“Quokkaaaaaaaaa!”

ความพยายามทั้งหมดที่สั่งสมมามลายหายไปสิ้นเมื่อเสียงแหลมเล็กดังขึ้นทำให้เจ้าควอกก้าชะงักก่อนที่จะกระโดดดึ๋งๆ หลบแผล็วไปอย่างรวดเร็ว เราสะบัดหน้าหันไปตามเสียงด้วยความหงุดหงิด ก็พบกับเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักกำลังวิ่งตื๋อตรงมาตามด้วยพ่อแม่ที่ทำหน้าตารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง ครั้นเห็นว่าเจ้าควอกก้าน้อยหายลับไปแล้ว เจ้าเด็กจิ๋วทำหน้าตาเสียดายจนอดไม่ได้ที่จะไม่ติดใจเอาความ

เราลุกขึ้นมาปัดเศษดินออกจากตัว กล่าวทักทายพ่อแม่เจ้าเด็กตัวซน และเร่งฝีเท้าเดินตัดกลับไปยังเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่ทอดยาวเลียบทะเลสีฟ้าแสนสดใสของเกาะร็อตเนสต์ (Rottnest Island) เกาะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในทะเลของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ที่นี่คือบ้านของควอกก้า เจ้าของฉายาสัตว์ตัวน้อยที่มีความสุขมากที่สุดในโลก

ย้อนเวลากลับไปเมื่อ 50,000 ปีก่อน เกาะแห่งนี้ก็เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของทวีปออสเตรเลียนี่แหละ ทำให้ยังมีพืชพรรณท้องถิ่นดั้งเดิมและเหล่าสัตว์อาศัยอยู่ ตลอดจนมีการค้นพบเครื่องมือเครื่องใช้และวัตถุโบราณที่บ่งบอกว่ามีชาวอะบอริจินอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ด้วยตลอดช่วง 7,000 ปีที่ผ่านมา จนกระทั่งถึงตอนที่ระดับน้ำทะเลสูงขึ้นเข้าท่วมพื้นที่ลุ่มต่ำทำให้ดินแดนส่วนที่เหลือนี้ถูกแยกมาเป็นเกาะดังเช่นปัจจุบัน การจะข้ามฝั่งของชนพื้นเมืองก็ทำได้ยากเพราะไม่มีเรือที่ดีพอ เกาะแห่งนี้เลยถูกทิ้งร้างไร้ผู้คนอาศัยนานนับพันปี ชาวอะบอริจินจึงเรียกเกาะร็อตเนสต์ว่า ‘Wadjemup’ แปลว่า แผ่นดินโพ้นทะเลที่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สถิตอยู่ (place across the water where the spirits are)

แล้วชื่อ Rottnest นั้นเล่า เจ้าได้แต่ใดมา

ต้องขอเท้าความไปยังช่วงศตวรรษที่ 17 เมื่อครั้งที่ชาวยุโรปล่องเรือมาสำรวจหาแผ่นดินใหม่ นักเดินเรือชาวดัตช์เป็นกลุ่มแรกที่สังเกตเห็นเกาะแห่งนี้และเริ่มเข้ามาทำการสำรวจพื้นที่ พวกเขาพบกับสิ่งมีชีวิตปุ๊กปิ๊กหน้าตาละม้ายคล้ายกับหนูตัวยักษ์อาศัยอยู่เป็นจำนวนมากจึงตั้งชื่อเกาะแห่งนี้เป็นภาษาดัตช์ว่า ‘Rotte nest’ แปลว่า รังหนู นั่นเอง

แต่เจ้าน้องควอกก้าไม่ใช่หนู! ความจริงแล้วมันจัดอยู่ในตระกูลสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีกระเป๋าหน้าท้องเหมือนกับจิงโจ้เลย เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่ามากๆ กินพืชเป็นอาหาร มีอุปนิสัยน่ารัก เป็นมิตร ช่างสงสัย สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ปัจจุบันมีจำนวนลดน้อยถอยลงตามลำดับเนื่องจากถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติและแหล่งอาหารถูกรุกรานโดยมนุษย์ ดังนั้นเกาะร็อตเนสต์แห่งนี้จึงมีความสำคัญมากในฐานะที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์พันธุ์ควอกก้าเนื่องจากเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ในออสเตรเลียที่เราจะพบกับพวกมันได้ตามธรรมชาติ

เนื่องจากที่นี่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ทางธรรมชาติจึงไม่อนุญาตให้นำรถยนต์ขึ้นมาบนเกาะได้ ฉะนั้นพวกเราเหล่านักท่องเที่ยวจึงมีตัวเลือกในการเดินทางชมความงามโดยรอบของเกาะร็อตเนสต์ดังต่อไปนี้ คือ เช่าจักรยาน ซึ่งเราสามารถเช่าผ่านบริษัทเรือเฟอร์รี่หรือจะเสี่ยงดวงมาเช่ากับร้านบนเกาะก็ได้ (โดยส่วนตัวแล้วเราแนะนำว่าให้เช่ากับบริษัทเรือเฟอร์รี่ไปพร้อมๆ กับตอนซื้อตั๋วจะดีกว่าแม้เมื่อเทียบราคาแล้วจะต้องจ่ายแพงกว่าเดิม เนื่องจากทั้งเกาะมีร้านเช่าจักรยานอยู่เพียงร้านเดียวและมีจำนวนจักรยานให้บริการน้อยนิด ตัวเราเองก็วิ่งไปเช่าไม่ทันเหมือนกัน)

ส่วนตัวเลือกที่สอง คือ เดิน เดิน และเดิน บนเกาะนี้มีเส้นทางเดินชมธรรมชาติให้เลือกทั้งหมด 5 ระยะทาง แบ่งความยากง่ายแตกต่างกันออกไป ถ้าใครรักการเดินแบบเราก็ขอให้เตรียมรองเท้ามาให้ดี

สาม คือ นั่งรถบัสรับส่งตามจุดต่างๆ บนเกาะ เหมาะกับครอบครัวที่มีทั้งเด็กและผู้สูงอายุ หรือนักท่องเที่ยวที่มีเวลาน้อย มาแบบ one day trip โดยรถบัสจะวนไปตามจุดต่างๆ ตามเส้นทางถนนหลักบนเกาะ หากต้องการไปยังชายหาดหรือจุดชมวิวก็ต้องเดินต่อเพิ่มไปอีกเล็กน้อยเท่านั้น

ด้วยความที่เรามีเวลาน้อยมากๆ แค่เพียงครึ่งวันเท่านั้นจึงเลือกเดินในเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่สั้นที่สุด โดยมีระยะทางประมาณ 9.7 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 3-4 ชั่วโมงเท่านั้น เส้นทางดังกล่าวนี้ตัดผ่านชายหาดงดงามหลายแห่ง ประภาคารทางตอนเหนือของเกาะ ทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ และทะเลสาบ

แสงแดดยามสายนั้นกำลังอุ่นพอดี มีลมเย็นสบายจากทะเลพัดมาให้รู้สึกสดชื่นแจ่มใส เราสลัดความหงุดหงิดในใจเมื่อครู่และเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ ตามทางโดยไม่รีบร้อนพลางสอดส่ายสายตาหากลุ่มโลมาที่นานๆ จะกระโดดขึ้นมาเล่นกับเกลียวคลื่น

ยิ่งมองเห็นตัวเมืองและหมู่ตึกสูงที่ปลายขอบฟ้าไกลสุดสายตายิ่งทำให้รู้สึกว่าได้ตัดขาดจากโลกที่แสนวุ่นวายและกลับมาสู่อ้อมกอดของธรรมชาติอย่างแท้จริง เราหายใจเข้าลึกออกยาวได้อย่างเต็มปอดด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งไร้ความกังวลเรื่องมลพิษฝุ่นควันต่างๆ ตลอดจนได้พักสายตาจากการจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยม เปลี่ยนมามองต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีรอบตัว ตลอดจนได้หยุดและฟังเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงคลื่นที่พัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

เมื่อเดินตามเส้นทางที่ลัดเลาะไปตามทุ่งหญ้าเราก็เริ่มปฏิบัติการตามหาควอกก้าทันที เผื่อว่าจะเจอน้องกำลังยืนหลบแดดช่วงเที่ยงวันอยู่ ซึ่งก็เจอจริงๆ ด้วย ฮูเร่! ได้ถ่ายรูปน้องสมใจแล้ว

แต่ไม่ว่าจะนั่งเฝ้า นอนเฝ้า หรือหลอกล่อด้วยดอกไม้อย่างไร ถ้าสิ่งที่มอบให้จากคนที่ไม่ใช่ สุดท้ายก็เท่านั้นเนื่องจากทำอย่างไรน้องก็ไม่ยอมเข้าใกล้มาถ่ายเซลฟี่ด้วยกันเสียที เราจึงถอดใจและบ่ายหน้าเดินต่อไปตามทางของเราที่วนกลับไปยังท่าเรือเฟอร์รี่ ปล่อยให้น้องนั่งเคี้ยวใบไม้อย่างสงบต่อไป

ระหว่างทางก็พบกับควอกก้าอีกมากมาย แต่ไม่มีตัวไหนที่เข้าใกล้ให้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกเลย จนกระทั่งเราเดินกลับไปที่ท่าเรือเพื่อเตรียมตัวกลับ ขณะที่กำลังจะหย่อนก้นลงนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้และละเลียดไอศครีมผลไม้ที่เพิ่งซื้อมาเพื่อดับร้อนก็หันไปสบตากับเจ้าน้องหนึ่งตัวที่กระโดดดึ๋งๆ ออกมาจากพุ่มไม้ ทำตาแป๋วแหววแวววาว เคี้ยวใบไม้ตุ้ยๆ พลางจ้องตรงไปทางไอศครีมที่อยู่ในมือ

จังหวะนี้แหละคือโอกาสทองที่รอคอยมาตลอดทั้งวัน เราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที กดเปิดกล้องขึ้นมาทันใด และกดถ่ายภาพไว้อย่างทันท่วงที!

และแล้วก็ได้เวลาเดินทางกลับ หมดเวลาสนุกแล้วสิ เรากล่าวบอกลาเหล่าควอกก้าแสนน่ารักปุ๊กปิ๊ก ท้องฟ้าสดใส สายลมเย็นสบายและผืนน้ำสีฟ้าเป็นประกายของเกาะร็อตเนสต์ที่แสนงดงามอยู่ในใจขณะที่เรือเฟอร์รี่ค่อยๆ แล่นออกจากท่ามุ่งหน้ากลับสู่พื้นแผ่นดินใหญ่

หวังว่าจะได้กลับมาพบกันใหม่นะ

The post เซลฟี่กับน้องควอกก้า เริงร่าบนเกาะ Rottnest Island appeared first on a day magazine.

“แน่ใจจริงๆ แล้วใช่ไหมว่าจะลองทำสิ่งนี้”

คำถามดังกล่าววนเวียนเข้ามาในหัวไม่หยุดและส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรถเลี้ยวออกจากถนนที่ตัดตรงเลียบทะเลมุ่งหน้าเข้าสู่แนวภูเขาหินแกรนิตที่ตั้งตระหง่านทอดตัวยาวอันเป็นจุดหมายของเราในเช้าวันนี้

สงสัยว่าคงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นโบจนหน้าผากย่นไปหมดหรือเผลอถอนหายใจแรงเกินไป ทำให้คุณ Guiherme Gama (จากนี้จะเรียกว่ากุย) หนุ่มใหญ่วัยเกือบจะเลขหก เจ้าของรถที่กำลังฮัมเพลงแข่งกับเสียงลมด้วยความร่าเริงใจหันมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงพร้อมชวนคุยไปเรื่อยเพื่อให้เราคลายความกังวลใจ ไล่เรียงมาตั้งแต่เรื่องหน้าที่การงานของเราไปจนถึงเล่าย้อนประสบการณ์ชีวิตของเขาที่ผูกพันอยู่กับเมืองรีโอเดอจาเนโรและกีฬา Hang Gliding หรือร่มร่อนมาเกือบๆ จะสามสิบปีแล้ว

กุยในวัยหนุ่มย้ายเข้ามาสู่เมืองหลวงด้วยแรงใจและไฟฝันว่าที่นี่จะมีโอกาสสำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างเขามากกว่าบ้านเกิดที่จากมา แต่ชีวิตในเมืองใหญ่นั้นยากกว่าที่วาดภาพเอาไว้ เขาพยายามหางานเลี้ยงชีพไปเรื่อยตามประสาโดยไม่เกี่ยงว่างานดังกล่าวนั้นจะเป็นอะไร ขอแค่เป็นอาชีพสุจริตก็เพียงพอ ผ่านช่วงเวลาที่ต้องระหกระเหินผ่านร้อนผ่านหนาวอยู่หลายครั้งจนกระทั่งได้งานที่ดีและมีความมั่นคงในชีวิต แต่ถึงกระนั้นก็ไม่วายรู้สึกว่าในหัวใจมีช่องว่างบางอย่างที่ขาดหายไป

เขาทดลองถมหลุมที่ว่างตรงกลางใจหลากหลายวิธีด้วยกัน (ซึ่งหลายอย่างก็ไม่ควรทำตาม) กระทั่งได้มาเจอกับกีฬาร่มร่อนที่เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล จากความรู้สึกตื่นเต้นท้าทายเมื่อครั้งแรกที่ได้ล่องลอยอยู่กลางอากาศกลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้ฝึกฝน เรียนรู้ จนตัดสินใจลาออกจากงานประจำและทำสิ่งนี้เป็นอาชีพเลี้ยงตนจนสุดท้ายก็ได้มาเป็นครูสอน เขาเล่าเสริมว่าตนเองนั้นไม่ใช่คนประเภทที่มีความฝันอะไรใหญ่โต เพียงแต่โชคดีกว่าคนอื่นๆ นิดหน่อยก็ตรงที่ค้นพบแล้วว่าชีวิตนี้อยากทำอะไรและได้ตื่นมาทำสิ่งที่รักทุกๆ วัน นั่นคือการร่อนร่มเล่นลมอยู่กลางอากาศโดยไม่ต้องรีบร้อน ช่วงเวลาดังกล่าวนี้เป็นความรู้สึกที่สุดแสนจะล้ำค่า มันคือความอิสรเสรีที่ไม่สามารถหาคำพูดหรือสิ่งใดมาอธิบายเปรียบเทียบได้

“เหมือนกับว่าตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่งของสายลม” เขากล่าวด้วยสายตาที่เป็นประกายวิบวับพร้อมสำทับเพิ่มว่าด้วยเหตุนี้เขาจึงรับบินแค่วันละสองถึงสามรอบเท่านั้นเนื่องจากอยากใช้เวลาอยู่กลางอากาศให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากรับลูกค้าเยอะๆ ในแต่ละวันนั่นหมายความว่าเวลาที่ได้อยู่บนฟ้าจะน้อยลงเพราะต้องรีบลงมารับลูกค้าคนใหม่ อย่างวันนี้เขารับเราแค่คนเดียว จากนี้จะกลับบ้านไปรับประทานอาหารกลางวันกับภรรยา ส่วนตอนเย็นจะไปโต้คลื่นซึ่งเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่เขารักมากพอๆ กัน

ประกายเจิดจ้าในดวงตาของกุยเมื่อเล่าย้อนเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมา ทั้งเรื่องครอบครัวและภรรยา รวมถึงความรักในการเล่นร่มร่อนที่เปรียบเสมือนชีวิตและจิตใจ ตลอดจนการได้ทำสิ่งที่ตัวเองรักในทุกๆ วันนั้นรวมกันเป็นพลังงานดีๆ ที่ส่งต่อออกมาจนเราสัมผัสได้ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าหากรู้ตัวว่าอะไรคือสิ่งที่รักและอยากตื่นมาทำทุกวันบ้างก็คงจะดีไม่น้อย เพราะนี่คือสิ่งที่เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นกัน

จากบทสนทนาที่อบอุ่นเป็นกันเองและข้อคิดที่ได้จากการใช้ชีวิตของกุยทำให้ก้อนความกังวลที่เกาะกุมอยู่ในใจค่อยๆ คลายลงไปกลายเป็นความตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ ชักอยากจะรู้เสียแล้วว่าความรู้สึกแบบไหนกันนะที่ทำให้เขาติดอกติดใจ รักการเล่นร่มร่อนได้มากถึงเพียงนี้ หรือเผลอ ๆ บางทีเราอาจจะได้คำตอบเกี่ยวกับชีวิตแบบเดียวกันกับเขาก็เป็นได้

หลังจากแวะลงทะเบียนที่ Hang Gliding Club และจ่ายค่าธรรมเนียบเรียบร้อย เรามุ่งหน้าขึ้นเขาผ่านป่าเขียวชอุ่มไปยังจุดปล่อยตัวซึ่งกุยเล่าให้ฟังว่าป่าที่เรากำลังนั่งรถผ่านในบริเวณนี้คือป่าในเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ส่วนแนวภูเขาหินแกรนิตนี้ก็ทอดตัวยาวลงไปในทะเล แบ่งตัวเมืองรีโอเดอจาเนโรออกเป็นสองส่วน คือ ฝั่งตะวันออกที่เป็นเมืองเก่าอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวและชายหาดชื่อดังมากมาย ส่วนฝั่งตะวันตกนั้นเป็นตัวเมืองใหม่ที่เพิ่งสร้างขึ้นเพื่อลดความแออัดของประชากร มีถนนสายใหม่ที่สร้างตอนประเทศบราซิลเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกตัดผ่านระหว่างตัวเมืองทั้งสองฟากที่ช่วยย่นระยะเวลาและทำให้การเดินทางสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น

ในที่สุดเราก็ขึ้นมาถึงลานกว้างบนเขาที่เต็มไปด้วยเครื่องวัดทิศทางลมมากมาย กุยตรงเข้าไปทักทายคุณเจ้าหน้าที่ด้วยความแจ่มใสและหันมาอธิบายว่าลานตรงนี้เป็นจุดเตรียมอุปกรณ์และฝึกซ้อมคิวการวิ่ง ส่วนถัดไปนั้นจุดปล่อยตัวที่เป็นกระดานไม้แข็งแรงทำเป็นลานเอียงลาดยื่นออกไปจากริมหน้าผาพาให้ใจหวิว หลังพาเดินชมรอบๆ เรียบร้อยแล้วกุยก็เริ่มลงมือประกอบร่มร่อน ทิ้งให้เราเดินเล่นสำรวจสถานที่และถ่ายรูปเล่นแก้อาการมือเย็นจากความตื่นเต้นไปพลางๆ

เมื่อประกอบร่มและอุปกรณ์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย กุยตะโกนเรียกเราที่กำลังเดินวนทำสมาธิหายใจเข้าลึก ออกยาว ยุบหนอ พองหนอ ให้มาใส่ชุดและอุปกรณ์ป้องกันต่างๆ พร้อมกับเริ่มอธิบายให้ฟังว่าจากนี้จะต้องทำอะไรบ้างและซ้อมวิ่งด้วยกันเนื่องจากกระแสลมในขณะนี้เรียกกว่า Crossed Wind คือลมที่พัดต้านเข้ามาหาภูเขา ไม่ใช่ Front Wind ที่พัดจากภูเขาออกไปสู่ทะเลอันเป็นแรงลมที่จะช่วยส่งตอนออกตัวและทำให้สามารถร่อนอยู่กลางอากาศได้นานขึ้น

เมื่อลมจากภูเขามีกำลังไม่มากพอจึงต้องอาศัยแรงวิ่งของเราเป็นแรงส่งเพื่อให้กระแสลมรับช่วงต่ออีกที โดยกุยบอกให้วิ่งเร็วและแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยพยายามให้ฝีเท้าของเราทั้งสองคนสัมพันธ์กัน ซึ่งกว่าจะรู้เรื่องว่าต้องออกแรงวิ่งแต่ละก้าวให้เร็วเท่าๆ กันได้อย่างไรก็ต้องซักซ้อมกันถึงสี่ครั้ง

หลังจากที่ผูกตัวติดกับอุปกรณ์และติดกับกุยแล้วเรียบร้อย คุณเจ้าหน้าที่จะพาเราไปยังจุดเตรียมความพร้อมลำดับที่หนึ่งเพื่อช่วยติดชุดของเรากับตัวร่มร่อน และจากนั้นก็ไปต่อกันที่จุดลำดับที่สองซึ่งเป็นการตรวจสอบความแน่นหนาของอุปกรณ์และทดลองว่าตัวร่มสามารถรับน้ำหนักของเราทั้งสองคนได้หรือไม่โดยทำท่าแพลงก์แล้วปล่อยมือจากพื้น

เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจว่าปลอดภัยไร้กังวล ทุกอย่างเรียบร้อยดีไม่มีปัญหาใด เราก็มายืนรอให้กระแสลมเปลี่ยนทิศ ความจริงแล้วลมจากภูเขามีกำลังมากพอที่จะช่วยส่งตัวได้แต่กุยอยากให้เรามีเวลาอยู่บนท้องฟ้าให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้จึงตัดสินใจว่าจะรอต่ออีกหน่อย ส่วนเราก็ว่าตามเขาเพราะไหนๆ ตอนนี้ก็ผูกตัวติดกับร่มร่อนแล้วเรียบร้อย จะกลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ต้องวิ่งลงจากจุดปล่อยตัวแล้วล่ะ

หลังจากที่กุยและคุณพี่เจ้าหน้าที่ (เพิ่งจะทราบชื่อเสียงเรียงนามกันตอนนี้นี่เองว่าชื่อคุณเกเบรียล) พยายามสรรหาเรื่องมาชวนคุยอยู่พักใหญ่ให้เราหายตัวสั่นเพราะใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นที่ทวีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และแล้ววินาทีที่กระแสลมเปลี่ยนทางก็มาถึง เขารีบหันไปเช็กความเรียบร้อยกันอีกครั้งก่อนขณะที่เรายังไม่ทันจะตั้งตัวพนมมือนึกถึงหน้าพ่อแก้วแม่แก้วและแมวที่บ้าน

“1… 2… 3… Go!”

สิ้นเสียงของกุย เราออกแรงวิ่งสุดชีวิตเท่าที่ขาทั้งสองข้างจะทำความเร็วได้พร้อมกับเสียงของเขาที่ตะโกนบอกว่า Run! Faster! Faster! Faster! ณ ตอนนั้นสมองของเราว่างเปล่า รู้แต่เพียงว่าจะหยุดไม่ได้แล้ว ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องวิ่งต่อไปเท่านั้น วิ่งต่อไปอย่างสุดกำลังและสุดแรงทั้งหมดที่มี จนกระทั่งเราก้าวเท้าออกไปแล้วไม่สัมผัสกับพื้นไม้กระดาน เชือกกระตุกให้เปลี่ยนจากท่าวิ่งเป็นนอนขนานราบกับพื้นโลกอยู่กลางท้องฟ้า เรากางแขนออกโดยอัตโนมัติเพื่อรับกับสายลมที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า วินาทีนั้นเป็นอีกหนึ่งวินาทีที่น่าจดจำของชีวิต มันเป็นความตื้นตันที่เราสามารถเอาชนะความกลัวที่เป็นเครื่องพันธนาการในใจและโบยบินอย่างเสรี เป็นหนึ่งเดียวกันกับสายลม

กุยชี้ให้ดูรูปปั้น Christ the Redeemer ที่เราเฝ้าใฝ่ฝันว่าอยากจะเห็นสักครั้งหนึ่งในชีวิตซึ่งขณะนี้เป็นเพียงจุดสีขาวเล็กจิ๋วเมื่อมองจากระยะไกล พร้อมกับประทับภาพความงามของเมืองรีโอเดอจาเนโรจากมุมสูง ภูเขาเขียวขจี ผืนทะเลสีคราม และท้องฟ้าแสนสดใสไว้ในใจตลอดไป

เราใช้เวลาอยู่บนท้องฟ้าเกือบสิบนาทีจึงค่อยๆ ร่อนลงมาถึงชายหาดโดยสวัสดิภาพ กุยยิ้มให้และแปะมือไฮไฟว์กัน เราบอกกับเขาด้วยอาการน้ำตาปริ่มว่าตอนนี้น่าจะเข้าใจในสิ่งที่เขาบอกเมื่อตอนต้นแล้วล่ะ ตั้งแต่ช่วงเวลาที่วิ่งจนสุดแรงทั้งหมดที่มีจนกางแขนแล้วล่องลอยไปกับสายลม มันเป็นความอิ่มเอมในใจประกอบกับความกระหายอยากจะสัมผัสกับความรู้สึกแบบเมื่อครู่อีก

ความรู้สึกที่เราให้คำตอบตัวเองได้แล้วว่าจากนี้เราอยากจะใช้ชีวิตเพื่ออะไร

เพื่อเสาะหาวินาทีอันแสนล้ำค่าแบบนี้ไปเรื่อยๆ

วินาทีที่เรารู้สึกว่า นี่แหละคือการ ‘ใช้’ ชีวิต

แด่ความกล้าหาญในการเหวี่ยงตัวเองออกไปสัมผัสกับรสชาติชีวิตใหม่ๆ และประกายเจิดจรัสอันวับวาวในแววตาของทุกคน

ด้วยรัก… จากรีโอเดอจาเนโร

The post บนท้องฟ้าเหนือรีโอเดอจาเนโร appeared first on a day magazine.

หากเป็นช่วงฤดูร้อนแสนสดใส ชายหาดแห่งนี้คงคับคั่งไปด้วยนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่หลั่งไหลเข้ามาชื่นชมความงามและความน่ารักโรแมนติกชวนกุ๊กกิ๊กหัวใจของ French Riviera และบรรดาเมืองน่ารักทางฝรั่งเศสตอนใต้ริมชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แต่ในตอนนี้ที่โลกหมุนให้ฤดูร้อนโบกมือจากไปและรับเอาลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงเข้ามาแทนที่ เหล่านักท่องเที่ยวก็ต่างโบกมือบอกลา ‘นีซ’ ไปพร้อมกัน สังเกตได้จากจำนวนคนที่นั่งเล่นอยู่ริมหาดทรายที่บางตากว่าเดิม มีเพียงคนพื้นที่เท่านั้นที่มานั่งปิกนิก พาน้องหมาออกมาเดิน วิ่ง และขี่จักรยาน หรือหากมองดูบรรดาอพาร์ตเมนต์สีสันน่ารักสดใสจะเห็นว่าแต่ละตึกต่างปิดประตูบานเกล็ดลงมาเนื่องจากเจ้าของที่พักย้ายกลับไปทำงานในเมืองใหญ่

แม้ว่าบรรยากาศโดยรอบดูเงียบเหงาลงไปบ้างแต่ก็ไม่ทำให้ความงามของท้องฟ้าที่แสนจะสดใส ทะเลสีคราม และเกลียวคลื่นสีขาวลดน้อยถอยลงไปเลย

เราเดินทอดน่องเลียบถนน Promenade des Anglais รับลมทะเลไปเรื่อยๆ พร้อมกับฟังเพลงจากเพลย์ลิสต์ Soft French Song ใน Spotify (แนะนำให้คุณผู้อ่านกดฟังไปด้วยกัน) เนื่องจากพักหลังมานี้เราพยายามหาเพลงในภาษานั้นๆ ฟังประกอบการเดินเล่นไปด้วยเสมอเพื่อเป็นการเพิ่มความจุ๊ดจิ๊ดในหัวใจ ดึงบรรยากาศโดยรอบจากที่น่ารักมากๆ อยู่แล้วให้มีความรื่นรมย์มากขึ้นกว่าเดิม

อย่างที่กล่าวไว้ในตอนต้นว่านักท่องเที่ยวจากจรไปพร้อมๆ กับช่วงฤดูร้อนโบกมือลาไป ฉะนั้นผู้คนโดยรอบที่เดินสวนกันไปมาในตอนนี้จะเป็นคนฝรั่งเศสที่อยู่อาศัยที่นี่เสียเป็นส่วนใหญ่ เราจึงได้เห็น ‘นีซ’ แบบที่ไม่ปรุงแต่ง ไม่เป็นเมืองท่องเที่ยวที่ผู้คนล้นหลาม แต่เป็น ‘นีซ’ ในยามบ่ายวันอังคารที่บรรยากาศสบายๆ ทุกสิ่งรอบตัวค่อยๆ เคลื่อนไปอย่างเนิบช้าจนทำให้รู้สึกว่าเวลาค่อยๆ เดินช้าลง

ปกติแล้วเราเป็นคนที่เดินเร็วจนติดเป็นนิสัย บางครั้งก็เร็วมากๆ จนคนรอบตัวหลายคนเคยทักว่าจะรีบไปไหน วันนี้ก็เช่นกัน ช่วงแรกของการเดินนั้นเราเร่งฝีเท้าค่อนข้างไว ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเสร็จก็รีบจ้ำเท้าไปต่อเพราะอยากเดินไปให้ถึงจุดชมวิวก่อนพระอาทิตย์ตก แต่เพราะจังหวะของนีซในตอนนี้มันค่อยเป็นค่อยไปเหลือเกินทำให้เราลดระดับความเร็วของตัวเองลง

เมื่อตัวเราช้าลงแล้ว ใจที่คอยหมุนไปตามความเร็วของโลกก็ค่อยๆ ผ่อนลงมาด้วย สิ่งที่ได้คือเราเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวซึ่งบางที บางครั้ง บางเวลา เราเผลอมองข้ามไป

ทั้งรอยยิ้มของคู่รักที่นั่งกระหนุงกระหนิงกันอยู่ตรงม้านั่ง แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสนุกสนานของเด็กๆ ที่กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววิ่งเล่นไล่จับกับน้องหมาตรงริมหาด และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในใจจนอดที่จะอมยิ้มไม่ได้เมื่อเดินผ่านคุณตาคุณยายที่จับมือกันเดินเล่นรับลมทะเล

15:09

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เพิ่งสังเกตเห็นนี้ทำให้ระลึกขึ้นมาได้ว่าเราไม่จำเป็นจะต้องรีบร้อนก็ได้ เดี๋ยวก็เดินไปถึงจุดชมวิวเองแหละ จะทันหรือไม่ทันพระอาทิตย์ตกก็ไม่เป็นไร ณ ตอนนี้ค่อยๆ เดินซึมซับบรรยากาศไปเรื่อยๆ ด้วยใจเป็นสุขก็ดีมากแล้ว หยุดมองตึกน่ารักกุ๊กกิ๊กที่น่าเก็บเอามาวาดรูป ยืนดูทะเลสีคราม แวะลูบหัวน้องหมาระหว่างทาง ค่อยๆ ใช้ชีวิตไปก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรนักหรอก

เราหายใจเข้าลึก ออกยาว ณ ขณะนี้ก็เพื่อชีวิตในวินาทีนี้
ไม่ใช่เพื่อวินาทีข้างหน้าในอนาคต

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ยิ้มออกมา และมันคงเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจกระมังเพราะมีคุณป้าคนหนึ่งที่เดินสวนกันแกยิ้มให้และบอกว่าให้เรา keep your smile. พอดิบพอดี : )

15:20

เมื่อเดินมาจนถึงกลางทาง บรรยากาศโดยรอบก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป จากตึกอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ สีสันพาสเทลแสนสดใสค่อยๆ เปลี่ยนโทนไปเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่เป็นตึกโรงแรมหรูหราและคาสิโน นอกจากนี้ก็มีร้านอาหารและคลับบาร์เรียงรายเต็มไปหมด ผู้คนเริ่มขวักไขว่ชวนให้บรรยากาศคึกคักมากขึ้นกว่าเดิม

และในที่สุดเราก็เดินย่านเมืองเก่าของนีซพร้อมๆ กับพระอาทิตย์ที่ค่อยๆ ทอแสงอ่อนอาบไล้ย้อมให้ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสีส้มแสนนวลตา น่าเสียดายที่เราเดินมาช้าเกินไปนิดเลยไม่ทันได้เดินเล่นชมตลาดขายดอกไม้และของแต่งบ้านกระจุ๊กกระจิ๊ก สภาพที่เห็นเลยเป็นช่วงตลาดวาย เจ้าของร้านเริ่มมาเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้าน บรรดาร้านกาแฟและร้านค้าที่ตั้งอยู่โดยรอบก็พากันยกโต๊ะเก้าอี้เก็บเรียบร้อย เหลือแต่ร้านอาหารและบาร์เล็กๆ ที่ยังเปิดให้บริการอยู่เท่านั้น ซึ่งทุกร้านต่างแน่นขนัดไปด้วยลูกค้ามากมายที่มาดื่มและรับประทานอาหารเย็นไปพร้อมๆ กับนั่งดูแสงสุดท้ายของวัน

15:45

เมื่อคะเนจากองศาของดวงอาทิตย์แล้ว เรายังพอมีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยก่อนที่แสงสุดท้ายของวันจะลาลับขอบฟ้าไป เลยตัดความกังวลว่าจะต้องรีบร้อนเดินขึ้นไปที่จุดชมวิวและขอเดินลัดเลาะสำรวจพื้นที่แถวนี้เสียหน่อยดีกว่า แม้ว่าร้านรวงต่างๆ จะปิดหมดแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ได้เห็นตึกน่ารักเพิ่มเติมอีกนิดก็คงจะดี ซึ่งก็ไม่ผิดหวังเพราะย่านเมืองเก่าของนีซนั้นน่ารักอย่าบอกใคร ทั้งบานหน้าต่างสีสดใสที่ตัดกับตัวอาคารสีเปลือกไข่ ดิสเพลย์หน้าร้านขายของเล่นเด็กที่ดูกระจุ๊กกระจิ๊ก หรือเสียงเพลงที่ดังแว่วออกมาจากโรงละครท้องถิ่น บรรยากาศทั้งหมดทั้งมวลรอบตัวชวนให้รู้สึกสุขใจเหลือเกิน 

เราเดินลัดเลาะตามตรอกเล็กซอยน้อยมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงทางขึ้นสุสาน Cimetière du Château ที่ตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเนินเขาอันเป็นจุดชมวิวประจำเมืองนีซ อันที่จริงเราชอบการเดินในสุสานเวลากลางวันเพราะมันร่มรื่นและสงบดี ไม่ได้มีความลึกลับน่ากลัวแบบสุสานไทยหลังวัดที่เผลอๆ จะเดินไปเตะเอาหม้อดินเผาลงอาคมแตกเข้าสักใบ แต่ในขณะที่พระอาทิตย์สีส้มกำลังทอแสงอ่อนลงทุกขณะ มีเสียงนกการ้องดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ใจก็คิดขึ้นมาได้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ดีนักในการเดินดุ่มๆ อยู่ในสุสานเพียงลำพังเลยขอถอยหลังกลับไปสู่ถนนใหญ่แล้วเดินขึ้นไปที่จุดชมวิวด้วยเส้นทางหลักดีกว่า

16:05

หากเดินเลียบทะเลมาเรื่อยๆ แล้วมองมาที่ Colline du Château จากระยะไกล เราจะเห็นภาพของป้อมปราการริมทะเลที่แทรกตัวอยู่ท่ามกลางไม้ใหญ่สีเขียวชวนให้รู้สึกเย็นตา และเมื่อเลื่อนสายตาขึ้นมาจะเห็นน้ำตกที่ทำเป็นจุดชมวิวด้านบน ภาพดังกล่าวนี้ชวนให้นึกถึงปราสาทของนางฟ้าในเทพนิยายที่ตั้งอยู่กลางป่า

หลังจากออกแรงไต่บันไดขึ้นมาจะพบกับลานกว้างและ Tour Bellanda ที่ขนาดกำลังน่ารัก ไม่ได้เป็นป้อมสูงใหญ่แต่ประการใด จากตรงนี้จะเห็นภาพมุมสูงของเมืองนีซและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนแบบพาโนรามา

รอบตัวของเราในเวลานี้มีคู่รักมากมายกระหนุงกระหนิงกอดกันกลม ยืนรอชมพระอาทิตย์ตก เขยิบไปอีกนิดก็เป็นคุณช่างภาพที่จัดแจงเตรียมอุปกรณ์กล้องต่างๆ ถัดไปอีกหน่อยก็เป็นครอบครัวในชุดออกกำลังกายที่คาดว่ามาวิ่งยามเย็นแล้วแวะมาดูท้องฟ้าและผืนทะเลก่อนกลับบ้าน ส่วนเราที่มาคนเดียวเปล่าเปลี่ยวหัวใจจึงขอล่าถอยจากความวุ่นวายและไอกลิ่นของความรักที่อบอวลอยู่เต็มลานชมวิวตรงนี้และสาวเท้าเดินขึ้นเนินต่อไป

16:35

ทางเดินที่มีแนวต้นไม้ใหญ่ขึ้นเต็มสองข้างทางให้ความรู้สึกเย็นสบาย เราได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของพุ่มดอกไม้เล็กๆ ที่ขึ้นแซมอยู่เป็นระยะ ประกอบกับได้ยินเสียงของน้ำตกที่ดังแว่วมาไกลๆ บรรยากาศร่มรื่นแบบนี้ชวนให้ใจสงบราวกับได้ตัดขาดจากโลกภายนอกที่แสนวุ่นวาย เมื่อเดินลัดเลาะขึ้นเนินมาเรื่อยๆ จนถึง La Cascade น้ำตกที่สร้างเอาไว้เป็นจุดชมวิวก็พบกับนกนางนวลจำนวนมากที่แวะมาอาบน้ำแต่งขน ทำเสียงจ้อกแจ้กแข่งกับเสียงน้ำ

ด้านบนของน้ำตกทำเป็นลานชมวิวที่ปริมาณคนไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปจากลานด้านล่างที่เพิ่งเดินผ่านมาเลย เราพยายามหาจังหวะและหามุมที่ถ่ายรูปแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอจุดที่ถูกใจ เพราะเดี๋ยวคนนั้นเดินเข้าเฟรมมาบ้าง คนนี้จะถ่ายรูปแล้วมายืนบังเราบ้าง จนสุดท้ายก็ถอดใจ ถอยออกมาถ่ายรูปคนนี่แหละ สนุกดี

เมื่อปริมาณคนตรงจุดชมวิวเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ เราตัดใจเดินลงดีกว่าเพราะขี้เกียจไม่อยากเบียดเสียดกับใคร สุดท้ายก็มาซื้อแซนด์วิชไส้ไข่และแฮมกับชาพีชที่ร้านกาแฟเล็กๆ ในสวนข้างๆ ตัวป้อมปราการเป็นอาหารเย็น พื้นที่ตรงนี้ทำเป็นสวนสาธารณะที่มีต้นไม้ใหญ่เยอะแยะและสนามหญ้าเขียวขจี มีครอบครัวมานั่งปิกนิกกันกุ๊กกิ๊กน่ารัก ถัดไปไม่ไกลก็เด็กนักเรียนที่คาดว่าน่าจะเรียนโรงเรียนศิลปะมานั่งวาดภาพด้วยสีน้ำกันอยู่ ส่วนเราก็นั่งลงบนม้านั่งในจุดที่เล็งแล้วว่าจะมองเห็นทะเลสวยๆ เพื่อนั่งดูพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

แม้ว่าจะนั่งเคี้ยวแซนด์วิชราคาห้ายูโรที่สุดแสนจะธรรมดา

แต่ภาพตรงหน้าทำให้ความอร่อยเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่าไปเลย

17:23

เรานั่งมองพระอาทิตย์ที่ค่อยๆ ทอแสงอ่อนลงเรื่อยๆ จนหายลับไปและท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนสีจากสีส้มกลายเป็นชมพู ม่วง น้ำเงินเข้ม ตามลำดับ เป็นสัญญาณบอกกับเราว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่จะเดินกลับที่พัก เพราะเมื่อโลกหมุนเอาเวลากลางคืนเข้ามาแทนที่ กระแสลมจะเริ่มเปลี่ยนทิศทางและหอบเอาความเย็นจากผืนทะเลพัดขึ้นมาทำให้อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว จังหวะนี้จะเดินสบายๆ แบบเมื่อบ่ายไม่ได้แล้ว

ช่วงหัวค่ำนั้นมีบรรยากาศที่แตกต่างจากเมื่อช่วงบ่ายโดยสิ้นเชิง ในเมืองช่วงที่ผ่านโรงแรมใหญ่นั้นคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย บรรดาบาร์และร้านอาหารริมทะเลมีแต่คนนั่งแน่นขนัดเต็มไปหมด ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวาไปด้วยแสงสียามค่ำคืน

20:30

เราแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ แถวๆ โรงแรมเพื่อตุนเสบียงสำหรับการเดินทางในวันรุ่งขึ้น เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจซื้อของแล้วก็กลับขึ้นมาที่ห้อง จัดแจงเตรียมกระเป๋าให้เรียบร้อย กดดูแผนที่วางแผนว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวที่ไหน จะต้องไปขึ้นรถไฟตอนกี่โมง จดบันทึกประจำวันเล็กน้อยแล้วค่อยอาบน้ำเตรียมเข้านอน

ทั้งหมดนี้คือช่วงเวลายามบ่ายของวันอังคารในนีซ เมืองน่ารักที่เต็มไปด้วยมนตร์เสน่ห์ของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและความกุ๊กกิ๊กของฝรั่งเศสทางตอนใต้ เชื่อแล้วว่า French Riviera นี่ช่างงดงามสมกับคำร่ำลือจริงๆ

หวังว่าจะพบกันใหม่ในช่วงฤดูร้อนนะ : )

ด้วยรัก…จากนีซ

The post บ่ายวันอังคารที่เวลาเดินช้าลงในเมือง Nice appeared first on a day magazine.

ตัดภาพมายังปัจจุบัน เราผู้เก็บเอาความฝันที่อยากเป็นนักสำรวจและนักผจญภัยใส่ลิ้นชักไปเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งคุยเล่นกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ในครัวท้ายเครื่องบินบนไฟลต์สิงคโปร์–บริสเบน อัคเหม็ด เพื่อนร่วมงานจากชั้นธุรกิจเดินเข้ามาพร้อมกับแจกจ่ายขนมนมเนยให้กับทุกๆ คนและมานั่งล้อมวงจิบชาคุยกัน เราจำได้คร่าวๆ จากที่แนะนำตัวกันตอนต้นไฟลต์ว่าพ่อหนุ่มอารบิกตาคมผู้นี้มาจากจอร์แดน เลยหันไปถามเกี่ยวกับการเดินทางไปเที่ยวที่ประเทศเขาว่าช่วงไหนของปีที่เหมาะมากที่สุด

“ช่วงเดือนตุลาฯ นี้นี่แหละที่ดีที่สุดที่จะไปในปีนี้ ไม่งั้นก็โน่น รอจนถึงเมษาฯ ปีหน้าเลย“

อัคเหม็ดตอบพร้อมชวนคุยเรื่องอื่นต่อไป เราก็เออออพูดคุยเรื่องอื่นไปตามประสา แต่ความคิดในหัวมีแต่ประโยคที่ว่า ‘ไม่งั้นก็โน่น รอจนถึงเมษาฯ ปีหน้าเลย‘ วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา…

โอ้โห…ถ้าไม่ไปก่อนลมหนาวจะมาในปีนี้ก็ต้องรอไปจนลมร้อนกลับมาในปีหน้าเลยเหรอ…

นี่แหละ…ชีวิตในเมืองทะเลทราย

และเมื่อเราไขประตูเข้าห้องพักโรงแรมที่บริสเบน สิ่งแรกที่ทำคือเปิดดูตารางการทำงานของตัวเอง ในเดือนนี้หลังจากไฟลต์ไปเคปทาวน์เราจะมีวันหยุด 3 วัน ก่อนถึงวันหยุดประจำปี 10 วันที่เราตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปเซอร์ไพรส์คุณแม่เนื่องในวันคล้ายวันเกิด โอ้โห หยุดยาวรวดเดียวตั้ง 13 วันแหนะ ไปสานฝันในวัยเด็ก เติมเต็มให้จิตวิญญาณแห่งนักผจญภัยลุกโชนขึ้นอีกครั้ง!

เพตรา นครแห่งศิลาสีกุหลาบที่สาบสูญ

1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ ชีวิตนี้ต้องไปเห็นเป็นบุญตา

และแล้วเช้าวันเดินทางก็มาถึง เรายืนกระดกแก้วกาแฟดื่มเพื่อแก้อาการเหนื่อยล้าที่ Dubai International Airport ตั้งแต่ 6 โมงเช้า หลังจากจัดแจงเช็กอินและแลกเงิน พร้อมกับพิมพ์ข้อความติดต่อกับอาล่า ไกด์นำเที่ยวของเรา เพื่อนัดหมายเวลาและสถานที่ที่จะพบกันตอนที่เราไปถึงที่นั่นแล้ว

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินระหว่างทางจากดูไบมุ่งสู่จอร์แดนนั้นจะเห็นแต่ทะเลทรายสีน้ำตาลเข้มกว้างไกลไปจรดปลายขอบฟ้า เรางีบหลับเพื่อเอาแรงเล็กน้อย มาสะดุ้งตื่นอีกทีก็ตอนที่ได้ยินประกาศว่าเครื่องบินกำลังลดระดับลงเพื่อลงจอดที่ Queen Alia International Airport ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางทะเลทรายเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา

สำหรับหนังสือเดินทางประเทศไทยนั้นเราสามารถทำ visa on arrival ได้ ในสนามบินจะมีช่องให้เข้าไปติดต่อเจ้าหน้าที่เพื่อเช็กเอกสารการเดินทางต่างๆ ใบจองที่พัก และตั๋วเดินทางกลับ พร้อมจ่ายค่าวีซ่า 40 ดีนาร์จอร์แดน ซึ่งต้องจ่ายแบบพอดิบพอดีเพราะเขาไม่มีเงินทอน หากไม่ได้แลกเงินมาก่อนจะมีจุดรับแลกเงินอยู่ใกล้ๆ ซึ่งรับเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐและยูโรเท่านั้น ส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าเจ้าหน้าที่ไม่ได้โหดมาก ถามคำถามเรานิดหน่อยเท่านั้นว่ามาทำอะไร พักที่ไหน มีแผนการท่องเที่ยวยังไงบ้างเท่านั้นเอง

คุณอาล่ามาเจอเราที่สนามบินก่อนให้คุณลุงคนขับรถอีกคนพาเราไปพักที่โรงแรมในตัวเมือง และจะมารับเราไปที่นครเพตราในวันรุ่งขึ้น เพราะเราอยากเข้าไปสัมผัสกรุงอัมมาน เมืองหลวงของจอร์แดน สักเล็กน้อยให้พอหอมปากหอมคอนั่นเอง

ระหว่างทางเราก็คุยกับคุณลุงคนขับรถไปเรื่อยเจื้อยเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ของคนที่นี่ เพราะทุกอย่างช่างแตกต่างจากดูไบเสียเหลือเกิน คุณลุงเล่าคร่าวๆ ให้ฟังว่าจอร์แดนเป็นประเทศเกษตรกรรม เป็น 1 ใน 3 ประเทศหลักที่ส่งออกพืชผักผลไม้ไปรอบๆ กลุ่มประเทศในดินแดนอาระเบีย ซึ่งสามประเทศนี้ประกอบไปด้วยจอร์แดน ตุรกี และซีเรีย ซึ่งในขณะนี้กำลังมีปัญหาเรื่องความขัดแย้งและการก่อการร้าย ฉะนั้นผลผลิตหลักที่พวกเราเหล่าชาวทะเลทรายบริโภคกันอยู่ในตอนนี้ส่วนใหญ่แล้วก็มาจากจอร์แดนและตุรกีนี่แหละ อาจมีมาจากเลบานอนบ้างแต่ก็เป็นส่วนน้อย

ในจอร์แดนนั้นไม่ต้องนำเข้าผักผลไม้จากประเทศอื่นๆ เหมือนอย่างในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ปลูกเอง กินเอง ผักผลไม้เลยมีราคาถูก อร่อย และมีคุณภาพ ซึ่งน่าจะมีปัจจัยมาจากสภาพอากาศ คุณลุงอธิบายเพิ่มเติมว่าหน้าร้อนของที่นี่ไม่ได้ร้อนรุนแรงอบอ้าวเหมือนอยู่ในเตาอบแบบดูไบ (เหมือนเตาอบนี่เพิ่มเติมขึ้นมาเอง เพราะเหมือนจริงๆ ออกนอกบ้านทีไรรู้สึกว่าตัวเองเป็นนักเก็ตในหม้ออบลมร้อนทุกที) จึงสามารถเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ได้ แต่หน้าหนาวก็จะหนาวมากๆ บางทีก็มีหิมะตกด้วย

เรานั่งรถผ่านภูเขาที่สลับซับซ้อนไปมา สังเกตว่าถนนคือส่วนพื้นราบที่ตัดผ่านช่องเขา ส่วนบ้านเรือนต่างๆ ตั้งอยู่บนไหล่เขากันหมด คุณลุงอธิบายเพิ่มเติมให้ฟังว่ากรุงอัมมานนั้นแบ่งออกเป็น 2 ฝั่ง คือฝั่งตะวันตกที่จะเป็นโซนที่พักอาศัย และฝั่งตะวันออกที่เป็นที่ตั้งของร้านค้าและโรงแรม เหมือนเป็นย่านธุรกิจต่างๆ ซึ่งที่พักของเราจะอยู่ทางฝั่งนี้ของเมือง

ลืมตึกสูงระฟ้าแบบดาวน์ทาวน์ดูไบไปได้เลยเพราะอาคารที่นี่สูงได้ไม่เกิน 5 ชั้นเท่านั้น เมื่อเข้ามาถึงภายในตัวเมืองแล้วเราสังเกตว่าผู้หญิงที่นี่แต่งตัวเรียบร้อย ใส่เสื้อขายาว แขนยาว กระโปรงยาวถึงข้อเท้า และใส่ผ้าคลุมฮิญาบกันหมด เลยถามคุณลุงว่าแล้วสำหรับเราที่เป็นนักท่องเที่ยวจำเป็นต้องใส่ผ้าคลุมด้วยหรือไม่ (เพราะไม่ได้เอาผ้าพันคอติดมือมาด้วยเลย) คุณลุงบอกว่าไม่เป็นไรเพราะคุณเป็นนักท่องเที่ยวและที่นี่ไม่ได้มีกฎเคร่งว่าทุกคนต้องใส่ผ้าคลุม ถ้าไปเขตท่องเที่ยวนอกเมืองจะใส่อะไรก็ได้ตามสบายเลย

และแล้วเราก็มาถึง Art Hotel โรงแรมขนาดย่อมที่น่ารัก สะอาด ตั้งอยู่ใจกลางเมือง มีตลาดและร้านอาหารอยู่โดยรอบ หลังจากที่เราเอาของเข้าไปเก็บในห้องเรียบร้อยก็ชวนคุณลุงออกไปรับประทานอาหารกลางวันกัน เพราะใจอยากลองอาหารพื้นเมืองของจอร์แดนว่าจะเป็นยังไง แต่ครั้นจะให้เดินดุ่มๆ ลุยเดี่ยวเที่ยวคนเดียวก็ชักจะไม่แน่ใจ อารบิกก็พูดไม่ได้ แถมไม่ได้เปิดโรมมิงมาอีก เลยขอติดสอยห้อยตามคุณลุงไปก็แล้วกัน ซึ่งแกก็ใจดีตกปากรับคำพาเดินตัดร้านขายของเข้าไปที่ Abu Zaghleh Restaurant ซึ่งเป็นหนึ่งในร้านอาหารมีชื่อของที่นี่

คุณลุงแนะนำเมนูชื่อว่า mansaf ซึ่งเป็นอาหารแขกพื้นเมืองของที่นี่ เป็นข้าวกับซอสโยเกิร์ตและเนื้อแกะ มีผักสดเป็นเครื่องเคียง

พนักงานในร้านก็ใจดีมากๆ เข้ามาทักทายถามไถ่ว่ามาจากประเทศไหน พอบอกไปว่าไทยแลนด์ก็โอ้โห เวรี่กู้ด ได้ยินมานานแล้วล่ะ อยากไปมากๆ เลยนะ และพอตอนจะคิดเงินเขาก็ไม่รับเพราะถือว่าเป็นแขกที่มาเยี่ยมเยือนที่นี่ แถมเอาชามินต์มาเสิร์ฟเพิ่มให้อีกต่างหาก ประทับใจกับความน้ำจิตน้ำใจดีของเขามากๆ เลย

ช่วงเย็นเราออกมาเดินเล่นและหาอะไรเล็กๆ น้อยๆ รองท้องเพราะยังไม่หายอิ่มจากมื้อกลางวัน เลยแวะไปที่ Hashem Restaurant ร้านอาหารอารบิกเก่าแก่ในย่านนี้ที่เปิดให้บริการโดยครอบครัวของชาวเติร์กมาตั้งแต่ปี 1956

กรุงอัมมานยามค่ำคืนก็ครึกครื้นไม่แพ้ช่วงกลางวัน มีร้านอาหารและร้านขนมเรียงรายไปตามทาง แซมด้วยร้านขายของจิปาถะต่างๆ ผู้คนก็เดินเล่นซื้อของกันขวักไขว่คึกคัก เราเดินเล่นนิดหน่อยแล้วก็บ่ายหน้าเดินกลับโรงแรม เพราะพรุ่งนี้เช้าการผจญภัยของเราจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

อัมมานในยามเช้านั้นเงียบสงบและแจ่มใส ผู้คนเริ่มเปิดหน้าต่างออกมารับไอแดดอุ่นและสัมผัสลมหนาวที่แวะมาบอกกลายๆ ว่าฤดูหนาวใกล้จะกลับมาเยี่ยมเยือนเมืองทะเลทรายในอีกไม่ช้านี้ 

อาล่ามารับเราตั้งแต่เช้าตรู่เนื่องจากเราต้องนั่งรถออกนอกเมืองไปไกลเลย สำหรับแผนการเดินทางของเราในวันนี้คือไปตะลุยเพตราทั้งวัน พรุ่งนี้ค่อยไปเดดซี และส่งเรากลับไปดูไบในช่วงเย็นเพราะต้องรีบนั่งเครื่องบินต่อเพื่อกลับกรุงเทพฯ น่าเสียดายที่เวลาที่เรามีค่อนข้างจำกัดเลยไม่ได้แวะไปนอนค้างในทะเลทราย Wadi Rum สถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง The Martian

จากอัมมานไปเพตรานั้นใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 3 ชั่วโมง เลยต้องจอดรถแวะพักเติมคาเฟอีนเข้าไปสูบฉีดร่างกายกันสักหน่อย ระหว่างทางจากนี้เราต้องนั่งรถเข้าเขตทะเลทราย

หน้าตากาแฟสไตล์จอร์แดนในแก้วกระดาษนี้หอมกลิ่นเครื่องเทศมาก แถมรสเข้มข้นถึงใจ วิธีการดื่มกาแฟที่นี่คือไม่ต้องคน ให้จิบไปเรื่อยๆ รสกาแฟจะเข้มขึ้นตามลำดับ จิบไปจนเจอกากกาแฟที่อยู่ก้นแก้วก็ไม่ต้องดื่มต่อแล้วเพราะมันจะเข้มแรงเกินไป ให้ทิ้งได้ ซึ่งแตกต่างจากกาแฟอารบิกของทางดูไบมากๆ เพราะกาแฟดูไบจะคล้ายชามากกว่า มีความใส เวลาดื่มต้องรินจากเหยือกใส่แก้วเล็กๆ แล้วค่อยๆ จิบ

วัฒนธรรมการดื่มกาแฟในแถบอาหรับเป็นเรื่องสำคัญมาก เวลามีแขกมาเยี่ยมที่บ้านเจ้าของบ้านต้องคอยหมั่นเติมกาแฟในแก้วของแขกอยู่ตลอด เนื่องจากเป็นมารยาทที่ดี แสดงให้เห็นถึงความเคารพและความใส่ใจ การดื่มและการชงกาแฟอารบิกนั้นมีอยู่ 2 แบบด้วยกัน คือ Turkish และ Saudi (จอร์แดนเป็นแบบแรก ส่วนดูไบเป็นแบบหลัง เรียกว่ากาแฟอารบิกก็ได้) ซึ่งจะดื่มคู่กับอินทผลัมหรือถั่ว และเจ้าของบ้านจะเป็นคนดื่มกาแฟแก้วแรกก่อนเพื่อดูว่ากาแฟที่ชงนั้นดีหรือไม่ จึงจะรินให้แขก โดยเริ่มรินให้กับคนที่อาวุโสที่สุดก่อน แล้วค่อยรินให้กับคนอื่นทวนเข็มนาฬิกาจนครบทุกคน และเวลาที่ถือแก้วกาแฟจะต้องถือด้วยมือขวาเท่านั้น หากนั่งบนพื้นก็ต้องนั่งให้เรียบร้อย ไม่ให้ปลายเท้าโผล่ออกมาจนดูไม่งามด้วย

ระยะเวลา 3 ชั่วโมงบนรถเราก็คุยกับอาล่าบ้าง หลับบ้าง ฟังเพลง เล่นมือถือไปเรื่อยๆ (ในรถมีไว-ไฟให้ใช้ด้วย เก๋มาก) จนเราเข้าไปถึงเขตเมืองเพตรา อาล่าจอดรถและลงไปซื้อแซนด์วิชมาให้พกใส่กระเป๋าเป็นเสบียงตอนเดินเที่ยวในเพตรา และมานั่งบรีฟข้อมูลคร่าวๆ ของนครศิลาสีกุหลาบให้เราฟัง

อาล่าบอกว่าหลังจากที่เราซื้อตั๋วเข้าไปแล้วให้หยิบแผนที่ออฟฟิเชียลจากเจ้าหน้าที่มาและห้ามไปไหนกับใครทั้งสิ้น เพราะเข้าไปด้านในจะเจอคนเสนอให้ขึ้นรถม้า ขี่ม้า เสนอพาขึ้นเขาไปชมวิวด้านบนนู่นนี่ ซึ่ง ห้าม ไป ด้วย เด็ด ขาด! เพราะทุกจุดในเพตรานั้นเราสามารถเดินถึงกันได้ทั้งหมด และเส้นทางที่ขึ้นเขาไปชมวิวจากมุมสูงไม่ใช่เส้นทางหลัก เราอาจโดนดักทำร้ายไถเอาเงินหรือทำมิดีมิร้ายได้ และก็บรีฟให้ฟังสั้นๆ ว่าจุด Treasury ที่โด่งดังนั้นสร้างโดยมีพื้นฐานยังไง เสาแต่ละต้น รูปปั้นแต่ละจุด มีความหมายเกี่ยวกับอะไรบ้าง ก่อนปล่อยให้เราเข้าไปผจญภัยตามลำพัง

และก็จริงตามที่อาล่าว่าไว้ไม่มีผิด เพราะตั้งแต่ทางเดินเข้ามาก็มีแต่คนเรียกให้ไปขี่ม้า นั่งรถม้า ตลอดทางเหมือนเสียงเพรียกจากหลืบเขาที่พร้อมพุ่งเข้าหาเราตลอดเวลาจากตามซอกหินต่างๆ ซึ่งเราก็ปฏิเสธมาตลอดทางอย่างแข็งขันว่า ไม่เอา ไม่ไป ไม่สนใจ เดินเองได้จ้า 

จากคำบอกเล่าของอาล่า ด้านหน้าของ Treasury ถูกสร้างไว้ให้เป็นเหมือนปฏิทิน จำนวนเสาทั้งหมด 12 ต้น เท่ากับเดือนทั้ง 12 เดือน รูปปั้นแทนฤดูกาลทั้งสี่ และจำนวนจุดที่เขาสลักเป็นกลมๆ ที่เรียงเป็นแนวยาวนั้นแทนจำนวนวันตลอดปี

ถัดจากส่วนนี้ก็เป็นนครเพตราด้านในที่ประกอบด้วย Street of Facades ถนนยาวที่เป็นทางสัญจรหลัก, Theatre จุดรวมชาวเมือง และ Royal Tombs ซึ่งเป็นสุสานของชนชั้นสูง

หากเดินมุดเข้าไปด้านในตามซอกหลืบต่างๆ จะเห็นว่าเขาใช้วิธีตัดหินเข้าไปเพื่อทำเป็นห้องต่างๆ แล้วตัดเป็นช่องเล็กๆ เป็นหน้าต่างให้เพื่อแสงลอดเข้ามา

เขยิบเข้ามาอีกนิดจะเจอกับกลุ่มอาคารเก่าแก่ที่ใช้หินก่อเป็นผนัง ไม่ใช่การเจาะหินเข้าไปแล้ว ทางเดินก็มีหินปูเรียบร้อยและมีเสากลมตั้งเรียงราย

เลยจากจุดนี้ไปจะเป็นส่วนของ Monastery ซึ่งเป็นวิหารใหญ่ในนครเพตรา แต่น่าเสียดายที่เราเดินไปไม่ถึงเพราะนัดเวลากับอาล่าไว้เรียบร้อยแล้ว หากเดินต่อไปอาจกลับมาเจอกันไม่ทัน ประกอบกับช่วงนี้เริ่มย่างเข้าสู่ฤดูหนาว ทำให้พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าค่อนข้างเร็ว ไม่อยากจะเสี่ยงเดินดุ่มๆ ท่ามกลางความมืด

ถึงแม้จะไม่ได้ไปเห็นวิหารใหญ่ก็ไม่เป็นไร เพราะระหว่างทางเดินกลับเราก็ได้เห็นบรรยากาศยามเย็นที่เมื่อพระอาทิตย์ทอแสงนุ่มนวลนั้นทำให้ตึกรามรอบตัวกลายเป็นสีชมพูสมชื่อจริงๆ

และนี่คือบันทึกการเดินทางของเราใน ‘เพตรา นครแห่งศิลาสีกุหลาบที่สาบสูญ’ 1ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่

The post ชมฟ้าจรดดินและหินสีชมพูใน ‘เพตรา’ นครแห่งศิลาสีกุหลาบที่สาบสูญ appeared first on a day magazine.

เกาะเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยบ้านสีสันน่ารักสดใสแห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโก เมื่อ ค.ศ. 1978 ไม่ใช่ด้วยเพราะที่นี่มีสิ่งปลูกสร้างและสถาปัตยกรรมที่น่าสนใจ แต่เป็นอดีตอันน่าสะเทือนใจของเกาะกอเร่ เมื่อครั้งที่เกาะแห่งนี้เคยเป็นศูนย์กลางการค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดของแอฟริกาตะวันออกนั่นเอง

เมื่อลงจากเรือเรียบร้อยแล้ว เราเดินผ่านร้านอาหารที่เรียงรายริมชายหาดเข้ามาในเขตด้านในของตัวเกาะ จุดตรงนี้เป็นเหมือนทางเข้าเพราะมีต้นเบาบับ สัญลักษณ์ของประเทศเซเนกัลตั้งอยู่ ใครที่เคยอ่านหนังสือเจ้าชายน้อยคงรู้จักกับต้นไม้ชนิดนี้ดี เพราะในหนังสือกล่าวถึงต้นไม้นี้ที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าจะเติบโตอยู่บนดาวของเจ้าชายน้อย เขาจึงต้องคอยกำจัดมันออกไปอยู่เสมอ

พอล หัวหน้าทัวร์เล่าให้เราฟังว่าต้นเบาบับนั้นมีความสำคัญสำหรับชาวแอฟริกันมาก เนื่องจากทุกส่วนของต้นนี้สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมด เช่น นำใบสดมารับประทาน หรือจะนำมาเป็นส่วนผสมของอาหารประเภทต้ม ส่วนผลก็สามารถนำมาคั้นเป็นเครื่องดื่ม และนำเมล็ดมาเพาะเป็นต้นอ่อนไว้รับประทานหรือเอามาคั่วแทนกาแฟก็ได้เช่นกัน แถมมีเปลือกรอบต้นที่มีเส้นใยเหนียว สามารถเอามาทอเป็นเสื่อ แห หรือผ้าได้

เนื่องจากต้นเบาบับเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่และมีอายุยืนได้ถึง 1,000-3,000 ปี ชาวแอฟริกันจึงเชื่อกันว่าต้นเบาบับนั้นมีวิญญาณดีสถิตอยู่ เป็นต้นไม้แห่งชีวิต (tree of life) โดยทุกหมู่บ้านจะมีต้นเบาบับใหญ่อยู่ด้านหน้า คนในหมู่บ้านจะเจาะตรงกลางลำต้นไว้สำหรับเมื่อเวลามีเด็กแรกเกิดก็จะนำเด็กเข้าไปนอนอยู่ตรงนั้นเพื่อให้วิญญาณปกปักรักษาคุ้มครอง และเมื่อมีคนเสียชีวิตก็จะนำร่างเข้าไปนอนด้านในเพื่อส่งวิญญาณไปสู่โลกหน้าด้วยความสงบ

ด้วยความที่ต้นเบาบับเป็นสัญลักษณ์ของประเทศและด้วยความเชื่อเรื่องวิญญาณดีที่สถิตอยู่ภายในต้นไม้นี่เอง ที่เซเนกัลจึงมีกฎหมายห้ามโค่นต้นเบาบับ ฉะนั้นเวลาตัดถนนก็ต้องตัดอ้อมหรืออย่างสนามฟุตบอลของเกาะนี้ก็มีต้นเบาบับอยู่ตรงกลางสนาม พอลเล่าด้วยน้ำเสียงติดตลกว่ามันสนุกดีที่เห็นเด็กๆ เลี้ยงลูกฟุตบอลหลบต้นไม้ก่อนแล้วค่อยหาทางยิงประตู 

เมื่อเดินต่ออีกนิด เราพบกับโบสถ์คริสต์เล็กๆ ซึ่งปัจจุบันถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นสถานีตำรวจประจำเกาะกอเร่ อาคารแห่งนี้มีความสำคัญเพราะเป็นสิ่งปลูกสร้างแห่งแรกที่ถูกสร้างขึ้นบนเกาะแห่งนี้โดยชาวโปรตุเกส ซึ่งเป็นชนชาติแรกที่เข้ามาครอบครองพื้นที่ ก่อนที่จะถูกยึดครองโดยชาวดัตช์ และถูกสลับเปลี่ยนมือกันไปมาอยู่หลายครั้ง สุดท้าย หลังจากเปลี่ยนมาเป็นของอังกฤษในช่วงสั้นๆ ก็ตกเป็นของฝรั่งเศสในที่สุด

สาเหตุที่ชนชาติตะวันตกต้องการครอบครองเกาะแห่งนี้ในยุคล่าอาณานิคมเป็นเพราะว่าที่นี่เป็นศูนย์กลางการค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดของแอฟริกาตะวันออก ซึ่งทำให้เจ้าอาณานิคมสามารถคุมกิจการค้าส่งออกทาสไปยังยุโรป อเมริกา และอเมริกาใต้ ตลอดจนมีอำนาจเหนือน่านน้ำในเขตนี้ทั้งหมด ด้วยเหตุนี้เกาะกอเร่จึงเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญทั้งในเรื่องเศรษฐกิจและการเมืองระหว่างประเทศนั่นเอง

เมื่อเดินเข้ามาตามทางเดินภายในตัวเกาะเรื่อยๆ เราจะพบกับอนุสาวรีย์ที่เป็นสัญลักษณ์ของอิสรภาพ พ้นจากการเป็นทาสของชนชาติแอฟริกัน ตัวรูปปั้นเป็นชาย-หญิงที่หลุดจากการล่ามโซ่ตรวน ส่วนฐานเป็นกลองแจมบ้า เครื่องดนตรีของแอฟริกันซึ่งมีความสำคัญมากในยุคของการค้าทาส เพราะพวกเขาจะใช้การตีกลองเป็นจังหวะเพื่อส่งข่าวระหว่างบ้านทาสหนึ่งไปยังอีกบ้านหนึ่งโดยไม่ให้นายทาสรู้ ต่อมากลองแจมบ้านี้ถูกห้ามไม่ให้ใช้ในอเมริกาเพื่อป้องกันไม่ให้ทาสส่งข่าวถึงกันและกันเพื่อเตรียมการหลบหนี ทาสในอเมริกาจะถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกต่างๆ ผ่านการร้องเพลงบอกเล่าความรู้สึกขมขื่น โศกเศร้า จนกลายมาเป็นเพลงบลูส์ในเวลาต่อมานั่นเอง

และแล้วเราก็เดินมาถึงบ้านทาส (Slave House) เพียงแห่งเดียวบนเกาะนี้ที่ถูกเก็บรักษาไว้ให้เป็นอนุสรณ์แก่คนรุ่นหลังได้เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์การค้าทาสอันโหดร้ายในยุคล่าอาณานิคมของชนชาติตะวันตก

Slave House แห่งนี้เป็นบ้านทาสหลังแรกของโลก ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี 1766 โดยชาวดัตช์และเป็นบ้านทาสที่ใหญ่ที่สุดในเกาะกอเร่จากจำนวนบ้านทาสทั้งหมด 28 หลัง ที่ตีทะเบียนถูกกฎหมาย ไม่นับรวมกับบ้านทาสผิดกฎหมายอีกหลายแห่งทั่วทั้งเกาะ โดยบ้านหลังนี้เป็นจุดศูนย์กลางที่รวบรวมเอาทาสชาวแอฟริกันมาพักรอเพื่อที่จะส่งลงเรือไปยัง ‘โลกใหม่ที่เจริญกว่า’

ลักษณะของตัวบ้านเป็นอาคารสองชั้น ด้านล่างเป็นที่อยู่ของทาสโดยแบ่งเป็นห้องแยกไปตามเพศและอายุของทาส ส่วนด้านบนเป็นที่พักผ่อนของเหล่าพ่อค้าทาสที่จะเดินทางมารับทาสขึ้นเรือ

ห้องที่เราเดินเข้าไปเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดของชั้นหนึ่ง จุดนี้เป็นจุดแรกที่นำทาสมารวมตัวกันเพื่อทำการคัดเลือกโดยไม่แยกเพศ ไม่มีม่านกั้นใดๆ หากเป็นทาสชายที่มีน้ำหนักมากกว่า 60 กิโลกรัมก็จะถูกส่งไปอีกห้องหนึ่งเพื่อรอการส่งออก ถ้าน้ำหนักน้อยกว่านั้นก็จะโดนแยกไปเพื่อเพิ่มน้ำหนัก

สำหรับทาสหญิงราคาค่างวดจะมากหรือน้อยนั้นขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์ ยิ่งถ้าเป็นเด็กที่อายุยังน้อยก็จะยิ่งมีราคาแพงมากขึ้นตามไปด้วย ซึ่งจะถูกคัดแยกออกไปก่อนต่างหาก ส่วนทาสหญิงธรรมดาที่เหลือก็จะโดนคัดเพื่อขายในอีกราคาหนึ่ง

ขั้นตอนการตรวจอายุสำหรับเด็กๆ นั้นจะดูจากการตรวจฟัน ถ้าอายุประมาณ 4-12 ขวบ พ่อค้าทาสจะเอาไปแลกกับสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ เช่น ผ้า เครื่องเทศ และอาวุธ ฝ่ายที่รับไปก็จะเลี้ยงไว้รอให้โต เพราะหากอายุเกินกว่านั้นถือว่าเป็นทาสโตแล้ว นำไปขายอีกทอดได้

ห้องถัดมาเป็นห้องพักสำหรับทาสชาย ซึ่งซอยย่อยออกเป็นห้องเล็กๆ 5 ห้อง เราลองเข้าไปยืนในห้องดังกล่าวร่วมกับเพื่อนร่วมทริปคนอื่นๆ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ารู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกเพราะเพดานของห้องต่ำมากๆ และแทบจะไม่มีแสงสว่างลอดเข้าไปภายในเลย พอลบอกกับเราว่าทาส 15-20 ต้องอยู่ด้วยกันภายในห้องๆ เดียว แถมทุกคนยังถูกล่ามไว้ด้วยตรวนเพียงเส้นเดียวเพื่อป้องกันการหลบหนี แน่ล่ะว่าไม่มีฟูกใดๆ สำหรับทาส ทุกคนต้องนอนกองรวมกันบนพื้นทั้งหมด

ห้องสำหรับทาสชาย แยกย่อยเป็นห้องเล็กๆ ทางด้านขวามือของภาพ

ในแต่ละวัน ทาสจะได้รับอาหารเพียงหนึ่งมื้อ แค่เพื่อป้องกันไม่ให้ทาสตายไปเสียก่อนการขาย และสามารถเข้าห้องน้ำที่อยู่นอกห้องได้แค่วันละหนึ่งครั้งเท่านั้น โดยจะต้องใส่ตรวนที่ข้อมือและข้อเท้าตลอดเวลา พร้อมกับต้องแบกแท่งเหล็กหนักๆ เอาไว้ด้วย ฉะนั้นในช่วงเวลาระหว่างวัน หากปวดท้องต้องการจะเข้าห้องน้ำขึ้นมาก็จำต้องปล่อยกันในห้องแบบนั้น และตกกลางคืนก็ต้องนอนไปทั้งอย่างนั้น

ทั้งความแออัดยัดเยียดและปราศจากสุขอนามัยที่ดี หากมีทาสป่วยขึ้นมาก็จะมีวิธีการจัดการเพื่อไม่ให้เกิดโรคติดต่อ นั่นคือการจับทาสคนดังกล่าวไปถ่วงน้ำ ฉะนั้นเกาะกอเร่จึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า ‘Shark Island’

สำหรับทาสชายที่น้ำหนักไม่ถึง 60 กิโลกรัม ไม่สามารถส่งขึ้นเรือไปขายได้ก็จะถูกแยกไปรวมอยู่อีกห้องหนึ่งเพื่อเพิ่มน้ำหนักตัวภายในเวลาสามเดือน พวกเขาได้รับอาหารวันละมื้อเช่นเดียวกัน แต่จะโดนบังคับให้กินอาหารในปริมาณที่มาก เมื่อถึงเวลาก็จะถูกจับชั่งน้ำหนักใหม่ ถ้าถึงเกณฑ์ก็โดนส่งไปขายต่อ หากยังไม่ถึงอีกก็จะถูกขายให้ไปเป็นคนรับใช้ หรือทำหน้าที่คุมทาสอื่นๆ อีกที เพราะนายทาสมักต้องการคนที่สามารถสื่อสารกับทาสเข้าใจได้ทันทีในกรณีที่เกิดเหตุต่างๆ

อีกด้านหนึ่งของอาคารจะเป็นห้องสำหรับเด็กสาวบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นห้องที่มีห้องน้ำอยู่ในตัว สภาพไม่ค่อยแออัดเท่าไหร่นักเพราะอยู่ติดทะเล ทางเดินด้านหน้าถูกทำเป็นช่องให้คนภายนอกมองเข้ามาเห็นได้ เด็กสาวเหล่านี้เป็นทาสที่มีราคาแพงที่สุด ขายดีที่สุด สาเหตุที่ห้องนี้มีห้องน้ำก็เพราะนายทาสต้องการให้เด็กๆ เนื้อตัวสะอาดอยู่เสมอ พร้อมสำหรับการ ‘ต้อนรับแขก’ ที่ก็คือเหล่าพ่อค้าทาสนั่นเอง

พ่อค้าทาสที่เข้ามาพักที่ห้องด้านบนสามารถเดินลงมาเลือกเด็กสาวเหล่านี้ไปร่วมหลับนอนได้ตามอำเภอใจ หากเด็กสาวเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาก็จะถูกส่งออกไปจากบ้านทาสเพื่อคลอดและเลี้ยงดูลูกต่อไป เธอได้รับอิสรภาพเนื่องจากให้กำเนิดลูกที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของคนขาวมาไถ่ตัว และลูกของเธอจะไม่ตกเป็นทาสอีก แต่จะกลายเป็นคนที่ได้รับเอกสิทธิ์พิเศษเพราะถือว่าครึ่งหนึ่งเป็นคนขาว พวกเขาจะสามารถซื้อขาย ครอบครอง ตลอดจนตั้งบ้านทาสของตัวเองได้ และมีชื่อเรียกว่าเป็นซินยอร์และซินยอร์ริน่า ยกตัวอย่างเช่น โจเซฟีน เดอ โบอาร์แน ยอดรักของนโปเลียนก็เป็นซินยอร์ริน่าเช่นกัน สำหรับชะตากรรมของเด็กสาวที่ไม่ได้ตั้งครรภ์จะถูกนับว่าเป็นทาสหญิงที่ไม่บริสุทธิ์ และจะถูกแยกตัวไปอีกห้องหนึ่งเพื่อรอการขายให้ไปเป็นทาสในบ้านของซินยอร์และซินยอร์ริน่า

เมื่อทาสทำผิดหรือทะเลาะเบาะแว้งทำร้ายร่างกายระหว่างกันจะถูกลงโทษโดยการขังอยู่ในห้องสำหรับลงโทษ ซึ่งมี 2 แบบ คือห้องตามภาพด้านบนที่มีการเปิดเป็นช่องให้อากาศเข้า ทั้งนี้เพื่อเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความมีมนุษยธรรมและให้อิสรภาพแก่ทาส เพราะแม้ว่าจะถูกคุมขังแต่ก็ยังมีอากาศและแสงสว่างเข้ามา ซึ่งนับว่าเป็นความเมตตากรุณาของนายทาสแล้ว แต่เวลาขังจริงๆ ก็ไม่ได้ขังเดี่ยวทีละคนแต่จับขังรวมกันทั้งหมด เน้นปริมาณเป็นหลัก เพราะทาสจะถูกจับยัดเข้าไปห้องเล็กๆ นี้รวมกันเยอะ ๆ จนกว่าจะปิดประตูกรงได้ถึงจะพอ การลงโทษในลักษณะนี้จะทำแค่วันเดียวเท่านั้นเพื่อไม่ให้ทาสเสียชีวิตเนื่องจากขาดอากาศหายใจ

หากทาสทำผิดร้ายแรงถึงขั้นคิดหนี จะถูกส่งไปที่ห้องขังเดี่ยวที่ไม่มีประตูหน้าต่าง ทุกอย่างปิดทึบหมด และเป็นจุดที่ชื้นที่สุดในตัวอาคาร โดยทาสจะถูกขังลืมไว้ ไม่ให้น้ำและอาหาร พอใกล้หมดลมหายใจก็จะถูกลากออกมาให้ทาสคนอื่นๆ เห็นเป็นเยี่ยงอย่าง จากนั้นก็จะถูกจับไปถ่วงน้ำ

The Door of No Return

ตรงจุดนี้เป็นทางออกเพียงทางเดียวสำหรับทาส ซึ่งเป็นประตูไปสู่ทะเล หากโดนจับถ่วงน้ำก็ต้องโยนผ่านตรงนี้ รวมไปถึงเมื่อจะถูกนำไปขาย ทาสทุกคนจะถูกล่ามตรวนเข้าด้วยกันและเดินเรียงหนึ่งไปตามไม้กระดานเล็กๆ เพื่อขึ้นไปที่เรือ หลายคนเลือกที่จะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ยอมจบชีวิตของตัวเองที่นี่ดีกว่าเป็นทาสต่อไปชั่วชีวิต ซึ่งนายทาสจะยิงทาสคนนั้นเพื่อไม่ให้ลากทาสคนอื่นๆ จมน้ำตามไปด้วย และหากคิดที่จะว่ายน้ำหนีก็ไม่พ้นตกเป็นเหยื่อของฉลาม

ด้วยเหตุนี้จึงเรียกประตูนี้ว่า ‘The Door Of No Return’ หรือประตูแห่งความไม่หวนคืน หมายความว่าเมื่อทาสคนใดที่เดินออกจากประตูไปก็จะไม่มีโอกาสได้เดินกลับเข้ามาอีก ไม่ว่าจะออกไปแบบที่ยังมีชีวิตอยู่หรือว่าสิ้นลมหายใจแล้ว

เมื่อเดินขึ้นมาชั้นบนของตัวอาคารที่ได้รับการปรับเปลี่ยนจากห้องพักรับรองของพ่อค้าทาสให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อม มีการจัดแสดงอาวุธปืนและโซ่ตรวนต่างๆ ที่ใช้ในบ้านทาสแห่งนี้ และมีแผนภาพอธิบายให้ความรู้เกี่ยวกับการค้าทาสในแอฟริกาตะวันออก

พอลเล่าให้ฟังว่า เมื่อโปรตุเกสและฮอลแลนด์ (เนเธอร์แลนด์ในขณะนั้น) เข้ามายังแอฟริกาในแถบนี้ก็เริ่มมีการค้าทาสกับชนเผ่าเล็กๆ ที่อาศัยอยู่ริมฝั่งทะเลโดยเป็นการแลกเปลี่ยนคนกับอาวุธ ดีบุก เหล้า หรือการก่อสร้างอาคารบ้านเรือนให้ เช่น เหล็กหนึ่งแท่งแทนทาส 20 คน

การค้าทาสเริ่มจริงจังมากขึ้นหลังจากที่อังกฤษและฝรั่งเศสเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้ โดยอังกฤษเริ่มจากการส่งมิชชันนารีเข้าไปตามหมู่บ้านที่อยู่ริมฝั่งทะเล นัยว่ามาเพื่อพัฒนาและเผยแพร่ศาสนาก่อนแล้วจึงส่งทหารเข้าไปกวาดต้อนผู้คนในภายหลัง

ส่วนฝรั่งเศสนั้นพัฒนาไปอีกขั้นเพราะไม่ใช้กำลังของตัวเองในการเข้ายึดหมู่บ้านและเกณฑ์คนมา แต่ใช้วิธียุให้เกิดสงครามระหว่างชนเผ่าแทน โดยให้อาวุธแก่ชนเผ่าหนึ่งเข้าไปรบเพื่อจับเชลยมา ถ้าไม่ทำตามเผ่านั้นก็โดนจับไปเป็นทาสเสียเอง ทำให้สงครามเริ่มรุกคืบเข้าไปในตัวทวีปมากขึ้น การกวาดต้อนคนก็มากขึ้นไปตามลำดับ

จากภาพแสดงให้เห็นจำนวนของชาวแอฟริกันโดยประมาณที่ถูกส่งไปเป็นทาสในยุโรป อเมริกา และอเมริกาใต้ ซึ่งประมาณ 300,000 คนถูกส่งไปยุโรป ประมาณ 500,000 คนไปที่อเมริกา 4,000,000-5,000,000 คนไปเป็นทาสอยู่แถบแคริเบียน และประมาณ 5,000,000 คนเป็นทาสอยู่ที่อเมริกาใต้เนื่องจากขาดแคลนทาสพื้นเมืองชาวอินเดียนแดง

ตัวเลขดังกล่าวนี้คือจำนวนที่เรือไปถึงจุดหมายปลายทางได้สำเร็จ ไม่รวมเรือจำนวนมากที่ล่มกลางมหาสมุทรเพราะโดนพายุหรือเรือที่ทาสยึดเรือสำเร็จแต่ฆ่าลูกเรือไปหมดจึงอดตายลอยอยู่กลางมหาสมุทร ตลอดจนจำนวนดังกล่าวนี้ไม่รวมถึงเกาะอื่นๆ ทางตะวันตกที่ส่งออกทาสเช่นกัน อย่างเกาะแซนซิบาร์ในแทนซาเนีย เกาะมาดากัสการ์ เกาะโมกาดิซูในโซมาเลีย ซึ่งส่วนมากเป็นทาสที่ถูกส่งไปขายในตะวันออกกลาง

พอลจบการบรรยายของเขาเกี่ยวกับบ้านทาสแห่งนี้ไว้เพียงเท่านั้น และเปิดโอกาสให้ทุกคนเดินเข้าไปเก็บภาพตามจุดต่างๆ รอบอาคาร เหมือนจะรู้ใจว่าเราทุกคน ณ ขณะนั้นต่างต้องการช่วงเวลาเงียบๆ สำหรับการครุ่นคิด รวมถึงไปถึงนั่งมองผิวน้ำที่เป็นประกายระยิบระยับพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ เพื่อหวังว่าจะช่วยให้ความรู้สึกแน่นหนักในใจสลายไปพร้อมกับสายลม

การได้รับฟังเรื่องราวความโหดร้ายของมนุษย์ที่กระทำต่อกันแค่เพียงเพราะความต่างทางชาติพันธุ์เป็นเรื่องที่น่าหดหู่ใจมาก แต่ในขณะเดียวกันสถานที่แห่งนี้ได้จารึกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นอุทาหรณ์ที่ดีสำหรับคนรุ่นหลังในการสร้างความเข้าใจต่อปัญหาการเหยียดสีผิว รวมไปถึงปัญหาในการยอมรับและให้เกียรติผู้อื่น ตลอดจนปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียมกันในสิทธิของการเป็นมนุษย์ การได้รับรู้ประวัติศาสตร์เหล่านี้ผ่านสถานที่จริงมันให้อะไรในความรู้สึกของเราได้มากกว่าแค่การได้เรียนรู้ผ่านตัวหนังสือมากนัก ดีใจที่ยังคงมีการอนุรักษ์พื้นที่เหล่านี้ไว้แม้จะเป็นการระลึกถึงความเจ็บปวดในอดีตที่สาหัสมากก็ตามที มิใช่การลบทุกอย่างทิ้งไปแล้วแสร้งว่าไม่เคยมีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น 

บนเกาะกอเร่ยังมีจุดที่น่าสนใจอีกมากมาย เช่น จุดชมวิวด้านบนของเกาะที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นฐานทัพเรือเก่าของฝรั่งเศส ซึ่งปืนใหญ่ที่เคยใช้งานเพียงครั้งเดียวช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยกลุ่มฝรั่งเศสที่นิยมนาซีที่ยิงเรือพาณิชย์ของอังกฤษจมไม่ไกลจากเกาะเท่าไหร่นัก

เมื่อฝรั่งเศสถอนกำลังออกไปและไม่อยากให้เซเนกัลครอบครองปืนใหญ่ที่มีอานุภาพสูง จึงปิดระบบทั้งหมดและตัดปลายกระบอกปืนออกไปเพื่อให้วิถีของกระสุนเพี้ยน ปืนใหญ่ดังกล่าวนี้จึงกลายมาเป็นอนุสรณ์เกี่ยวกับการครอบครองเกาะของฝรั่งเศสนั่นเอง

ร้านขายภาพเพนต์ด้วยทรายจากธรรมชาติ กาวที่ใช้ทำมาจากต้นเบาบับ และการลงสีนั้นก็ตามจินตนาการของศิลปินจะพาไป แต่ต้องเริ่มจากทรายสีเข้มก่อนเสมอ

คุณเจ้าของร้านอธิบายเกี่ยวกับวิธีการเลือกทรายและขั้นตอนการเพนต์ภาพ

ก่อนที่จะโบกมือลาเซเนกัล เรามาแวะที่อนุสาวรีย์ Monument De La Renaissance Africaine ซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองดาร์กา อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่แห่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของอิสรภาพและการก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ของแอฟริกา ตัวรูปปั้นนั้นทำด้วยทองแดงสูง 52 เมตร ซึ่งเป็นรูปปั้นที่มีขนาดสูงที่สุดในทวีป สร้างขึ้นในปี 2006 และสร้างเสร็จสมบูรณ์เปิดให้เข้าชมได้ในปี 2010

ทั้งหมดนี้คือบันทึกการเดินทางของเราตลอดหนึ่งวันในดาร์กา เซเนกัล ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงประทับอยู่ในใจของเราก็คือความคิดที่ว่าประวัติศาสตร์อันเลวร้ายที่เกิดขึ้นในอดีตไม่อาจถูกลบหรือเปลี่ยนแปลงได้ แต่ความเชื่อและการลงมือทำในสิ่งที่ถูกต้องจะสามารถหมุนโลกนี้ให้เคลื่อนไปในทิศทางที่ดีกว่าเดิม

ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร มีสีผิวแบบไหน มีความคิดความเชื่อแบบใด ทุกคนล้วนมีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกันทั้งสิ้น มีน้ำตา มีรอยยิ้ม มีความเจ็บปวด มีความสุขใจได้เหมือนๆ กัน การที่คนเราสามารถเลือกเชื่อ เลือกใช้ชีวิตสุขทุกข์เต็มที่อย่างที่ใจปรารถนาได้เท่าๆ กับผู้อื่น โดยปราศจากความกังวล เกรงกลัว หรือต้องหลบๆ ซ่อนๆ จากการโดนทำร้าย

เราเรียกสิ่งนี้ว่า ‘อิสรภาพ’

#BlackLivesMatter

ด้วยรัก…จากทะเลทราย

The post ประตูแห่งความไม่หวนคืนและอิสรภาพที่ไม่มีจริงในเซเนกัล appeared first on a day magazine.

San Francisco Bay ในหมู่เมฆที่เราวิ่ง 4×100 หยิบมือถือไปถ่ายตรงท้ายเครื่อง

หลังจากที่น็อกยาวตลอดคืนเพราะเหนื่อยจากการเดินทางและการปรับเวลา เราตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความสดใส พลังงานพลังใจเต็มเปี่ยมที่จะออกไปเที่ยวเล่น

ขอสารภาพตามตรงว่าในช่วงนี้เราค่อนข้างมีพลังหม่นแฝงอยู่ในใจ อาจเป็นเพราะไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว แถมทำงานติดๆ กันมาตลอด เลยเกิดอาการจ๋อยจนใจจืด จึงตัดสินใจว่าวันนี้เราจะเข้าไปหาความสงบในป่า เผื่อว่าจะได้รับความสดชื่นเย็นใจจากต้นไม้มาดับความขุ่นข้องหมองใจให้ทุเลาเบาบางลงไปบ้าง ฉะนั้นในทริปนี้เราเลยขอบอกลาร้านกาแฟชิลล์ๆ ร้านขายของกุ๊กกิ๊กแสนเก๋ในเมืองใหญ่ แล้วหันหน้าเข้าหาธรรมชาติแทน

จุดหมายปลายทางในทริปนี้ก็คือ Muir Woods National Monument ที่นี่เป็นป่าไม้แดงเก่าแก่ที่มีอายุมากกว่า 600 ปี และตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเมืองซานฟรานซิสโก

ด้วยความที่ป่าโบราณแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้ เดินทางไปค่อนข้างสะดวก จึงมีนักท่องเที่ยวให้ความสนใจมาเยี่ยมชมเป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อสัตว์ป่าและการรักษาสภาพของพื้นที่ป่าไม้ จึงมีมาตรการจำกัดจำนวนของนักท่องเที่ยวในแต่ละวัน ดังนั้นเราจึงต้องตีตั๋วเข้าป่าล่วงหน้าก่อนผ่าน gomuirwoods.com ภายในเว็บไซต์จะให้เลือกว่าเราจะเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวหรือนั่งรถบัสเข้ามา หากเลือกรถยนต์ส่วนตัวก็จะมีการอธิบายเกี่ยวกับจุดจอดรถและค่าจอด หากนั่งรถบัสก็ต้องจองวัน เวลา รวมถึงจุดขึ้นบัสด้วย

ข้ามสะพาน Golden Gate เพื่อไปที่เมืองเซาซาลิโต (Sausalito) จุดเริ่มต้นของการเดินทางอากาศที่นี่เปลี่ยนแปลงไวมาก เมื่อสักครู่มีแดดจ้าอยู่ดีๆ ตอนนี้เต็มไปด้วยหมอก

บรรยากาศเหมือนอยู่ในหนังภัยพิบัติหรือหนังสัตว์ประหลาดบุกโลกสักเรื่องเลย

คำแนะนำสำหรับมิตรรักนักอ่านที่อยากมาตามรอยและพักอยู่ในซานฟรานซิสโกก็สามารถเริ่มต้นการเดินทางด้วยการนั่งเรือเฟอร์รีจากท่าเรือ Golden Gate Ferry เพื่อรับลมทะเลเย็นสบายไปพร้อมๆ กับชมสะพาน Golden Gate สีแดงที่เจ๊งในหนังภัยพิบัติทุกเรื่อง มาลงที่ท่าเรือเซาซาลิโต เมืองเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามอ่าวที่มีความน่ารักกุ๊กกิ๊ก เพรียบพร้อมไปด้วยร้านอาหารมากมาย คาเฟ่มากมี จากนั้นก็นั่งรถบัสเข้าป่า หรือถ้ามีเวลาน้อยก็สามารถเรียกอูเบอร์แล้วนั่งยิงยาวมาได้เลย

เมื่อถึงเซาซาลิโตเราก็เดินเล่นซื้อกาแฟและเสบียงอาหารเล็กๆ น้อยๆ ก่อนไปนั่งรอที่ป้ายรถบัสตามเวลาที่จองไว้ เมื่อรถบัสมาถึงก็จะมีคุณเจ้าหน้าที่เดินมาเช็กตั๋วและอธิบายรอบรถบัสที่จะกลับมาส่งเราที่นี่ว่ามีเวลาใดบ้าง พร้อมกับแจ้งว่าจากนี้จะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์แล้วนะเออ เพราะฉะนั้นควรออกมาจากป่าก่อนเวลาที่รถบัสจะออกครึ่งชั่วโมงนะจ๊ะ (พอถึงตอนนี้ทุกคนก็ก้มลงจิ้มโทรศัพท์กันใหญ่) จากนั้นรถบัสคันใหญ่ก็มุ่งหน้าขึ้นเขาเข้าสู่ป่า แล่นลัดเลาะไปตามไหล่เขาและม่านหมอก

เรานั่งรถมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึง Muir Woods National Monument แอบใจชื้นขึ้นนิดหนึ่งเมื่อเห็นแดดจ้า แต่ด้วยความที่ที่นี่เป็นป่าใหญ่ฉะนั้นอากาศโดยรอบก็ยังคงหนาวๆ เย็นๆ อยู่ ขอแนะนำว่าควรเอาเสื้อกันลมติดกระเป๋ามาด้วย

หลังผ่านจุดตรวจตั๋วด้านหน้าจะเจอห้องน้ำและร้านขายอาหารเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่ หากใครอยากตุนเสบียงเพิ่ม แวะเติมน้ำใส่กระติก หรือทำธุระส่วนตัว ก็จัดการตรงนี้ให้เสร็จสรรพเรียบร้อยไปเลย เพราะจากนี้จะมีแต่ต้นไม้ ต้นไม้ และต้นไม้ ไม่มีจุดแวะพักแล้ว และหากเอาอาหารหรือขนมเข้าไปก็ขอให้ระมัดระวังเรื่องขยะด้วย กินเรียบร้อยแล้วเก็บใส่กระเป๋า ไม่ทิ้งเอาไว้ และไม่ให้อาหารสัตว์ป่า

มาจะกล่าวบทไปเกี่ยวกับต้นไม้ใบหญ้าใน Muir Woods National Monument กันเล็กน้อยพอเป็นพิธี จากที่อธิบายไปก่อนหน้านี้แล้วว่าป่านี้เป็นป่าโบราณที่เก่าแก่มาก อยู่ยั้งยืนยงบนโลกสีครามมานานนับพันปีแล้ว ผ่านร้อนจากการถูกเผา ผ่านหนาวจากการหวุดหวิดถูกโดนโค่นไปหลายต่อหลายรอบ นับตั้งแต่ตอนที่ชาวเนทีฟอเมริกันเผาป่าเพื่อล่าสัตว์ จนกระทั่งชาวอาณานิคมเริ่มเข้ามาตั้งรกรากในอเมริกา ตอนนั้นต้องการไม้จำนวนมากไปสร้างบ้านแปงเมืองเลยจัดแจงโค่นไม้ บุกรุกที่ป่ากันต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้ปริมาณป่าไม้ลดลงตามลำดับ หนำซ้ำหลังจากที่สร้างเมืองกันเรียบร้อยก็มีคนค้นพบแหล่งทองคำในรัฐแคลิฟอร์เนีย ทำให้ผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลกันเข้ามาถางป่าหาทองและทำเหมืองกันหมด

ขนาดของป่าที่ลดลงเรื่อยๆ จากการทำเหมืองแร่ แถมซานฟรานซิสโกนั้นเคยผ่านเหตุการณ์ภัยพิบัติครั้งใหญ่ นั่นคือแผ่นดินไหวเมื่อปี 1906 ที่ส่งผลให้พื้นที่ 80 เปอร์เซ็นต์ของเมืองถูกทำลาย มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 3,000 รายเลยทีเดียว จากเหตุการณ์นี้ทำให้ต้องบูรณะเมืองใหม่และดึงเอาทรัพยากรธรรมชาติมาใช้เป็นจำนวนมาก

เมื่อพื้นที่ป่าถูกทำลายมากเข้าทำให้พื้นดินไม่อุดมสมบูรณ์เหมือนเดิม กลายเป็นพื้นที่ป่าเสื่อมโทรมและถูกพัฒนาให้เป็นย่านชุมชนในเวลาต่อมา ดังนั้นพื้นที่สีเขียวในแคลิฟอร์เนียจึงเหลืออยู่น้อยนิดเท่าหยิบมือเท่านั้น

และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเราจึงต้องรักษาผืนป่าแห่งนี้และรอบโลกไว้ให้รอดพ้นจากการถูกทำลายด้วยน้ำมือของมนุษย์

ความเก่าของคุณทวดต้นไม้ต้นนี้ที่หยั่งรากเกาะบนพื้นโลกมาตั้งแต่ปี 909 และล้มเองตามธรรมชาติในปี 1903

สำหรับเส้นทางการเดินสำรวจธรรมชาติภายในป่าแห่งนี้ก็มีหลากหลายให้เลือก ทั้งเดินแบบปกติน่ารักไปจนถึงแอดเวนเจอร์ขึ้นเขาลงห้วย เราเลือกเดินเข้าไปแบบธรรมดาก่อนเพื่อดูลาดเลา ซึ่งเป็นการเดินทางราบลัดเลาะลำธาร Redwood Creek เรียกว่า Redwood Creek Trail เส้นนี้เป็นเส้นทางหลักตัดตรงกลาง ตลอดทางมีไม้ระแนงปูพื้นอย่างดี เดินสะดวก สามารถนั่งรถเข็นวีลแชร์หรือเข็นรถเข็นเด็กได้สบาย แถมบางช่วงของป่าในแถบนี้จะมีกิจกรรม tree talk ซึ่งจะมีเจ้าหน้าที่หมุนเวียนสับเปลี่ยนกันมาให้ความรู้ เล่าเรื่องราวของป่าให้ฟัง

จากทางเดินเส้นหลักนี้ หากนักเดินป่าที่ต้องการผจญภัย ออกแรงขึ้นเขาลงห้วย ก็สามารถแยกออกไปเดินสำรวจธรรมชาติเพิ่มเติมได้ มีหลายเส้นทางให้เลือกแตกต่างกันไปตามระยะทางและระดับความยาก-ง่าย มีป้ายปักบอกเป็นระยะว่าเลี้ยวตรงนี้แล้วต่อไปทางจะเป็นยังไง

ระหว่างเดินจะได้ยินเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ทำให้รู้สึกเย็นใจ Redwood Creek เป็นลำธารหนึ่งที่แซลมอนว่ายทวนน้ำมาในฤดูวางไข่อีกด้วย

สำหรับไม้ต่างๆ ที่เอามาทำเป็นทางเดินหรือค้ำซ่อมแซมต้นไม้นั้นล้วนมาจากไม้ที่ล้มเองทั้งนั้นเลย ซึ่งอาจเกิดจากการที่ต้นไม้แก่มากๆ แล้วโดนฟ้าผ่าหรือถูกสัตว์ต่างๆ แทะ ที่นี่ไม่มีการตัดไม้ทำลายป่าแต่อย่างใด วางใจได้

เราชอบเวลาที่เดินผ่านช่วงที่มีแสงส่องลงมา พอผ่านจุดแบบนี้จะชอบหลับตารับแดดอุ่นๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป็นการรับพลังงานดีๆ ที่อยู่รอบตัวและได้ฟังเสียงของป่า

อย่าเดินออกนอกเส้นทางที่กำหนดไว้นะคะ

เมื่อเดินเข้ามาจนสุดทางของ Redwood Creek Trail ที่มีระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตรเรียบร้อยแล้ว เราก็ตั้งต้นค้นหาความสงบโดยการเดินตัดเข้าไปในป่า เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์คนเลยค่อนข้างขวักไขว่วุ่นวาย ได้ยินเสียงมนุษย์คุยกันจ้อกแจ้ก และมีเสียงเด็กน้อยร้องไห้งอแงบ้าง เจอกลุ่มวัยรุ่นหัวเราะเสียงดังบ้าง เลยบอกตัวเองว่า พอล่ะ พอแล้ว ขอเดินเข้าป่าอย่างสงบก็แล้วกัน เราจึงเลือกเดินเข้ามาที่ Hillside Trail ที่เหมือนเส้นเลี่ยงเลาะเขาที่จะกลับมาบรรจบกับทางเดินเส้นหลักนั่นเอง

พอใจสงบเราก็มองเห็นความงามของสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว

ความน่ารักของการเดินในป่าสำหรับวันนี้คือเหล่าน้องๆ หนูๆ เพื่อนร่วมทางตัวจิ๋ว เพราะเวลาเหล่าน้องๆ เดินสวนใครก็จะทักทายกัน แวะเซย์ไฮ ยิ้มให้กันตลอดทาง และเราเจอครอบครัวหนึ่งที่น่ารักมากเดินสวนทางมา เราหยุดให้ครอบครัวนั้นไปก่อน เจ้าน้องหนูพี่สาวคนโตก็บอกว่า Thank you. มองรองเท้าวิ่งสีแซลมอนของเราแล้วชี้บอกว่า Your shoes are so cute! ทางเราก็ Awwwww, thank you love! Yours, too! เพราะน้องใส่รองเท้ากลิตเตอร์ฟุ้งฟิ้งปิ๊งกระจายมาก น้องเขายิ้มเขิน แล้วก็โบกมือบ๊ายบายกัน เป็นเรื่องราวเล็กๆ ที่น่ารักดี 

จากภาพด้านบนจะเห็นว่า Hillside Trail เป็นทางเดินเลียบริมเขา มีการปรับพื้นให้เดินง่าย เหมาะกับการปลีกวิเวกหรือเดินกลับจาก Redwood Creek Trail แล้วอยากเห็นป่าในมุมสูง แต่ไม่เหมาะกับรถเข็นเด็กเพราะทางค่อนข้างแคบ หากจะพาครอบครัวมาเดินเส้นนี้ น้องๆ ต้องโตในระดับหนึ่งแล้ว

และเราขอปิดท้ายการเดินป่าในวันนี้ด้วยเส้นทาง Canopy View / Redwood / Sun / Dipsea Trails Loop ที่มีระยะทาง 6.8 กิโลเมตร เพราะไหนๆ ก็ตั้งใจมาเดินแล้วก็เลยเดินต่อไป อยากเดินหาความสงบ ค้นพบเสียงในใจของตัวเองที่ขาดหายไปก็เดินต่อไปเรื่อยๆ เถอะนะ

ป้ายบอกระยะทางและความยาก-ง่ายของเส้นทาง เราเลือกไปตามทางเส้นประสีเขียวที่ยาวกว่า เพื่อจะได้เห็นพื้นที่โดยรอบของที่นี่อย่างจุใจ

เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ต้องเดินข้ามเขาแล้ววนไปที่จุดด้านหน้าก่อนเข้าป่า ตอนเริ่มเดินนั้นสภาพอากาศสุดแสนจะเป็นใจ ไม่ร้อนไป ไม่หนาวเกิน แดดอุ่นพอดี มีกลิ่นดินกลิ่นต้นไม้พาใจให้สดชื่น รู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองเดินอยู่คนเดียวท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่อยู่รอบด้าน ถูกโอบล้อมกอดด้วยความรักจากธรรมชาติ

เราหยุดและฟังเสียงกระซิบของป่า เสียงของลมพัดกระทบยอดไม้ เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ จากลำธารที่อยู่ไกลออกไป เสียงนกที่ร้องเจื้อยแจ้วก้องกังวาน และเราฟังเสียงเต้นของหัวใจ

ในโลกที่กว้างใหญ่ เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เราได้ยิน ได้เห็น ได้รับรู้สิ่งต่างๆ รอบกายผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้า แต่ทว่ายิ่งได้รับได้รู้เรื่องราวรอบตัวมากเพียงใด เรากลับหลงลืมที่จะมองลึกลงไปในความคิด ในความทรงจำ และในใจของเราเอง

เมื่อผ่าน Canopy View Trail ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และดั้นด้นไต่เขาสูงขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาถึงจุด Panoramic Trail เป็นเหมือนจุดชมวิวบนยอดเขาที่เห็น Muir Woods แบบเต็ม ๆ

เส้นทางต่อจากนี้เป็นการเดินลัดเลาะผ่านทุ่งหญ้าบนเขา อากาศช่วงเที่ยงวันร้อนอบอ้าวเนื่องจากไม่มีร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ให้ได้พักพิง

ระหว่างทางเราเจอเพื่อนร่วมทางที่เดินสวนกันเตือนว่าทุ่งหญ้าแห้งบริเวณนี้ต้องเดินระวังนิดหนึ่งนะ เพราะว่ามีงู แต่เป็นงูที่ไม่อันตราย ไม่มีพิษ เพียงแต่ต้องระวังเฉยๆ เพราะเดินดุ่มๆ อยู่คนเดียวอาจตกใจงูจนวิ่งตกเขา ซึ่งเดชะบุญที่เราไม่เจองูเงี้ยวเขี้ยวขออะไร พบก็แต่กิ้งก่าที่วิ่งตัดหน้าไป 2-3 ตัวเท่านั้นเอง

เดินฝ่าแดดที่ร้อนระอุมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงช่วง Dipsea Trail ที่เราจะกลับเข้าไปในเขตป่าเขียวชอุ่มอีกครั้ง และคราวนี้เป็นการเดินลงเขา มีบางจุดที่เป็นบันไดและมีที่นั่งให้พักแก้เมื่อย และสิ้นสุดตรงจุดจอดรถบัสพอดิบพอดี

เรานั่งรถกลับไปที่เซาซาลิโตเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน ตอนแรกกะว่าจะเดินเล่นในเมืองอีกเล็กน้อย แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเพราะเหนื่อยมาก รู้สึกว่าขาเปลี้ยเหลือเกิน เพิ่งมารู้ตัวว่าเหนื่อยมากๆ ก็ตอนที่นั่งหลับหัวกระแทกกระจกรถตอนลงจากเขานี่แหละ

พอถึงในเมืองเราก็ตรงดิ่งไปรับประทานอาหาร แล้วเรียกอูเบอร์เข้าเมืองเพื่อซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต จากนั้นก็กลับที่พักเพื่อไปนอนเอาแรง ก่อนกลับเมืองทะเลทรายในวันรุ่งขึ้น

เมนูประจำหมู่บ้านชาวประมงในแถบนี้คือฟิชแอนด์ชิปส์นั่นเอง

อีกหนึ่งความประทับใจของเราอยู่บนไฟลต์ขากลับนี่แหละ เพื่อนร่วมงานบอกว่า I have something to show you. แล้วพยักพเยิดให้เราไปเปิดหน้าต่างด้านซ้ายมือของเครื่องบิน และภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือพระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่กลางฟ้า หากมองด้วยตาเปล่าจะเห็นว่าดวงใหญ่และสวยมาก

และพอลองไปเปิดหน้าต่างด้านขวามือก็พบกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับเส้นขอบฟ้า ความรู้สึก ณ ขณะนั้นของเราเหมือนกับว่าตัวเองกำลังอยู่ตรงกลางระหว่างกลางวันและกลางคืน เป็นวินาทีที่น่าประทับใจ และดีใจที่เรื่องเล็กๆ เช่นการมองท้องฟ้าแบบนี้จะเป็นความสุขก้อนเล็กก้อนน้อยที่เราเก็บเกี่ยวมาไว้ในใจได้ในทุกวัน

การที่สายตาของเรายังสามารถมองเห็นความงดงามที่ซ่อนอยู่ในเรื่องเล็กน้อยรอบตัว ชื่นชมยินดีกับรายละเอียดเล็กๆ ในชีวิต เป็นสิ่งที่สำคัญจำเป็นต่อใจในวันที่รู้สึกว่าเหนื่อย ชีวิตยาก หรือท้อแท้หมดกำลัง เพราะสิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นเหมือนน้ำที่คอยปลอบประโลมและหล่อเลี้ยงจิตใจของเราไม่ให้เศร้าหมอง หรือเปลี่ยนไปกลายเป็นความแข็งกระด้างเนื่องจากความขมของชีวิตที่พบเจอในทุกวัน อย่าลืมมองหาคะแนนพิเศษประจำวันเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ในทุกๆ วันนะคะ

ด้วยรัก…จากระดับความสูง 39,000 ฟุต

ด้วยรัก…จากทะเลทราย

The post พักใจใน Muir Woods National Monument ป่าไม้แดง 600 กว่าปีที่ซานฟรานซิสโก appeared first on a day magazine.

หากนับถอยหลังย้อนกลับไปในวันที่ 29 มกราคม สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เป็นประเทศแรกในภูมิภาคตะวันออกกลางที่ประกาศว่าพบผู้ติดเชื้อ เรามาดูกันว่าตลอดระยะเวลา 4 เดือนที่ผ่านมา ทางการและนครดูไบมีมาตรการเฝ้าระวังและป้องกันการระบาดของเชื้อไวรัสนี้ยังไงบ้าง

ตรวจมาก เจอผู้ป่วยไว รักษาได้ทันที

ทางการ UAE ใช้มาตรการเชิงรุกในการตรวจหาผู้ติดเชื้อไวรัส ทั้งการติดตั้งเครื่องตรวจอุณหภูมิร่างกายภายในอาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานนานาชาติอาบูดาบีและท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ การตรวจผู้โดยสารที่เดินทางเข้าประเทศ ลูกเรือ และบุคลากรที่ทำงานภายในสนามบินด้วยวิธี nasal swab รวมถึงการสั่งเปิดศูนย์การแพทย์สำหรับตรวจไวรัสโดยเฉพาะให้แก่ประชาชนโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย โดยนครดูไบได้เปิดจุดบริการตรวจแบบ drive-thru ที่สะดวก รวดเร็ว รายงานผลตรวจผ่านแอพพลิเคชั่นของทางการ และหากผลตรวจออกมาเป็น positive จะมีทีมแพทย์เข้าไปรับผู้ป่วยทันที อีกทั้งยังเปิดสายด่วนให้ประชาชนติดต่อเข้ามาได้ทันทีหากเริ่มมีอาการต้องสงสัย ซึ่งหากพบว่าติดเชื้อไวรัสจะไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นในการรักษาพยาบาล

นอกจากนี้ทางการนครดูไบได้เปลี่ยน Dubai World Trade Centre ซึ่งเป็นฮอลล์สำหรับจัดแสดงนิทรรศการต่างๆ ให้กลายเป็นโรงพยาบาลภาคสนามจำนวน 3,000 เตียง เพื่อรองรับผู้ป่วย

จากมาตรการที่เข้มงวดดังกล่าวส่งผลให้ประชาชนได้รับการตรวจหาเชื้อไวรัสทั้งหมดกว่า 760,000 ราย และในวันที่เขียนบทความนี้ (19 เมษายน 2020) มีจำนวนผู้ป่วยทั้งหมด 6,781 ราย เป็นผู้ป่วยใหม่ 479 ราย ผู้ป่วยที่รักษาหายแล้ว 1,286 ราย และยอดผู้เสียชีวิต 41 ราย

แม้ว่าตัวเลขยอดรวมผู้ป่วยจะเพิ่มสูงขึ้นมาก แต่ถือว่ามาตรการดังกล่าวได้ผลดีในแง่ของการตรวจหาผู้ป่วยใหม่ กักกันผู้ที่มีความเสี่ยงได้ทันท่วงทีเพื่อป้องกันการระบาดที่อาจเกิดขึ้นได้ใหม่อย่างมีประสิทธิภาพ

.@HamdanMohammed, accompanied by @sheikhmansoor, visits the field hospital, set up in the Dubai World Trade Centre (DWTC). The visit is part of His Highness’s keenness to ensure the readiness of task forces in charge of the fight against COVID-19. https://t.co/nrdUzNPlcP pic.twitter.com/ODp2XoLjCi

— Dubai Media Office (@DXBMediaOffice) April 18, 2020

เอาจริงกับ home quarantine

สำหรับวิธีการกักตัวผู้ที่เดินทางกลับจากต่างประเทศหรือมีความเสี่ยงต้องเฝ้าระวังอาการ ทางการจะใช้แอพพลิเคชั่นชื่อว่า StayHome ในการตรวจสอบว่าบุคคลดังกล่าวอยู่ในที่พักอาศัยหรือไม่ เมื่อเริ่มใช้งานจะให้ผู้ใช้ถ่ายภาพตนเองและภายในที่พักของตน โดยทางการจะส่งข้อความแจ้งเตือนให้ถ่ายภาพเพื่อเช็กอินในช่วงเวลาที่แตกต่างกันในแต่ละวัน รวมถึงจะมีเจ้าหน้าที่โทรหาหรือแวะมาตรวจถึงที่พักอีกด้วย

หากบุคคลดังกล่าวไม่ได้ถ่ายภาพเมื่อแอพพลิเคชั่นแจ้งเตือน ไม่รับโทรศัพท์ หรือไม่อยู่เมื่อมีเจ้าหน้าที่ไปตรวจ จะถูกดำเนินการตามกฎหมายต่อไป

อยู่บ้านไม่ใช่เพื่อชาติ แต่เพื่อพวกเราทุกคน

ทางการ UAE ประกาศขอความร่วมมือจากประชาชนให้อยู่บ้านตั้งแต่ช่วงต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา โดยเริ่มจากมีคำสั่งปิดสถานที่สาธารณะทั่วประเทศ เช่น ชายหาด สวนสาธารณะ ห้างสรรพสินค้า โรงภาพยนตร์ ตลาด รวมถึงโรงเรียนและมหาวิทยาลัย จากนั้นในวันที่ 22 มีนาคม ทางการได้ยกระดับคำสั่งเป็นมาตรการเคอร์ฟิว ห้ามประชาชนออกจากที่พักอาศัยตั้งแต่เวลา 20:00-06:00 น. ยกเว้นบุคลากรทางการแพทย์และอาชีพอื่นที่จำเป็น เป็นระยะเวลา 2 สัปดาห์ ซึ่งมีการแจ้งเตือนเวลาให้ประชาชนทราบผ่านข้อความฉุกเฉินทางโทรศัพท์ทุกวัน

หลังจากประกาศยกระดับการเฝ้าระวังสถานการณ์แล้ว ทางการก็ได้ออกกฎและกำหนดค่าปรับเพื่อบังคับใช้เพิ่มเติมอีกด้วย เช่น

• ออกจากเคหสถานโดยไม่มีเหตุจำเป็นเร่งด่วน มีโทษปรับ 2,000 AED
• ไม่ใส่หน้ากากอนามัยในที่สาธารณะ มีโทษปรับ 1,000 AED
• ไม่รักษาระยะห่างอย่างน้อย 1.5 เมตรจากผู้อื่นในที่สาธารณะ มีโทษปรับ 1,000 AED
• ถ้ามีคำสั่งให้กักตัวอยู่บ้านเพื่อเฝ้าระวังอาการแต่ไม่ปฏิบัติตาม มีโทษปรับ 50,000 AED
• จัดงานหรือชุมนุมกันเป็นจำนวนมากภายในเคหสถาน มีโทษปรับ 10,000 AED
• หากเดินทางด้วยรถยนต์ มีการจำกัดจำนวนคนนั่ง 3 คน ต่อรถ 1 คันเท่านั้น ซึ่งทางการจะใช้กล้องและ AI ในการตรวจสอบ หากไม่ปฏิบัติตาม มีโทษปรับ 1,000 AED
• มีคำสั่งให้ยุติการให้บริการของรถประจำทาง รถราง และรถเมล์ รวมถึงแท็กซี่ หากต้องการออกจากที่พักอาศัยจะต้องจองรถผ่านแอพพลิเคชั่นของผู้ให้บริการก่อน
• ร้านค้าและร้านอาหารเปิดทำการได้ปกติแต่ห้ามนั่งรับประทานภายในร้าน ต้องสั่งกลับบ้านเท่านั้น สำหรับซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นเปิดให้บริการปกติแต่จำกัดจำนวนคนเข้าเป็นรอบ มีการกันระยะให้ห่างกัน 1.5 เมตร ตลอดจนมีการตรวจวัดอุณหภูมิก่อนเข้าอีกด้วย

(1 AED หรือดีแรห์มสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เท่ากับประมาณ 8.7 บาท)

khaleejtimes.com

ทำความสะอาดเมืองเพื่อฆ่าเชื้อโรค

สำหรับช่วงเวลาที่ห้ามประชาชนออกจากที่พักอาศัยเป็นเวลาที่ทางการจะทำความสะอาดพื้นที่สาธารณะต่างๆ รอบเมือง ซึ่งทางนครดูไบใช้โดรนออกมาฉีดพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเพื่อช่วยให้เจ้าหน้าที่และอาสาสมัครสามารถทำงานได้โดยสะดวกและปลอดภัยยิ่งขึ้น ส่วนทางนครอาบูดาบีใช้หุ่นยนต์ช่วยฉีดล้างทำความสะอาดเช่นกัน

جانب من جهود بلدية #دبي وبالتعاون مع مختلف دوائر الحكومة لتعقيم منطقة جميرا.

Part of #Dubai Municipality’s disinfection operations in Jumeirah in cooperation with other government entities@DMunicipality pic.twitter.com/K5MMU2RAp6

— Dubai Media Office (@DXBMediaOffice) March 28, 2020

รักษาสุขภาพกายแล้วต้องรักษาสุขภาพใจด้วย

นอกจากมาตรการเชิงรุกที่ปูพรมตรวจหาผู้ติดเชื้อ การกักตัวผู้มีความเสี่ยงอย่างมีประสิทธิภาพ ตลอดจนมาตรการเคอร์ฟิวและการทำความสะอาดพื้นที่สาธารณะ การดูแลสภาพจิตใจของประชาชนก็เป็นเรื่องสำคัญที่ทางการไม่ได้นิ่งนอนใจ โดยจัดให้มีสายด่วนให้คำปรึกษาเกี่ยวกับสุขภาพจิตโดยนักจิตวิทยา เปิดเว็บไซต์ให้ความรู้ที่ถูกต้องเกี่ยวกับแนวทางการปฏิบัติตัวในช่วงเคอร์ฟิว พร้อมทั้งแนะนำกิจกรรมให้เด็กๆ และผู้ปกครองทำร่วมกัน ตลอดจนมีช่องทางช่วยเหลือผู้ที่ได้รับความรุนแรงในครอบครัวอีกด้วย

สู้ไปด้วยกัน

พื้นที่ที่มีความเสี่ยงในการระบาดสูง ณ ขณะนี้คือพื้นที่ชุมชนแออัดที่เป็นที่พักของแรงงานต่างด้าว ซึ่งทางสำนักงานตำรวจนครดูไบร่วมกับเจ้าหน้าที่สาธารณสุข จัดตั้งโครงการ Don’t Worry เพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับการระบาดของไวรัส แนวทางป้องกันตนเอง มีการแจกหน้ากากอนามัยและเจลแอลกอฮอล์ รวมถึงข้าวสารอาหารแห้งและของใช้จำเป็นต่างๆ พร้อมกับเสนอแนะและหาวิธีทำงานเพื่อให้แรงงานเหล่านี้สามารถทำงานได้อย่างปลอดภัยและได้รับค่าจ้างตามปกติ

สำหรับผู้พำนักใน UAE (residence visa) ที่ได้รับผลกระทบและอาศัยอยู่ในนครอาบูดาบี ก็มีการเปิดเว็บไซต์ togetherwearegood.ae ให้ลงทะเบียนเพื่อหาวิธีเยียวยาและให้การสนับสนุนต่อไป ซึ่งเว็บไซต์เดียวกันนี้มีการเปิดรับเงินบริจาคและอาสาสมัครอีกด้วย

24-hour Lockdown

เมื่อวันที่ 5 เมษายนที่ผ่านมา ทางการ UAE ได้ยกระดับคำสั่งเคอร์ฟิวเป็น 24 ชั่วโมง ซึ่งทางการนครดูไบได้ออกกฎเพิ่มเติมเกี่ยวกับการขออนุญาตออกจากเคหสถาน หากประชาชนมีความจำเป็นต้องออกไปทำงานและทำอาชีพที่ไม่ได้รับอนุญาตจากทางการ ตลอดจนมีเหตุฉุกเฉินต้องออกจากที่พักอาศัย เช่น รับบริการทางการแพทย์ ซื้ออาหารและสิ่งของจำเป็น หรือเหตุอื่นๆ จะต้องขอ movement permit ผ่านเว็บไซต์ dxbpermit.gov.ae โดยต้องระบุข้อมูลส่วนตัว เบอร์โทรศัพท์ที่ติดต่อได้ เหตุผลในการขอออกนอกเคหสถาน สถานที่ที่จะไป และระยะเวลาไป-กลับ ทั้งนี้เพื่อเป็นการเก็บข้อมูลที่จำเป็นสำหรับใช้ติดตามและกักตัวบุคคลที่อาจสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วยรายใหม่ที่เพิ่งเข้ารับการรักษาได้

Dubai Media Office Twitter Account

ผลกระทบต่อธุรกิจการบินและแนวทางในการรับมือ

ปฏิเสธไม่ได้ว่าธุรกิจการบินเป็นหนึ่งในธุรกิจหลักที่ทำเงินมหาศาลให้กับประเทศ เนื่องจากที่นี่เป็นหนึ่งในศูนย์กลางการบินระดับโลก สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เป็นที่ตั้งและเจ้าของสายการบินต่างๆ เช่น Etihad สายการบินประจำชาติที่ให้บริการอยู่ที่นครอาบูดาบี และ Emirates ที่ให้บริการอยู่ที่นครดูไบ รวมถึงสายการบินขนาดกลางและขนาดเล็กอื่นๆ อีกมากมาย การระบาดของไวรัสครั้งนี้มีผลกระทบโดยตรงต่อธุรกิจการบินและการท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก สายการบินต่างต้องปรับตัวและกำหนดนโยบายที่เหมาะสมต่อสถานการณ์ ตลอดจนเรียกความเชื่อมั่นด้านความปลอดภัยให้แก่นักท่องเที่ยวผู้ใช้บริการอีกด้วย

สำหรับสายการบิน Emirates มีการยกเลิกเที่ยวบินจำนวนมากและประกาศยุติการให้บริการในช่วงที่ผ่านมา แต่หลังจากพ้นช่วงเคอร์ฟิว 2 สัปดาห์แรกก็เปิดให้บริการบางเส้นทางเพื่อรับประชาชนที่ติดค้างอยู่นอกประเทศและส่งนักท่องเที่ยวที่ติดค้างอยู่ใน UAE รวมถึงประชาชนที่ประสงค์จะกลับประเทศของตน โดยก่อนทำการบินจะมีการฆ่าเชื้อทำความสะอาดเครื่องบินทั้งลำ และตรวจ rapid test ผู้โดยสารทุกคนก่อนออกเดินทางด้วย โดยทางสายการบินวางแผนที่จะเปิดให้บริการตามปกติภายในวันที่ 1 พฤษภาคม

เดือนเราะมะฎอนและมาตรการเพิ่มเติมในการป้องกันการแพร่ระบาด

ช่วงเดือนเราะมะฎอนถือศีลอดของพี่น้องชาวมุสลิมในปีนี้จะเริ่มตั้งแต่วันที่ 24 เมษายนเป็นต้นไป ทุกปีประชาชนจะทำพิธีละหมาดยามค่ำโดยพร้อมเพรียง และร่วมกันรับประทานอาหารอิฟตาร์ (iftar) ร่วมกันหลังถือศีลอดมาตลอดทั้งวัน บรรยากาศยามเย็นภายในเมืองจะคึกคักเนื่องจากประชาชนพาครอบครัวออกมารับประทานอาหารและจับจ่ายซื้อของ ห้างสรรพสินค้าและตลาดจะขยายเวลาเปิดทำการนานขึ้นกว่าเดิม แต่ในปีนี้ทางการออกประกาศเพิ่มเติมเกี่ยวกับเดือนเราะมะฎอนเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของไวรัส โดยมีคำสั่งให้ปิดมัสยิดและยังคงเข้มงวดกับมาตรการเคอร์ฟิว ให้งดการชุมนุมเพื่อทำกิจกรรมทางศาสนาและการรับประทานอิฟตาร์ โดยเปลี่ยนเป็นการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ วิทยุ หรือใช้โซเชียลมีเดียแทน ตลอดจนขอความร่วมมือจากประชาชนให้หลีกเลี่ยงการสลาม (ทักทาย) ด้วยการสัมผัสมือ การสวมกอด และการสัมผัสแก้ม โดยให้ยกมือสลามกันเท่านั้น

ประชาชนสวดมนต์ที่บ้าน Ahmed Ramzan/ Gulf News

และทั้งหมดนี้คือเรื่องราวการป้องกันการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 แบบฉบับของเมืองทะเลทราย นครดูไบ ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ จนถึงวันนี้

อ้างอิง

dha.gov.ae

expo2020dubai.com

gulfnews.com

khaleejtimes.com

weqaya.ae

Royal Thai Consulate-General, Dubai

Royal Thai Embassy Abu Dhabi

หมายเหตุ ข้อมูลทางสถิติ ณ วันที่ 19 เมษายน 2020

The post ปิดเมือง 24 ชั่วโมง ใช้โดรนฆ่าเชื้อ งดละหมาดหมู่ วิธีรับมือโควิด-19 แบบมหานครดูไบ appeared first on a day magazine.