หลังเรียนจบ ในระหว่างที่ตามทำงานสายวิศวกรรมศาสตร์อย่างที่ตัวเองเรียนมา เขารู้สึกอยากสร้างธุรกิจสักอย่างหนึ่งเป็นของตัวเอง ตามจึงชวนแฟน เพื่อน และญาติที่สนิทกันมาลองพูดคุยหาไอเดีย โดยมีโจทย์ตั้งต้นว่าธุรกิจนั้นต้องมีความเป็นไทยและทำออกมาได้อย่างร่วมสมัย

จนในที่สุด ทุกคนในทีมก็เห็นตรงกันว่าลิปสติกน่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ที่ลงตัวกับโจทย์ที่พวกเขาตั้งไว้ เพราะสามารถเข้าถึงคนรุ่นใหม่ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ โดยเฉพาะหญิงสาวที่มักมีลิปสติกหลายแท่งเป็นของตัวเอง ทั้งยังเล่าเรื่องความเป็นไทยบางอย่างลงไปในนั้นได้ด้วย

ตามและทีมใช้เวลากว่าขวบปีในการรีเสิร์ชและพัฒนาลิปสติกให้ได้มาตรฐานเทียบเท่าเคาน์เตอร์แบรนด์ พวกเขาค่อยๆ เรียนรู้และประยุกต์ศิลปะไทย สีไทย และลายเส้นไทย จนเกิดเป็นลิปสติก Malai Cosmetics ที่ลงตัวในที่สุด

นางจินตหราวตีและนางบุษบาจากเรื่องอิเหนา นางรจนาจากเรื่องสังข์ทอง นางมโนราห์จากเรื่องพระสุธน–มโนราห์ นางพิมพิลาไลยจากขุนช้างขุนแผน นางเทราปตีจากเรื่องมหาภารตะ และนางสีดาจากรามเกียรติ์ ทั้ง 7 นางจาก 6 วรรณคดีถูกตีความออกมาเป็นลิปสติกได้อย่างสวยสดงดงาม สมกับเป็นเครื่องสำอางคู่กายของหญิงสาวทุกสมัย

จากวรรณคดีที่รักสู่ลิปสติกเอกลักษณ์ไทย

“ตั้งแต่เด็กๆ เราชอบวาดลายเส้นไทย วรรณคดีที่เราชอบคือเรื่องรามเกียรติ์ จำได้ว่าสมัยประถมเราเรียนเรื่องนี้ เอาจริงๆ มันก็มาจากอินเดียนะแล้วมีแปลบทไทย เป็นภาพจำแรกของเราเกี่ยวกับวรรณคดีไทยเลย เป็นวรรณคดีที่แฟนตาซีมาก มียักษ์ ลิง หงส์ นก เต็มไปหมดเลย ทุกอย่างมันถูกผูกเรื่องเป็นมหากาพย์ เราอ่านแล้วเพลินมาก สนุกกับมันมากจนไปหาร้อยแก้วเล่มใหญ่แบบเต็มเรื่องมาอ่าน ตอนนั้นเรียนที่สวนกุหลาบ ก็ไปหาอ่านจากห้องสมุด อ่านจนจบแล้วก็ชอบรามเกียรติ์มาก เป็นจุดที่ทำให้รู้ว่าเราชอบเรื่องแบบนี้นะ อย่างแหวนที่เราสวมอยู่ทุกวันนี้ก็เป็นยักษ์ เราชอบซื้องานคราฟต์ไทยๆ มาเก็บสะสมเรื่อยๆ” ตามเล่าย้อนถึงจุดเริ่มต้นให้เราฟัง

จากความชื่นชอบในวัยเด็ก เมื่อจะเริ่มทำแบรนด์ ตามก็เริ่มผูกโยงสองสิ่งนี้เข้าด้วยกัน

“พอมาทำธุรกิจเลยคุยกับทีมว่าอยากให้คนเห็นแล้วรู้เลยว่ามาจากไทย เราเลยดึงคอนเซปต์สามอย่างมาก่อนว่าต้องทำอะไรบ้าง คือ รูปจะต้องเป็นไทย กลิ่นจะต้องเป็นไทย และสีจะต้องเป็นไทย เราอยากให้เป็นลิปสติกที่ไม่เคยเกิดขึ้นที่ไหนมาก่อน” เขาเล่า

แพคเกจจิ้งลายยักษ์ไทย กลิ่นมะลิที่หอมละมุน เฉดสีโทนไทยอันสวยงาม ทั้งหมดนี้ถูกเลือกมาอย่างพิถีพิถันโดยตามและทีมงาน ทุกคนคือเด็กไทยรุ่นใหม่ที่หลงรักศิลปะไทยทั้งสิ้น

น่าสนใจที่ว่า Malai Cosmetics กำลังหยิบยกวรรณคดีให้มาโลดแล่นในยุคนี้และคนทั่วไปก็เข้าถึงได้ด้วย

“เราว่าของไทยหลายอย่างมันมีกระบวนการคิดที่น่าสนใจ กว่าจะออกมาเป็นลิปสติก Malai ได้ เราคิดกันมาเป็นปี และเรากล้าการันตีว่าตัวเนื้อลิปเราสู้เคาน์เตอร์แบรนด์ได้เลย” ตามพูดจบพร้อมเปิดกล่องลิปสติกสีสวยสดตรงหน้าให้เราได้ชม

ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบลิปสติกมาก ยอมรับตรงนี้เลยว่าเรารู้สึกหลงรักทุกเฉดสีของ Malai Cosmetics เข้าอย่างจัง ลิปสติกทุกแท่งมีเฉดสีที่สวยงามมาก เรารู้สึกคุ้นเคยกับเฉดสีเหล่านี้เป็นอย่างดี อาจเพราะเคยเห็นผ่านตาจากงานศิลปะไทยต่างๆ มาแล้ว

ปัจจุบัน Malai Cosmetics ได้วางตำแหน่งแห่งที่ตัวเองไว้เป็นของฝากในเป็นรูปแบบ cosmetics เป็นลิปสติกที่มีหน้าตาสวยงาม ลูกค้าสามารถซื้อแบบบอกซ์เซตไปเป็นของฝากจากประเทศไทยได้ แถมคุณภาพก็เทียบเท่าเคาน์เตอร์แบรนด์ด้วย

THAITONE ว่าด้วยลิปสติกสีโทนไทย

ตามเล่าว่าขั้นตอนที่ยากที่สุดคือการเลือกสี

จากสีโทนไทย 200 กว่าสีที่มีอยู่ พวกเขาเริ่มคัดสีที่ไม่เหมาะทิ้งไปก่อนจนเหลือประมาณ 100 สีที่พอจะเป็นลิปสติกได้ จากนั้นก็คัดต่อจนเหลือ 50 สีที่ไม่ดูเป็นสีผสมจนเกินไป แล้วก็คัดเลือกกันอีกครั้งจนเหลือ 15 สี ซึ่งกว่าจะได้มาเป็น 7 สีสุดท้ายนั้นต้องใช้ความละเอียดและเป็นงานที่ยากมากสำหรับผู้ชายอย่างตาม

สีลิปสติกที่แตกต่างแม้เฉดสีหนึ่ง ก็ทำให้ลุคการแต่งหน้านั้นเปลี่ยนไป นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้หญิงถึงให้ความสำคัญกับสีลิปสติกมาก

“เราพยายามเลือกให้สีมันเป็นกลางที่สุด ผู้หญิงมองแล้วรู้สึกไม่ขัดใจ แล้วผู้ชายมองก็ชอบเหมือนกัน มันยากตอน 15 สีสุดท้ายเพราะโทนใกล้เคียงกัน สายตาผู้ชายไม่สามารถแยกได้จริงๆ ว่าแดงอันนี้กับแดงอันนั้นมันต่างกันยังไง แต่ในความเป็นผู้หญิงเขาจะมีพิกเซลสีที่ละเอียดกว่าผู้ชาย เลยให้ผู้หญิงในทีมเลือกสีเป็นครั้งสุดท้ายอีกที ก็เลยจบด้วย 7 สีที่มีอยู่ตอนนี้ เป็นสีที่สามารถทาได้ทุกวันในลุคที่แตกต่างกันไป”

ลิปสติกทั้ง 7 ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าถูกเลือกมาเป็นตัวแทนของนางในวรรณคดีจากเรื่องต่างๆ จนลงตัวทั้งบุคลิกและชื่อเรียกประจำสี

นางมโนราห์หรือสีชื่อ Manogany เป็นลิปสติกเฉดสีดินแดงเทศหรือสีไม้มะฮอกกานี นางรจนาหรือสี Rosejana จะเป็นสีแดงชาดหรือสีดอกกุหลาบ บ่งบอกตัวตนว่าหญิงสาวผู้นั้นมีความมั่นใจในตัวเองและเด็ดเดี่ยว ในขณะเดียวกัน ลิปสติกสี Peachlalai เฉดสีหงเสนหรือสีพีชจะตัวแทนของนางพิมพิลาลัย หญิงสาวผู้อ่อนช้อยนุ่มนวล

Teraberry มีสีดอกทับทิมหรือสีผลเบอร์รี เป็นตัวแทนของนางนางเทราปตีจากเรื่อง มหาภารตะ ส่วนสี Boosabrown สีน้ำตาแสงเทียนก็เป็นตัวแทนของนางบุษบา และสี Magentra เฉดสีท้องสิงห์โทน Maganta เป็นตัวแทนของนางจินตหราวตีจากเรื่อง อิเหนา

“ด้วยความที่เราชอบวรรณคดี เราเลยอยากเอาชื่อนางวรรณคดีมาเป็นตัวแทน พยายามเลือกคาแร็กเตอร์นางในวรรณคดีที่ใกล้เคียงกับสีที่สุด พอได้มา 7 คนแล้ว เราก็เอาคำมาสมานกับสีออริจินัลที่เป็นชื่อภาษาอังกฤษ และพยายามให้ลงตัวที่สุด โชคดีด้วยแหละที่ทุกอย่างมันลงล็อกพอดี

“ลิปสติกแต่ละสีจะ represent นิสัยใจคอแต่ละนางในวรรณคดี ซึ่งก็เป็นตัวแทนของผู้หญิงอยู่แล้ว อย่างนางรจนาจะฉลาด ไม่ได้ตามใครง่ายๆ มีความคิดเป็นของตัวเอง ตอนที่เลือกเงาะป่าเขาเลือกจากการมองเห็นภายใน เลือกจากความคิด ไม่ได้เลือกจากความชอบ เพราะงั้นเราเลยดึงคาแร็กเตอร์นี้ของเขามา สีแดงที่ดูมั่นใจๆ เหมาะกับเขา นางสีดาเป็นผู้หญิงที่มีความนางเอกๆ หน่อย เราเลยตีความเป็นสีฮันนี่หรือสีเสน เป็นหญิงที่ไม่ได้อายุเยอะมากแต่ก็มีศักดิ์ศรีในตัวเอง” ตามอธิบาย 

ลิปสติกของ Malai Cosmetics ล้วนได้แรงบันดาลใจจากสีของช่างโบราณ มีหลากสีสันและหลายอารมณ์ความรู้สึก ลิปสติกแต่ละสีจึงเหมาะสมกับริมฝีปากของหญิงสาวแต่ละบุคลิก

นอกจากสีที่สวยสดและลงตัวแล้ว สิ่งหนึ่งที่เราชอบมากคือกลิ่น

ลิปสติกกลิ่นดอกมะลิหอมอวลอ่อนๆ ให้ความรู้สึกละมุนใจเมื่อได้ลองทาลงบนริมฝีปาก

“ลิปสติกของเราผูกโยงกับนางในวรรณคดีที่เป็นผู้หญิง พอต้องเลือกว่าจะเป็นกลิ่นอะไร ชอยส์ที่เป็นไทยมากๆ ก็มีแค่สองอย่าง คือน้ำอบกับมะลิ ซึ่งเรามองว่ากลิ่นน้ำอบมันแรงกว่ากลิ่นมะลิ เป็นกลิ่นที่ดมได้ไม่นาน ก็เลยเอากลิ่นมะลิดีกว่า กลิ่นดอกไม้

“พอเราได้กลิ่นมะลิ ชื่อแบรนด์ก็ควรจะเกี่ยวข้องกับกลิ่นนี้ด้วย เราก็เลยตั้งชื่อเป็นมาลัยแล้วกัน เพราะว่าเวลาชาวต่างชาติมาเราก็จะเอาพวงมาลัยให้เขา เป็นสื่อสัญลักษณ์ของการต้อนรับด้วย และพวงมาลัยก็เป็นตัวแทนของดอกไม้ ดอกไม้เป็นตัวแทนของผู้หญิง กลิ่นก็เป็นกลิ่นมะลิ เพราะฉะนั้นจะเป็นชื่ออื่นไปไม่ได้เลยนอกจากมาลัย”

ราพณารักษ์

อีกขั้นตอนที่ต้องใช้ความละเอียดไม่แพ้กันคือการออกแบบแพ็กเกจจิ้งลิปสติก 

ตามและทีมค่อยๆ ออกแบบลิปสติกขึ้นมาอย่างประณีตที่สุดเพื่อสืบทอดและรักษาศิลปะไทยอย่างทรงคุณค่า พวกเขาเริ่มต้นจากลองออกแบบเป็นลายกนกและลายเส้นไทยอื่นๆ แต่นั่นก็ยังไม่เป็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจนัก ระหว่างนั้นเอง ตามก็เกิดคำถามกับตัวเองว่าถ้าเขาจำเป็นต้องประดับความเป็นไทยอะไรสักอย่างลงไป จะทำอะไรดี

“เราสะดุดกับคำว่าประดับนี่แหละ มันหมายความว่าเราไม่จำเป็นว่าต้องวาดมันลงไปก็ได้นี่นา เรามาประดับทีหลังได้ เลยคิดว่าน่าจะเอางานฝีมือของไทยที่ดังๆ มาประดับ ถ้าไม่ใช่เครื่องเงินก็ต้องเป็นทองเหลือง ซึ่งทองเหลืองมันดูหรูหราเวลาตัดกับแท่งลิปสติกสีดำ เราก็ไปหาโรงงานที่เชี่ยวชาญในการทำทองเหลืองเพราะอยากใช้ทองเหลืองจริงเลย งานหน้ายักษ์จึงเป็นแฮนเมดทั้งหมด งานทองเหลืองคืองานปั๊ม งานลงดำ งานงอ งานติด ทำด้วยแรงมือคนหมดเลย” ตามเล่าถือหน้ายักษ์ลายเส้นไทยตรงหน้าลิปสติก ที่ดูมีเสน่ห์ แปลกตา และน่าดึงดูด

ตามเล่าว่าหัวยักษ์ที่อยู่บนลิปสติกนี้ ได้พี่ชายของเขาที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะไทยมาเป็นผู้ออกแบบให้

“ตามตำราลายเส้นไทยจะมีแพตเทิร์นตัวยักษ์อยู่แล้ว หัวยักษ์เขาจะมีเหลี่ยม ปากแสยะ มีเขี้ยว ตา มงกุฎ แล้วเราก็ไม่อยากไปเอาหัวยักษ์จากวรรณคดีเรื่องไหนด้วย อยากสร้างยักษ์แบบที่ยังไม่เคยมีมาก่อน พี่ชายเราวาดขึ้นมาเอง ซึ่งเขามีความเชี่ยวชาญเรื่องลายเส้นไทย รู้เรื่องวรรณคดีและการแต่งกลอนอยู่แล้ว หลังวาดเสร็จก็ตั้งชื่อว่าราพณารักษ์ แปลว่ายักษ์ผู้ปกปักรักษา ราพแปลว่ายักษ์ รักษ์และว่ารักษา ยักษ์ราพณารักษ์ของเราจะใส่มงกุฎ ตาโพง ปากแสยะ ซึ่งหมายความว่าเขากำลังยิ้มอยู่” ตามเล่าถึงรายละเอียดเบื้องหลัง

แม้แต่เราเองก็คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะได้เห็นยักษ์มาประดับตกแต่งอย่างสวยงามอยู่บนข้าวของหรือเครื่องสำอาง

“ตอนแรกหลายคนก็ถามว่าทำไมถึงไม่เอาหน้าของนางในวรรรณคดีนั้นๆ มาติดอยู่ตรงหน้าลิปเลยล่ะ เรามองว่านางในวรรณคดีอาจจะดูสวยก็จริงแต่รายละเอียดมันไม่วิจิตรบรรจงเท่าหัวยักษ์ ภาพจำคนส่วนใหญ่จะมองว่ายักษ์เป็นตัวโกงหรือตัวร้าย จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ยักษ์เป็นทวารบาลของวัดในสมัยก่อนด้วยซ้ำ เราเลยเปลี่ยนยักษ์ให้เป็นแง่บวก ให้เขามาปกปักรักษา” เขาเล่าถึงสิ่งที่เรากำลังสงสัยอยู่ในใจ

เรียกได้ว่าลิปสติกของ Malai Cosmetics คืองานศิลปะที่สร้างขึ้นด้วยเรื่องราวที่สนุก ประยุกต์ให้เข้ากับยุคสมัย และวิจิตรบรรจงไม่แพ้ใคร

Malai Cosmetics

ปัจจุบัน Malai Cosmetics มีอายุเข้าสู่ปีที่ 3 โปรดักต์ลิปสติกทั้ง 7 สีเป็นที่ติดอกติดใจหญิงสาวแต่ละบุคลิกจากหลากหลายชาติ ผู้หญิงแต่ละคนก็ย่อมมีสีลิปสติกที่รักแตกต่างกัน 

“สีที่ขายดีแรกเริ่มเลยคือ Peachlalai เบอร์ 5 เป็นสีพีชโทนนู้ดหน่อย ด้วยความที่เป็นสีที่ทาได้ทุกวัน และคนไทยก็ชอบ แต่ถ้าที่ล้ง 1919 ที่เราวางขายอยู่ ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนจีน สี Magentra เบอร์ 7 ซึ่งเป็นสีชมพูจะขายดีมาก คนจีนชอบมาก ถ้าเป็นลูกค้าทางยุโรปจะชอบสีแดงๆ สี Teraberry กับ Rosejana จะขายดี” จากที่ฟังตามเล่า เราว่าพวกเขากำลังเดินทางไปได้อย่างสวยงามทั้งในฐานะ souvenir และ cosmetics

ปัจจุบัน Malai Cosmetics วางขายอยู่ 3 แห่ง ได้แก่ ล้ง 1919 community mall ที่เน้นวัฒนธรรมจีน เซ็นทรัลฯ พัทยา และ Legend Siam สวนสนุกเชิงวัฒนธรรมที่พัทยา และมีเว็บไซต์ malaicosmetics.com เป็นช่องทางหลักในการขายออนไลน์ด้วย

“ตอนแรกเราตั้งใจขายชาวต่างชาติเป็นหลัก เพราะนี่เป็นของฝากของที่ระลึก ชาวต่างชาติเขาชอบงานอะไรแบบนี้เพราะเขามองว่ามันเป็นศิลปะที่ควรค่าแก่การจ่ายตังค์เพื่อเสพมัน เหมือนที่ฝรั่งชอบไปมิวเซียมเพื่อดูงานศิลปะ เขาให้ความสำคัญกับศิลปะไทยและวัดไทย แต่พอเอาเข้าจริงกลายเป็นว่าลูกค้าคนไทยก็สนใจเยอะมากเหมือนกัน เราก็อยากทำให้คนรู้ได้เลยทันทีที่เห็นว่าลิปสติกนี้มาจากไทยนะ

“เราแค่อยากทำลิปสติกเป็นสินค้าชนิดหนึ่งที่นำเสนอความเป็นไทยได้ อยากให้คนได้รู้จัก อยากให้คนได้มาเห็นว่าไทยเราก็มีของดีๆ เหมือนกันนะ พอเราได้ทำก็มีกลุ่มคนไทยหลายคนให้ความสนใจและอยากพูดคุย อยากรู้จักแบรนด์เรามากขึ้น ซึ่งเราก็ยินดีมากๆ เพราะรู้สึกว่ากำลังมาถูกทาง เราไม่อยากให้วรรณคดีเลือนหายไปกับกาลเวลาด้วย ในฐานะคนรุ่นใหม่เราอย่าลืมมันดีกว่า”

The post Malai Cosmetics ลิปสติก 7 เฉดสี จาก 7 นางในวรรณคดีที่เหมาะกับหญิงสาวทุกบุคลิก appeared first on a day magazine.

พวกเขากำลังทำในสิ่งที่มีความหมายตามชื่อของแบรนด์ คือการเชิดชูภูมิปัญญาแพทย์แผนไทย ด้วยการนำสมุนไพรที่มีสรรพคุณใกล้เคียงยาแผนปัจจุบันแต่ปลอดภัยกว่า มาเป็นส่วนประกอบในผลิตภัณฑ์ที่เหมาะกับการใช้ในชีวิตประจำวันของคนไทย ได้แก่ แป้งน้ำเย็น สบู่ แชมพู ครีมนวดผม น้ำมันนวด และโลชั่นบำรุงผิว

จนกระทั่งปี 2560 เปิ้ลรู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรมากกว่านั้น ด้วยความรักในการทำอาหารมานานกว่า 20 ปี เธอตัดสินใจต่อยอด THLOS เป็นโปรดักต์วัตถุดิบอาหารไทยในนาม Greenhouse Organic โดยมี ปริยากร จุลเปมะ มาเป็นเพื่อนร่วมงานคนสำคัญที่ช่วยกันยกระดับอาหารไทย ด้วยวัตถุประสงค์หลักคือการดูแลร่างกายให้ดี เชิดชูวัตถุดิบของไทยดั้งเดิม และเป็นการสืบทอดวัฒนธรรมการกินของไทยไปจนถึงสูตรอาหารสมัยโบราณ

นี่คือการอนุรักษ์วัฒนธรรมดั้งเดิมที่คนรุ่นใหม่เข้าถึงได้ผ่านของกินของใช้ใกล้ตัว สำหรับเราแบรนด์ THLOS จึงไม่ธรรมดา และเราก็ค้นพบว่าวิธีคิดของหญิงสาวผู้สร้าง THLOS ขึ้นมาก็มีความพิเศษมากเช่นกัน

หากสรุปในหนึ่งประโยค THLOS คือแบรนด์ที่เกิดจากการตกผลึกตัวตนของเปิ้ล เธอคือหญิงสาวผู้หลงรักในวัฒนธรรมไทยและศิลปะสมัยรัชกาลที่ 5 อย่างแท้จริง

01 ยามเมื่อลมพัดหวน

เปิ้ลในวัยเด็กเติบโตมาในครอบครัวนักธุรกิจที่อาศัยอยู่ในย่านพระนคร กินอยู่หลับนอนในย่านที่รายล้อมด้วยประวัติศาสตร์ คุ้นเคยกับการได้วิ่งเล่นสนุกในพื้นที่รั้วมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และศิลปากรกับพี่น้องในวัยเยาว์

วัดพระแก้ว วัดโพธิ์ พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ ถนนพระอาทิตย์ และหอสมุดแห่งชาติ คือสถานที่ที่ให้ความเพลิดเพลินใจในยามพักผ่อนสำหรับเธอ ต่างกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันที่นิยมเดินเล่นห้างสรรพสินค้ากันเสียมากกว่า

ในวัยที่เริ่มอ่านออกเขียนได้ พ่อแม่ส่งเปิ้ลเข้าเรียนในโรงเรียนทางเลือกที่ปลูกฝังพุทธศาสนาและวัฒนธรรมไทย เธอพบครูที่ช่วยต่อยอดความสามารถพิเศษด้านการวาดรูปจนประสบความสำเร็จได้รางวัลระดับประเทศตั้งแต่อายุ 12

เด็กหญิงคนนี้ซึมซับศิลปวัฒนธรรมไทยดั้งเดิมวันแล้ววันเล่าผ่านอาหารไทย ดนตรีไทย และการวาดภาพลายไทย ตัวเธอในช่วงวัยรุ่นนั้นชอบเดินเที่ยวคนเดียวในวัด ใช้เวลาในวันว่างไปกับการมองดูลายจิตรกรรมและนั่งวาดตาม สิ่งเหล่านี้ค่อยๆ ผูกโยงข้องเกี่ยวกับชีวิตเธอผ่านวันเวลาจนตกผลึกเป็นเนื้อแท้ตัวตน

จนจบมัธยมศึกษา เปิ้ลตัดสินใจศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง หลังเรียนจบเธอก็เข้าสู่วงการทำงานโฆษณากว่า 2 ปีเต็ม จนกระทั่งวันที่เปิ้ลพบกับจุดพลิกผันในชีวิต

เราเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าอะไรดลใจให้ลมตะวันออกพัดพาหญิงสาวคนนี้ไปยังดินแดนซีกโลกตะวันตก เธอบอกกับเราแค่ว่ามันเป็นความรู้สึกที่อยากเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรมจากดินแดนโลกใหม่ เปิ้ลจึงตัดสินใจขอแม่ไปเรียนปริญญาตรีอีกใบและใช้ชีวิตที่สหรัฐอเมริกานานกว่า 10 ปี อย่างไม่มีทีท่าว่าจะกลับแผ่นดินเกิด

“ตอนนั้นเราเรียนจบปริญญาตรีที่ไทยแล้ว ก็เจอคนถามว่าแล้วจะเรียนปริญญาตรีอีกทำไม แต่เรามีเหตุผลว่าอยากเรียนรู้วัฒนธรรมประเทศอื่น ซึ่งสิ่งที่ดีที่สุดคือต้องเรียนปริญญาตรีเพราะเป็นวัยที่เด็กยังแฮงก์เอาต์กัน ตอนนั้นเราก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมอยากได้คัลเจอร์ แต่ตอนนี้พอมานั่งคิดดีๆ เลยเข้าใจ นั่นเพราะว่าเราเรียนรู้วัฒนธรรมไทยของเรามาอย่างลึกซึ้งแล้ว เราเลยอยากไปเรียนรู้วัฒนธรรมอื่นบ้าง

“เราได้อยู่ใน multicultural environment ได้ทำงานในบริษัทเอเจนซีโฆษณาอันดับ 2 ของโลกที่ชิคาโกตามความฝัน และการจะทำงานแนวนี้ได้ต้องเข้าใจวัฒนธรรมของเขาอย่างลึกซึ้งจริงๆ ปรากฏว่ามันทำให้เราเรียนรู้ว่าสิ่งที่ประเทศไทยมีมันดีอยู่แล้วนี่หว่า ยิ่งทำให้เราเห็นค่าของมรดกวัฒนธรรมไทยมากยิ่งขึ้น

“เราทำงานจนก็ได้รับการโปรโมตทุกปี จนปีที่ห้าก็ได้ตำแหน่งที่ต้องการที่สุด แต่กลายเป็นว่าเราอยู่ในจุดที่ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ต่อหรือกลับเมืองไทย เพราะถ้าจะออกวีซ่าใบเขียวแล้วกลายไปเป็น US resident เราต้องห้ามกลับไทยเลยอีกเจ็ดปี สุดท้ายตัดสินใจกลับมาเพราะเรามี DNA การอยากทำธุรกิจเหมือนพ่อแม่ และลึกๆ เราอยากทำงานที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมไทย แต่ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร”

เปิ้ลหวนคืนสู่ประเทศไทยอีกครั้งพร้อมแพสชั่นที่อยากสร้างแบรนด์ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับศิลปะและวัฒนธรรมไทยเป็นของตัวเอง ชีวิตเธอในช่วงวันเหล่านั้นหมดไปกับการเดินงานแฟร์แสดงสินค้าที่จัดขึ้นในทุกที่ เพื่อศึกษาทิศทางของธุรกิจแบรนด์ไทย แต่ทว่าสุดท้ายไอเดียการทำธุรกิจก็เกิดขึ้นจากสิ่งใกล้ตัว นั่นคือแป้งน้ำเย็นสมุนไพรไทยที่พี่ชายผู้เป็นแพทย์แผนไทยทำมาให้คุณแม่ของเธอใช้

“ตอนนั้นแม่ป่วยหนัก เราทำหน้าที่ดูแลแม่เลยใกล้ชิดกับพี่ชายเราที่เป็นแพทย์แผนไทย แม่ป่วยหลายโรคมาก และมีโรคประจำตัวเป็นโรคผิวหนัง แม่จะแพ้ง่ายกับทุกสิ่ง พี่ชายเลยเอาแป้งน้ำเย็นมาช่วยบรรเทาให้ไม่ทรมานได้ มันทำให้ผื่นยุบได้แต่มันไม่ได้รักษาที่ต้นเหตุข้างในที่เป็น autoimmune disorder หลังจากแม่เสียเลยคิดว่าเราต้องกลับมาดูแลตัวเองจากข้างในอย่างจริงจังแล้วล่ะ

“ปีที่แม่เสียเลยเกิดแบรนด์นี้ขึ้นมา มันคือการเอาความเชี่ยวชาญของพี่ชายที่เป็นแพทย์แผนไทยมาพัฒนาสูตรโปรดักต์ต่างๆ แล้วเราก็ทำหน้าที่ให้ข้อมูลลูกค้าทุกคนว่าการดูแลตัวเองให้ถูกต้องนั้นทำยังไง เราไม่เคยขายลูกค้าเลยนะว่าต้องใช้สกินแคร์ตัวนี้ๆ ถึงจะช่วยแก้ปัญหาได้ เราอยากให้คุณดูแลตัวเองก่อนแล้วใช้สกินแคร์เป็นตัวเสริม เราไม่สามารถโกหกลูกค้าได้เพราะพูดสัญญากับแม่ไว้ว่าตั้งใจจะสร้างแบรนด์ไปในทิศทางนี้”

การตัดสินใจกลับประเทศไทยของเธอนั้นเป็นความคิดที่ถูกต้อง ระยะเวลากว่า 9 ปีที่เธอตั้งใจหยิบยกตำราสมุนไพรไทยและวัฒนธรรมการกินของคนไทยให้กลับมาร่วมสมัยผ่าน THLOS – The Herbal Lore of Siam

02 จากความรักในศิลปะสมัยรัชกาลที่ 5 สู่ THLOS-The Herbal Lore of Siam

ในวันตั้งต้นไอเดีย THLOS ถูกตีความให้เป็นแบรนด์ลูกครึ่งที่ผสมความเป็นไทยกับกลิ่นอายตะวันตก ศิลปะยุครัชกาลที่ 5 ที่เริ่มมีวัฒนธรรมตะวันตกเข้ามาในบ้านเรา

เปิ้ลนำไอเดียที่ได้จากการเดินพิพิธภัณฑ์ในไทยมาต่อยอดให้ออกมาในรูปแบบแพ็กเกจจิ้ง ขวดสีดำ โลโก้คันฉ่องและลายไม้บนบานประตูเฟี้ยมโบราณ คือ 3 องค์ประกอบหลักที่ถูกเลือกมาให้เป็นหน้าตาของแบรนด์ THLOS

“สินค้าอยู่เฉยๆ มันไม่สามารถบอกตัวตนมันได้ รูปลักษณ์ที่เตะตาคนจึงสำคัญ เราเลือกศิลปะยุครัชกาลที่ 5 เพราะว่าเราชอบมาตั้งแต่ไหนแต่ไร มันไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าทำไมถึงรู้สึกถูกดึงดูดตลอดเวลา

“ในแง่ของการออกแบบ เราตั้งใจให้โลโก้เหมือนกับคันฉ่องและมีลายแบบประตูเฟี้ยมอยู่ เรานำเสนอแค่นี้แหละเพราะต้องการให้มันเรียบง่ายที่สุด เราอยากออกแบบให้ทุกเพศใช้โปรดักต์เราได้ แล้วเราอยากออกแบบขวดให้เหมือนขวดเหล้าเพราะเราชอบด้วยและมันก็โดดเด่นด้วย ความทรงจำแรกของลูกค้าเราคือแบรนด์นี้ที่เหมือนขวดเหล้า เขายังสะกดชื่อยี่ห้อไม่ได้แต่จำลักษณะขวดได้ เราถือว่าประสบความสำเร็จในงาน” เปิ้ลเล่า   

โปรดักต์แรกของ THLOS ที่ออกมาเมื่อ 9 ปีก่อน คือแป้งน้ำเย็น อันเป็นภูมิปัญญาแพทย์แผนไทยดั้งเดิม ถูกใช้เพื่อคลายร้อนและเป็นแป้งที่ใช้ในช่วงสงกรานต์

เปิ้ลและพี่ชายคิดพัฒนาสูตรให้แป้งน้ำเย็นของ THLOS มีคุณสมบัติบำรุงผิว รักษาลดพิษและผดผื่นคัน โดยใช้ตัวยาสมุนไพรเสลดพังพอน สำมะงา เปลือกชะลูด แก่นมะหาด และเหงือกปลาหมอ ไม่มีสเตียรอยด์และอ่อนโยนกว่าโลชั่นคาลาไมน์ ทั้งยังมีกลิ่นสมุนไพรไทยที่หอมกำลังดี แป้งน้ำเย็นจึงเป็นสินค้าตัวแรกที่ลูกค้านึกถึงแบรนด์ THLOS

นอกจากนี้ สินค้าที่เป็นซิกเนเจอร์อีกตัวของ THLOS คือน้ำมันนวดคลายเส้น

“น้ำมันนวดของ THLOS มันต่างจากน้ำมันเหลืองหรือน้ำมันเขียวทั่วไป เป็นน้ำมันคลายเส้นเชิงยาที่ซึมเร็วมาก สมุนไพรที่เด่นคือว่านนางคำที่มีฤทธิ์คลายเส้น ขมิ้นอ้อย อบเชย กานพลู และยูคาลิปตัส ถ้ามีปัญหาคอ บ่า ไหล่ หรือออฟฟิศซินโดรม ใช้นวดทุกคืนจะช่วยได้ แล้วพอกลิ่นยาระเหยจะกลายเป็นกลิ่นดอกโมกข์ ช่วยทำให้หลับดี”

นี่คือน้ำมันนวดดีๆ กลิ่นสมุนไพรหอมละมุนไม่ฉุนมาก มีกลิ่นดอกโมกข์หอมเย็นในตอนท้าย ซึมสู่ผิวเร็วและช่วยให้หายเมื่อยกล้ามเนื้อ เรารู้สึกชอบตั้งแต่เปิ้ลให้เราลองใช้ในครั้งแรก เก็บไว้ในใจว่าเป็นอีกหนึ่งสินค้าที่ต้องซื้อกลับมาใช้ให้ได้

ถัดจากขวดน้ำมันนวดมีโปรดักต์ที่สะดุดตาเราด้วยชื่อวางอยู่ นั่นคือแชมพูดำกลิ่นใบชาตำรับมหาพิกัดตรีผลา

ตำรับมหาพิกัดตรีผลาคืออะไรกัน แค่ชื่อก็แปลกไม่เหมือนใคร แต่รู้ได้ทันทีว่านี่น่าจะเป็นโปรดักต์ที่รวมสมุนไพรชั้นยอดไว้แน่ๆ

“ด้วยความสามารถและความรู้ของพี่ชายที่มีพื้นฐานเป็นหมอยา เค้าจะดึงสมุนไพรสดมาผสมกันแล้วทำให้เกิดสรรพคุณได้ แชมพูดำตัวนี้เขาใช้สมุนไพรกลุ่มมหาพิกัดตรีผลาซึ่งเป็นสูตรหมอยาช่วยกำจัดสารพิษในร่างกาย มีสมอพิเภก สมอไทย มะขามป้อม ผสมกับขิง กะเม็ง ต้นเหงือกปลาหมอ พี่ชายเราปรับปรุงสูตรให้เป็นแชมพูดีทอกซ์ช่วยให้ผมแข็งแรงขึ้น สินค้าตัวนี้เป็นสูตรที่แสดงฝีมือด้านยาของพี่ชายเราเลย” เธอเล่าด้วยน้ำเสียงภูมิใจ

ยังไม่หมดเท่านั้น ก้อนสี่เหลี่ยมสีชมพูผสมทองคำนั่นดึงดูดสายตาเราเหลือเกิน เหลือบไปมองชื่อที่เขียนไว้ เห็นว่ามันคือกลีเซอรีนก้อนสำหรับล้างหน้า

นี่ไม่ใช่สบู่ แต่คือกลีเซอรีนที่มีส่วนผสมแค่ 3 อย่าง คือ กลีเซอรีนเกรดพรีเมียมผลิตจากพืช น้ำผึ้งป่าแท้ และเกล็ดทองคำบริสุทธิ์ 100%

“ตัวนี้ก็เป็นตัวที่เราทำเอง ส่วนประกอบมีแค่กลีเซอร์รีนเกรดพรีเมียมที่มาจากน้ำมันมะพร้าว ทองคำแท้ช่วยดีทอกซ์ และน้ำผึ้งป่าบำรุงผิวหน้า เราอัดเป็นก้อนและมันบริสุทธิ์มาก ไม่มีอะไรเลย ไม่มีน้ำหอมหรือสารต่างๆ เวลาล้างจะมีแค่ฟองละเอียดเล็กๆ เท่านั้น ไม่ทำให้ผิวแห้ง แล้วก็ใช้ได้กับทุกสภาพผิว”

นอกจากนี้ THLOS ยังมีโปรดักต์สกินแคร์อื่นๆ อีกหลายตัวให้ลูกค้าเลือกใช้ เช่น น้ำมันมะพร้าวออร์แกนิก โลชั่นบำรุงหน้ากลิ่นข้าว เจลทารอบดวงตา และโลชั่นทาตัวกลิ่นจมูกข้าวผสมนม เป็นต้น ที่สำคัญคือโปรดักต์ทุกตัวของ THLOS ได้รับการวิจัยอย่างต่อเนื่องมาตลอด 9 ปี และพัฒนาสูตรให้เหมาะกับคนไทยที่สุด

เราเชื่อว่าหากได้ลองใช้ยังไงคุณก็หลงรัก

03 สร้างวิถีการกลับมาดูแลตัวเองจากภายใน

“คนเราต้องใช้สกินแคร์เยอะขนาดไหนถึงจะช่วยให้ผิวหน้าดูดีขึ้นได้” เราพูดประโยคนี้ขึ้นในขณะที่กำลังลองชโลมโลชั่นบำรุงหน้ากลิ่นข้าวลงบนหลังมือ

“ทุกอย่างมันเกิดมาจากข้างใน 80 เปอร์เซ็นต์คือการกิน อีก 20 เปอร์เซ็นต์คือสกินแคร์ ดังนั้นอะไรที่มาจากข้างในก็คือการกิน ร่างกายเรามันมีวิถีที่จะรักษาตัวมันเองแต่การจะรักษาตัวมันเองได้ต้องกินสารอาหารดีๆ มันคือธรรมชาติบำบัด เขาถึงบอกว่ากินให้ดี นอนเป็นเวลา ออกกำลังกาย และฝึกสมาธิผ่อนคลายความเครียด ทั้งหมดที่ว่ามาไม่ได้มีสกินแคร์มาเกี่ยวข้องเลยนะ แต่ปัจจุบันทุกคนกำลังไปโฟกัสกับสกินแคร์ซึ่งเป็นสิ่งที่มันจำเป็นน้อยที่สุดเลย สุดท้ายเราเสียเงินเสียทองสองในสามของเงินเดือนไปกับการซื้อแป้งหรือครีมตลับกระปุกละหมื่น มันไม่สนุกเลยนะ” เปิ้ลพูดขึ้น เรารู้สึกแปลกใจ เพราะไม่เคยมีพนักงานขายหรือเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางที่ไหนพูดกับเราแบบนี้

“เพราะทุกคนอยากขายของ คนขายรู้จิตวิทยาคนซื้อว่าคนซื้อมีปัญหาก็ต้องพยายามพูดว่าสิ่งนี้จะช่วยเขาได้ สมัยอยู่อเมริกา เราตั้งใจจะไปซื้อสกินแคร์ยี่ห้อหนึ่ง เดินเข้าไปแล้วบอกว่าอยากได้ครีมทาหน้าเพราะรู้สึกว่าผิวหน้าแห้ง BA ถามว่าหนูอายุเท่าไหร่ เราบอก 27 ปี BA คนนั้นตอบกลับมาว่ารอให้อายุ 40 ปีค่อยกลับมาซื้อใหม่ เขาบอกว่านี่เป็นสกินแคร์ที่เน้นออยล์สำหรับคนอายุเกิน 40 เด็กรุ่นนี้หน้ายังไม่มัน ยังไม่ต้องใช้ นี่คือจริยธรรมของ BA ที่อเมริกา

“เราทำธุรกิจนี้เป็นปีที่เก้า เข้าใจเหตุและผลของทุกฝั่งเลยนะ เพราะเราเองก็เคยทำงานบริษัทโฆษณามาก่อน เรารู้อยู่แล้วว่าต้องทำโฆษณายังไงให้คนมาซื้อ ซึ่งมันต้องเล่นกับกิเลสและความอยากได้ของคน แต่เราก็ไม่ชอบอะไรแบบนั้นเลยตั้งใจทำแบรนด์เราให้เป็นอีกทิศทางหนึ่ง” เราสัมผัสได้ถึงความจริงใจของ THLOS และตัวเปิ้ลเอง

อย่างที่เราบอกไว้ก่อนหน้านี้ ปัจจุบัน THLOS ไม่ได้มีแค่ผลิตภัณฑ์สกินแคร์เพียงอย่างเดียว จากโจทย์ตั้งต้นที่ต้องการให้คนหันกลับมาดูแลตัวเองอย่างแท้จริง THLOS จึงมีผลิตภัณฑ์อาหารออร์แกนิกที่ยกระดับวัตถุดิบไทยคุณภาพดีจากชุมชนท้องถิ่นที่มีวิถีชีวิตสอดคล้องกับธรรมชาติ

ผงโรยข้าวพริกกะเกลือออร์แกนิก น้ำหวานดอกมะพร้าวออร์แกนิก และน้ำตาลมะพร้าวออร์แกนิกที่ UNESCO ยกย่องให้เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมไทย อาหารการกินทั้งสามอย่างนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาให้เป็นตัวเอกที่สื่อสารกับผู้คน

“ไทยเรามีวิถีออร์แกนิกมาตั้งนานแล้วนะแต่เพิ่งมาเปลี่ยนให้เป็นวิถีโมเดิร์นแบบทุนนิยม ทีนี้เราเห็นว่าอาหารหลายชนิดของบ้านเรามันมีคุณค่า เราเลยพิถีพิถันในการเลือกวัตถุดิบมาก อย่างเช่นน้ำตาลมะพร้าวตัวนี้” เปิ้ลพูดเสร็จก็เดินไปหยิบกระปุกน้ำตาลมะพร้าวสีน้ำตาลนวลที่วางอยู่ในมุมหน้าร้าน

“ขวดนี้เริ่มต้นจากวัตถุดิบ เพราะว่าอาหารไทย ขนมไทย มันตั้งต้นจากวัตถุดิบแค่ไม่กี่ตัว ถ้าเรามีน้ำตาลมะพร้าวดีและมีกะทิมะพร้าวที่ดี เราทำอาหารได้อร่อยหมด มะพร้าวที่ดีจะให้เนื้อกะทิที่หวานมัน กะทิจะให้ความมัน น้ำตาลมะพร้าวให้ความหวาน แต่น้ำตาลมะพร้าวมันจะต่างจากน้ำตาลทรายเพราะน้ำตาลมะพร้าวให้รสชาติที่นัวกว่า และมีโปรตีนที่ให้รสอูมามิเหมือนผงชูรสของญี่ปุ่น เป็นรสชาติหวานเบาๆ ไม่ใช่หวานแหลมแบบน้ำตาลไทย เราเล่นกับวัตถุดิบก่อนเพราะมันอยู่กับครัวไทยมาตั้งแต่อดีตกาล

“เราทำน้ำตาลมะพร้าวกับชุมชนที่สมุทรสงคราม เป็นบ้านริมคลองที่มีสวนมะพร้าวน้ำกร่อย และยังมีเตาเคี่ยวน้ำตาลมะพร้าวอยู่ สมัยนี้เตาเคี่ยวน้ำตาลมะพร้าวถูกปิดไปเยอะ เหลืออยู่ไม่กี่แห่งที่สร้างอัตลักษณ์ตัวเองให้แข็งแรงได้ งานของเราคือไปทำให้ราคาน้ำตาลมะพร้าวมีราคาสูงขึ้นเพราะจริงๆ มันทำยากมาก

“เริ่มต้นจากเลือกแหล่งมะพร้าวที่ดี อย่างสมุทรสงครามก็มีมะพร้าว 2 พันธุ์ที่ใช้ทำน้ำตาล ระหว่างที่มะพร้าวมันยังเป็นดอกก่อนที่จะกลายเป็นผลก็ต้องมีคนปีนขึ้นไปกรีดแล้วเอากระบอกไม้ไผ่รองน้ำหวานที่ไหลลงมาในกระบอก ในกระบอกใส่ไม้พะยอมซึ่งทำหน้าที่เป็นสารกันเสียจากธรรมชาติ พอรองจนเต็มก็เอามาเทรวมกันลงกะทะเคี่ยว แต่ละวันต้องให้คนปีนขึ้นไปเก็บ 2 ครั้ง ห้ามขี้เกียจเด็ดขาด เพราะผลของความขี้เกียจมันจะสะท้อนลงมาในน้ำตาล เพราะพอไม้พะยอมหมดฤทธิ์ จุลินทรีย์จะกินทันที ทำให้เนื้อและรสของน้ำตาลออกมาอีกแบบหนึ่ง มันซับซ้อนไปจนถึงเทคนิคการตีน้ำตาลเลย

“เราเลือกทำงานชุมชนที่แข็งแรงและหัวหน้าชุมชนที่มีจริยธรรมเหมือนกัน ผลิตน้ำตาลมะพร้าวที่เพียวๆ ออร์แกนิก ไม่ผสมอะไรเลย แล้วขายในราคาที่สะท้อนต้นทุนจริงคือกิโลฯ ละ 300 บาท เราตั้งใจไว้แต่แรกแล้วว่าอยากให้คนไทยได้กินของดี ใช้ของดี และชุมชนก็มีรายได้ที่ดีด้วย

สินค้าพิเศษอีกอย่างที่เราไม่พูดถึงไม่ได้เลยก็คือ ผงโรยข้าวพริกกะเกลือออร์แกนิก หนึ่งในเครื่องเสวยของชาววัง ที่สืบทอดตำรับมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ปัจจุบันหากินได้ยากมากเพราะมีวิธีทำที่ค่อนข้างยุ่งยากและใช้เวลานาน

สำหรับเปิ้ล นี่คือสินค้าที่พาเธอไปพบเจอผู้คนมากมาย ผู้ใหญ่ที่มีความทรงจำวัยเด็กกับอาหารชนิดนี้ รวมถึงข้าราชบริพารของในหลวงรัชกาลที่ 9 ที่เติบโตมาในรั้ววัง

“พริกกะเกลือเคยเป็นเครื่องเสวยโปรดของในหลวงรัชกาลที่ 9 ที่ท่านเสวยทุกวัน พอเรารู้อย่างนี้เลยอยากโปรโมตตัวนี้ให้คนรู้ว่าท่านกินน้ำพริกแค่นี้นะ สะท้อนเศรษฐกิจพอเพียงจริงๆ พริกกะเกลือคือมะพร้าวคั่วแล้วเอามาเผา โขลกให้เข้ากันจนแตกมัน ใช้คลุกข้าวรับประทาน เรียบง่ายแค่นี้เลย”

หลังพูดจบเธอก็เดินไปหยิบบอกซ์เซตที่กำลังจะวางขายในปีนี้ให้เราได้ยลโฉมก่อนออกสู่ตลาด กล่องที่วางตรงหน้าถูกตกแต่งด้วยภาพวาดลายเส้นไทย มีดอกไม้อยู่ตรงกลางวงกลมอย่างโดดเด่น

“ตอนเด็กๆ เราเขียนลายจิตรกรรมไทยเก่ง แล้วเรารู้สึกว่าปีนี้อยากเขียนลายไทยเลยไปเดินพิพิธภัณฑ์ เราอยากได้ลายไทยที่เป็นเอกลักษณ์ เพราะว่ากล่องนี้จะเป็นกล่องที่ใส่ทั้งขนมไทยและสกินแคร์ เลยอยากได้ลายที่อารมณ์เหมือนภาชนะ ดังนั้นก็เลยไปดูเบญจรงค์

“นี่คือเบญจรงค์ลายน้ำทองลายก้านแย่ง เป็นลายที่เกิดในสมัยรัชกาลที่ 5 ถ้าเป็นช่วงรัชกาลก่อนหน้า ศิลปะจะได้รับอิทธิพลจากจีนเยอะ จึงมักเป็นลายผักกาดหรือลายโบตั๋น แต่ตั้งแต่รัชกาลที่ 5 เป็นต้นมาจะมีความเป็นไทยมากขึ้น มีลายกนก เทวดา หรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับวรรณคดีไทย เราก็เลยเอาตัวนี้เพื่อมาเป็นสิริมงคลด้วย ตัวลายนี้เราก็เขียนด้วยตัวเอง ซึ่งใช้เวลานานมากเพราะปกติเราถนัดใช้พู่กัน แต่อันนี้ต้องใช้เมาส์วาดเลยยากมาก”

และเมื่อกล่องของขวัญนี้เสร็จสมบูรณ์ก็จะถูกผูกล้อมด้วยโบว์สีทอง ด้านในมีการ์ดอธิบายที่มาของลายน้ำทองเป็นทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ รวมถึงเรื่องราวของ THLOS และสินค้าที่เป็นของขวัญ เปิ้ลตั้งใจสร้างให้เป็นของขวัญที่มีคุณค่าที่สุดในราคาที่ใครก็เอื้อมถึงได้ และจะเป็นการรวบรวมคอลเลกชั่นลายโบราณของไทยไว้สำหรับปีต่อๆไปด้วย

สำหรับเรานิยามของ THLOS คือแบรนด์ที่สร้างงานศิลปะอันเป็นคุณค่าที่รู้ได้ด้วยตาเห็น ผสมผสานกับศิลปะการใช้ชีวิตที่ผู้คนได้กลับมาดูแลตัวเองอย่างพิถีพิถันมากขึ้นและยังคงสอดคล้องกับไลฟ์สไตล์ในโลกยุคปัจจุบัน

“เราพยายามสื่อสารเสมอว่าต้นทุนของเราทุกคนคือสิ่งที่ได้มาตั้งแต่เกิด นั่นคือร่างกาย สมอง และเซลล์ สิ่งเหล่านี้คือต้นทุนที่จะก่อให้เกิดผลผลิตเป็นการใช้ชีวิตที่ดีและการทำงานที่มีคุณภาพ หน้าที่เราคือการให้ความรู้และข้อมูลว่าคนควรต้องโฟกัส 4 ข้อนะ คืออาหาร การนอน ออกกำลังกาย และนั่งสมาธิ ส่วนสกินแคร์เป็นข้อที่ 5 ไว้หลังสุดเลย ถ้าอยากให้ผิวสวยมีออร่าเปล่งประกาย ไปทำ 4 ข้อที่ว่าให้ดีที่สุดก่อน

“สมมติว่าเราดูแลภายนอกอย่างเดียวแล้วไม่ดูแลข้างในเลย สุดท้ายมันจะสะท้อนออกมาข้างนอก ออกมาไม่ดี แล้วก็ไปแก้ปัญหาที่ปลายเหตุไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ เช่น ถ้าเราเครียดหรือเหนื่อย ให้ลองนอนเร็วดู ช่วง 4 ทุ่มถึงตี 2 เป็นช่วงที่ร่ายกายจะซ่อมแซมตัวเอง ดังนั้นเราไม่ต้องพึ่งอะไรทั้งสิ้น แค่นอนเร็วแล้วตื่นเช้ามาทำงาน เพราะช่วง 7-10 โมงเช้าคือช่วงที่สมองทำงานได้ดีที่สุด ร่างกายคนเราถูกออกแบบมาแบบนี้จริงๆ

“ถ้าไม่ได้กินสารอาหารดีๆ ผลลัพธ์ก็คือร่างกายอ่อนเพลีย หน้าหมอง สมองทำงานไม่ดี ตราบใดที่มนุษย์เรามีเลือดมีเนื้อมันยังต้องพึ่งพาสารอาหาร เซลล์มันโดนทำลายมันต้องการรักษาตัวเอง มันต้องการสารอาหาร ถ้าเราอยากจะให้แผลหายเร็ว สิวหายเร็ว เราก็ต้องพึ่งสารอาหารเพราะเวลานอนเขาต้องดึงสารอาหารพวกนี้มาใช้ในการรักษาเรา นี่วิทยาศาสตร์มากๆ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ร่างกายเราจะรักษาตัวเองได้โดยไม่มีสารอาหาร” นี่คือความตั้งใจของเปิ้ลที่ต้องการบอกกับลูกค้าของเธอ

04 แบรนด์คือตัวตนของผู้สร้าง

ภาพของ THLOS ที่เราเห็นตรงหน้า คือร้านที่มีโปรดักต์หลายอย่างวางเรียงรายอยู่บนชั้นวางมีฉากหลังเป็นต้นไม้เขียวขจีนานาชนิด ในแง่ธุรกิจถือว่า THLOS ประสบความสำเร็จตามที่เปิ้ลตั้งใจไว้ว่าอยากให้ร้านโตไปเรื่อยๆ พร้อมกับการได้ทำหน้าที่ดูแลลูกค้าอย่างดีที่สุด

คุณทำยังไงให้ธุรกิจเติบโตมาได้ขนาดนี้ เราถามขึ้น

“คนส่วนใหญ่ชอบเน้นว่าจะสร้างแบรนด์ต้องมีสตอรี ต้องแพ็กเกจจิ้งดีๆ ทุกคนจะโฟกัสกับตรงนี้หมด แต่ทุกคนก็ลืมไปว่าการสร้างอะไรพวกนี้มันจ้างเอเจนซีได้ แต่ที่มันจ้างไม่ได้คือหัวใจและจริยธรรมของคนทำ ซึ่งไม่มีใครพูดถึงเลย ทั้งที่มันเป็น core ของการทำธุรกิจ

“พอเรามาทำธุรกิจเลยมีโจทย์ตั้งต้นว่าคนใช้ของเราเขาต้องปลอดภัยนะ มันมาจากความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและตัวตนของเราว่าทำอะไรต้องนึกถึงผู้อื่น อย่านึกถึงแต่ตัวเอง สิ่งเร้าเยอะมากเหมือนกันที่อาจทำให้เราเบี่ยงเบนจากจุดที่เราหวังไว้ตั้งแต่แรก แต่เราต้องมีระบบช่างตวงวัดอยู่ในใจตลอด”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ เราก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งทันทีว่าทำไม THLOS ถึงเป็นแบรนด์ที่มีลูกค้าประจำเยอะมากและเติบโตมาได้ตลอด 9 ปี ไม่ใช่แค่คุณภาพสินค้าที่ดีมาก แต่ในอีกมุมหนึ่ง ผู้บริโภคก็อยากเจอคนขายที่จริงใจกับเราด้วย

วัตถุดิบคุณภาพดีที่นำมาผลิตโปรดักต์ การให้ข้อมูลอย่างถูกต้องแก่ผู้บริโภค การวิจัยพัฒนาสูตรจากแพทย์และผู้เชี่ยวชาญ ความจริงใจและจริยธรรมของคนขาย องค์ประกอบทั้งหมดนี้รวมกันเป็น THLOS

“เราอยากเล่าศิลปะสมัยรัชกาลที่ 5 ผ่านของกินของใช้เพราะนี่คือวิถีชีวิต เราอยากทำให้มันเป็นวิถีชีวิตประจำวันของคนในสมัยนี้ได้ ทุกคนเข้าถึง THLOS ได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีเงินเยอะๆ และได้กินได้ใช้ของที่มีคุณค่าทางจิตใจ

“เราขายเซตวัฒนธรรมอาหารไทยในราคา 880 บาท มีน้ำตาลมพร้าว 1 กระปุก น้ำหวานดอกมะพร้าว 2 กระปุก และพริกกะเกลืออีก 1 กระปุก คนที่ซื้อของเราไปเขาไม่ได้ต้องการของแพง เขาต้องการของที่ remind อดีตที่เขาโตมาในวัฒนธรรมแบบนี้ เราเองก็รู้สึกดีใจที่ได้ทำหน้าที่ตรงนี้”

The post THLOS : แบรนด์สมุนไพรไทย 10 ปี ที่คนรุ่นใหม่เข้าถึงได้ผ่านของกินของใช้ใกล้ตัว appeared first on a day magazine.

ใครๆ ก็ช่วยกันดูแลโลกได้โดยไม่ต้องรู้สึกอึดอัดหรือต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตกันเกินไปนัก พวกเขาเข้าใจดีว่าเรายังต้องใช้ถุงพลาสติก แก้วน้ำ ขวดน้ำ หลอด กระดาษ ในชีวิตประจำวัน หากเลิกใช้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แค่แยกขยะไว้ก็พอ 

คนกลุ่มนี้กำลังสร้างระบบรับซื้อขยะที่ตอบโจทย์กับความต้องการของคนทุกประเภท แค่เข้าใจเรื่องขยะอย่างถูกต้องก็ทำได้เลย 

พวกเขาชื่อว่า GEPP Sa-Ard (เก็บ สะอาด) แพลตฟอร์มเรียกรถรับซื้อขยะรีไซเคิลตามวัน เวลา และสถานที่ พวกเขากำลังเชื่อมโยงให้คนอยากขายขยะกับคนอยากซื้อขยะมาเจอกันง่ายขึ้น และวันนี้เรามีนัดคุยกับ โดม บุญญานุรักษ์ CMO และผู้ร่วมก่อตั้ง GEPP

GEPP เชื่อว่าจริงๆ แล้วการแยกและขายขยะรีไซเคิลไม่ควรเป็นเรื่องที่ยาก ชาวเมืองที่ยังต้องหิ้วถุงพลาสติกกันอยู่ทุกวันก็สามารถแยกและขายขยะรีไซเคิลได้ ส่วนคนที่ตั้งใจอยากแยกขยะแต่ยังไม่รู้จะเอาไปขายที่ไหน ก็แค่ยกหูโทรศัพท์ ทักไลน์ไปหา หรือเพียงใช้นิ้วจิ้มผ่านแอพพลิเคชั่น GEPP ก็จะมีคนรับซื้อขยะไปหาคุณถึงที่ ง่ายๆ เท่านี้เลย

ก่อนเก็บ

ก่อนมาเป็น GEPP Sa-Ard ในวันนี้ ต้องย้อนเวลาไปเมื่อปีที่แล้ว

ในวันนั้น โดมยังคงทำงานในแวดวงสถาปนิกและอสังหาริมทรัพย์ตามวิชาความรู้ที่ตัวเองร่ำเรียนมา เขาเป็นคนหนึ่งที่ยังไม่ได้สนใจประเด็นเรื่องสิ่งแวดล้อมเท่าไหร่ จนกระทั่ง แหม่ม–มยุรี อรุณวานนท์ CEO สาวของ GEPP ผู้มีแพสชั่นอยากจัดการปัญหาขยะของชาวเมืองมาชวนให้โดมลองทำงานนี้ด้วยกัน

แหม่มคือคนที่เห็นว่าในสังคมเรายังรีไซเคิลขยะกันไม่มากเท่าไหร่นัก และปัญหานี้แก้ได้ด้วยการมีเครื่องมือที่ค่อยๆ เปลี่ยนพฤติกรรมคน เธอต้องการสร้างวิถีการแยกขยะที่สอดคล้องกับไลฟ์สไตล์ของคนหมู่มาก

ส่วนโดมในวันนั้นคือชายหนุ่มที่กำลังประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานเป็นอย่างสูง เขาเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตว่าตัวเองสามารถช่วยสังคมนี้ให้ดีขึ้นอย่างไรได้บ้าง นั่นทำให้โดมตัดสินใจกระโจนเข้าใส่โปรเจกต์นี้อย่างไม่ลังเล

“แต่ก่อนเราทำงานเป็นสถาปนิก ยังไม่สนใจเรื่องการดูแลสิ่งแวดล้อม ระหว่างทางไปออฟฟิศเราก็ยังซื้อของริมทาง จะใส่ถุงพลาสติกกี่ใบเราก็ไม่ว่า จะมีแค่บางครั้งที่เริ่มรำคาญว่าถุงมันเยอะไป รวมๆ กันก็ได้ อย่างดีก็มีฟีลแค่นี้

“จริงๆ เราอยากทำอะไรบางอย่างเพื่อแก้ปัญหาสังคม เราเริ่มทำสตาร์ทอัพเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์แล้ว แต่พอไปนั่งมองมันลึกๆ แล้วยังไงต่อล่ะ ทำเป็นแพลตฟอร์มขายบ้านเหรอ แบบนี้มันไม่อิมแพกต์เลย เราไม่อินน่ะ แล้วพี่แหม่มเอาเรื่องขยะมาคุยกับเราอยู่พักหนึ่ง จนเริ่มทำกันราวๆ กันยายนปีที่แล้ว ช่วยคิดกันว่าจะแก้ปัญหาเรื่องขยะยังไงดี พอคิดไปคิดมาก็เลยมาออกที่เรื่องขยะรีไซเคิล

“เราลองดูตัวอย่างประเทศที่มีการจัดการขยะดีอย่างญี่ปุ่น เราไม่เคยเห็นเขาลดแพ็กเกจจิงที่ใช้ห่ออาหารหรือของใช้เลยนะ เราไปเมื่อ 20 ปีก่อนกับไปปีที่แล้วญี่ปุ่นก็ยังเหมือนเดิม ทำไมเขาไม่มีปัญหาเรื่องการจัดการขยะพวกนี้ แล้วคำว่าบรรจุภัณฑ์ โดยนิยามของมันหมายถึงอะไรบางอย่างที่ห่อหุ้มเพื่อความสะดวกสบายของเรา ให้เราถือได้ ให้เราจับได้ ห่ออาหารได้ไม่ให้มันเสีย นั่นคือเป้าประสงค์ของมัน เพราะงั้นแล้วตัวมันก็ไม่ผิดและตัวเราก็ไม่ผิดที่จะใช้ สำคัญคืออยู่ที่จัดการกับมันยังไงมากกว่า เราคงพยายามลดการใช้เพราะนั่นคือสิ่งที่ควรทำ แต่บางโอกาสสำหรับหลายๆ คนมันไม่ใช่ เขายังคงต้องใช้อยู่” โดมอธิบายถึงปัญหาที่ตัวเองพบเจอด้วยความเข้าใจ การจัดการขยะรีไซเคิลให้ง่ายที่สุดจึงเป็นสิ่งที่ GEPP กำลังหยิบยกขึ้นมา

แรกเก็บ

การทำงานที่สร้างผลกระทบต่อคนหมู่มากเริ่มต้นจากก้าวเล็กๆ ของคนไม่กี่คน โดมและแหม่มเริ่มจากกระบะหนึ่งคันกับทีมงานไม่กี่ชีวิต

ทีม GEPP เริ่มลองเข้าไปเก็บขยะอย่างสุภาพและน่าเชื่อถือ ด้วยความตั้งใจที่จะทำให้การรับซื้อขยะเป็นบริการที่มีคุณภาพ เริ่มจากการผลัดเวียนกันไปรับขยะตามตารางเวลา โดยมีคุณป้าแม่ค้าในฟู้ดคอร์ตย่านสาทรคนหนึ่งเป็นลูกค้าคนแรก

“เราเข้าไปถามป้าว่าแยกขยะขายหรือเปล่า ป้าบอกไม่ได้แยกเพราะบางทีเก็บไว้นาน แล้วคนเก็บขยะมาบ้างไม่มาบ้างหรือมาแล้วก็ไม่รับ เพราะงั้นป้าเลยเลือกที่จะไม่แยกขยะดีกว่า นี่เป็น pain point ของเขาเลย เพราะถ้าแยกขยะไว้ก็ต้องมาพะว้าพะวังว่าคนซื้อขยะจะมาหรือเปล่า ตอนนั้นเราเลยชวนป้ามาขายขยะให้กับเรา

“ตอนนั้นเราคิดว่าความสะดวกคือการใช้ไลน์ติดต่อ เราเลยมุ่งเน้นที่เทคโนโลยี ก็เหมือนเราทำสตาร์ทอัพมันก็ต้องจับกับเทคโนโลยีอย่างใดอย่างหนึ่งใช่ไหม พอไปเจอเข้าจริงๆ ป้าใช้แค่โทรศัพท์แบบกดเท่านั้นเอง เขาไม่ได้มีสมาร์ตโฟน ซึ่งแปลว่ามันคือความผิดพลาดที่เรายังไม่เข้าใจ persona อย่างแท้จริง แล้วเด็กบางร้านบอกกับเราว่าหลังเขาตอกบัตรเข้าร้านแล้วเล่นไลน์ไม่ได้หรอก แต่ถ้าขออนุญาตเฮียเพื่อโทรเรียกคนเก็บขยะมาเนี่ยทำได้นะ เราก็ซื้อซิมโทรศัพท์เลย เปลี่ยนแผนมาใช้เบอร์โทรศัพท์แทน เปลี่ยนใบปลิวใหม่หมด เดินแจกถนนเส้นเดิม

“ตอนนั้นเราพบเลยว่าการบริการเป็นเรื่องสำคัญ เราเข้าหาคนอย่างสุภาพ เดินเฉิดฉายเข้าไปเลยว่าฉันมาเก็บขยะรีไซเคิลนะ ไม่ต้องเหนียมอายว่าถ้าเป็นคนเก็บขยะแล้วจะสกปรก เราทำเสื้อที่มีโลโก้เป็นกิจจะลักษณะ เราทดลองทำแบบนั้นเลย กลายเป็นว่าคนเรียกเพียบ คนเขาบอกว่าชอบเพราะมันดูน่ารักและสุภาพ เขารู้สึกดีที่เจอพวกเรา ขายขยะได้ง่ายแล้วก็ได้เงินด้วย” โดมเล่า

ทีม GEPP เริ่มมีโมเดลที่แข็งแรงมากขึ้น ก่อนจะพัฒนามาเป็นการเก็บ data ปริมาณขยะในระยะต่อมา แล้วค่อยๆ พัฒนาตัวเองให้เป็น data house เรื่องขยะที่มีประสิทธิภาพ

ปัจจุบัน GEPP ให้บริการใน 13 พื้นที่ทั่วกรุงเทพฯ ได้แก่ ราชเทวี ปทุมวัน คลองเตย วัฒนา พญาไท ลาดพร้าว จตุจักร บางกะปิ หัวหมาก ยานนาวา สาทร บางรัก และบางคอแหลม รวมถึงในเขตพื้นที่ของเทศบาลนครเชียงใหม่ ทั้งหมดนี้พวกเขาใช้เวลาเพียง 1 ปีเท่านั้น

“ตอนแรกคนก็ยังงงอยู่เพราะมันไม่เคยมีบริการแบบนี้ ปกติคนแค่เอาขยะไปใส่ถังขยะเขียวเดี๋ยวมันก็หายไป ไปไหนไม่รู้ ไม่สนใจ รู้แค่ว่ามันหายไปจากบ้านแล้วก็พอ เราว่าทุกคนเคยได้ยิน hate speech เกี่ยวกับขยะมากมายในบ้านเรา เช่น คนไทยไม่ชอบแยกขยะหรอก นิสัยแบบนี้ต้องเริ่มตั้งแต่เด็ก มาเปลี่ยนตอนนี้ไม่ทันหรอก ซึ่งจริงๆ แล้วคุณคิดไปเองหรือเปล่า

“พอเราเริ่มทำจริงจังคุณป้าคนนี้เปลี่ยนไปเลย ป้าแยกขยะอย่างดีแล้วก็แยกมากขึ้น ทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นคนรักโลกอะไรมากมาย เราเห็นเลยว่าเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีแค่คนรักโลกเท่านั้นที่จะทำ แค่มีระบบที่มันสะดวก มีอะไรที่ทำให้คนเข้าใจ ปฏิบัติได้ง่าย ทุกคนก็ทำได้แล้วและก็อยากทำด้วย คุณป้าคือเคสที่เป็นกำลังใจให้กับทีมเรามาก เราสร้างการเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ” เขาเล่าด้วยความดีใจ

เก็บสะอาด

สถิติบนหน้าเว็บไซต์บอกกับเราว่าตอนนี้ GEPP เก็บขยะรีไซเคิลไปกว่า 2 ตัน เท่ากับลดปริมาณก๊าซเรือนกระจกไปแล้ว 460 กิโลคาร์บอนไดออกไซด์ และมีสมาชิกที่ร่วมกันเก็บกว่าพันคน

พวกเขาปักธงไว้ว่าต้องเก็บ data ขยะแล้วเอามาพัฒนาต่อยอด เพราะบ้านเรายังไม่มี data เกี่ยวกับขยะที่เพียงพอจนบอกได้ว่าที่ไหนหรือบริเวณใดมีขยะเยอะหรือน้อย ถ้าหากมีข้อมูลตรงนี้อย่างเป็นกิจจะลักษณะก็จะช่วยให้จัดการขยะได้ดีขึ้น เป็นประโยชน์ทั้งฝั่งคนรับซื้อขยะ ผู้ประกอบการร้านค้า ไปจนถึงบริษัทใหญ่ๆ เลยด้วย

“เราเจอเลยว่าโซนร้านอาหารแก้วเยอะมาก ขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ขวดเบียร์ ขวดโซดา กระป๋อง ถ้าบริษัทที่จะทำระบบรับคืนแก้วรู้ว่าตรงไหนมีแก้วเยอะ เขาก็ไปทำ two-way station ตรงนั้นได้ อย่างโรงเรียนก็อาจมีพลาสติกหรือขวดนมเยอะ ร้านอาหารบางทีกล่องลังเยอะ” โดมพูดพร้อมยกแก้วกาแฟร้อนที่ซื้อมาจากร้านกาแฟข้างๆ ขึ้นมาดื่ม

“เมื่อก่อนเรานึกไม่ออกนะว่าร้านกาแฟแบบนี้มีขยะอะไรเยอะ แก้วกาแฟเหรอ ไม่ใช่เลยนะ ปัญหาของพวกเขาคือกล่องลังต่างหาก เพราะว่าห้องเก็บของของร้านมีพื้นที่จำกัด เวลาเอาของเข้ามาแต่ละสัปดาห์ก็ต้องรื้อลังออกหมด แล้วเอาของใส่สต็อก แล้วก็เช็กสต็อก ร้านก็จะมีกล่องลังมหาศาล ถ้าเราไม่เก็บ data เราจะไม่เคยเห็นเลยว่าจริงๆ แล้วแฟกต์เรื่องขยะของร้านกาแฟคืออะไร”

และอีกแฟกต์ที่น่าสนใจคือ แก้วกาแฟร้อนที่ชาวออฟฟิศถือกันทุกเช้านั้นสามารถรีไซเคิลได้ทุกส่วนร้อยเปอร์เซ็นต์ ตั้งแต่ตัวแก้ว ฝา และกระดาษลังคอตต็อนที่พันรอบแก้วก็สามารถขายได้ในราคากิโลกรัมละ 3 บาท ถ้าหากชิ้นส่วนแต่ละชิ้นถูกแยกอย่างถูกต้องและไปอย่างถูกทางก็เท่ากับว่าเราสามารถดื่มกาแฟโดยไม่ทิ้งขยะอะไรไว้กับโลกเลย

ยิ่งทำไปเรื่อยๆ พวกเขายิ่งค้นพบเรื่องราวการแยกขยะรีไซเคิลที่น่าสนใจ ตั้งแต่ระดับคนทั่วไปจนถึงระดับร้านค้า นั่นทำให้ทีม GEPP ยิ่งเห็นว่าการมี data นั้นสำคัญ

“มีร้านทำผมชวนให้เราไปเก็บ เขาบอกว่าของทุกอย่างในร้านแทบจะเป็นขยะอันตรายไม่แน่ใจว่าจะรีไซเคิลได้ไหม พอเราไปถามคนรับซื้อปรากฏว่าของทุกอย่างในร้านรีไซเคิลได้หมดเลย เช่น กระป๋องสเปรย์ก็รีไซเคิลได้ เอาไปขายเป็นเหล็ก เราก็ไม่เคยรู้มาก่อน แล้วพยายามเก็บ data ตรงนี้อยู่เรื่อยๆ

“ส่วนสถานที่ใหญ่ๆ อย่างห้างสรรพสินค้า เรามองว่ามันอาจจะต้องมีการพัฒนาจุดทิ้งขยะรีไซเคิลที่จริงจัง แล้วสร้างระบบเพื่อชักจูงธุรกิจร้านค้าในพื้นที่ของตัวเองมารีไซเคิลมากขึ้นด้วย data ก็ได้ เช่น ถ้าร้านไหนรายงานขยะให้ทุกวันแล้วมีปริมาณขยะรีไซเคิลมากขึ้นก็จะได้รับการโปรโมตในอีเวนต์ เราว่าแรงจูงใจพวกนี้ถ้าทำให้ครบทุกขั้นตอนได้ ใครก็อยากทำ”

เพื่อที่จะไปให้ถึงจุดหมายแห่งการสร้างอิมแพกต์ต่อคนหมู่มาก GEPP จึงวางแผนเส้นทางเดินของตัวเองไว้ 3 อย่างด้วยกัน

หนึ่ง ยกระดับอาชีพรับซื้อของเก่าให้เป็นทางการและมีคุณภาพมากขึ้น ซึ่งตอนนี้พวกเขาทำสำเร็จแล้ว 

สอง ร่วมมือแบบ B2B กับบริษัทค้าขายขยะรีไซเคิลในระดับเอสเอ็มอีที่มีรถรับซื้อขยะเป็นของตัวเอง ให้สามารถมาวิ่งรับซื้อขยะในพื้นที่ที่ GEPP กำลังดูแลอยู่

สาม แผนในระยะยาวที่เป็นเหมือนภาพสุดท้ายปลายทางคือ ให้คนทั่วไปที่มีรถขับอยู่แล้วสามารถรับทริปซื้อขยะผ่านแอพพลิเคชั่น GEPP ทำการซื้อ-ขายขยะโดยการโอนเงินผ่านระบบออนไลน์ ให้ผู้คนได้ขับรถไปรับซื้อขยะในละแวกบ้านของตัวเองได้

นอกจากนี้ GEPP กำลังเข้าถึงผู้คนในหลากหลายพื้นที่ไม่ใช่แค่ในกรุงเทพฯ พวกเขามีเป้าหมายในการขยายระบบ GEPP ไปยังหัวเมืองหลักที่มีความเข้มข้นของขยะมาก ได้แก่  เชียงใหม่ ภูเก็ต หาดใหญ่ ชลบุรี พัทยา ระยอง ขอนแก่น และโคราช ซึ่งตอนนี้ดำเนินการแล้วในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่

“ระบบนี้มันจะสอดคล้องกับพื้นที่ที่มีความหนาแน่น เราพบว่าปัญหาขยะมันเกิดจาก 2 เหตุผล หนึ่งคือเราไม่มีความรู้มากพอ มันเหมือนจะง่ายแต่มันใช้ความรู้เยอะนะ และสองคือความคุ้มค่าในการจัดการ เราเลยต้องเลือกหัวเมืองที่มีความหนาแน่นของขยะ เพราะคนก็จะเรียกเยอะ”

แล้ววันหนึ่งปัญหาขยะจะไม่รบกวนใจคนในเมืองใหญ่อีกต่อไป

ชวนคนเก็บ

ข้อเท็จจริงอย่างหนึ่งคือสิ่งของที่เราใช้กันอยู่ในชีวิตประจำวันนั้นรีไซเคิลได้แทบทุกอย่าง แต่บ้านเรานั้นมีอัตราการรีไซเคิลอยู่แค่ 20 เปอร์เซ็นต์ นั่นแปลว่าถ้าเราใช้ของ 10 ชิ้นก็จะมีของเพียงแค่ 2 ชิ้นที่ถูกนำไปรีไซเคิล ในขณะที่บางประเทศ สิ่งของเหล่านั้นจะถูกนำไปรีไซเคิลได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

โดมบอกเราว่า หัวใจสำคัญของการผลักดันเรื่องนี้อยู่ที่ ‘การสื่อสาร’ 

“การทำให้เรื่องนี้เอฟเฟกต์กับคนหมู่มากอยู่ที่การทำความเข้าใจและการสื่อสาร  เช่นว่าโฟมเป็นแพ็กเกจจิงที่ไม่มีที่ไป ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เลิกใช้ ในขณะที่แก้วเป็นแพ็กเกจจิงที่มีที่ไป ก็ควรจะใช้มากกว่า เราอยากบอกแฟกต์พวกนี้

“บ้านเรายังขาดการสื่อสาร แล้วคนก็ไม่รู้จะถามใครว่าชิ้นนี้รีไซเคิลได้ไหม เราเชื่อว่าถ้าคนเขารู้เขาก็จะทำ เรามองว่าความรู้ความเข้าใจเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเราก็ทดลองหลายอย่าง ตั้งแต่สอนคนแยกพลาสติก 7 ชนิด พบว่ามันดูน่าเบื่อมากเลย แต่ถ้าคนเขารู้ว่าพลาสติก PET จะกลายเป็นเสื้อได้นะ เส้นใยเสื้อที่พวกคุณใส่อยู่มีส่วนผสมของพลาสติก PET นะ ทุกคนจะมองมันเป็น material ทันที พอความรู้เปลี่ยนคนก็จะมองสิ่งของเปลี่ยนไป

“อย่างที่ญี่ปุ่นเขาจะสื่อสารเลยว่าของชิ้นนี้หลังใช้เสร็จจะเอาไปเป็นพลังงานนะ มันทำให้เราไม่มองว่านี่คือขยะ เราก็พยายามศึกษาจากญี่ปุ่นแล้วสื่อสารเรื่องที่ไปของขยะ ถ้าเราสอนเด็กรุ่นใหม่ว่าของทุกอย่างที่คุณใช้ต้องคืนนะ ไม่สอนให้ใช้แล้วทิ้ง แล้วเรามีที่สำหรับคืน เขาก็จะไปคืนของเอง ที่สำคัญคือต้องบอกด้วยว่าของพวกนี้ไปไหน ความหมายของคำว่าขยะจริงๆ คือสิ่งที่เราไม่ใช้แล้ว แต่มันอาจมีคนอื่นต้องการใช้ต่อก็ได้”

GEPP ในวันนี้ จึงไม่ใช่แค่แพลตฟอร์มรับซื้อขยะปลายทาง แต่พวกเขากำลังพยายามเปลี่ยนความเข้าใจของผู้คนจากต้นทาง ด้วยการสื่อสารเนื้อหาเรื่องขยะที่สนุกและเข้าใจง่ายทางเฟซบุ๊กแฟนเพจ GEPP ด้วยยอดไลก์กว่า 8,000 คน แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกเขากำลังเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง

“เราเป็น CMO จึงต้องดูแลเรื่องการสื่อสารเป็นหลักว่า เราจะเอาเรื่องแบบนี้เข้าถึงคนหลายๆ กลุ่มได้ยังไง แต่ละคนก็มีมุมมองเรื่องวัสดุรีไซเคิลต่างกัน คนแยกขยะหรือซาเล้งรับซื้อขยะเขาไม่ได้มองว่าฉันรักโลกหรือฉันจะช่วยโลกนะ แต่เขามองว่าพลาสติกมันมีราคา แปลว่าจริงๆ แล้วตรรกะของพวกเขาคือ urban mining ต่างหาก

“เราพยายามเข้าถึงคนกลุ่มนี้ให้ได้ ซึ่งยากพอสมควรเพราะบางทีเขาก็ไม่อยากคุย เขาอายที่จะบอกว่าเขาเก็บและแยกขยะขาย เพราะมันเป็นพื้นฐานความคิดว่าฉันดูเหมือนคนขาดหรือเปล่า มันคือ self-esteem ของคน เขาไม่อยากพูดเพราะ self-esteem เขาดร็อป เราต้องไปนั่งคุยกับเขาถึงจะเข้าใจจริงๆ และเรารู้เลยว่าสิ่งหนึ่งที่ GEPP ทำอยู่คือการพัฒนาอาชีพ

“บางทีคนเก็บขยะเขาไม่กล้าเข้าไปในร้านเพราะเขาแต่งตัวไม่ดี เราแก้ปัญหาด้วยการทำเสื้อให้ ต่อไปเราจะสร้าง SOP (Standard Operating Procedure) กัน ทำให้เป็นมาตรฐานในการเก็บขยะ ถึงเวลาเข้าไปให้สวัสดีก่อน บอกลูกค้าว่าผมมาแล้วนะครับ ถ้าสะดวกเมื่อไหร่ให้เรียก ผมรออยู่หน้าร้าน ถ้าพร้อมเรียกได้เลย แล้วเราก็ไปเตรียมกับลูกค้าว่านี่คือ SOP ของเรานะ นี่คือขั้นตอนการปฏิบัติ พี่คนเก็บขยะก็ได้รับการยอมรับ” โดมชี้ให้เห็นว่าหากเข้าใจปัญหาอย่างตรงจุดแล้วแก้มันอย่างถูกต้องย่อมนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีเสมอ

โอกาสในการเก็บ

จุดแข็งอย่างหนึ่งคือบ้านเรามีโรงงานรับซื้อขยะทุกประเภทอยู่ทุกพื้นที่ แม้แต่ขยะที่จัดการได้ยากอย่างกล่องนมที่เป็นกระดาษ multi-layer ต้องใช้เทคโนโลยีขั้นสูงในการแยก บ้านเราก็มีโรงงานที่จัดการได้ บ่งบอกได้ว่าประเทศไทยมีศักยภาพในการพัฒนาเรื่องนี้ได้สูง แถมเรายังมีระบบโลจิสติกขยะที่ได้เปรียบ สามารถขนส่งขยะได้สะดวกทั้งทางถนนและทางเรือในต้นทุนต่ำ

สิ่งที่น่าชื่นใจมากกว่านั้นคือ คนไทยหลายส่วนเริ่มตระหนักถึงความรับผิดชอบขยะและการดูแลสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

“ในเชิง movement บ้านเรานี่ดีมากนะ ต้องยอมรับว่าในช่วง 2017-2019 เราเจอวิกฤตการณ์ทางธรรมชาติสุดโต่ง กรุงเทพฯ ไม่เคยมีปัญหา PM2.5 อยู่ดีๆ ก็มีขึ้นมาอย่างบ้าระห่ำ อากาศมันบ้าระห่ำมาก พูดตรงๆ ว่าปัญหาพวกนี้มันไดรฟ์กระแสให้แรง คนก็เลยพยายามเทกแอ็กชั่น นี่เป็นโอกาสที่เราจะเปลี่ยนกระแสนี้ให้มันเป็น new norm ที่ต้องเหนือกว่ากระแส เพราะมันเป็นผลกระทบระยะยาว

“พวกเราทั้งทีมได้พัฒนาเรื่องนี้รวมถึงตัวเราเองด้วย ตั้งแต่ทำ GEPP มาเรามีมุมมองต่อขยะต่างไปเลย ก่อนหน้านี้เราทำสถาปัตย์ เรามองห้องขยะเป็นห้องขยะ ออกแบบไว้สำหรับใส่ขยะแค่นั้นพอ แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราทำงานมาได้ยังไง เพิกเฉยต่อเรื่องขยะมาตลอด 7 ปีที่ทำงานสถาปนิก แต่ตอนนี้เราเห็นถังขยะเป็นท่อว่าถ้าทิ้งขยะลงถังนี้แล้วขยะมันจะไปไหน ทิ้งให้ลงถังมันไม่พอแล้วต้องทิ้งให้ถูกถังด้วย

“เราเริ่มที่จะเลือกใช้มากขึ้น เราไม่ได้เป็นคนรักโลกแบบสุดโต่ง เราเปลี่ยนพฤติกรรมด้วยเหตุผลอย่างอื่นมากกว่า เราเปลี่ยนมาใช้กระติก ลดการใช้หลอด นั่งทานข้าวที่ร้านเลยไม่ต้องซื้อกลับ พวกนี้เล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ช่วยได้เยอะ

“ทีม GEPP ทำระบบแบบนี้ขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วมได้ง่ายไม่ว่าจะเป็นใคร อยากให้ทุกคนทรีตเรื่องนี้แบบใหม่ เข้าใจมันใหม่ ร้านค้าหรือบริษัทก็เอา data จากเราไปใช้ลดต้นทุนได้ เราอยากให้ทุกคนเข้าใจว่านี่ไม่ใช่กระแส แต่เป็นเรื่องด่วนที่เราต้องรีบจัดการ เพราะวันนึงมันจะถึง point of no return ซึ่งในหลายพื้นที่มันก็ถึงไปแล้วด้วย ถ้าทุกคนทรีตเรื่องนี้เป็นเรื่องด่วน เราว่าทุกคนก็จะระวังมากขึ้น”

ขอบคุณภาพบางส่วนจาก GEPP

หากสนใจเข้าไปพูดคุยสอบถามข้อมูลได้ที่เฟซบุ๊กเพจ GEPP

The post เอาขยะมาแล้วเอาเงินไป ‘GEPP Sa-Ard’ สตาร์ทอัพที่จับคู่คนอยากขายขยะกับคนอยากซื้อขยะ appeared first on a day magazine.

“คนชอบกินปลา ชอบไปทะเล แต่รู้เรื่องอาหารทะเลดีๆ น้อย ยิ่งเรื่องการทำประมงยั่งยืนยิ่งน้อยมาก” ดร.สุภาภรณ์ อนุชิราชีวะ ผู้เป็นกำลังหลักของร้านพูดกับเราตั้งแต่ก่อนคำถามแรกจะเกิดขึ้น

ระยะเวลากว่า 5 ปีที่ ดร.สุภาภรณ์และทีมงาน ลงแรงกายแรงใจทุ่มเท เริ่มจากการเป็นโครงการประมงพื้นบ้าน-สัตว์น้ำอินทรีย์เมื่อปี 2012 ที่ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากสหภาพยุโรป และเมื่อทุนโครงการจบลงก็สร้างร้านเป็นจริงเป็นจัง

ดร.สุภาภรณ์เล่าว่า ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเพราะเธออยากทำงานที่สร้างความเปลี่ยนแปลงเพื่อพี่น้องชาวประมงพื้นบ้าน นอกเหนือจากงานวิชาการที่ทำมาหลายปี

“เราเรียนจบปริญญาเอกด้านการจัดการทรัพยากรชายฝั่งมา แล้วก็ทำงานกับพี่น้องชาวประมงพื้นบ้าน สิ่งที่เราเห็นคือพวกเขาเป็นคนที่มีวิถีทำประมงอย่างอนุรักษ์ ดูแลสิ่งแวดล้อม ดูแลทรัพยากรชายฝั่งให้คนไทยทั้งประเทศ ช่วยกันปกป้องไม่ให้เรือใหญ่เข้ามาทำลายทรัพยากรชายฝั่ง เราเลยอยากช่วยให้พวกเขามีตัวตนในสังคม

“เวลาเราลงพื้นที่ก็จะได้กินอาหารทะเลที่สดและดี แล้วเราก็ตั้งคำถามว่าทำไมอาหารทะเลดีๆ มันหายากมากในกรุงเทพฯ ปลาดีๆ หายไปไหน หรือว่าถูกจัดการยังไงมันถึงไม่เคยมีคุณภาพที่ดี”

จุดเริ่มต้นของทุกอย่างคือคำถามนี้

เริ่มจากการค้นพบว่าเส้นทางอาหารทะเลบ้านเรามันผิดปกติ

ดร.สุภาภรณ์ บอกกับเราว่าร้านปลาออร์แกนิกตั้งอยู่เพื่อตอบโจทย์ปัญหา 3 ข้อ

ข้อแรก การใช้สารเคมีในเส้นทางอาหารทะเล

อาหารทะเลส่วนใหญ่จะถูกเปลี่ยนมือหลายทอดกว่าจะถึงมือผู้บริโภคในกรุงเทพฯ เพื่อการรักษาสภาพสดจำเป็นต้องใช้สารเคมีฟอร์มาลีน เช่น ปลาทูจะสดไม่เกิน 3 วันเท่านั้นหลังถูกจับโดยชาวประมง แต่การที่ปลาทูมาอยู่ในตลาดเยอะๆ ผ่านการประมูลแล้วประมูลอีกข้ามวันข้ามคืน มีโอกาสที่จะใช้สารเคมีสูง

ข้อสอง คนผลิตไม่ได้ส่วนแบ่งที่ดี ผู้บริโภคได้สินค้าที่ด้อยคุณภาพ

ชาวประมงพื้นบ้านไม่มีกำลังต่อรอง ต้องขายอาหารทะเลให้พ่อค้าคนกลางในราคาถูก ในขณะที่ราคาอาหารทะเลปลายทางในกรุงเทพฯ นั้นค่อนข้างแพงเนื่องจากต้นทุนของข้อแรก

“ในปี 2012 เราพบว่าชาวบ้านจับปลาทูขายได้กิโลกรัมละ 14 บาท สูงสุด 20 บาท แต่ย้อนกลับไป 10 ปีที่แล้ว ตอนเราทำปริญญาเอก ชาวบ้านก็ขายได้ 14 บาทเหมือนกัน ซึ่งราคานี้ถูกควบคุมโดยผู้รับซื้อรายใหญ่ที่กำหนดราคาปลาทูทั่วประเทศ ถ้าวันไหนทั่วประเทศมีปลาทูมาก ชาวบ้านก็จะได้ราคาน้อย แต่ในขณะที่ราคาปลาทูในตลาดขายอยู่ที่กิโลกรัมละ 100 บาท” ดร.สุภาภรณ์เล่าให้ฟังถึงตัวอย่างที่เกิดขึ้น ซึ่งสิ่งที่ ดร.สุภาภรณ์และทีมงานทำอยู่คือการลดทอนขั้นตอนต่างๆ ลง เพื่อให้ชาวบ้านได้กำไรหรือส่วนแบ่งมากขึ้น

และข้อสาม เพื่อสร้างพื้นที่ให้ชาวประมงพื้นบ้านมีตัวตนในสังคม โดยการนำอาหารทะเลดีๆ ของชาวบ้านมาสื่อสารให้คนกรุงเทพฯ รับทราบ

ดร.สุภาภรณ์พบว่าพี่น้องชาวประมงพื้นบ้านมักถูกละเลย โดยเฉพาะปัญหาการละเมิดสิทธิ์ในเรื่องการทำมาหากิน การประมงที่ทำลายล้างความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรทางทะเล ซึ่งล้วนส่งผลต่อการทำประมงพื้นบ้านของพวกเขา

ทั้งหมดนี้เองเป็นจุดแรกเริ่มของ Pla Organic

ธุรกิจอยู่ได้ต้องมีโมเดลที่ยั่งยืน

ออร์เดอร์ยาวเหยียดในกระดาษบอกเราว่าคนกรุงเทพฯ ที่ต้องการปลาดีๆ มีมากขนาดว่าจับมาเท่าไหร่ก็ไม่พอขาย ร้านอาหารภัตตาคาร โรงแรม 5 ดาว ไปจนถึงร้านมิชลินสตาร์ คือลูกค้าขาประจำที่สั่งอาหารทะเลจากที่นี่

ปัจจุบันร้าน Pla Organic ทำงานกับพี่น้องชาวประมง 7 พื้นที่ในจังหวัดเพชรบุรี สงขลา พัทลุง ปัตตานี พังงา กระบี่ และสตูล รวมตัวกันใช้ชื่อว่าเครือข่ายรักษ์ปลา-รักทะเล

ทางร้านจะประสานกับ 7 พื้นที่ว่าช่วงนี้มีสินค้าอะไรบ้าง แล้วเอาข้อมูลประกาศลงไปในเฟซบุ๊กแฟนเพจ ทุกวันจันทร์-พุธร้านจะเปิดโอกาสให้ลูกค้าพรีออร์เดอร์อาหารทะเลที่จะเดินทางมาถึงในวันศุกร์เช้าโดยรถทัวร์

โมเดลธุรกิจไม่มีอะไรซับซ้อน แค่ยึดจุดประสงค์ให้ชาวบ้านมีกำไรมากขึ้น

อธิบายได้ง่ายๆ ว่า 70-80 เปอร์เซ็นต์ของราคาขายจะถูกแบ่งให้ชาวประมงเจ้าของปลาและกองกลางชุมชน สมทบเป็นกองทุนสวัสดิการ กองทุนฟื้นฟู ผลตอบแทนปันผลให้กับสมาชิกกลุ่ม เป็นเงินไว้พัฒนาชุมชนและการศึกษาของเด็กๆ ในภายภาคหน้าต่อไป

ตอนนี้ร้าน Pla Organic วิสาหกิจเพื่อสังคม ได้จดทะเบียนเป็นบริษัทโดยมีเจ้าของ 90 เปอร์เซ็นต์เป็นชาวประมงจาก 7 พื้นที่ และดำเนินการร่วมกับมูลนิธิสายใยแผ่นดิน

“ร้านเราเป็นบริษัทวิสาหกิจเพื่อชุมชนโดยมีหลักการอยู่ 4 ข้อ ข้อแรกก็คือชาวบ้านจะต้องเป็นเจ้าของโดยส่วนใหญ่ ข้อสองคือเราต้องการสื่อสารวิถีชาวบ้านและการใช้ทรัพยากรที่ยั่งยืน ข้อสามคือเน้นขายอาหารทะเลที่ปลอดภัยให้แก่ผู้บริโภค และข้อสุดท้ายคือใช้ระบบที่เป็นธรรมแก่ทั้งผู้ผลิตและผู้บริโภค

“เราต้องการให้มันเกิดเส้นทางอาหารที่เกื้อกูล ผู้บริโภคที่ซื้อสินค้าจากเราก็ต้องรู้สึกว่าเขารับระบบนี้ได้เหมือนกัน”

ไม่ใช่แค่เม็ดเงิน แต่ความเกื้อกูลกันของทุกฝ่ายคืออีกหนึ่งปัจจัยแห่งความสำเร็จที่เราควรเชื่อมั่น

ขับเคลื่อนด้วยกำลังใจจากชาวบ้านริมทะเลสู่ทีมงานในเมืองใหญ่

ภาพภายในร้านที่เราเห็นคือทีมงานเกือบสิบชีวิตกำลังขะมักเขม้นแพ็กอาหารทะเลส่งลูกค้าตามออร์เดอร์ในเช้าวันศุกร์

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยท้อกับสิ่งที่ต้องทำ แต่ ดร.สุภาภรณ์บอกกับเราว่าสิ่งสำคัญที่ทำให้เธอและทีมงานสู้ต่อได้คือกำลังใจจากชาวประมง และความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของพวกเขาตลอด 5 ปีที่ผ่านมา

“4-5 ปีที่ผ่านมาเราทำงานกันหนักมาก แต่พวกเราก็ยังเลือกที่จะทำอย่างนี้ เวลาเราเหนื่อยหรือท้อพอได้ลงพื้นที่ไปเจอชาวบ้านที่เราทำงานด้วยเราก็จะรู้สึกเหมือนได้อัดฉีดกำลังใจ

“เรื่องราวในพื้นที่มันทำให้เราเห็นว่าสิ่งที่เราพยายามขยับมันสร้างผลได้จริงๆ ยกตัวอย่างที่ปัตตานี ชาวบ้านมีโอกาสน้อยมากเพราะว่าความขัดแย้งในพื้นที่ ผู้หญิงบางคนที่สามีเสียชีวิต ต้องทำงานนั่งฉีดปลากะตัก มีรายได้ต่อวันแค่ 10 กว่าบาท แต่ว่าพอเขามาทำงานกับเรา แล่ปลาหรือทำปลาเค็มส่งมาขาย กลายเป็นว่าชาวบ้านผู้หญิงเขาได้วันละ 300-400 บาท

“เราทำงานกับชาวบ้าน 5 ปีที่ผ่านมาเราจะเห็นตลอดว่าชาวบ้านกระตือรือร้นที่จะทำงานร่วมกับเรา เวลานัดประชุมกันพวกเขาไม่เคยมาสายเลย นั่งรอเราด้วยซ้ำ เพราะว่าโครงการเราไปตอบโจทย์พวกเขา ทั้งในแง่เศรษฐกิจ ปากท้อง สังคม และการอนุรักษ์ ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมด” ฟังจากที่เล่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอปลื้มใจขนาดไหน

จากโครงการดีๆ ที่ต้องการแก้ปัญหาของชาวประมงพื้นบ้าน สู่ร้านขายปลาบรรยากาศอบอุ่นในวันนี้

คำว่า ประสบความสำเร็จ น่าจะเป็นคำที่เหมาะสมที่สุด

หากใครสนใจอยากพรีออร์เดอร์อาหารทะเลดีๆ สามารถเข้าไปดูรายละเอียดได้ที่ เครือข่ายรักษ์ปลา-รักษ์ทะเล

The post Pla Organic : ร้านขายปลาที่ยืนยันการมีอยู่จริงของการทำประมงยั่งยืน appeared first on a day magazine.

“UN นี่จริงๆ มีหน้าที่ทำอะไรบ้าง” เสียงใครคนหนึ่งโพล่งคำถามนี้ขึ้นมา

“ไม่รู้เหมือนกัน” อาจจะเป็นคำตอบสำหรับใครหลายๆ คน หรือบางคนอาจจะให้เบาะแสได้ว่าน่าจะเป็นพวกองค์กร UNICEF UNESCO UNHCR อะไรแบบนั้น แต่เราคิดว่าส่วนมากอาจจะไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วงานที่ UN ทำคืออะไร

เพื่อทำความรู้จักกับนาย UN มากขึ้นสักหน่อย

เราจะเล่าแบบเข้าใจง่าย ๆ ให้ฟัง

United Nations หรือองค์การสหประชาชาติคืออะไร?

องค์การสหประชาชาติ (United Nations) หรือที่เราเรียกกันย่อๆว่า UN นั้นพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ องค์กรที่ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อดูแลโลกของเราให้ดำเนินต่อไปได้อย่างเป็นปกติสุข เป็นเหมือนตัวกลางในการจัดการความสัมพันธ์ระหว่างประเทศให้เป็นไปได้ด้วยดี อำนวยความสะดวกด้านกฎหมายระหว่างประเทศ ทำงานเพื่อความมั่นคง สันติภาพ การพัฒนาเศรษฐกิจ และสิทธิมนุษยชน อีกทั้งยังเป็นเหมือนแพลตฟอร์มหรือเวทีระดับโลกให้สมาชิกที่เป็นประเทศต่างๆ จากทั่วโลกได้ส่งตัวแทนมาพูดคุยหรือดีเบตในหัวข้อสนทนาต่างๆ ที่กำลังส่งผลกระทบหลักต่อคน สังคม หรือสิ่งแวดล้อม ภาษาทางการที่ UN ใช้ได้แก่ ภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส สเปน รัสเซีย จีน และอาหรับ

เริ่มต้นบนโลกในเวลาที่เรียกร้องความสงบและสันติภาพต้องบังเกิด

หากพูดถึงต้นกำเนิดของ UN เราคงต้องขอย้อนไปเมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วตอนที่โลกสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ประเทศผู้ชนะสงครามทั้งหลายรวมตัวกันก่อตั้งองค์การระหว่างประเทศที่ชื่อว่า สันนิบาตชาติ เพื่อป้องกันการเกิดสงครามอีกในอนาคต แต่ทว่าด้วยความไม่แข็งแรงขององค์การสันนิบาตชาติ สันนิบาตชาติจึงล้มเหลวในการทำหน้าที่รักษาสันติภาพ ไม่สามารถป้องกันสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ด้วยการเจรจาทางการทูต จนถึงเวลาที่สงครามโลกครั้งที่ 2 จบลง องค์การสหประชาชาติหรือ UN จึงถือกำเนิดขึ้นจากประเทศร่วมก่อตั้งทั้งหมด 51 ประเทศ เพื่อทำหน้าที่รักษาความสงบและทำให้สันติภาพบังเกิดขึ้นในโลก สืบสานหน้าที่นี้ต่อจากองค์การสันนิบาตชาติที่ล้มเหลวไปนั่นเอง

UN กับระบบโครงสร้างอันแข็งแรง

หากเปรียบสหประชาชาติเป็นบ้านหนึ่งหลัง ภายในบ้านหลังนี้จะประกอบไปด้วยเสาหลัก 5 ต้น ที่ยังคงทำหน้าที่ค้ำจุนบ้านให้อยู่ได้อย่างแข็งแรง เสาหลักทั้ง 5 มีชื่อว่า สมัชชาใหญ่ (General Assembly) คณะมนตรีความมั่นคง (United Nations Security Council หรือ UNSC) คณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคม (Economic and Social Council หรือ ECOSOC) สำนักเลขาธิการ (Secretariat) และศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (International Court of Justice) แต่ละฝ่ายจะทำหน้าที่ตามแง่มุมที่ต่างกันเพื่อรักษาความสงบ กำหนดทิศทางการดูแลโลก รวมไปถึงยุติความขัดแย้งต่างๆ โดยมีตำแหน่งเลขาธิการสหประชาชาติ (คนปัจจุบันคือ António Guterres) เป็นดั่งผู้ดูแลโลกหรือผู้นำองค์การสหประชาชาติโดยพฤตินัย

ถือกำเนิดขึ้นบนโลกเพื่อดูแลมนุษย์ทุกคน

โครงสร้างเสาหลักอันแข็งแรงทั้ง 5 เสาของ UN นั้น ก่อให้เกิดการจัดตั้งองค์กรและหน่วยงานพิเศษต่างๆ ภายใต้สังกัดของตน เพื่อกระจายไปปฏิบัติภารกิจได้อย่างทั่วถึงทั่วมุมโลกและทุกแง่มุมตามที่เราๆ และใครหลายคนเคยได้ยินชื่อ ขอยกตัวอย่างสัก 4 องค์กร ได้แก่ World Bank Group หรือธนาคารโลกที่ทำหน้าที่เป็นดั่งแหล่งเงินทุนช่วยเหลือประเทศที่กำลังพัฒนา UNESCO หรือองค์การเพื่อการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ทำหน้าที่ชวนแต่ละประเทศมาร่วมมือกันในการดูและส่งเสริมการศึกษา วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม และการสื่อสาร ส่วน UNICEF องค์การทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ ทำหน้าที่ดูแลความเป็นอยู่ของเด็กและแม่ในประเทศกำลังพัฒนา หรืออีกตัวอย่างหนึ่ง ก็คือ UNHRC คณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ ทำหน้าที่สอดส่องดูแลและหยุดยั้งการละเมิดสิทธิมนุษยชน ครั้งหนึ่งองค์กรนี้เคยชวนตัวแทนแต่ละประเทศทั่วโลกมาดีเบตกันเรื่องการยุติความรุนแรงและการละเมิดสิทธิมนุษยชนอันเนื่องมาจากวิถีทางเพศและอัตลักษณ์ทางเพศ เพื่อหยุดยั้งและแก้ปัญหาการใช้ความรุนแรงกับกลุ่มเพศทางเลือกในประเทศต่าง ๆ

UN ในฐานะผู้กำหนดนโยบายให้โลกพัฒนาไปในทิศทางเดียวกัน

ภารกิจสำคัญของ UN คือการกำหนดสิ่งที่คล้ายเป็นนโยบายโลก พวกเขาเคยกำหนด Millennium Development Goals (MGDs) หรือเป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ ที่ประเทศสมาชิกทั้งโลกจะขับเคลื่อนไปด้วยกันในระหว่าง พ.ศ. 2543-2558 เป้าหมายหลักๆ ของ MGDs คือการแก้ไขปัญหาความยากจน โรคติดต่อ การเข้าถึงการศึกษา ความไม่เท่าเทียมกันทางเพศ ปัญหาการทำลายสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ เมื่อ MDGs หมดวาระ UN ก็มีเป้าหมายการพัฒนาใหม่ที่ต่อจากจุดเดิมเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2558 มีชื่อเรียกเท่ๆ ว่า Sustainable Development Goals การพัฒนาที่ยั่งยืนหรือ SDGs เป็นทิศทางการขับเคลื่อนโลกต่อจากนี้ไปอีก 15 ปี จนถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2573 ซึ่งเจ้า SDGs นี้จะประกอบไปด้วย 17 เป้าหมายที่ถูกพัฒนาโดยฐานคิดแห่งความเชื่อมโยงระหว่าง 3 สิ่งสำคัญ ได้แก่ การพัฒนาเศรษฐกิจ การมีส่วนร่วมของสังคม และการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน SDGs เป็นดั่งตัวแทนที่บอกกับทุกคนในโลกว่า การพัฒนาของทุกประเทศต่อจากนี้จะต้องคำนึงถึงทุกฟันเฟืองในสังคมให้ดำเนินต่อไปได้ คนอยู่ได้ เศรษฐกิจโตได้ ที่สำคัญคือทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมจะต้องไม่เสียหายหรือถูกทำลาย แก่นแท้ของการพัฒนาที่ยั่งยืนก็คือวลีที่บอกว่า ‘Leave no one behind หรือการพัฒนาที่ไม่ทอดทิ้งใครไว้เบื้องหลัง’ นั่นเอง

ทีมสหประชาชาติในประเทศไทยของเรา

กว่าครึ่งศตวรรษมาแล้วที่เรามีหน่วยงานและองค์กรพิเศษของ UN ตั้งอยู่ในประเทศไทย

ทั้ง 18 หน่วยงานของสหประชาชาติ ทำงานต่างๆ โดยร่วมมือกับรัฐบาลไทยและประชาชนชาวไทยเพื่อทำภารกิจให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนา ข้อดีอีกอย่างหนึ่งของประเทศเราคือการเป็นเจ้าภาพของคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติในเอเชียแปซิฟิก (ESCAP) อีกด้วย

The post UN กับเรื่องราวใกล้ตัวที่เป็น UNtold story appeared first on a day magazine.

เป็นไปได้ไหม ที่เราจะเปลี่ยนให้พูดภาษาอังกฤษได้ ใน 3 เดือน ทั้งๆที่คนไทยเรียนภาษาอังกฤษมาทั้งชีวิต แต่พูดไม่ได้ซักที?

จากคำถามเล็กๆในการพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่ง ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของแคมเปญสนุกๆ ที่ท้าทายคนที่กลัวและอายที่จะพูดภาษาอังกฤษ ให้กล้าลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง

Inspire English สถาบันสอนภาษารูปแบบใหม่ ได้ออกแคมเปญที่มีชื่อเท่ๆว่า Challenge Me แคมเปญที่ชวนให้เหล่านักเรียนของพวกเขา ท้าทายตัวเองให้กล้าพูดภาษาอังกฤษและพัฒนาทักษะภาษาให้ดีขึ้นให้ได้ ภายในระยะเวลา 3 เดือน เมื่อแคมเปญสิ้นสุดลง ผู้ชนะจะได้ไปท้าทายการใช้ภาษาอังกฤษของตัวเองที่ไปสิงคโปร์กับทางสถาบัน

“เราจะชวนผู้เรียนที่ร่วมแคมเปญนี้มาพูดคุยถามตอบเป็นภาษาอังกฤษกับคุณครู ในห้องที่เป็นสตูดิโอแบบย่อมๆ พร้อมอัดวีดีโอไว้เพื่อบันทึกความสามารถ ให้ผู้เรียนได้เห็นพัฒนาการของตัวเองจนครบ 3 เดือน ระหว่างนั้นในทุกๆวัน ผู้เรียนจะได้ฝึกภาษาอังกฤษ จากคลาสเรียน และ กิจกรรม workshop ที่เราสร้างขึ้น สุดท้ายเราจะตัดสินผู้ที่มีพัฒนาการการพูดภาษาอังกฤษที่ดีที่สุด เพื่อไปท่องเที่ยวและฝึกใช้ภาษาอังกฤษในต่างประเทศกับเราที่สิงคโปร์ “

แคมเปญ Challenge Me ไม่ใช่แค่การท้าทายผู้เรียน ว่าจะเก่งภาษาอังกฤษขึ้นได้จริงๆไหม แต่เป็นการท้าทายตัวเราเองในฐานะคุณครูด้วยว่า เราจะใช้วิธีไหนสอนเพื่อให้ผู้เรียนเกิดการเปลี่ยนแปลง และพูดอังกฤษได้เก่งขึ้นจริงๆ” ครูพลอย-ชมพูนุช สุนทรพงศาธร หนึ่งในครูผู้สอนเล่าให้เราฟังถึงวิธีการสอนสุดสนุกของแคมเปญนี้

จุดเริ่มต้นของความท้าทายในแคมเปญ Challenge Me

“เริ่มต้นจากผู้เรียนส่วนใหญ่ของเรา เป็นผู้ใหญ่ที่กลัวและไม่มั่นใจในการใช้ภาษาอังกฤษเลย สิ่งแรกที่เราอยากทำในฐานะคุณครู คือ การสร้างแรงบันดาลใจและกำลังใจให้เกิดขึ้นมาก่อน แคมเปญ Challenge Me เป็นส่วนสำคัญอย่างหนึ่งที่เราคิดขึ้นมาเพื่อให้ผู้เรียนได้เริ่มกำหนดเป้าหมาย

“ที่ชัดเจนทั้งด้านเวลาและความมุ่งมั่นรวมทั้งการได้เห็น ‘พัฒนาการของตนเอง’ ด้วยตาของตัวเอง แน่นอนว่า สิ่งเหล่านี้คือแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้ผู้เรียนก้าวข้ามความกลัว จนกล้าที่จะพัฒนาตนเองให้พูดอังกฤษได้จริงๆ

“ในส่วนการเรียนรู้ จุดนี้แหละที่เป็นความท้าทายของเรา หัวใจของเราคือเรียนแล้วต้องสนุก เราไม่ได้มองว่าการมาเรียนคือการมานั่งฟัง แต่ต้องมาพูดคุย ใช้ภาษาอังกฤษกันจริงๆ ในสถานการณ์ต่างๆให้คล่องและสมบูรณ์ที่สุด นี่จึงเป็นที่มาที่เราพยามจำลองการเรียนรู้ในห้องเรียน และกิจกรรม workshop ต่างๆ ให้เป็นโลกเสมือนจริงมากที่สุด

“จริงๆ แล้ว เป้าหมายสุดท้ายของแคมเปญนี้ ไม่ใช่แค่การเป็นผู้ชนะ แล้วได้ไปเที่ยวสิงคโปร์ แต่เราต้องการให้ทุกคน เกิดความกล้าและท้าทาย พร้อมที่จะพัฒนาตัวองในทุกๆวัน เราชื่อมั่นว่า จุดเริ่มต้นเล็กๆ นี้แหละจะทำเกิดการพัฒนาตัวเองที่ยิ่งใหญ่ติดตัวไปตลอดชีวิต” ครูผึ้ง-นุชฏา สุวรรณวงศ์ คุณครูสาวสวยคนเก่งบอกกับเราถึงจุดเริ่มต้นและความตั้งใจทั้งหมด

ร่วมแคมเปญนี้ แล้วได้อะไร?

ได้โฟกัสที่การพัฒนาภาษาเป็นหลัก

ส้มโอ สาวน้อยวัย 22 ปีจากมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งบอกกับเราว่า “ตอนแรกที่เข้าร่วมแคมเปญนี้เพราะอยากไปสิงคโปร์ แต่พอเข้าร่วมแล้วมันต้องพัฒนาตัวเองไปเรื่อยเรื่อย แทนที่จะโฟกัสแค่รางวัลเรากลับมาโฟกัสที่ตัวเองว่าเราจะพัฒนาภาษาอังกฤษไปได้มากน้อยแค่ไหน ถึงไม่ได้ไปสิงคโปร์ก็ไม่เป็นไรเลย เพราะเราได้ Challenge ตัวเองแล้วตามชื่อโปรเจกต์เลย

“ตั้งแต่ตัดสินใจเข้ามาร่วมแคมเปญนี้ เรากล้าพูดภาษาอังกฤษมากขึ้น เราได้ฝึกคิดให้ทุกอย่างในชีวิตก็จะเป็นภาษาอังกฤษหมดเลย ตอนนี้เวลาอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ ก็พูดกับตัวเองว่าวันนี้ทำอะไรมาบ้าง ดูว่าเวลาพูดหน้าเราเป็นยังไง ฟังเสียงว่าใกล้เคียง native หรือยัง บางทีก็จะนึกว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรบ้าง โฟกัสกับ sentence ในภาษาอังกฤษมากขึ้น”

ได้ฝึกฝนภาษาอังกฤษอย่างเป็นธรรมชาติ

เติ้ล ชายหนุ่มอายุ 35 เจ้าของธุรกิจส่วนตัวเล่าให้เราฟังถึงแคมเปญนี้ว่า “เราไม่ได้มาเรียนแบบซีเรียส รู้เลยว่าเราได้พูดภาษาอังกฤษแบบเป็นธรรมชาติ การเรียนแบบเก่าๆเราก็ไม่รู้ว่ามันจะถูกหรือเปล่า ยิ่งเราเจออะไรที่มันผิดเรายิ่งไม่มีกำลังใจ แต่ที่นี่ทำให้เราอยากคุย ยิ่งพูดเยอะมันก็จะเก่งขึ้นเอง แคมเปญนี้เขาวัดผลโดยดูพัฒนาการเรา มันทำให้กระตุ้นเรา ไม่รู้หรอกว่าเราชนะหรือเปล่าแต่เราก็อยากพัฒนามากขึ้น โดยที่ไม่มีใครมาบังคับเรา”

“ตอนแรกที่มา test ก็กังวลและกดดันเพราะคนอื่นพูดได้ แต่พอผ่านมาเรื่อยๆ คุณครูช่วย เพื่อนๆช่วย เลยสามารถก้าวผ่านความกลัวไปได้ที่นี่ทุกคนตั้งใจมาเรียนภาษาอังกฤษ ทุกคนเลยเข้าใจกัน กล้าพูดมากขึ้น พูดผิดก็ไม่มีใครว่า ไม่มีใครมาจับผิด แค่สื่อสารได้ ก็แค่พูดใหม่ บรรยากาศมันเลย relax เรียนได้เรื่อยๆเป็นธรรมชาติมาก นี่เป็นจุดที่ชอบ” กล้า หนุ่มวัย 24 ปีที่เพิ่งเรียนจบจากรั้วมหาลัยบอกกับเราอย่างนั้น

ได้ลองเปลี่ยนแปลงตัวเอง

“เราเรียนมาหลายปีแล้วทำไมถึงยังรู้สึกว่าเป็นปัญหา เราพยายามแต่ไปไม่ถูกทางสักที เราทดลองเรียนภาษาอังกฤษมาหลายอย่าง จากตำรา อ่านเอง คู่มือ แต่ก็ยังไม่ถูกทางของเรา เลยรู้สึกเหมือนย่ำอยู่กับที่ จนมาเรียนภาษาอังกฤษที่นี่และได้ร่วมแคมเป็น Challenge me เราเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงเลยว่าเรากล้าพูดมากขึ้น ถึงแม้ว่าพูดผิดก็ไม่อาย ตอนนี้เจอฝรั่งก็พูดได้ อยากให้เขาเข้าใจ” เนล นักการตลาดบริษัทเอกชนเล่าถึงประสบการณ์ของเธอให้เราฟังว่าตั้งแต่ภาษาอังกฤษเธอดีขึ้น ทักษะงานขายกับชาวต่างชาติก็ได้ผลดีขึ้นตามมา

จิง พนักงานออฟฟิศวัย 24 ผู้มาเรียนทุกวันให้คำตอบเราว่า “ตั้งแต่มาร่วมแคมเปญ เราได้พัฒนาตัวเองทุกวัน มีความพยายามที่จะเข้าคลาสทุกวัน จริง ๆ ภาษาอังกฤษไม่ได้ยากอย่างที่เราคิด เวลาเจอใครที่ท้ออยู่เราไม่อยากให้ท้อเลย เพราะถ้าตั้งใจ ทุกคนทำได้ แค่ฝึกพูดกับตัวเองทุกวัน พยายามหาเพื่อนฝรั่ง อย่ากังวลแกรมม่ามาก ให้กล้าพูดออกมาเลย”

ติดตามแคมเปญดีๆที่จะออกมาอีกเรื่อยๆ

หากใครอยากลองพัฒนาสกิลภาษาอังกฤษอย่างท้าทายตัวเอง แนะนำว่าให้ติดตามข่าวสารของ Inspire English ให้ดีๆ ที่นี่กำลังจะจัดแคมเปญสนุกๆอีกเพียบในอนาคตให้ผู้เรียนได้ลองเข้าร่วมกัน ดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ www.inspire-english.in.th หรือ www.facebook.com/inspire.english.learning หรือ โทร. 086-445-9536

The post ‘Challenge Me’ แคมเปญสอนภาษาที่บอกว่าความกล้าจะทำให้พูดอังกฤษง่ายกว่าที่คิด appeared first on a day magazine.

สถิติจาก Food and Agriculture Organization (FAO) พบว่า ในแต่ละปีมี food waste หรืออาหารที่ต้องถูกทิ้งอย่างน่าเสียดายเป็นจำนวน 1.3 พันล้านตัน คิดเป็น 1 ใน 3 ของอาหารทั้งหมดบนโลกใบนี้

ชาวยุโรปและอเมริกาเหนือทิ้งอาหารเฉลี่ย 95 – 115 กิโลกรัมต่อคนต่อปี ส่วนชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเราทิ้งอาหารอยู่ที่ 6 – 11 กิโลกรัมต่อคนต่อปี ตีค่าเป็นเม็ดเงินมหาศาลกว่า 6.8 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐในประเทศอุตสาหกรรม และ 3.1 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐในประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งถ้าเราสามารถลดการสูญเสียอาหารตรงนี้ลงไปได้ นั่นหมายถึงเราอาจมีอาหารให้บริโภคมากขึ้น

ในประเทศแถบยุโรปและอเมริกา มีองค์กรต่างๆ เกิดขึ้นเพื่อแก้ปัญหานี้ ส่วนในประเทศไทย Clearance Next Door สตาร์ทอัพน้องใหม่ของหญิงสาววัย 24 ปี ตาว–พิชชนก เหลืองอุทัย คือธุรกิจที่ตั้งใจเข้ามาแก้ปัญหาอาหารล้นถังขยะ

“ไอเดียเกิดจากวันหนึ่งที่เราไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกับเพื่อน แล้วเจอน้ำเต้าหู้ยี่ห้อหนึ่งที่ปกติขายอยู่ 20 กว่าบาท แต่มันติดบาร์โค้ดสีเหลืองลดราคาเหลือ 10 กว่าบาทเพราะใกล้หมดอายุ เหตุการณ์นี้จุดประกายให้เราเก็บมาคิดต่อ เราลงมือหาข้อมูลเพิ่มเติมพบว่าถ้าสังเกตดีๆ ส่วนใหญ่วันที่ระบุบนอาหารทุกประเภทจะเป็นวัน Best Before ซึ่งเป็นวันที่รสชาติและประโยชน์ของสารอาหารจะดีที่สุด แต่ไม่ได้หมายความว่าหลังจากวันนั้นมันจะเสีย ถ้าเราเก็บรักษาอย่างดี เข้าตู้เย็นหรือว่าช่องแช่แข็ง ทำตามกรรมวิธีของอาหารแต่ละประเภท มันก็ยังกินต่อได้อีก เช่น หลังวัน Best Before ถ้าเอานมใส่ตู้เย็นไว้ก็ยังกินได้อีกหนึ่งสัปดาห์ แต่ที่ร้านค้าเอาออกจากชั้นวางเพราะต้องทำตามกฎหมาย” ตาวเล่าถึงจุดเริ่มต้นเล็กๆ ที่พาเธอลงลึกถึงเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ด้วยพื้นฐานการเป็นที่ปรึกษาด้านการตลาดทำให้ตาวเริ่มรีเสิร์ชจนพบข้อมูลน่าสนใจว่า ในแต่ละปีห้างใหญ่ๆ อย่างเทสโก้โลตัสมีอาหารสดที่ต้องทิ้งจากทุกสาขารวมกันเป็นมูลค่าทางธุรกิจที่เยอะมากถึงสองพันกว่าล้านบาท ตาวเลยตัดสินใจพัฒนาโมเดล Clearance Next Door ขึ้นมา ด้วยจุดประสงค์ข้อแรกคือช่วยลดขยะ สองคือกระตุ้นให้คนหันมาสนใจเรื่องการบริโภค และข้อสามคือโมเดลนี้น่าจะสร้างผลประโยชน์ด้านเม็ดเงินให้ร้านค้าได้โดยไม่ต้องเสียค่าทำลายของ

“เราตัดสินใจลาออกจากงานประจำที่ทำมา 2 ปีเพื่อมาลงมือทำงานนี้เต็มตัว ตอนนี้เริ่มทำมาได้ 3 – 4 เดือนแล้ว อาจจะยังไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่ ทั้งตัวเว็บไซต์และระบบข้างในก็ยังไม่สมบูรณ์ ซึ่งธุรกิจประเภทนี้ยังไม่มีให้เห็นในประเทศเรา ส่วนในเมืองนอกมีมานานแล้ว แต่โมเดลก็จะต่างจากเราอยู่ดี”

ตาวยกตัวอย่างว่าที่ยุโรปมีซูเปอร์มาร์เก็ตที่รับผลิตภัณฑ์อาหารที่เลยวัน Best Before มาแล้วนำมาแช่แข็งไว้ ใครยอมรับเงื่อนไขนี้ได้ก็สามารถซื้อของในราคาที่ถูกมากๆ ได้ ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ขายสินค้าหมดตลอด มีระบบและเครื่องมือหลายอย่างที่บ้านเรายังไม่มี

“แรกเริ่มที่เรากำลังทำอยู่คือการสร้างความตระหนักให้ผู้บริโภคเห็นว่าจริงๆ ผลิตภัณฑ์อาหารเหล่านี้ยังกินยังใช้ได้อยู่นะ อยากให้คนเห็นคุณค่า ใช้ของให้ยาวนานที่สุดเท่าที่มันจะเป็นไปได้” ตาวบอกว่า ‘การบริโภคสินค้าให้คุ้มค่าที่สุดในช่วงเวลาของมัน’ คือคีย์เวิร์ดสำคัญของโครงการนี้

โปรเจกต์นี้เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างบนความตั้งใจของตาว สร้างเป็นแพลตฟอร์มตามสถานที่ตั้งของผู้ใช้ (location based) โชว์ว่ามีอะไรอยู่ที่ไหนรอบๆ ตัวบ้าง เพิ่มความสะดวกสบายให้แก่ผู้ใช้ที่เมื่อเปิดเว็บขึ้นมาก็จะเห็นว่าร้านรอบตัวทั้งห้างใหญ่และร้านโชห่วยหน้าปากซอยมีของอะไรอยู่บ้าง คอนเซปต์นี้ยังต่อยอดได้กับสินค้าอีกหลายอย่างที่ไม่ใช่แค่อาหาร ทั้งเสื้อผ้าที่ตกรุ่น เฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ ก็สามารถอยู่ในแพลตฟอร์มนี้ได้ หรือมูลนิธิที่ต้องการของบริจาคก็สามารถมาใส่ข้อมูลไว้ เพื่อจับคู่กับร้านค้าหรือห้างสรรพสินค้าที่ต้องการทำโครงการ CSR

“ตั้งแต่เราทำ Clearance Next Door มา แม้จะยังไม่ได้เห็นตัวเงินที่มาก ยังไม่มีอะไรเป็นรูปเป็นร่าง แต่ก็รู้สึกดีแล้ว ตอนนี้เรารู้ตัวเองว่าชอบทำงานที่มีเรื่องราว สร้างอิมแพกต์ต่อคนและสังคม” ตาวเล่าต่อว่าตอนนี้เธอนำโปรเจกต์ไปร่วมแข่งในโครงการ Siam Innovation District ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งเป็นการแข่งขันสร้างธุรกิจที่มีอิมแพกต์ต่อสังคม เป็นขั้นตอนแรกที่กำหนดว่าภายใน 3 เดือนต้องมี KPI ที่ชี้วัดเป็นรูปธรรมออกมา

“เราตั้งใจว่าอยากทำตัวแพลตฟอร์มให้เรียบร้อยก่อนแล้วจะเข้าไปคุยกับซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านค้าเพื่อหาทางเชื่อมโยงกัน เราเชื่อว่ามันจะช่วยสร้างมูลค่าให้กับทุกฝ่ายได้ทั้งผู้ประกอบการ ผู้บริโภค และโลกของเรา”

คงจะดีไม่น้อยถ้าต่อจากนี้ทุกการซื้อสินค้าของเราจะสามารถลดขยะไปได้พร้อมๆ กัน

Facebook |clearancenextdoor.co
clearancenextdoor.com

The post Clearance Next Door : สตาร์ทอัพสัญชาติไทยที่ตั้งใจแก้ปัญหาอาหารถูกทิ้งก่อนวันอันควร appeared first on a day magazine.

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหญิงสาวคนหนึ่งพึงใจจะเป็นสาวแกร่งมากกว่าสาวหวาน
กล้าหาญที่จะบอกความต้องการในใจอย่างตรงไปตรงมา
และพร้อมจะเป็นตัวเองที่แตกต่างอย่างมั่นใจ

Under Armour แบรนด์ผลิตภัณฑ์เครื่องใช้และเสื้อผ้ากีฬา
รวมถึงเสื้อผ้าลำลองสัญชาติอเมริกันมองเห็นเสน่ห์
และพลังที่ซ่อนอยู่ในความแตกต่างนั้น
แล้วต่อยอดพลังของกลุ่มหญิงสาวเหล่านั้นให้กลายเป็นแคมเปญเท่ๆ
ต่อหญิงสาวผู้กล้าหาญและจริงใจกับตัวเอง

01

I’M PRETTY

I’M PRETTY เป็นแคมเปญที่เล่าถึงความน่ารักของผู้หญิงในมุมมองต่างๆ
ที่ไม่ใช่แค่หน้าตา เพราะผู้หญิงเรามีอะไรมากกว่าความสวยภายนอก
โดยแคมเปญนี้จะเล่าผ่านตัววิดีโอสุดน่ารักแต่สะเทือนความรู้สึก โดยเล่นกับคำว่า
“I’m pretty____” ประโยคซึ่งสะท้อนมุมมองการเป็นหญิงสาวยุคใหม่ได้อย่างตรงจุดว่า
“You are more than a pretty face , you are also pretty strong, pretty smart,
pretty though, pretty bold, pretty fierce, pretty brave and pretty soon”

“คุณสวยจัง”
คำชมที่สังคมคิดเหมารวมไปว่านั่นคือคำที่จะทำให้ผู้หญิงทุกคนประทับใจ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้น
โลกนี้ยังมีหญิงสาวที่เปล่งประกายจากภายใน พึงใจจะได้ยินคำชมจากผลงานที่เธอลงมือทำ
มากกว่าความสวยที่เห็นด้วยตาเปล่า

เหตุผลที่แคมเปญนี้สุดแสนโดนใจสาวแกร่งยุคใหม่เพราะมันกำลังส่งต่อชุดความคิดที่ท้าทายความคิดดั้งเดิมของสังคมที่เหมารวมว่าผู้หญิงน่ารักนั้นต้องมาจากใบหน้าที่สวย
ผิวพรรณที่ดี ร่างกายที่ผอมบางเพียงอย่างเดียว แต่จริงๆ
สิ่งนั้นไม่ใช่สาระสำคัญเลย หากคุณคือหญิงสาวที่มีความแข็งแกร่ง มุ่งมั่น กล้าหาญ
เต็มเปี่ยมไปด้วยความฝัน และพลังความสามารถในการทำอะไรได้หลายอย่าง คุณแค่มั่นใจในความเป็นตัวเอง
มั่นใจในความสามารถและพลังอันล้นเหลือของใจ

และเหตุผลท้ายสุดก็คือไม่จบแค่วิดีโอ
แต่เขายังชักชวนให้หญิงสาวทั่วโลกเข้าไปประกาศความเป็นตัวตนผ่านมินิไซต์ https://impretty.me ด้วยการใส่รูปและเติมคำแสดงตัวตนต่อท้าย “I’m
Pretty” เช่น I’m pretty strong ฉันค่อนข้างสตรอง หรือเป็นนักสู้ ตามด้วยแฮชแท็ก #ImPretty และแชร์ผ่านโซเชียลเน็ตเวิร์กทั้งเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม
และทวิตเตอร์ ทำให้ผู้หญิงมีโอกาสได้นำเสนอด้านอื่นๆ ที่มาจากภายในและมันสมอง
มากกว่าความสวยจากรูปร่างผิวพรรณผิวเผิน

02

UNLIKE ANY

อีกแคมเปญที่เราชอบมากเพราะเข้าใจปมในใจและธรรมชาติลึกๆ ของมนุษย์เพศหญิงทุกคนนั่นก็คือความอิจฉา
ความช่างเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
ซึ่งนำมาสู่ปัญหาการมองเห็นคุณค่าในตัวเองลดลง สูญเสียตัวตนเพื่อทำตามใจสังคม
หลงลืมความสุขของตัวเอง แล้วไปๆ มาๆ โลกเราก็จะมีแต่ผู้หญิงประเภทเดียวกันไปหมด
ซึ่งน่าเสียดาย เพราะแท้จริงแล้วความเป็นตัวเองที่ดีที่สุดต่างหากที่ทำให้เกิดสิ่งสวยงามอันหลากหลาย

หากสืบสาวราวเรื่องต้นทางการคิดแคมเปญ “Unlike Any” จะพบว่าแบรนด์หยิบแรงบันดาลใจมาจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2016
ที่นักกีฬาหญิงมักถูกเปรียบในเรื่องชัยชนะกับผู้ชาย
แนวคิดการเปรียบเทียบควรหมดไปได้แล้ว
โดยเฉพาะการเปรียบเทียบด้านความแข็งแกร่งที่ไม่เป็นธรรมระหว่างหญิง-ชาย

นอกจากแนวคิดที่น่าสนใจแล้ว “Unlike Any” ได้ใช้เทคนิคการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านมุมกล้องที่ชวนให้เห็นมุมมองใหม่ๆ
และบทกลอนที่มีความหมายลึกซึ้ง สวยงาม กินใจ เพื่อตอกย้ำว่าผู้หญิงแต่ละคนนั้น
“ไม่เหมือนใคร” โดยถ่ายทอดเรื่องราวนักกีฬาหญิง 5 คน Misty Copeland นักบัลเล่ต์, Alison Mariella Désir นักวิ่งมาราธอนและผู้ก่อตั้ง Harlem Run Crew, Natasha Hastings นักกีฬาวิ่ง, Jessie Graff สตั๊นท์หญิง และ Zoe Zhang นักแสดงและนักเทควันโดชาวเอเชีย
ที่มีภูมิหลังที่แตกต่างกัน โดยมีศิลปิน นักประพันธ์ ที่มีชื่อเสียงและผลงานเป็นที่กล่าวขาน
หลายท่านมาร่วมบอกเล่าเรื่องราวผ่านบทกลอนสื่อความหมายได้อย่างงดงาม
เชิดชูความแกร่งกล้าและความสำเร็จของพวกเธอที่สร้างปรากฏการณ์ไปทั่วโลก

03

ASSEMBLE YOUR ARMOUR

เหตุผลที่ทำให้เราตกหลุมรักแคมเปญ
ASSEMBLE YOUR ARMOUR มี 2 เหตุผลสั้นๆ ง่ายๆ

อย่างแรกเลยคือมันเป็นแคมเปญที่เน้นการปฏิบัติ
ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก
เดินไปจูงมือเหล่าหญิงสาวยุคใหม่ใจแกร่งที่มีความสามารถในกีฬาที่ต่างกัน
ให้มาแลกเปลี่ยนความรู้ให้กันและกันผ่านเวิร์กช็อปสนุกๆ อย่าง Trampoline Workout,
Dance Class และ Ryde Cycle

และอย่างที่สองคือ
แคมเปญนี้ท้าทายระบบคิดของความเป็นชาย-หญิงสมัยก่อนไปสิ้นเชิง
เพราะที่ผ่านมาโลกเรามักสอนผู้หญิงให้แข่งกันเพื่อเป็นที่รักของชายหนุ่ม
การได้มีคู่ครองที่ดี การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งหญิงสาวผู้น่ารัก
มีผู้คนชื่นชมจากรูปลักษณ์ภายนอก กิริยามารยาท
แตกต่างจากผู้ชายที่ถูกสอนมาแต่เด็กว่าให้แข่งกันในหน้าที่การงาน ความสามารถ และความแข็งแกร่งเพื่อความสำเร็จ

สุดท้ายแทนที่จะปล่อยให้หญิงสาวแข่งขัน
แก่งแย่งชิงดีกันในเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ และหน้าตาในสังคม Under Armour
เลือกจับหญิงสาวเหล่านั้นมารวมตัวกันเพื่อผนึกพลังความสตรองแทน
หรือหากจะแข่งกันก็แข่งกันปล่อยความสามารถที่ซ่อนไว้ในตัวจะดีกว่า สนุกกว่าเยอะ!

The post 3 แคมเปญจาก Under Armour ที่ชวนให้ผู้หญิงออกมาเป็นตัวเองอย่างมั่นใจ appeared first on a day magazine.

ปัจจุบัน ตลาดแห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และยังคงบรรยากาศดั้งเดิมด้วยการอนุรักษ์บ้านไม้โบราณไว้ ซึ่งผู้คนท้องถิ่นจะมาตลาดมากที่สุดในช่วงตีห้าถึงหกโมงเช้า เพื่อจับจ่ายใช้สอยกันตามอัธยาศัย สินค้าในตลาดมีทั้งผักสด เนื้อสัตว์ ของใช้ในครัวเรือน รวมไปถึงอาหารคาวหวานรสเลิศนานาชนิด วันนี้เราจึงอยากพาไปชิมอาหารเช้าเจ้าดังสักสองร้านในตลาดแห่งนี้กัน

ร้านโจ๊กบังอร

ร้านโจ๊กแสนอร่อยที่ได้รับความนิยมจากลูกค้ามานานกว่า 30 ปี ครั้งหนึ่งโจ๊กของร้านนี้เคยเป็นเครื่องเสวยของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 เมื่อครั้งเสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับ ณ พระราชวังบางปะอินด้วย หากใครอยากลองชิมโจ๊กหมูสูตรคุณแม่แนะนำว่าให้มาแต่เช้าตรู่ เพราะขายหมดไวและคนต่อคิวเยอะมาก ร้านเปิดตั้งแต่ตี 4 ถึง 8 โมงเช้า เสิร์ฟโจ๊กร้อนๆ ให้อิ่มท้องกันทุกเช้าไม่มีวันหยุด

ร้านก๋วยจั๊บไก่เจ๊อั๋น

ร้านก๋วยจั๊บไก่เจ๊อั๋น ขายสูตรก๋วยจั๊บไก่ที่ตกทอดมาจากรุ่นคุณแม่และเปิดขายมานานกว่า 28 ปี เมนูสุดนิยมของร้านนี้คือ ก๋วยจั๊บโครงไก่และก๋วยจั๊บตีนไก่ ที่ตุ๋นจนเปื่อยพร้อมน้ำซุปรสชาติกลมกล่อมถูกปากคนทุกเพศทุกวัย อร่อยจนถึงกับมีรถมารับซื้อก๋วยจั๊บไก่ของร้านไปขายตามพื้นที่ต่างๆ ทั่วบางปะอินด้วย ร้านเปิดตั้งแต่ตีสามไปจนถึงเก้าโมงเช้าให้คนแวะเวียนเข้ามาเติมพลังให้อิ่มท้องก่อนเริ่มต้นวัน

ขอบอกว่านอกจากสองร้านที่ว่ามาแล้ว ที่ตลาดบางปะอินยังมีอีกหลายร้านที่คอยต้อนรับผู้คนอย่างไม่ขาดสาย แอบกระซิบข่าวดีอีกนิดว่า เมนูอร่อยจากทั้งสองร้านที่เราแนะนำนี้จะไปเสิร์ฟร้อนๆ ให้เหล่านักวิ่งที่งาน Human Run 2017 ด้วยนะจ๊ะ

ภาพ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์

The post อยู่เพื่อกิน : อิ่มท้องกับของกินตลาดบางปะอิน appeared first on a day magazine.

วันนี้เราจะขอพาไปชวนชิมอาหารจานเด็ดจากร้านอร่อยที่ตลาดหัวรอกัน ไปดูกันเล้ยยยย

ร้านสุใบด๊ะ อาหารตามสั่ง

ร้านอาหารอายุ 30 กว่าปีร้านนี้ขึ้นชื่อเมนูผัดไทยกุ้งสดสูตรโบราณที่ตกทอดมาจากรุ่นคุณยาย ส่วนเมนูตามสั่งอื่นๆ ก็อร่อยไม่แพ้กัน แถมยังมีเมนูหอยทอดแป้งกรอบคุณภาพความอร่อยคับจาน เสิร์ฟร้อนๆ พร้อมน้ำจิ้มรสหวานกำลังดี เจ้าของร้านใจดีเสิร์ฟอาหารให้อย่างไม่หวงของ จานใหญ่ จานเดียวอิ่มได้ และไม่แพงด้วย

ร้านก๋วยเตี๋ยวซ้อย้ง

ร้านก๋วยเตี๋ยวรสเด็ดร้านนี้แอบอยู่หลังตลาดหัวรอ คนชอบทานเมนูเส้นทั้งหลายควรมาลองให้ได้ เคล็ดลับความอร่อยอยู่ที่เจ้าของร้านตั้งใจทำเส้นบะหมี่ด้วยตัวเองเพื่อให้ได้คุณภาพที่ดี แถมมีให้เลือกหลายเมนูตามใจอยากทั้งบะหมี่น้ำ บะหมี่แห้ง ต้มจืด ต้มยำ เย็นตาโฟ หรือจะเป็นไก๋ตุ๋น หมูตุ๋นก็อร่อยถูกปาก ราคาก็แสนถูกใจด้วยนะ

ร้านยุพินเต้าหู้ทอด

เต้าหู้ทอด ของว่างรสเลิศเมนูนี้เปิดขายมานานกว่า 40 ปีแล้ว ป้ายุพินเจ้าของร้านจะทำเต้าหู้เองเพื่อความสดใหม่ เต้าหู้ทรงลูกเต๋าชิ้นพอดีคำจะถูกทอดร้อนๆ จนเป็นสีเหลืองนวล กรอบนอกนุ่มใน และไม่อมน้ำมันเคียงคู่น้ำจิ้มเต้าหู้รสเด็ดเปรี้ยวอมหวานที่เข้ากันอย่างลงตัวน่ารับประทาน หอมพริกป่น หอมถั่วลิสงคั่วเป็นที่สุด ขอบอกว่าหากใครอยากลองชิมเต้าหู้ทอดร้านป้ายุพินต้องมาที่ตลาดหัวรอเท่านั้น เพราะป้าไม่ขายส่งหรือมีสาขาอื่นนะจ๊ะ

ร้านไอศกรีมกะทิป้านา

ไอศกรีมกะทิป้านา เปิดขายมาเกือบ 40 ปีโดยไม่มีการลดคุณภาพ เจ้าของร้านทำสดทุกวันทั้งไอศกรีมและเครื่องเคียง ซึ่งมีให้เราเลือกตามใจชอบ ไอศกรีมรสชาติดี สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมหวานของกะทิเมื่อตักเข้าปาก ไม่หวานจนเกินไป ตัวร้านเป็นร้านเล็กๆ ถูกจัดเหมือนเป็นบาร์ไอศกรีม ลูกค้าสามารถนั่งกินไอศกรีมกะทิก้อนกลมอย่างชื่นใจหน้าร้านได้เลย

หากใครกำลังรอไปเที่ยวจังหวัดพระนครศรีอยุธยาอยู่ ก็ขอชวนไปลองชิม 4 ร้านเด็ดที่ว่ามานี้ด้วยตัวเอง แต่ข่าวดีที่ไม่ต้องรอคือ ร้านทั้งหมดจะไปเสิร์ฟอาหารแสนอร่อยให้เหล่านักวิ่งในงาน Human Run 2017 ให้เหล่านักวิ่งได้รับประทานหลังวิ่งเสร็จด้วย เอาใจกันให้ฟินสุดๆ จนหายเหนื่อยจากการวิ่งไปเลย

map:

ภาพ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์

The post อยู่เพื่อกิน : ตระเวนชิม 4 ร้านเด็ดในตลาดหัวรอ appeared first on a day magazine.