED OCEAN คือนิทรรศการดิจิทัลอาร์ตใต้ท้องทะเล ซึ่งมอบประสบการณ์ที่น่าทึ่งและมีส่วนร่วมให้แก่ผู้ชม นิทรรศการนี้ผลิตโดยบริษัทชื่อดังจากญี่ปุ่น NAKED, INC.

ผู้เข้าร่วมจะได้สัมผัสการเดินทางที่น่าหลงใหล โดยเริ่มต้นจากชายหาดไปจนถึงใต้มหาสมุทร ผ่านการฉายภาพท้องทะเลเคลื่อนไหวอย่างเสมือนจริง พร้อมบรรดาสิ่งมีชีวิตใต้น้ำหลากหลายสายพันธุ์ ซึ่งเราสามารถมีปฏิสัมพันธ์ร่วมกับการแสดงต่างๆ ได้

ความน่าตื่นตาตื่นใจไม่จบเพียงเท่านี้ เพราะนิทรรศการ NAKED OCEAN ของที่นี่ยังมีไฮไลต์สุดพิเศษ นั่นคือ เมนูขนมพิเศษช่วงเฟสทีฟ สามารถทานได้บนโต๊ะที่เป็นโปรเจกชันแมพปิง และดื่มด่ำไปกับความสวยงามของภาพสถาปัตยกรรมของมาเก๊า

นิทรรศการนี้เปิดให้เข้าชมตั้งแต่วันนี้ จนถึงวันที่ 16 มีนาคม 2025 เท่านั้น โดยจำหน่ายบัตรในวันธรรมดา ราคา 158 MOP (ผู้ใหญ่) และ วันเสาร์-อาทิตย์ ราคา 178 MOP (ผู้ใหญ่)

https://www.sjmresorts.com/en/happenings/sjm-naked-ocean-exhibition

นั่งไทม์แมชชีนย้อนวัยเด็ก ด้วยงานนิทรรศการ Snoopy Winter Holidays

เราพยายามเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งมาทั้งปี ในช่วงวันหยุดก็อยากกลับไปเป็นเด็กที่ไม่ต้องคิดอะไรมากมายอีกครั้ง Grand Lisboa Palace Macau จึงจัดงาน ‘Snoopy Winter Holidays’ ที่มาในธีม Wonderland โดยสามารถเข้าเยี่ยมชมนิทรรศการ Snoopy ในช่วงฤดูหนาวนี้ ได้ตั้งแต่วันนี้ จนถึงวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2025

ภายในงานจะพบกับตัวละครหลักจาก PEANUTS ได้แก่ Snoopy, Charlie Brown, Lucy, Linus, Sally Brown และ Franklin นอกจากนี้ยังมีจุดถ่ายรูปมากมายภายในรีสอร์ต เช่น บ้าน Snoopy สีแดง ต้นคริสต์มาสธีมลูกกวาด รวมถึง Snoopy ขนาดยักษ์ 2 ตัวที่จัดแสดงอยู่ด้านหน้ารีสอร์ต

อากาศหนาวแบบนี้ อย่าลืมเพิ่มความอบอุ่นด้วยการไปทานอาหารเที่ยงหรือจิบน้ำชายามบ่ายในธีม Snoopy ที่ GLP Lobby Lounge กันนะ หรือใครที่อยากซื้อของขวัญเก็บไว้เป็นที่ระลึก ทางรีสอร์ตก็เตรียม Snoopy Pop-up Store ไว้ให้ด้วย

เดินเล่น ณ สวนกลางแจ้งสไตล์ยุโรป Jardim Secreto

ไปต่อกันที่ Jardim Secreto สวนกลางแจ้งแสนสงบ ซึ่งอบอวลไปด้วยเสน่ห์ของสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรป พร้อมทั้งความร่มรื่นของธรรมชาติ บริเวณโดยรอบสวนจะประกอบไปด้วยสนามหญ้าเขียวขจี เขาวงกต รวมถึงศาลากลางสวนที่มีหลังคาทรงโดม ทางเดินแบบบาโรก และระเบียงเสาโคโลเนด (Colonnade) ซึ่งช่วยเพิ่มความคลาสสิกให้กับสวนแห่งนี้ นอกจากนี้ยังมีจุดถ่ายรูปที่เป็นธีม Snoopy ในช่วงเทศกาลวันหยุดสิ้นปีนี้อีกด้วย

ในยามค่ำคืน Jardim Secreto จะเปล่งประกายด้วยแสงไฟคริสต์มาสที่ส่องสว่างระยิบระยับ ใครอยากหลีกหนีความวุ่นวายของผู้คน สวนที่นี่ตอบโจทย์มากๆ

ทานอาหารท่ามกลางดวงดาว LED ในร้าน Mesa by José Avillez

เดินทางมาสักพักแล้ว แวะเติมพลังกันสักหน่อย ร้านอาหารที่เราอยากแนะนำคือ Mesa by José Avillez เพราะทุกคนจะได้ดื่มด่ำกับรสชาติอาหารฝีมือเชฟมิชลินสตาร์ ‘José Avillez’ ซึ่งรังสรรค์เมนูโปรตุเกสร่วมสมัยได้อย่างโดดเด่น

ห้ามพลาดกับอาหารซิกเนเจอร์อย่าง Suckling pig Sandwich และ Piri Piri Chicken เสิร์ฟคู่กับค็อกเทลซิกเนเจอร์ All-in, Last Back Garden รวมถึงเมนูพิเศษที่ขายเฉพาะช่วงคริสต์มาสและคืนส่งท้ายปี ความน่าสนใจอีกอย่างของภัตตาคารนี้คือ การออกแบบเพดานร้านด้วยไฟ LED ระยิบระยับเหมือนดวงดาว ทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังทานอาหารภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว

ซื้อของฝากก่อนกลับ สลับช็อป 2 ห้างดัง

เชื่อว่าหลายคนคงชอบแบ่งวันเที่ยวและวันช็อปเหมือนกัน ก่อนจบทริปนี้ เราแวะซื้อของกลับไทยที่ห้างสรรพสินค้ายอดนิยมอย่าง ‘cdf Macau Grand Lisboa Palace Shop’ และ ‘NY8 New Yaohan’ ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณรีสอร์ต ทำให้สะดวกต่อการแวะซื้อ ทั้งสองห้างนี้มีการออกแบบภายในที่หรูหราด้วยศิลปะยุโรป แต่ยังคงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมจีน ในส่วนของสินค้า ต้องบอกว่าที่นี่ครบครันด้วยแบรนด์ชั้นนำระดับโลกมากมาย และหลากหลายประเภท ยังไงก็ได้ของฝากติดไม้ติดมือไปแน่นอน 

ทริปมาเก๊าช่วงเทศกาลวันหยุดยาวนี้ นับเป็นอีกหนึ่งการเดินทางที่ช่วยฮีลใจแสนอ่อนล้าของเรา แม้อากาศจะหนาวขึ้นจากปกติ แต่บรรยากาศรอบตัว วิถีชีวิตของผู้คน รวมถึงวัฒนธรรมที่แทรกผ่านสถาปัตยกรรมต่างๆ ซึ่งแยกจากกันไม่ได้ ล้วนมอบความอบอุ่นให้แก่เราตลอดทั้งทริป สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ การได้บันทึกความสุขและรอยยิ้มจากเหตุการณ์ต่างๆ ไว้เป็นความทรงจำที่สวยงาม

การออกเดินทางก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน เราได้ใช้ชีวิตต่างจากลูปเดิม พบเจอประสบการณ์ใหม่ และเรื่องราวที่หลากหลาย เพราะนอกจากจะเพิ่มพลังเติมไฟในการใช้ชีวิตแล้ว ยังทำให้เรารู้อีกว่า โลกใบนี้กว้างใหญ่แค่ไหน และมีความสนุกอีกมากมายที่รอให้เราไปค้นพบ สำรองที่พักได้ที่ https://www.grandlisboapalace.com/en/offers?cate=rooms-n-suites

The post ทริปอบอุ่นหัวใจในฤดูหนาว สัมผัสบรรยากาศเทศกาลช่วงวันหยุดยาวสิ้นปีใน ‘มาเก๊า’ เมืองที่ผสมผสานความเป็นยุโรปและเอเชียไว้ที่เดียว appeared first on a day magazine.