“ตอนนี้คนย้ายไปเล่นทวิตเตอร์เยอะหรือยัง?”

“เห็นเขาว่าตอนอินสตาแกรมฮิตกว่าเหรอ?”

“เขาว่าตอนนี้เราต้องทำพอดแคสต์กันใช่ไหม?”

นี่คือตัวอย่างที่ผมมักได้รับบ่อยๆ หลังจากที่มีคนไปฟังสัมมนาอัพเดตเทรนด์ดิจิทัลที่มีกันอยู่เรื่อยๆ ซึ่งในอัพเดตนั้นก็มักพูดถึงตัวเลขผู้ใช้งานของแต่ละแพลตฟอร์มต่างๆ โดยมีความเคลื่อนไหวน่าสนใจทำนองข้างต้นเช่นจำนวนผู้ใช้งานทวิตเตอร์ และอินสตาแกรมที่เพิ่มขึ้น หรือการเกิดความนิยมกับแพลตฟอร์มใหม่ๆ อย่างพอดแคสต์ที่ทำให้นักการตลาดที่พยายามเข้าถึงผู้บริโภคยุคปัจจุบันตื่นตัวกันอยู่เรื่อยๆ

และคำถามที่หลายๆ คนมักจะถามคือ แพลตฟอร์มใหญ่ๆ อย่างเฟซบุ๊กนั้นกำลังหมดเสน่ห์หรือเปล่า เพราะมีการพูดกันทำนองว่าวัยรุ่นเบื่อเฟซบุ๊กแล้วไปเล่นทวิตเตอร์แทน บางคนก็ว่าเลิกเล่นแล้วไปใช้อินสตาแกรมดีกว่า ฯลฯ

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรนัก เพราะกระแสข่าวว่าด้วยเรื่องการเสื่อมความนิยมของเฟซบุ๊กนั้นมีอยู่เรื่อยๆ ในต่างประเทศจากการสำรวจของสื่อต่างๆ ว่าคนรุ่นใหม่รู้สึกอย่างไร ซึ่งเราก็มักจะเห็นว่าวัยรุ่นเริ่มหันไปใช้แพลตฟอร์มดิจิทัลอย่างอื่นมากขึ้นด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ยิ่งพอเริ่มเห็นตัวเลขของแพลตฟอร์มอย่างทวิตเตอร์ที่โตมากขึ้นเช่นเดียวกับการเป็นกระแสข่าว (โดยเฉพาะช่วงการเมืองร้อนแรง) จึงทำให้หลายคนคิดกันว่าคนคงเลิกเล่นเฟซบุ๊กแล้วล่ะมั้ง

แต่จากข้อมูลของเฟซบุ๊กนั้นพบว่าจำนวนผู้ใช้งานเฟซบุ๊กในไทยยังคงโตขึ้นเป็น 53 ล้านบัญชี เช่นเดียวกับจำนวนผู้ใช้งานต่อวันก็ยังคงสูงโดยไม่มีทีท่าว่าจะลดลง ซึ่งนั่นก็คงพอจะบอกได้ว่าเฟซบุ๊กเองก็ยังคงเป็น ‘แพลตฟอร์มหลัก’ ของคนดิจิทัลในปัจจุบัน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจคือเกมของการแย่งชิงเวลาการใช้งานที่ตอนนี้เฟซบุ๊กต้องเจอโจทย์ใหญ่ เพราะตัวเฟซบุ๊กเองก็ไม่สามารถตอบโจทย์ทุกความต้องการของผู้ใช้งานได้ แม้ว่าระบบเครือข่ายของเฟซบุ๊กจะทำให้เราสามารถเชื่อมกับคนมากมาย แต่บางครั้งเราก็อยากเลือกควบคุมความสัมพันธ์ในแบบ Following / Follower มากกว่า Friend เช่นเดียวกับการไม่ต้องใช้ชื่อจริงในการเปิดเผยตัวตน ซึ่งนั่นทำให้แพลตฟอร์มอื่นๆ อย่างอินสตาแกรมหรือทวิตเตอร์ตอบโจทย์ตรงนี้มากกว่าเฟซบุ๊ก

นั่นยังไม่นับประเภทของคอนเทนต์ที่เป็นคนละภาษา ไม่ว่าจะเป็นภาษาภาพ (Instagram) ข้อความสั้นๆ (Twitter) เสียง (Podcast) วิดีโอ (YouTube) ซึ่งแต่ละแบบก็เหมาะกับนิสัยหรือรสนิยมของแต่ละคน

เมื่อก่อนเฟซบุ๊กอาจเป็นตัวเลือกเพียงไม่กี่ตัวเลือก จึงฮิตและโตวัย และคนใช้เวลากับมันเยอะกว่าช่องทางอื่นๆ แต่มาวันนี้เมื่อคนเริ่มคุ้นเคยกับดิจิทัลมากขึ้น เรียนรู้ที่จะใช้งานแพลตฟอร์มใหม่ๆ ได้ไม่ยาก ก็ทำให้หลายๆ คนหันไปใช้เวลากับสิ่งที่เหมาะกับตัวเองมากขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการตัวเองได้ดีขึ้น

และนั่นก็เป็นอีกจุดเปลี่ยนสำคัญของวงการการตลาดตลอดจนวงการสื่อด้วยเหมือนกัน เพราะเฟซบุ๊กกลายเป็นช่องทางหลักเวลาพูดถึงสื่อออนไลน์ในยุคโซเชียลมีเดีย และใครๆ ก็ต้องหาวิธีให้ตัวเองอยู่บนเฟซบุ๊กได้อย่างมีประสิทธิภาพเสมอมา คอนเทนต์จำนวนมากถูกผลิตและปรับให้เหมาะกับเฟซบุ๊ก รวมทั้งสารพัดเทคนิคที่หาวิธีเอาชนะอัลกอริทึมของมัน

แต่ต่อจากนี้ เฟซบุ๊กอาจไม่ใช่ช่องทางหลักประเภทต้องทุ่มหมดหนัาตักเพียงอย่างเดียว หากแต่คนทำสื่อต้องคิดแล้วว่าสิ่งที่ตัวเองจะสื่อไปและกลุ่มเป้าหมายที่ต้องการสื่อสารด้วยนั้น เหมาะกับช่องทางไหนมากกว่ากัน เช่นเดียวกับหากจะใช้ช่องทางนั้นแล้ว ภาษา และวิธีการเล่า ก็คงต้องแตกต่างกันไปในแต่ละแพลตฟอร์ม

โดยส่วนตัวแล้ว ผมมักบอกหลายๆ คนที่มาถามว่าควรเลือกแพลตฟอร์มไหนดี ว่ามันไม่มีสูตรหรือคำตอบสุดท้ายสำหรับทุกคน เพราะนี่คือยุคที่แม้แต่สื่อดิจิทัลก็เปิดทางเลือกอันมากมายให้กับคนยุคปัจจุบัน วัยรุ่นบางคนก็ยังใช้เฟซบุ๊กเป็นหลัก ส่วนผู้ใหญ่บางคนก็หันไปเล่นไลน์และอินสตาแกรมแทนเพราะดูจะปวดหัวน้อยกว่า ฯลฯ และนั่นคงเป็นเรื่องยากที่จะฟันธงว่าวัยไหนเล่นอะไร ไม่เล่นอะไร

และเป็นความท้าทายของทุกคนที่วนเวียนอยู่ใน ‘สื่อใหม่’ ในวันนี้นั่นแหละครับ

The post สื่อใหม่ใช้แพลตฟอร์มไหนดี? โลกในยุคที่สื่อดิจิทัลหลากหลายเกินกว่าเฟซบุ๊ก appeared first on a day magazine.

ถามว่ามันผิดแปลกอะไรไหม ก็ต้องบอกว่าไม่ได้เหนือความคาดหมาย เพราะเราก็ร้างราการเลือกตั้งมาหลายปี เลือกตั้งครั้งนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์สำคัญไม่ว่าจะกับนักการเมืองหรือประชาชนที่จะไปลงคะแนนกันในเดือนมีนาคมนี้ แต่ก็อย่างที่กล่าวไปก่อนหน้าและหลายๆ คนก็คงได้เห็นกันบ้างแล้ว คือโลกออนไลน์กลายเป็นสนามใหญ่ของการหาเสียง หลายๆ พรรคที่ชิงไหวชิงพริบได้ก่อน ก็จะสามารถสร้างกระแสและทำให้ตัวเองเป็นที่พูดถึงบนโลกออนไลน์ได้ดังที่เราพอจะเห็นบรรดาแฮชแท็กดังๆ ในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

ถ้ามองเชื่อมต่อเป็นการตลาดแล้ว ก็ไม่แปลกเช่นกัน เพราะบรรดาพรรคการเมืองต่างๆ ก็พยายามจะ ‘โฆษณา’ ตัวเองให้กลุ่มเป้าหมาย (ซึ่งก็คือประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้ง) เลือกตัวเอง และสิ่งที่ต้องทำอย่างแรกๆ ก็คือการให้พรรคตัวเอง ผู้สมัครของตัวเองมีพื้นที่สื่อ มีคนรู้จัก เพราะถ้าคนในพื้นที่ยังไม่รู้จักผู้สมัครแล้ว การจะได้คะแนนเสียงก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ หากเป็นเมื่อก่อนเราก็คงเห็นเพียงการปักป้ายหาเสียงตามท้องถนนให้คนเห็นหน้าค่าตาผู้สมัคร แต่พอมาเป็นโลกออนไลน์ซึ่งมีการควบคุมเรื่องสื่อโฆษณาต่างๆ จากเจ้าของแพลตฟอร์มอย่างกูเกิลและเฟซบุ๊กนั้น ก็ทำให้หลายพรรคการเมืองต้องสรรหาวิธีทางอื่นมาปั่นกระแสกัน ไม่ว่าจะหยิบนโยบายมาชู หรือพลิกมุมสร้างฐานเสียงแบบต่างๆ การแชร์คอนเทนต์ทั้งทางตรงทางอ้อม กองเชียร์ช่วยแชร์ ฯลฯ

ผลที่เกิดขึ้นตอนนี้และคิดว่าหลายคนก็คงจะรู้สึกคือเรามีข่าวสารข้อมูลการเมืองมากขึ้นๆ จนเอียนเอาได้ง่ายๆ เพราะไม่ใช่แค่จากพรรคการเมืองอย่างเดียว แต่ยังมีบทสนทนาจากเพื่อนๆ และคนรอบข้างเพิ่มเข้ามาอีก

เมื่อเกิดบทสนทนาเรื่องการเมืองที่มากขึ้นเรื่อยๆ ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ จึงมีการปะทะกันทางความคิด ความเชื่อของคนและฝั่ง ที่นับวันทำให้เกิดการผิดใจกันได้ง่ายๆ

จนทำให้หลายคนต้องมีการอันเฟรนด์ อันฟอลโลว์กัน บ้างก็ไปก่อดราม่าทะเลาะกันบนหน้าวอลล์เลยก็มี เราเริ่มพบการใช้คำพูดรุนแรง ทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายกันหนักขึ้นๆ จนเหมือนกับว่าเรากลับไปช่วงที่การเมืองรุนแรงเมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนี้เป็นภาวะที่มีคนพูดถึงมากกว่าเดิมเนื่องจากกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ใช้สื่อออนไลน์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ฝั่งดราม่าการเมืองว่าน่าเป็นห่วงแล้ว อีกเรื่องที่น่าห่วงไม่แพ้กันก็คือการที่ฝ่ายการเมืองเริ่มสร้าง ‘ข้อมูลเท็จ’ หรือ ‘ข้อมูลที่ถูกบิดเบือน’ เพื่อหวังผลต่างๆ ไม่ว่าจะให้พรรคตัวเองดูดีขึ้นในสายตากลุ่มคนเลือกตั้ง หรือทำให้พรรคคู่แข่งดูแย่ ทำลายฐานเสียง ซึ่งจะว่าไปแล้วประเทศไทยก็ไม่ใช่ประเทศแรกที่เจอเรื่องนี้แต่อย่างใด

ในต่างประเทศนั้น กรณีของ fake news (ข่าวเท็จ ข่าวลวง) เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้วตั้งแต่สมัยยังไม่มีอินเทอร์เน็ต อย่างที่เราเห็นตามหนังสือพิมพ์แทบลอยด์ในต่างประเทศที่ขยันปั้นข่าว หรือพาดหัวเรียกแขกต่างๆ นานา แต่อย่างไรก็ดี fake news ในสมัยก่อนยังจำกัดอยู่ในวงที่ไม่กว้างนัก หากแต่มันเป็นเรื่องใหญ่มากกับยุคออนไลน์ที่เราเสพข่าวกันเร็วมากขึ้น ให้เวลากับรายละเอียดและการตรวจสอบข้อมูลน้อยลง เช่นเดียวกับเทคโนโลยีการตัดต่อและทำคอนเทนต์นั้นก็ทำให้การทำภาพกราฟิก การทำวิดีโอเป็นเรื่องง่ายและใครๆ ก็ทำได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นสื่อหรือสำนักพิมพ์ ผลคือทำให้โลกออนไลน์ตอนนี้มีความเสี่ยงกับการเกิดข่าวลือ ข่าวเท็จ หรือข่าวที่ถูกบิดเบือนได้ง่ายดายจากผู้ไม่หวังดีหรือหวังประโยชน์จากข่าวเหล่านี้

นั่นยังไม่นับกับการที่โลกโซเชียลทำให้เกิดการแชร์ในวงกว้างอย่างรวดเร็ว พ่วงด้วยการแนบความคิดเห็นตัวเองเสริมเข้าไปอีก มันจึงไม่แปลกที่ตอนนี้เราจะเห็นข่าวการเมืองที่ ‘ออกรสออกชาติ’ ถูกแชร์กันอย่างรวดเร็ว ยิ่งอะไรที่สามารถเร้าอารมณ์คนได้ ไม่ว่าจะทำให้รู้สึกกรี๊ดกร๊าด รู้สึกโกรธแค้น รู้สึกเศร้าใจ ฯลฯ ก็ยิ่งทำให้คอนเทนต์เหล่านี้ถูกแพร่ไปเร็วกว่าเดิม ตรงข้ามกับข้อมูลทั่วๆ ไปที่อาจดูน่าเบื่อและหลายๆ คนมองข้ามเพราะมัน ‘ไม่เร้าใจ’

ด้วยเหตุนี้ ตัวแพลตฟอร์มอย่างเฟซบุ๊กและกูเกิลเองก็พยายามพัฒนาระบบตรวจสอบบรรดา fake news เหล่านี้ให้ดีขึ้นกว่าเดิม เรียกได้ว่าเป็นเกมแมวจับหนูที่คงวิ่งไล่กันและต้องดูว่าใครจะเร็วกว่ากัน แน่นอนว่าตอนนี้ตัวแพลตฟอร์มก็พยายามวิ่งไล่ตามด้วยวิธีต่างๆ เช่นการนำ AI และคนมาวิเคราะห์คอนเทนต์ต่างๆ แต่นั่นก็ยังไม่ทันกับปริมาณคอนเทนต์มหาศาลที่เกิดขึ้นมาไม่หยุดทุกวินาที

ฉะนั้นการรอแพลตฟอร์มในการมาแก้ปัญหาเหล่านี้ก็อาจจะไม่ทันการณ์ คงต้องอาศัยวิจารณญาณของคนเสพคอนเทนต์ในการแยกแยะข้อมูลเหล่านี้ ตื่นรู้เรื่องการปลุกปั่นผ่านข้อมูลข่าวสารและไม่ตกเป็นเครื่องมือของผู้ไม่หวังดีในการใช้ข้อมูลเหล่านี้สร้างความเข้าใจผิด หรือถ้าพูดง่ายๆ ก็คือให้คนรู้เท่าทันสื่อในวันนี้โดยเฉพาะกับสื่อออนไลน์นั่นแหละ

อย่างไรก็ตาม ถ้าเราดูเหตุการณ์สำคัญๆ ทางการเมืองในช่วงไม่กี่สัปดาห์ก่อน เราก็จะเห็นว่าคนแชร์ข่าวลือต่างๆ กันสนั่นไทม์ไลน์โดยไม่มีการตรวจสอบ ไม่นับการวิพากษ์วิจารณ์แบบไม่เหมาะสมอีกมากมาย

ซึ่งก็คงทำให้เรากลับมาคิดว่า เรายังหวังอะไรกับเรื่องการรู้เท่าทันสื่อของคนไทยในออนไลน์ไม่ได้เช่นกัน

และนั่นก็คงทำให้ต้องทำใจว่าเลือกตั้งครั้งนี้ ก็อาจมีบางอย่างให้เราต้องเรียนรู้และไปเตรียมตัวกันต่อในครั้งหน้า เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมตามที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ ณ ตอนนี้นั่นแหละครับ

The post โอกาส การแข่งขัน และดราม่า เมื่อโลกออนไลน์กลายเป็นสนามใหญ่ของการหาเสียง appeared first on a day magazine.

หลายคนก็อาจจะสงสัยว่านี่เป็นแคมเปญจัดตั้งของทาง MK หรือเปล่า ซึ่งผู้เขียนเองก็ไม่อาจทราบได้เหมือนกัน แต่เท่าที่ติดตามนั้นก็คิดว่าเกิดขึ้นจากการถกกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้วทาง MK มาใช้ประโยชน์จากกระแสมากกว่า

แต่เรื่องน่าคิดไปกว่านั้นคือทำไมไอ้เรื่อง ‘ลวก’ กับ ‘ไม่ลวก’ ถึงเป็นกระแสกันได้ทั้งที่มันดูจะเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่อง?

เรื่องดังกล่าวนี้มักมีให้เห็นกันบ่อยๆ บนโลกออนไลน์ ซึ่งเป็นโลกที่แต่ละคนนั้นล้วนมีสิทธิ์ในการแสดงความคิดเห็นออกมาว่า เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ชอบหรือไม่ชอบ เพราะทุกๆ คนมีสื่อและมีพื้นที่ของตัวเอง หากจะว่าไปแล้ว ทุกวันนี้เราก็เห็นการพูดเรื่องราวและประเด็นต่างๆ ในพื้นที่นี้กันอยู่เรื่อยๆ อย่างช่วงนี้ก็จะเห็นว่าประเด็นการเมืองก็เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ หรือก่อนหน้านี้เรื่อยมาจนล่าสุดก็ถกกันเรื่องการแต่งชุดนักเรียนว่าควรหรือไม่ควรกันเป็นเรื่องเป็นราว (อีกแล้ว)

หากเราเปิดใจมองความเป็นมนุษย์ของแต่ละคน เราทุกคนก็ล้วนอยากแสดงออกทางความคิดกันไม่มากก็น้อย แต่เราก็ต้องยอมรับว่าการแสดงความเห็นกับบางเรื่องที่ ‘จริงจัง’ ประเภทเป็นวิชาการต้องใช้ความคิดและวิจารณญาณมากๆ ก็ดูจะเป็นเรื่องไกลตัวหรือหนักหัวกันอยู่พอสมควร คนที่ถกเถียงก็เลยอาจจะอยู่ในวงแคบๆ หรือกลุ่มคนที่ชอบคิดชอบวิจารณ์กันเป็นทุนเดิม ในขณะที่คนส่วนมากอาจนั่งเสพข้อมูลหรือซุ่มดูอยู่ห่างๆ

แต่ถ้าเป็นเรื่อง ‘เบาสมอง’ หรือ ‘สนุกๆ’ มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งเพราะใครๆ ก็ล้วนเข้ามามีส่วนร่วมในการแสดงความเห็นกันได้แถมไม่ต้องใช้เรื่องวุฒิหรือทักษะการคิดวิเคราะห์อะไรมาอธิบายให้ซับซ้อนดูเข้าใจยาก เรื่องแบบนี้จึงมักเป็นสิ่งที่สามารถทำให้เกิดบทสนทนาได้ง่ายและแพร่ต่อไปได้เร็วเพราะใครๆ ก็สามารถเข้ามาร่วมวงสนทนาได้

เรื่องของ ‘ลวก’ และ ‘ไม่ลวก’ ก็เข้าข่าย คนจำนวนมากล้วนมีประสบการณ์ (ก็การกินบะหมี่ยกนี่แหละ) และแน่นอนว่าการกินบะหมี่หยกนั้นก็ไม่มีอะไรผิดและถูก มันไม่ได้อันตรายแต่มันจะสนุกมากกับการนั่งเถียงกับเพื่อนกันแบบฮาๆ ว่าลวกหรือไม่ลวกดี ส่วนคนที่เข้ามาเสพก็ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ แค่ถามตัวเองว่าปกติเรากินแบบลวกหรือไม่ลวกก็สามารถเก็ตเรื่องที่คุยกันได้ทันทีประกอบกับการเกิด #ทีมลวก และ #ทีมไม่ลวก ก็ยิ่งกลายเป็นความสนุกที่แต่ละคนเลือกเข้ากลุ่มสนับสนุนฝั่งใดฝั่งหนึ่ง

ซึ่งนั่นก็ไปคล้องกับพฤติกรรมคนออนไลน์จำนวนไม่น้อยที่มักจะพยายามเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งกับเรื่องบางเรื่องที่กำลังเป็นกระแส กำลังเป็นที่ถูกพูดถึง ผลก็คือการคุยเล่นแต่แอบจริงจังนี้ก็กระพือสนั่นไปบนออนไลน์

ถ้าจำเรื่องคล้ายๆ กันได้ก็ตอนรูปชุดเดรสที่เรานั่งถกกันว่าเห็นเป็นสีอะไรแล้วก็เถียงกันจริงจังมาก เกิดการแชร์บนออนไลน์จนถึงขั้นออกทีวีเพราะก็มีคนสองฝั่งที่บอกว่าฉันเห็นเป็นสีอะไร ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่เป็นการมาบอกว่าอีกฝั่งผิด หากแต่เป็นการบอกว่า “ฉันเห็นเป็นอะไร” เช่นเดียวกับวันนี้ที่คนบอกว่า “ฉันลวก” และ “ฉันไม่ลวก” โดยลึกๆ ก็อาจจะมีการข่มกันหน่อยๆ ว่าฝั่งไหนมีมากกว่ากันนั่นแหละ (ซึ่งก็เข้าข่ายการ ‘หาพวก’ ตามประสามนุษย์ปกติ)

ผลพลอยได้ของเรื่องเล่นๆ ที่กลายเป็นเรื่องจริงจังนี่ก็คงตกอยู่กับตัว MK เองที่ทำให้คนจำนวนมากนึกถึงประสบการณ์การกินสุกี้ที่ MK ไปโดยปริยาย บางคนก็อาจจะนึกสนุกไปกินอีกครั้งด้วย นอกจากนี้แล้วทาง MK เองก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปเฉยๆ โดยออกโปรโมชั่นมารับลูกอีกที เรียกว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อจากนี้จะมีการสร้าง # ทีม อะไรอีกไหม แต่เชื่อว่าคงมีอีกเรื่อยๆ ทั้งแบบจริงจังและเอาสนุก แต่โลกออนไลน์มันก็เอื้อให้คนจำนวนมากจับกลุ่มและสร้าง ‘เผ่า’ ของตัวเองได้อยู่เรื่อยๆ และก็คงจะมีประเด็นใหม่ๆ มาให้เราถกเถียงกันอยู่อีกเรื่อยๆ นั่นแหละ

ถึงตอนนั้นแล้ว ถ้าเราอยากสนุกด้วย ก็อย่าลืมไปร่วมว่าคุณ #ทีมไหน นะครับ

The post จากเรื่องเล็กสู่เรื่องใหญ่ มีอะไรใน #ทีมลวก #ทีมไม่ลวกหมี่หยก appeared first on a day magazine.

ถ้าเราดูความเคลื่อนไหวของแวดวงสื่อต่างๆ นั้น การที่ผู้บริโภคหันไปเสพคอนเทนต์ผ่านช่องทางดิจิทัลอย่างเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ หรือยูทูบนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะก็เกิดขึ้นในทั่วโลก เรตติ้งของช่องทีวีต่างๆ ก็ลดลงเพราะคนดูกระจายไปใช้เวลากับช่องทางอื่นๆ แต่สิ่งที่สื่อไทยอาจจะเจอหนักกว่าคนอื่นก็คือการปรับตัวที่ไม่ทันความเปลี่ยนแปลงประกอบกับปัญหาเชิงคุณภาพของสื่อที่สะสมกันมานาน

ที่กล่าวเช่นนี้เพราะเราก็เห็นการวิพากษ์วิจารณ์อยู่บ่อยครั้งในเรื่องคุณภาพรายการทีวีไทยหรือคุณภาพของการทำข่าวต่างๆ ว่าไม่มีการยกระดับ ไม่มีการพัฒนา เช่น รายการทีวีที่จำเจ เนื้อหาที่ดูซ้ำซาก พล็อตเรื่องที่ไม่น่าสนใจอาศัยแต่ขายดารา ส่วนข่าวก็เน้นเล่นกับกระแส พาดหัวข่าวแรงๆ หรือการทำข่าวที่ทำให้สังคมตั้งคำถามเรื่องมาตรฐานวิชาชีพสื่อครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ที่ผ่านมาเราไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเสพข้อมูลข่าวสารจากสื่อเหล่านี้ ดูทีวีช่องเดิมๆ ที่เคยมี เรตติ้งและยอดจำหน่ายของสื่อที่เราวิจารณ์กันว่าไม่ได้คุณภาพจึงยังอยู่กันต่อไปได้ เม็ดเงินโฆษณาก็ยังไหลไปหาสื่อเหล่านี้อยู่ จนเกิดเป็นชุดความคิดว่า ทำแบบนี้แล้วขายได้

อย่างไรก็ตาม วิกฤติใหญ่เกิดขึ้นเมื่อผู้บริโภคอย่างเราๆ มีตัวเลือกถล่มทลายจากดิจิทัล ไม่ว่าจะบริการใหม่ๆ อย่าง Netflix ที่มาพร้อมกับซีรีส์และภาพยนตร์มากมายชนิดดูแทบไม่ทัน เพจมากมายบนเฟซบุ๊กที่มีคอนเทนต์น่าติดตาม แถมบางคนเขียนบทความดียิ่งกว่าคอลัมนิสต์ ถ่ายรูปสวยประหนึ่งช่างภาพอาชีพ ส่วนบนยูทูบก็มียูทูบเบอร์ที่ทำรายการได้สนุกยิ่งกว่ารายการทีวี ส่วนเรื่องข่าวต่างๆ นั้นก็ไปติดตามทางสื่อออนไลน์ดีกว่า เพราะเร็วกว่า หลากหลายกว่า แถมอาจจะได้ข้อมูลเชิงลึกมากกว่าด้วย

เมื่อเป็นเช่นนี้ การผูกขาดคนดูที่เคยมีมามันก็หายไป คนมีตัวเลือกมากขึ้นและมันก็ไม่แปลกที่คนจะเริ่มเลือกสิ่งที่ดีกว่าให้กับตัวเอง ซึ่งผมคงไม่ต้องบอกหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับงานที่ไม่ได้คุณภาพหรือคุณภาพด้อยกว่า

ผมมักพูดเสมอว่าไม่ใช่คนไทยไม่ดูทีวี ไม่ใช่ว่าคนไทยไม่อ่านหนังสือ เพราะถ้ารายการทีวีดีเราก็ยินดีที่จะดู เหมือนที่เราดู บุพเพสันนิวาส จนกลายเป็นปรากฏการณ์ระดับประเทศ แต่คำถามน่าคิดคือทำไมเราไม่มีละครดีๆ ไม่มีรายการดีๆ ที่จะสามารถพยุงให้คนยังดูทีวีต่อไปได้อยู่เรื่อยๆ ในขณะที่ถ้าเราดูบนโลกออนไลน์นั้นจะมีคอนเทนต์ดีๆ สับเปลี่ยนกันขึ้นมาเป็นกระแสอยู่อย่างสม่ำเสมอ ซึ่งหากยังเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ แล้วนั้น มันก็คงยากที่สื่อดั้งเดิมจะรักษาฐานคนดูเอาไว้ได้

ซึ่งมันก็คงต้องกลับไปดูกันถึงระดับการศึกษาในมหาวิทยาลัยแล้วว่าหลักสูตรต่างๆ ที่มีในปัจจุบันนั้นจะสามารถสร้างคนรุ่นใหม่ที่มีศักยภาพและมีมุมมองในการทำสื่อที่มีคุณภาพเพื่อมาแก้ปัญหาเหล่านี้ได้หรือไม่ และถ้าหากวิชานิเทศศาสตร์ในปัจจุบันยังเรียนกันอยู่บนบริบทเดิมๆ วิธีคิดแบบเดิมๆ ด้วยแล้ว มันก็น่าห่วงว่าคนที่จบออกมาทำงานจะสามารถเอาตัวรอดในสงครามสื่อยุคนี้ได้หรือเปล่า

ทีนี้หลายคนก็มองว่าวันนี้หลายๆ สื่อมีการปรับตัวไปทำช่องทางออนไลน์มากขึ้น มีการโฟกัสธุรกิจไปทำเฟซบุ๊กเพจ ทำยูทูบแชนแนล แล้วก็พยายามหาทางปั้นตัวเลขต่างๆ นานาเพื่อไปขายโฆษณากับสปอนเซอร์ได้บ้างแล้ว ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นทางรอดที่พอจะเห็นและจับต้องได้ในวันนี้ แน่นอนว่ามันอาจไม่ได้ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำเมื่อเทียบกับการทำธุรกิจสื่อสมัยก่อน แต่ก็ยังดีเสียกว่าไม่มีอะไรกลับมาเลย

แต่ก็นั่นเองที่หลายๆ องค์กรเริ่มมองเห็นว่าแม้จะทำช่องทางออนไลน์นั้นก็ใช่ว่าจะรอด เพราะเม็ดเงินสื่อที่มาทางออนไลน์ก็ไม่ได้มากพอจะครอบคลุมต้นทุนและค่าใช้จ่ายเดิมที่มี แถมคู่แข่งที่แย่งเม็ดเงินโฆษณาวันนี้ก็มหาศาล ผู้ลงโฆษณาและสปอนเซอร์มีตัวเลือกมากมายในตลาด ยิ่งถ้าจะมองว่าคู่แข่งที่แท้จริงคือเจ้าของแพลตฟอร์มอย่างเฟซบุ๊กและกูเกิลซึ่งสามารถลงโฆษณาได้แม่นยำ เข้าถึงคนหมู่มากได้ บรรดาสื่อที่เคยขายโฆษณาก็คงต้องปาดเหงื่อกันอย่างหนัก

“สื่อจะรอดไหม?” คงเป็นคำถามใหญ่ของวงการสื่อ ไม่ใช่แค่กับสื่อดั้งเดิมซึ่งตอนนี้ดูจะร่อแร่เต็มทน เพราะแม้แต่สื่อออนไลน์เองก็จะเห็นว่ามีคนที่ดังเปรี้ยงแล้วก็หายวับไปอยู่เรื่อยๆ เนื่องจากการแข่งขันที่สูงขึ้น หนักขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าถามผมแล้ว ผมคิดว่าก็มีทั้งคนที่รอดและไม่รอด อยู่ที่ว่าใครจะปรับตัวได้เร็วกว่ากัน มองเกมธุรกิจและสามารถขยับตัวได้ก่อน

แต่อย่างไรเสีย นอกจาก ‘สื่อรอด’ แล้ว สิ่งที่ผมคิดว่าสำคัญกว่าก็คือ ‘สังคมรอด’ เพราะถ้าหากสื่อต้องการรอดโดยทำทุกวิถีทางให้มีคนดู มีคนอ่าน มีคนตามแล้ว เราก็คงจะเห็นอะไรวุ่นๆ ในสื่อทั้งออฟไลน์และออนไลน์เป็นแน่ ไม่ว่าจะเป็นการพาดหัวข่าวที่หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ การขยี้ประเด็นที่ฉูดฉาด ไม่สนว่าจะสร้างสรรค์หรือไม่ จรรโลงสังคมหรือไม่

ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริง ต่อให้สื่อรอด (ชั่วคราว) สังคมเราก็จะตายไปเรื่อยๆ จากมะเร็งร้ายที่สื่อเหล่านี้ปล่อยออกมาให้นั่นเองล่ะครับ

The post อนาคตที่ดูมืดมนของสื่อไทยกับพายุที่เพิ่งเริ่ม appeared first on a day magazine.

แต่ที่น่าสนใจมากคือการเลือกตั้งครั้งนี้เกิดขึ้นในช่วงที่ประเทศไทยเรากำลังอยู่ในช่วง ‘โต’ ของการใช้ดิจิทัลโดยเฉพาะโลกออนไลน์ไม่ว่าจะเป็นเฟซบุ๊ก ยูทูบ อินสตาแกรม ทวิตเตอร์ และไลน์ ซึ่งถือว่าสูงมากกว่าการเลือกตั้งครั้งก่อนๆ มาก และเราก็คงอดคิดไม่ได้ว่าบทบาทของโลกโซเชียลหรือชาวเน็ตนั้นจะมีผลกับการเลือกตั้งมากขนาดไหน

บางคนก็อาจจะคิดว่าการเลือกตั้งสมัยก่อนนั้นเราก็มีการใช้งานออนไลน์มากระดับหนึ่งแล้ว มันจะแตกต่างไปมากขนาดไหนกัน แต่ถ้าเรามาวิเคราะห์ปัจจัยหลายๆ อย่างก็จะเห็นว่ามีความแตกต่างพอสมควร อย่างจำนวนผู้ใช้งานอินเทอร์เน็ตในปัจจุบันก็เรียกว่าครอบคลุมคนส่วนใหญ่ของประเทศไปแล้ว (อย่างเฟซบุ๊กเองก็มีจำนวนผู้ใช้งานกว่า 50 ล้านบัญชีไปแล้ว) เช่นเดียวกับกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ตอนนี้มีสิทธิ์ในการเลือกตั้งก็เป็นกลุ่มคนที่ใช้งานดิจิทัลอย่างหนักหน่วงดังสถิติที่มีการเผยแพร่ออกมาเป็นระยะๆ

แน่นอนว่าการกุมพื้นที่สื่อโลกดิจิทัลจึงกลายเป็นหนึ่งในกลยุทธ์สำคัญของพรรคการเมืองอย่างไม่อาจมองข้ามได้ เพราะทุกวันนี้โลกออนไลน์กลายเป็นช่องทางสำคัญในการรับข้อมูลข่าวสารต่างๆ ซึ่งเราก็จะเห็นได้ว่าทุกวันนี้มีการพูดถึงเรื่องการเมืองอย่างหนักหน่วงบนช่องทางต่างๆ ไม่ว่าจะเฟซบุ๊กหรือทวิตเตอร์ซึ่งก็มีแนวโน้มจะมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย

นอกจากนี้แล้ว เราก็ยังเห็นว่าในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานั้น หลายพรรคการเมืองก็เริ่ม ‘ถูกพูดถึง’ ผ่านเพจต่างๆ มีการตั้งบัญชีออนไลน์เพื่อมาสื่อสารกับประชาชน หรือแม้แต่นายกรัฐมนตรีเองก็มีการเปิดช่องทางออนไลน์เพื่อสื่อสารและเผยแพร่ข้อมูลต่างๆ (ส่วนจะเป็นการหาเสียงอะไรหรือไม่นั้น ก็คงต้องตีความกันต่อไป)

อย่างไรก็ตาม นอกจากการสื่อสารผ่านช่องทางของพรรคการเมืองหรือตัวนักการเมืองคนนั้นๆ แล้วนั้น สิ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้คือบรรดา thought leader หรือ influencer ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นบรรดาเฟซบุ๊กเพจ ยูทูบเบอร์ ทวิตเตอร์แอ็กเคานต์ ที่ทุกวันนี้มีอำนาจในการสื่อสารไม่แพ้กับสื่อหัวใหญ่ๆ ซึ่งก็คงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าข้อมูลข่าวสารด้านการเมือง ไม่ว่าจะเป็นความคิดเห็นต่อนโยบาย การวิพากษ์วิจารณ์ ฯลฯ ย่อมมีผลต่อคนที่ติดตามรับข่าวสารไม่มากก็น้อย

ส่วนอีกปัจจัยที่ไม่อาจจะมองข้ามได้เพราะมีการพัฒนาให้ต่างไปจากการเลือกตั้งครั้งก่อน ก็คือเทคโนโลยีในการโฆษณาผ่านช่องทางออนไลน์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการยิงโฆษณาเจาะเฉพาะกลุ่ม (Targetting Ad) อย่างในเฟซบุ๊ก ตลอดไปจนถึงการทำคอนเทนต์ในระดับเฉพาะบุคคล (Personalization) ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่นักการตลาดน่าจะคุ้นเคยกันมาพักใหญ่ๆ เพื่อใช้ในการขายสินค้าของตัวเองอยู่แล้ว

คำถามคือถ้าพรรคการเมืองนำเทคโนโลยีและกลยุทธ์เหล่านี้มาใช้กับการเลือกตั้งจะเป็นอย่างไร? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพรรคการเมืองเข้ามาทำการตลาดให้กับพรรคตัวเองด้วยเครื่องมือเหล่านี้ ทั้งการยิงโฆษณาแบบเจาะกลุ่มเป้าหมาย การใช้ influencer ช่วยโปรโมตพรรคการเมือง หรือแม้กระทั่งการนำข้อมูลต่างๆ ที่เกิดขึ้นบนโลกออนไลน์ไปวิเคราะห์เพื่อจะหาโอกาสเจาะฐานคะแนนเสียงทั้งของตัวเองและคู่แข่ง ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างจากที่นักการตลาดทำเพื่อจะแย่งฐานคู่แข่งของตัวเองมา

พอมาถึงตรงนี้ สิ่งที่หลายๆ คนอาจเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยคือความโกลาหลที่อาจเกิดขึ้นจากข้อมูลข่าวสารที่จะล้นทะลักในช่วงใกล้การเลือกตั้ง การปล่อยข่าวลวง การสร้างข้อมูลเท็จเพื่อทำลายคะแนนเสียง การเลือกนำเสนอข้อมูลที่บิดเบือนโดยใช้เทคนิคของเทคโนโลยีมาช่วย ฯลฯ ซึ่งก็อดห่วงไม่ได้ว่าผู้ควบคุมกฏการเลือกตั้งจะตามทันสิ่งเหล่านี้มากน้อยเพียงใด เพราะมันอาจจะเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่ประเทศเรายังไม่มีประสบการณ์ในการรับมือก็ได้ แถมดันมาเป็นจังหวะการเลือกตั้งครั้งสำคัญของประเทศอีกต่างหาก

สถานการณ์นี้คงไม่ใช่เรื่องที่เราจะมองกันแบบชิลล์ๆ ได้ เพราะแม้แต่ในต่างประเทศก็มีการพูดถึงเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง เจ้าของแพลตฟอร์มอย่างเฟซบุ๊กเองก็ต้องออกมาชี้แจงเพราะมีแรงกดดันจากหลายๆ ประเทศเพื่อให้มั่นใจว่าการเลือกตั้งเป็นการเลือกตั้งที่โปร่งใสและยุติธรรมต่อทุกๆ คน

สุดท้ายแล้ว การเลือกตั้งจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า เราคนไทยก็คงต้องมานั่งติดตามกันต่อล่ะว่าการเลือกตั้งครั้งแรกที่เรามีโลกออนไลน์ที่ทรงพลังขนาดนี้จะเกิดอะไรขึ้น และผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร

The post การเลือกตั้งจะเป็นอย่างไรในยุคที่ใครๆ ก็ทำการตลาดบนโซเชียลมีเดียได้ appeared first on a day magazine.

“เราไม่ได้สนใจที่จะคุยกับคุณเรื่องของการสร้าง traffic อีกแล้ว เพราะมันเป็นโลกเก่า และเราจะไม่กลับไปสู่วิถีแบบนั้นอีก”

นั่นเป็นประโยคที่สร้างเสียงฮือฮากับคนทำงานด้านสื่อ หรือการเป็น publisher ในโลกออนไลน์อยู่พอสมควร

ทำไมน่ะหรือครับ เราจะเห็นว่าสถานการณ์ของสื่อบนโลกออนไลน์นั้นไม่ค่อยสู้ดีมาในช่วงหลายปีหลัง สาเหตุมาจากหลายปัจจัย ไม่ว่าจะเป็นการเกิดสื่อรายใหม่ๆ ที่ใช้ช่องทางออนไลน์ผลิตคอนเทนต์อย่างมีประสิทธิภาพมากมายจนเกิดการช่วงชิงฐานคนดูคนอ่านกันหนักหน่วง แต่ในขณะเดียวกันก็เจอวิบากกรรมที่เจ้าของแพลตฟอร์มอย่างเฟซบุ๊กเองก็ปรับลดยอด Reach (การเข้าถึงผู้ใช้งาน) ให้ลดลงอย่างต่อเนื่อง

ลดชนิดที่ว่าต่อให้ตัวเฟซบุ๊กเพจมีคนตามหลักแสนหลักล้านก็อาจจะมีการเห็นคอนเทนต์นั้นๆ แค่หลักพัน หรืออย่างดีก็หลักหมื่นหากไม่ใช้เงินซื้อโฆษณาเพื่อเพิ่มการโปรโมตออกไป

ตรงนี้เป็นจุดที่คนทำงานสื่อออนไลน์หวั่นๆ มาอยู่พักใหญ่แล้ว เพราะต้องยอมรับตรงๆ ว่า traffic หรือคนอ่านคอนเทนต์ของเว็บไซต์จำนวนมากนั้นก็มาจากช่องทางโซเชียลมีเดียอย่างเฟซบุ๊ก ประกอบกับหลายเพจก็มีช่องทางเดียวในการนำเสนอคอนเทนต์ด้วย

เรียกได้ว่าในช่วงเวลาไม่กี่ปี สื่อจำนวนมากเอาชีวิตไปแขวนไว้กับเฟซบุ๊กโดยไม่รู้ตัว ส่วนหนึ่งก็เพราะคนจำนวนมากในวันนี้ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับเฟซบุ๊กเป็นหลักไปแล้ว (จากข้อมูลล่าสุด มีบัญชีผู้ใช้งานเฟซบุ๊กมากกว่า 50 ล้านบัญชีในประเทศไทย) ซึ่งพอเจ้าของสถานที่อย่างเฟซบุ๊กเปลี่ยนกฎแล้วทำท่าว่าจะเทสื่อ จึงเรียกได้ว่าเข้าขั้นวิกฤตกันพอสมควร

เพราะปัญหาจริงๆ ไม่ใช่เรื่องของ traffic หรือคนอ่านที่ลดลงเพียงอย่างเดียว แต่จะหมายถึงเม็ดเงินโฆษณาซึ่งเป็นรายได้หลักของสื่อออนไลน์ก็มีแววจะหายไปด้วย

ต้องเข้าใจกันง่ายๆ ก่อนว่า โดยปกติแล้วสื่อมักมีรายได้หลักจากการรับลงโฆษณาให้ธุรกิจอื่นๆ ที่อยากจะสื่อสารผ่านช่องทางของสื่อนั้นๆ เช่น การลงโฆษณาในนิตยสาร หรือในช่วงพักโฆษณาของโทรทัศน์ ซึ่งพอมาเป็นโลกออนไลน์ หลายสื่อก็ยังอยู่กับโมเดลนี้ นั่นคือการ ‘ขายคนดู’ ในประเภทขายป้ายโฆษณาในเว็บไซต์ ขายการโพสต์โปรโมตแบรนด์บนเฟซบุ๊กหรืออาจจะเพิ่มการทำบทความประเภท advertorial มากขึ้น แต่นั่นก็ยังอยู่ในโมเดลที่พึ่งพา traffic เป็นตัวแลกเปลี่ยนกับเม็ดเงินที่ธุรกิจที่จ่ายมา

ทีนี้พอจำนวนคนอ่านหรือคนที่เห็นคอนเทนต์นั้นน้อยลง คำถามก็จะกลับมาที่ผู้ลงโฆษณาว่าจะยังอยากจ่ายเงินโฆษณาให้อยู่หรือไม่ หรือถ้าจ่าย จะจ่ายด้วยราคาเดิมอยู่หรือเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าตรงนี้ก็จะเป็นจุดที่สื่อต่างๆ เริ่มอยู่ยากขึ้นกว่าเดิม ต้องหาวิธีในการปั้ม traffic กลับมา ต้องอัพเกรดตัวเอง เช่น ทำคอนเทนต์มากขึ้น ทำโปรดักชั่นหนักขึ้น แต่นั่นก็มาพร้อมกับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นด้วย ถ้าทำไม่ได้ก็อาจจะทำให้เม็ดเงินโฆษณาที่เข้ามาหนุนไม่คุ้มเสียอย่างนั้น

จะเห็นว่าสถานการณ์สื่อในตอนนี้ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก ยังไม่นับการที่เฟซบุ๊กก็กำลัง ‘ตัดตอน’ โมเดลโฆษณาเดิมๆ ไป เพราะตัวเฟซบุ๊กเองก็สามารถทำหน้าที่แทนสื่อดั้งเดิมได้ด้วยระบบโฆษณาที่ฉลาดกว่า (มาก) ไม่ว่าจะเป็นการเลือกกลุ่มเป้าหมายที่แม่นยำ การสามารถปรับเปลี่ยนคอนเทนต์ให้ตรงกับคนหลากกลุ่ม ทำให้บรรดาธุรกิจเริ่มพบว่าไม่จำเป็นต้องไปลงโฆษณากับตัวสื่อเดิม แต่จ่ายเงินให้ตัวแพลตฟอร์มก็ได้ประสิทธิภาพที่ดีกว่า แถมยังได้ข้อมูลมากมายเพื่อไปประมวลผลหรือนำไปใช้ประโยชน์ต่อในระยะยาวได้อีกด้วย

วิบากรรมของสื่อที่กำลังโดน digital disruption นี้ เรียกว่าน่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ส่วนหนึ่งก็เพราะตัว business model ของสื่อเองนั้นใช้แบบเดิมมาช้านาน แต่เมื่อเทคโนโลยีเข้ามาและเกิดผู้ให้บริการใหม่ๆ อย่างเฟซบุ๊กที่กลายเป็น ‘สื่อที่มีคนอ่านมากที่สุดในโลก แต่ตัวเองไม่ได้ผลิตคอนเทนต์เลยสักชิ้น’ ทำให้ผู้เล่นเก่าที่ปรับตัวไม่ทันต้องเหนื่อยกันมากขึ้น เพราะขนาดว่าปรับตัวออกจากสื่อเดิมอย่างสิ่งพิมพ์หรือโทรทัศน์ก็แล้ว ก็ยังต้องสู้ศึกที่ตัวเองต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ทำอะไรไม่ได้อีก

อย่างไรก็ดี สิ่งที่น่าสนใจคือต่อจากนี้เฟซบุ๊กจะเดินเกมอย่างไร จะพัฒนาตัวเฟซบุ๊กไปสู่จุดไหน และสิ่งที่เฟซบุ๊กมองว่าจะเป็น ‘ที่ยืนของสื่อ’ นั้นจะเป็นอย่างไรกัน จะหาเงินอย่างไร จะอยู่รอดกันได้อย่างไร ก็คงต้องมาติดตามกันดูล่ะครับ

The post เฟซบุ๊กไม่แคร์สื่อ แล้วสื่อจะอยู่อย่างไร? appeared first on a day magazine.

ส่วนตัวมาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วยนั้นก็ทำเงินหายไปในวันเดียว 15,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือราวๆ 5 แสนล้านบาท

เขียนมาถึงตรงนี้ ผมเองก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าการทำเงินหายไปห้าแสนล้านบาทในหนึ่งวันจะเป็นอย่างไร จะรู้สึกอะไรกัน

ทำไมเฟซบุ๊กถึงมาถึงจุดนี้? เกิดอะไรขึ้นกับเฟซบุ๊ก? นี่คือขาลงของเฟซบุ๊กหรือเปล่า? นั่นคือสิ่งที่หลายๆ คนตั้งคำถามหลังจากข่าวนี้ถูกประโคมเมื่อช่วงปลายเดือนที่ผ่านมา

เราต้องเข้าใจที่มาที่ไปกันก่อนว่าการที่มูลค่าหุ้นของเฟซบุ๊กลดลงฉับพลันนั้น เกิดจากการออกมาให้ข้อมูลว่ารายได้ของเฟซบุ๊กมีแนวโน้มที่จะชะลอตัวและลดลง เช่นเดียวกับการเติบโตของผู้ใช้เฟซบุ๊กที่ก็มีแนวโน้มไปในทางเดียวกัน ซึ่งนั่นทำให้นักลงทุนต่างๆ พากันวิเคราะห์ว่ามันไม่ได้เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้และตัดสินใจถอนการลงทุน

อย่างไรก็ดี แม้ว่ามูลค่าหุ้นจะหายไปกว่า 1 ใน 5 แต่ทุกวันนี้เฟซบุ๊กก็ยังครองการเป็นแพลตฟอร์มออนไลน์ที่มีคนใช้มากที่สุดอยู่ดี และยังสามารถสร้างรายได้มหาศาลจากโฆษณาอยู่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าปีนี้ออกจะเป็นปีที่เฟซบุ๊กเจอกับเรื่องแย่ๆ มาโดยตลอด ตั้งแต่ข่าวว่ามีข้อมูลของผู้ใช้ถูกดึงออกไปโดยบุคคลอื่นจนตัวมาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ต้องไปชี้แจงกับสภาฯ ทั้งในสหรัฐอเมริกาและยุโรป เช่นเดียวกับที่มีการพูดถึงบทบาทของเฟซบุ๊กที่เริ่มจะเข้าไปเกี่ยวข้อง ‘มากเกินไป’ กับเรื่องการเมือง รวมทั้งการที่ตัวมันเองกลายเป็นเครื่องมือในการเลือกตั้งในหลายๆ ครั้ง

จนมาร์ก ซักเคอร์เบิร์กเองต้องออกมาพูดหลายครั้งว่าต่อจากนี้ สิ่งที่ทีมงานเฟซบุ๊กจะทำคือ ‘การซ่อมแซมเฟซบุ๊ก’ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้กับข่าวลวงต่างๆ การจ้างพนักงานมาช่วยตรวจสอบคอนเทนต์เพิ่ม เช่นเดียวกับการพัฒนาระบบมาตรวจสอบและป้องกันการนำแพลตฟอร์มไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ ตลอดจนการปรับวิธีการเห็นคอนเทนต์ต่างๆ ซึ่งนำมาถึงเสียงบ่นปนโอดครวญของเจ้าของธุรกิจที่ลงเงินไปกับแพลตฟอร์มที่กำลังพบว่าคอนเทนต์ของตัวเองถูกเห็นน้อยลง

ภารกิจนี้ของมาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก และทีมงานเฟซบุ๊กคงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะไหนจะต้องรักษาธุรกิจไว้ด้วย แต่ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ทำให้ผู้ใช้งานกว่า 2 พันล้านคนรู้สึกไม่ดี ต้องรับมือกับความคาดหวังมากมาย แถมก็ต้องไม่ให้เกิดปัญหาที่จะตามมาภายหลังเมื่อตัวแพลตฟอร์มนี้มี ‘อำนาจ’ มากเกินไปด้วย

นอกจากนี้แล้ว เฟซบุ๊กเองก็ยังต้องรับศึกกับการที่แพลตฟอร์มอื่นๆ เริ่มมีบทบาทมากขึ้น อย่างในไทยเอง จะเห็นว่ายูทูบกลายเป็นแพลตฟอร์มคอนเทนต์ที่โตมากขึ้นเรื่อยๆ และมีคอนเทนต์วิดีโอเกิดขึ้นมากมายในแต่ละวัน มีโมเดลรายได้ชัดเจน จนทำให้ผู้ผลิตคอนเทนต์หลายคนเริ่มหนีจากเฟซบุ๊กที่ดูจะทำเงินให้พวกเขาน้อยลง หรือการเข้ามาของไลน์เองที่ก็พยายามแย่งส่วนแบ่งการใช้งานต่างๆ และก็มีการพัฒนาความสามารถอื่นๆ ผนวกเข้ามา เช่น การสั่งอาหาร การส่งของ จนทำให้ไลน์เองก็กลายเป็นแอพพลิเคชั่นที่คนไทยใช้อันดับต้นๆ ไม่แพ้เฟซบุ๊กเช่นกัน

แม้ว่าเฟซบุ๊กจะโดนมรสุมไปมากขนาดนี้ แต่จะบอกว่าเป็นการบริหารจัดการที่ผิดพลาดของซีอีโออย่างมาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ก็คงจะไม่อาจพูดแบบนั้นได้เสียทีเดียว เพราะมันคงไม่ง่ายกับการรับมือแพลตฟอร์มที่มีคนใช้เยอะขนาดนี้ หากลองคิดในทางกลับกันว่าถ้าเป็นคนอื่นที่โอนเอนต่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและมุ่งหวังจะสร้างผลกำไรให้กับนักลงทุนแล้ว รูปแบบของเฟซบุ๊กก็คงจะไม่ใช่แบบที่เราเห็นในทุกวันนี้เป็นแน่ เช่นเดียวกับถ้าผู้พัฒนาไม่ได้ให้ความสำคัญกับบทบาทที่สุดแสนจะละเอียดอ่อนในสังคมอย่างการเลือกตั้ง การเรียกร้องสิทธิ์ การแสดงออกต่างๆ บางทีเฟซบุ๊กก็อาจจะยุ่งเหยิงสุดๆ และไม่น่าใช้เลยก็เป็นได้

ถึงวันนี้แล้ว ผมเองก็ไม่ได้คิดว่าเฟซบุ๊กอยู่ในช่วง ‘ขาลง’ แบบเดียวกับที่ไฮไฟว์เคยเจอก่อนจะหายไปจากชีวิตของพวกเราเมื่อหลายปีก่อน แต่คงเป็นช่วงที่เฟซบุ๊กกำลัง ‘ปรับตัว’ เพื่อให้มันรับบทบาท หน้าที่ และความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงได้นั่นเองต่างหาก

The post ภารกิจใหม่ของเฟซบุ๊กในยุคที่ต้องพยุงตัวเองไม่ให้ขาลง appeared first on a day magazine.

แน่นอนว่า นี่คือเหตุการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ แต่มันก็สร้างปรากฏการณ์หลายอย่างให้เราได้เห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราต้องมาคิดว่านี่คือวิกฤติการณ์หรือสถานการณ์ฉุกเฉินที่เกิดขึ้นในยุคดิจิทัลที่วิธีการสื่อสารและการเสพข้อมูลต่างๆ ไม่เหมือนกับสมัยก่อนอีกต่อไป และคงบอกได้ว่าโลกออนไลน์ (หรือบางทีก็อาจจะเรียกว่าโลกโซเชียล) นั้นมีบทบาทกับเหตุการณ์นี้ไม่น้อยทีเดียว

ถ้าเรามองย้อนกลับไปในช่วงระหว่างเหตุการณ์ที่กำลังตึงเครียดนั้น เราจะเห็นว่าสื่อสังคมออนไลน์กลายเป็นช่องทางสำคัญในการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารเพื่อให้คนในสังคมรับทราบความเคลื่อนไหวต่างๆ ไม่น้อยไปกว่าโทรทัศน์หรือหนังสือพิมพ์ อีกทั้งกลายเป็นช่องทางในการแจ้งขอความช่วยเหลือหรือขอการสนับสนุนสิ่งของต่างๆ ในการกู้ภัย ซึ่งก็สามารถระดมสิ่งของต่างๆ มาช่วยได้ในเวลาไม่นาน

ที่อาจจะเซอร์ไพรส์หลายคนอยู่สักหน่อยคือ เมื่อข่าวดังมากขึ้น ก็เป็นโลกออนไลน์อีกเช่นกันที่ทำให้ Elon Musk ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็น Tony Stark ในชีวิตจริงโดยผู้ใช้งานทวิตเตอร์ ทวิตถามว่าบริษัทของเขาจะช่วยอะไรได้บ้างในสถานการณ์นี้ ก่อนจะกลายเป็นข่าวดังเมื่อเขากับทีมงานได้นำเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่ออกมาแบบมาเพื่อกู้ภัยมาช่วยเหลือจริงๆ เห็นได้ว่าความสามารถของโลกข่าวสารในวันนี้ผ่านสื่อออนไลน์ไปได้อย่างรวดเร็วและไกลกว่าที่หลายๆ คนคิด

ด้วยความที่มันเป็นช่องทางที่ ‘ไว’ และ ‘รวดเร็ว’ นี่เอง จึงไม่แปลกอีกเช่นกันที่สำนักข่าวมากมายจะต้องให้ทีมข่าวของตัวเองรายงานข่าวผ่านทางโลกออนไลน์แทนที่จะต้องรอช่วงข่าวประจำชั่วโมงแบบที่เราเห็นกันในสมัยก่อน บางช่องถึงขั้นมีรายงานพิเศษตลอดทั้งวันผ่านทางออนไลน์คู่ขนานไปกับการออกอากาศทางโทรทัศน์ปกติ เรียกได้ว่าถ้าใครอยากติดตามก็สามารถดูเฟซบุ๊กไลฟ์หรือยูทูบไลฟ์กันได้ตลอดเวลา

พอโลกออนไลน์ทำให้เราเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารได้หลากรูปแบบมากกว่าแต่ก่อน เราจึงเห็นรูปแบบการรายงานสถานการณ์นี้ไม่ว่าจะอยู่ในโหมดรูปภาพต่างๆ การบันทึกวิดีโอ ตลอดจนการถ่ายทอดสดผ่านทางโทรศัพท์มือถือ จนกลายเป็นเรื่องที่แทบจะปกติเมื่อเราเห็นนักข่าวชูสมาร์ตโฟนที่กำลังทำงานอยู่แทนที่จะใช้เพียงกล้องถ่ายรูปหรือกล้องวิดีโอแบบเดิมๆ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ควบคู่มากับการรายงานข่าวที่ต้องไวของสื่อยุคใหม่ ก็คงไม่พ้นการถูกวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของคนใช้สื่อหรือคนที่ทำหน้าที่สื่อ เพราะเหมือนกับว่าความไวนี้กลายเป็นเหตุให้คนทำงานสื่อบางคนพยายามช่วงชิงจังหวะในการนำเสนอข้อมูลข่าวสารก่อนคนอื่น (คงเพราะกลัวว่าถ้าช้าแล้วจะแพ้เกมการนำเสนอข่าว) เราจึงได้เห็นการนำเสนอข้อมูลที่ยังไม่ได้รับการยืนยันหรือการเผยแพร่ข้อมูลที่คลาดเคลื่อน การพยายามเข้าไปทำข่าวในพื้นที่ที่ขอความร่วมมือไม่ให้ขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ ตลอดจนหลายๆ เหตุการณ์ที่ทำให้คนที่ดูอยู่ทางบ้านอดวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ได้ว่า ‘ต้องการข่าวกันขนาดนั้นเลยเหรอ’

ในทางกลับกัน เราก็ได้เห็นการนำเสนอข่าวของบางเฟซบุ๊กเพจหรือทวิตเตอร์อย่าง @mthai ที่เลือกจะทำตรงกันข้าม คือไม่ใช่การนำเสนอข่าวให้ ‘เร็วที่สุด’ หรือต้องมีวัตถุดิบอย่างภาพหรือวิดีโอให้มากๆ หากแต่เน้นการให้ข้อมูลที่ถูกต้อง สรุปมาเท่าที่จำเป็นและผ่านการยืนยันแล้ว ส่งผลให้เกิดความนิยมและได้รับเสียงชื่นชมอย่างมากจากผู้ใช้งานบนโลกออนไลน์ ซึ่งสวนทางกับหลายสื่อที่พยายามจะหาภาพหรือการสัมภาษณ์สุดเอ็กซ์คลูซีฟ จนบางทีกลายเป็นดราม่าและถูกวิจารณ์เชิงลบไปแทนเสียอย่างนั้น

เรื่องนี้อาจจะทำให้เรากลับมาคิดว่า การแข่งขันของวงการข่าวต่อจากนี้อาจจะไม่ได้อยู่ในเกมแบบที่เราเชื่อกันเสมอไป แม้ว่าการนำเสนอข่าวยังต้องการความรวดเร็วอยู่ก็จริง แต่ในบางสถานการณ์ที่มีความละเอียดอ่อนนั้น การกระทำที่ ‘เกินไป’ ของสื่อมวลชนเพื่อให้ได้ข่าวนั้นมาอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ ‘คนดูต้องการ’ แบบที่สื่อหลายสำนักมักหยิบมาอ้างอีกต่อไป ยิ่งในวันที่ข่าวสารต่างๆ แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วนั้น คนจำนวนมากคงระอากับข่าวลือต่างๆ การกุข่าว หรือแม้แต่การเผยแพร่ข้อมูลผิดๆ ที่ไม่เหมาะสม ซึ่งคนในสังคม (รวมทั้งผู้เขียน) ก็หวังว่าสื่อต่างๆ จะกลายเป็นเสาหลักในการให้ข้อมูลที่ถูกต้องและเป็นที่เชื่อถือแก่ประชาชน

เราก็คงไม่อยากให้สื่อกลายเป็นคนที่เริ่มพฤติกรรมไม่ดีเหล่านั้นเสียเอง

จบจากเหตุการณ์ #ถ้ำหลวง นี้ น่าจะมีหลายสิ่งที่ทำให้พวกเราได้บทเรียนกันทั้งบทเรียนที่ดีและไม่ดี และผู้เขียนหวังว่าทุกฝ่ายจะได้เรียนรู้ร่วมกัน

เพราะเราคงไม่อยากให้เหตุการณ์นี้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเฉยๆ จริงไหมครับ

ภาพ Royal Thai Navy SEAL

ภาพประกอบ มงคล ธนาศรีวิโรจน์

The post ย้อนมองปรากฏการณ์ #ถ้ำหลวง : วิกฤติ โอกาส และการแข่งขันแบบใหม่ของสนามข่าวออนไลน์ appeared first on a day magazine.

ในปี 2018 นี้ ทาง Mary Meeker และทาง Kleiner Perkins Partners บริษัทร่วมลงทุน (Venture Capital Firm) จากสหรัฐอเมริกา ก็เพิ่งได้อัพเดทสไลด์จำนวน 294 หน้าที่อธิบายถึงสภาวะของอินเตอร์เนตในปัจจุบันได้อย่างน่าสนใจถึง 12 หัวข้อใหญ่ เราสรุปเป็นหัวข้อต่างๆ ได้ดังนี้ (ดูเต็มๆ ได้ที่ http://www.kpcb.com/internet-trends)

• แนวโน้มของของการใช้โทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนมีการเปลี่ยนแปลงไป ปัจจุบันพบว่ายอดจำหน่ายของสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่มีอัตราการเติบโตที่ลดลง ซึ่งปี 2017 เป็นปีแรกที่ไม่มีการเติบโตเลย ซึ่งน่าจะสะท้อนได้ว่าประชากรโลกส่วนใหญ่นั้นได้กลายเป็นเจ้าของสมาร์ทโฟนไปแล้วและการจะทำให้ตลาดนี้โตขึ้นก็เป็นไปได้ยาก
• เป็นไปในทางเดียวกับประชากรอินเตอร์เน็ตโลกที่มีการเติบโตเพียง 7 เปอร์เซ็นต์ ในปี 2017 ลดลงจากเดิมมีการเติบโตที่ 12 เปอร์เซ็นต์ในปี 2016 เป็นสัญญาณบอกได้ว่าประชากรในโลกส่วนใหญ่นั้นได้เข้าถึงอินเตอร์เนตแล้ว
• ในขณะที่ประชากรอินเตอร์เนตอาจจะไม่ได้โตขึ้นเยอะ แต่ปริมาณการใช้งานและใช้เวลากับอินเตอร์เนตก็ยังสูงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งปริมาณการใช้งานอินเตอร์เนตในภาพรวมและการใช้อินเตอร์เนตผ่านอุปกรณ์พกพาอย่างสมาร์ทโฟน
• การชำระเงินผ่านช่องทางดิจิทัลนั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ในการสำรวจพฤติกรรมการซื้อสินค้าแล้วมีการชำระเงินนั้น พบว่ากว่า 60 เปอร์เซ็นต์เป็นการชำระเงินผ่านช่องทางดิจิทัล อย่างเช่นการชำระผ่าน QR Code, P2P Transfer, ปุ่มซื้อของในเว็บไซต์ต่างๆ ฯลฯ
• อุปกรณ์ที่เป็นที่จับตามองคืออุปกรณ์ในกลุ่มที่สั่งงานด้วยเสียงอย่างเช่น Amazon Echo หรือ Google Home ซึ่งตอนนี้เริ่มใช้งานแพร่หลายมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง อย่างเช่น Amazon Echo นั้นใช้งานแล้วมากกว่า 30 ล้านเครื่องในสหรัฐอเมริกา ซึ่งก็โตไปพร้อมๆ กับความสามารถในการสั่งงานที่ปัจจุบันตัว Amazon Echo สามาถรรองรับการสั่งงานได้มากกว่า 3 หมื่นคำสั่ง
• เรื่องสำคัญที่คงไม่อาจจะมองข้ามได้ คือเมื่อเทคโนโลยีก้าวล้ำไปและต้องมาข้องเกี่ยวกับข้อมูลต่างๆ การรักษาความเป็นส่วนตัวหรือข้อมูลส่วนบุคคลเลยเป็นประเด็นใหญ่ (มาก) สำหรับบริษัทด้านเทคโนโลยีที่จำเป็นต้องใช้ข้อมูลต่างๆ ของผู้ใช้งานมาทำให้ประสบการณ์การใช้งานดีขึ้นกว่าเดิม แต่นักกฏหมายเองก็จะเห็นว่าเป็นอันตรายและละเมิดความเป็นส่วนตัว หากมีการใช้งานข้อมูลเหล่านี้อย่างไม่ถูกต้อง (อย่างกรณีของ Facebook ที่ต้องออกมาชี้แจงกันยกใหญ่นั่นเอง)
• ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำมากขึ้น ประกอบกับประชากรอินเตอร์เนตก็เพิ่มมากขึ้น จึงมีโอกาสสำหรับสายงานและอาชีพต่างๆ ที่ต้องเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีที่จะเพิ่มขึ้นมากอย่างรวดเร็ว
• แต่ในขณะเดียวกัน เทคโนโลยีใหม่ๆ ก็จะเข้ามาทำงานแทนมนุษย์ได้ อย่างเช่นเทคโนโลยี AI และหุ่นยนต์ ซึ่งแนวโน้มที่น่าสนใจคือบริษัทใหญ่ๆ จะมีการลงทุนใน AI มากขึ้นเรื่อยๆ และกลายเป็นการลงทุนก้อนสำคัญขององค์กร
• ประเทศจีนก้าวขึ้นมาเป็นประเทศแนวหน้าของอุตสาหกรรมอินเตอร์เนตโดยตอนนี้มีบริษัทด้านอินเตอร์เนตที่ใหญ่ที่สุดในโลก (อ้างอิงจากมูลค่าตามราคาตลาด) 9 จาก 20 บริษัทอยู่ในจีน โดยในสหรัฐอเมริกามี 11 บริษัท

นี่คือภาพรวมคร่าวๆ ของแนวโน้มสำคัญของโลกอินเตอร์เนต ณ ปัจจุบัน ซึ่งแน่นอนว่ามันก็คงเป็นข้อมูลประกอบที่ชี้ให้เห็นอย่างดีว่าโลกปัจจุบันเข้าสู่ความเป็นดิจิทัลกันเยอะขนาดไหน เช่นเดียวกับประเทศไทยเองที่ก็มีการอัพเดทอยู่อย่างต่อเนื่อง เช่น ผู้ใช้งาน Facebook ในประเทศไทยมีมากกว่า 50 ล้านบัญชี และมีการใช้งานทุกๆ วันมากกว่า 30 ล้านบัญชี รวมถึงการสำรวจต่างๆ ทั้งจากทางภาครัฐและเอกชนที่ต่างก็ชี้ไปทางเดียวกันว่าประชากรไทยในปัจจุบันก็มีความเป็น ‘ดิจิทัล’ มากกว่าที่หลายคนคาด (และโตเร็วกว่าที่หลายๆ คนคาดเช่นกัน)

ก็ถือเป็นการอัพเดทความรู้กันหน่อยนะครับ เพราะไหนๆ เราก็อยู่ใน ‘โลกดิจิทัล’ กันแล้วนั่นแหละนะ

ภาพประกอบ Nut.Dao

The post Internet Trends Report 2018 : คนดิจิทัลควรรู้อะไรบ้าง appeared first on a day magazine.

ฟีเจอร์ดังกล่าวถูก Mark Zuckerberg แนะนำครั้งแรกในงาน Facebook Developer Conference (F8) เมื่อวันที่ 1-2 พฤษภาคมที่ผ่านมา แล้วก็เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย เพราะการขยับของเฟซบุ๊กครั้งนี้อาจจะทำให้ dating app มากมายเจอคู่แข่งตัวเบิ้มแทบจะในทันที

แต่ก่อนจะพูดเรื่องฟังก์ชั่นในการหาคู่นั้น เราต้องทำความเข้าใจกันเสียก่อนว่าทำไมเฟซบุ๊กถึงเลือกจะพัฒนาฟังก์ชั่นนี้ขึ้น เฟซบุ๊กเองได้อธิบายย้อนกลับไปถึงปรัชญาในตัวบริษัทที่ต้องการสร้างให้คนเชื่อมถึงกัน และต่อมาก็กลายเป็นการให้ความสำคัญกับ ‘ปฏิสัมพันธ์ที่มีค่า (meaningful interaction)’ อันเป็นที่มาของการเลือกปรับปรุงอัลกอริทึมเฟซบุ๊กครั้งใหญ่ในช่วงปีที่ผ่านมาเพื่อให้ผู้ใช้เห็นคอนเทนต์ที่นำไปสู่ความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นๆ (และทำให้หลายคนโอดโอยเพราะโดนลด reach กันอย่างหนัก) และนี่เองเป็นที่มาของการหาคู่

ต้องยอมรับกันตรงๆ ว่าความสัมพันธ์แบบคู่รักนั้นเป็นความต้องการพื้นฐานทางธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว และแน่นอนว่าโลกโซเชียลเน็ตเวิร์กถือเป็นพื้นที่อย่างดีในการทำให้คนจำนวนมากได้เจอคนอื่นๆ และสร้างโอกาสเจอคนที่ตัวเองชื่นชอบและพัฒนาความสัมพันธ์ได้

ว่ากันตามจริง การหาคู่บนเฟซบุ๊กก็ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่อย่างใด ทุกวันนี้หลายคนก็แนะนำเพื่อนหรือรู้จักคนใหม่ๆ กันผ่านโลกออนไลน์กันเสียเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่ที่ดูจะน่าสนใจก็เพราะครั้งนี้ เฟซบุ๊กจะทำให้มันง่ายขึ้น สะดวกขึ้น แถมเป็นกิจจะลักษณะอีกต่างหาก

ในการโชว์ตัวอย่างการใช้งานเครื่องมือ dating ของเฟซบุ๊กนั้น ผู้ใช้งานจะสร้างโปรไฟล์สำหรับ dating ขึ้นมาแยกจากตัวบัญชีใช้งานหลักและไม่โชว์บนหน้านิวส์ฟีดเพื่อป้องกันความเป็นส่วนตัวซึ่งหลายๆ คนก็คงไม่อยากบอกเพื่อนๆ ว่าตัวเองกำลังหาคู่อยู่) จากนั้นผู้ใช้งานก็จะสามารถเลือกดูงานอีเวนต์หรือกลุ่มต่างๆ ที่ตรงกับความสนใจของตัวเองและทำการ ‘unlock’ เพื่อให้คนที่อยู่ข้างในกลุ่มสามารถเห็นโปรไฟล์ที่สร้างขึ้นและนำไปสู่การเกิดบทสนทนาต่อไป

ถ้าดูกันแล้ว แน่นอนว่าการหาคู่ของเฟซบุ๊กนั้นต่างจากแอพหาคู่อื่นๆ ที่คนใช้กันอย่างทินเดอร์ที่ใช้งานง่ายๆ ด้วยการปัดซ้ายปัดขวาเลือกคนที่อยากคุย แต่เป็นการเลือกใช้ประโยชน์จากความสนใจต่างๆ ของผู้ใช้งานแต่ละคน ดังที่เห็นว่าคนจะเลือกกลุ่มและหัวข้อที่สนใจเพื่อเผยโปรไฟล์ให้กับคนที่อยู่ในกลุ่มนั้นๆ เท่านั้น และนั่นก็ดูจะเป็นสิ่งที่เฟซบุ๊กถนัด คือการเล่นกับข้อมูลและความสนใจต่างๆ ที่ผู้ใช้งานแต่ละคนเผยระหว่างการใช้งานในทุกวัน

แม้ว่าเรื่องของการหาคู่อาจจะดูเป็นเรื่องไม่ใหญ่อะไรนัก และก็ไม่ใช่ฟังก์ชั่นหวือหวาที่จะใช้หาเงินหรือสร้างธุรกิจอะไร แต่สิ่งที่น่าจับตามองหลังจากนี้คือนี่อาจจะเป็นอีกก้าวที่ทำให้เฟซบุ๊กเข้ามามีบทบาทกับชีวิตของคน ซึ่งแน่นอนว่ามันก็สร้างให้ตัวเฟซบุ๊กมีความสำคัญมากขึ้นกับชีวิตของคนยุคปัจจุบันด้วย

นี่คงเป็นข่าวดีสำหรับผู้ใช้เฟซบุ๊กที่จะมีอะไรสนุกๆ ให้ได้เล่นกันมากขึ้น แต่บางคนอาจจะไม่สนุกด้วยเพราะสำหรับบรรดาแอพหาคู่ต่างๆ ที่เคยมีตลาดของตัวเองก็มองว่าเป็นภาวะวิกฤตอยู่พอสมควร อย่างทินเดอร์เองก็หุ้นตกลงไปถึง 17 เปอร์เซ็นต์หลังจากที่เฟซบุ๊กแถลงเปิดตัวฟังก์ชั่นนี้เลยทีเดียว

ภาพประกอบ Nut.Dao

The post หาคู่! เรื่องจริงจังเรื่องถัดไปของ facebook appeared first on a day magazine.