Yented (เย็น-เต็ด) วงดนตรีป๊อปมาดทะเล้นในสังกัดค่าย Macrowave ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกชายล้วนทั้งหมด 7 คน คือ เจา–พงษ์ธรณ์ ปะเมโท (ร้องนำ) ตูน–ภานุกร มาลา (กีตาร์) กานต์–ธนกานต์ สุวรรณนาคินทร์ (กีตาร์) มอส–ธนพล นาคขำพันธ์ (ซินธ์) แซ็ก–วิชญะ แสนภูวา (คีย์บอร์ด) เปรื่อง–เปรื่องวิทย์ พิไลวงศ์ (เบส) และบิว–วุฒิชัย เขื่อนวิชัย (กลอง)

จุดเริ่มต้นในเส้นทางดนตรีของพวกเขาเกิดขึ้นเมื่อ 4 ปีก่อน เจา ตูน และมอส นักศึกษาชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยพะเยา ฟอร์มวงทำเพลงอะคูสติกป๊อปปล่อยลงยูทูบ หลังจากนั้นทั้งสามหนุ่มตัดสินใจเพิ่มเพื่อนร่วมวงอีก 4 คนเพื่อประกวดดนตรีในเวทีใหญ่อย่าง Tiger Jams Showcase แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะไม่ได้เข้ารอบไฟนอล 3 วงสุดท้าย วง Yented ที่มีสมาชิกทั้งหมด 7 คนจึงกลับไปสั่งสมประสบการณ์ทางดนตรีเพิ่มขึ้น ก่อนจะมาพิสูจน์ฝีมือด้วยการเป็น 1 ใน 2 ผู้ชนะจากการประกวดเวที Sunkist Freshly Picked Contest และกลายมาเป็นศิลปินภายใต้สังกัดค่าย Macrowave ในปัจจุบัน 

เพื่อให้รู้จักพวกเขามากขึ้น เราจึงถือโอกาสไล่ฟังประสบการณ์ในเเต่ละขวบปีของพวกเขาที่ถ่ายทอดออกมาเป็นเพลงป๊อปผสมหลายเเนวดนตรี ซึ่งพวกเขามักจะเล่ามันออกมาผ่านเรื่องราวความรักที่ไม่สมหวังจนครบถ้วนทั้งเพลย์ลิสต์ และมาสะดุดหูกับ Her ซิงเกิลล่าสุดของพวกเขาที่ฟีเจอริงกับ Araryozi และ Chcolate – t เล่าเรื่องราวความรักที่สดใสมากขึ้น ทั้งยังมีสัดส่วนของแนวดนตรีผสมอย่างฮิปฮอปที่ชัดเจน แถมเซอร์ไพร์สคนฟังด้วยแรปภาษาญี่ปุ่น แปลกหูไปจากเพลงก่อนๆ ที่เคยฟังมากทีเดียว 

เมื่อมีโอกาสมาพบกับเจา ตูน และแซ็ก 3 หนุ่มจาก Yented เราจึงถือโอกาสนี้ชวนพวกเขาพูดคุยถึงมุมมองในการทำเพลงและการเติบโตของพวกเขาผ่านเเนวดนตรีที่ Yented ตั้งใจถ่ายทอดออกมาให้แก่คนฟังซะเลย

ตูน-เจา-แซ็ก

พวกคุณได้ไอเดียตั้งชื่อวง Yented มาจากไหน

เจา : ตอนนั้นเราจะทำเพลงเพื่อส่งช่วง Bedroom Studio ของ Cat Radio (ช่วงที่เปิดรับเพลงทำเองจากทางบ้านมาเปิดออกอากาศในวิทยุ) วันนั้นเป็นวันสุดท้ายในการส่งเพลงพอดี เพลงเราเสร็จแล้วเเต่ดันยังไม่มีชื่อวง มีเวลาเหลือประมาณ 1-2 ชั่วโมงก่อนจะถึงเที่ยงคืน เราเหลือบไปเห็นขวดเครื่องดื่มเย็นเย็น ที่ไอ้มอสชอบกินพอดี เลยได้คำว่า ‘เย็น’ มา เเต่จะชื่อ ‘วง Yen’ เฉยๆ ก็ไม่ได้ ผมเลยนึกถึงชื่อทีมฟุตบอล Manchester United เลยกลายเป็น Yented เราคิดว่าชื่อนี้มันล้อกับชื่อยาทาผิวหนังเย็นเตร๊กซ์ดี เลยส่งชื่อไปก่อนกะว่าจะเปลี่ยนเอาทีหลังเเต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนเลยมาจนถึงตอนนี้ (หัวเราะ)

เรียนรู้อะไรจากการประกวดวงดนตรี Tiger Jams Showcase ครั้งนั้นบ้าง

ตูน : การขึ้นไปยืนบนเวที Tiger Jams ครั้งนั้น ผมลืมเรื่องการประกวดไปเลย มันเหมือนได้มาเจอสังคมของคนที่ตั้งใจทำเพลงเพื่อคนฟังเหมือนกัน ทำให้พวกผมยิ่งอยากทำเพลงให้ดีขึ้น จากตอนเเรกที่วง Yented เล่นดนตรีแนวอะคูสติกป๊อป พอได้เห็นแนวดนตรีในประเทศไทยที่มันกว้างมาก พวกผมเลยพัฒนาเเนวดนตรีของตัวเอง 

ตอนนี้แนวเพลงของวง Yented เป็นแบบไหน

ตูน : เมนหลักก็คือเพลงป๊อปเพราะสไตล์การร้องของเจาเป็นแนวป๊อปและอาร์แอนด์บี ผสมผสานเเนวดนตรีอื่นไปเรื่อยๆ เพื่อมาเสริมให้เพลงป๊อปมีความหลากหลาย เพลงเกือบทั้งหมดของวงพูดถึงความรัก อารมณ์ของเพลงจึงสำคัญในการทำให้คนฟังรู้สึกร่วมไปด้วย การใช้ดนตรีเเนวไซคีเดลิกหรือแนวชูเกซเข้ามาเสริมก็จะช่วยดึงอารมณ์ได้ ถ้าอยากสื่อถึงความรักที่เข้มแข็งก็ใช้ดนตรีแนวป๊อปสนุกหรือแนวฟังก์ ถ้าท่อนไหนเศร้าจัด จะเล่นหนักๆ เป็นเเนวร็อกเลยก็ได้ เพื่อให้คนฟังรู้สึกว่าท่อนนี้มันเศร้าไม่ไหวเเล้ว

พอทำเพลงรักเป็นหลัก แล้วความรักในแบบของ Yented เป็นยังไง

ตูน : ถ้านิยามจากผู้หญิงกับผู้ชายนะ ผมว่าความรักของสองคนนี้ค่อนข้างคลุมเครือ อย่าง Her เพลงล่าสุดที่ปล่อย เป็นความรักที่ไม่ใช่ฉันรักเธอ เธอรักฉัน แต่เป็นอารมณ์ของคนที่แอบชอบเเต่ไม่กล้าบอก ส่วนเพลงที่ผ่านๆ มาส่วนมากจะเป็นความรักที่ผิดหวัง เหมือนคนจมปลักอยู่กับความผิดพลาดของตัวเองในอดีต เหมือนเป็นความผิดหวังของไอ้เจาด้วยแหละ เพราะเพลงเหล่านั้นมาจากชีวิตมันหมดเลย (หัวเราะ) 

เจา : เนื้อหาในเพลงนั้นเป็นเรื่องราวในชีวิตของผมเอง คือเพลงรักก็เคยเขียนนะเเต่พอร้องเสร็จ กลับมาฟังเเล้วจะอ้วก การทำเพลงเศร้ามันเป็นตัวเรามากกว่า เเล้วเราก็สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้เต็มที่ จริงๆ มันขึ้นอยู่กับว่าช่วงนั้นพวกเราเสพอะไรด้วย อย่างเพลง Winter Rain เนื้อบางท่อนผมได้มาจากหนังสือธรรมะ ในเพลงนี้เลยมีคำของพระอยู่บ้าง อย่างท่อน ‘ทุกๆ สิ่งเกิดขึ้นเเละดับไป เเต่ความรู้สึกมันไม่เคยจางจากใจ’ ปกติผมจะมีสมุดอยู่เล่มหนึ่งเอาไว้เขียนเพลงไปเรื่อยๆ พอถึงเวลาที่เราจะต้องทำเพลงสักเพลง ผมก็จะเอาสิ่งที่เขียนไว้มาประกอบกันแล้วปรับให้สามารถสื่อให้ทุกคนเข้าใจได้ว่าเรารู้สึกอย่างไร 

พวกคุณวางทิศทางของวงตัวเองเป็นแบบไหน

ตูน : ผมว่า Yented เป็นวงที่ไม่มีทิศทางในตัวเองนะ อาจจะดูเเปลกถ้าผมจะให้สัมภาษณ์ว่าพวกผมเป็นเเนวนี้ ผมรู้สึกว่าวงเราอยู่ในช่วงพัฒนาความสามารถ ความคิด รวมทั้งตรรกะในสมองครับ การทำงานของเราเลยค่อนข้างหลากหลาย เรานิยามแนวเพลงของวงว่าเป็นแนวป๊อป เป็นป๊อปที่ค่อยๆ เพิ่มส่วนผสมอื่นๆ ไปเรื่อยๆ ตามความรู้สึกของพวกเราตัวเอง

เวลามีคนถามว่าแนวทางการทำเพลงของวงเป็นยังไง ก็เนี่ยแหละครับ เดาไม่ได้ ไม่มีทิศทาง คนฟังบางคนอาจจะผิดหวัง เเต่พวกผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลยนะเพราะต้นเพลงก็คือพวกผม เรารู้สึกว่ามัน success ตั้งเเต่วันที่เรารู้สึกชอบเพลงนี้เเล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้ตัวเพลงทำงานไป จริงๆ คนที่มีสิทธิ์ตัดสินว่าแนวเพลงเราเป็นแบบไหนก็คือคนฟัง ผมรู้สึกว่าแต่ละคนน่าจะตีความผลงานของเราได้หลายแบบแตกต่างกัน เขาเลือกจะมองพวกเราเป็นยังไงขึ้นอยู่กับสายตาพวกเขาเลยครับ

นักวาดภาพบางคนเเม้เขาจะวาดภาพหลากหลายเเนว เเต่พอนำภาพต่างๆ มาเรียงกัน เรามักเห็นตัวตนเขาจากภาพเหล่านั้น แล้วกับเพลงของวง Yented ตัวตนที่ว่าคืออะไร

ตูน : เสียงร้องของไอ้เจาครับ (หัวเราะ) (เเซ็ก : ใช่ เสียงร้องของไอ้เจา) ไม่ใช่เพราะว่ามันร้องอยู่คนเดียวนะ ผมหมายถึงว่าโทนการร้องของเจาพาให้หลายๆ เพลงรู้สึกเศร้าได้ ทั้งที่บางเพลงก็เป็นเพลงสนุก ถ้าเปรียบเอกลักษณ์เพลงของวงเราเป็นภาพภาพหนึ่งที่วาดขึ้นมา เสียงร้องของเจาก็เหมือนลายเส้น วิธีการวาดการเขียนที่ตวัดมากน้อยหรือเน้นเส้นหนาบางจะเป็นตัวของเจาทั้งหมด ส่วนดนตรีก็เหมือนสีที่คอยสาดให้ภาพนี้เป็นกลายเป็นโทนต่างๆ อย่างนี้น่าจะนิยามง่ายกว่า

พวกคุณไม่ได้มองว่าการทำเพลงที่คาดเดาทิศทางไม่ได้เป็นข้อเสียเหรอ

เจา : มุมหนึ่งมันก็เหมือนไม่เอาอะไรสักอย่างจริงๆ เเต่ผมว่าวงเราไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ เพราะแต่ละอย่างที่เราทำ เราพยายามทำให้มันถึงที่สุดก่อน พอถึงจุดที่โอเคเเล้วเราค่อยเปลี่ยน Yented มีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ครับ

เราเชื่อว่าโลกนี้มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมตลอดเวลา คนเราเรียนรู้อะไรใหม่ได้เรื่อยๆ ถ้าเรายึดติดกับอีโก้หรืออคติที่จะไม่เปลี่ยนตัวเองเเละยอมรับสิ่งอื่นเลยก็จะอยู่ลำบากและสุดท้ายเราจะกลายเป็นคนที่ไม่ค่อยโอเค ผมคิดว่าไม่ว่าใครจะเป็นยังไง เราน่าจะยอมรับในตัวเขา ผมก็ชอบหลายๆ วงที่เขาเป็นตัวของตัวเองนะ ไม่มีอะไรผิดเลย ขึ้นอยู่กับว่าเขาชอบอย่างไหน เขาก็เป็นอย่างนั้น  

ตูน : ผมว่าจะเป็นข้อเสียหรือไม่ขึ้นอยู่ที่มุมมองมากกว่า เช่น คุณทำอะไรหลายอย่างมากเลยในชีวิต จะบอกว่าไม่มีอะไรเป็นหลักเเหล่งเลยมันก็ใช่นะ นี่คงเป็นข้อเสีย เเต่ถ้ามองอีกเเบบหนึ่ง จริงๆ แล้วกูเเค่พยายามจะไปในทิศทางที่โลกนี้มีให้กว้างขึ้น อยากลองทำทุกๆ อย่าง ขีดจำกัดอยู่ตรงไหนเราไม่รู้ เเต่เรารู้สึกว่าเเนวดนตรีมันไหลเข้ามาเรื่อยๆ ไม่เเน่วันหนึ่งพวกเราอาจจะทำเพลงลูกทุ่งก็ได้

จากวันแรกที่เล่นดนตรีด้วยกันจนถึงวันนี้ Yented ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

แซ็ก : เราได้เรียนรู้ว่าบนโลกนี้มันไม่ได้มีเสียงแค่ที่เราได้ยินเท่านั้น เราเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จากการที่เราไม่รู้อะไรเลยด้วยการเรียนรู้และตั้งใจทำมันให้ดีที่สุด  

เจา : ถ้าลองฟังเพลงเเรกเปรียบเทียบกับเพลงสุดท้าย การทำให้เพลงนั้นดี มันเเตกต่างกันมากทั้งซาวนด์และเทคนิคการเล่น เพลงแต่ละเพลงของ Yented คือพัฒนาการสำหรับผม

ตอนนี้ Yented มีผลงานอะไรที่อยากฝากให้แฟนๆ ได้ติดตามบ้าง

เจา : เราเพิ่งปล่อยเอ็มวีเพลง Her ออกไป และน่าจะปล่อยเพลงใหม่ในเดือนหน้า เพลงนี้เป็นเรื่องราวของการแอบชอบเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเเต่ก็ยังไม่มั่นใจว่าเขาจะยอมรับรักของเราไหม แล้วก็มี EP อัลบั้มแรกที่ออกกับค่าย Macrowave คือไหนๆ ชื่อวงเราพ้องเสียงกับยาฆ่าเชื้อราเย็นเตร๊กซ์ โลโก้วงก็เป็นหลอดยาเเล้วพวกเราอยากไปให้สุดทาง EP อัลบั้มเราเลยชื่อว่า Antifungal ที่แปลว่ายาฆ่าเชื้อรา (หัวเราะ) หวังว่าเพลงของเราจะเป็นยาแก้คันทางความรู้สึกให้แก่คนฟังได้บ้างครับ

5 เพลงป๊อปเป็นหลัก รักเป็นรอง ที่ Yented อยากให้ลองฟัง

01 ถ้าหาก

เจา : ผมว่า ถ้าหาก เป็นเพลงที่เพราะและลงตัวที่สุดในบรรดาเพลงทั้งหมดที่เราทำมา เพลงนี้ผมเขียนเพลงในมุมมองของแฟนเก่าที่ผมทำอะไรแย่ๆ ให้กับเขาแล้วก็ทิ้งเขาไป (ร้องทวนเนื้อเพลงจนจบท่อน) เนื้อเพลงทุกคำมันโดนกับทุกสิ่งที่ผมทำกับเขาไว้เลย  

02 Winter Rain

เจา : Winter Rain เป็นเพลงที่ผมเเต่งในมุมมองของเเฟนเก่าเหมือนกัน ผมจินตนาการความรู้สึกแย่ๆ ของเขา ซึ่งตอนนั้นเขากำลังตกงานอยู่ เเล้วผมก็ทิ้งเขาไปอีก ผมเลยเปรียบว่าความรู้สึกตอนตกงานก็เหมือนหน้าหนาวเเล้ว พอผมทิ้งเขาไปอีกก็ยิ่งรู้สึกเหมือนฝนตกซ้ำ ทำให้ยิ่งหนาวเข้าไปใหญ่

แซ็ก : ผมชอบลายคีย์บอร์ดที่เจาเป็นคนคิดในเพลงนี้นะ คอร์ดมันหม่นไปกับเนื้อเพลง เเล้วพอได้ฟังว่าเจามันเเต่งเพลงมาจากอะไรก็ยิ่งดาร์กเข้าไปอีก  

03 รักจางๆ ที่อ่างเเม่ต๋ำ

ตูน : อ่างเเม่ต๋ำคืออ่างเก็บน้ำในจังหวัดพะเยาที่มีถนนทอดยาว เป็นเหมือนเเลนด์มาร์กที่คนจะมานั่งจีบ นั่งชิลล์กัน ผมมองว่า รักจางๆ ที่อ่างเเม่ต๋ำ เป็นเพลงที่เราเริ่มต้นทำเพลงกันจริงๆ จังๆ และทุกคนอินไปกับมัน เพลงนี้มีความหมายที่เศร้าเเล้วก็ปลงในตัว เหมือนเรายอมรับเเล้วว่ามันเป็นไปแบบนั้น ต้องไปฟังเนื้อหา อีกอย่างเพลงนี้ทำให้คนฟังรู้จักพวกเราจากกระเเสทวิตเตอร์ด้วย เขาเเชร์ทำนองว่า อย่าตัดสินเพลงจากชื่อเพลง  

04 เพลงของใคร

เจา : เปรื่อง มือเบสของวงเป็นคนเเต่งเพลงนี้ เพลงของใคร ไม่ได้เป็นเพลงที่เขียนเกี่ยวกับคนทั่วไป เเต่เขียนในความรู้สึกของนักแต่งเพลงคนหนึ่งที่ไม่มีใครเอา เลยไม่รู้จะเเต่งเพลงรักเพื่อใครดี  

05 รักได้เเค่คนเดียว

เจา : รักได้เเค่คนเดียว เป็นเพลงที่เราช่วยกันทำอย่างจริงจัง แก้กันก็เยอะ เพลงนี้พวกเราทำขึ้นเพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง ปั๊มน้ำมัน ของพี่กอล์ฟ–ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์ เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เพลงแรกที่พวกเรามีโอกาสได้ทำครับ

หากใครฟังเพลงเพราะๆ ที่พวกเขาปล่อยลงยูทูบแชนเเนล YENTED แล้วติดใจ เราอยากให้คุณลองหาโอกาสไปฟังวงนี้เล่นสดดูสักครั้ง เพราะเพลงที่คุณเคยฟังจะถูกทำให้เปลี่ยนไปในอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งเป็นรูปแบบที่พวกเขาบอกกับเราว่าเป็นเวอร์ชั่นที่พัฒนาขึ้นและอยากให้คุณได้ลองฟังในอีกความรู้สึกหนึ่งเช่นกัน

The post เสียงเพลงและการเติบโตที่คาดเดาไม่ได้ของวงดนตรี YENTED appeared first on a day magazine.

การผันตัวไปทดลองทำงานด้านอื่นๆ ในวงการที่ตัวเองรักไม่ได้มีเฉพาะในวงการละคร เพลง หรือภาพยนตร์เท่านั้น วงการสแตนด์อัพ คอมเมดี้ก็มีเช่นกัน

แนทตี้-วริศา วีโกดา คือตัวอย่างของนักแสดงที่เราได้กล่าวไปข้างต้น สาวไทยเชื้อสายจีนที่ไปร่ำเรียนและเติบโตในเมืองนอก ขณะเดียวกันก็ซึมซับวัฒนธรรมของสแตนด์อัพ คอมเมดี้จากสื่อต่างๆ จนเกิดเป็นความชอบ หลังจากที่เธอมีโอกาสได้เข้าประกวดการแข่งขัน Humorous Speech Contest และได้รับรางวัลชนะเลิศ เลยถือโอกาสพัฒนาตัวเองให้มากขึ้นด้วยการรับบทบาทของนักแสดงสแตนด์อัพ คอมเมดี้ภาษาอังกฤษและเป็นกำลังสำคัญของ ‘The Comedy Club Bangkok’ คอมมูนิตี้ด้านคอมเมดี้หลากรูปแบบที่สามีของเธอเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง ครั้งนี้แนทตี้จะขอพัฒนาตัวเธอไปอีกขั้นกับการแสดงสแตนด์อัพ คอมเมดี้ในรูปแบบภาษาไทย ซึ่งสำหรับเธอนั้น การจะปรับการแสดงสำหรับชาวตะวันตกเพื่อมาโกยเสียงหัวเราะจากคนไทยนั้นไม่ง่ายเลย

และหากคุณติดตามข่าวในวงการบันเทิงลึกลงไปถึงเบื้องหลัง คุณจะพบว่ามีบุคคลเบื้องหลังไม่น้อยเช่นกันที่ผันตัวเองจากหลังกล้องมาโลดแล่นอยู่ด้านหน้าจอเงินหรือจอแก้ว

แฟกซ์-คณิตกรณ์ ศรีมากรณ์ คือหนึ่งในตัวอย่างดังกล่าว เขาคือครีเอทีฟหนุ่มผู้มีจุดเริ่มต้นจากการเข้าร่วมเป็นผู้เขียนบทในสแตนด์อัพ คอมเมดี้ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส จากการประกาศรับสมัครผ่านสเตตัสเฟซบุ๊กของ ยู-กตัญญู สว่างศรี แฟกซ์ได้สะสมเรื่องราวที่ตัวเองอยากเล่ามาเรื่อยๆ ครั้งนี้เขาจะลองนำเรื่องราวเหล่านั้นมาพูดให้คุณฟัง แล้วคุณจะพบว่าถึงเขาจะเป็นผู้เขียนบทให้ยู แต่เรื่องราวและรูปแบบที่เขานำเสนอออกมานั้นช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จากประวัติความเป็นมาของทั้งคู่ทำให้เราอยากรู้มุมมองสองด้านในวงการสแตนด์อัพ คอมเมดี้ รวมถึงการปรับตัวของเธอและเขาจนต้องชวนทั้งสองมานั่งคุยกัน ประจวบกับวันและเวลาที่เรานัดสัมภาษณ์เเนทตี้และแฟกซ์เป็นวันซ้อมโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้ของทั้งคู่ที่จะเกิดขึ้นในงาน Stand Up Tragedy #คืนระทม2018 คืนวันที่ 16 – 18 กุมภาพันธ์นี้ที่ Live Lounge อารีย์ พอดี เราเลยถือโอกาสซ้อมเป็นคนดู นั่งชมโชว์ของทั้งคู่เสียเลย

เมื่อการแสดงจบลง เราค้นพบว่าทั้งสองมีสไตล์ของตนเองที่ชัดเจนเหมือนดังที่กล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์นี้จริงๆ

เบื้องหลังการเขียนบทให้กตัญญูเป็นอย่างไรบ้าง
แฟกซ์: การเขียนบทให้พี่ยูเหมือนการเริ่มใหม่ เพราะสแตนด์อัพ คอมเมดี้เป็นสิ่งที่คนไทยยังไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง โรงเรียนสอนก็ไม่มี ตัวอย่างนักแสดงสแตนด์อัพ คอมเมดี้ในไทยที่มีให้ดูก็ไม่มาก ถ้าเป็นสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนชัดๆ ก็มีอยู่คนเดียว และเราไม่อยากทำเหมือนเขาเลยหาทางใหม่กันดู ซึ่งเป็นการเริ่มจากศูนย์จริงๆ

ยังจำครั้งเเรกที่บทถูกกตัญญูเอาขึ้นไปโชว์บนเวทีได้มั้ย
แฟกซ์: จำได้เลยว่าคนดูอึ้ง ไม่ได้ขำนะ แต่เพราะไม่รู้ว่าคนพูดมันพูดอะไรกัน วันนั้นหลังโชว์จบ เรากับพี่ยูร้องไห้ เพราะอะไรไม่รู้ ไม่ใช่เพราะความกดดัน อาจจะเป็นองค์ตลกลงมาทับมั้งก็เลยร้องไห้กัน (หัวเราะ) จากครั้งเเรกที่เหมือนโดนของกระเเทกหน้ามา รู้สึกว่าความตลกนั้นเป็นเซนส์ของแต่ละคน การเขียนบทให้อีกคนเล่าออกมาตลกไม่เหมือนกับที่เราเขียนให้ตัวเองตลกเลย ดังนั้นบทที่เขียนให้พี่ยูขึ้นไปเล่นบนเวทีจะต้องเป็นเรื่องที่ผสมกันระหว่างเราและพี่ยูคนละครึ่ง

แล้วครั้งเเรกในการขึ้นเเสดงสแตนด์อัพ คอมเมดี้ของแนทตี้ล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง
แนทตี้: ขอออกตัวก่อน เรารู้สึกว่าเราไม่ได้เเสดงเก่งนะ เราว่าเรามีพรสวรรค์ด้านการเขียนมากกว่า แต่ด้วยความหวงบทเราก็เลยอยากเเสดงเอง ครั้งเเรกที่ขึ้นไปโชว์ เราก็เตรียมตัวมาพร้อมนะ แต่วันนั้นเราไม่มีความมั่นใจ ไม่ว่าจะเล่นมุขอะไรไปมันก็แป้กอยู่ดี วันนั้นรู้สึกดาวน์นิดนึง แต่เราได้บทเรียนเลยว่าการแสดงจะต้อง own it เหมือนคุณต้องมีร่างสิงเข้าตัวคุณแล้วแสดงร่างนั้นออกมา

ครั้งเเรกในแต่ละบทบาทของเเต่ละคนก็ผ่านไปแล้ว แต่ครั้งนี้ในฐานะสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนมือใหม่ คนหนึ่งใหม่ในการแสดงหน้าเวที อีกคนใหม่ในรูปแบบและภาษาของการแสดง มีวิธีการเตรียมตัวยังไงบ้าง
แฟกซ์: เรื่องการเขียนบทก็ทำเหมือนเดิม จดเป็นบุลเล็ตไว้จำ จริงๆ ก็เตรียมตัวเหมือนที่เตรียมให้พี่ยูเลยแหละ เราโชคดีที่เคยทำงานให้พี่ยูมาก่อน ทุกอย่างเราจึงค่อนข้างรู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง ส่วนเรื่องการพูดก็ต้องลองซ้อมดู

แนทตี้: การเตรียมตัวของเรา เราจะดูก่อนว่ามุขภาษาอังกฤษที่เราเคยเล่น เมื่อนำมาแปลเป็นภาษาไทย มุขไหนสามารถใช้ได้บ้าง จากนั้นดูว่ามุขทั้งหมดนั้นมีธีมอะไรที่สอดคล้องกัน พอได้ธีมปุ๊บ เราจะรู้เเล้วว่าโชว์ครั้งนี้จะพูดเรื่องอะไร จากนั้นเขียนมุขใหม่เพิ่มเติมเข้าไปในธีมเดียวกัน แล้วซ้อมๆๆ

รูปแบบของโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษกับภาษาไทยต่างกันมั้ย
แนทตี้: ถ้าตอนแรกใครถาม เราจะตอบเลยว่าง่ายนิดเดียว เดี๋ยวเราเอามุขภาษาอังกฤษมาแปลเป็นไทยก็เรียบร้อยเเล้ว ปรากฏว่าพอซ้อมเข้าจริงๆ บางมุขนั้นไม่สื่อสารและไม่สามารถแปลภาษากลับไป-มาได้ลงตัวเพราะมันมีหลายปัจจัย หนึ่ง คือวัฒนธรรมตะวันตกและตะวันออกต่างกันมาก อย่างเวลาคนไทยพูดว่าพี่หรือน้อง เราจะรู้สึกว่าสถานะของเราเหนือกว่าหรือด้อยกว่าทันที ในขณะที่ภาษาอังกฤษใช้ I และ You ซึ่งสถานะนั้นเท่ากัน และสอง ที่ต่างมากๆ เลย คือมุมมองที่เราเล่า เวลาเราทำสแตนด์อัพ คอมเมดี้ภาษาอังกฤษ เราจะเล่าด้วยมุมมองของชนกลุ่มน้อยอย่างผู้หญิงเอเชีย ซึ่งเป็นมุมที่แปลกใหม่ของฝรั่ง เวลาเราพูดในมุมนั้นเขาก็จะสนใจและสนุกเพราะไม่เคยรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน แต่เมื่อมาเล่าให้คนไทยซึ่งมีมุมมองเดียวกับเราฟัง เราต้องเล่าด้วยมุมมองใหม่ ซึ่งมุมนั้นคือมุมมองของคนที่ไปโตเมืองนอกแล้วมองกลับมายังวัฒนธรรมไทย มุขภาษาอังกฤษแปลมาใช้ได้แค่ 30 เปอร์เซ็นต์เอง ที่เหลือเราเขียนขึ้นมาใหม่

แต่ละคนมีวิธีสะสมเรื่องราวมาเล่าอย่างไรบ้าง
แฟกซ์: ปกติเราชอบสะสมเรื่องราวตอนไปเจอโน่นเจอนี่ไว้อยู่เเล้ว เรื่องที่เราจะเล่าในครั้งนี้จึงเอามุขที่เรามีมาเลือกดูว่าเราอยากเล่าเรื่องไหนหรืออยากลองเล่นมุขไหนที่สุดเเล้วหยิบเรื่องนั้นมา บางคนบอกว่าคนไทยมักจะให้ความสำคัญกับวิธีการพูดมากกว่าเรื่องเล่า ถ้าเราพูดสนุก เรื่องก็จะสนุกเอง แต่เรารู้สึกว่าถ้าเล่าสนุก แต่เรื่องนั้นไม่ได้พาไปไหนไกล ไม่ได้ทดลองไปเล่นมุขอื่นในหัวข้ออื่น สุดท้ายเเล้วความสนุกที่คนดูได้รับก็ได้เเค่เท่าที่อาณาเขตที่มันเคยให้ เราเลยรู้สึกว่าการเขียนสำคัญไม่เเพ้กัน ยิ่งเราเขียนได้คมหรือต่างออกไปเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งพาอาณาเขตความสนุกไปได้ไกลขึ้น แล้วการพูดก็จะไปไกลขึ้นด้วย เพราะสองสิ่งนี้เสริมกันอยู่

แนทตี้: ของเราก็คล้ายๆ น้องแฟกซ์ เวลานึกอะไรออกเราจะจดใส่กระดาษบ้าง มือถือบ้าง ระยะเวลาในการรวบรวมจะเรียกว่าสะสมเป็นปีเลยก็ได้

สองสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนมือใหม่กำลังจะขึ้นเวทีโชว์ในเร็วๆ นี้เเล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง กลัวมั้ย
แนทตี้: ตื่นเต้นมาก เพราะเราไม่เคยแสดงสแตนด์อัพ คอมเมดี้เป็นภาษาไทยเลย กลัวมุขของเราจะฝรั่งเกินไปจนคนดูไม่ขำ แต่ก็รู้สึกท้าทายดี และดีใจที่ได้รับโอกาสนี้

แฟกซ์: (นิ่งคิด) ตอนแรกแอบรู้สึกว่าได้เปรียบกว่าคนอื่นนิดนึง ไม่ได้หมายถึงว่าเก่งกว่านะ เเต่เพราะว่าเราเคยทำงานกับพี่ยูนี่แหละ เราเลยพอจะเห็นภาพลางๆ เเล้วว่าอะไรบ้างที่มันเวิร์กและไม่เวิร์ก เพราะมีพี่ยูทดลองให้แล้วเลยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่เคยเป็นคนเขียนบทมาก่อน เเล้วก็ขอบคุณพี่ยูด้วยที่ออกไปเจ็บตัวแทนเรา

สแตนด์อัพ คอมเมดี้มีเสน่ห์อะไร ทำไมถึงติดใจในวงการนี้
แฟกซ์: สำหรับเรา เสน่ห์ของสแตนด์อัพ คอมเมดี้ที่ทำให้เราอยากเขียน อยากทำไปทุกวัน คือการมองเรื่องๆ หนึ่งให้แตกต่างไปจากที่คนอื่นเคยมอง ทำให้ทุกเรื่องนั้นมีอะไรเล่าได้หมด อีกทั้งการมองแบบสแตนด์อัพ คอมเมดี้ยังขยายมุมมองที่เรามีต่องานที่ทำด้วย เราได้วิธีเล่าที่ต่างออกไปซึ่งเป็นบางมุมที่ครีเอทีฟโฆษณาไม่คุ้นเคยที่จะคิด สแตนด์อัพ คอมเมดี้ให้สิ่งนี้เรามา เราเลยชอบมัน

แนทตี้: เรารักสแตนด์อัพ คอมเมดี้เพราะเป็นที่ที่ทำให้เราแสดงออกได้ เสน่ห์ของมันอีกอย่าง คือทำให้เราเปลี่ยนเรื่องเนกาทีฟหรือเรื่องที่ไม่น่าพึงประสงค์ออกมาเล่าได้ในรูปแบบที่น่าฟังและตลก ทำให้คนดูคิดตามเราแล้วมีมุมมองที่เปลี่ยนไป ซึ่งทำให้เขาสบายใจขึ้นว่า บางทีเรื่องแย่ๆ มันไม่แย่เท่าไหร่

หลังจากจบโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้ คนดูจะจำจุดเด่นอะไรในตัวคุณทั้งสองคนได้
แฟกซ์: จริงๆ จะรู้วันนี้นี่เเหละครับ เราก็ไม่รู้ว่าจุดเด่นของตัวเองคืออะไรเหมือนกันเพราะไม่เคยพูดมาก่อน แต่ถ้าให้ตอบจากสิ่งที่พี่ยูหรือคนอื่นบอกเราก็น่าจะเป็นวิธีคิดมุขของตัวเองที่สนใจในเรื่องที่คนอื่นไม่ได้สนใจ บางคนอาจจะขึ้นไปเล่าเรื่องของตัวเอง แต่เราไม่ใช่แบบนั้น เวลาเราเล่าเรื่องของตัวเองเราจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เราเลยชอบเล่าเรื่องอื่นๆ เรื่องเล็กๆ รอบตัว อย่างมด แมลง อ้วก โชว์ของเราจะเป็นเซนส์อะไรแบบนั้น

แนทตี้: เราอยากให้คนมองว่า เราเป็นสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนที่ตลกได้โดยไม่ต้องใช้คำหยาบหรือเรื่องที่ลงใต้สะดือ ไม่ว่าจะเป็นการเล่ามุขภาษาอังกฤษหรือไทย เราพยายามทำมันอยู่เสมอ เพราะเราเชื่อว่า ไม่ต้องหยาบคาย ไม่ต้องทะลึ่งก็ตลกได้

แฟกซ์: เราก็เป็นเหมือนกัน มันเป็นสิ่งที่เราพยายามจะทำให้ได้ ไม่ใช่ว่ามุขแบบไหนดีหรือแย่กว่ากันนะ บางทีมุขก็เกิดมาจากตัวตนของเราด้วย ถ้าเราไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องที่หยาบคาย เราก็ไม่จำเป็นต้องเล่าแบบนั้น บางคนอาจรู้สึกว่าตลกแม่งต้องหยาบคาย จริงๆ แล้วตลกก็คือตลก ไม่ได้มีว่าหยาบหรือสุภาพอะไร ถ้าจะมันตลกก็เพราะมุขนั้นเป็นเซนส์แบบที่เราชอบ เราว่ามุขของเราก็ไม่หยาบนะ แต่เเค่ทะลึ่งเป็นตัวตนมากกว่า

ในฐานะที่เเนทตี้เป็นสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนหญิงหนึ่งเดียวในโชว์ที่ใกล้จะถึงนี้ เลยอยากรู้ว่าแนทตี้คิดว่าโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้โดยผู้หญิงนั้นมีเสน่ห์ตรงไหน
แนทตี้: เสน่ห์ของผู้หญิงก็ดีนะ เราว่าน่าจะเป็นความอ่อนน้อม ไม่ได้ว่าผู้ชายแข็งกร้าวนะ แต่เราว่าผู้หญิงจะมีเซนส์บางอย่าง ไม่รู้สิ อย่างเวลาเราพูดในมุมมองของเราจะใช้วิธีพูดอ้อมๆ มีออปชั่นหลายอย่าง ซึ่งต่างจากของผู้ชายที่อาจจะพุ่งตรงไปที่ประเด็น

แฟกซ์: เราก็ว่าต่างนะ จากที่เคยดูสแตนด์อัพ คอมเมดี้ฝรั่งที่แสดงโดยผู้หญิง ผู้หญิงก็จะมีหัวข้อบางเรื่องที่เขาสนใจแต่ผู้ชายไม่เคยรู้ แล้วด้วยความที่สแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนหญิงมีน้อย เท่าที่เรารู้จักนะ พอมีโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้โดยผู้หญิงขึ้นมา โชว์นั้นจะมีมุมมองใหม่ที่ผู้ชายหรือเเมสทั่วไปที่มีความเป็นชายเยอะอยู่เเล้วไม่เคยรู้และไม่เคยสนใจ

แนทตี้: ตอบได้ดีๆ

Q: ในมุมมองของทั้งคู่ ระหว่างสแตนด์อัพ คอมเมดี้ในไทยกับต่างประเทศต่างกันอย่างไร
แฟกซ์: ต่างกันมากเลยแหละ เราเพิ่งไปเจอมาว่า รูปแบบตลกของฝรั่งมีไม่รู้กี่สิบแบบ อย่าง satire (ตลกเสียดสี) observational comedy (ตลกจากการสังเกตสรรพสิ่งในชีวิตประจำวัน) หรือ blue comedy (ตลกในหัวข้อเกี่ยวกับเพศสภาพ สีผิว คนชายขอบ) เราก็ไม่รู้ว่าตลกจะสามารถแบ่งอะไรได้เยอะขนาดนั้น แต่แค่นี้ก็ทำให้เห็นเป็นภาพชัดเจนเเล้วว่าตลกของไทยกับฝรั่งต่างกันขนาดไหน

แนทตี้: ความจริงน้องแฟกซ์พูดได้ดีมากนะ สแตนด์อัพ คอมเมดี้เป็นอะไรที่แพร่หลายมากในแอลเอ แคลิฟอร์เนียหรือกระทั่งในโทรทัศน์ เราซึ่งโตที่เมืองนอกเลยซึมซับและโตมากับมัน ที่เมืองนอกนั้นสแตนด์อัพ คอมเมดี้จะมีโครงสร้างและรูปแบบชัดเจนมาก แต่ในไทยยังเป็นอะไรที่ใหม่มาก ฉะนั้นเราไม่คิดว่าในไทยจะมีสแตนด์อัพ คอมเมดี้จริงๆ สักเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้อาจจะมีคนสองคนที่สร้างพื้นที่สำหรับสแตนด์อัพ คอมเมดี้ในเมืองไทย แต่ครั้งนี้ยูจะเป็นคนเริ่มสร้างคอมมูนิตี้สแตนด์อัพ คอมเมดี้ของคนไทยให้คนทั่วไปที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทำได้มาลองดู ซึ่งการทำคอมมูนิตี้ก็ยังเป็นอะไรที่ใหม่มากอยู่ ดังนั้นรูปแบบและโครงสร้างก็จะไม่ใช่ของทางตะวันตกซะทีเดียว เราหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกับยูแล้วทำสแตนด์อัพ คอมเมดี้ให้มันทันสมัยขึ้น ก็ต้องรอดูกันต่อไป

ภาพ พิพัฒน์พงศ์ ชิตรัตนธรรม

The post แนทตี้และแฟกซ์ : สแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนมือใหม่ ผู้คุ้นเคยกับวงการสแตนด์อัพ คอมเมดี้เป็นอย่างดี appeared first on a day magazine.

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไม่ว่าเราจะหาวิธีการทำให้อายุยืนจากเว็บไซต์ไหนๆ การหัวเราะก็มักติดท็อปลิสต์อันดับต้นๆ เสมอ ทว่าเว็บไซต์เหล่านั้นกลับไม่เคยบอกเลยว่าวิธีไหนเล่าที่จะทำให้เราหัวเราะได้ วันนี้คุณจะได้รู้หนึ่งในวิธีการเหล่านั้นนั่นคือการนั่งฟังเรื่องเล่าจาก 2 สแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนที่เรากำลังจะพาไปพูดคุย รับรองได้เลยว่างานวันเกิดฉลองอายุครบ 100 ปีของคุณเป็นจริงได้ไม่ยาก

หากคุณมีโอกาสได้ชมโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส ของ ยู-กตัญญู สว่างศรี คลื่นระลอกใหม่แห่งวงการสแตนด์อัพ คอมเมดี้ คุณคงรู้ถึงผลลัพธ์เสียงหัวเราะของวิธีนี้จาก 2 สแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนรับเชิญผู้แจ้งเกิดในวงการจากการเล่าเรื่องราวสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ และเกร็ดวรรณคดีไทยชวนหัวร่อบ้างแล้ว

เจ้าของเรื่องเล่าสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้คือ บีเบนซ์-พงศธร ธิติศรัณย์ หนุ่มคารมดีผู้มีจุดเริ่มต้นการพูดจากการเป็นตัวแทนพรีเซนต์งานกลุ่มสมัยมัธยม-มหาวิทยาลัยจนผันตัวเองมาเป็นพิธีกรอีเวนต์ช่างพูดเเละคอมเมเดี้ยนผู้เเจ้งเกิดจากการตกรอบในรายการ เดี่ยวดวลไมค์ ไทยเเลนด์

ส่วนเจ้าของเรื่องเล่าเกร็ดวรรณคดีไทยที่เราอยากให้คุณรู้จักเขามากขึ้นกว่าเดิมคือ ทอม-จักรกฤต โยมพยอม หรือ ‘ครูทอม คำไทย’ ครูภาษาไทยผู้รักการอ่านพจนานุกรมก่อนนอนเป็นกิจวัตร นอกจากบทบาทของครู เขายังเป็นทั้งสุดยอดแฟนพันธุ์เเท้สุนทรภู่ พิธีกรรายการโทรทัศน์เเละอีเวนต์ นักเเสดง เเละเจ้าของหนังสือ สุนทรภู่ไม่ได้เป่าปี่ พระอภัยมณีไม่ใช่คนระยอง จากลิสต์ข้างต้นคงรู้ได้ว่าประสบการณ์ด้านการพูดของเขามีไม่น้อย คราวนี้ครูทอมกำลังเริ่มต้นบทบาทใหม่กับการเป็นเเสตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนที่ดูเหมือนเขาจะติดใจเสียด้วย และวาไรตี้ทอล์กโชว์เต็มรูปแบบของครูทอมในเดือนกรกฎาคมนี้น่าจะยืนยันความชอบของเขาได้เป็นอย่างดี

แต่สำหรับใครที่พลาดโอกาสชมโชว์ A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส บทสัมภาษณ์ต่อไปนี้เปิดโอกาสให้คุณลองชิมลางความตลกของทั้งคู่ก่อนที่จะได้หัวเราะไปกับเรื่องเล่าของเขาทั้งสองในเวที One Night Stand Up : Stand Up Tragedy #คืนระทม2018 ณ Live Lounge สุขุมวิทซอย 13 ที่จะเกิดขึ้นในวันที่ 16 – 18 กุมภาพันธ์ที่จะถึงนี้

ได้ยินมาว่าทุกที่ที่ครูทอมไปต้องมีการ tie-in หนังสือ สุนทรภู่ไม่ได้เป่าปี่ พระอภัยมณีไม่ใช่คนระยอง

ครูทอม: ใช่ เพราะหนังสือเล่มนี้ควรจะมีทุกบ้าน ไม่ว่าจะไปที่ไหนเราก็ต้อง tie-in เพราะมั่นใจว่าเป็นหนังสือที่ดี เราตั้งใจเขียนมาก ดังนั้นทุกคนควรจะได้อ่านสักครั้งในชีวิต มีหรือยังครับ (หัวเราะ)

จุดเริ่มต้นของทั้งคู่ในบทบาทสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนเป็นอย่างไร

บีเบนซ์: หลายครั้งที่ผมออกไปพรีเซนต์งานกลุ่มในค่าย เพื่อนจะชอบเดินมาตบไหล่เเล้วบอกว่าผมเหมือนพี่โน้ต อุดม ไม่ใช่แค่หน้าตาแต่ท่าทางการพูดด้วย ผมได้ยินคำพูดประมาณนี้มาตั้งเเต่เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย พอปี 3 มีโอกาสได้ดูเดี่ยวไมโครโฟน 8 เลยทำให้ได้รู้จักสแตนด์อัพ คอมเมดี้ ผมเริ่มศึกษาจากการดูนักพูดที่ตลก กลับไปย้อนดูเดี่ยวไมโครโฟนทั้งหมด ดูน้าเน็ก คริสโตเฟอร์ ไรท์ พิง ลำพระเพลิง และพระมหาสมปอง จากนั้นผมก็ติดตามข่าวของวงการพิธีกร ไปประกวดหลายๆ ที่แต่ไม่เคยชนะ มักจะตกรอบเเรกๆ เสมอ จนรายการล่าสุดคือ เดี่ยวดวลไมค์ ไทยแลนด์ ของช่องเวิร์คพอยท์ ผมก็ตกรอบแต่ดันได้ออกอากาศ ยอดวิวในยูทูบที่รับรู้ว่าผมตกรอบน่าจะมีประมาณ 5 – 6 พันเเล้วมั้ง แต่หนึ่งในนั้นเป็นยอดวิวของพี่ยู-กตัญญู สว่างศรี เขาเลยชวนผมมาลองเล่นรอบซ้อมของงาน One Night Stand Up ปรากฏว่าโชว์ออกมาดี คนดูตลก พี่ยูเลยให้มาเล่นในรอบจริง

ครูทอม: จุดเริ่มต้นของเราคืองานเปิดตัวหนังสือ สุนทรภู่ไม่ได้เป่าปี่ พระอภัยมณีไม่ใช่คนระยอง ที่ยูมาเป็นพิธีกร ทำให้เราได้รู้จักสนิทสนมกับยูตั้งเเต่ตอนนั้นเพราะรู้สึกว่าคุยถูกคอ จากนั้นเราก็ได้โอกาสไปเป็นพิธีกรพูดเปิดให้ยูในงาน A-Katanyu 30 ปีชีวิตห่วยสัส ที่ยูเล่นสแตนด์อัพ คอมเมดี้ครั้งเเรก และในปลายปีเดียวกันยูก็มาเล่าให้ฟังว่าอยากทำเเสตนด์อัพ คอมเมดี้ที่ชวนให้คนหลายๆ คนมาพูด ซึ่งเราก็สนับสนุนและเชียร์ให้ทำ พอยูทำจริงๆ ยูก็ชวนเราขึ้นมาพูดด้วย

แต่ละคนมีวิธีสะสมเรื่องราวมาเล่ากันอย่างไร

บีเบนซ์: ตอนที่ผมเริ่มรู้จักสแตนด์อัพ คอมเมดี้จากการดูเดี่ยวฯ 8 ผมก็ได้อ่านบทสัมภาษณ์ของพี่โน้ตเรื่องการสะสมเรื่องเล่าตลกๆ ด้วยการจดไดอารี่ ประจวบกับช่วงนั้นผมก็เขียนไดอารี่อยู่ ผมเลยกลับไปอ่านไดอารี่ตัวเองดูและเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในไดอารี่ของผมก็เอามาพูดได้ อย่างบางเรื่องที่เขียนด้วยความหงุดหงิด เวลาหยิบเอาไปเล่ากลับเป็นอีกมุมที่ทำให้คนสนุกตั้งเเต่นั้นผมก็ตั้งใจจดไดอารี่มาเรื่อยๆ จดใส่โพสต์อิต หรือด้านหลังหนังสือบ้าง

ครูทอม: หลายๆ เรื่องที่เราเอามาพูดเป็นสิ่งที่เรามักจะเล่าให้นักเรียนของเราฟังอยู่เเล้ว เราอยากให้เด็กสนุกเวลาเรียนวิชาภาษาไทยเลยต้องหาเกร็ดต่างๆ ในวรรณคดีไทยที่มันสนุกๆ มาเล่า หลายๆ อย่างที่เราเอามาเล่าในโชว์ครั้งที่เเล้วก็เป็นสิ่งที่เราค่อยๆ เก็บสั่งสมมาตลอดระยะเวลา 10 ปีที่สอนหนังสือ

บีเบนซ์: 10 ปีนี่เล่าในโชว์ครั้งที่เเล้วไปหมดเเล้วใช่ไหมครับหรือมีอีก

ครูทอม: รอดู รอดู รอดู บอกเลยว่าเพียบ

รู้สึกว่าทั้งสองคนประยุกต์ทักษะการพูดที่ใช้มาตลอดชีวิตเข้ากับการเล่นสเเตนด์ อัพคอมเมดี้ ด้วย

ครูทอม: เราว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้น เพราะการเล่าเรื่องตลกมันเป็นศาสตร์เเละศิลป์ที่ยากมาก ต้องมีกลยุทธ์หลากหลายเพื่อเล่า การที่เรามีประสบการณ์ด้านการพูดอยู่เเล้วทำให้ง่ายต่อการจับกลวิธีที่หลากหลายมาเล่าให้เข้าคู่กันกับเรื่องตลกเเต่ละแบบ โดยเราต้องหาให้เจอว่าเรื่องเเบบไหนเหมาะกับวิธีเล่าเเบบไหน

บีเบนซ์: ผมเริ่มศึกษาสแตนด์อัพ คอมเมดี้มากขึ้นแล้วพบว่าการเล่นสแตนด์อัพ คอมเมดี้มี 2 อย่าง คือ หนึ่ง-บท สอง-การเอาบทนั้นมาถ่ายทอด เหมือนทำหนังเลย บทเป็นเหมือนเนื้อเรื่อง ส่วนวิธีการเล่านั้นเหมือนการกำกับ ผมว่าคนที่เล่นตรงนี้ได้ต้องมี 2 อย่างนี้

วินาทีเเรกที่ขึ้นและลงจากเวทีสแตนด์อัพ คอมเมดี้ปีที่เเล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง

ครูทอม: นอกจากไปสอน ปกติเวลาที่เราขึ้นเวทีที่เราไม่คุ้นเคยเราจะตื่นเต้นมากๆ อยู่เเล้ว ไม่ว่าจะเป็นพิธีกรอีเวนต์หรืองานต่างๆ เราจะรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งเพราะไม่รู้เลยว่าเสียงตอบรับจากคนดูจะเป็นยังไง เวทีสแตนด์อัพ คอมเมดี้เป็นครั้งเเรกเลยที่ตื่นเต้นมากๆๆๆๆๆๆๆ มากจริงๆ เติมไม้ยมกเยอะมาก แต่พอได้ขึ้นเวทีครั้งนั้นเราสัมผัสได้เลยว่าคนดูนอกจากหวังจะได้ความตลกเเล้ว เขายังพร้อมจะให้กำลังใจคนพูดเหมือนกัน เพราะคนดูก็รู้ว่านี่คือครั้งเเรกๆ ของทุกคนที่ขึ้นเวทีนี้ ดังนั้นเขาไม่ได้มาดูเพื่อจับผิดว่ามึงจะตลกหรือไม่ตลก มันเลยรู้สึกดีและผ่อนคลายเวลาอยู่บนเวที คนดูให้การตอบรับค่อนข้างดี พองานเสร็จ เราก็ตามอ่านฟีดแบ็กต่างๆ มันเป็นไปในทางบวกมากๆ เกินที่เราคาดหวังไว้ ทำให้เรารู้สึกว่าถ้ามีเวทีสแตนด์อัพ คอมเมดี้อีกครั้งเราก็อยากขึ้นอีกรอบเเล้วก็อยากจะทำให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ

บีเบนซ์: ต้องบอกว่าขึ้นเวทีแสดงจริง 2 รอบให้ความรู้สึกต่างกันมากเลย รอบแรกผมมัวเเต่คิดกดดันตัวเองทำให้รอบเเรกของผมเหมือนไปพูดงานสัมมนา ต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก วันนั้นผมรู้สึกว่าเราทำต่อไปไม่ได้เเล้ว โชว์อีกรอบพรุ่งนี้ซวยเเล้วกู เลยเกิดเเรงผลักว่าไม่มีอะไรจะเสียเเล้ว ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เป็นงานสุดท้ายของเรา พอรอบสองที่ผมผ่อนคลายขึ้น จากต่ำสุดกลับทำได้เกินกว่านั้น เลยเข้าใจเเล้วว่าสแตนด์อัพ คอมเมดี้ไม่ได้เป็นไปตามที่ผมคาดหวังเลย ผมไม่รู้เลยว่าวันนี้พรุ่งนี้ผมขึ้นไปแล้วมันจะขำหรือไม่ขำ แต่ผมรู้สึกโชคดีนะที่ผมได้เจอ 2 มุมนั้นทั้งดีเเละแย่

ครูทอม: ใช่ เอาเเน่เอานอนไม่ได้สักอย่างเลยทั้งคนดู เเละตัวเราเองด้วย

ซึ่งความไม่แน่นอนนั้นเป็นเสน่ห์ของสแตนด์อัพ คอมเมดี้ด้วยหรือเปล่า

ครูทอม: เราว่าความไม่เเน่นอนคือเสน่ห์ของทุกการเเสดงสดเลย ทั้งคนดูในแต่ละรอบที่ต่างกันและเราไม่มีทางรู้เลยว่าพวกเขาเป็นยังไง พอขึ้นเเสดงจริง ต่อให้เราซ้อมมามากมายเเค่ไหน พอมันสด แต่ละครั้งที่เราเล่นก็จะไม่เหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์

บีเบนซ์: ผมว่าคนที่จะขึ้นแสดงบนเวทีได้ต้องเป็นคนที่มีไหวพริบ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ ต้องรู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป อาจจะมีคลังอะไรในตัวไม่รู้เเหละ

แล้วการที่โชว์จะออกมาดีได้ ต้องมีปัจจัยอะไรบ้าง

ครูทอม: อย่างของเรา เรารู้สึกว่าการได้ลองเวทีเยอะๆ ซ้อมเยอะๆ ก็เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้เรารู้ว่าการใช้กลวิธีเเบบนี้กับมุกแบบนี้มันเวิร์กหรือเปล่า อย่างเมื่อปีที่เเล้วก่อนเเสดงจริงเราจะเล่นรอบซ้อมทั้ง 2 ครั้งไม่เหมือนกันเลย ทั้งเรื่องที่เล่าเเละวิธีการเล่าก็ไม่เหมือน ทำให้เราเห็นว่ามุกไหนมันเวิร์กมาก มุกไหนเวิร์กน้อย เเล้วพอเล่นจริงเราก็เลือกมุกที่เวิร์กมากของการซ้อมเเต่ละครั้งมาเล่น ณ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าโคตรดีเลย พอใจมากๆ กับโชว์ของตัวเองทั้ง 2 รอบ

บีเบนซ์: การแสดงสแตนด์อัพ คอมเมดี้ ชื่อมันก็บอกอยู่เเล้วว่ากูมาฟังเรื่องตลก ข้อเเรกเลยคือจะทำยังไงให้คนหัวเราะ ผมจะคัดวัตถุดิบจากเรื่องที่รู้สึกว่าถ้าเล่าเเล้วคนจะตลก เปิดไดอารี่ดูว่าเรื่องไหนเหมาะหรือไม่เหมาะ จากนั้นเอาเรื่องที่เหมาะมาเชื่อมกันโดยดูว่าเรื่องไหนจะอยู่หน้าหรือหลัง

ครูทอม: อีกปัจจัยนึงที่ทำให้การแสดงมันเวิร์กคือบางเรื่องถ้าเราดึงคนดูให้เข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องที่เราเล่า เราทำให้เขาอินกับเรื่อง ทำให้เขารู้สึกว่าเขาก็เจอเเบบนี้หรือถ้าเขาเจอเเบบเราเขาก็น่าจะรู้สึกเเบบเดียวกัน มันจะทำให้เขามีอารมณ์ร่วมกับสิ่งที่เราเล่าเเล้วก็จะนำให้เขาไปสู่ความตลกได้ง่ายขึ้นด้วย

โชว์เเสตนด์อัพ คอมเมดี้ของเเต่ละคนมีจุดเด่นตรงไหนบ้าง

ครูทอม: เราว่านักเเสดงเเต่ละคนต้องรู้อยู่เเล้วว่าจุดเด่นของตัวเองคืออะไรเเล้วนำเสนอสิ่งนั้นออกมา จุดเด่นของเราคือการหยิบประเด็นทางภาษามาเล่า เหมือนเรามองเห็นความตลกในฐานะของนักภาษาศาสตร์ จริงๆ เราก็เคยลองเล่นทางอื่นซึ่งบางครั้งมันก็เวิร์ก เเต่เรารู้สึกอินกับเรื่องพวกนั้นน้อยกว่าเวลาถ่ายทอดประเด็นทางภาษาและวัฒนธรรม เลยรู้ว่าสิ่งนี้เเหละคือทางของเราซึ่งต่างจากคนอื่น

บีเบนซ์: ผมชอบการล้อเลียน เวลาเจอใครก็จะชอบไปล้อเลียนเขาทั้งท่าทางและเสียง ผมว่าการเลียนแบบได้หลายเสียงและท่าทางจะทำให้คนดูโชว์จินตนาการให้เห็นภาพได้

ครูทอม: เราว่าเบนซ์มีทักษะมากๆ เรื่องการสวมคาเเรกเตอร์ ทั้งการใช้น้ำเสียงและเเสดงออกสีหน้าท่าทาง สิ่งหนึ่งที่เราเห็นเเล้วทำไม่ได้เเบบเบนซ์คือการออกท่าทางตามตัวละครที่กำลังเล่าอยู่ ณ ตอนนั้น มันไม่ใช่ทางของเราเลยและรู้สึกเขินๆ

ในอนาคตข้างหน้า คิดเรื่องสแตนด์อัพ คอมเมดี้กับตัวเองไว้ว่าอย่างไร

ครูทอม: เราอยากทำต่อเพราะรู้สึกว่ามันสนุกและท้าทาย เทียบกับการเรียน การตั้งเป้าหมายเอาไว้ก็เหมือนการสอบไล่ครั้งหนึ่งที่เราต้องพยายามผ่านมันไปให้ได้ ตอนนี้เรากำลังหาแบบทดสอบยากๆ ให้ตัวเองเเล้วค่อยๆ ทำ ค่อยๆ ผ่านไปเรื่อยๆ สุดท้ายเเล้วทุกย่างก้าวที่เราโตขึ้นมันก็จะทำให้ชีวิตเราสนุกดี

บีเบนซ์: ผมอยากทำครับ หลังจากที่เราได้ไปเล่นเปิดให้พี่ยูในงาน The Man Who Stand Up เป็นเวลา 15 นาที พี่ยูกับผมก็นั่งคุยเรื่องความแตกต่างระหว่างการเล่นสแตนด์อัพ คอมเมดี้ 15 นาทีกับ 1 ชั่วโมงกัน สุดท้ายเขาบอกผมว่ามันยากมากที่เขาต้องยืนบนเวทีเป็นเวลา 1 ชั่วโมงแล้วลงมาให้ได้ด้วยการเอาตัวรอดคนเดียว อยากให้ผมลองดู ปีที่เเล้วผมบังเอิญเห็นหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC) เปิดรับสมัครโครงการสนับสนุนพื้นที่การแสดงและทุนเพื่อเปิดโอกาสให้ศิลปินสาขาศิลปะการแสดง ผมเลยลองเสนอโครงการทำโชว์สแตนด์อัพ คอมเมดี้ไป บทของผมก็มีแล้วเพราะมีเรื่องที่จดไว้เยอะพอที่จะสามารถเล่นในเวลาชั่วโมงถึงชั่วโมงครึ่งได้แน่นอน ผมคิดว่าผมอยากลองทำสแตนด์อัพ คอมเมดี้ดูในอายุ 25 ปีนี่แหละ ใช่หรือไม่ใช่ไม่รู้นะ คิดว่าถ้ามีคนชวนไปทำหรือเล่นสแตนด์อัพ คอมเมดี้ก็อยากลองทำ อยากลองไปพูดในผับที่ต่างจังหวัด อยากลองไปขายตั๋วให้คนเชียงใหม่ทั้งที่ผมก็ยังไม่ได้มีชื่อเสียงนะ วันนี้รู้สึกดีมากที่ได้คุยกับครูทอม เพราะว่าเวลาบทสัมภาษณ์ออกไป แฟนคลับครูทอมก็จะเข้ามาอ่าน คงไม่มีใครมาอ่านแต่คำตอบของครูทอมหรอก หรืออาจจะอ่านเเบบ ครูทอมๆๆ บีเบนซ์เเม่งใครไม่รู้ข้าม ครูทอมๆๆ

ครูทอม: (หัวเราะ) มึงเกาะกูดัง! เสริมนิดนึง เราชอบมากเลยที่บีเบนซ์พูดถึงการลองเพราะการลองมีประโยชน์มากจริงๆ ถ้าเราไม่ได้ลอง เราก็จะไม่รู้สักทีว่าเราสามารถทำมันได้หรือเหมาะกับมันหรือเปล่า ลองไปเถอะ ฝากถึงทุกคน อยากทำอะไรก็ลองทำไป

ภาพ พิพัฒน์พงศ์ ชิตรัตนธรรม

The post From 0 to 555 : การลองบทบาทใหม่ในฐานะสแตนด์อัพ คอมเมเดี้ยนของ ครูทอม คำไทย และ บีเบนซ์ appeared first on a day magazine.

นางแบบสาวดีกรีดีไซน์เนอร์รับเชิญในรายการเฟ้นหาสุดยอดนางแบบในเอเชียอย่าง
Asia’s next top model และผู้ร่วมทำแบรนด์เสื้อผ้า koma กับโอ่ง-กงพัฒน์ ศักดาพิทักษ์ ศิลปินสุดชิคของไทย ไม่ทำให้เราผิดหวัง ช่วงบ่ายวันถ่ายภาพที่ชุมชนเก่าแก่อย่างท่าเตียน
เธอเดินลงมาจากรถในสภาพงัวเงียด้วยเหตุว่าเมื่อคืนนั่งเก็บรายละเอียดชุดจนดึก ชุดของเธอมาภายใต้คอนเซปต์ ‘The Siamese Mingle’ เป็นการหยิบผืนผ้า 4 ชนิดที่อยู่ในชีวิตคนไทยคือ
ผ้าขาวม้า ผ้าลายชาวเขา ผ้าโต่งมุ้งฟ้าสำหรับดักปลา และ ผ้ากระสอบ มาดีไซน์เป็นชุดสุดเลิศ
ภายใต้ความคิดอยากให้คนเห็นผ้าในรูปแบบที่ต่างไปจากชีวิตประจำวัน ในบรรดาชุดทั้งสี่ เดรสยาวจากผ้าโต่งมุ้งฟ้า
คือชุดที่ม๊าเดี่ยวชอบที่สุด เพราะมันเป็นการนำผ้าที่เธอเคยลองหยิบมาดีไซน์แล้วครั้งหนึ่งกลับมาลองทำเป็นชุดใหม่
ในเวลาที่เธอเติบโตและจริงจังกับมันมากกว่าเดิมแล้ว

การผูก
รัด มัด จนเกิดเป็นชุด และความแปลกใหม่ของวัสดุที่ม๊าเดี่ยวนำมาสร้างสรรค์ คือสิ่งที่ทำให้ชุดทั้ง
4 ชุดของเธอนั้นแสนพิเศษ ที่พีกไม่แพ้กันคือ ลีลาการโพสต์แสนมาดมั่นโดดเด่น ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้คนทั้งหลายจึงเทใจและยอดไลก์อย่างท่วมท้นให้กับเธอ และนอกจากแฟชันเซ็ตสุดแซบ เรายังได้นั่งคุยกับม๊าเดี่ยว
นี่คือตัวอย่างบทสนทนาสนุกสนานที่คัดมาให้ลองอ่านกัน หากติดใจก็ตามอ่านต่อกันได้ในเล่ม
a day 193 นะ

ผ้าในความหมายของคุณคืออะไร
ผ้าในความหมายของม๊าเดี่ยวคือ สิ่งที่เอามาประดับตกเเต่งเพื่อให้เกิดความสวยงาม เเล้วมันก็มีฟังก์ชันอะไรมากมายให้เราใช้ประโยชน์
เเต่ก็ขึ้นอยู่กับสมองของเราที่จะสร้างสรรค์ออกมาให้ดีขนาดไหนด้วย

ถ้าต้องออกแบบชุดที่บ่งบอกเอกลักษณ์ของม๊าเดี่ยวจะเป็นยังไง
ม๊าเดี่ยวก็จะเอาหน้าไปสแกนเป็นรูป
เอามาพิมพ์ใส่ชุด คนดูก็จะรู้เลยว่านี่คือชุดม๊าเดี่ยว ถูกมั้ย (หัวเราะ) วัสดุคือผ้าดิบค่ะ
เพราะถ้าเราจะทำขายต้นทุนต้องถูกที่สุด เราคิดว่าคนเราไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าเหมือนใคร
สไตล์ของเราคือความเยอะที่ดูลงตัว เเต่ก็ขึ้นอยู่กับคนใส่ด้วย ถ้าคนใส่สวยก็สวย

สำหรับคุณ
ผ้าสำคัญยังไง
ผ้าทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้
หนาวก็ห่ม ร้อนก็ปกคลุมกันยูวี
แถมยังเอามาทำเป็นอุปกรณ์อำนวยความสะดวกได้หลายอย่าง เช่น อุปกรณ์ทำความสะอาด
ไม้ถูพื้น ผ้ามีประโยชน์ทุกส่วนแม้กระทั่งเศษเล็กๆ ของมันก็เอามาทำเป็นกิ๊บติดผมหรืออะไรที่เล็กๆน้อยๆ
ได้ มันสำคัญกับเรา เพราะถ้าไม่มีผ้าตอนนี้เราคงโป๊อยู่

ถ้าปล่อยกะเทยไว้กับผ้า
คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
อารมณ์เหมือนอย่าปล่อยหมาไว้กับกระดูกนั่นแหละ
เพราะมันจะเกิดความอลังการค่ะ เวลากะเทยอยู่กับผ้า เขาจะเอาผ้าไปทำอะไรที่สร้างสรรค์
เอามาประดับตกเเต่งเพื่อให้เกิดความสวยงามผ้ามันมีฟังก์ชั่นมากมายให้เราใช้ประโยชน์
เเต่ก็ขึ้นอยู่กับสมองของเราที่จะสร้างสรรค์ออกมาให้ดีได้แค่ไหน

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

อ่านเต็มๆ ทั้งหมดได้ใน a day 193 กดซื้อที่นี่ส่งฟรีถึงบ้านเลย

The post เมื่อเราปล่อยม๊าเดี่ยวไว้กับผ้า! appeared first on a day magazine.

จุดเริ่มต้นของการโลดแล่นในวงการบันเทิงของคุณ
ต้องย้อนไปไกลตั้งแต่ ม.5 เลย งานแรกของเราเกิดจากพี่คงเดช
(คงเดช จาตุรันต์รัศมี) ติดต่อเพื่อนของเรามาให้หาเพื่อนนิสัยกวนตีนมาเล่นมิวสิกวิดีโอให้หน่อย
เพื่อนเลยนึกถึงเรา นี่เป็นการแคสต์ครั้งแรกในชีวิต แล้วสุดท้ายเราก็ได้เล่นมิวสิกวิดีโอเพลง
คนที่เข้าใจ ของวง Nologo ที่พี่คงเดชกำกับ
หลังจากนั้นก็มีคนติดต่อมาให้เล่นหนังเรื่อง ปล้นบ้างอะไรบ้าง ของ True
แล้วตอน ม.6 พี่คงเดชก็มาชวนเราไปแคสต์หนังเรื่อง
ตั้งวง เพราะเขาบอกว่าเขาเขียนบทที่ใกล้เคียงกับเรา หลังจากไปแคสต์ เราก็ได้เล่นเป็นตัวนั้น

รางวัลสุพรรณหงส์
สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยม จากเรื่อง ตั้งวง เป็นตัวบอกรึเปล่าว่าคุณมาถูกทางเเล้ว
จริงๆ มันไม่ใช่ตัวบอกนะ เราว่าบทช่วยเราเยอะด้วย มันชูให้เราน่าจะได้รางวัล
เพราะพี่คงเดชเขียนบทไว้ดี ตอนนั้นเราก็งงเหมือนกันว่าทำไมถึงได้เพราะมีตั้งหลายคนเข้าชิง
แค่ได้เข้าชิงก็ดีใจแล้วไง แต่ก็ไม่ได้หวังเลยว่าจะต้องได้รางวัล

ผลงานภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องที่คุณแสดงมา
ได้ร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดังอย่างพี่คงเดช แถมยังได้ประกบคู่นักแสดงมากฝีมืออย่างสายป่าน
(อภิญญา สกุลเจริญสุข) คุณได้เรียนรู้อะไรจากสองคนนี้บ้าง
โอ้โห! เราได้เรื่องวิธีการคิดจากพี่คงเดชเยอะมาก ตอนที่ถ่าย
ตั้งวง เราเพิ่งเป็นเด็กใหม่เลยไม่ได้อินกับวิธีคิดแบบภาพยนตร์มากเท่าไหร่
แต่พอผ่านไปแล้วย้อนกลับมาดูว่าพี่คงเดชเขาคิดอะไรบ้างตอนทำงาน โห พี่โคตรเก่งเลย เราเคยนั่งคุยกับเขา
พี่เขาก็สอนให้เราได้วิธีการคิดแบบภาพยนตร์อีกแบบหนึ่ง เขาเลยเป็นแรงบันดาลใจให้เราเรียนภาพยนตร์ด้วย
ส่วนพี่ป่านเป็นนักแสดงคนหนึ่งที่เราอยากเล่นด้วยมาก เราก็ได้เรื่องวิธีการแสดงจากพี่เขาเยอะ
เขาคอยแนะนำ ชวนคุยให้เป็นกันเอง เพราะจะมีฉากบางฉากที่เราเกร็ง พี่เขาก็จะบอกว่า ‘มึงจะเกร็งทำเหี้ยไร ไม่ต้องเกร็ง!’ (หัวเราะ)

เรียนเบื้องหลังมาแต่ก็ได้ทำงานเบื้องหน้าด้วย
จริงๆ แล้วชอบงานเบื้องหน้าหรือเบื้องหลังมากกว่ากัน
เราเรียนคณะนวัตกรรมสื่อสารสังคม เอกออกแบบงานภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ก็เคยทำงานเบื้องหลังตอนปี 4 มีทำอาร์ต กำกับบ้าง ทำงานผู้ช่วยผู้กำกับซึ่งเราชอบที่สุด
เพราะมันเป็นงานที่ต้องจัดการ สนุก เหมือนทำให้เราต้องไปจับไปรู้ทุกอย่างในกองถ่ายว่าเป็นยังไง
แล้วก็ช่วยเราในการทำงานเบื้องหน้าเยอะเหมือนกัน แต่ตอนนี้ค่อนข้างชอบการแสดง
รู้สึกว่ามันมีโลกและวิธีคิดของมันอยู่ บวกกับส่วนตัวเป็นคนชอบเลียนแบบ หมายถึงว่าเราเห็นอะไร
เราชอบกวนตีนด้วยวิธีการเลียนแบบเขา สมมติว่าเราเจอเพื่อนที่คาแรกเตอร์จัดๆ ก็จะกวนตีนใส่
เรารู้สึกว่าการแสดงมันคือการเลียนแบบวิธีหนึ่งที่น่าสนใจเหมือนกัน

หลังจากผ่านการเล่นภาพยนตร์
โฆษณา ละคร มิวสิกวิดีโอ และซีรีส์ สำหรับคุณ ศาสตร์ทั้ง 5 อย่างนี้ต่างกันยังไงบ้าง
ต่างมาก ตอนแรกเราโตมากับการเล่นหนัง พอไปแคสต์โฆษณา เราก็เล่นแบบที่เคยเล่นมา
เขาก็บอกว่าไม่ได้ มันน้อยไปๆ เราก็ไม่เข้าใจว่าน้อยไปคืออะไร
จนวันหนึ่งลองเปิดใจกับวิธีการเล่นแบบนี้ คือไม่ต้องอาย เล่นใหญ่โตมโหฬารไปเลย
แล้วเราก็ลองทำ พอเปลี่ยนวิธีคิดก็เริ่มได้งาน จากนั้นก็เอาไปปรับกับวิธีคิดของอันอื่นๆ
เราเคยไปถ่ายละครของบันทึกกรรม เราก็ไม่ค่อยเข้าใจการเล่นใหญ่ของเขานะ แต่ก็พยายามปรับจนรู้ว่ามันต้องเล่นใหญ่ขึ้นมานิดหนึ่งเพื่อความชัดเจนในการสื่อสาร
มันต้องทำให้คนที่ไม่ได้จ้องเราอยู่บนจอตลอดได้ยินชัดขึ้น ดึงความสนใจเขาให้มากขึ้น
ส่วนมิวสิกวิดีโอเราว่ามีความใกล้เคียงกับหนังในปัจจุบัน
เพราะว่าถูกปรับมาให้ใกล้เคียงกับหนังมากขึ้น ส่วนซีรีส์
เราโดนยัดไปเล่นบทตลกอย่างเดียวเลย มันก็เลยต้องเล่นใหญ่ด้วยสเตอริโอไทป์ของคนที่ดูซีรีย์เขาเป็นแบบนั้นด้วย
ทุกอย่างมันเลยต่างกัน แต่เราก็พยายามปรับให้มันเหมาะสม เพื่อที่จะได้ตังค์
(หัวเราะ)

พูดถึงกระแสตอบรับของมิวสิกวิดีโอเพลง
อ้าว รู้สึกยังไงที่ในไทม์ไลน์มีแต่หน้าตัวเองเต็มไปหมด
ตอนแรกเรางงมาก งงว่าก่อนหน้านั้น เราก็ถ่ายงานมาเยอะนะ
ทำไมไม่มีใครรู้จักวะ (หัวเราะ) ตกใจ อยู่ดีๆ มีคนมาฟอลโล่ว์เฟซบุ๊กเยอะมาก มาจากไหนกัน
ก็รู้สึกดีที่คนรู้จัก แต่บางทีก็เกร็งๆ ไม่รู้จะทำตัวยังไง สุดท้ายเราก็ทำตัวปกติแหละ
เราว่าเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้นไปน่าจะโอเคที่สุด ก็มีคนมาแซวเยอะแยะ เดี๋ยวนี้ฮอตนะ
เพื่อนเก่าที่ไม่ได้คุยกันนานตั้งแต่ประถมอยู่ดีๆ ก็ทักมา ก็เป็นช่องทางหนึ่งให้คนที่เราลืมๆ
ไปได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง ตลกดี ส่วนคนข้างตัวเราโดนคนทักไปหาเยอะมาก
โดนแท็กทั้งวัน แต่แฟนเราเป็นคนไม่หวง ไม่ขี้หึง เวลาเดินอยู่ด้วยกัน แล้วมีคนมาขอถ่ายรูปเรา
เขาก็จะถามว่าพี่ถ่ายให้มั้ยคะ

เหตุการณ์อะไรในชีวิตที่ทำให้คุณถึงกับอุทาน ‘อ้าวเฮ้ย!’
มีเยอะเลย หลายอ้าวมาก อย่างเวลาเจอเพื่อนที่เจอกันบ่อยๆ
แล้วดันมาเจอกันอีก ‘อ้าว! ไอ้เหี้ยมึงอีกแล้วหรอ’
หรือว่าแบบไม่ได้เจอกันนาน ก็ ‘อ้าวววเฮ้ย! มาได้ไง’
(เสียงสูง) ไม่ได้เจอกันนาน อ้าวมันก็จะยาวขึ้น เสียงสูงขึ้นด้วย เป็นอีกอารมณ์นึง
อ้าวมันก็ไปได้หลายทางไง

แล้วมี ‘อ้าว!’ พีกๆ มั้ย
น่าจะมีนะ อย่างเพื่อนมีแฟน แล้วดันไปเจอมันเดินกับคนอื่น เราก็แบบ ‘อ้าวว
(เสียงมีเลศนัย)’ แล้วเราก็จะตีเนียน ‘อ้าว! สวัสดีครับ
วันก่อนไม่ใช่คนนี้นะครับ’ เราก็ชอบเอาเรื่องจริงมาล้อเล่น
ซึ่งเพื่อนเราก็ชอบทำประจำเลย ทำกับแฟนเราบ่อยมาก (หัวเราะ)

คุณถ่ายคลิปร้องคัฟเวอร์เพลงนี้ด้วย ยอดวิวไม่ใช่น้อยๆ เลย
เริ่มร้องเพลงเล่นดนตรีมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ปกติเราชอบร้องเพลงอยู่แล้วตั้งแต่เด็กๆ ร้องมาเรื่อยๆ จนตอน ม.5 เพื่อนเห็นเราแหกปากร้องเพลงอยู่
เลยชวนไปเป็นนักร้องวงมันแล้วก็เปลี่ยนชื่อวงเป็น Ribbon Band ไปประกวดเวทีต่างๆ หลายที่มากเลยนะ ส่วนใหญ่จะเข้าไปเป็น 5 วงสุดท้าย 10 วงสุดท้าย แต่ไม่เคยได้รางวัลอะไรเลย
ก็มีแต่ได้รางวัล Popular Vote ซึ่งก็ปั๊มโหวตกันเองนี่แหละ อย่างน้อยก็ได้เงินรางวัลติดมือนิดๆ
หน่อยๆ ก็ยังดี แล้วเอามาแบ่งกัน พอมีวงแล้วเราก็ฝึกเล่นกีตาร์ เพราะว่าอยากจีบหญิง

การที่คุณชอบร้องเพลง ชอบดนตรีเลยเป็นจุดเริ่มต้นของการทำงานเป็นดีเจรึเปล่า
ไม่นะ เราว่าการชอบเพลงน่าจะเป็นเหตุผลมากกว่า เราเริ่มทำดีเจเมื่อปีที่แล้วช่วงที่เรียนจบพอดี
เพื่อนเราที่เป็นดีเจอยู่ 95.5 Virgin Hitz มาชวนให้เราลองส่งโปรไฟล์ดู พอส่งไปแล้วพี่เขาก็เรียกเข้าไปคุย
หายไปสองเดือนก็ตามเรากลับเข้าไปที่สถานีเพื่อไปทำเดโม่ คือเข้าไปอัดเสียง ฝึกว่ารูปแบบวิธีการพูดของคลื่นเป็นยังไง
แล้วเขาก็ปรับเนื้อหาที่เราพูดซึ่งค่อนข้างอิสระมากเลย ตอนแรกเราก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เขาก็บอกให้เราลองไปเลือกเรื่องมา
แต่ละเรื่องเขาก็จะคอยชี้แนะเราว่าเรื่องนี้มันก็พูดได้นะ แต่เราจะพูดมันยังไง
ลองปรับๆ ดู สักประมาณ 2 เดือนก็ได้เริ่มทำ เร็วมากสำหรับการเป็นดีเจหน้าใหม่

งานดีเจใช้เสียงล้วนๆ
ไม่มีหน้าตามาเอี่ยว คิดว่าทำไมผู้ฟังทั้งหลายถึงติดใจคุณ
เราจัดคู่กับพี่อีกคนชื่อพี่จ๊อบ ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ 6 โมงเช้าถึง
10 โมง ซึ่งโคตรเช้า อยู่เป็นเพื่อนพระอะ (หัวเราะ) ช่วงเราเป็นช่วงไร้สาระที่สุดแล้ว
เป็นช่วงพูดอะไรตลกๆ ไปเรื่อยเปื่อย เขาคงติดใจความไร้สาระนี้มั้ง เพราะเราต้องพูดให้คนฟังตื่น
ช่วงเราเป็นช่วงที่ดีดมาก แบบแหกปากโวยวายอะ ทั้งที่จริงๆ แล้วโคตรง่วงเลย ตายังหลับอยู่แต่พอเปิดไมค์ปุ๊บ ‘มาแล้วครับผม!’ (เสียงกระตือรือร้นสุดๆ) ก็ตลกดี

ดีเจช่วงพระบิณฑบาตมีวงจรชีวิตยังไง
ทุกอย่างเปลี่ยนหมด ตอนที่เรายังไม่ทำดีเจ เราตื่นเที่ยง
พอทำแล้วต้องมาตื่นตี 5 ชีวิตพัง (เสียงเศร้า) เที่ยงคืนก็ต้องนอนแล้ว ช่วงแรกที่ยังปรับตัวไม่ได้
เรายังไปสังสรรค์กับเพื่อนตอนกลางคืนอยู่เลย บางวันนอนตีสี่ตีห้า ต้องไปนอนที่ออฟฟิศเพราะว่ากลัวไม่ตื่น
ก็ปรับตัวมาเรื่อยๆ จนเดี๋ยวนี้เที่ยงคืนกว่าก็ง่วงละ แล้วเปลี่ยนช่วงสังสรรค์กับเพื่อนเป็นวันศุกร์
วันเสาร์แทน

เปิดเพลงฮิตที่ตัวเองเป็นพระเอกมิวสิกวิดีโอตอนนี้ มีอะไรอยากบอกกับคุณผู้ฟังทั้งหลายไหม
อู้ยย! เราชงตัวเองยับอ่ะ ถ้าเพลง อ้าว มา เราก็จะบอกว่า ‘Feature ฮิตท้ายชั่วโมงนี้ครับ โดย อะตอม ชนกันต์ เพลง อ้าว
พระเอกเอ็มวีโคตรหล่อ’ (หัวเราะ) แล้วพี่อีกคนก็จะต่อว่า ‘ใช่ครับ ผมว่ามันหล่อมากจริงๆ’
มีอะไรเราก็ชงกันไปชงกันมา

แสดงก็ดี
พูดก็เก่ง ดนตรีก็ได้ ร้องเพลงก็เพราะ ถามจริงมีอะไรที่ไม่เก่งมั้ย
เกินไปๆ
นี่ก็พูดเกินไป๊ (เสียงสูง) ที่ไม่เก่ง ที่ทำไม่ได้ก็มีเยอะแยะ เราว่าแต่ละอย่างที่ทำ
เราไม่ได้เก่งเลย เราแค่ทำได้เฉยๆ แต่ไม่รู้ว่าดีรึเปล่า เรารู้ตัวนะว่าเราทำได้หลายอย่างมาก
แต่ว่าอาจจะยังไม่สุด วาดรูปเราก็วาดได้ ถ่ายรูปเราก็ถ่ายได้ แต่ก็ไม่สุดสักทาง ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสีย
สำหรับเรา ข้อดีคือเรารู้ในอะไรหลายๆ อย่าง
แต่มันมีข้อเสียที่ว่าเรารู้ไม่จริงนี่แหละ

แล้วมีเรื่องไหนที่อยากรู้จริงๆ
ไหม
การแสดง
ช่วงนี้เราสนใจเรื่องการแสดงมาก อยากจะรู้ให้ทะลุปรุโปร่งไปเลย ซึ่งก็เป็นศาสตร์ที่เรารู้จริงที่สุดแล้วมั้งในตอนนี้

ช่วงนี้และเร็วๆ
นี้เราจะเห็นงานอะไรจากคุณบ้าง
ตอนนี้เรามีงานดีเจที่คลื่น 95.5 virgin hitz ช่วง hitz wake up 6 โมงเช้าถึง 10 โมง งานพิธีกรของ
Mono Entertainment Now กับรายการสดชื่อ
สนามเด็กเล่น ของ True Music และรับงานถ่ายเรื่อยเปื่อย แล้วผมก็กำลังจะถ่ายหนังเรื่องใหม่ของสหมงคลฟิล์ม
กำกับโดยพี่ไพรัช คุ้มวัน (ตากล้องภาพยนตร์เรื่อง Mary is happy, Mary is Happy) มีเล่นละครเวทีเรื่อง
ดาวตกของชาคริต ซึ่งตอนนี้กำลังเวิร์กช็อปไปพร้อมๆ พัฒนาบทอยู่ ส่วนวันศุกร์ที่ 26 สิงหาคมนี้
มีงานฉายหนังสั้นโปรเจกต์ Bangkok Stories ที่เราเล่นหนึ่งในนั้นชื่อเรื่อง ‘Hero’ กำกับโดยพี่จุ๊ก-อาทิตย์
อัสสรัตน์ ไปดูกันได้ครับ

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post เบสท์-ณัฐสิทธิ์ โกฏิมนัสวนิชย์ : หนุ่มคารมดี พระเอกเอ็มวี อ้าว ที่หลายคนออกปากชมว่างานดีไม่แพ้เพลง appeared first on a day magazine.

ตึกแถวสีตุ่นโดดเด่นสะดุดตาเราด้วยหลอดไฟสีชมพูช็อกกิ้งพิงก์ที่ดัดเป็นชื่อร้าน เมื่อก้าวเท้าเข้าไปภายในจะพบกับโถงยาวที่อวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้แหวกม่านเข้าไปในป่าลึกที่มีโต๊ะเก้าอี้สไตล์ยุโรปหลากหลายดีไซน์วางจัดสรรอย่างเป็นสัดส่วนรอต้อนรับลูกค้า

ที่มาของพื้นที่แห่งนี้เริ่มมาตั้งแต่ 2 ปีก่อนที่ออยคิดอยากมีหน้าร้านสำหรับขนมที่เธอทำขายในอินสตาแกรมชื่อ 3nvy patisserie เลยชวนนิมาช่วยออกแบบโดยมองหาอาคารพาณิชย์เก่าในย่านไม่ฮิต ซึ่งคลองเตยก็ตอบโจทย์ตรงที่ไม่มีห้างสรรพสินค้าหรือร้านอาหารหรูหราสบายๆ ทำให้ไม่มีคู่แข่ง ออยเลยเพิ่มเมนูอาหาร เครื่องดื่ม กาแฟ เข้าไปให้ครบครันพร้อมเสิร์ฟลูกค้าที่ตั้งใจมาร้านนี้โดยเฉพาะ

“ชื่อ 3nvy มาจากคาแรกเตอร์เราเองที่เป็นคนพูดตรง ปากจัด และร้ายกาจ ไม่ใช่ผู้หญิงหวาน ไม่ได้เป็นคนมินิมอล เราเป็นคนเยอะ เลยตั้งชื่อนี้ประชดประชันซะเลย” ออยบอกกับเราด้วยเสียงฉะฉาน ซึ่ง ‘ความเยอะ’ ที่ว่าก็สะท้อนผ่านรายละเอียดต่างๆ ภายในร้าน ตั้งแต่พื้นกระเบื้องแซมด้วยไม้ลายแตกต่างกัน อย่างลายเชฟล่อนวางสลับกับแนวตรง วอลล์เปเปอร์วาดลวดลายต้นไม้เสริมบรรยากาศของป่าลึกลับที่สะกดเราไว้ดั่งต้องมนตร์ รวมไปถึงประติมากรรมใบไม้ดอกไม้จากกระดาษสุดละเอียดที่ได้พิม จงเจริญ แห่ง Teaspoon Studio มาช่วยสร้างสรรค์ให้

พื้นที่ชั้น 2 ของร้านที่เราเดินขึ้นบันไดวนสีดำไปแต่งเป็นสวนเรือนกระจกที่นำเข้าจากนอร์เวย์ วางโต๊ะไม้สีอ่อนไว้รองรับการจัดงานสังสรรค์ส่วนตัวเล็กๆ ของลูกค้า ชั้นนี้จะดูโปร่งโล่ง ให้อารมณ์แตกต่างจากป่าบริเวณชั้นล่างอย่างชัดเจน

ส่วนมุมยอดฮิตของร้านที่มาแล้วห้ามพลาด (ถ้าไม่ถูกจับจองที่นั่งไปซะก่อน) คงหนีไม่พ้นโต๊ะไม้ยาวที่ตั้งอยู่ตรงกลางสระว่ายน้ำซึ่งปรับปรุงจากชั้นใต้ดินของอาคารเก่า “ตอนแรกเราออกแบบให้เป็นห้องที่ต้องเดินมุดลงไป แต่อากาศมันอับมาก ก็เลยทุบพื้นทิ้งหมดให้ได้พื้นที่โปร่งๆ แล้วปูพื้นใหม่ด้วยกระเบื้องสีขาวล้วน ดูแล้วมันก็เหมือนสระว่ายน้ำ แต่จะเทน้ำทำเป็นสระจริงๆ ก็ไม่ได้ เราเลยใส่บันไดสระว่ายน้ำ แล้วฉายโปรเจกเตอร์เป็นกราฟิกลายน้ำลงไปแทน” ออยกล่าว

แต่ถ้าใครพลาดที่นั่งสุดพิเศษนี้ รอบๆ สระก็ยังมีโต๊ะเตี้ยตั้งเรียงให้เราได้นั่งหย่อนขาลงไปในสระจำลอง แล้วใช้เวลาดื่มด่ำกับบรรยากาศและอาหารมื้อพิเศษนี้เช่นกัน ในแง่รายละเอียด ออยสกัดผนังเหนือสระว่ายน้ำออกแล้วใช้สีขาวผสมน้ำปูนปาลงไปตกแต่งให้เป็นพื้นผิวย้อยๆ ขรุขระไม่ขาวเรียบตาจนเกินไป

ออยบอกเราด้วยรอยยิ้มว่าคงระบุไม่ได้ชัดว่าร้านนี้ตกแต่งสไตล์ไหน เพราะทั้งหมดยึดเอาจากความชอบส่วนตัวและความเยอะของเธอเอง แต่สำหรับเรา นี่คือความเยอะที่ดันผสมผสานเข้ากันลงตัวอย่างประหลาด เป็นการออกแบบที่มองได้เพลินตาจนเราอาจเผลอลืมมองหน้าคนที่มาด้วยกันในบางครั้งด้วยซ้ำ

ส่วนเรื่องอาหาร ที่นี่เสิร์ฟสไตล์อิตาเลียนรสชาติจัดจ้านแบบไทยซึ่งออยคิดค้นสูตรขึ้นใหม่การันตีด้วยใบประกาศนียบัตรจากหลักสูตรเลอ กอร์ดอง เบลอ จากอังกฤษ ทั้ง Seafood Soup รสชาติจัดจ้านคล้ายได้ซดต้มยำที่เสิร์ฟพร้อมครีมน้ำอัญชันสีฟ้า, A.O.P with Seafood เฟสตูชินี้เส้นสีชมพูสดจากน้ำบีทรูทกับสปาเกตตีเส้นกรึบ ซิกเนอเจอร์ของร้าน ผัดกับกุ้ง ปลาหมึก และหอยนิวซีแลนด์สดๆ ยกทัพมาจากทะเล ได้รสชาติถูกปากคนไทยจนต้องติดใจแน่นอน ปิดท้ายด้วย Begrudge เค้กลาวาที่ทำจากดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นหวานลิ้นกำลังดี และ 3nvy ไซรัปกุหลาบและสตรอว์เบอร์รี่โซดาเปรี้ยวๆ ซ่าๆ เข้ากับการตกแต่งและบรรยากาศของร้านนี้สุดๆ รับประกันว่าเข้ามาที่นี่แล้วจะได้เจอโลกใบใหม่จนไม่อยากเดินออกไปเลยล่ะ

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post 3nvy : ร้านอาหารขี้อิจฉาที่ทำเราตื่นตาไปกับการกินอาหารในสระว่ายน้ำ appeared first on a day magazine.

๑. เห็นความสำคัญจึงบันดาลใจ

เมื่อบทบาทของวัดในสังคมไทยเริ่มเปลี่ยนไป วัดหลายแห่งในย่านการค้าจึงกลายเป็นเพียงที่จอดรถให้คนที่มาทำกิจธุระบริเวณนั้น บางแห่งก็กลายเป็นพุทธพาณิชย์ ทีมอาศรมสถาปนิกชุมชนและสิ่งแวดล้อมเลยคิดเริ่มทำโครงการวัดบันดาลใจขึ้นมาตั้งแต่เดือนกันยายน ๒๕๕๗ ร่วมกับ สสส. โดยตั้งใจว่าอยากทำให้วัดกลับมาเป็นศูนย์กลางทั้งทางจิตวิญญาณและกายภาพของชุมชนดังเดิม

๒. คัดสรรวัด ๙ แห่ง

จากรายชื่อแรกที่เสนอไปแค่ ๓ วัด แต่ สสส. อยากให้โครงการนี้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนทีมงานจึงเสนอเพิ่มเป็น ๙ วัด โดยเลือกจากวัดที่เจ้าอาวาสมีวิสัยทัศน์สอดคล้องกับแนวคิดโครงการ เป็นวัดที่มีคนรู้จักและกระจายอยู่ทุกภูมิภาค จะได้เป็นแรงบันดาลใจให้วัดอื่นๆ อยากพัฒนาบ้าง ที่สำคัญคือแต่ละวัดต้องมีจุดเด่นหรือศักยภาพไม่ซ้ำกัน เช่น วัดที่เน้นสอนธรรมะ วัดที่เน้นการปฏิบัติธรรมเผยแพร่ศาสนา วัดโบราณสถานที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยว

วัด ๙ แห่งที่เป็นต้นแบบของโครงการ คือ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร จังหวัดนครพนม, วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร จังหวัดเชียงใหม่, วัดนางชี กรุงเทพฯ, วัดชลประทานรังสฤษดิ์ จังหวัดนนทบุรี, วัดภูเขาทอง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา, วัดสุทธิวราราม กรุงเทพฯ, วัดศรีทวี จังหวัดนครศรีธรรมราช, วัดป่าโนนกุดหล่ม จังหวัดศรีสะเกษ และวัดมหาจุฬาลงกรณราชูทิศ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

๓. ฟอร์มทีมติดอาวุธทางปัญญา

โครงการนี้ยังได้หน่วยงานหลายภาคส่วนมาช่วยรับผิดชอบในแต่ละด้าน อย่างการออกแบบก็ร่วมมือกับสมาคมวิชาชีพ ๓ แห่ง คือ สมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย และสมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย ด้านกิจกรรมร่วมมือกับหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ ด้านงานวิจัยได้ รศ. ดร.อรศรี งามวิทยาพงศ์ และคณะจากวิทยาลัยพัฒนศาสตร์
ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มาช่วย รวมไปถึงดึงพลังจากกลุ่มชูใจ กะ กัลยาณมิตรมาช่วยงานด้านสื่อสาร

๔. ลงพื้นที่ธรรมแล้วลงมือทำ

เมื่อได้ ๙ วัดนำร่องแล้ว ทีมอาศรมศิลป์ก็ทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานกลางเพื่อหานักออกแบบอาสาสมัครให้เหมาะกับความต้องการของแต่ละวัด และช่วยดูแลจัดการการดำเนินงานร่วมกันระหว่างวัดและนักออกแบบอาสา

เริ่มจากการพูดคุยปัญหากับเจ้าอาวาสชุมชนและเครือข่ายของทางวัด เพื่อวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดกว้างๆ ร่างเป็นผังแม่บทขั้นที่หนึ่ง เสนอเจ้าอาวาสหรือคณะกรรมการวัดเพื่อพัฒนาร่วมกัน จนออกมาเป็นโจทย์เฉพาะของแต่ละวัดที่ต้องทำให้ได้ ๒-๓ ประเด็น เช่น ปรับผังจัดโซนต่างๆ ในวัดใหม่ เพิ่มพื้นที่สีเขียวสร้างความร่มรื่น หรือแม้กระทั่งสร้างระบบการจัดการต่างๆ ภายในวัดอย่างระบบการแยกขยะ แล้วพัฒนาผังแม่บทสุดท้ายที่สามารถนำไปพัฒนาได้จริง พร้อมกับมิตรภาพที่ดีต่อกันของทีมงาน พระสงฆ์ และชาวบ้านในแต่ละพื้นที่

ด้วยเงินทุนของวัดที่จำกัด จึงต้องเริ่มทำปัญหาที่สำคัญและเร่งด่วนก่อน บางส่วนเมื่อทำเสร็จ ก็สามารถทดลองทำกิจกรรมได้เลยว่าใช้ได้หรือไม่ จะได้ปรับเปลี่ยนแก้ไขปัญหากันไปจนเหมาะสม ซึ่งแต่ละวัดใช้เวลาต่างกัน ขึ้นกับปัจจัยต่างๆ ทั้งความซับซ้อนของปัญหา ขนาดพื้นที่วัดและความมุ่งมั่นกระตือรือร้นของพุทธบริษัท

๕. ธรรมะออกแบบได้

“ปกติเราไม่ค่อยคุยกับพระ ก็จะรู้สึกเกร็งๆ แต่พอเข้าไปทำงานกับท่านจริงๆ เราก็สื่อสารกับท่านได้ สำคัญมากคือต้องทำให้ท่านเห็นสิ่งที่เราคิดเป็นรูปธรรม ท่านจะเริ่มเชื่อใจ เวลาฟังบรีฟงานจากท่าน ท่านก็บอกเหตุผลและเล่าแก่นธรรมถึงสิ่งที่ต้องการสอนให้กับญาติโยมที่จะมาวัด ทีมเราได้เข้าไปศึกษาธรรมะ ปฏิบัติธรรมด้วย พุทธศาสนาเป็นปรัชญาและความซับซ้อนบางอย่างที่เราจำเป็นต้องทำความเข้าใจเพื่อให้งานออกแบบนี้ไม่ได้มีแค่ความสวยงามอย่างเดียว แต่ต้องมีธรรมะสอดแทรกเข้ามา รวมถึงคำนึงว่าคนมาวัดแต่ละแห่งก็เป็นกลุ่มคนที่แตกต่างกัน” ปริยาภรณ์อธิบายถึงหลักการทำงานร่วมกับทางวัด

๖. สร้างบทสนทนาเรียนรู้กันและกัน

พอได้แบบที่แน่นอน ทีมงานก็จัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างนักออกแบบของทั้ง ๙ วัด มาเล่าโจทย์ต่างๆ ให้ฟังว่าทำงานแก้ปัญหากันอย่างไร ได้เรียนรู้อะไรบ้าง รวมถึงได้นิมนต์เจ้าอาวาสและพระสงฆ์ของแต่ละวัดมาร่วมเรียนรู้ด้วย ทำให้ทั้งพระและนักออกแบบเริ่มมองเห็นทิศทางการพัฒนาไปในทางเดียวกันและเป็นรูปธรรมมากขึ้น

๗. การบอกต่อก่อให้เกิดผลล้นหลาม

ทีมงานเริ่มตั้งเป้าขยายผลโครงการ โดยจัดงานเสวนาเพื่อดึงพระจากวัดอื่นๆ ที่สนใจเข้ามาร่วมพัฒนาให้ไปไกลกว่าแค่ ๙ วัดนำร่อง มีวัดต่างๆ ส่งใบสมัครเข้ามาถึง ๓๒ แห่ง คัดเลือกจนได้ ๑๖ แห่ง ที่ตอนนี้กำลังลงพื้นที่สำรวจอยู่ อีกส่วนยังมาจากการบอกต่อของเจ้าอาวาสวัดนำร่องที่เฟ้นหาวัดมาแนะนำ แถมบางครั้งยังไปช่วยอธิบายแนวคิดโครงการให้เสร็จสรรพ ตอนนี้มีวัดอีก ๑๑ แห่งที่เริ่มทำงานกันแล้ว ในขณะเดียวกันก็มีนักออกแบบทั้งในนามบริษัทและส่วนบุคคลที่สนใจเข้ามาช่วย ทั้งหมดนี้ถือเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งที่โครงการสามารถไปต่อได้ถึงขั้นที่พระสงฆ์เข้าใจและขยายผลกันเอง

๘. จากแนวคิดนามธรรมสู่ความสำเร็จรูปธรรม

ตอนนี้วัดที่เกิดผลสำเร็จทั้งทางรูปธรรมและกิจกรรมแล้วมี ๒ แห่งคือ วัดศรีทวีและวัดสุทธิวราราม ปริยาภรณ์เล่าว่า “วัดศรีทวีเริ่มใช้ห้องปฏิบัติธรรมใหม่แล้วเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา
เราเข้าไปปรับปรุงเรื่องแสงสว่างเพราะแต่เดิมเวลาปิดประตูห้องจะทึบมาก คนที่มาปฏิบัติธรรมบอกว่าบางทีเข้าไปนั่งในห้องแอร์นานๆ ๓-๔ วัน เขาจะเริ่มไม่สบายกัน เราจึงเจาะผนังข้างๆ ขยายหน้าต่างให้กว้าง และยกเพดานขึ้นให้ดูโปร่ง ที่คานก็ติดตั้งภาพปริศนาธรรมลงไป ทราบมาว่าหลังจากปรับปรุงห้องปฏิบัติธรรมก็มีการใช้งานเต็มตลอด”

“ส่วนที่วัดสุทธิวราราม เราก็ปรับภูมิทัศน์ใหม่โดยสร้างพื้นที่สีเขียวให้ร่มรื่นมากขึ้น รวมถึงปรับปรุง ‘ศาลา ณ สงขลา’ ของวัด เปิดเป็นพื้นที่อเนกประสงค์ให้ชาวบ้านเข้ามาใช้ประโยชน์ จัดกิจกรรมอย่าง ‘ดูหนังหาแก่นธรรม’ ขึ้น ซึ่งทางวัดก็เข้ามาช่วยอย่างดี จะเห็นว่าถ้าวัดมีขนาดเล็กไม่ซับซ้อนมาก และทุกฝ่ายทำงานแบบลุยเต็มที่ เวลาแค่ปีครึ่งก็จะเห็นผลแล้ว”

๙. โครงการบันดาลไกล

จากเป้าหมายเบื้องต้นที่ทีมงานแค่อยากขยายผลให้เกิดองค์ความรู้ใน ๑๐๐ วัด ก็เริ่มเล็งเห็นว่าน่าจะเป็นไปได้ที่จะสามารถทำให้เกิดผลเป็นรูปธรรมทั้ง ๑๐๐ แห่ง เพียงแต่ขอบเขตการพัฒนาของแต่ละวัดจะไม่เท่ากัน บางวัดอาจทำตั้งแต่มาสเตอร์แพลนไปจนถึงขั้นตอนก่อสร้างและคิดกิจกรรมธรรมนำใจ แต่บางวัด เจ้าอาวาสอาจขอแค่ให้ไปช่วยในบางเรื่องก็ได้

“พอทำงานกับ ๙ วัดนำร่องนี้แล้ว เราจะรู้ว่าวัดนี้ควรใช้เครื่องมืออะไร ควรแก้ปัญหาอย่างไรตั้งแต่ต้น เราจะปรับเปลี่ยนกระบวนการให้มีประสิทธิภาพขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงเราอาจพูดเก่งกว่าเดิม สื่อสารกับพระท่านได้ดีขึ้น แต่เราคงทำทั้ง ๑๐๐ วัดไม่ไหว วัดบันดาลใจจะร่วมกับเครือข่ายในท้องถิ่นแต่ละสถานที่เพื่อขยายการทำงาน วิธีนี้จะเป็นการพัฒนาอย่างยั่งยืนในระยะยาว”

“เวลาที่วัดจัดงานบุญหรือปฏิบัติธรรมแล้วเราเห็นคุณตาย่ายายเดินถือชะลอมมา มีคนหนุ่มสาวเข้าไปช่วย แล้วชวนไปนั่งกินข้าว เรารู้สึกว่าสังคมกำลังกลับมา ชีวิตชีวากลับมาที่วัดแล้ว” ปริยาภรณ์ทิ้งท้ายด้วยผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรมที่สุดของโครงการนี้

facebook | วัดบันดาลใจ

ภาพ โครงการวัดบันดาลใจ

The post ‘วัดบันดาลใจ’ โครงการบันดาลวัดให้กลับคืนสู่ศูนย์รวมจิตใจของชุมชน appeared first on a day magazine.

01

NOB Café ไลฟ์สไตล์คาเฟ่ที่ไม่ได้มีดีแค่กาแฟ

เริ่มต้นกันที่โครงการบ้านสีลม คอมมูนิตี้มอลล์เล็กๆ ด้านหน้าซอย
ที่นี่มีร้านกาแฟน่ารักบรรยากาศอบอุ่น แถมยังเสิร์ฟอาหารหลากหลายตั้งแต่อาหารเช้า
ขนมหวาน และเครื่องดื่มร้อนเย็น คัดสรรเมล็ดกาแฟอาราบิกาให้เลือกทั้งแบบคั่วเข้มและคั่วกลาง
เมนูแนะนำที่อยากให้ลองชิมคือ NOB Sandwich แซนด์วิชซิกเนเจอร์ของร้านเสิร์ฟพร้อมสลัดและซอสมะเขือเทศ, คาราเมลมัคคิอาโต้รสนุ่มๆ, สมูทตี้ดรีมมี่เบอร์รี่
และบราวนี่ไอศครีมวานิลลา นอกจากของกินเพลินพุงแล้ว NOB Café ยังมีโซนขายของแฮนด์เมดน่ารักๆ และของตกแต่งบ้านน่าซื้ออย่างงานเซรามิก หมอนอิง หมวก ผ้าพันคอ ถุงเท้า ลองแวะมาเลือกดูสินค้าที่การันตีว่าร้านนี้เขาไม่ได้มีดีแค่กาแฟจริงๆ กันล่ะ

NOB Café เปิดทุกวันจันทร์ – ศุกร์ 06.30 – 20.00
น., เสาร์ – อาทิตย์ 10.00 – 18.00 น. / โทร. 088-607-6772 / Facebook
| NOB cafe’

02

ลิ้มลองอาหารอิตาเลียนต้นตำรับที่ Lo Strabacco Italian Restaurant and Pizzeria

ออกจากบ้านสีลมมาสักนิดก็เดินมาเจอ Lo
Strabacco ร้านอาหารอิตาเลียนสูตรดั้งเดิมที่ Luca Ozino เจ้าของร้านบอกว่าคัดสรรวัตถุดิบชั้นดีนำเข้าจากอิตาลี
ส่วนเส้นพาสต้าก็ทำเองสูตรเฉพาะของทางร้าน เมนูส่วนใหญ่เน้นเป็นอาหารพื้นเมืองอย่าง
Caprese สลัดมะเขือเทศพร้อมชีสมอสซาเรลล่า, ปลากะพงย่าง BranzinoFiletto, Cotoletteaalla Milanese พอร์คช็อปชุบเกล็ดขนมปังทอดเสิร์ฟพร้อมสลัด, Pomodoro สปาเกตตีซอสมะเขือเทศหรือ Bruschetta
ขนมปังกรอบโปะหน้ามะเขือเทศสับละเอียดที่เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยประจำครัวอิตาเลียน
ถ้าอยากจิบไวน์ที่นี่ก็มีให้เลือกหลายชนิด ไปถึงย่านสีลมทั้งทีจะไม่แวะชิมอาหารต่างชาติเสียหน่อยก็คงเหมือนไปไม่ถึง

Lo Strabacco Italian Restaurant and Pizzeria เปิดทุกวัน
11.30 – 15.30 น. และ 17.30 –
23.30 น. / โทร. 0-2237-7009 / Facebook
| Lo Strabacco

03

หลุดเข้าไปในห้องสมุดศิลปะร่วมสมัย และแลกเปลี่ยนพูดคุยกับหนอนหนังสือด้วยกันที่ The Reading Room

ป้ายเล็กๆ ด้านหน้าบันไดทางเข้าตึกที่แสนเรียบง่ายถัดจากร้าน
Lo Strabacco เพียง 1 คูหาอาจจะหายากหน่อยถ้าไม่สังเกตดีๆ
แต่ถือว่าทดสอบสายตาก่อนมาอ่านหนังสือแล้วกัน เดินขึ้นไปยังชั้น 4 จะพบจุดหมายของคนรักหนังสือและศิลปะในห้องที่ไม่ได้ใหญ่โอ่อ่า
แต่บรรยากาศอบอุ่นเพราะแน่นไปด้วยหนังสือไทย-อังกฤษเกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยของเกี๊ยว-นราวัลลภ์ ปฐมวัฒน ผู้ก่อตั้งห้องสมุดแห่งนี้เพราะอยากเปิดพื้นที่ให้คนได้มาแลกเปลี่ยนแนวคิด
และเข้าถึงข้อมูลความรู้ด้านศิลปะกันได้ฟรีๆ ไม่ต้องเสียค่าเข้า ไม่มีระบบสมาชิก ถ้าสนใจยืมหนังสือหรือดีวีดีก็แค่ลงชื่อไว้แล้วเอาไปเสพให้พอใจที่บ้านได้เลย

ที่นี่ยังขยันจัดเสวนา ฉายภาพยนตร์ หรือแม้แต่แสดงละครในประเด็นเกี่ยวกับวรรณกรรม
ศิลปะ ไปจนถึงเรื่องสังคมการเมืองอยู่บ่อยๆ อย่างช่วงนี้มีโปรเจกต์ SLEEPOVER ที่ชวนบุคคลและองค์กรด้านศิลปวัฒนธรรมมาใช้พื้นที่สร้างกิจกรรมชวนวิพากษ์ในหัวข้อต่างๆ
ตามแต่ละเดือน ส่วนเสาร์อาทิตย์ที่ 25 – 26 มิถุนายนนี้ ยังมีงานฉายสารคดีและภาพยนตร์ทดลองจากฟิล์มไวรัสอีกด้วย
แนะนำเลยว่าเป็นอีกหนึ่งสถานที่ในกรุงเทพฯ ที่ควรมาสักครั้ง

The Reading Room เปิดวันพุธ – อาทิตย์ 13.00 – 19.00 น./ โทร. 0-2635-3674 / Facebook l The Reading Room, Bangkok

04

ชมงานศิลปะคัดสรรจาก 3 สัญชาติที่ Thavibu Art Gallery

ก้าวเท้าเข้ามาในอาคาร The Silom Galleria ก็อย่าเพิ่งตกใจคิดว่ามาผิดตึก
ถึงแม้ภายในจะดูไม่เหมือนที่ตั้งของแกลเลอรี่ศิลปะสักเท่าไหร่ แต่หากได้ขึ้นบันไดเลื่อนสู่ชั้น
4 ของอาคารแล้วรับรองคนรักศิลปะจะต้องใจเต้น
เพราะนี่คือศูนย์รวมแกลเลอรี่จัดแสดงงานศิลปะหลากสไตล์ หนึ่งในนั้นคือ Thavibu
Art Gallery ที่รวมงานจากศิลปินขาประจำ 3 เชื้อชาติ ได้แก่ ไทย
เวียดนาม พม่า สะท้อนเอกลักษณ์และมุมมองในแง่วัฒนธรรม สังคม การเมืองการปกครอง อย่างชัดเจน เช่นงานศิลปะเทคนิค
Lacquer Painting ของศิลปินเวียดนามที่หาดูได้ยากก็มีให้ดูกันที่นี่
คุณไฮดี้ ปาร์ค เจริญพร เจ้าของแกลเลอรี่ยังแอบเอาผลงานสไตล์คิวบิสที่กำลังเตรียมติดตั้งเพื่อจัดแสดงครั้งหน้ามาให้เราดูก่อนอีกด้วย
บอกเลยว่าทั้งสวยเท่และสะดุดตาจนเราสัญญาว่าจะกลับมาชมอีกรอบ

Thavibu Art Gallery เปิดวันจันทร์ – เสาร์ 11.00 – 19.00 น. / โทร. 0-2266-5454 / www.thavibuart.com

05

สานสัมพันธ์ไทย-จีนผ่านงานศิลปะร่วมสมัยที่แกลเลอรี่ Tang Contemporary Art

เดินขึ้นบันไดไปอีกชั้นก็เป็นที่ตั้งของแกลเลอรี่ที่น่าสนใจอีก
จัดแสดงงานร่วมสมัยของศิลปินจีนและศิลปินไทยโดยเจ้าของแกลเลอรี่ตั้งใจจะส่งเสริมการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมไทย-จีนผ่านการนำผลงานของศิลปินไทยไปจัดแสดงที่สาขาต่างประเทศอย่างปักกิ่งและฮ่องกง
สิ้นเดือนกรกฎาคมนี้จะมีนิทรรศการภาพถ่ายของมานิต ศรีวานิชภูมิ
ช่างภาพไทยชื่อดังเจ้าของภาพถ่ายชุด Pink Man จัดแสดงที่นี่เป็นงานสุดท้ายก่อนตัวแกลเลอรี่จะย้ายไปที่ราชดำริ
ใครสะดวกแวะมาซอยนี้ก็อย่าลืมขึ้นมาชมกันนะ

Tang Contemporary Art เปิดวันอังคาร – อาทิตย์ 11.00 – 19.00 น. (ปิดวันหยุดนักขัตฤกษ์) / โทร.
0-2630-1114 / www.tangcontemporary.com

The post 5 สถานที่เดินชิลล์ผมปลิวลมในซอยสีลม 19 appeared first on a day magazine.

-30 (Minus Thirty) คือซิงเกิลแรกที่ทั้งคู่ปล่อยออกมาอย่างไม่เเคร์องศาอากาศประเทศไทย ดนตรีอิเล็กทรอนิกแปลกหู
บวกกับวิชวลสุดตื่นตาในมิวสิกวิดีโอที่ทำให้เราได้เห็นเป็นลายเซ็นของนทและเยลชัดมากขึ้น
เลยทำให้เราต้องมานั่งพูดคุยกับสองสาวในอุณหภูมิแสนระอุตอนนี้

เล่าที่มาของเพลง –30 ให้ฟังหน่อย

เยล: เคยไปถามเพื่อนที่เป็นหมอ เขาบอกว่า -30
องศาเซลเซียสคืออุณหภูมิของหัวใจที่คนเราจะอยู่ได้โดยไม่ตาย เพลงนี้เราเขียนไว้นานมากแล้ว
พอคิดว่าต้องมีซิงเกิลของตัวเองกันได้แล้วก็เลยเอาเพลงนี้มาโปรดิวซ์ใหม่กับนทจริงๆ
เรากะจะปล่อยเพลงตั้งแต่เดือนมีนาคม แต่ทำไปทำมาก็ไม่ทัน เพราะเราทำทุกอย่างกันเอง
พอไม่มีค่ายก็ยากหน่อย แต่ดีแล้วที่ออกมาจนได้ เพราะว่าต่อไปก็คงจะง่ายขึ้นแล้วแหละ

วัตถุดิบในการทำเพลงของวง X0809 มาจากไหนบ้าง

เยล: ก็ทั่วๆไปรอบตัวเรา ส่วนใหญ่จะเป็นเสียงแรนด้อมที่เราอัดแล้วก็เอามาแทรกในเพลงนั้นๆ
อย่าง
-30 นทฟังแล้วรู้สึกว่าต้องมีเสียงอะไรที่รู้สึกถึงการตีจริงๆ
ตัวบีทต้องมีมิติกว่านี้ เราก็เลยไปอัดเสียงตีเหล็กกัน ปึง ปึง ปึง แล้วก็เอามาซ้อนกับเสียงกลอง

นท: ตีเหล็กมาเป็นเสียงเครื่องดนตรีไฮแฮท
ตีถังมาเป็นเสียงเบส แล้วก็เอามาซ้อนกัน เราจะเน้นใช้เสียงที่เราอัดมาทำเป็นเพลง

ฟีดเเบ็กจากเพลงแรกเป็นไงบ้าง

เยล: ก็เกินคาด คนฟังไม่คิดว่าจะทำอะไรใหม่ขนาดนี้ แต่ไม่ใช่ว่าดีเกินคาดนะ…แปลกเกินคาด (หัวเราะ)
นท: หลายคนก็บอกว่าขอบคุณที่กล้าทำอะไรแปลกใหม่ดีจริงๆ เราไม่ได้คาดหวังให้คนเข้าใจมากอยู่แล้ว
เราแค่อยากทำเราก็เลยทำ แค่คิดว่าสักวันหนึ่งเขาก็คงจะเข้าใจ แล้วก็คิดว่าไอ้นี่มันทำเร็วดีเนอะ

แสดงว่าจริงๆ เทรนด์ดนตรีอิเล็กทรอนิกก็เริ่มมีกระแสมาตั้งนานแล้ว

นท: ในเมืองนอกมีกระแสมานานมาก เราเชื่อว่าทุกคนฟังมานานแล้ว
แค่ยังไม่มีใครฟังจริงๆ จังๆ

เยล: นิยามดนตรีอิเล็กทรอนิกของคนไทยเขาจะนึกถึงแต่ EDM หรือเพลงตื๊ดๆ แต่จริงๆ แล้วอิเล็กทรอนิกก็คือเพลงทั่วไปที่ทุกคนฟังกัน
แค่ไม่ได้เรียกว่าอิเล็กทรอนิก ทุกคนไปเรียกว่าป๊อปหรือ R&B มากกว่า แนวเพลงมันคาบเกี่ยวกัน เพราะอิเล็กทรอนิกมันกว้างมาก

นทกับเยลเคยทำดนตรีร่วมกันในวง The Krrrrr มาก่อน แล้วจับคู่มากลายเป็น X0809 ได้ยังไง

นท: มันเกิดจากนทไปฝึกงานที่นิวยอร์ก แล้วก็ได้ไปรู้จักกับรุ่นพี่ที่นั่น ไปเล่นดนตรีกัน
นทไปอยู่ 2 เดือน ได้เล่นดนตรีที่นั่น 3 ครั้ง เราจัดกันเอง เชิญคนมาดู ทำให้เรารู้สึกว่ามันไม่ยากเลยกับการที่จะตั้งวงแล้วมีโชว์เป็นของตัวเอง
ทำตามฝันของตัวเอง แค่เราพยายาม เพราะ 2 เดือนที่อยู่ที่นั่นเราทำทุกวิถีทางที่จะไปเล่นดนตรีทำโชว์
ตอนนั้นไฟแรงมาก พอกลับมาก็เลยชวนพี่เยลทำวงด้วยกัน

แล้วถ้ามองกลับมาที่ไทย โอกาสแสดงโชว์อย่างนั้นมีมากแค่ไหน

นท: ในไทยจริงๆ เราก็ทำได้ เพราะเรามีคอนเนกชันเยอะกว่า
คนรู้จักเราก็เยอะกว่า แต่เรารู้สึกว่าคนยังไม่ค่อยเปิดรับสิ่งใหม่ๆ เท่านิวยอร์ก

เยล: เราว่าเพราะคนยังไม่รู้ด้วยแหละ
มันเป็นอะไรที่ใหม่ แต่ถ้ามีมาเรื่อยๆ แล้วเริ่มขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ว่ายังไงเดี๋ยวมันก็มาอยู่ดี เหมือนวงการศิลปะอะ
เราต้องช่วยๆ กันทำให้คนรับรู้ว่ามันมีอย่างนี้อยู่นะ

ถ้างั้นจะมีวิธีสื่อสารยังไงให้คนกลุ่มใหม่ๆ ที่อาจยังไม่รู้จักเพลงแนวนี้ได้ลองฟังเพลงของเรา

นท: น่าจะจัด Live Show นี่แหละ ตอนนี้เรากำลังวางแผน นั่งทำเพลงของตัวเองเรียงเพลงกันอยู่ว่าต้องทำยังไงให้มันสื่อสารออกมาง่ายที่สุด
ด้วยความที่เราทั้งคู่มีพื้นฐานด้านออกแบบอยู่แล้ว เลยเอามันมาบวกกับการทำเพลง เราอยากทำให้โชว์ของเราเป็นวิชวลอาร์ตที่ต้องสื่อสารในหลายๆ อย่างไม่ใช่แค่เสียงอย่างเดียว
ให้มันมีภาพ มีไฟ การเคลื่อนไหวต่างๆ ที่ทำให้คนเข้าใจเรามากขึ้น

เยล: ความฝันอีกอย่างหนึ่งของเราก็คืออยากออกแบบเวทีเองตอนเราเล่นสด
เหมือนเวลาที่แสงเข้ากับบีทที่เราเล่น เราคิดว่ามันน่าสนใจมากเลย

นท: ด้วยความที่เราไม่มีค่าย มันทำให้เราทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเองจากฐานของการคิดการวางแผนอะไรต่างๆ
อาร์ตไดเรกชัน กราฟิก โลโก้วง หรืออาร์ตเวิร์กต่างๆ เราก็ทำเอง ไม่ต้องไปจ้างคนอื่น
ก็ยิ่งทำให้เราชัดเจนมากขึ้นว่าเราเป็นยังไง

อย่างลิปสติกบนขอบตาเยลก็เป็นสไตล์ของวงอย่างหนึ่งเหมือนกัน

นท: เราเป็นคนที่ชอบจับคนอื่นมาแต่งตัวมากๆ แล้วพี่เยลเป็นคนไม่ชอบแต่งตัวก็เลยจับแต่งให้
เยล: ตอนแรกนทบอกว่าเดี๋ยวจะแต่งด้วยกันนะ
พอมันเขียนตาเราเสร็จ ก็บอก ‘เราไม่เขียนนะ’ ทาแค่ปากแล้วก็ลงมาเลย เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง

นท: (หัวเราะ) ก็บาลานซ์ไง ถามว่าทำไมวงเราให้ความสำคัญกับแฟชั่น
เพราะแฟชั่นก็คือวิชวลอย่างหนึ่งเหมือนกัน เราให้ความสำคัญกับทุกๆ
รายละเอียดในโปรดักชัน ไม่ใช่แค่ดนตรี แบรนด์แฟชั่นหลายแบรนด์ก็เลยชอบร่วมงานกับเรา

ถ้าให้ตั้งชื่อคอลเลกชันเสื้อผ้าที่ใส่มาวันนี้จะชื่ออะไร

นท: คอลเลกชันวันนี้คือปฏิบัติธรรม
อารมณ์เหมือนเราเพิ่งไปปฏิบัติธรรมมาแล้วมีงานต่อ ก็เลยต้องรีบทำอะไรเร็วๆ
งั้นทาปากแดงมาเพิ่มแล้วกัน (หัวเราะ)

จากนท เดอะสตาร์ สาวอะคูสติก เล่นอูคูเลเล่ กลายมาเป็นสาวอินดี้ที่รักดนตรีแนวทดลองแบบนี้ได้ยังไง

นท: จริงๆ เราชอบดนตรีแนวนี้ตั้งนานแล้ว แต่ด้วยองค์ประกอบหลายอย่างทำให้บริษัทพรีเซนต์เรามาทางนี้ไม่ได้เพราะคนจะไม่เข้าใจ
เขาก็ทำยังไงให้คนชอบเราง่ายๆ ก่อน ซึ่งมันก็ถูกต้องแล้ว วางให้เราดูน่ารักๆ
ให้คนรักเราก่อน แล้วค่อยๆ ปล่อยความเป็นตัวเราออกมาทีละนิด ถ้าปล่อยมาตู้มเดียวหลายคนก็อาจงงว่าอีบ้านี่เป็นอะไร (หัวเราะ)

เยล: เราคอนเฟิร์มว่านทเป็นแบบนี้ บ้ามาตั้งนานแล้ว
ตอนแรกที่นทเข้าคณะมาก็มีแต่คนเรียกน้องนทๆ เราก็ อี๋…เดอะสตาร์เหรอ (หัวเราะ)
แต่พอรู้จักกันแล้วภาพนทไม่เหมือนกับที่เราเห็นในสื่อ เป็นคนชิลล์มากและบ้าๆ บอๆ
พอกัน

แล้วแฟนๆ ของนทว่ายังไงบ้างหลังเราพรีเซนต์ตัวเองในฐานะศิลปินวง X0809

นท: ก็มีกลุ่มหนึ่งที่ยังตามเราอยู่ และมีอีกหลายๆ กลุ่มที่หายไปเลย
แต่เราไม่โทษเขาหรอก เพราะว่าเราก็เข้าใจจริงๆ แล้วเราไม่ได้เปลี่ยนไปนะ
เราแค่โตขึ้นและเป็นตัวเองมากขึ้นแค่นั้นเอง
แต่ก็ยังขอให้เขาติดตามผลงานของเราที่เข้าใจง่ายๆ อยู่นะ
อย่างผลงานการแสดงและเพลงที่เราไปร้องร่วมกับศิลปินคนอื่น

ได้เรียนรู้อะไรบ้างจากแต่ก่อนที่เราอยู่ค่ายใหญ่แล้วเพิ่งออกมาทำเพลงด้วยตัวเอง

นท: มันต่างกันโดยสิ้นเชิงเลย คือเวลาอยู่ในค่าย พูดตรงๆ
เลยคือมันสบายแต่ไม่สนุก แต่พอเราออกมา มันสนุกมาก แต่ไม่สบายเลย เกิดอะไรขึ้นปั๊บเรารับคนเดียว
ไม่มีอะไรมาเซฟเราเลยก็ต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเองหมดทั้งทางรูปธรรมและอารมณ์ เราต้องอยู่กับมันให้ได้
อย่างบางงานเราโดนเอาเปรียบแต่จะไปนิสัยแย่ใส่เขาก็ไม่ได้ทั้งๆ ที่อยากทำมาก
แต่เพราะเราอยู่ข้างหน้า ก็ต้องหาวิธีที่พูดคุยกับเขา แต่การอยู่คนเดียวก็ทำให้เราโตขึ้นเยอะเลยนะ

มีกรอบอะไรมั้ยที่จะมาครอบการสร้างสรรค์งานของ X0809 ได้

นท: มีนะ กรอบของเราคือเงิน (หัวเราะ)
เยล: อีพีนึงมันใช้เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ ตอนแรกเราไม่เคยทำกันเองมาก่อน
แต่พอผ่านเพลงแรกมา เฮ้ย! ติดหนี้ว่ะ (หัวเราะ) ล้มละลายว่ะ

นท: -30 เลย ลบมากกว่าสามสิบอีก
เยล: เข้าใจแล้วว่าทำไมคนที่ทำเพลงเขาไม่ออกอัลบั้มกันสักทีนะ
เพราะมันไม่มีตังค์นั่นเอง

นท: ตอนนี้เราเลยกำลังทำอีพีร่วมกับ asiola มันเป็นการระดมทุนเเบบหนึ่ง ไม่ใช่ขายตรงนะ แต่เหมือนกับคุณให้เงินเรามา
แล้วแลกสิ่งตอบแทนตามที่คุณเลือก มีทั้งเพลงของเรา อัลบั้ม แผ่นไวนิล กระเป๋าผ้า
เสื้อยืด รวมถึงไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมร่วมกับเรา ก็อยากให้ทุกคนลองเข้าไปดูกัน

ถ้าเงินไม่ใช่ปัญหา คิดว่า X0809 จะไปไกลเเค่ไหน

นท: ซื้อสลอตไทม์เล่นที่ Glastonburry
Festival เลยค่ะ ไม่ต้องรอเขาเชิญเลย ถ้าเงินไม่ใช่ขีดจำกัดนะ
บินไปเล่นทั่วโลกเลย เขาไม่จ้างเรา เราไม่สน เราเอาเงินโยนใส่

เยล: แกเอาฉันขึ้นเดี๋ยวนี้นะ! อะไรอย่างนี้ แต่ในชีวิตจริงไม่มีไง
ต้องแบบอ้อนวอน พี่ๆ ขอเล่นหน่อย

นทและเยลดูทำอะไรมาหลายอย่างมาก สะสมประสบการณ์มาเยอะทั้งที่ยังเด็กอยู่ ตอนนี้คิดว่าใช้ชีวิตคุ้มค่าหรือยัง

เยล: เราโอเคแล้วนะ เเต่ถ้ามองไปในอนาคตก็รู้สึกว่ามันจะคุ้มยิ่งกว่านี้อีก
เพราะว่าเรามีโปรเจกต์เยอะมากในตอนนี้ แล้วก็น่าตื่นเต้นมาก จะมีคนเก่งๆ หลายคนมาร่วมสนุกด้วย
ต้องรอติดตามตอนปลายปี

คิดว่าอะไรคือสิ่งที่ดึงดูดให้คนเก่งๆ
อยากมาร่วมงานกับวง
X0809

เยล: ความบ้า
มันคงดูแปลกตรงที่เราเป็นเด็กสองคนที่เล่นดนตรีและร้องเพลงกันทั้งคู่
เราเป็นฟิวชัน และไฮเปอร์ อยากทำอะไรก็ทำ จริงๆ เราชอบทำทุกอย่างเลยนะ อยากลองหลายๆ
อย่าง

นท: แล้วอีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะว่าเราสวยค่ะ

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม
กำกับและตัดต่อ อภิวัฒน์ ทองเภ้า

The post X0809 : ดูโอ้สาวที่ซิงก์ความหลุดโลกเข้ากับซาวนด์อิเล็กทรอนิกสะดุดหู แถมสไตล์ก็สะดุดตา appeared first on a day magazine.

“หลักๆ คือเรียน ทำทีสิสให้จบ
และไปทัวร์คอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่นกับ Two Million Thanks ครับ” ดุ่ยตอบคำถามที่เราสงสัยอย่างซื่อๆ
นิ่งๆ และเล่าต่อว่า จริงๆ เขาก็ซุ่มทำเพลงในอัลบั้มที่ 3 มาตลอด
แต่ก็ยังคงอุดมการณ์ว่าอยากทำสบายๆ ไม่บังคับว่าต้องเสร็จตอนไหน

“ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าทำอัลบั้มนี้ผมคิดอะไรอยู่
Youth Brush มันเหมือนการทำเล่นๆ
น่ะ แต่พอเรียนจบ มันก็เหมือนเป็นอาชีพของเราแล้ว ก็น่าจะออกอัลบั้มอย่างน้อยปีละครั้ง
และถ้าเราตั้งใจจะทำจริงจังก็คิดว่ามันน่าจะอยู่ได้นะ” ดุ่ยขยายว่าภาพรวมของเพลงในอัลบั้มนี้จะขยายจากเรื่องราวส่วนตัวออกไปใส่ใจประเด็นที่แตะคนฟังมากขึ้น
เป็นเพลงที่ฟังง่ายๆ และมีเนื้อหาคอมมอนมากกว่าเดิม

“เรามีเพลงรักก็จริงแต่ไม่ได้รักแบบงมงาย
เป็นเพลงใสๆ จีบกันอย่างเพลง
55 ประโยคที่ว่า ‘อากาศกับฉันเธอจะเลือกใคร‘ ก็มาจากผมไปเห็นคอมเมนต์ในเพจเฟซบุ๊กอันนึงที่โพสต์ว่าระหว่าง
DotA กับผู้หญิงเธอจะเลือกใคร
เราก็เปลี่ยนมาเป็นอากาศแล้วกัน หรืออย่างที่เอาคำว่า 55 มาใช้ก็เหมือนเพลง
9,999,999
Tears
เราคิดว่าถ้ามีตัวเลขในเพลงจะเป็นเลขอะไรดี และ 55
ก็เป็นเลขที่คนไทยเข้าใจกันแล้วฮัมได้สนุกด้วย” ดุ่ยเล่าที่มาของเพลงในอัลบั้มสนุกซะจนเราไม่เชื่อคำที่เขาบอกมาก่อนหน้านี้แล้วว่าไม่ได้คิดอะไร
อย่างน้อยวัตถุดิบเรื่องดนตรีและศิลปะที่ดุ่ยสะสมมาก็ปรากฏในงานของเขาอย่างชัดเจน

Led Zeppelin, AC/DC, Stevie Ray
Vaughan, Tracy Chapman, Norah Jones ไปจนถึง Maroon 5 คือตัวอย่างศิลปินที่ดุ่ยยกมาประกอบการเล่าว่าตัวเขาสนใจฟังเพลงหลากหลายขนาดไหน
ซึ่งทั้งหมดซึมซับมาจากเพลงฝรั่งที่พ่อของเขาเปิดให้ฟังตอนเด็กๆ
ที่ร้านอาหารบนเกาะช้างของที่บ้าน

“แต่ถ้าเวลาหาเรเฟอร์เรนซ์ทำเพลงก็จะเลือกเจาะฟังวงดนตรีที่ยังไม่ค่อยมีคนรู้จัก
ถ้ายิ่งไปฟังวงที่ตามใจตัวเอง เราก็จะได้คอมโพสต์ที่แตกต่าง อย่างเพลงที่ฟังสบายๆ มากแล้วอยู่ๆ
มีโน้ตหรือท่อนที่โดดขึ้นมา เราก็จะสงสัยล่ะว่าคนแต่งเขาคิดอะไรอยู่ ก็จะดึงไอเดียของคนอื่นมากลับด้านหน่อย”
ดุ่ยเล่าว่าอัลบั้มนี้จะมีกลิ่นของเพลงยุค 60 มาผสม ทั้ง Bee Gees, Carpenters ที่เขากลับไปฟังซ้ำจนสังเกตเห็นการร้องซ้อนๆ กัน หรือบางเพลงก็หยิบกลิ่นของ
Bon Iver ที่เป็นวงโปรดของเขามาใส่ด้วย

นอกจากดนตรีฟังสบายที่ตั้งใจอัดเสียงไม่ให้เนี้ยบ
เนื้อร้องที่ใช้คำง่ายๆ (แต่ร้องตามยากเพราะเนื้อเพลงยาวเหลือเกิน)
เกือบทุกเพลงก็เป็นสไตล์ของ Youth
Brush ที่แฟนๆ จดจำได้ ดุ่ยตอบเราแบบถ่อมตัวตามเคยว่าเขาไม่ได้เป็นคนชอบเขียนชอบอ่านอะไร
แต่เป็นคนชอบจำอะไรเด็ดๆ ที่เจอจากภาพยนตร์หรือในชีวิตประจำวันแล้วก็ฟลุกมาใส่ในเพลงได้เสียอย่างนั้น
แถมยังอาศัยแต่งไว้เยอะๆ
เพลงในอัลบั้มล่าสุดบางเพลงก็มาจากการหยิบเพลงที่แต่งค้างไว้ในสองอัลบั้มแรกมาเปลี่ยนคีย์
ปรับท่อนนั้นท่อนนี้ใหม่

“ผมเขียนแต่เพลงอย่างเดียว เพลงเลยเป็นไดอารี่ของผมนะว่าช่วงนั้นเราคิดเกี่ยวกับเรื่องอะไรอยู่
แต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขียนไปแล้วเพราะหรือยัง เราแค่รู้สึกว่าพอใจแล้ว”

ความฟลุกจากการที่คนรู้จักดุ่ยในฐานะนักดนตรียังพาเขาออกไปเจอโอกาสสนุกๆ
ที่ใครหลายคนหยิบยื่นให้นอกวงการเพลงอีกด้วย ดุ่ยโชว์ความรู้เรื่องศิลปะที่เขาเรียนมาภาควิชาวิจิตรศิลป์
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง มารับเขียนรูปตกแต่งให้กับงานอินทีเรียในบริษัทรุ่นพี่
ทำซาวนด์ดีไซน์ให้กับหลายโปรเจกต์ของ Eyedropper Fill อย่างงานทดลองทางศิลปะ Dreamscape
และล่าสุดที่เรารู้มาคือเขากระโดดไปร่วมแสดงเป็นหนึ่งในตัวละครของภาพยนตร์เรื่อง
Motel Mist ฝีมือการกำกับครั้งแรกของปราบดา หยุ่นด้วย

“แต่โชคของเราก็อาจไม่ได้มีตลอดนะ
ข้อเสียของผมคือขี้เกียจ เป็นคนรอดวงเหมือนกัน แต่ถ้าตอนนี้ผมไม่หางานประจำที่เป็นหลักเป็นแหล่ง
อีกทางที่คิดไว้คือผมจะต้องมีวงดนตรี 4 วง และทำให้เป็นที่รู้จัก เท่าที่ผมทำอยู่ตอนนี้
น่าจะทำให้ผมอยู่ได้” ดุ่ยตอบคำถามที่เราสงสัยว่าการจะยืนระยะเป็นนักดนตรีในเมืองไทยเป็นไปได้จริงหรือเปล่า
และสวรรค์ของดุ่ยที่ตั้งใจว่าอยากจะเล่นในเทศกาลดนตรีระดับโลกอย่าง Glastonbury Festival หรือ Coachella
มันมีที่ทางจริงไหม

“เราก็ตั้งไว้ก่อน เพราะความฝันแรกสุดที่เราแค่อยากอยู่ค่าย
SO::ON DRY FLOWER ไปๆ
มาๆ ก็ได้อยู่ค่ายนี้ ตั้งเป้าว่าอยากไปแสดงที่ต่างประเทศก่อนเรียนจบก็ได้ไปมาแล้ว
มันก็เกินความฝัน บางทีมันก็อาจจะไปได้อีกก็ได้” ดุ่ยตอบพร้อมสายตาที่จริงจังที่สุดตั้งแต่เรานั่งคุยกันมาเกือบชั่วโมง

เพราะเขากำลังค่อยๆ ทำมันอยู่…ไม่ว่าด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง

“ตอนเด็กๆ
เรารู้สึกว่ามีปมด้อยด้วยแหละครับ เลยอยากทำให้ตัวเองดูมีอะไร มันผูกพันกับศิลปะ
กับดนตรีตั้งแต่เด็ก และคิดว่ามันน่าจะเท่ แต่พอเราโตขึ้นแล้วเราก็มองข้ามเรื่องนี้ไป
พอทำไปเรื่อยๆ มันกลายเป็นสิ่งที่เราชอบไปแล้ว และเลี้ยงชีพเราได้”

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post Youth Brush : ฝีแปรงทางดนตรีโฟล์กเบาสบายของคนหนุ่มที่น่าจับตามอง appeared first on a day magazine.