ไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่ติดตามเพลงโฟล์กบ้านเราหรือเพิ่งเคยเปิดเพลง ดอกไม้ในใจฉัน ของศิลปินหญิงนามว่า Warin เป็นครั้งแรก สิ่งที่คุณจะรู้สึก–เหมือนกับที่เรารู้สึก นั่นคือคุณจะตกหลุมรักน้ำเสียงของเธอทันทีในครั้งแรกที่ฟัง

ชื่อจริงๆ ของเธอคือ อุ๋งอิ๋ง–ศิวรินทร์ พูลวงษ์ ส่วนวรินทร์เป็นชื่อในวงการที่เธอตัดทอนชื่อจริงเพื่อให้แฟนๆ จดจำเธอง่ายดายมากขึ้น ทว่าบทเพลงเพราะๆ ที่เธอลงมือเขียนขึ้นมาด้วยความซื่อสัตย์ที่มีต่อความรู้สึกตัวเองนั้น ทำให้หญิงสาวจากมหาสารคามคนนี้เป็นที่รู้จักในกลุ่มคนฟังเพลงอะคูสติกโฟล์ก และมีโอกาสได้ขึ้นเหนือล่องใต้พร้อมกับกีตาร์โปร่งหนึ่งตัว เล่นดนตรีในที่ต่างๆ ตามความใฝ่ฝันของตัวเอง

ในขวบปีแห่งการผลิบานของเธอ วงการเพลงโฟล์กบ้านเราก็นับว่าน่าจับตาเอามากๆ เรามีเทศกาลดนตรีที่ใกล้ชิดป่าเขาเกิดขึ้นแทบทุกเดือน มีวงดนตรีหน้าใหม่เกิดขึ้นมากมาย อาจด้วยอิทธิพลจาก แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร เพลงดังของนักดนตรีโฟล์กรุ่นพี่อย่าง โจ้–สาโรจน์ ยอดยิ่ง แห่งเขียนไขและวานิช ช่วยพาดนตรีแนวนี้ข้ามเขตแดนของความอินดี้สู่ความแมสมากขึ้น

เรานิยามวรินทร์ไว้ว่าเป็น ‘โจ้ เขียนไขฯ เวอร์ชั่นผู้หญิง’ สำหรับเราแล้วนี่เป็นเรื่องบังเอิญทีเดียวที่บทเพลงแรกที่เธอแต่งขึ้นมาเองอย่าง ดอกไม้ในใจฉัน นำพาเธอไปสู่การเดินทางร่วมทัวร์คอนเสิร์ตกับศิลปินรุ่นพี่ที่เธอเคารพและชื่นชมอย่างโจ้ 

และเป็นธรรมดาของการเดินทางที่ยิ่งออกไปมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีผู้คนมองเห็นความสวยงามในบทเพลงของเธอมากขึ้นเท่านั้น

ช่างสวยงาม ไม่เลือนราง และไม่ลบไม่เลือนจางหาย
ดั่งดอกไม้อยู่ในใจฉัน…อยู่ในนั้นไม่ต้องไปไหน

แต่ก่อนที่ดนตรีจะนำพาหญิงสาวคนนี้เดินทางไกลอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ยามนี้เธอมานั่งอยู่เบื้องหน้าเพื่อพูดคุยกับเราแล้ว

จำได้ไหมว่าตัวเองเริ่มชอบดนตรีมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ชอบมาตั้งแต่เด็กเลย รู้ตัวว่าอยากเล่นดนตรีช่วงมัธยมต้น หัดเล่นอูคูเลเล่ตามพี่นท ตอนนั้นชอบดูเดอะสตาร์ (หัวเราะ) พอมามัธยมปลายก็เริ่มหัดเล่นกีตาร์ ตอนนั้นอยากจะแค่ร้องเพลงแล้วมีดนตรีประกอบเฉยๆ ไม่ได้คิดจะเล่นดนตรีเป็นจริงเป็นจัง ทั้งการร้องเพลงและการเล่นดนตรีเราหัดจากยูทูบทุกอย่างเลย

แต่ที่ทำให้ผูกพันกับดนตรีมากขึ้นน่าจะเป็นเพราะได้อยู่วงคอรัสของโรงเรียนวาปีปทุม อาจารย์ที่สอนดนตรีชอบให้ขึ้นเวทีประกวดร้องเพลงในวงโฟล์กซองของโรงเรียน พอเข้ามหาวิทยาลัยก็มีรุ่นพี่ชวนไปอยู่วงคอรัสของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ชอบเอาตัวเองไปอยู่กับดนตรีเพราะรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข

นักร้องในวงคอรัสอย่างคุณเริ่มหัดเขียนเพลงเองจริงๆ ตอนไหน

น่าจะต้นปี 2019 ตอนนั้นเป็นช่วงปี 4 ความจริงเราเรียนคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับดนตรีเลย (หัวเราะ) คือตอนที่ได้ฟังเพลงของพี่โจ้ เขียนไขฯ ครั้งแรก ซึ่งน่าจะเป็นช่วง 2-3 ปีที่แล้ว เรารู้สึกว่า เฮ้ย ทำไมคำมันสวยจัง มันดูเหมือนบทกวี แล้วก็ฟังโฟล์กมาเรื่อยๆ จนมีวันหนึ่งที่รู้สึกว่าอยากจะลองเขียนเพลงฟังสบายๆ เป็นของตัวเองบ้าง คลังคำเราก็ไม่ได้มีเยอะเพราะไม่ใช่คนอ่านหนังสือเยอะขนาดนั้น อาศัยจากเพลงเก่าๆ ที่ฟังสะสมมา จนสุดท้ายก็ได้ ดอกไม้ในใจฉัน มาเป็นเพลงแรก ชอบเอาไปร้องให้คนนั้นคนนี้ฟังแล้วก็ถามเขาว่าเป็นยังไงบ้าง คนก็บอกว่าเพลงนี้ดี อยากให้ลองอัดเป็นเพลงจริงจัง

แล้วใครเป็นคนแรกที่เห็นว่าดอกไม้ดอกนี้มีที่ทางให้ไปต่อได้

เขาคือพี่จ๊อบ (บุญโชค ศรีคำ) เป็นตากล้องของเซิ้ง โปรดักชั่น พี่จ๊อบชอบดนตรีแนวนี้เหมือนกันแล้วเขาอยากทำช่องยูทูบ Seum Channel เลยชวนหนูไปเป็นศิลปินคนแรกในช่อง ตอนนั้นพี่จ๊อบบอกเราว่าให้เราเป็นตัวเองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย เราชอบแบบนี้ก็เลยตอบตกลง (ยิ้ม) เขาช่วยโปรโมตและช่วยทำโปรดักชั่นให้โดยที่ไม่ได้มีสัญญาแบบค่ายเพลง เหมือนเปิดช่องเพื่อเป็นพื้นที่สื่อให้กับศิลปินอิสระ เขาทำให้คนรู้จักเรามากขึ้นจนได้มีโอกาสทำงานกับพี่โจ้ เขียนไขและวานิช

เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าคุณเจอกับโจ้และได้ร่วมเดินทางกับเขาได้ยังไง

คือปกติเวลาฟังเพลงของวงไหนเราจะชอบไล่ฟังทุกเพลงและตามไปฟังคอนเสิร์ตของเขา ซึ่งช่วงที่ฟังโฟล์ก เขียนไขและวานิชมาเล่นดนตรีที่มหาสารคามพอดี ร้านที่มาเล่นเป็นร้านเล็กๆ ริมทุ่งนา คนมาฟังไม่ถึง 50 คนแต่บรรยากาศน่ารักมาก ตอนนั้นพี่โจ้ยังไม่ดังเท่าวันนี้ คนรู้จักเขายังน้อยมาก เวลาเขามาเล่นที่อีสานเราก็ตามไปฟัง พอเจอกันบ่อยๆ พี่เขาก็จำได้ จนมีโอกาสได้พูดคุยทำความรู้จักกัน

ตอนที่เราปล่อยเพลง ดอกไม้ในใจฉัน ในยูทูบใหม่ๆ พี่โจ้ก็อินบอกซ์มาว่า เฮ้ย เพลงดีมาก เขาชวนไปทัวร์เล่นดนตรีด้วยกัน มีงานที่ไหนก็ชวนไปด้วย ให้โอกาสเราได้เล่นเปิด ที่ผ่านมาก็มีพวกพี่ๆ เขานี่แหละที่ช่วยผลักดัน

ไม่ง่ายเลยที่ศิลปินคนหนึ่งจะปล่อยเพลงแรกแล้วดังเลย ระหว่างพรสวรรค์กับพรแสวง คุณคิดว่าสิ่งไหนมีผลกับเส้นทางศิลปินของคุณมากที่สุด

คิดว่าเป็นพรสวรรค์ เขาให้เสียงเรามา ขอบคุณที่ได้มา แต่ความจริงมันเป็นเรื่องช่วงเวลาที่ทุกอย่างพอเหมาะพอดีกัน น่าจะเป็นเพราะโชคชะตาด้วย (ยิ้ม) ในวงการเพลงโฟล์กบ้านเรายังมีอีกหลายวงที่พวกเขาพยายามกันหนักมากๆ เพื่อที่จะมีชื่อเสียง แต่ก็ด้วยจังหวะเวลาและปัจจัยอีกหลายอย่างทำให้เขาไม่ได้ไปต่อ การที่ปล่อยเพลงแรกแล้วก็มีคนรู้จักเลยมันทำให้เราเดินทางง่ายกว่าคนอื่นมากๆ เราคิดเสมอว่าตัวเองโชคดีกว่าใครอีกหลายๆ คน

มีวงโฟล์กบ้านเราวงไหนบ้างที่คุณอยากแนะนำให้เรารู้จัก

เราชอบ Magpie Robin อาจจะเป็นวงดนตรีที่ลึกหน่อย แต่เราชอบความหมายในเพลงของเขา โดยเฉพาะเพลง เสียงตะวันออก แล้วก็มีวง Scootslande และ SRI-NUAN เวลาที่เขาไปเล่นดนตรีสดตามงานต่างๆ ส่วนมากเขาจะเล่นเป็นวงเปิดก่อน หรือเล่นปิดงานที่กว่าเราจะได้ฟังก็เกือบเช้า แต่ความจริงพวกเขาเป็นวงดนตรีที่ตั้งใจทำงานและเพลงดีมากเลย

ยังมีอะไรที่คนกลุ่มนี้ต้องการจากคนฟังและวงการเพลงบ้านเราเป็นพิเศษหรือเปล่า

ถ้าให้ตอบแทนวงอื่นๆ เขาอาจจะอยากมีพื้นที่สำหรับเล่นดนตรีแนวนี้มากขึ้น อยากมีรายได้เหมือนศิลปินเพลงป๊อปที่เป็นที่รู้จัก แต่สำหรับบางคนเขาอาจจะแค่พอใจที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ

เพลงโฟล์กมีความหมายกับคุณยังไง

มันเหมือนการเล่าเรื่องอย่างหนึ่ง อย่างเพลงของพี่บอย Imagine เรามองว่ามันคือการเล่าเรื่องประกอบเสียงดนตรี ทุกเพลงมีเรื่องราวอยู่ในนั้น เหมือนการอ่านหนังสือเลย

แล้วคุณเขียนเพลง เล่นดนตรีโฟล์กไปเพื่ออะไร

อยากเล่าเรื่อง เพราะว่าทุกเพลงเราเขียนมันขึ้นมาจากความรู้สึก ณ ตอนนั้นรู้สึกอะไรอยู่ก็จะเขียนขึ้นมา สมมติถ้ารู้สึกคิดถึงบ้านมันจะมีชุดคำโผล่ขึ้นมาจากไหนไม่รู้ ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็เขียนเสร็จ เวลาที่เรารู้สึกกับมันจริงๆ มันจะเขียนง่ายมาก แต่ถ้าเราพยายามเมื่อไหร่เราจะเขียนไม่ได้เลย ซึ่งช่วงหลังๆ มานี้เราไม่ค่อยรู้สึกกับเรื่องอะไรเท่าไหร่ เพราะการตระเวนเล่นดนตรีมันเหนื่อยมากจริงๆ อยากมีเวลานอนมาก อีกหน่อยอาจจะเขียนเพลงเกี่ยวกับการนอน (หัวเราะ)

แสดงว่าช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่ทัวร์หนักสุดเลยหรือเปล่า

ใช่ เคยถามพี่โจ้ว่าพี่ไม่เหนื่อยบ้างเหรอไปทัวร์เยอะๆ แบบนี้ เขาบอกว่า “เดี๋ยวเอ็งก็รู้เอง” คำนี้ติดอยู่ในหัวมาตั้งแต่วันนั้น และตอนนี้เราก็รู้แล้วว่ามันเป็นยังไง (หัวเราะ) พอมีงานเยอะแปลว่าเราก็ต้องเดินทางเยอะ เวลาหนึ่งเดือนแทบไม่มีช่องว่างเลย สมมติไปเล่นที่ภูเก็ต เรายังไม่ทันได้คิดและสรุปเลยว่าได้อะไรจากการไปภูเก็ตบ้าง รู้ตัวอีกทีคืนนี้ก็มาเล่นที่กรุงเทพฯ แล้ว ไม่มีเวลาให้ตัวเองตกตะกอน ช่วงนี้แทบไม่ได้เขียนเพลงใหม่ออกมาเพราะไม่ได้หยุดคิดเลย มีแต่การเดินทางอย่างเดียว

เป็นเด็กจบใหม่ที่มีโอกาสเดินทางเยอะเหมือนกัน ที่บ้านว่ายังไงบ้าง

เหมือนช่วงแรกๆ ที่บ้านก็ไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรอยู่ ทำไมเรียนจบแล้วไม่ไปทำงานในสายที่ตัวเองเรียนมา ความจริงเขาอยากให้เข้ารับราชการหรือทำอะไรสักอย่างที่มั่นคง ซึ่งพอคิดๆ ดูแล้วเราน่าจะเป็นคนที่ดื้อมากเหมือนกัน อยากจะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ เลยต่อรองว่าขอลองทำดูก่อนได้ไหม ถ้ามันไม่เวิร์กค่อยกลับไปทำในสิ่งที่พ่อแม่อยากให้ทำ

คิดว่าตอนนี้พิสูจน์ตัวเองกับพ่อแม่ได้หรือยัง

ข้อดีของการมีงานเข้ามาเรื่อยๆ คือเขาเริ่มรับรู้ว่าเราทำอะไรอยู่ มีครั้งหนึ่งที่เขาตามไปดูแล้วก็เข้าใจว่า อ๋อ มันเป็นแบบนี้ มีคนรู้จักเรานะ (ยิ้ม) แล้วพอเวลาผ่านไปมันเหมือนเราพิสูจน์ได้เองว่าเรามีรายได้จากสิ่งนี้ได้ ขณะเดียวกันเราก็ให้เขาบ้าง เป็นการพิสูจน์ว่าเราสามารถอยู่ได้ด้วยการทำสิ่งนี้ ช่วงหลังๆ ที่บ้านก็สบายใจเรื่องเรามากขึ้นแล้ว

ดูเหมือนเส้นทางดนตรีของคุณกำลังผลิบาน ถ้าให้แทนตัวเองเป็นดอกไม้ คิดว่าตัวเองเป็นดอกอะไร

จริงๆ เราเป็นคนที่ไม่ชอบดอกไม้เลย แต่พอแต่งเพลงแรกเกี่ยวกับดอกไม้ จากนั้นไม่นานเราก็กลายเป็นคนที่เริ่มสนใจดอกไม้ขึ้นมาบ้าง (หัวเราะ) คิดว่าตัวเองน่าจะเป็นดอกทานตะวัน เพราะมันชอบหันหน้าเข้าหาแสงแดด น่าจะเหมือนตัวเราที่ชอบหันหน้าหาโอกาส ชอบเดินทางเพื่อค้นหาสิ่งต่างๆ

เบื้องหลัง 5 บทเพลงที่จะทำให้คุณรู้จักตัวตนเธอมากขึ้น

ถ้าเป็นพระจันทร์จะรอไหม

เพลงนี้เราไม่ค่อยเอาไปเล่นที่ไหนเท่าไหร่ เป็นเพลงที่ได้รับโจทย์จากพี่จ๊อบ เขาให้โจทย์มาว่า “นักบินอวกาศตกหลุมรักดวงจันทร์ แต่อยู่กับมันตลอดไปไม่ได้” เพื่อผลักดันให้เราลองเขียนเพลง เราคิดอยู่ 2-3 วันกว่าจะได้ไอเดียว่าอยากเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระจันทร์กับนีล อาร์มสตรอง เรามองว่าการที่เขาไปเยี่ยมเยือนพระจันทร์เพียงแค่แป๊บเดียวแล้วก็กลับโลกเป็นการจากลาที่ไม่ได้กลับไปอีก เราเลยเปรียบมันกับความรัก เหมือนพระจันทร์ที่ไม่เคยได้รับความรักจากใครเลยแล้วอยู่ๆ นีล อาร์มสตรอง ก็เอาความรักไปให้ สร้างความทรงจำต่างๆ ร่วมกันแล้วไม่นานเขาก็จากไป ถ้าเป็นพระจันทร์จะรอไหม เลยเป็นเพลงที่เล่าความรู้สึกของพระจันทร์

วันนั้นที่เธอบอกลา ลมหนาวก็พัดมา
ตัวฉันจมอยู่ในน้ำตา รอคอยเธอที่ตรงนั้น
เปรียบฉันเป็นพระจันทร์ รอวันเธอกลับมา

ถึงบ้าน

เราเป็นคนติดบ้าน แต่ขณะเดียวกันเราก็ชอบเที่ยว ยิ่งช่วงนี้เดินทางเยอะ มีช่วงที่เหนื่อยจนทำให้คิดถึงบ้านมากเหมือนกัน เพราะบ้านเป็นที่ที่เราสบายใจที่สุด มีจังหวะหนึ่งที่ได้ฟังเพลง ขอโทษ ของพี่ปู พงษ์สิทธิ์ “ขอโทษที่วันนี้ฉันเพิ่งมีเวลา” ฟังแล้วอินมาก ร้องไห้เลย แล้วก็เขียนคีย์เวิร์ดไว้ เพลงนี้เราอยากพูดถึงตัวเองในวัยเด็ก เราเคยมีจักรยานคันโปรด พอโตขึ้นมันหายไป อะไรหลายๆ อย่างที่เรามีในตอนเด็กมันหายไป เพื่อนสนิทบางคนก็หายไปเพราะไม่ได้คุยกันเลย พ่อแม่แก่ขึ้น เราเติบโตขึ้น พอมองย้อนกลับไปแล้วมันมีความสุขนะ แล้วทุกครั้งที่ได้ร้องเพลงนี้เราจะรู้สึกกับมันมากเลยไม่ค่อยเอาไปร้องเท่าไหร่เพราะกลัวร้องไม่จบ (หัวเราะ) 

ตักอุ่นๆ ที่เคยหนุนนอน คำออดอ้อนที่เคยเอ่ยเป็นวาจา ความคิดถึงและห่วงหา 
กาลเวลาพาให้เราต้องจากไกล ตามหา ความฝัน ของใครกัน

สุขหัวใจที่ฉันข้างเดียว

เพลงนี้เขียนขึ้นมาในมุมมองว่าบางทีเราอาจจะรักใครคนหนึ่งได้โดยไม่ต้องการอะไรตอบแทน ตอนที่เราเขียนสารภาพว่าเป็นช่วงที่เราอยากมีความรักด้วย เหมือนเราจินตนาการถึงคนที่เราใฝ่ฝันหาอะไรแบบนี้ ตอนแรกก็ตั้งใจจะแต่งเป็นเพลงรักแต่กลับเศร้าเฉยเลย (หัวเราะ)

เฝ้ารอนับเวลา ที่ฉันและเธอจะได้พบ กันและกัน
จนวันนั้น สุขหัวใจ ที่ฉันข้างเดียว

เธอ(คนใจร้าย)

เพลงนี้พูดถึงความรักที่ไม่ดี เราเขียนให้คนใจร้ายที่ผ่านเข้ามาแล้วจากไป เขียนด้วยคำง่ายๆ ด้วยความรู้สึกตัวเอง คำวนๆ ซ้ำๆ แค่อยากจะพูดว่าเขาใจร้ายจัง​ (หัวเราะ)

เธอ เป็นดั่งสายฝน ที่ทำให้ฉันชุ่มฉ่ำใจ
เมื่อยามร้อนกาย โอ้ เธอ เป็นดั่งสายลม ที่ทำให้ฉันได้ผ่อนคลาย
เมื่อยามร้อนใจ โอ้เธอ โอ้เธอ ทำไมเธอใจร้าย

พรุ่งนี้

เพลงนี้แฟนเราช่วยเขียน (หันไปมองคนที่นั่งข้างๆ) เป็นเพลงที่พูดถึงอนาคต สมมติว่าวันนี้เรามีความสุขดีแต่ต่อไปเราไม่รู้หรอกว่าเราจะยังมีกันอยู่หรือเปล่า เหมือนกลัวไปก่อน (หัวเราะ) คือถ้าในอนาคตเราไม่ได้คบกันต่อไปแล้วเพลงนี้ต้องเป็นเพลงที่เศร้ามากแน่ๆ

หากพรุ่งนี้ไม่มีฉัน ไม่มีฉัน อีกต่อไป
จำได้ไหมภาพเก่าในวันนั้น ภาพที่เธอยืนคู่กับฉัน

ดอกไม้ในใจฉัน

เพลงนี้เพื่อนช่วยเขียนท่อน “แสงแดดสะท้อนลงมา สายน้ำกลายเป็นสีทอง เหมือนกับฉันที่รู้สึกกับเธออย่างนั้น” มาให้ก่อน เราจินตนาการต่อว่ากำลังนั่งอยู่ริมน้ำแล้วเห็นผิวน้ำเป็นสีทองระยิบระยับ ตอนนั้นเรานึกถึงความสวยงามของ 2 อย่างคือ ความรักและดอกไม้ เราเคยมีแฟนที่ทำให้เรารู้สึกว่าคบกับเขาแล้วเราเหมือนดอกไม้ในแจกัน มันแบ่งบานสวยงามจริงแต่มันก็แค่ชั่วคราว พอแห้งเหี่ยวไปเดี๋ยวเขาก็เปลี่ยนดอกใหม่มาแทน เราไม่ได้แบ่งบานตามธรรมชาติ ไม่ได้เป็นตัวเอง เลยคิดว่าถ้าอย่างนั้นลองเขียนเพลงเกี่ยวกับการปกป้องดอกไม้สักดอกหนึ่งดีไหม

ดอกไม้ในใจฉัน แค่เก็บไว้ในใจไม่ต้องให้ใครครอบครอง เพลงนี้เราเขียนให้ตัวเองเพราะว่าดอกไม้ดอกนั้นคือความเป็นเรา เป็นตัวตนที่เราอยากจะรักษามันไว้

ไม่มีอะไรมาทำร้ายเธอได้ ให้เธอยังงดงามต่อไป
แม้ว่าท้องฟ้ามืดสลายหายไป แต่ใจฉันมีแต่เธอ

The post “ดอกไม้ดอกนั้นคือตัวตนที่เราอยากรักษาไว้” Warin กับการผลิบานในวงการเพลงโฟล์กไทย appeared first on a day magazine.

แม้ว่าสมองจะบอกชัดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่หัวใจก็ยังดื้อดึง ใจดื้อ NAP A LEAN ไม่ยอมตัดใจจากเขาเสียที

Live in a day ชวนคนใจดื้อมาฟัง ‘ใจดื้อ’ ซิงเกิลแรกจากอัลบั้มใหม่ของวง NAP A LEAN แนว Alternative Pop ฟังสบายแห่งค่าย SPICYDISC ที่บอกเล่าเรื่องราวความดื้อของหัวใจที่ทำยังไงก็ดื้อคิดถึงเขาไม่ยอมหยุด

The post NAP A LEAN – ใจดื้อ | Live in a day appeared first on a day magazine.

และเพลงนี้เองคือเหตุผลที่พาเรามาเจอกัน

ในแง่ดนตรี จากคำบอกเล่าของวี Brassac คือเพลงที่มีฉากหลังเป็นเมืองทางตอนใต้ของฝรั่งเศสในช่วงเวลาซัมเมอร์ เธอเขียนเพลงนี้ขึ้นจากประสบการณ์ของตัวเอง ผสมกับความรู้สึก สำนวนภาษา และแนวทางดนตรีที่อยากนำเสนอ

แต่ในแง่ของวาระ Brassac เป็นเพลงนำในการโปรโมตอัลบั้มเต็มอัลบั้มแรกของวีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ดังนั้นก่อนวันที่เจอกันวีได้เล่าถึงความรู้สึกของตัวเองผ่านเฟซบุ๊กไลฟ์ว่าเธอตื่นเต้นมาก นี่เป็นอีกหนึ่งก้าวในชีวิตที่เธอรอมานาน และเธอกำลังลุ้นฟีดแบ็กของแต่ละเพลงอย่างใจจดใจจ่อ 

“สุดท้ายเราอยากให้คนชอบแหละ แต่อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้เราชอบแล้ว” หลังจากทักทายกันและถามเกริ่นถึงการงานที่กำลังเกิดขึ้น นี่คือคำที่วีบอกผม 

และผมไม่แปลกใจเท่าใดนัก

เป็นเวลากว่า 6 ปีแล้วที่วีแจ้งเกิดและเป็นที่รู้จักจากรายการ The Voice Thailand หลังจากวันนั้นแม้มีผลงานในวงการบันเทิงรูปแบบอื่นอยู่บ้าง แต่สุดท้ายดนตรีคือสิ่งที่วียึดมั่นมาโดยตลอด เธอค่อยๆ สร้างตัวตนจนกลายเป็นนักร้องที่มีลายเซ็นเด่นชัด การทำเพลงภาษาอังกฤษและการเขียนเนื้อร้องจากตัวตนล้วนเป็นความตั้งใจที่อยากสื่อสารความเป็นตัวเองออกไปอย่างซื่อสัตย์ ประกอบกับประสบการณ์ที่มีแต่มากขึ้น การถ่ายทอดความเป็นวีจึงยิ่งหลักแหลมขึ้นไปตามกาลเวลา

และเรื่องงานทั้งหมดนี้เองคือสิ่งที่ผมตั้งใจชวนเธอคุย

กับ 6 ปีที่ผ่านพ้น ซิงเกิลใหม่อย่าง Brassac และอัลบั้มที่กำลังมาถึง ในแง่งานและตัวตนอะไรที่ยังมั่นคงอยู่ในตัววีบ้าง อะไรที่เปลี่ยนแปลงไป และอะไรคือสิ่งสำคัญที่ทำให้ วี วิโอเลต เลือกทำแบบที่ทำอยู่ทุกวันนี้

ผมหอบความสงสัยนี้ไปถามวีในสตูดิโอวันนั้น

วันที่แสงแดดจ้าส่องลอดซี่หน้าต่างมากระทบคู่สนทนาที่อยู่ตรงหน้า

และเมื่อเธอพูด ความชัดเจนก็ปรากฏ

เข้าสู่ช่วงปล่อยเพลงใหม่ที่ต้องโปรโมตและเจอสื่อเยอะๆ อีกครั้ง กับครั้งนี้คุณเป็นไงบ้าง

วันนี้ก็ตั้งแต่ 10 โมง – 5 โมงเย็นเลยค่ะ แต่เราชินแล้ว มันก็เป็นช่วงๆ ไปเนอะ 

พักก่อนสักแป๊บแล้วค่อยเริ่มสัมภาษณ์ก็ได้นะ

ไม่เป็นไรค่ะ ลุยเลยๆ (ยิ้ม)

เริ่มต้นด้วย Brassac กันก่อน มีอะไรที่พิเศษจากการทำงานเพลงนี้ไหม

การทำเพลงที่ผ่านมาจะมีความซีเรียสนิดหนึ่งอยู่ในดนตรี มันจะมีความดาร์ก ความหนัก และความแน่นอะไรบางอย่าง ดังนั้นพอถึงจุดหนึ่งเราคิดว่าตัวเองขาดเพลงที่ได้หายใจบ้าง ถ้าทั้งโชว์ซีเรียสและดาร์กไปหมด คนฟังอาจจะรู้สึกว่าแน่นเกินไป เราต้องสร้างเพลงผ่อนๆ ขึ้นมา  

นี่เป็นเหมือนชาเลนจ์ตั้งต้นสำหรับเราในการทำเพลงนี้ เพราะที่ผ่านมาเราเขียนเพลงที่มีจังหวะไม่ค่อยเป็น เขียนแต่เพลงช้ามาตลอด ตอนแรก Brassac ก็ออกมาเป็นเพลงช้าด้วยซ้ำนะ แต่พอลองปรับ ลองใส่จังหวะเข้าไป มันก็ออกมาได้และสนุกด้วย ดังนั้นสิ่งที่เพลงนี้ให้เรามากที่สุดคงเป็นประสบการณ์ที่เราได้ถ่างเรนจ์ของตัวเองออก ต่อไปนี้นี่ถือเป็นแนวเราแล้ว เหมือนเราเจอวิธีสื่อสารในบริเวณนี้ที่ทำให้รู้สึกว่าเป็นตัวเองได้

เหมือนมีแนวทางให้เดินมากขึ้น

ใช่ๆ อย่างเมื่อก่อนเราเป็นคนแอนตี้การใช้สองภาษาในเพลง ทำไมไม่ใช้ภาษาเดียวไปเลย เราคิดแบบนี้จนกระทั่งไปเจอศิลปินคนหนึ่งชื่อ Christine and the Queens เขาเป็นคนฝรั่งเศสและร้องผสมภาษาฝรั่งเศส-อังกฤษ เรารู้สึกว่าเพลงของเขาเพราะ เราถึงได้มามองตัวเองว่าที่ผ่านมาเราจะแอนตี้สิ่งนี้ไปทำไม ที่สำคัญคือเราเป็นคนพูดหลายภาษาด้วยซ้ำ เราควรใช้มันเป็นจุดเด่นสิ ดังนั้นพอเพลงนี้พูดถึงเรื่องในประเทศฝรั่งเศส ทำไมเราไม่ใส่ภาษาฝรั่งเศสลงไปล่ะ ก็เลยออกมาเป็นแบบที่ได้ยินกันค่ะ 

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนปล่อยเพลง คุณบอกในเฟซบุ๊กไลฟ์ว่าตื่นเต้นมากๆ กับการปล่อยเพลงครั้งนี้ มันเป็นความตื่นเต้นแบบไหน ต่างยังไงกับเพลงก่อนหน้า

(นิ่งคิด) มันเป็นความรู้สึกว่าไม่รู้คนจะคิดกับเพลงเรายังไง ถามว่าคาดหวังไหม เราไม่ได้ใช้คำว่าคาดหวัง มันเป็นความรู้สึกประมาณว่า ‘หวังว่าจะชอบนะ’ มากกว่า แต่การที่เพลงนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของอัลบั้มมันทำให้เราตื่นเต้นกว่าเดิม เพราะเราไม่เคยรู้ว่าสิ่งนี้จะเป็นยังไง ที่ผ่านมาพอปล่อยเพลงแยกเป็นซิงเกิลเรารู้แหละว่าแต่ละชิ้นน่ะดี แต่สำหรับอัลบั้มมันมีเรื่องว่าพอบางชิ้นมาผสมกัน บางทีมันอาจไม่ได้อร่อยขนาดนั้นก็ได้ ดังนั้นเราถึงตื่นเต้นมาก อยากให้คนได้ฟังมากๆ Oh, my god. (หัวเราะ)

อย่างตอนที่ปล่อย Brassac (เวลา 00:01 น. ของวันที่ 6 มีนาคม) ตอนนั้นคุณเป็นยังไงบ้าง

เฝ้าหน้าจอ คืนนั้นนอนไม่หลับด้วย ตื่นมาตอนเช้าก็หยิบมาเปิดดู มันมีหลายอารมณ์มากนะ กลัวก็กลัว ตื่นเต้นก็ตื่นเต้น โล่งก็โล่ง บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกอะไรกันแน่

อ่านคอมเมนต์ไหม

อ่านค่ะ อย่างช่วงแรกๆ นี่อ่านตลอด รีเฟรชตลอด แต่ก็เทคบ้าง ไม่เทคบ้าง

คำพูดของคนอื่นส่งผลต่อคุณขนาดไหน มีผลต่อการทำงานเลยหรือเปล่า

ถึงจะลุ้นและอ่าน แต่เอาจริงก็ไม่เท่าไหร่นะ ถ้าเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เราจะฟัง แต่ถ้าเป็นเรื่องโครงสร้างเพลงเราจะไม่ฟัง เพราะก่อนหน้าที่จะปล่อยเพลงออกมาเราต้องรู้สึกว่ามันดีแล้ว สุดท้ายถ้าคนไม่ชอบเราจะทำใจไว้ว่า It is what it is. มากกว่า สิ่งนี้เป็นเหมือนเกณฑ์แรกในงานของเราเสมอ คือต้องชอบงานของตัวเองก่อน ดังนั้นสำหรับเราถ้าว่ากันตามตรงไม่มีใครเปลี่ยนความคิดเราได้ คนที่เปลี่ยนได้น่าจะมีแค่พี่โหน่ง (วิชญ วัฒนศัพท์ โปรดิวเซอร์) เพราะเขาเป็นคนที่เราเชื่อ

เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก

เราว่าตั้งแต่แรกเลย แต่มันก็ผ่านการเรียนรู้มาในเวลาเดียวกันนะ เหมือนเราเป็นคนที่ดื้อด้านและมั่นใจอะไรบางอย่างในตัวเองสูง ดังนั้นที่ผ่านมาเราจึงได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง เรียนรู้จากอะไรต่างๆ นานา พัฒนามาเรื่อยๆ เรียนรู้มาเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็เป็นแบบนี้แหละ 

เป็นวี

อื้ม แต่ก็เป็นวีที่โตขึ้น 

ยังไงบ้าง

อย่างเรื่องในเพลงก็เป็นไปตามวัย ดนตรีก็เปลี่ยนแปลงไป จากเมื่อก่อนที่อะคูสติกน้อยๆ และโฟล์กมากๆ ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นป๊อป-อิเล็กทรอนิก เพราะเราได้เรียนรู้หลายๆ เรื่อง ได้ทดลองหลายๆ แบบ และอีกอย่างที่เราคิดกับตัวเองเสมอคือเราต้องไม่ย่ำอยู่กับที่

เราชอบลองอะไรใหม่ๆ ถ้าอันไหนไม่เวิร์กก็แค่ไม่ทำต่อ ถ้าอันไหนเวิร์กแล้วชอบเราก็ทำต่อ และต่อให้เราเจอทางของเราแล้วมันก็ไม่ได้แปลว่าเราจะทำซ้ำ ถ้าอยากทำซ้ำเราฟังเพลงเดิมดีกว่า มันไม่ควรเป็นดนตรีเดิมแต่เปลี่ยนเนื้อร้องไปเรื่อยๆ ดังนั้นเราเลยทดลองสิ่งใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าทั้งหมดที่พูดนี้ยังอยู่ในกลุ่มก้อนของคอนเซปต์ความเป็นเรา แต่เราจะไม่ทำออกมาแล้วเหมือนฟังเพลงเดียวกันทั้งอัลบั้ม ทางแบบนี้อาจจะยากกว่าการอยู่ในเซฟโซน แต่มันเป็นรสนิยมส่วนตัวและเราอยากไปทางนั้น

ตอนที่เป็นศิลปินอิสระแรกๆ (เพลง Drive) คุณเคยบอกว่าการตัดสินใจอะไรหลายอย่างด้วยตัวเองเป็นเรื่องยากมาก ตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม

เรารู้สึกว่าตัดสินใจได้ชาญฉลาดมากขึ้นนะ บางเรื่องพอต้องตัดสินใจจนชินแล้ว พอเจออีกเราจะรู้สึกว่า ได้ เข้ามาได้เลย ต่างกับเมื่อก่อนที่ต้องคิดนาน ตอนนี้ง่ายขึ้นเยอะ 

มีหลักเกณฑ์ในการตัดสินใจแต่ละอย่างไหม

เหมือนการทำเพลงนั่นแหละ คือเลือกตัดสินใจจากสิ่งที่เราชอบ เราต้องแฮปปี้และสบายใจกับทุกสิ่งที่เราทำ ถึงมีข้อเสียเกิดขึ้นเราจะรู้สึกว่ามันนิดเดียว เรารับได้ มีวิธีจัดการและหลีกเลี่ยงข้อเสียนั้นอยู่ เอาจริงเหมือนเราเพิ่งเจอจุดตรงกลางแบบนี้ในการทำงานเมื่อไม่นานนี้เอง ก่อนหน้านี้ก็พยายามเรียนรู้เรื่องนี้มาตลอด

จุดเปลี่ยนคืออะไร

ไม่ได้เปลี่ยนขนาดนั้น แต่มันเป็นความรู้สึกเหมือนเจอจังหวะที่โอเคกับตัวเอง เป็นจังหวะที่ทำให้รู้สึกว่าทำงานนี้ได้อีกเรื่อยๆ เพราะงานเองก็ยังมีเรื่องให้เรียนรู้ใหม่เสมอ มันยังมีชาเลนจ์ให้เราได้ลอง ซึ่งไม่ใช่ยอดวิวหรืออะไรเลย ถ้าเรื่องเพลงชาเลนจ์ของเราคือการแข่งกับตัวเองเท่านั้น เราแฮปปี้ที่จะทำแบบนี้

เริ่ม ‘อยู่มือ’ 

ยังๆ เราว่าเราหลุดมาแล้วนะ การอยู่มือของเราคือก่อนหน้านี้

ตอนไหน

เราอาจจะแปลกกว่าคนอื่นนะ คนอื่นเขาต้องปล่อยอัลบั้มแรกก่อน หลังจากนั้นทำไปเรื่อยๆ ถึงเริ่มอยู่มือ แต่เราดันเข้ามาอยู่ในวงการและดังก่อนมีอัลบั้มแรก เลยกลายเป็นว่าความคาดหวังที่มีต่อเรามันสูงขึ้น กลายเป็นความกดดันบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าเราคิดมากไปในบางที เรากดดันตัวเองเกินไป ดังนั้นก่อนหน้านี้ต้องคอยวางมือและบอกกับตัวเองอยู่เรื่อยๆ ว่าเธอทำสิ่งนี้เพราะอะไร เธอทำเพราะเธอชอบ แค่นั้นเลย หยุดคิดเรื่องอื่น เราต้องพยายามตัดอะไรแบบนี้อยู่เรื่อยๆ จนเจอจุดที่เริ่มโอเค

อย่างอัลบั้มนี้เราบอกตัวเองว่าพอแล้ว เท่านี้แหละ เรากลั้นหายใจมากกว่านี้ไม่ได้ ต้องปล่อยออกมาแล้ว ถ้ามัวแต่รอเพอร์เฟกต์คงไม่ได้ปล่อยสักที เราต้องไปต่อ ถึงสุดท้ายล้มจริงๆ แต่อย่างน้อยเราชอบมันแล้ว เรายังลุกขึ้นมาใหม่ได้เรื่อยๆ ตราบใดที่เรายังไม่ตาย นี่คือสิ่งที่เราเริ่มคิดได้ในปัจจุบัน

มันสำคัญยังไงกับการที่สุดท้ายต้องทำสิ่งที่ตัวเองชอบก่อน

มันทำให้เราภูมิใจกับสิ่งที่ทำและพูดได้เต็มปาก ยกตัวอย่างเช่นการขึ้นไปร้องเพลงที่คนอื่นแต่งให้กับร้องเพลงที่เราแต่งเอง มันคนละความรู้สึกกันเลยนะ สำหรับเรามันออกมาให้เห็นผ่านทุกอย่าง แววตา เอเนอร์จี้ ความรู้สึก ทุกอย่างจะชัดเจนมากว่าเราภูมิใจกับเพลงของตัวเองขนาดไหน ดังนั้นสิ่งนี้จึงสำคัญสำหรับเรา

แล้วทำไมงานเพลงถึงตอบโจทย์คุณได้ตลอดจนถึงตอนนี้

เราเคยถามตัวเองว่าทำไมทำมาได้ขนาดนี้ โอเค งานเพลงคือสิ่งที่เราชอบมากๆ เป็นสิ่งที่เราภูมิใจและมีความสุขที่ได้ทำ เวลาขึ้นคอนเสิร์ตแล้วคนมาเพื่อดูเราและร้องเพลงไปกับเรามันดีมาก เวลาคนตะโกนคำของเราได้มันก็ดีมาก (นิ่งคิด) แต่ในขณะเดียวกัน เรื่องดีอีกอย่างที่หลายคนไม่รู้คือตอนเขียนเพลง มันดีกับเราเช่นกัน

ปกติเวลาเขียนเพลงเราจะเขียนได้ตอนที่ชีวิตโดยรวมดี แม้จะเสียใจแต่เรายังมองเห็นสิ่งดีได้ ต่างกับตอนที่เราใช้ชีวิตโดยที่ไม่เห็นความสวยงาม ตอนนั้นเราไม่สามารถเขียนอะไรได้เลย ดังนั้นพอการทำเพลงบังคับให้เราต้องเขียน มันก็บังคับให้เราต้องมองเห็นความสวยงามในชีวิตประจำวัน สิ่งนี้โคตรดีสำหรับเรา อาจมีช่วงที่ทำไม่ได้อยู่เหมือนกัน แต่อย่างน้อยมันทำให้เราพยายามและทำเป็น

อย่างตอนนี้เราชอบมากเลยที่แดดสาดเข้ามาโดนหน้าต่างที่เป็นระแนง เราว่าถ่ายรูปตรงนี้น่าจะสวยนะ (หัวเราะ) มันเป็นการทำให้ชีวิตโรแมนติกขึ้นและทำให้เรามีความสุขมากขึ้น

ดูส่งผลกับเรื่องอื่นในชีวิตด้วย

ใช่ เราว่าชีวิตตัวเองเรียนรู้ควบคู่ไปกับการทำงานเพลงมากๆ เลยนะ เวลาทำงานเพลงสิ่งที่ได้เรียนรู้มักย้อนกลับมาที่ชีวิตส่วนตัว ไลฟ์สไตล์ และสภาพจิตใจเราทั้งหมด 

ถ้าดูจากที่ผ่านมาทั้งหมด คุณคิดว่าตัวเองเดินมาเส้นทางสายนี้ได้โอเคไหม

โอเคนะ เราผ่านทั้งจุดบ้าบอ จุดที่นิสัยไม่ดี จุดที่นิสัยดีเกินไป ผ่านมาหลายจุดมาก ค่อยๆ โตไป เรียนรู้ตัวเองไป เรียนรู้งานไป โตไปตามทางของตัวเอง โตขึ้นตามสิ่งที่เจอ คงเหมือนกับทุกๆ อาชีพที่ก็ต้องโตไปและเรียนรู้ตัวเองไป เราไม่ได้มองว่าตัวเองก้าวนำใคร ถึงอยู่ในวงการและมีแสงไฟส่องเราก็มองตัวเองเป็นแค่ส่วนหนึ่ง เท่ากับทุกๆ ตำแหน่ง

สุดท้าย เท่าที่ฟังมาแสดงว่าคุณยังเห็นตัวเองอยู่ในวงการ…

อย่างแฮปปี้ (ตอบทันที) และถ้าถามเราในอีก 5 ปีข้างหน้า ไม่ว่าตอนนั้นเราทำอะไร เราคิดว่าตัวเองก็ยังตอบแบบเดิม เราคงกำลังทำสิ่งที่แฮปปี้ไปเรื่อยๆ แต่สำหรับตอนนี้ให้ไปอยู่ที่ไหนคงไม่ไป เพราะเราแฮปปี้กับที่นี่ คงไม่หนีไปจากตรงนี้

เพราะเรารู้สึกว่านี่แหละบ้าน นี่แหละสิ่งที่เราชอบ (ยิ้ม)

ขอบคุณสถานที่ SIRI HOUSE ซอยสมคิด

The post C’est Ma Vie appeared first on a day magazine.

แดดบ่ายวันนั้นร้อนระอุราวกับจะเผาไหม้ทุกสิ่ง แต่เมื่อนั่งแอบตัวอยู่ใต้ร่มไม้หนา สูดกลิ่นหอมของดินและหญ้าที่โชยมากับลมเอื่อยๆ พร้อมจิบกาแฟน้ำมะพร้าวเย็นฉ่ำ แดดที่ว่าแรงก็ทำร้ายเราไม่ได้เท่าไหร่

ใต้ร่มไม้ที่เรานั่งอยู่คือบริเวณหนึ่งของ ‘หอมกลิ่นย่า cafe & camp’ ที่พักเล็กๆ สไตล์แคมป์ในอำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่ซุกตัวอยู่ท่ามกลางทุ่งนาเขียวชอุ่ม ต้นไม้ใหญ่นานาพันธุ์ คูคลองเล็กๆ และชุมชนเก่าแก่ที่เคยเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตของคนรุ่นปู่ย่าตายายมาก่อน

ย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อน ที่แห่งนี้เคยเป็นที่ดินผืนใหญ่กว่าร้อยไร่ของปู่ย่า ก่อนย่าจะแบ่งสรรปันส่วนให้ลูกหลานเป็นมรดก หลานสาวอย่าง แนน–จินดา โพธิ์บำรุง จึงชวนพี่ๆ น้องๆ ปรับที่ผืนที่ได้รับให้เป็นแคมป์พักแรมที่ประกอบไปด้วยเตนท์ 5 หลังและคาเฟ่ขนาดอบอุ่น ทั้งหมดอบอวลด้วยบรรยากาศเอื่อยเฉื่อย ไม่รีบร้อน ชวนให้นอนเอกเขนกทั้งวัน ส่วนกลางคืนมีดาวให้นอนดูเต็มฟ้า แค่แวะมาคืนสองคืนก็หายเหนื่อยขึ้นเป็นกอง

ลมอ่อนๆ พัดพากลิ่นหญ้ามาแตะจมูกอีกครั้ง พร้อมกับกลิ่นหอมอื่นๆ ที่บอกเล่าเรื่องราวในอาณาเขตหอมกลิ่นย่าแห่งนี้

หอมกลิ่นทุ่งนา

ขัดกับทุ่งกว้างสีเขียวชอุ่มตรงหน้า แนนเล่าให้เราฟังว่าจุดกำเนิดของหอมกลิ่นย่าไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ในเมือง

“ปกติงานของเราคือการทำครีเอทีฟสำหรับคอนเสิร์ตซึ่งทำให้เราต้องอยู่กรุงเทพฯ ต้องเจอคนเยอะ ทำงานเสิร์ฟความต้องการของคนอื่น บางทีก็ทำให้เราเหนื่อย เราเลยอยากกลับมาทำอะไรของตัวเองที่บ้าน

“ย่าของเรามีที่ดินอยู่กว่าร้อยไร่ที่เขาแบ่งให้ลูกๆ หลานๆ เราเองก็ได้มาส่วนหนึ่ง เมื่อ 3-4 ปีที่แล้วมันยังเป็นแค่ทุ่งนาโล่งๆ กับสวนและท้องร่องอยู่เลย ทุกๆ หน้าหนาวเราจะชวนเพื่อนมากางเตนท์กัน จนกระทั่งเพื่อนที่ทำโรงแรม 2-3 คนบอกเราว่าลองทำที่พักไหม เราเองอยากลองทำโฮมสเตย์อยู่แล้วบวกกับเราคิดว่าที่นี่มีที่ท่องเที่ยวสำหรับคนแก่แต่ยังไม่มีที่ท่องเที่ยวสำหรับคนรุ่นใหม่หรือคนทำงานเลย ก็เลยตัดสินใจลองดู

“เราตั้งชื่อว่าหอมกลิ่นย่าเพราะว่าที่นี่เป็นที่ดินของย่า อ่านแล้วแปลได้สองความหมายคือหมายถึงคุณย่าของเราและต้นหญ้าที่สื่อถึงธรรมชาติ”

เมื่อความฝันในการเปิดโฮมสเตย์มาบวกกับความชอบเที่ยวธรรมชาติ ไอเดียการสร้างที่พักในรูปแบบแคมป์จึงเกิดขึ้นโดยยังคงความสะดวกสบายไว้ระดับหนึ่งจนคนที่ไม่เชี่ยวชาญการออกป่าสามารถโยนความกังวลเรื่องการกางเตนท์ทิ้ง และดื่มด่ำกับธรรมชาติได้อย่างเต็มอิ่ม 

“เราชอบเที่ยวธรรมชาตินะแต่เป็นประเภทเพื่อนชวนไปเราก็ไป ไปอยู่ ไปนอนได้ แต่ไม่ได้เป็นสายแคมป์ปิ้งจ๋าที่ต้องซื้อเตนท์ยี่ห้อดีๆ ขนไปกางในป่าด้วยตัวเอง พอมาทำที่พักเราก็อยากเสิร์ฟคนที่คิดเหมือนเราคืออยากไปนอนเตนท์แต่ขี้เกียจกางเอง เราเลยมีเตนท์บริการให้ แต่ละหลังมีฟูกนอน มีถุงใส่ของอำนวยความสะดวก เช่น ผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน มีแอร์ ซึ่งตอนแรกเราจะไม่ติด แต่พอเราไปนอนเองแล้วอากาศเมืองไทยมันไม่ไหวจริงๆ ก็เลยยอม

“ถึงอย่างนั้นก็จะมีบางคนโทรมาถามว่ามีทีวีไหม เราก็ต้องบอกว่าไม่มี มันไม่ได้สะดวกสบายขนาดนั้น ห้องน้ำก็ใช้รวมเหมือนแคมป์ หรือมด แมลงมันก็ต้องมีเป็นเรื่องธรรมชาติ ถ้าคุณชอบก็มาลองดู”

หอมกลิ่นขนมปัง

จากเตนท์ที่พัก เมื่อเดินตามสะพานไม้มาจนสุดเราจึงพบที่ตั้งของหอมกลิ่นย่าคาเฟ่ ร้านกาแฟที่เปิดให้บริการแก่คนทั่วไปด้วย ซึ่งหลายคนที่มาถึงกลับต้องงงเพราะพวกเขาไม่ขายขนมคลาสสิกคู่คาเฟ่อย่างเค้กเลยสักชิ้นเดียว 

“ส่วนของคาเฟ่น้องของเราเป็นคนรับผิดชอบเป็นหลัก ตอนคิดเมนูเราก็มานั่งคุยกันว่าร้านเค้กแถวท่าเรือก็เป็นพันธมิตร เป็นเพื่อนเราทั้งนั้น ถ้าเขาขายเค้กเราก็ไม่ขายเค้กที่ทับกับเขา พอดีเรามีเพื่อนที่มีสตูดิโออบขนมอยู่ที่เอกมัยทุกๆ วันอังคารน้องแนนจะเข้ามากรุงเทพฯ อยู่แล้วเขาก็จะรับครัวซองต์ ขนมปังไปขายที่คาเฟ่ 

“การทำแบบนี้ นอกจากจะไม่ทับไลน์กับร้านของเพื่อนๆ เรายังได้แนะนำขนมใหม่ๆ ให้คนแถวนี้ด้วย ซึ่งเขาก็ชอบนะเพราะไม่มีขนมแบบนี้ขายที่นี่ ส่วนอาหารเราก็ไม่ขายแต่จะแนะนำให้ไปกินก๋วยเตี๋ยวที่อร่อยที่สุดในอำเภอท่าเรือ หรือไปกินอาหารดีๆ แถวนี้แทน”

หอมกลิ่นอาหารของย่า

แม้จะไม่ขายอาหารที่คาเฟ่ แต่หากมาใช้เวลาค้างคืนที่หอมกลิ่นย่า นอกจากจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำค้างและไอแดดในยามเช้าแล้ว กลิ่นหมูปิ้งเค็มๆ และน้ำเต้าหู้หวานมันยังเป็นของคู่กันชวนให้น้ำลายสอ

“คาเฟ่ของเราไม่ขายอาหารก็จริงแต่ถ้ามาพักเราจะเสิร์ฟข้าวเหนียวหมูปิ้งและน้ำเต้าหู้ใส่ตะกร้าเล็กๆ ให้แขก ทั้งสองเมนูมาจากร้านที่เรากินตั้งแต่เด็ก เราก็ผูกปิ่นโตกับเขาไว้ เราคิดว่าเราช่วยชุมชนด้วยและคนก็ได้กินของอร่อยๆ ที่เราชอบด้วย

“มื้ออื่นๆ เรามีอาหารให้สั่ง เป็นอาหารที่ย่าทำเอง เช่น ขนมจีนน้ำยากะทิ หรือข้าวแมว ข้าวคลุกปลาทู เราอยากแนะนำให้คนที่มาพักได้ลองกินเพราะย่าเขามีรสมือแบบโบราณๆ และอร่อยมาก ที่สำคัญคือหากินแถวนี้ไม่ได้ด้วย แต่ลูกค้าต้องจองอาหารตั้งแต่ 3 วันก่อนเข้าพักเพราะแต่ละอย่างย่าต้องใช้เวลาเตรียมของเยอะมาก”

ไม่เพียงรสมือของคุณย่า แต่ความอบอุ่นแบบครอบครัวยังสะท้อนออกมาผ่านความใส่ใจ เช่น เมื่อรู้ว่ามีแขกเข้าพักสองคืน คุณย่าของแนนก็ลงมือทำอาหารเช้าเมนูใหม่ให้เพื่อความไม่จำเจ

“ส่วนใหญ่ลูกค้าของเราจะมาพักคืนเดียว แต่เร็วๆ นี้เพิ่งมีลูกค้านอนสองคืน ย่าก็ทำข้าวต้มให้ลูกค้าทาน เอาจริงๆ เวลาลูกค้าจะจองที่พักสองคืนเราจะถามก่อนเลยว่าแน่ใจเหรอเพราะที่นี่ไม่มีกิจกรรมให้ทำนะ เราเป็นที่พักนอนอ่านหนังสือ นอนดูดาวนะคะ เราว่าเราน่าจะเป็นที่พักแห่งเดียวที่พยายามห้ามไม่ให้พักสองคืน”

แนนเล่าพร้อมเสียงหัวเราะก่อนอธิบายต่อว่าที่นี่เหมาะกับการนอนเอกเขนก พักกาย พักใจจากเรื่องวุ่นๆ ภายนอก แต่หากแขกต้องการไปเที่ยวเธอมักจะแนะนำให้ไปดูตลาดหรือทุ่งทานตะวันใกล้ๆ แถมวันไหนหากพ่อของเธอว่างก็จะรับบทบาทไกด์ชวนลูกค้าไปเที่ยว เป็นบริการพิเศษสำหรับคนที่โชคดีเท่านั้น

หอมยั่งยืน

ที่แคมป์แห่งนี้ มองไปทางไหนก็เห็นสีเขียวขจีสุดสายตาและเพื่อรักษาธรรมชาติที่สมบูรณ์แบบนี้ไว้ แนนจึงตั้งใจทำที่พักของเธอให้ดีต่อโลกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เริ่มจากถุงอุปกรณ์ในเตนท์ที่พยายามบรรจุวัสดุย่อยสลายได้อย่างแปรงสีฟันไม้ไผ่และผ้าขนหนู ส่วนคาเฟ่ก็เลือกใช้แก้วและหลอดกระดาษทั้งหมด รวมถึงเธอยังมีโครงการในอนาคตที่จะเป็น refill station ให้ชาวบ้านรอบๆ มาซื้อสินค้าไร้บรรจุภัณฑ์เพื่อลดพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง

“เราอยากรณรงค์ให้คนแถวนี้เข้าใจ อย่างที่บ้านเรามีธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตเราก็บอกให้เขางดแจกถุงพลาสติก ที่บ้านเขาก็กลัวคนจะมาด่าว่าเราไม่ให้ถุง แต่เราคิดว่าถ้าเราไม่เริ่มก่อนเขาก็จะไม่รู้หรอกว่ามันไม่ต้องใช้ก็ได้ คนชอบคิดว่าคนต่างจังหวัดไม่เข้าใจเรื่องนี้ทั้งๆ ที่จริงๆ เราไปปิดกั้นเขาก่อน ไม่ให้ตัวเลือกเขามากกว่า

“ในอนาคตเรามีแผนว่าอยากจัดตลาดอีโค่ อย่างฝั่งนครปฐมเขาจะมีตลาด Little Tree แต่แถบอยุธยา สระบุรีบ้านเรายังไม่มีเลย เราคิดว่าจะชวนเพื่อนๆ นี่แหละมาเป็นแม่ค้า เอาขนมที่อร่อยๆ ของแต่ละเจ้ามาขายกัน ทดสอบให้คนแถวนั้นเห็นก่อนว่าตลาดแบบนี้มันน่ารักนะ มันน่ามาเดินเล่น”–จินดา

นอกจากคำแนะนำแสนน่ารักให้แขกไปอุดหนุนเพื่อนบ้านร้านค้าและวางแผนทำให้ชุมชนเป็นมิตรต่อโลกมากขึ้น แนนยังกำลังวางแผนจะขยับขยายด้วยการเพิ่มห้องพักที่ไม่ใช่เตนท์​ โดยยังคงเป้าหมายในใจว่าหากหอมกลิ่นย่าจะเติบโต พวกเขาต้องโตไปพร้อมๆ กับคนในชุมชน

“เราเกิดและโตที่นี่เลยอยากทำอะไรให้บ้านบ้าง ตอนนี้เรากำลังพยายามทำนาของเราให้เป็นเกษตรอินทรีย์ ไม่ใช้สารเคมีเพื่อเป็นตัวอย่างให้คนรอบๆ ข้างเห็นว่ามันทำได้นะ และต่อไปเราจะทำโรงสีเพื่อชวนให้ชาวบ้านแถวนี้งดใช้สารเคมี เพราะโรงสีปกติที่ชาวบ้านขายข้าวเขาต้องการปริมาณเยอะ ซึ่งข้าวอินทรีย์มันได้ผลผลิตน้อยกว่าอยู่แล้ว อีกอย่างคือต่อให้ปลูกแบบอินทรีย์ข้าวที่ขายก็ไม่ได้ราคาดีขึ้น เราเลยอยากมีโรงสีเล็กๆ รับข้าวอินทรีย์ ให้ราคาดีๆ แล้วทำโปรดักต์ของชุมชนออกมาขาย

“อีกเรื่องที่เราอยากทำคือเรื่องการท่องเที่ยว แต่ก่อนคนที่มาเที่ยวอำเภอท่าเรือคือคนแก่ที่มาขอหวยที่วัดสะตือ ถ้าถูกหวยก็จะมีการจ้างนางรำมาแก้บนกันใหญ่โต ซึ่งพอคนมาเที่ยวเยอะๆ มาเป็นกลุ่ม กิจการที่มาคู่กันคือบริการล่องเรือในแม่น้ำป่าสัก แต่พอคนมาเที่ยวน้อยลง ตอนนี้เรือแบบนี้ก็หายไปแล้ว เราคิดว่าต่อไปถ้ามีคนมาเที่ยวเยอะขึ้นเราจะลองคุยกับผู้ใหญ่ของตำบลว่าเราลองรื้อโครงการนี้กลับมาดีไหม คนที่มาเที่ยวจะได้มีกิจกรรมเพิ่มขึ้น

“เราอยากให้ชุมชนรอบๆ เขาได้โตไปกับเราด้วย ถ้าเราดึงคนมาเที่ยวที่นี่แล้วได้ประโยชน์อยู่คนเดียว คนรอบๆ เราเขาจะมองเราว่ายังไง เราก็เลยคิดว่าเราไปพร้อมๆ กับชุมชนดีกว่า”

แนนทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้ม และเราเชื่อว่าหากฝันของเธอสำเร็จเมื่อไหร่ หอมกลิ่นย่าจะไม่ใช่ที่เดียวที่ส่งกลิ่นหอมชวนให้คนมาเที่ยวที่อำเภอท่าเรือแน่นอน

หอมกลิ่นย่า

หอมกลิ่นย่าโซนแคมป์ที่พักเปิดให้บริการวันพุธ-จันทร์ ส่วนคาเฟ่เปิดให้บริการเวลา 10:00-17:00 น. หยุดวันพุธ
address : 9/1 ต.ท่าเรือ อ.ท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา
tel : 096 986 9656
facebook : Horm Glin Ya • หอมกลิ่นย่า

ขอบคุณภาพจาก หอมกลิ่นย่า

aday

The post ‘หอมกลิ่นย่า’ ที่พักหอมกลิ่นทุ่งนาที่อยากเติบโตไปพร้อมกับเพื่อนบ้านในชุมชน appeared first on a day magazine.

นอกเหนือจากฝีมือการแต่งหน้าและไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตที่ชัดเจน สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอถูกพูดถึงอยู่เสมอคือความกล้าจะเป็นตัวของตัวเอง

2019 เป็นเหมือนปีแห่งการเปลี่ยนแปลง เธอได้ร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกในชีวิตอย่าง ฮาวทูทิ้ง..ทิ้งอย่างไรไม่ให้เหลือเธอ ได้เล่นเอ็มวีให้นักร้องขวัญใจอย่าง Palmy และตัดสินใจบินไปเรียนภาษาที่ประเทศอังกฤษ 

ลองชวนแปรงแต่งหน้าที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่สมัยฝึกหัดแต่งหน้าใหม่ๆ มานั่งคุยถึงชีวิตและสิ่งที่เธอคิดในปัจจุบันกัน

ย้อนความให้ฟังหน่อยว่ามาเป็นแปรงแต่งหน้าของบิวตี้บล็อกเกอร์ชื่อดัง Fah Sarika ได้ยังไง

เรื่องมันก็นานมาแล้วนะ เพราะพวกเรานี่น่าจะเป็นแปรงแต่งหน้าคอลเลกชั่นแรกๆ ในชีวิตของฟ้าเลย ใช้มาตั้งแต่ก่อนเป็นยูทูบเบอร์ซะอีก เดาว่าเธอน่าจะดูรีวิวจากบิวตี้บล็อกเกอร์รุ่นพี่ ศึกษาว่าพวกเรามีความสามารถแตกต่างกันยังไงบ้าง แล้วค่อยๆ เก็บเงินซื้อมาทีละอันๆ ได้ไปญี่ปุ่นทีก็ออกตามหาพวกเราทั่วสารทิศ ถึงต้องเดินเข้าแทบทุกห้างคอยเปิดรูปถามพนักงานว่าเคยเห็นพวกเราไหมก็ยังสู้ไม่ถอย กว่าจะได้มาอยู่ด้วยกันก็เล่นเอาฟ้าเหนื่อยเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเราว่าเธอก็ใช้เราจนคุ้มค่าเหนื่อยนั้นแล้วนะ ถ้าไม่เชื่อก็ดูลายบนตัวเราที่ลอกไปเกือบหมดแล้วนี่สิ

คุณและเธออยู่ด้วยกันมานาน พอรู้บ้างหรือเปล่าว่าทำไมเธอถึงคิดลาออกจากมหาวิทยาลัยมาเป็นยูทูบเบอร์แบบจริงจัง ทั้งๆ ที่ตอนนั้นยูทูบก็ยังไม่บูมเท่าทุกวันนี้ 

เราว่าฟ้าคงเทียบกับหลายๆ อย่างที่ทำในตอนนั้น ด้วยความที่ทำหลายอย่างมันเลยชัดว่าเธอชอบอะไรมากที่สุดจริงๆ และมองเห็นว่าอะไรสามารถไปต่อได้ พูดตรงๆ ทุกอย่างที่เธอทำอยู่ตอนนั้นมันก็ไปต่อได้หมดนะ เรียน แสดง ขายของส่วนตัว หรือเป็นนักร้อง แต่พอมาทำยูทูบ แม้ว่าจะไม่ได้ทำอย่างเต็มตัวแต่มันก็มีการตอบรับที่ดี เริ่มเห็นว่ารายได้เป็นยังไง เธอเลยเอารายได้นี่แหละมาเทียบว่าโอเคกับสิ่งที่คิดจะทำต่อไปไหม พอมองว่ามันไปต่อได้ก็เลยอยากมาทำเต็มตัว

ตัดชอยส์ที่คิดว่าไม่จำเป็นและไม่ชอบออกไป เพราะปกติฟ้าเป็นคนสนใจเรื่องความสวยความงามอยู่แล้วด้วย เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน การถ่ายวิดีโอ การถ่ายรูป การตัดต่อ ก็เหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่ฟ้าชอบทำอยู่แล้ว เธอเลยรู้สึกว่าการเป็นยูทูบเบอร์นี่แหละคือสิ่งที่ตัวเองชอบ ชอบโดยที่ไม่มีใครมาบอกหรือมาบังคับว่าทำอันนี้สิ ดีนะ เพราะเธอชอบเรื่องพวกนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เธอเลยรู้สึกว่าสิ่งนี้โอเคที่สุด 

ในสายตาแปรงแต่งหน้าที่ใกล้ชิดกัน คุณมองว่าเธอแตกต่างจากบิวตี้บล็อกเกอร์คนอื่นๆ ยังไง

เราว่าทุกคนมีความแตกต่างกันอยู่แล้ว แม้จะเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน อยู่บ้านเดียวกันก็ยังมีความแตกต่างกันเลย ฉะนั้นเราว่าแค่การที่เธอแสดงความเป็นตัวเอง แสดงความชอบออกมาให้ชัดเจนที่สุดแบบทุกวันนี้มันก็น่าจะแตกต่างจากคนอื่นๆ แล้ว 

มีโอกาสอยู่แล้วที่คนเราจะทำคอนเทนต์ออกมาในทิศทางเดียวกันหรือในหัวข้อคล้ายๆ กัน แต่สุดท้ายวิธีการนำเสนอที่แต่ละคนทำออกมาก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี เหมือนหนังสือหนึ่งเล่ม คนอ่าน 10 คนก็ตีความออกมาได้ 10 อย่าง เราว่าสุดท้ายแล้วคนดูเขาก็เลือกได้ว่าจะดูคอนเทนต์แบบไหน จากช่องของใคร และความเป็นธุรกิจก็ทำให้นอกจากจะเป็นตัวเองแล้ว เธอยังต้องดูคู่แข่งทางการตลาดหรือคนที่อาจมีสไตล์คล้ายๆ กันด้วยเช่นกัน 

การค้นหาและโชว์ความเป็นตัวเองออกมาเรื่อยๆ แบบนั้นสุดท้ายแล้วเราจะยังครีเอตคอนเทนต์ได้โดยไม่ตันไปซะก่อนใช่ไหม 

ไม่ตันหรอก คนเรามีจุดเปลี่ยนในชีวิตตลอดเวลา ช่วงเรียน ช่วงทำงาน เจอสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ก็เปลี่ยนความชอบไป เปลี่ยนความเป็นตัวเองได้ บางคนดีขึ้น บางคนแย่ลง แปรงแต่งหน้าอย่างเรามองว่าถ้ามนุษย์ไม่หยุดพัฒนาตัวเองมันไม่มีทางตันหรอก อาจมีขีดจำกัด แต่สุดท้ายก็ไปได้เรื่อยๆ แหละจนกว่าจะหยุดหายใจ (หัวเราะ)

เพราะฟ้าก็คิดแบบนั้นเลยส่งผลให้คอนเทนต์ช่วงนี้แตกต่างไปจากช่วงแรกๆ 

ใช่ๆ แต่ก็ยังคงเป็นไลฟ์สไตล์ ยังเป็นคอนเทนต์ที่อิงกับตัวเองและความชอบของตัวเองค่อนข้างเยอะ 

เหงาหรือเปล่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกกล้องเลยนี่นา 

ก็มีบ้าง แต่เพราะเขาก็ยังใช้เราในชีวิตประจำวันอยู่เลยพอยอมรับความเหงานี้ได้

ถ้าอย่างนั้นพอเปลี่ยนจากคอนเทนต์บิวตี้ไปเป็นเรื่องไลฟ์สไตล์มากขึ้น ฟ้าได้รับฟีดแบ็กจากผู้ชมบ้างหรือเปล่า เธอฟังและนำมาปรับใช้ยังไง

(นิ่งคิด) เรื่องผู้ชมก็คงมีบ้างที่เขาเคยตามฟ้าเพราะมีเรา พอเธอเปลี่ยนไป ไม่ค่อยหยิบเรามาแต่งหน้า ออกกล้อง เขาก็อาจจะไม่ตามแล้ว แต่เราว่าก็ยังมีบางคนที่ตามเพราะฟ้าเป็นฟ้า เพราะเธอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แบบนี้ มันเป็นสิทธิของเขาแหละที่จะชอบหรือไม่ชอบในสิ่งที่เธอเปลี่ยนไป หรืออยากให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เวลามีคอมเมนต์เรื่องนี้ถ้าเป็นประโยชน์จริงๆ เธอก็เก็บมาใช้นะ เลือกฟังคนที่มีเจตนาดีกับตัวเองจริงๆ หรือตั้งใจให้เธอแก้ไขปรับปรุงในส่วนที่ผิดหรือไม่ดี แต่ถ้าเป็นคอมเมนต์ที่ด่าอย่างเดียวเธอก็ปล่อยผ่านไป เพราะหลักๆ แล้วเธอต้องฟังตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่าใครพูดอะไรมาก็ไปทางนั้นทีทางโน้นทีหรือทำตามทุกอย่าง เธอต้องมีความเป็นตัวเองอยู่ 

แต่มีนะช่วงแรกๆ ที่เริ่มทำยูทูบแล้วเธอรู้สึกว่าถ้าทำตัวแบบนี้หรือทำคอนเทนต์แบบนี้จะไม่น่ารักไหม คนดูจะไม่ชอบหรือเปล่า แต่โชคดีที่คนรอบข้างบอกตลอดว่า เฮ้ย ในคลิปไม่เหมือนมึงเลย ตัวจริงโอเคกว่า เธอเลยปรับมาเรื่อยๆ และพบว่าเป็นตัวเองนี่แหละดีที่สุดแล้ว 

สุดท้ายเรามองว่าเธอคงคิดมาแล้วว่าการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เรื่องไม่ดี มันอาจเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลง อาจมีคนชอบหรือไม่ชอบ แต่ฟ้าคงมองว่ามันดีกว่าการอยู่ที่เดิม 

ทำไมล่ะ ฟ้ากลัวการหยุดอยู่กับที่เหรอ

ก็กลัวนะ (หัวเราะ) หยุดอยู่กับที่ก็เหมือนถอยหลังนั่นแหละ อาจจะสบาย อยู่ในเซฟโซน แต่ว่าในขณะที่เธอหยุด คนอื่นก็เดินไปเรื่อยๆ อยู่ ถ้ามองเป็นภาพสองมิติก็คงเหมือนว่าเธอเป็นคนถอยหลัง 

ดูเหมือนว่าอาชีพที่เธอทำนั้นหยุดอยู่กับที่ไม่ได้เลย ต้องพัฒนาอยู่ตลอด

เราว่าทุกอาชีพแหละ ไม่มีอาชีพไหนที่สามารถทำเหมือนเดิมได้ตลอดหรอก ทุกอาชีพถ้าอยากจะไปข้างหน้าก็ต้องพัฒนา ไม่ใช่แค่อาชีพนี้ 

งานของฟ้าสามารถทำได้ทุกที่ ทุกเวลา เธอมีปัญหารู้สึกว่าตัวเองทำงานเกินกว่าเวลาที่ควรจะทำไหม 

ฟ้าแบ่งเวลาไว้ค่อนข้างชัดเจน ด้วยความที่งานค่อนข้างยืดหยุ่นมากเธอจึงกำหนดวันหยุดและวันทำงานได้ด้วยตัวเอง เลยไม่ค่อยมีปัญหาว่าทำเยอะจังเลยหรือทำจนไม่อยากทำอีกต่อไปแล้ว เวลาทำงานเธอจะไม่ฝืน ขี้เกียจก็พัก รู้สึกขยันเมื่อไหร่ก็ทำให้เต็มที่ เอาให้สุด เธอเป็นแบบนั้น แต่เราก็เคยเห็นเพื่อนของฟ้าบางคนนะที่ทำงานเหมือนเป็นหนี้ (หัวเราะ) ถ่ายทั้งวันโดยที่ไม่มีวันหยุดเป็นของตัวเองเลย สุดท้ายเขาก็เบิร์นเอาต์ไปเอง ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติที่คนเราจะเบิร์นเอาต์ ตอนที่ฟ้าทำงานหนักติดๆ กันก็เคยเป็น แต่พอรู้ตัวก็ต้องกลับมาให้ได้

การกลับมาให้ได้นี่แหละที่ยาก

ยากแหละดี เราว่าการเจอปัญหามันเป็นเรื่องที่ดีนะเพราะเราจะได้แก้ปัญหานั้น วิธีการของฟ้าคือเธอจะออกไปเจอคนที่ทำงานอาชีพเดียวกันแล้วก็แชร์ บ่น แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน บางทีแค่ได้ฟังความคิดเห็นของคนอื่นบ้าง ยกตัวเองออกมาแล้วค่อยกลับเข้าไปใหม่ มันก็เหมือนได้พักแล้ว หรือถ้าเบิร์นเอาต์มากๆ ฟ้าก็หยุดไปเลย หยุดคิดเรื่องนี้ไปสักพัก ไม่ได้แปลว่าต้องพักเป็นวัน เป็นเดือนนะ บางทีพักแค่ 10-20 นาทีมันก็ดีขึ้น เหมือนให้สมองเราได้พัก ได้รีเซต แล้วค่อยเริ่มกันใหม่ 

วิธีการที่เธอใช้น่าสนใจ ปกติแล้วเธอเป็นคนรับฟังความคิดเห็นของคนรอบข้างมากน้อยแค่ไหน 

ฟังนะ เธอชอบฟัง ชอบแชร์ ชอบคุย บางเรื่องอาจไม่ได้เจอเองในชีวิต แต่พอได้ฟังเธอก็สามารถเอาสิ่งที่คนอื่นเจอมา เรียนรู้มา กลับมาคิด มาปรับกับชีวิตตัวเองได้ เธอคิดว่าการที่คนอื่นกล้าเตือน กล้าพูด หรือแสดงความคิดเห็นกับเธอ มันเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะบางทีความผิดของตัวเองหรือข้อเสียบางอย่างที่มีเธอก็มองไม่เห็น การที่คนรอบข้างคอยบอกคอยเตือนแบบนี้มันเป็นกระจกที่ดี เวลาอยากจะแก้ไข อยากจะพัฒนาตัวเอง เธอก็สามารถดึงคอมเมนต์เหล่านั้นมาใช้ได้

เพื่อนของคุณได้เรียนรู้อะไรบ้างจากการทำยูทูบ 

ได้เจอตัวเอง (ตอบทันที) จริงๆ เธอได้อะไรเยอะมากเลยจากอาชีพนี้ มีช่วงหนึ่งที่เรารู้สึกได้เลยว่าเธอคงมีความคิดประมาณว่า โห อาชีพนี้มันดีจังเลย เธอชอบและภูมิใจในสิ่งที่ทำมาก อาชีพนี้ทำให้เธอมีความสุขและอยากจะทำงานให้หนักขึ้นในทุกวัน แม้จะมีบางวันที่เหนื่อย บางวันที่ยาก แต่งานนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าอยากจะใช้ชีวิตเพื่อสัมผัสประสบการณ์ต่างๆ ที่การงานมอบให้

เธอตั้งเป้าหมายหรือมองตัวเองกับอาชีพยูทูบเบอร์ไว้ยังไง

มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและไม่คิดจะหยุดทำอยู่แล้ว เธอเลยไม่ได้รู้สึกว่าจะต้องตั้งเป้าหมายกับอาชีพไว้ขนาดนั้น รู้สึกว่าถ้าทำสิ่งนี้เป็นปกติในทุกๆ วัน โดยที่เธอชอบและโอเคกับเนื้องานนั้นก็โอเคแล้ว สุดท้ายแค่มีความสุขก็ดีที่สุดแล้ว

ดูเหมือนฟ้าเป็นคนที่รู้จักตัวเองดีมาก พอจะตอบแทนได้ไหมว่าเธอคิดว่าสิ่งนี้สำคัญแค่ไหน

สำคัญมากนะ เธอคิดว่ามันสำคัญพอๆ กับการตั้งคำถามว่าคนเราเกิดมาทำไม ต้องมีเป้าหมายในชีวิตไปทำไม หรือใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร เราว่าการเข้าใจตัวเองว่าเราเป็นคนยังไง เราชอบและถนัดอะไร มันมีผลกับทุกอย่างในชีวิตเลย ไม่ว่าจะเป็นการเลือกที่อยู่อาศัย อาชีพ เสื้อผ้า หรือของกิน มันมีผลรวมไปถึงระบบ คุณภาพของบุคลากรในประเทศ เป็นเรื่องสำคัญที่คนควรจะศึกษา เข้าใจ คือไม่ต้องสนใจเรื่องคนอื่น สนใจตัวเองให้มากก่อน และการจะเจอตัวเองได้เราว่าสิ่งที่ดีที่สุดคือต้องออกไปลอง

บางทีเราไม่รู้หรอกว่าเราชอบหรือไม่ชอบอะไร ต้องหา ต้องลองก่อน แล้วค่อยมาตัดสินใจว่าชอบหรือไม่ชอบ ฟ้าคงลองมาเยอะ ลองมาหลายอย่าง เลยทำให้ค่อยๆ เจอตัวเอง อย่างการลาออกมาทำยูทูบนี่ก็ถือเป็นการลองของเธอนะ

การชอบพัฒนาตัวเองอยู่เรื่อยๆ ของฟ้าทำให้เป็นเพอร์เฟกชั่นนิสต์หรือเปล่า ผิดพลาดได้ไหม

น่าจะใช้คำว่าเคยเป็น (หัวเราะ) เพราะเคยพลาดเยอะเลยไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นแบบนั้นแล้ว เธอรู้สึกว่าการทำให้ทุกอย่างเพอร์เฟกต์มากๆ มันค่อนข้างยาก คืออาจจะมีจริงนะ แต่รู้สึกว่ามันยากมากและกดดันเกินไป เดี๋ยวนี้เธอเลยเปลี่ยนมาคิดว่าการเป็นคนไม่เคยพลาดอะไรเลยคือคนที่ไม่เคยทำอะไรเลยมากกว่า ต้องลองทำ ลองพลาด ลองเข้าใจความรู้สึกของการพ่ายแพ้หรือความผิดพลาดบ้าง

การพลาดเป็นสิ่งที่ดี มันแสดงว่าเราได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง อย่างเมื่อก่อนฟ้าก็พลาดเยอะมากเลย เคยเขียนคิ้วปลิงมากจนไม่น่าจะเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์ได้ (หัวเราะ)

ขอขอบคุณสถานที่ : กะทิบ้านอาหารไทยและขนม

14 ถนน บรมราชชนนี ฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร 10170
เปิดให้บริการ : 10:30–22:00
โทร : +66917706929
Facebook : KathiBaanAhaanthai

The post คุยกับแปรงแต่งหน้าของ Fah Sarika บิวตี้บล็อกเกอร์ที่ออกจากมหาวิทยาลัยมาทำยูทูบ appeared first on a day magazine.

“แค่นั้นเองครับ”

“มันก็แค่นั้นแหละครับ”

“มันง่ายๆ อย่างนั้นแหละครับ”

ประโยคเหล่านี้มักตบท้ายคำตอบของเขาอยู่เสมอ

หากมองจากสายตาคนนอก ปีที่ผ่านมาเป็นอีกหนึ่งปีที่ซันนี่เป็นที่พูดถึงในวงกว้างเรื่องการเป็นนักแสดง

บทบาท ‘หมอเป้ง’ ในซีรีส์ รักฉุดใจนายฉุกเฉิน ส่งให้เขามาอยู่ในสปอตไลต์และถูกพูดถึงทั่วบ้านทั่วเมือง ภาพยนตร์อีกเรื่องที่กำลังจะเข้าฉายอย่าง ฮาวทูทิ้ง..ทิ้งอย่างไรไม่ให้เหลือเธอ ก็เป็นอีกหนึ่งหลักฐานว่าภายใต้วัยใกล้สี่สิบ ปีนี้ยังเป็นขวบปีที่ซันนี่มีผลงานต่อเนื่องและยืนระยะในวงการ ไม่ได้หายไปไหน

แต่ถ้ามองด้วยสายตาของเขาเอง กับหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในปีนี้ซันนี่รู้สึกยังไงบ้าง–นี่คือสิ่งที่พาเรามาเจอเขาเพื่อสนทนากันในวันโปรโมตภาพยนตร์เรื่องใหม่

เป็นที่รู้กันว่าการสัมภาษณ์ซันนี่ไม่ได้เต็มไปด้วยคำคมหรือคำเปรียบเปรยพรรณนายืดยาวใดๆ ไม่ว่าจะกับตอนนี้หรือก่อนหน้า คำตอบของเขามักเป็นการสรุปความคิดรวบสั้นกระชับความ ผสมกับความกวนชวนขัน 

ว่ากันว่าเรื่องที่เราเข้าใจอย่างถ่องแท้เราจะอธิบายมันออกมาได้เรียบง่ายที่สุด และใช่ บทสัมภาษณ์นี้ก็เป็นแบบนั้น นั่นคือบทสัมภาษณ์ที่มีเพียงคำพูดเรียบง่ายของซันนี่ แค่นั้น

แต่พอฟังคำตอบ เราก็ค้นพบว่าเพราะความ ‘แค่นั้น’ ของเขานี่เองที่ทำให้ปีนี้ยังคงเป็นปีที่ดีและดูแล้วน่าจะดีต่อไปได้อีกนานแน่ๆ

แต่ดียังไงน่ะเหรอ ถ้าอยากรู้ก็ไปฟังเขาพร้อมกัน

แค่นั้นเอง

หนังที่กำลังเข้าฉายของคุณว่าด้วยเรื่องการทิ้ง การจัดบ้าน ช่วงนี้คุณได้ทำอะไรแบบนั้นบ้างไหม

บังเอิญมากเลย ตอนนี้ผมกำลังจะย้ายบ้านพอดี บ้านผมกำลังรกมาก มีของกองอยู่เต็มที่รอให้ผมไปดูว่าจะทิ้งหรือเก็บไว้ดี

มองการทิ้งของว่ายังไงบ้าง

สิ่งของทำให้รู้สึกถึงความทรงจำครับ เพราะของแต่ละอย่างมันมีเจ้าของ สิ่งของเชื่อมโยงถึงคน และคนจะเชื่อมกับความเป็นมนุษย์และความสัมพันธ์ ซึ่งบางทีถ้าของชิ้นหนึ่งหายไป ความทรงจำบางอย่างของเราอาจหายไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้

คุณทิ้งของง่ายไหม

ผมดันเป็นคนที่ทำอะไรตามความรู้สึก ดังนั้นส่วนมากผมจะเก็บมากกว่า เวลาซื้อของแต่ละอย่างผมไม่เคยซื้อเพราะประโยชน์ของมันเลย ผมซื้อเพราะชอบ ดังนั้นพอมาเจออีกที ความชอบก็มักจะยังอยู่ ผมเลยไม่กล้าทิ้ง เอาไปบริจาคยังไม่กล้าเลย

สรุปรกเท่าเดิม

นั่นสิ ผมก็คิดอยู่ (หัวเราะ)

ปีนี้เป็นยังไงบ้าง ‘Happy Old Year’ เหมือนชื่อหนังภาษาอังกฤษของ ฮาวทูทิ้งฯ ไหม

จริงๆ คนเราไม่น่าพูดว่า ‘Happy New Year ทิ้งเรื่องราวเก่าไว้กับปีเก่า’ เท่าไหร่ผมว่า เรื่องราวเก่าๆ ที่เราทิ้งอาจจะดีก็ได้ไง ทำไมต้องคิดว่าปีใหม่คือเรื่องใหม่เท่านั้น อะ แต่กลับมาตอบคำถาม ปีนี้ของผมก็ปกติ (คิด) ผมโชคดีที่ได้ทำสิ่งที่รักอยู่แล้ว นั่นคือการแสดง แต่ปีนี้ก็อาจจะแอบหนีเที่ยวได้น้อยลงหน่อย เพราะได้เล่นทั้งซีรีส์และภาพยนตร์

รับงานมากขึ้น

ไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยว่านี่คือการรับงานเยอะหรือน้อย มันแล้วแต่ว่าตอนนั้นมีเรื่องไหนเข้ามาแล้วอยากทำ คือแล้วแต่โชคชะตา ไม่ได้คิดว่าตัวเองต้องมีแบบแผน ผมเป็นแบบนี้มาตลอด

แบบนี้เคยเจอปัญหาเรื่อง work-life balance หรือเปล่า

ในชีวิตผมเรื่องงานกับเรื่องเที่ยวเป็นเรื่องเดียวกันอยู่แล้ว ดังนั้นผมเลยไม่รู้ว่าตัวเองมีการบาลานซ์ตรงนี้หรือเปล่า อย่างที่บอกว่าทุกอย่างผมทำตามความรู้สึกไม่ว่าจะเที่ยวหรืองาน ดังนั้นสุดท้ายแล้วมันเป็นเรื่องเดียวกัน เพราะผมอยากทำเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าทำงานเหนื่อยแล้วต้องหนีไปพักผ่อน ไม่ใช่ ผมทำเพราะอยากทำ ในแต่ละวัน แต่ละเดือน แต่ละปี แต่ละโมเมนต์ ผมก็แค่เลือกว่าอยากทำอะไรบ้าง

เหมือนการทำงานก็คือการพักผ่อนอย่างหนึ่ง

ใช่ๆ และพอเราอยากทำเราจะไม่รู้สึกว่ามันเหนื่อย เอาจริง สำหรับผมการมาโปรโมตหนังแบบนี้ยังเหนื่อยกว่าการแสดงอีก (หัวเราะ) การแสดงคือความสุขของผมน่ะครับ แต่สุขอื่นๆ ในชีวิตก็ยังมีนะ เจอเพื่อน ดูหนัง เที่ยวต่างประเทศคนเดียว หรือไปเดินจตุจักร จะว่าไปช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปเลย นี่ว่าอาทิตย์หน้าจะไป อย่าบอกใครนะ 

อะไรคือเหตุผลที่ทำให้คุณใช้ชีวิตโดยใช้ความรู้สึกนำเป็นหลัก

ผมใช้ความรู้สึกในทุกเรื่องของชีวิตเพราะมันจะไม่ผิดครับ

สำหรับผมเองเวลาคิดถึงข้อดี-ข้อเสียของสิ่งที่เลือกแล้ว ถ้าตอนจบพลาดผมจะโมโห ผมเลยใช้ความรู้สึกนำดีกว่า เพราะสุดท้ายถ้าเราอยากทำหรืออยากได้อะไรจริงๆ ผมเชื่อว่าต่อให้ผลออกมาไม่ดี ผมจะไม่เสียใจทีหลัง เพราะอย่างน้อยในช่วงเวลาที่เราเลือกเราฉลาดได้เท่านั้น เรารู้สึกแบบนั้น ดังนั้นต่อให้มีอีกสิบครั้ง ผมคงเลือกแบบเดิม

เช่นเดียวกับการเลือกเล่นภาพยนตร์ของคุณ

ใช่ครับ แต่อย่างเรื่องนี้เขาเลือกผมนะ ผมต้องไปแคสติ้ง ซึ่งสุดท้ายก็โชคดีที่เขาเลือก ผมได้ทำงานกับผู้กำกับอันเป็นที่รัก (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์) สำหรับผมการทำงานกับเขาทำให้ผมพัฒนาตัวเองโดยไม่รู้ตัว ได้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ มันตอบโจทย์การเป็นนักแสดงของผม นั่นคือการอยากอยู่ในภาพยนตร์ที่ดี ผมอยากเป็นส่วนประกอบของความรักและความตั้งใจที่จะทำหนัง

การทำหนังถ้าไม่ทุ่มเทหรือรักมันอยู่ไม่ได้นะครับ อย่างการเขียนบทก็เสียไป 2 ปี เท่ากับชีวิตคนเขียนหายไป 2 ขวบแล้วกว่าจะได้บทหนังมา ดังนั้นผมเลยรู้สึกว่าตัวเองต้องตั้งใจเหมือนกัน

มีความกังวลอยู่ไหมเวลารับงานแต่ละที

ไม่เลยครับ อาชีพนักแสดงของผมไม่ใช่นักกีฬา ผมไม่ต้องแข่งกับใคร ผมไม่ได้อยากประกวด และผมก็ไม่ได้แข่งขันเพื่อให้ใครมองว่าเก่ง ผมคิดแค่ว่ากำลังเล่นเป็นตัวละคร ผมต้องเชื่อในสิ่งที่ตัวละครเชื่อ รีแอกต์กับเหตุการณ์อย่างที่ตัวละครทำ และทั้งหมดนั่นต้องตรงกับสิ่งที่ผู้กำกับอยากจะสื่อ ก็แค่นั้นแหละครับ

หลายคนชอบบอกว่าในวัยใกล้สี่สิบมักมีการ coming of age คุณเป็นอย่างนั้นบ้างไหม

ผมไม่มีอะไรแบบนั้นเลยครับ ครั้งเดียวคือตอนอายุ 17-18 หลังจากนั้นผมถือว่าตัวเองกำลังเรียนรู้และสร้างวุฒิภาวะไปเรื่อยๆ เหมือนเข้าใจหลักการของชีวิตตัวเองและมันก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย นั่นคือความเรียบง่าย หลังจากนั้นก็แค่พัฒนาตัวเองด้วยพื้นฐานของความดีและความถูกต้อง แค่นั้นเอง

ความดีและความถูกต้องของคุณเป็นแบบไหน

มันขึ้นอยู่กับทัศนคติของแต่ละคน สำหรับผมคือจริยธรรมนั่นแหละ สิ่งไหนที่ผมอยากได้แต่ถ้ามันทำให้คนอื่นเดือดร้อนผมก็ไม่ทำ อะไรไม่ดีไม่ควรผมก็ไม่ทำ หรือถ้าทำอะไรแล้วมีคนเสียใจผมก็ไม่ทำ ยกตัวอย่างเช่นวิธีหาเงิน โดยส่วนตัวผมเชื่อว่าอาชีพของผมมันวิน-วิน ไม่มีใครเสีย คือคนจ้างงานได้งานที่ดี คนดูมีความสุข ผมได้เงินและมีความสุข ถ้าให้ไปทำอาชีพที่ผมได้แล้วมันจะมีคนเสียใจผมก็ไม่ทำ สำหรับผมมันง่ายๆ แค่นี้เองกับทั้งเรื่องงานและอย่างอื่นในชีวิต 

คนเรา make a choice ได้ครับ หรือไม่ผมก็อาจจะโชคดีมั้งที่ make a choice หรือถึงต่อให้ใครแย้งว่าไม่มีทางเลือก ผมก็คงไม่ไปแนะนำอะไรเขา นั่นคือชีวิตเขา เขาก็ต้องสู้ของเขา ผมเองก็ make a choice ในชีวิตของผม ต่อให้ชอยซ์นั้นผมจะถูกเอาเปรียบ ผมก็ไม่เป็นไรนะถ้ายังเห็นว่าทางที่ผมเลือกไม่ได้เดือดร้อนใคร

ดูเหมือนชีวิตคุณเปลี่ยนแปลงไปไม่มาก แล้วปีนี้สอนอะไรที่ต่างไปไหม

(คิด) ผมไม่ได้มองว่าปีนี้สอนอะไร ส่วนมากสิ่งที่สอนผมคือประสบการณ์มากกว่า 

ประสบการณ์หลายอย่างในชีวิตเข้ามาเพื่อให้เราเข้าใจอะไรมากขึ้น รู้อะไรมากขึ้น และประสบการณ์กับวัยวุฒิก็มักจะไปด้วยกัน ดังนั้นสำหรับผม ในแต่ละปีคืออะไรที่อยากทำจริงๆ ก็ทำไปเถอะ ไม่มีผิดหรอก

ไม่มีผิดเลยเหรอ

ชีวิตเป็นยังไงก็ได้น่ะครับ ไม่ว่าสิ่งที่เราเจอหรือทำ ต่อให้มีสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดเกิดขึ้นจนอาจจะต้องเสียใจ แต่พอเวลาผ่านไป สำหรับผมสิ่งใหม่ๆ ที่มาจะดีกว่าเรื่องราวเหล่านั้นเป็นสิบๆ เท่าเสมอเลย แค่เรายังไม่รู้ตัว

นี่ไม่ใช่การปลอบใจตัวเองด้วยนะ แต่เป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้ในชีวิต มันเป็นแบบนี้เสมอ สิ่งที่เราจะได้ในอนาคตมักดีกว่าแค่ยังมาไม่ถึง

มีตัวอย่างชัดเจนไหม

เต็มไปหมดเลย ยกตัวอย่างเรื่องงานก็ได้ สมมติผมไม่ได้ทำงานที่อยากทำ หลังจากนั้นอยู่ดีๆ ก็จะมีงานใหม่ที่รู้สึกว่า โห ถ้ารับงานก่อนหน้าไปนะเราจะไม่ได้ทำงานดีๆ แบบงานใหม่นี่แน่เลย ชีวิตผมเป็นแบบนั้นครับ แต่ว่าแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ผมคงไม่บอกหรอกว่าอะไรถูกต้องในเวลาไหนและสำหรับใคร

เหมือนคุณเชื่อในเรื่องจังหวะชีวิต…

ที่ไม่เท่ากัน (ตอบเสริมขึ้นมาทันที) ชีวิตไม่เหมือนการเรียนหนังสือที่ต้องทำตามแบบแผนเหมือนกันหมด ดังนั้นสูตรสำเร็จของผมก็อาจนำไปใช้กับคนอื่นไม่ได้ บางคนอาจเจอสิ่งที่อยากทำเร็วมาก บางคนไม่เจอเลยจนกระทั่งตาย มันมาวิเคราะห์กันไม่ได้ ดังนั้นชีวิตใครชีวิตมันครับ

จะซวยไม่ซวย จะดีไม่ดี จะเจอเรื่องอะไรมา เราก็ต้องผ่านมันไป จนถึงวันหนึ่งที่ประสบการณ์จะทำให้เราบอกตัวเองว่า เออ วันนี้ดีเหมือนกันเนอะ

ดูขัดกับเทรนด์ทุกวันนี้เหมือนกันนะที่ค่อนข้างตีกรอบว่าเราควรทำอะไรและอะไรคือสิ่งที่ดี

สำหรับผมคุณจะไปทางไหนก็แล้วแต่คุณ มันคือชีวิตคุณและชอยซ์ที่คุณเลือก

ทุกอย่างมีค่าหมดครับ จะทำอะไร อาชีพไหน ก็มีคุณค่า ถ้ามีคนไม่ชอบที่คุณทำก็แล้วไงล่ะ ไม่เกี่ยวหรอก เพราะถ้าคุณชอบในสิ่งที่คุณทำก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย มันอยู่ที่คุณเข้าใจตัวเองว่าต้องการอะไร บางสิ่งที่ไม่ต้องการจะเอามาทำไมล่ะ ไอ้อะไรแบบนั้นเกิดจากคนอื่นอยากให้คุณเป็นเหมือนเขาหรือเปล่า ก็ลอง make a choice ดู

แล้วโดยรวมปีนี้ถือเป็นปีที่ดีของคุณหรือเปล่า

(คิด) สำหรับผมมันดีทุกปีครับ ต่อให้รู้สึกไม่ดี แต่พอเวลาผ่านไปผมจะรู้สึกว่ามันดีอยู่ดี เพราะถ้าไม่มีปีนี้หรือปีก่อนหน้าผมก็จะมาเป็นแบบทุกวันนี้ไม่ได้ ผม appreciate มันแล้วน่ะ ต่อให้ย้อนกลับไปได้ก็ไม่อยากจะเปลี่ยนอะไร

ทุกวันนี้ดีแล้ว ตอนนี้ผมไม่ได้เสียดายอะไรแล้ว

The post ปีนี้สอนให้รู้ว่า “ก็ดี ต่อให้ไม่ดี ผ่านไปเดี๋ยวมันก็ดี”– ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ appeared first on a day magazine.

ถ้าไม่นับไอศครีมโบราณแบบตัด เราแทบจะนึกไม่ออกว่าได้จับแท่งไม้ของไอศครีมล่าสุดเมื่อไหร่

จะดีมั้ยถ้ามีไอศครีมแท่งโฮมเมดดีๆ สักแบรนด์ที่อร่อยจนเราอยากกินบ่อยๆ ที่สำคัญคือกินแล้วไม่ต้องรู้สึกผิด เพราะใช้แต่ของคุณภาพดี สดใหม่ และไม่ใส่สารสังเคราะห์ ไอศครีมแบบนั้นน่าจะเป็นไอศครีมในอุดมคติที่ใครหลายคนใฝ่ฝันหา

เราขอแนะนำให้คุณรู้จักไอศครีมโฮมเมดสไตล์เม็กซิกันที่ปราศจากการปรุงแต่งกลิ่นสีใดๆ แบรนด์ Chupaletas ที่หลายคนร่ำลือและบอกต่อเป็นเสียงเดียวกันว่าแค่กัดลงไปคำแรก ก็รู้เลยว่านี่คือไอศครีมที่ตามหามานาน

คัง–คุณาณัฐ นำประเสิรฐ และ ก้อย–พัชราภรณ์ ฟองเงิน คือสองเจ้าของแบรนด์ผู้รักในการทำไอศครีมผลไม้ คังและก้อยตั้งใจทำไอศครีมแท่งสไตล์เม็กซิกันบนพื้นฐานความใส่ใจในวัตถุดิบ โดยจะไม่ใช้สารสังเคราะห์ใดๆ เพราะอยากให้คนได้กินไอศครีมที่มีสัมผัสจากผลไม้แท้ตามฤดูกาล และใช้วัตุดิบจากธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ แบบไม่แต่งสี ไม่เจือกลิ่น ไม่ใส่นมผง

Chupaletas เป็นคำศัพท์ภาษาสเปนที่เกิดจากการผสมศัพท์สองคำเข้าด้วยกัน คือคำว่า ‘chupa’ ที่หมายถึงลักษณะการกินหรือการดูดขนมหวาน กับคำว่า ‘paletas’ ที่หมายถึงของหวานลักษณะแท่ง เช่น ไอศครีมหรือลูกกวาดเป็นแท่ง Chupaletas จึงหมายถึงการกินไอศครีมนั่นเอง

คังมีประสบการณ์ด้านงานครัวมาโดยตรง และลองจับงานหลายอย่างทั้งการเป็นพ่อครัวตามโรงแรม เป็นบาริสต้าตามร้านกาแฟ และได้มีโอกาสเป็นพ่อครัวประจำตัวท่านทูตที่เม็กซิโก เขาจึงได้เก็บเกี่ยวเรื่องการทำอาหารเม็กซิกันทั้งคาวหวาน รวมถึงได้ชิมไอศครีมสไตล์เม็กซิกันที่นิยมใช้ผลไม้สดมาทำ คังจึงเก็บประสบการณ์ตรงนี้มาเป็นไอเดียต่อยอดเป็นแบรนด์ไอศครีมของตัวเองเมื่อกลับมาอยู่เมืองไทย

ส่วนก้อยทำงานสายการศึกษามาตลอด และได้ผันตัวมาทำแบรนด์กับคังอย่างเต็มตัวในฐานะผู้ก่อตั้งร่วมของ Chupaletas ทั้งคู่ช่วยกันปรับปรุงสูตรไอศครีมเม็กซิกันให้เข้ากับลิ้นคนไทยมากขึ้น แต่ก็ไม่ทิ้งเสน่ห์ของรสธรรมชาติของวัตถุดิบ  ที่กัดไปแล้วเจอหวานเจอเปรี้ยว เจอนั่นเจอนี่ในทุกๆ คำที่กัด

ไอศครีม Chupaletas จึงเป็นของหวานลูกครึ่งสัญชาติไทย–เม็กซิกัน เป็นไอศครีมที่ไม่ปรุงแต่งมากเกินไปจนเสียความเป็นเอกลักษณ์แบบเม็กซิกัน มีการคัดเลือกพันธุ์ผลไม้ไทยที่สามารถไปปรับให้ได้รสชาติใกล้เคียงกับไอศครีมสไตล์เม็กซิกันดั้งเดิม ในขณะเดียวกันก็มีการคิดรสชาติใหม่ๆ ออกมาเรื่อยๆ เพื่อเอาใจคนไทยโดยเฉพาะ เช่น รสสับปะรดพริกเกลือ ที่มีทั้งรสหวาน เค็ม เผ็ด กลมกล่อมแบบที่คนไทยชื่นชอบ

กว่าจะได้เป็นไอศครีมหวานเย็นแสนอร่อยรสผลไม้ฉ่ำๆ ที่ใครๆ ต่างก็ร่ำลือ เราขอพาไปฟังคังและก้อยเล่าที่มาที่ไปของแบรนด์นี้กันหน่อย ว่าพวกเขามีวิธีคิดในการสร้างแบรนด์ สร้างสรรค์รสชาติ และต่อยอดธุรกิจยังไง

หลงรักเมื่อแรกพบ

คังเล่าว่าไอเดียแรกเริ่มของการทำธุรกิจไอศครีมสไตล์เม็กซิกันเกิดมาจากการปิ๊งรักเมื่อแรกพบระหว่างตัวเขาและไอศรีมหวานเย็นแบบแท่งที่พบเจอในเม็กซิโก จุดเด่นที่ทำให้คังสะดุดตาและสะดุดใจไอศครีมหวานเย็นในต่างแดนคือความสวยงามของการเล่นสีสันแปลกตา โดยการดึงวัตถุดิบจากธรรมชาติที่หาได้ในพื้นที่มาทำเป็นไอศครีม

“พอได้เห็นแล้วว่าไอศครีมบ้านเขาใช้วัตถุหลักเป็นผลไม้ซึ่งส่วนใหญ่ก็เหมือนของบ้านเรา เช่น มะละกอ แอปเปิล ลิ้นจี่ อะโวคาโด หรือสับปะรด เมืองไทยก็หาได้แทบจะใกล้เคียงกันเลย เลยคิดว่าถ้ากลับมาเมืองไทยจะเอาไอเดียนี้กลับมาใช้กับธุรกิจของตัวเองดู”

หลังจากที่คังหอบเอาไอเดียข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาเมืองไทย เขากับก้อยจึงตัดสินใจว่าจะทำเป็นไอศครีมแท่งแบบเม็กซิกันขายเท่านั้น ไม่ใช่ไอศครีมแบบก้อนที่เห็นกันบ่อยๆ อย่างไอศครีมเจลาโต้หรือไอศครีมสไตล์อเมริกัน

Chupaletas จึงปักหมุดการเป็นไอศครีมแท่งสไตล์เม็กซิกันเจ้าแรกในเชียงใหม่และในประเทศไทยด้วย

ก้อยเสริมว่า “บางครั้งคนยังติดภาพไอศครีมเราเป็นไอศครีมโบราณ เพราะเหมือนเป็นแท่งไอศครีมตัด เราอยากจะลบภาพนั้นไป เพราะนี่คือไอศครีมแท่งจริงๆ และมันมีเสน่ห์ในตัวเอง ทั้งในรูปลักษณ์ การเล่นสีจากธรรมชาติ และการดึงวัตถุดิบจากธรรมชาติมาใส่ เช่น พริก และผลไม้ต่างๆ”

ย้อนกลับไปเมื่อ 7 ปีก่อน ก้อยเล่าให้ฟังว่าเริ่มธุรกิจด้วยลักษณะการฝากขายในร้านสลัด จากนั้นจึงเริ่มเดินสายออกงานอีเวนต์ และงานประจำปีต่างๆ ของเชียงใหม่ เหมือนเป็นการทดลองจับตลาดลูกค้า พอกลุ่มลูกค้าขยายใหญ่ขึ้น จึงเปิดหน้าร้านเล็กๆ ที่เชียงใหม่ เพื่อให้ลูกค้าสามารถแวะเวียนมาซื้อมาชิมถึงที่ได้ ทุกวันนี้ Chupaletas มีกำลังผลิตประมาณวันละ 500 แท่งต่อวัน

คิดสูตรไอศครีมที่ดีต่อใจและอร่อยลิ้น

แม้คังมีพื้นฐานงานครัวมาบ้าง แต่เขาบอกกับเราว่าไม่เคยจับงานที่เกี่ยวกับไอศครีมแบบจริงๆ จังๆ มาก่อน จะมีก็แต่อาศัยครูพักลักจำจากหนังสือทำไอศรีมว่าต้องใช้วัตถุดิบแบบไหน ใช้อุณหภูมิเท่าไหร่ แต่เพิ่งจะได้เริ่มทำไอศครีมภาคปฏิบัติตอนที่ทำ Chupaletas นี่แหละ

ส่วนก้อยเป็นสายตะลุยกินที่ชอบลิ้มลองอาหารรสชาติหลากหลาย ทั้งคู่มีมาตรฐานของรสชาติอร่อยใกล้เคียงกัน จึงช่วยกันคิดสูตรไอศครีมแท่งเพื่อให้ได้รสชาติที่เยี่ยมยอดและดีต่อใจผู้บริโภค

รสชาติหลักของ Chupaletas มียืนพื้น 16 รสชาติ ส่วนการคิดรสชาติใหม่ๆ จะอิงจากผลไม้ที่มีในฤดูกาลนั้นๆ

“การคิดรสใหม่ๆ เราจะเลือกจากวัตถุดิบในฤดูกาลนั้นๆ บางทีรสชาติหลักที่เราทำ บางฤดูกาลผลไม้พันธุ์ที่เราใช้ขาดตลาด ก็จะไม่มีรสนั้น การคิดค้นรสชาติต่างๆ ก็มาจากผลไม้ตามฤดูกาล และทำรสชาติที่เราชอบ ที่อยากให้เป็น อย่างฤดูที่ลิ้นจี่ออก เราก็ทำรสลิ้นจี่ที่มีกุหลาบผสมลงไปด้วย เพื่อให้มีความน่าสนใจ” ก้อยอธิบาย

ส่วนคังก็งัดเอาประสบการณ์การทัวร์ชิมอาหารจากเมืองนั้นเมืองนี้มาทดลองทำเป็นไอศครีมรสชาติใหม่ๆ

“พอเราได้เห็นวัตถุดิบจากต่างถิ่น เราก็เริ่มเกิดไอเดียแล้วว่าวัตถุดิบนี้น่าดัดแปลงมาใช้กับวัตถุดิบในเมืองไทยได้ยังไง ถึงบางตัวหาไม่ได้ในเมืองไทย แต่เราก็นำวัตถุดิบที่ใกล้เคียงมาใช้ได้ แล้วลองดัดแปลงรสชาติให้เป็นสไตล์แบบของเรา”

คังยกตัวอย่างเรื่องการคิดค้นสูตรไอศครีมโฮจิฉะงาม้อน โดยสั่งวัตถุดิบชาเขียวโฮจิฉะมาจากญี่ปุ่น เพราะรสชาติเข้มข้นเหมาะกับการทำไอศครีมอยู่แล้ว จากนั้นก็คิดว่าน่าจะลองใส่งาขี้ม้อนหรืองาดอยลงไปแทนงาดำ ผลปรากฏว่ารสชาติออกมาเข้ากันมาก การหยิบเอาไอเดียของญี่ปุ่นมาผสมกับธัญพืชพื้นเมืองของเชียงใหม่ จนออกมาเป็นไอศครีมชาเขียวงาขี้ม้อนที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว

ส่วนการเลือกวัตถุดิบ ทั้งคู่จะใส่ใจเป็นพิเศษและมีการปรับสูตรอยู่เรื่อยๆ เพื่อให้ได้รสชาติที่เยี่ยมยอด

“ด้วยมุมมองของไอศครีมแท่งที่มักจะถูกตีกรอบมาตั้งแต่แรกแล้วว่า ไอศครีมแท่งคือไอศครีมโบราณ คือไอศครีมที่แต่งสี แต่งกลิ่น ใส่นมผง เป็นไอศครีมที่ไม่ได้ใช้ของสด พอภาพจำเป็นแบบนี้เราก็อยากจะตีภาพออกมาใหม่ว่าไอศครีมแท่งไม่ได้มีแบบนั้นแบบเดียวนะเว้ย แต่เรามีไอศครีมแท่งที่ทำจากธรรมชาติด้วย มีความใส่ใจในวัตถุดิบ เราอยากสร้างความเชื่อใจให้ลูกค้าคิดว่า ไอศครีมที่ดีไม่จำเป็นต้องเป็นไอศครีมแบบก้อนอย่างเดียว แต่ไอศครีมแท่งก็เป็นไอศครีมที่ดีได้ เป็นไอศครีมที่เหมาะกับทุกเพศทุกวัยได้” คังเล่า

ทั้งคู่ใช้ห้องครัวเป็นห้องทดลองสูตรไอศครีมอยู่เสมอ ส่วนที่บอกว่ามีการปรับสูตรอยู่ตลอด ก้อยอธิบายว่า

“สูตรไอศครีมเราปรับเปลี่ยนไปตามสิ่งใหม่ๆ หรือความรู้ใหม่ๆ ที่เราพบเห็น สูตรอัตราส่วนทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงตลอด อย่างช่วงหลังๆ เรามีการเปลี่ยนแปลงเรื่องของน้ำในการทำไอศครีม คือรสชาติที่เป็นซอร์เบต์ เราลองเปลี่ยนมาใช้น้ำแร่ เพราะว่าน้ำแร่ทำให้รสชาติของผลไม้ดีขึ้น อร่อยขึ้น สดขึ้น อย่างนมที่ใช้เราก็ค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นนมวัวออร์แกนิก เพราะเรารู้สึกว่านมออร์แกนิกจะให้รสชาติที่ดีกว่านมวัวปกติ เหมือนมันชูให้รสชาติไอศครีมเข้มข้นหอมมันมากขึ้น ทุกอย่างก็มีการปรับเปลี่ยนมาเรื่อยๆ ไม่ได้หยุดนิ่งว่ารสชาตินี้นะเราเบรกสูตรไว้แค่ตรงนี้”

หรืออย่างเช่นไอศครีมรสชาติพื้นฐานอย่างสตรอว์เบอร์รี ฤดูกาลไหนที่ไปเจอพันธุ์ที่รสชาติดีกว่า ก็จะเปลี่ยนไปใช้พันธุ์นั้นแทน การคิดสูตรไอศครีมจึงไม่มีอะไรตายตัว แต่คือการทดลองและปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

“เหมือนเราค่อยๆ ตะล่อมให้มันไปในทิศทางของมัน ให้ค่อยๆ แหลมคมขึ้น และมุ่งตรงไปในทางที่เราวาดไว้ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ลูกค้าได้กินไอศครีมที่ดีจริงๆ ต่อไปเรื่อยๆ” คังรวบยอดให้ฟังถึงสาเหตุที่ต้องปรับสูตรเรื่อยๆ

ส่วนราคาก็ตั้งตามต้นทุนและความยากง่ายของกระบวนการทำ ไอศครีมมีราคาตั้งแต่ 29, 39, 49 บาท คังบอกว่าส่วนใหญ่เขาเลือกใช้วัตถุดิบที่มีในท้องถิ่น จึงสามารถควบคุมราคาต้นทุนได้ ทำให้สามารถตั้งราคาได้อย่างสมเหตุสมผลและมีหลายราคาจากต่ำไปสูง ให้คนที่มีกำลังซื้อไม่มากได้ทดลองกินดูก่อน ถ้าถูกใจก็ค่อยขยับไปชิมรสอื่นๆ ที่ราคาแพงขึ้น

ส่วนผลไม้ชนิดไหนที่อยู่นอกฤดูกาล ราคาจะดีดตัวสูงขึ้นมากอย่างเช่นทุเรียน ทั้งคู่ก็จะตัดใจไม่ทำรสชาตินั้นขาย เพราะไม่อยากผลักภาระไปให้ผู้บริโภคด้วยการขายไอศครีมที่แพงขึ้นสองหรือสามเท่า

วาดลวดลายหลายเลเยอร์บนไอศครีม

เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของไอศครีม Chupaletas คือมีหลายเลเยอร์ แต่ละเลเยอร์ก็มีรสชาติแตกต่างกันไป ก้อยอธิบายว่านี่เป็นเอกลักษณ์ของไอศครีมแบบเม็กซิกันที่มักเล่นลวดลายหลายสีสันรวมกันในไอศครีมแท่งเดียว

“ในบางรสชาติที่มันเป็น tradition ของเม็กซิกัน อย่างเช่นสตรอว์เบอร์รีนม ก็จะทำ 2 รสชาติให้เล่นเป็นชั้นๆ แบบนี้อยู่แล้ว รสชาติอื่นก็คิดกันว่าอยากให้มันเป็นยังไง อย่างไอศครีมสามสี เราอยากให้มีทั้งตัวโยเกิร์ต สตรอว์เบอร์รี บูลเบอร์รีกับชีส ไม่อยากให้มันเป็นรสชาติรสใดรสนั้นอย่างเดียวในแท่ง อยากให้มีความสนุกในแท่งนั้นๆ อยากให้ลูกค้าเจอเปรี้ยว กัดมาแล้วเจอหวาน เคี้ยวแล้วเจอนั้นเจอนี่ มีทั้งรสชาติที่เราคิดกันขึ้นมาใหม่และมีรสชาติดั้งเดิมแบบที่ไอศครีมเม็กซิกันมี”

คังเสริมเรื่องการเล่นลวดลายว่ากว่าจะทำได้แต่ละแท่ง ต้องกรอกแต่ละรสชาติลงในพิมพ์ไอศครีม แล้วค่อยๆ เทซ้อนเป็นชั้นให้ได้หลากหลายสีตามต้องการ

“ด้วยรูปลักษณ์ที่เป็นแท่งๆ เราก็สามารถหาความสนุกในตัวแท่งของไอศครีมได้ คือเราสามารถใส่อะไรได้เต็มที่ เล่นกับไอศครีมแท่งหนึ่งได้เต็มที่ อย่างรสสตรอว์เบอร์รีนม เราจะทำแค่สามชั้นก็ทำได้ แต่เราอยากให้มันซ้อนกันหลายๆ ชั้น ให้มีเลเยอร์ ให้มีความแตกต่างของแต่ละแท่งที่ไม่เหมือนกัน

“อย่างรสชีส เราไม่ได้คิดเป็นชีสรสเดียว แต่เราทำสามรสชาติในแท่งเดียวกันเลย และไม่ได้มีแค่ชีสอย่างเดียว แต่ใส่เนื้อผลไม้อบแห้งเข้าไป และใส่แครกเกอร์เพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัสด้วย คือเราจะไม่จบด้วยไอเดียแค่ราบๆ อย่างเดียว แต่มีการต่อยอดไอเดียไปเรื่อยๆ มันเป็นเรื่องของความแปลกใหม่ที่เราอยากจะสร้างให้กับไอศครีมแท่ง คือเราจะคอยคิดเสมอว่าเราจะเซอร์ไพรส์ยังไงในแท่งเดียว อยากให้คนกินแล้วร้อง เฮ้ย ว่าเจออะไรในแท่งนั้น เราอยากให้เขามีความสนุกกับการกินไอศครีม

“อย่างรสชาติของ Key Lime Pie เราจะมีลูกเล่นเข้ามา คือเป็นชั้นของนม มะนาว และมีแครกเกอร์ด้วย เราสามารถสร้างความสนุกในแต่ละแท่งได้ มันเหมือนเป็นงานคราฟต์ที่ต้องทำทีละชิ้นทีละอัน แล้วก็จะมีรสชาติอื่นด้วยที่เราต้องทำมือ ต้องแปะถั่ว แปะลูกเกด หรือตีลวดลาย ซึ่งลูกค้าที่ได้ไอศครีมไปแต่ละแท่ง ลายจะไม่เหมือนกันแน่นอน เพราะเราตีลายด้วยมือเราเองแต่ละอันเลย มันจึงเป็นงานฝีมือด้วย”

แบรนด์ไอศครีมที่หยั่งรากแก้วแบบต้นสน

ในช่วง 4-5 ปีแรกที่ธุรกิจเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ คังและก้อยรู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มประเดประดังเข้ามาหา ทั้งโอกาสและความสับสนในใจ ทั้งโอกาสในการขายแฟรนไชส์ มีคนขอเป็นตัวแทนจำหน่าย การส่งขายหน้าร้าน ทุกสิ่งที่วิ่งเข้าหาทำให้พวกเขาเริ่มเหนื่อยและรู้สึกก้ำกึ่งว่านี่คือวิกฤตหรือโอกาสกันแน่ ทั้งโอกาสที่อยากทำให้ธุรกิจโตได้ไวๆ และความลังเลว่าควรจะขยายธุรกิจออกไปในทิศทางไหน

“พอมาช่วงประมาณเข้าปีที่ 6-7 เราต้องเริ่มหาคำตอบให้ตัวเองแล้วว่าเราจะเป็นอย่างนี้ต่อไปหรือเปล่า เราจะต้องวิ่ง เหนื่อย เพื่อให้ทุกคนเข้ามาหาเราจริงๆ หรือเปล่า เผอิญได้ไปเห็นหนังสือเกี่ยวกับการทำธุรกิจแบบยั่งยืน แล้วการทำธุรกิจแบบยั่งยืนคืออะไร ทำไมเขาถึงสามารถสร้างรายได้ควบคู่ไปกับการวางรากฐานทางธุรกิจได้ ซึ่งดีกว่าที่จะคว้าทุกอย่างไว้ พอได้อ่านแล้วรู้สึกว่านี่เป็นเหมือนแสงสว่าง เหมือนได้ปลดล็อกในใจ”

คังเล่าเสริมว่าโมเดลการทำธุรกิจมีอยู่หลักๆ 2 แบบ คือ ธุรกิจแบบต้นไผ่และธุรกิจแบบต้นสน

ธุรกิจแบบต้นไผ่ คือการมองธุรกิจในลักษณะของการพุ่งด้วยความรวดเร็ว โตไวเหมือนต้นไผ่ พุ่งไปทางตรงโดยการเน้นการมองรายได้เป็นหลัก

ในขณะที่ธุรกิจแบบต้นสน คือค่อยๆ ฝังรากลึกลงไปในดิน แล้วค่อยแตกกิ่งก้านสาขาให้ไปทิศทางที่มันยั่งยืนด้วยกันทุกฝ่าย ซึ่งนี่คือแนวทางที่คังและก้อยเลือกใช้ในการสร้างแบรนด์ Chupaletas พวกเขามาตกผลึกในช่วงปีหลังๆ ว่าความยั่งยืนของธุรกิจนี่แหละที่เป็นความสุขที่มองหา

“เราจะวางรากฐานจากกลุ่มลูกค้า ว่าจะทำให้ลูกค้าประทับใจได้ยังไง เราอยากจะมีความสุขโดยที่ได้พูดคุยกับลูกค้าทุกวัน ได้มองหน้าลูกค้า ได้ยิ้ม ได้ขอบคุณเขา แล้วคิดต่อไปถึงว่าคู่ค้า พันธมิตรทางธุรกิจ ซัพพลายเออร์ รวมถึงพนักงานในอนาคตของเรา ว่าจะทำให้เขามีความสุขอย่างไร ไปจนถึงการตอบโจทย์ว่าจะทำยังไงให้สังคมมีความสุข และช่วยรักษาโลกไปด้วย เช่น การลดใช้พลาสติกให้มากที่สุด ช่วงปีหลังๆ เราเลยมีแนวทางของเราแล้วว่าจะวิ่งไปทางไหน ซึ่งนั่นก็คือธุรกิจแบบยั่งยืนที่เราวางแผนไว้” คังขยาย

ในแง่ของการทำธุรกิจ ทั้งคังและก้อยมองว่าลูกค้าคือ ‘เพื่อน’ ที่ค่อยๆ สร้างความสนิทสนมผ่านแท่งไอศครีมสีหวาน เมื่อลูกค้ายังกลับมากินและชวนคนอื่นมากินไอศครีมของพวกเขา ก็เท่ากับว่าลูกค้าได้ช่วยสร้างกลุ่มเพื่อนผู้รักไอศครีมขึ้นมา

“ลูกค้าบางกลุ่มมาเจอเราแค่ปีละครั้ง เขาก็จะไม่ได้แค่ซื้อแล้วกลับไป แต่เขาก็จะมาชวนเราคุย คุณขายดีไหม โอเคไหม สนุกไหม เราได้คุยกัน ได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน” ก้อยเล่าไปยิ้มไป

ทุกวันนี้ทั้งคู่กล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าเขาเป็นคนขายไอศครีมที่มีความสุข นอกจากการทำครัวที่คังหลงใหลเป็นทุนเดิม การออกไปพบเจอลูกค้าและได้รอยยิ้มกลับมาในทุกๆ วันคือความอิ่มใจซึ่งเป็นเหมือนส่วนผสมพิเศษที่เติมเต็มชีวิตของคนทำไอศครีมอย่างคังและก้อย

ก้อยเล่าว่าความสุขของการทำธุรกิจคือเหมือนได้ย้อนเวลาให้ทุกคนได้กลับไปสู่วัยเยาว์อีกครั้ง ที่ไม่ว่าใครก็กินไอศครีมได้อย่างมีความสุข

“เวลาเจอลูกค้ากลุ่มที่เป็นผู้ใหญ่ เขาจะบอกว่าชอบทานไอศครีมของเรา เพราะปกติจะไม่ทานไอศครีมเลยด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง ได้ยินอย่างนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเราไปเปลี่ยนโลกเขา เป็นอีกมุมที่ได้เติมพลังใจให้เรา เพราะเหมือนเราไปปลดล็อกกลุ่มลูกค้าผู้ใหญ่ ได้ดึงพวกเขากลับไปในสมัยเด็กๆ ที่ใครก็กินไอศครีมได้ เพราะเราไม่ได้แต่งสีแต่งกลิ่น ไม่ได้ทำให้หวานจัด ทำให้ใครๆ ก็ทานไอศครีมเราได้แบบไม่ต้องกังวลใจ”

ส่วนความสุขของคังคือรอยยิ้มและคำขอบคุณที่ต่างคนต่างมอบให้กันผ่านแท่งไอศครีม

“ความสุขของเราคือเวลาที่ได้ทำอะไรสักอย่างขึ้นมา เพื่อให้คนอีกคนได้รับสิ่งนั้นไปแล้วเขาให้ความสุขกลับมาหาเรา เรารู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่มาก เหมือนเป็นพลังให้เราใช้ชีวิตในแต่ละวัน การที่เราได้ทำให้คนหนึ่งมียิ้มความสุข แค่ได้ยินคำที่ลูกค้าขอบคุณเรา มันเหมือนได้ฟื้นพลังมา รอยยิ้มและคำขอบคุณมันทำให้เรารู้สึกปลาบปลื้มในใจ แค่นี้แหละที่เรากำลังวิ่งหาอยู่ ความสุขที่เราวิ่งหามาตลอด 6-7 ปี”

The post Chupaletas: ไอศครีมสไตล์เม็กซิกันแบบแท่งที่อัดแน่นด้วยผลไม้แท้ๆ และความสุขเน้นๆ appeared first on a day magazine.

“ไม่มีหรอกกษงเกษียณ ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่จะไปปลดเพื่ออะไร ตายไปนั่นแหละ ปลดเกษียณ จบ ทุกวันนี้กำไรที่สุดแล้ว เด๊ดสมอเร่ไปไม่เสียดายเลย”
.
‘มาลินดา เฮอร์แมน’ หรือ ‘ย่าลิน’ คือสาวเปรี้ยววัย 70 ปี เจ้าของเพจ หญิงชรา กะ หมาน้อย ที่ถ่ายทอดดนตรีโฟล์กและคันทรีได้อย่างสนุกสนานและทรงพลังจนมีแฟนคลับไปทั่วโลก
.
จากประสบการณ์เฉียดตาย สู่การเล่นดนตรีเพื่อกายภาพบำบัดใบหน้า จากที่ลูกชายหัดให้เล่นเฟซบุ๊กเพื่อคลายเหงา ปัจจุบันเธอไปไกลกว่านั้น นั่นคือการร้องเพลงเพื่อส่งต่อความสุขไปยังผู้คนทุกวัยในทุกแพลตฟอร์มบนโลกออนไลน์
.
a doc สารคดีโดย a day อยากชวนทุกคนมาฟังมุมมองของคุณย่าวัย 70 ปี ที่เล่นดนตรี ใช้เทคโนโลยี และยังเฮฮาปาร์ตี้ แถมเธอยืนยันกับเราว่า “ทำไมแก่แล้วต้องแก่เลย ก็อยากจะแก่แบบนี้ มีอะไรไหม” ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ เราขอชวนไปรับพลังจากคุณย่าอารมณ์ดีคนนี้ที่บอกเลยว่าเป็นต้องยิ้มและตบเข่าฉาดไปตั้งแต่ต้นจนจบสารคดี

Thanks to Malinda

The post ไม่มีหรอกกษงเกษียณ ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่จะไปปลดเพื่ออะไร–มาลินดา เฮอร์แมน | a doc appeared first on a day magazine.

ประโยคที่เราไม่แน่ใจว่าคือการวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันของวงการไอดอลที่เกิดขึ้นในบ้านเรา หรือความหมายที่ใช้ปรามาส ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้จะอยู่เพียงชั่วครั้งชั่วคราวแล้วดับไป

ความสนใจใคร่รู้นี้ทำให้เราติดต่อไปหาไอดอลที่มีความหมายเฉกเช่นเดียวกับคำว่า ‘เป็นกระแส’ วงดนตรีสุดร้อนแรงที่ดูป่วยที่สุดในวงการ มาตอบคำถามที่ดูเป็นตัวพวกเขาที่สุดกับเรา ในวันนี้ 17 พฤษภาคม ที่ตรงกับวันประกาศเปิดรับสมัครออดิชั่นครบหนึ่งปีพอดิบพอดี

สิ่งที่แตกต่างไปจากการสัมภาษณ์ปกติที่ผ่านมาของเรา ถ้าไม่นับปฏิกิริยากระวนกระวายว้าวุ่นใจ คงเป็นความพยายามเติมเต็มความสมบูรณ์ให้เนื้อหาในการนำเอาเบื้องหลัง-เบื้องหน้า มาตอบคำถามใกล้ๆ กันตัดสลับทีละฝั่งแล้วผสานออกมาเป็นความเดียว ด้วยการจับเข่าชาวจับไข้ทั้งสามมานั่งคุย ทั้ง ปลั๊ก–อธิปติ ไพรหิรัญ ผู้บริหารและผู้ก่อตั้งวง FEVER ป๊อป เซ็นเตอร์ FEVER และ ฟอล์ย หนึ่งในเมมเบอร์ของวง

เอาล่ะ มาเป็นไข้กันเถอะ

อะไรคือจุดเริ่มต้น

ปลั๊ก : เราชอบไอดอลสายญี่ปุ่นมาก่อน เราอยากเห็นสไตล์แบบที่ชอบในไทยซึ่งยังไม่มีคนทำ เราเลยเอาทีมโปรดักชั่นเฮาส์เล็กๆ ของตัวเองทำขึ้นมาเลย อยากเห็นสิ่งที่มันต่างทั้งสไตล์เพลงและสไตล์วง วงการมันสามารถไปได้มากกว่านี้ กว้างได้มากกว่านี้ ที่ญี่ปุ่นเขาก็ค่อนข้างหลากหลาย แต่ว่าของไทยช่วงแรกรู้สึกว่ามันไปในทิศทางเดียวกันหมด

ฟอล์ย : อยากเป็นไอดอลค่ะ เราสนใจไอดอลอยู่แล้ว ติดตามมาเยอะ เลยมาสมัครวงนี้เพราะภาพโปรโมตเป็นภาพที่ไม่ได้สว่างไสวเท่าไหร่ มันให้ความรู้สึกแตกต่างจากภาพลักษณ์ไอดอลทั่วๆ ไป

ป๊อป : แนวเพลงอินดี้ด้วย หนูเป็นคนชอบเต้นอยู่แล้ว อยากลองมาทำบ้าง พอดีพี่บีมที่รู้จักกันมาก่อนชวนมา ก็เลยได้มาเป็นเมมเบอร์วงนี้ด้วยกัน

FEVER คืออะไรในความคิดของคุณ

ปลั๊ก : ความน่าตื่นเต้น ความเป็นกระแส แต่มันก็ตีความหมายได้อีกทางคือการเป็นไข้

ฟอล์ย : เป็นคำพูดประจำของเราว่า “มาเป็นไข้กันเถอะ” ส่วนความรู้สึกก็จะแตกต่างจากวงอื่น

ป๊อป : ดูร้อนแรง (ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา) ติดต่อกันง่าย หรือเด็กผู้หญิง 12 คนที่มารวมตัวกันเริ่มทำอะไรใหม่ๆ ด้วยกัน

ตอนนั้นเกณฑ์ในการคัดเลือกเป็นอย่างไร

ปลั๊ก : เรากำหนดช่วงอายุก่อน ประมาณ 15-23 ปี แล้วดูว่าใครคนไหนมีคาแร็กเตอร์ คาแร็กเตอร์มันคือนิสัยส่วนตัวที่พอเริ่มพูดอธิบายภาพมันจะชัดขึ้นมา เพราะเราไม่อยากไปเปลี่ยนหรือประดิษฐ์ให้เด็กเป็นแบบนั้นแบบนี้ อย่างเรารู้ว่าเราควรมีตำแหน่งนักร้องชัดๆ สักคนหนึ่ง ก็เลยมีบอสเข้ามา เรามีหน้าที่ดันตรงนั้นให้มันมากขึ้น เหมือนตอนเอ็มวีเพลง Ghost World ที่เรามีการใส่สัญลักษณ์ของเด็กแต่ละคนเข้าไป

แล้วกระบวนการหลังจากนั้น

ปลั๊ก : มีคนถามเยอะมากว่าวงนี้มันออดิชั่นไปแล้วทำไมหายไปเลย แต่เรามีความรู้สึกว่าเรายังไม่อยากปล่อยเด็กที่ยังไม่พร้อมออกไป เพราะงั้นก็เลยเป็นช่วงของการฝึกเต้นฝึกร้อง เรียนการแสดงนิดหน่อย เราต้องมาเช็กพื้นฐานเด็กก่อนเพราะว่าเด็กมีพื้นฐานไม่เท่ากัน ก็พยายามดึงให้มีมาตรฐานที่สามารถออกไปได้ เป็นการเตรียมความพร้อมแล้วก็ปรับความเข้าใจว่าชีวิตของเราเป็นสาธารณะแล้ว กิจวัตรประจำวันก็ต้องเปลี่ยนไป ต้องมีการฝึกซ้อมมากขึ้น มีการเตรียมเป้าหมายมากขึ้นโดยใช้เวลาประมาณ 4-5 เดือน

จำตอนเดบิวต์ได้ไหม

ฟอล์ย : เรื่องราวในวันนั้นเกิดขึ้นเยอะมาก เป็นวันที่ยาวมากวันหนึ่งเลย แล้วก็เป็นวันที่มีความสุขมากๆ วันหนึ่ง

ป๊อป : เป็นวันที่มีความรู้สึกหลากหลายมาก เราซ้อมกันมาเหนื่อยมาก

ฟอล์ย : พอพวกเราได้ขึ้นไปแสดง ได้เห็นคนเยอะๆ ก็ขนลุก มันดีมากจริงๆ

ที่มาของซิงเกิลแรกเป็นยังไง เล่าให้ฟังหน่อย

ปลั๊ก : สามเพลงที่ผ่านมาเรามีมาก่อนที่จะออดิชั่น วางโครงไว้ก่อนแต่เนื้อเพลงยังไม่ใส่ เรารอเนื้อเพลงที่มันพูดถึงเด็กจริงๆ ทีมเพลงต้องมาคุยกับเด็กว่ามีจุดไหนที่น่าสนใจในการนำมาแต่งเป็นเนื้อเพลง ส่วนท่าเต้นคือครูเขาเก่งด้านป๊อปปิ้ง ฮิปฮอป เลยมีความคิดว่า ถ้าเอาสไตล์การเต้นแบบนี้มาใส่ในวงไอดอลมันก็น่าสนใจดี เลยให้เขาลองดู

แล้วเรื่องราวของทั้ง 3 เพลงล่ะ

ปลั๊ก : Start Again คือเรื่องราวของทุกคนที่ผ่านเรื่องผิดหวัง การยอมแพ้มาแล้วมาเริ่มต้นใหม่กับ FEVER ซึ่งหลังจากเรารับฟีดแบ็กเข้ามา สิ่งเหล่านั้นก็จะสะท้อนกลับไปสู่ Ghost World ที่พูดถึงมุมมองของคนทั่วไปที่มีต่อไอดอล คนคาดหวังว่าไอดอลมันต้องเป็นแบบนี้ แต่ความจริงเด็กอาจจะฝืนเพื่อเป็นแบบนั้นอยู่ก็ได้ ส่วน Password วิธีคิดของเราคือเราต้องการให้มีเพลงที่สดใสขึ้นมาบ้าง เพราะสองเพลงแรกค่อนข้างจะหม่น ก็ได้พี่กอล์ฟ Superbaker มาช่วย อนาคตก็น่าจะมีเนื้อหาที่ต่างจากนี้อีก

ทำไมถึงไม่พูดเรื่องความรัก

ปลั๊ก : เพราะเราคิดว่าการให้เด็กมาพูดถึงความรักเด็กคงไม่อิน เราก็เลยลองบิดเนื้อหาว่าถ้าไม่ใช่เรื่องความรักเราพูดเรื่องอะไรได้อีกบ้าง

ถึงเป็นเพลงรองแต่ก็มีเอ็มวีทุกเพลง

ปลั๊ก : ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าจะมีทุกเพลง แต่กระแสค่อนข้างดี คนถามหา เราก็เลยคุยกันว่าลองทำกันดูไหม เพลงมันดีด้วย ถ้าไม่ได้ทำคงเสียดาย แต่ก็กลายเป็นคนก็มาบอกอีกว่า วงอะไรมีเอ็มวีทุกเพลงเลย

ชอบ 3 เพลงที่ปล่อยมาไหม

ฟอล์ย : ส่วนตัวไม่เคยฟังเพลงแนวนี้มาก่อน แต่พอได้ฟังก็รู้สึกชอบมาก เดี๋ยวนี้ก็เริ่มไปติดตามฟังเพลงแนวนี้มากขึ้น เพราะความหมายของเพลงมันก็สะท้อนถึงความรู้สึกของตัวเราด้วย

ป๊อป : พอฟังไปเรื่อยๆ ก็ชอบมากขึ้น ดนตรีมีความแตกต่างจากวงไอดอลอื่นๆ ในตอนนี้

แล้วคิดว่าดาร์กไปไหม

ฟอล์ย : ส่วนตัวหนูก็ชอบดาร์กๆ นะคะ ที่จริงแล้วภาพลักษณ์ที่ทุกคนเห็นก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนคิด ในบางอย่างที่เราแสดงออกก็ไม่ใช่อย่างที่เราเป็น มันก็มีบางมุมที่หนูจะดาร์กไปเลย ชอบดูหนังแนวฆาตกรรมเลือดสาดอะไรแบบนี้

ป๊อป : หนูก็ชอบดาร์กๆ เหมือนกัน มันเข้ากับบุคลิกมากกว่า เพลง Password ที่ต้องแสดง ต้องยิ้ม ต้องร่าเริง หนูก็รู้สึกขัดๆ รู้สึกว่ามันยาก (หัวเราะ)

กระแสตอบรับของเพลงเป็นยังไงบ้าง

ฟอล์ย : เหมือนเพลง Start Again เป็นเพลงที่ทำให้คนรู้จักพวกเรา แต่ในทางกลับกัน Password ก็เป็นเพลงที่ทำให้ทุกคนได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเรามากขึ้นด้วยในแง่อารมณ์

ป๊อป : เพลง Password ติดชาร์ตอันดับ 1 ของ Cat Radio ไปแล้วด้วย สุดยอดมาก ตอนแรกคิดว่าแค่พอไปได้

สิ่งที่ FEVER กำลังพยายามทำอยู่ตอนนี้คืออะไร

ปลั๊ก : ผมว่ามันคือการเปิดมุมมองใหม่ในการเป็นไอดอล ไอดอลไม่จำเป็นต้องเหมือนกันหมด ไม่จำเป็นต้องมีทิศทางเดียว เรามีทางอื่น เรามีสไตล์อื่นมานำเสนอ เรียกว่าเป็นไอดอลทางเลือกก็ได้ อย่างน้อยก็มีให้เลือกฟังนะ คือวงดนตรี หรือวงการแบบนี้มันไม่อยู่ไปตลอดหรอก จุดหนึ่งเราก็ต้องไป จุดหนึ่งเด็กก็ต้องโตขึ้น ผมอยากให้เด็กอยู่ในวงการต่อได้หลังจากที่จบจาก FEVER ไป

ป๊อป : เราไม่ได้อยากเป็นไอดอลเฉยๆ อยากไปได้ถึงเลเวลศิลปินจริงๆ

ฟอล์ย : อยากให้คนทั่วไปสามารถฟังเพลงของเราได้ด้วยเหมือนกัน

FEVER เปลี่ยนอะไรเราไปบ้าง

ป๊อป : กล้าเป็นตัวเอง เมื่อก่อนหนูมีภาพไว้ว่าต้องเป็นแบบนี้ๆ ถึงจะมีคนยอมรับ แต่พอได้เข้ามาตรงนี้ถ้าทำตามคนอื่นหนูก็อยู่ได้ แต่ไม่นาน สักวันหนึ่งความเป็นตัวเองมันก็ต้องโผล่ออกมาอยู่ดี ซึ่งพอปล่อยตรงนั้นไปแล้วเป็นตัวเองก็ได้รู้ว่ามีคนยอมรับตัวหนูเหมือนกัน

ฟอล์ย : แต่ก่อนหนูก็ไม่ค่อยเป็นตัวเองเท่าไหร่ ตอนนี้ก็กล้าพูดความรู้สึกตัวเองมากขึ้น กล้าแชร์ความคิด พยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นมากขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเยอะเลยค่ะ ส่วนพี่ป๊อปพูดเยอะขึ้นเยอะเลย (หัวเราะ)

การเป็นตัวเองมันดียังไง

ฟอล์ย : สบายใจในการทำอะไรมากขึ้น การไม่เป็นตัวเองเหมือนทำให้เรามีขีดจำกัดบางอย่างในการทำสิ่งต่างๆ

ป๊อป : มันรู้สึกแฮปปี้กับตัวเองมากกว่า

หนึ่งปีผ่านไปเมมเบอร์รู้หรือยังว่าตัวเองผ่านออดิชั่นเพราะอะไร

ปลั๊ก : มีฟอล์ยที่ชอบถามว่าทำไมพี่ถึงเลือกหนูเข้ามา เราก็บอกว่าเลือกเข้ามาเพราะว่าฟอล์ยเป็นฟอล์ย ไม่ได้เป็นคนอื่น ไม่ได้พยายามเป็นคนอื่น กระทั่งป๊อปเองที่ทุกคนจะรู้สึกว่าป๊อปเงียบ แต่ป๊อปก็มีเสน่ห์ในความเงียบ หรือใบเฟิร์นที่เหมือนเด็กหลงยุคมา เขารู้เรื่องวัฒนธรรมยุค 80s เยอะมาก

คิดยังไงกับวงการไอดอลในไทยบ้าง

ป๊อป : มันก็มีแตกต่างกันหลายๆ แนวค่ะ มีหลายวง หลายแนวเพลง

ฟอล์ย : เราก็ไม่ได้นิ่งเฉยนะ ก็ฟังเพลงของทุกๆ วงเหมือนกัน (ยิ้ม) วงไหนมีเพลงออกใหม่พี่ป๊อปก็จะส่งมาบอกว่า “เพลงออกแล้ว”

ป็อป : ตามทุกวงค่ะ

ฟอล์ย : ไอดอลก็คือโอตะ VIP นั่นเองค่ะ (ยิ้ม)

แล้วคิดว่าเราอยู่ตรงไหนของวงการ

ป๊อป : คิดว่ากลางๆ ค่ะ

ฟอล์ย : คิดว่าไม่ได้อยู่ตรงไหน เราวิ่งไปในอีกเส้นทางหนึ่งที่ไม่ใช่เส้นทางเดียวกันกับคนอื่น เพราะฉะนั้นเราไม่มีคู่แข่งค่ะ

คิดไว้ว่า FEVER ต้องถึงจุดไหนถึงจะเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จ

ปลั๊ก : เรามองเป็นระยะสั้นมากกว่า เพราะว่ามันเกินที่เราคิดไว้มากๆ ดูไปเรื่อยๆ ว่าจะมีอะไรต่อไป ตอนนี้ผมกับทีมถึงจะทำงานหนักแต่ก็ยังสนุกกับ FEVER อยู่ มีเรื่องที่รอทำในอนาคตค่อนข้างเยอะ ซีดีก็อยู่ในขั้นตอนของการไฟนอล ซึ่งสิ่งที่ผมคิดว่ามันโดดเด่นก็คือการที่เราเอา Sahred Toy มาช่วยออกแบบ มันเป็นวิธีการของวงที่ collaboration ศิลปินคนอื่นๆ เข้ามาร่วมด้วย หรือเรื่องการต้องมีกัปตัน รองกัปตัน อีกไม่นาน รอดูกัน

ฟอล์ย : พวกเราเพิ่งได้หนึ่งซิงเกิลแรกมาเท่านั้นเองค่ะ

ป๊อป : ตอนนี้เหมือนเพิ่งเริ่ม ยังอยู่แค่ในกระบวนการที่จะไปให้ถึงตรงนั้น

ตรงนั้นคือตรงไหน

ฟอล์ย : ถึงจุดที่ทุกคนรู้ว่า FEVER คือวงไอดอลที่มีผู้หญิง 12 คน วงที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

ป๊อป : ก็ได้ (ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา)

ฟอล์ย : พี่ป๊อบบอกว่าก็ได้ค่ะ

ตอนนี้มีอะไรที่เราอยากทำบ้าง

ฟอล์ย : อยากเล่นซีรีส์ค่ะ ถ้าเกิดมีผู้กำกับคนไหนมาดูก็เรียกตัวไปแคสต์ได้นะคะ อยากเล่นแนวโรคจิตค่ะ

ป๊อป : อยากไปแสดงที่ต่างประเทศค่ะ (ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา)

ฟอล์ย : ถ้าเกิดได้เล่นเวทีเดียวกับไอดอลอื่นๆ ก็น่าสนใจมากค่ะ น่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก

นี่ใช่สิ่งที่ป๊อบอยากทำไหม

ป๊อป : (ครุ่นคิด)  ก็อยากนะคะ

คิดอย่างไรกับคำพูดที่ว่า เด็กที่มาเป็นไอดอลก็แค่หาพาร์ตไทม์

ป๊อป : เราก็ใช้เวลาเยอะอยู่เหมือนกันนะ

ฟอล์ย : คำว่าพาร์ตไทม์ไม่ได้แปลว่าไม่จริงจัง สมมติว่าเราทำงานร้านอาหารร้านหนึ่งเราก็ต้องตั้งใจทำ มีใครบ้างที่เป็นไอดอลอย่างเดียวแล้วไม่ทำอย่างอื่นเลยในชีวิต เป็นไปไม่ได้หรอก

ป๊อป : มันไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้ตั้งใจที่จะทำตรงนี้

แล้วคำพูดที่ว่า ไอดอลก็เป็นแค่ FEVER

ปลั๊ก : สำหรับคนที่ตามไอดอลมันไม่ใช่กระแสหรอก คนตามไอดอลมีอยู่แล้วในเมืองไทย แค่เราไม่มีอะไรไปให้เขา ไอดอลในไทยตอนนี้มันเลยน่าสนุกมากขึ้น วงก็เริ่มมีสไตล์ที่น่าสนใจ มีอะไรที่แตกต่างออกมา มีทางเลือกให้เราฟังกันมากขึ้น แค่ที่เป็นกระแสเพราะตอนนั้นแมสจริงๆ

ป๊อป : ช่วงที่วงนี้เกิดขึ้นมาได้มันก็เป็นช่วงที่ไอดอลเป็นกระแส แต่เราไม่ได้มาแค่เป็นกระแสแล้วก็ไป เราอยากจะไปต่อเรื่อยๆ

ฟอล์ย : เราอยากเข้าไปในวงการเพลงมากขึ้น คิดว่าถ้าเราเข้าไปในวงการได้มากขึ้นก็จะทำให้เราไม่ได้เป็นแค่กระแสในช่วงหนึ่ง แต่จะเป็นสิ่งที่ทุกคนจำได้เสมอ

ฟอล์ย : หนูพูดรู้เรื่องหรือเปล่า

ปลั๊ก : พูดดีกว่าพี่อีก

เรา : ติดไข้

The post “เรียกว่าเป็นไอดอลทางเลือกก็ได้” คุยกับ FEVER ในวันที่พวกเธอ FEVER มาแล้วสักพัก appeared first on a day magazine.