Café Amazon เมื่อพูดถึงแบรนด์นี้ เป็นชื่อแรกที่เป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งสำหรับใครหลายคนเวลาที่จะต้องเดินทางไปที่ต่างๆ การแวะปั๊มน้ำมันเพื่อเติมพลังด้วยเครื่องดื่มแก้วโปรดก็ช่วยทำให้มีแรงใจในการท่องเที่ยว 

ปัจจุบันเทรนด์ในวงการกาแฟเริ่มไม่ได้กระจุกตัวอยู่ที่ร้านกาแฟอีกต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากวิกฤตการณ์โควิด 19 ผู้บริโภคต่างๆ เริ่มสนใจสินค้าแบบ Home used หรือสินค้าที่นำกลับมาทำเองที่บ้านมากขึ้น อย่างเช่น Drip Coffee ที่นำส่งความหอมของกาแฟตั้งแต่ขั้นตอนการชง (ดริป) ไปจนถึงรสชาติจากการจิบ ตอนนี้ Café Amazon ได้ออกผลิตภัณฑ์ Drip Coffee สำหรับคนที่อยากดื่มด่ำรสชาติกาแฟสดที่บ้าน แค่ฉีกซอง เทน้ำร้อน และรอเวลาลิ้มรสความสุขจากกาแฟแก้วโปรดได้เลย

พอเราพูดถึงกาแฟดริปซึ่งในปัจจุบัน Café Amazon เองก็มีให้เลือกหลากหลายรสชาติมาก แต่มีดริปตัวหนึ่งซึ่งมีความ “พิเศษ” มากกว่าเรื่องของ “รสชาติ” แต่เป็น “เรื่องราว” ที่ทำให้กาแฟดริป คาเฟ่ อเมซอน “ผาลั้ง” โดดเด่นสะดุดตาจนต้องเอามาเล่าให้ฟังในวันนี้

ว่าแล้วก็อยากชวนคุณเขยิบมาใกล้ๆ ก่อนจะกระโจนขึ้นรถ ผ่านทางชันบนภูเขา แล้วไปรู้จักที่มาที่ไปของกาแฟดริปจากหมู่บ้านผาลั้ง จังหวัดเชียงรายตัวนี้กัน

โครงการ CCS ที่อยากช่วยปลูกกาแฟได้อย่างยั่งยืน

เมล็ดกาแฟของกาแฟดริป คาเฟ่ อเมซอน ผาลั้ง (Café Amazon Drip Coffee Pha lung) เป็นผลผลิตจากโครงการ Community Coffee Sourcing หรือ CCS โครงการที่เกิดจากการร่วมมือกันระหว่าง Café Amazon และ บริษัท สานพลัง วิสาหกิจเพื่อสังคม จํากัด ในการพัฒนาทักษะอาชีพให้กับวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกและผลิตกาแฟอะราบิกาในประเทศไทย เพื่อที่ Café Amazon จะได้ทำงานตั้งแต่ต้นน้ำของการได้เมล็ดกาแฟที่มีคุณภาพจนมาถึงเครื่องดื่มสุดโปรดของทุกคน รวมถึงยังมีส่วนในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเกษตรกรให้ยั่งยืนและมั่นคงมากขึ้นผ่านการทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและพัฒนาความรู้ในการปลูกและแปรรูปกาแฟอะราบิกาให้ได้มาตรฐาน และรับซื้อเมล็ดกาแฟในราคาที่เป็นธรรม โดยมีสถานีพัฒนาการเกษตรที่สูง ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีความเชี่ยวชาญในพื้นที่ให้การสนับสนุน

ทางทีมงานโครงการ CCS ตระเวนเสาะหาพื้นที่ในการเข้าร่วมโครงการหลายพื้นที่ โดยปัจจุบันมี 6 หมู่บ้าน 13 วิสาหกิจชุมชนที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในโครงการนี้ และหมู่บ้าน “ผาลั้ง” เองก็เป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่ Café Amazon มองว่า แม้จะตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมือง แต่ยังมีความลำบาก เนื่องจากไฟฟ้าและสัญญาณอินเทอร์เน็ตยังไม่สามารถเข้าถึงได้ รวมถึงยังขาดความช่วยเหลือในเรื่องการพัฒนาอาชีพ จึงเห็นศักยภาพในการพัฒนาอย่างยั่งยืนทั้งสามมิติ สังคม สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ จนตัดสินใจเข้าไปทำโครงการในพื้นที่ดังกล่าว และเชื่อมั่นว่าจะสามารถต่อยอดทำงานพัฒนาในระยะยาวได้

ผาลั้ง หมู่บ้านของผู้ปลูกกาแฟหน้าใหม่ที่ใส่ใจการปลูกกาแฟ

ช่วงสายของวันหนึ่งในเดือนตุลาคม อากาศหมู่บ้านผาลั้งอยู่ที่ 21 องศาเซลเซียส ท่ามกลางแมกไม้ ดินและอากาศบริสุทธิ์บนความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 1,000 – 1,200 เมตร อันแสนจะเหมาะกับการปลูกกาแฟสายพันธุ์อะราบิกา หลังความพยายามครั้งที่ 22 ในการโทรเพื่อนัดแนะหาสัญญาณ เราต่อสายตรงคุยกับ สมบัติ  อัครวิชัยกุล ตัวแทนเกษตรกรหมู่บ้านผาลั้ง เพื่อถามถึงที่มาที่ไปและความรู้สึกของเขา เมื่อกาแฟจากหมู่บ้านผาลั้งเดินทางไปสู่แก้วของนักดื่มกาแฟ โดยสมบัติได้เล่าถึงความเป็นมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษว่า ชาวบ้านชาติพันธุ์เย้าในหมู่บ้านนี้ย้ายมาจากอำเภอฝางทำอาชีพด้วยการปลูกฝิ่น ก่อนจะปรับมาปลูกพืชเมืองหนาว โดยเฉพาะลิ้นจี่ แต่เนื่องจากจำนวนผู้ปลูกที่เยอะมากขึ้น สภาพอากาศที่ส่งผลต่อการออกดอก อายุลิ้นจี่ที่ค่อนข้างสั้น ช้ำได้ง่าย และถนนหนทางที่เป็นดินโคลนและชันท่ามกลางภูเขาสลับซับซ้อนยากต่อการขนส่ง ทำให้ผลผลิตได้ราคาไม่ดีนัก หลายครั้งลงจากภูเขามาขายเท่ากับขาดทุน หรืออย่างกาแฟที่ชาวบ้านศึกษาการปลูกด้วยตัวเองในช่วงปีที่ได้ราคาก่อนจะปล่อยให้รกร้างไป แต่เมื่อโครงการนี้เข้ามาช่วยพัฒนาและรับซื้อกาแฟในปี พ.ศ. 2561 ทำให้ชาวบ้านในพื้นที่มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ปัจจุบันหมู่บ้านผาลั้งเป็นชุมชนของคนรักกาแฟตัวจริงที่เกือบทุกครัวเรือน (คิดเป็น 96%) หันกลับมาประกอบอาชีพปลูกกาแฟอีกครั้ง

“สำหรับต้นกาแฟ ถ้าเรารักษาต้นให้ดีมันก็จะให้ผลผลิตเลย แต่อุปสรรคคือตลาด เราเสียเปรียบพ่อค้าคนกลาง เพราะเราไม่สามารถไปต่อยอดคั่วเองได้ แต่พอมีโครงการนี้เราก็ขายได้ราคาสูงกว่าตลาดทั่วไปอยู่นิดหน่อย และเรารู้ว่ามีคนที่จะมาซื้อผลผลิตที่เราทำได้ ชีวิตก็มั่นคง เราก็มั่นใจขึ้น”

สมบัติยังเล่าว่า Café Amazon เข้ามาให้คำแนะนำเป็นรายครัวเรือนให้สามารถแก้ปัญหาข้อบกพร่องของเมล็ดกาแฟในพื้นที่ได้อย่างตรงจุด ทั้งยังเน้นย้ำการเก็บเกี่ยวเมล็ดกาแฟที่สุกสีแดงเต็มที่และต้องสีภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อคงรสชาติ นอกจากนี้ยังจูงใจให้ใส่ใจพิถีพิถันในการพัฒนาคุณภาพกาแฟผ่านการบวกราคาเพิ่มจากราคาตลาด หากพัฒนาการปลูกได้ตามเงื่อนไข ตั้งแต่ดูแลแปลงปลูกให้โล่งสะอาด ต้นกาแฟอยู่ภายใต้ไม้ร่มเงา ซึ่งจะทำให้กาแฟมีรสชาติที่ดี กลมกล่อม และส่งผลต่อองค์ประกอบทางเคมีของกาแฟ โดยไร่กาแฟของสมบัติปลูกแซมกับไม้ป่าและพืชเศรษฐกิจอย่างอะโวคาโด ลิ้นจี่ และแมคคาเดเมีย ไปจนถึงขั้นตอนการหมัก ล้างเมือก และตากแห้งในพื้นที่ที่มีหลังคา

Café Amazon ให้ข้อมูลเพิ่มว่า ความท้าทายในการร่วมพัฒนากาแฟกับเกษตรกรหมู่บ้านผาลั้ง มีตั้งแต่การเดินทางอย่างยากลำบากที่ต้องไปตามไหล่เขาและต้องใช้รถยนต์แบบขับเคลื่อน 4 ล้อเท่านั้น ความแตกต่างทางด้านภาษาและวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์เย้า ทำให้ยากต่อการสื่อสารกับเกษตรกรวัยเก๋าในพื้นที่ รวมไปถึงการขาดไฟฟ้าและสัญญาณอินเทอร์เน็ต ทำให้สื่อการเรียนรู้ต้องเป็นไปในรูปแบบการเขียนด้วยมือ แทนที่จะเป็นสื่อวิดีโอที่สามารถเข้าใจได้ง่ายกว่า อย่างไรก็ดี แม้จะมีความท้าทาย แต่ด้วยสายตามุ่งมั่นของเกษตรกร และการให้ความร่วมมือในทุกด้าน ก็สะท้อนว่าพวกเขาอยากจะผลิตเมล็ดกาแฟที่มีคุณภาพอย่างแน่วแน่

Café Amazon Drip Coffee Pha lung ที่อยากชวนหิ้วกลับบ้าน

Café Amazon Drip Coffee Pha lung ในรูปแบบที่หิ้วกลับได้ง่ายนี้ผลิตจากเมล็ดพันธุ์กาแฟที่มีคุณภาพจากหมู่บ้านกลางหุบเขา เป็น Single Origin จากหมู่บ้านผาลั้งเจ้าแรกและเจ้าเดียวในไทยที่ได้รับการจดทะเบียน อย. ถูกออกแบบรสชาติให้ดื่มได้ง่าย มีบอดี้เบา สามารถลิ้มรสได้ทั้งช่วงเช้าและช่วงบ่าย ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์คนเมืองช่วง work from home และคนที่เพิ่งเริ่มดื่มกาแฟ

กาแฟ Drip bag ตัวนี้ผ่านวิธีการแปรรูปเมล็ดกาแฟแบบเปียก (Washed Process) และคั่วกาแฟในระดับกลาง (Medium Roast) รสชาติไม่ขม และมีความเปรี้ยวหน่อยๆ ที่โคนลิ้น ทั้งยังคงกลิ่นและเอกลักษณ์ความเป็นกาแฟอะราบิกา โดยคาแรกเตอร์ของกาแฟผาลั้งจะมีกลิ่นอายของธรรมชาติและสมุนไพรอ่อนๆ ให้ความหอมแบบ Floral Note ที่ดื่มได้เรื่อยๆ ในทุกวัน

ด้านการออกแบบตัวกล่อง มีการปรับรูปแบบของงานออกแบบให้คล้ายคลึงกันมากขึ้นสำหรับสินค้าประเภท Drip Coffee ตัวอื่น แต่จะมีการปรับสีหรือเปลี่ยนองค์ประกอบบางอย่าง ส่วนของ Café Amazon Drip Coffee Pha lung จะมีการใช้ภาพรูปภูเขา และสีเขียว ซึ่งเป็นตัวแทนของธรรมชาติมาประกอบและมีเมล็ดกาแฟสีแดง ซึ่งเป็นเมล็ดกาแฟที่สะสมแร่ธาตุ มีคุณภาพสูง ตกแต่งอยู่หน้ากล่อง พร้อมทั้งด้านข้างกล่องจะมีแผนที่บ่งบอกที่มาของเมล็ดกาแฟ

“รู้สึกดีที่ใช้ชื่อหมู่บ้าน เวลาขายก็ขายในนามหมู่บ้านผาลั้ง ทำให้มีคนรู้จักหมู่บ้านมากขึ้นและเราก็รู้สึกมีกำลังใจในการผลิต” เสียงของสมบัติ เกษตรกรผู้ปลูกสะท้อนให้เราฟัง นอกเหนือไปจากกาแฟที่พิถีพิถันในการปลูกด้วยความใส่ใจจากคนในหมู่บ้าน Café Amazon ยังมองว่า โครงการนี้จะมีส่วนทำให้คนรุ่นใหม่ที่เดิมเคยออกจากบ้านไปหางานทำนอกพื้นที่หรือในต่างประเทศ ได้กลับมาทำงานที่มั่นคงได้ในบ้านเกิด และภูมิใจในวิถีชีวิตของเขามากขึ้น

สำหรับใครที่อยากดื่มด่ำรสชาติกาแฟดีๆ จากความใส่ใจของเกษตรกรในหมู่บ้านผาลั้ง ปลุกตัวเองด้วยกลิ่นกาแฟที่แสนพิถีพิถันด้วยการดริปเองได้เลยที่บ้านง่ายๆ ภายใน 4 นาที สามารถซื้อได้แล้วที่ Café Amazon ทุกสาขา และช่องทางออนไลน์ผ่าน Shopee, Lazada

The post Café Amazon Drip Coffee Pha lung กาแฟ drip bag ที่อยากพัฒนาคุณภาพชีวิตเกษตรกร ผ่านกาแฟรสชาติดีพกพาสะดวกไปพร้อมๆ กัน appeared first on a day magazine.

คงไม่ผิดนักหากจะบอกว่าคอร์รัปชั่นเป็นต้นตอสำคัญของสภาพสังคมที่อ่อนเปลี้ยจนไม่สามารถขับเคลื่อนไปสู่คุณภาพชีวิตที่ดีกว่า ทั้งความเสียหายในเชิงเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบมหาศาล หรือหลายครั้งที่การโกงของรัฐนำมาซึ่งอันตรายถึงชีวิต ไม่ว่าจะผ่านงานก่อสร้างที่ไม่ได้มาตรฐานหรือเงินทอนค่าวัคซีนก็ตามที นอกจากจะต้านการพัฒนา ผลกระทบการโกงยังกระจายไปในอนาคตผ่านระบบหนี้สาธารณะของประเทศอีกด้วย

แต่นอกจากการอภิปรายไม่ไว้วางใจในสภา หรือการที่ประชาชนออกมาส่งเสียงเรียกร้องให้รัฐทำงานอย่างโปร่งใส มีวิธีการอะไรอีกบ้างที่เราในฐานะประชาชนจะช่วยสร้างระบบที่ดีกว่าได้?

ทางหนึ่งที่น่าสนใจคือ ACTkathon : Anti-Corruption Virtual Hackathon 2021 โครงการแฮกกาธอนที่ชวนคนรุ่นใหม่มาพัฒนาเครื่องมือหรือกระบวนการเพิ่มความโปร่งใสให้การทำงานของภาครัฐด้วยข้อมูลและเทคโนโลยีภายใต้แนวคิด ‘พลิกเกมโกงให้อยู่หมัด สร้างไอเดียรัฐเปิดเผย’

นอกจากจะริเริ่มโดย ACT ที่เป็นองค์กรต่อต้านคอร์รัปชั่น งานแฮกกาธอนที่ชวนคนมาร่วมสร้างนวัตกรรมอย่างเร่งด่วนครั้งนี้ยังมีพาร์ตเนอร์เป็นองค์กรรุ่นใหม่อีกหลายเจ้า ไม่ว่าจะเป็น HAND Social Enterprise ธุรกิจเพื่อสังคมที่ทำงานเกี่ยวกับปัญหาคอร์รัปชั่น, Glow Story ครีเอทีฟเอเจนซีที่มาช่วยสื่อสารและประชาสัมพันธ์โครงการ และ RISE สตาร์ทอัพไทยที่ทำงานด้านการสร้างนวัตกรรมองค์กร ซึ่งมาช่วยออกแบบแพลตฟอร์มในการทำกิจกรรม

ในวันที่สังคมตั้งคำถามกับการคอร์รัปชั่นไปจนถึงวิธีต้านคอร์รัปชั่น เราชวนคนเบื้องหลัง ACTkathon จาก 4 องค์กรอเวนเจอร์สด้านบนมาคุยกันถึงไอเดียต้านคอร์รัปชั่นแบบใหม่ๆ ที่มีคนรุ่นใหม่และเทคโนโลยีเป็นส่วนประกอบกัน

01 จุดเริ่มต้นของ ACT ต้านโกง

ก่อนจะรับรู้เบื้องหลังของงาน เราอยากชวนมารู้จักกับ ACT องค์กรต่อต้านคอร์รัปชั่นที่ดำเนินงานโดยภาคประชาชนและมีความตั้งใจอยากแก้ไขปัญหาคอร์รัปชั่นด้วยวิธีการที่สร้างสรรค์ 

“ACT ไม่ได้เกิดขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาคอร์รัปชั่นแบบชี้นิ้วหาคนผิดเพราะนั่นเป็นการไล่ตามปัญหาคอร์รัปชั่นที่เกิดขึ้นแล้ว แต่ ACT ตั้งขึ้นเพื่อทำงานด้านการป้องกันคอร์รัปชั่นในเชิงโครงสร้าง” กิตติเดช ฉันทังกูล ผู้อำนวยการของ ACT เล่าถึงที่มาขององค์กร พร้อมให้แง่มุมว่าในหลายประเทศที่มีอัตราคอร์รัปชั่นต่ำเพราะพวกเขามีระบบตรวจสอบที่รวดเร็ว ในขณะที่ประเทศไทยการโกงทำได้ง่ายมากและยากต่อการตรวจสอบ

“หลายๆ ประเทศใช้วิธีเอาคนผิดเข้าคุกหรือประหารชีวิตเพื่อสร้างอิมแพกต์ให้คนในสังคมรับรู้ว่าการคอร์รัปชั่นไม่ดี แต่หลังจากนั้นประเทศเหล่านั้นก็มีการปฏิรูปโครงสร้างที่สำคัญและเพิ่มการมีส่วนร่วมของภาคประชาชน

“สิ่งที่ ACT พยายามผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคือโครงสร้างการบริหารจัดการของภาครัฐ และอีกทางคือสร้างภาคเอกชนและภาคประชาชนให้เข้ามาซัพพอร์ตไอเดียและผลักดันเรื่องการโกงอยู่ตลอดเวลา ไม่ให้เรื่องเงียบหายไป สร้างโอกาสในการตรวจสอบและเปิดเผยข้อมูลของภาครัฐให้โปร่งใสและตรวจสอบได้”

ก่อนหน้านี้ ACT ออกแบบเครื่องมือแก้ไขการโกงหลายชิ้น ไม่ว่าจะเป็นโครงการข้อตกลงคุณธรรม (Integrity Pact) คือการมีบุคคลที่สาม (third party) เข้าไปร่วมเป็นหูเป็นตา รับบทผู้สังเกตการณ์ ตรวจสอบข้อมูล และให้ความเห็นในการประชุมพิจารณาจัดทำโครงการรัฐขนาดใหญ่, ACTAi หรือ AI ที่รวบรวมข้อมูลโครงการจัดซื้อจัดจ้างของภาครัฐซึ่งเปิดให้ประชาชนเข้ามาตรวจสอบการใช้งบประมาณได้ง่ายๆ นอกจากนี้พวกเขายังผลักดันให้เกิดการแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการลดปัญหาคอร์รัปชั่นในสังคมไทยด้วย

หลังจากทดลองมาหลายอย่าง ปีนี้เป็นปีแรกที่ ACT จัดโครงการแฮกกาธอนขึ้นในชื่อ ACTkathon

สำหรับคนที่ไม่เคยรู้จักคำนี้มาก่อน กล่าวอย่างง่าย แฮกกาธอนในช่วงเริ่มต้นคืองานแข่งขันสำหรับโปรแกรมเมอร์ โดยมีโจทย์ให้แต่ละทีมสร้างนวัตกรรมใหม่ๆ มาแก้ปัญหาภายในเวลาจำกัด (ส่วนใหญ่ทำกันทั้งวันทั้งคืน) และจะมีเมนเทอร์คอยให้คำปรึกษาในระหว่างโครงการ

สำหรับแฮกกาธอนครั้งนี้ของ ACT แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับการโกง ด้วยแนวคิด ‘พลิกเกมโกงให้อยู่หมัด สร้างไอเดียรัฐเปิดเผย’ โดยดึงให้คนจากหลากหลายแวดวงเข้ามามีส่วนร่วม และมีโจทย์คือการใช้ข้อมูลและเทคโนโลยีเพิ่มความโปร่งใสและสร้างการมีส่วนร่วมในการใช้งบประมาณแผ่นดินของรัฐบาล

02 คนรุ่นใหม่ ฟันเฟืองสำคัญในการต้านโกง

คำถามสำคัญคือ ทำไมองค์กรที่ขับเคลื่อนเรื่องการคอร์รัปชั่นมาแล้วหลายรูปแบบถึงทดลองใช้แฮกกาธอน?

คำตอบคือคำว่าคนรุ่นใหม่และเทคโนโลยี

เมื่อวิวัฒนาการการโกงก้าวล้ำนำหน้า การแก้ปัญหาคอร์รัปชั่นแบบเดิมๆ อย่างการโฟกัสที่ตัวบุคคล ไล่ตามคนโกงมาลงโทษ หรือการเปิดข้อมูลเข้าใจยากจำนวนมหาศาลของรัฐอาจไม่ตอบโจทย์อีกต่อไป ACT จึงเห็นความจำเป็นในการดึงคนรุ่นใหม่ที่มีมุมมองและประสบการณ์ที่แตกต่างเข้ามาร่วมทีม​ โดยเฉพาะกลุ่มคนจากสายเทคฯ ที่เชี่ยวชาญด้านการจัดการข้อมูลและเข้าใจโลกออนไลน์อย่างลึกซึ้ง ทำให้สามารถออกแบบระบบและเครื่องมือต้านคอร์รัปชั่นที่ทันโลกได้ ถือเป็นมิติใหม่ของกลยุทธ์ต่อต้านการโกง

และเพราะตั้งใจจะชวนคนสายเทคฯ นี่แหละ ไอเดียการจัดงานแฮกกาธอนจึงตามมา

“คนชอบถามเยอะว่าทำไมแก้ไขปัญหาคอร์รัปชั่นไม่ได้สักที คำตอบหนึ่งคือวิวัฒนาการมันไม่เท่ากัน เทคนิคการคอร์รัปชั่นมันวิ่งเร็วพอสมควร ในขณะที่การต่อต้านค่อยๆ เดินตามไป ส่วนเราอยากจะวิ่งให้เร็วขึ้นไปดักหน้าเลยอยากชวนประชาชนจำนวนมากให้เข้ามามีส่วนร่วม” ต่อภัสสร์ ยมนาค ผู้ร่วมก่อตั้ง HAND Social Enterprise องค์กรที่ทำงานเกี่ยวกับปัญหาคอร์รัปชั่นเล่าบ้าง

03 สื่อสารตรงกลุ่ม เจาะคนรุ่นใหม่ไม่เอาคอร์รัปชั่น

เมื่อมีโจทย์ต้านโกงและเป้าหมายคือการชวนคนรุ่นใหม่มาเข้าร่วม ทีมงานก็เริ่มคิดว่าต้องทำยังไงถึงจะสื่อสารออกไปให้ตรงเป้าหมายที่สุด

งานนี้พวกเขาจึงชวน Glow Story ที่เชี่ยวชาญเรื่องการสื่อสารมาช่วยคุยกับคนเจเนอเรชั่นใหม่ในภาษาที่เป็นกันเอง เริ่มตั้งแต่การคอลแล็บกับเพจออนไลน์ซึ่งเป็นพื้นที่ของคนรุ่นใหม่ที่อยากขับเคลื่อนสังคมเพื่อถ่ายทอดไอเดียการต้านคอร์รัปชั่น ไม่ว่าจะเป็น Inskru พื้นที่แบ่งปันไอเดียการสอนสำหรับคุณครูทั่วประเทศ, Mayday กลุ่มคนที่พยายามแก้ปัญหาขนส่งสาธารณะด้วยงานออกแบบ, ELECT บริษัท civic tech สัญชาติไทยที่สนใจประเด็นทางสังคมไปจนถึง ‘พูด’ เพจที่เล่าเรื่องผ่านวิดีโอสไตล์เท่ๆ กวนๆ ย่อยเรื่องคอร์รัปชั่นที่ฟังดูยากให้เข้าใจง่าย

นอกจากนี้พวกเขายังชวนเพจ GroundControl เพจของคนที่สนใจศิลปะและงานออกแบบมาร่วมจัดกิจกรรมสนุกๆ เช่น ไลฟ์ ‘Self-Quarantour EP. VIRชั่ว TOUR’ ซึ่งชวนรุ่นใหญ่อย่างอาจารย์มานะ นิมิตรมงคล เลขาธิการ ACT และต่อภัสสร์จาก HAND Social Enterprise มาคุยเรื่องโกงพร้อมกับพาไปดูภาพสถานที่ที่การโกงเกิดขึ้นจริงตั้งแต่ถนนหน้าบ้านไปจนถึงอาคารรัฐสภา

นอกจากจะชวนพูดคุยกันถึงพื้นที่ของคนรุ่นใหม่ในน้ำเสียงที่เข้าถึงง่าย เพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัยในการเข้ามาจอยกับการต้านคอร์รัปชั่น เว็บไซต์โครงการยังเลือกดีไซน์ให้โปรเจกต์ต้านโกงกลายเป็นเกมสนุกๆ ไม่เคร่งขรึมเหมือนโปรเจกต์ทั่วไป

ส่วนที่สนุกที่สุดน่าจะเป็นการดีไซน์ครีเอทีฟคอนเซปต์และการสื่อสารในเว็บไซต์ actkathon.actai.co ซึ่งทีม Glow Story ได้แรงบันดาลใจมาจากเกม 8-bit อย่าง PAC-MAN โดยเมื่อเข้าไปในเว็บไซต์เราจะเจอกราฟิกสไตล์เกมเรโทรพร้อมวิดีโออธิบายคอนเซปต์งานแฮกกาธอนที่เล่าผ่านตัวละครซึ่งกำลังตะลุยด่านต่างๆ ไปเรื่อยๆ 

“คอนเซปต์คือเรากำลังบอกว่าการวิ่งไล่จับผู้ร้ายในกระดานนี้มันไม่เวิร์ก เราต้องมาล้มกระดานให้มันเป็นกระดานใหม่ที่ถูกต้อง ตรวจสอบง่าย และสร้างระบบใหม่” นภัส มุทุตานนท์ ผู้ร่วมก่อตั้งครีเอทีฟเอเจนซี Glow Story อธิบาย

04 virtual hackathon ที่อยากสร้างประสบการณ์ลดความชั่วไปด้วยกัน

“คนสมัครมากกว่า 500 คน เกือบร้อยทีม เซอร์ไพรส์มากๆ ไม่คิดเหมือนกันว่าคนจะสมัครเยอะขนาดนี้และเป็นกลุ่มคนที่หลากหลายด้วย”

ศักรินทร์ ไกรสิทธิ์ ตัวแทนจาก RISE สถาบันเร่งสปีดนวัตกรรมองค์กรที่มาช่วยออกแบบการทำ virtual hackathon พูดถึงผลตอบรับโครงการ

ใครจะเชื่อว่าการต้านโกงที่ดูเป็นหัวข้อเคร่งเครียดจะมีกลุ่มคนที่สนใจหลากหลายตั้งแต่นักศึกษา กลุ่มคนทำงานด้านสตาร์ทอัพสายเทคฯ ไปจนถึงคนรุ่นใหญ่อายุ 70 ปี ที่แม้จะไม่คุ้นเคยกับกระบวนการแฮกกาธอนแต่อยากร่วมสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับสังคม

หลังจากคัดเลือกไอเดียที่แปลกใหม่ เกิดขึ้นได้จริงในทางปฏิบัติ และคุ้มค่าต่อการลงทุนแก้ปัญหา เราก็ได้ 20 ทีมที่พร้อมจะตะลุย ACTkathon ไปด้วยกัน

ศักรินทร์เล่าว่าก่อนหน้านี้พวกเขาวางแผนจะจัดกิจกรรมนี้แบบออฟไลน์ แต่เมื่อเกิดโควิด-19 ก็ต้องเปลี่ยนมาเป็นกิจกรรมออนไลน์ ซึ่งพวกเขาพยายามคงไว้ทั้งความสนุกและสาระ เช่น การใส่กิมมิกสำหรับกล่องของที่ระลึก การวางโจทย์ให้เกิดความรู้สึกแข่งขัน และคงไว้ซึ่งเซสชั่นขอคำแนะนำจากเมนเทอร์ผู้เชี่ยวชาญระดับท็อปของเมืองไทยทั้งในด้านเศรษฐศาสตร์และวิทยาศาสตร์ข้อมูล ไม่ว่าจะเป็น ดร. มานะ นิมิตรมงคล เลขาธิการ ACT, บรรยง พงษ์พานิช ประธานกรรมการบริหาร กลุ่มธุรกิจการเงินเกียรตินาคินภัทร, ดร. สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ ประธานสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI), Data Specialist จากบริษัท บุญมีแล็บ จำกัด และอีกมากมาย

เมื่อผ่านการลงมืออย่างจริงจังพร้อมรับคำปรึกษาจากเมนเทอร์ โครงการก็ได้ 5 ไอเดียล้ำๆ ที่เข้ารอบสุดท้ายอย่าง

• PICA เรดาร์จับโกง แอพพลิเคชั่นที่ตรวจสอบการจัดซื้อจัดจ้างของโครงการภาครัฐ
• Corruption Analysis กินยกแก๊ง แพลตฟอร์มวิเคราะห์ความเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างนักการเมือง เครือข่ายธุรกิจ และเครือญาติ เพื่อหาความผิดปกติในการคอร์รัปชั่น
• ขิงบ้านเรา แพลตฟอร์มที่จะพาไปทำความเข้าใจการใช้งบประมาณของท้องถิ่นให้มากขึ้น
• Voice of Change แอพพลิเคชั่นที่ผลักดันการส่งเรื่องร้องเรียนโดยไม่ระบุตัวตน
• Blocklander แพลตฟอร์มที่ใช้ข้อมูลแผนที่และภาพถ่ายดาวเทียมมาวิเคราะห์ตรวจจับการคอร์รัปชั่นด้านสิ่งแวดล้อม

“สิ่งที่ทุกทีมมีเหมือนกันคือวิธีคิด พวกเขาเอาความต้องการของประชาชนมาเป็นหัวใจในการพัฒนาเครื่องมือแล้วค่อยเอาเทคโนโลยีมาเสริมเพื่อให้เครื่องมือเหล่านั้นเข้าถึงคนและถูกนำไปใช้จริงๆ” นภัสเล่าถึงความเจ๋งของไอเดียของผู้เข้าแข่งขัน

“ผมรู้สึกมีความหวัง ได้เห็นไอเดียที่เรามองว่าต่อให้คิดอีกกี่ปีเราก็คิดไม่ออก แต่พอมีคนมาช่วยคิดแล้วมันเจ๋งดี ทำให้รู้สึกว่าปัญหาคอร์รัปชั่นที่ดูเปลี่ยนแปลงไม่ได้มันน่าจะเปลี่ยนได้จริงๆ นะ“ ต่อภัสสร์เสริม

05 ไม่ใช่ก้าวแรกแต่เป็นก้าวต่อไป

“สิ่งที่เรามองหาคือไอเดียที่มีอิมแพกต์ สามารถใช้งานต่อยอดได้จริง และที่สำคัญคือต้องเปิดพื้นที่ให้ประชาชนเข้ามาใช้งานแพลตฟอร์มได้ง่ายและสะดวกมากที่สุด” กิตติเดชจาก ACT เล่าถึงเกณฑ์ในการตัดสิน

“ตอนนี้เราอยู่ระหว่างวางแผนวิธีการว่าจะต่อยอดและหาทุนสนับสนุน พัฒนาต่อยอดไอเดียในโครงการให้เป็นรูปธรรมได้ยังไงบ้าง ซึ่งไอเดียของ 5 ทีมที่เข้ารอบสุดท้ายสามารถเชื่อมโยงกันได้หมด และมีบางส่วนที่สามารถนำมาพัฒนาเสริมกับระบบที่มีอยู่แล้วได้เลย ส่วนในปีถัดๆ ไปเราก็ยังอยากจัดงานแฮกกาธอนในโจทย์อื่นๆ อีก เพราะยังมีอีกหลายประเด็นที่เราอยากขับเคลื่อน

“ทางข้างหน้าที่เราจะเดินไปคงเน้นเรื่องการทำ open data, open governance และสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในระดับเข้มข้นในด้านการกำหนดการตัดสินใจ และกำหนดทิศทางในการบริหารจัดการบ้านเมืองในทางที่ประชาชนต้องการเห็น” ผู้อำนวยการ ACT กล่าวทิ้งท้าย

ใครมีไฟในการต้านโกง ทีมงานอยากชวนร่วมงาน ACT DAY 2021 ภายใต้ธีม ‘คบเด็กสร้างชาติ’ ที่ชวนคนรุ่นใหม่มาสร้างการเปลี่ยนแปลง สร้างชาติกันใหม่ให้ไร้การทุจริตในวันต่อต้านคอร์รัปชั่นแห่งชาติ 6 กันยายนนี้ ภายในงานจะนำเสนอเครื่องมือจาก 3 ทีมผู้ชนะ ACTkathon พร้อมล้อมวงสนทนาหาแนวทางการนำไอเดียจากคนรุ่นใหม่ไปต่อยอดให้เกิดขึ้นจริงไปกับ ACT และตัวแทนจากหลากหลายองค์กรของรัฐ

The post กว่าจะเป็น ‘ACTkathon’ โปรเจกต์แฮกกาธอนที่ชวนคนรุ่นใหม่มาดีไซน์เทคโนโลยีต้านโกง appeared first on a day magazine.

พวกเขาเข้าไปให้ความช่วยเหลือทั้งอาหารและสิ่งของ ผ่านการเป็นตัวกลางประสานความต้องการคู่ระหว่างผู้บริจาคและกลุ่มคนงานแคมป์ก่อสร้าง โดยนำเอาเทคโนโลยีเข้ามาช่วยระบุตำแหน่งของแคมป์คนงานก่อสร้างทั่วกรุงเทพฯ และปริมณฑล เพื่อให้อาสาสมัครและผู้บริจาคในแต่ละพื้นที่ได้ลงสำรวจสภาพและตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของแต่ละแคมป์

แม้จะเป็นอาสาสมัครที่ทำงานช่วยดูแลประชาชนด้วยกันเอง แต่ในแถลงการณ์ฉบับแรกของกลุ่มคนดูแลกันเองย้ำจุดยืนชัดเจนว่า ถึงเวลาแล้วที่รัฐบาลจะต้องทำงานให้กับประชาชนด้วยความจริงใจ แต่หลังจากผ่านการจัดตั้งมาหนึ่งเดือน กลุ่มคนดูแลกันเองกลับต้องจริงจังกับการประสานงานให้ความช่วยเหลือเรื่องการแยกกักตัวผู้ป่วยในแคมป์คนงาน (worker camp isolation) และการแยกกักตัวที่บ้าน (home isolation) ที่ขยายหน้างานจากขอบเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑลไปในต่างจังหวัด

เกิดอะไรขึ้นกับวันที่ประชาชนต้องดูแลกันเอง นี่คือคำถามสำคัญที่พาเราไปคุยกับ อิง–ไชยวัฒน์ วรรณโคตร และ ไนล์–เกศนคร พจนวรพงษ์ สองอาสาสมัครจากกลุ่มคนดูแลกันเองถึงสถานการณ์โควิดในช่วงที่ผ่านมา และความหวังข้างหน้าที่รัฐต้องกลับมาทำงานของตัวเอง

‘กลุ่มคนดูแลกันเอง’ เกิดขึ้นได้ยังไง

อิง : เราเกิดขึ้นจากกลุ่มเพื่อนๆ ที่เห็นปัญหาการปิดแคมป์คนงานโดยที่รัฐบาลไม่ได้ดำเนินตามนโยบายที่ตัวเองพูดไว้ พวกเราจึงเริ่มเอาข้าวของไปบริจาคให้กับแคมป์คนงาน แต่พอไปลงหน้างานจริง เราก็เห็นปัญหาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเลยชวนเพื่อนๆ ตั้งกลุ่มคนดูแลกันเองขึ้นมา

สาเหตุหลักๆ คือพอเราเข้าถึงข้อมูลบางอย่างได้ เช่น ข้อมูลแผนที่ของแคมป์คนงานก่อสร้างจากกรมแผนที่ทหาร แต่พอปักหมุดไปได้สักพัก เราพบว่ายังมีหลายแคมป์ที่ยังไม่รู้และไม่เจอ เลยไปหาข้อมูลเพิ่มจากทางสำนักงานเขตต่างๆ ที่เหลือก็คือมีผู้แจ้งมาทาง open chat แจ้งมาเราก็เอามาปักหมุดใหม่ พอทำแบบนี้ได้ เราเลยเริ่มจับคู่คนบริจาคกับคนรับบริจาคตั้งแต่ตอนนั้น

ทำไมถึงต้องทำหน้าที่จับคู่ของและคนบริจาค

ไนล์ : เพราะว่าถ้าแปะข้อมูลแคมป์ลงไปในเพจเดี่ยวๆ คนที่เห็นแคมป์นั้นเขาก็จะเฮไปบริจาคให้แคมป์เดียว แล้วการที่แคมป์ได้ของบริจาคเกิน โดยเฉพาะที่เป็นอาหารกล่องที่เก็บไว้ไม่ได้นานก็จะเน่าเสีย ในขณะที่มันยังมีแคมป์อีกหลายที่ที่เขายังไม่ได้รับการช่วยเหลือ เราเลยใช้เป็นระบบให้อาสาของเราเป็นคนจับคู่ โดยคนมาเฝ้ามอนิเตอร์ว่าแคมป์ไหนต้องการอะไร และมีผู้บริจาคแบบไหนคอยจับให้แมตช์กัน 

แต่หลังจากนั้นก็พบว่ามันต้องใช้แรงงานคน แล้วเราไม่ได้มีคนเยอะมากขนาดนั้น เราเลยเปลี่ยนระบบมาเป็นเว็บแอพพลิเคชั่นที่ลงข้อมูลของแต่ละแคมป์ที่ต้องการความช่วยเหลือได้ คนที่ต้องการบริจาคของก็จะมาดูข้อมูลได้ว่าแต่ละแคมป์ต้องการอะไรและเลือกบริจาคได้เอง กระบวนการนี้ทำให้ทุ่นแรงคนได้เยอะมาก และทำให้ระบบเสถียรขึ้นจากการใช้เทคโนโลยีลดความผิดพลาดของมนุษย์ (human error)

การลงพื้นที่ของกลุ่มคนดูแลกันเองทำให้เห็นถึงปัญหาของแรงงานในอุตสาหกรรมก่อสร้างยังไงบ้าง

อิง : ชัดเจนว่ารูปแบบการรับค่าแรงแบบวันต่อวันเป็นรูปแบบที่ทำให้คุณภาพชีวิตไม่ดีและไม่พร้อมที่จะรับมือกับเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตเลย พอคนงานก่อสร้างรับค่าแรงวันต่อวัน ปุ๊บปั๊บรัฐบาลมาสั่งปิดหนึ่งเดือน นั่นหมายความว่าเขาจะไม่ได้รับค่าแรงเดือนหนึ่งเต็มๆ แล้วที่ผ่านมาเขาหาเช้ากินค่ำ พอเขาหาเช้าไม่ได้ ค่ำเขาก็ไม่มีอะไรกิน ไม่ว่าจะสร้างคอนโดห้องละ 20-30 ล้าน หรือจะสร้างห้องแถว ค่าแรงคนงานก่อสร้างก็เท่ากัน ชีวิตก็ไม่ได้ดีกว่ากัน

การเกิดวิกฤตแบบนี้มันยิ่งเปิดแผลว่า ที่ผ่านมานโยบายค่าแรงที่มันต่ำจนเกินกว่ามาตรฐานการใช้ชีวิต กฎหมายแรงงานที่ไม่ได้กำหนดรูปแบบการรับค่าจ้างให้เป็นรายเดือนทั้งหมดแบบที่อารยประเทศเขาทำกัน มันทำให้ชีวิตเขาไปต่อไม่ได้ อย่าว่าแต่โรคระบาดเลย อยู่เฉยๆ เขายังทำไม่ได้ เพราะว่าเขาไม่มีรายได้ แถมบางคนมีหนี้มีสินหรือภาระครอบครัว ส่วนใหญ่คนงานในแคมป์ก็จะอยู่กันเป็นครอบครัว หนึ่งคนต้องเลี้ยงพ่อ แม่ และลูกในแคมป์

ส่วนแรงงานข้ามชาติ เราก็เห็นว่ามีการยกเลิกการตรวจแรงงานข้ามชาติ ตรวจเฉพาะแรงงานไทย เป็นคำสั่งของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม หลังสั่งปิดแคมป์แค่ 7 วันเอง ทั้งๆ ที่ก่อนปิดเขามีนโยบายว่าต้องตรวจแบบปูพรม ต้องปิดและทำ Bubble and Seal นี่ก็สะท้อนหลายอย่างนะ

ส่วนหนึ่งสะท้อนให้เห็นการเหยียดเชื้อชาติและความชาตินิยม อย่างการใช้ชื่อ ‘ไทยชนะ’

ไนล์ : ชัดเจนมาก มันคือการเลือกปฏิบัติระหว่างคนไทยกับแรงงานข้ามชาติ สาธารณสุขไทยไม่เข้าใจการรับมือโรคระบาด มันไม่ใช่ว่าโควิด-19 จะติดแค่คนไทย ประเทศไทยไม่ได้มีแค่คนไทย เรามีแรงงานต่างชาติอีกมากมายที่เข้ามาทำงานในประเทศและเป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้ก้าวไปข้างหน้า เขาไม่เข้าใจว่าจะไม่มีใครปลอดภัยนอกจากทุกคนจะปลอดภัย 

คิดดูสิ ในขณะที่เราอยู่ ค.ศ. 2021 แล้ว ยังมีคนบางกลุ่มที่มีมายด์เซตแบบพม่าเผากรุงศรีฯ เหยียดแรงงานต่างชาติอยู่เลย เราไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกันที่จำเป็นต้องได้รับวัคซีนและการตรวจ

แล้วนโยบายภาครัฐในมาตรการปิดแคมป์ ส่งผลกระทบต่อนายจ้างในอุตสาหกรรมก่อสร้างบ้างไหม

อิง : ตามที่นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานออกมาให้ข่าวว่า คนไม่หนีกลับบ้านหรอก เพราะเราเลี้ยงข้าว 3 มื้อ เรามีชดเชย แต่นี่คือการโยนหน้าที่ไปให้นายจ้าง โดยที่ในความเป็นจริงระบบอุตสาหกรรมก่อสร้างมีทั้งเจ้าใหญ่และเจ้าเล็ก ซึ่งเจ้าใหญ่ผมพูดตรงๆ ว่าการให้เขาเลี้ยงข้าว 3 มื้อให้กับพนักงานในหนึ่งเดือนมันง่ายมาก เพราะเขากินส่วนต่างค่าแรงของแรงงานมานาน ดังนั้นการที่รัฐบาลให้เขาทำแบบนี้มันก็ช่วยได้ แต่สำหรับบริษัทเล็กๆ ที่สายป่านไม่ยาวเท่า ปัญหาจะเกิดขึ้นกับเขาแน่นอน

และเจ้าเล็กๆ มีเยอะมากนะครับ เป็นพันๆ แคมป์รอบกรุงเทพฯ บางเจ้าก็รวย แต่บางเจ้าก็แค่มารับเหมาเฉยๆ ทำให้ช่วยข้าว 3 มื้อให้กับพนักงานได้แค่อาทิตย์เดียว หรือที่เจอแย่กว่านั้นคือให้ได้แค่ 2 วันก็มี หลังจากนั้นก็วันละมื้อ มื้อที่เหลือก็หากินเอาเอง

อย่างแย่ที่สุดที่เจอคือคนงานต้องนอนอยู่ในแคมป์เพื่อเอาแรง ยอมกินข้าวแค่มื้อเดียว สองมื้อที่เหลือก็ให้เด็กและผู้หญิง

ซึ่งกลุ่มคนดูแลกันเองช่วยเหลือครอบครัวของคนงานในแคมป์ด้วย

อิง : ใช่ครับ โดยสิ่งที่แพงมากที่สุดคือนมผง เราต้องหาทั้งนมผง ผ้าอนามัย ไปจนถึงยาคุมกำเนิดและถุงยาง หรือหลายแคมป์ที่มีผู้หญิงท้อง บางคนจะคลอดลูกเราก็ต้องติดต่อส่งตัวไปยังโรงพยาบาลให้

แต่พอเป็นแรงงานข้ามชาติก็ไม่ค่อยมีโรงพยาบาลไหนรับคลอด พอไปที่โรงพยาบาลก็โดนไล่ ดังนั้นมันก็พูดยาก

ไนล์ : ช่วงหลังเราเลยทำระบบให้คุณหมอมาให้คำปรึกษาในกรณีที่มีแรงงานข้ามชาติด้วย เพราะเคสที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือเคสผู้หญิงท้องที่มีจำนวนมากและส่วนใหญ่ก็ติดโควิด-19 ซึ่งมันอันตรายกว่าทั่วไป ยาที่ใช้ก็ต้องเป็นอีกตัว ความลำบากจึงเกิดขึ้นในการดูแลส่วนนี้มากเข้าไปอีก

แล้วเรื่องการแยกกักตัวผู้ป่วยในแคมป์คนงานล่ะ กลุ่มคนดูแลกันเองช่วยจัดการตรงนี้ไหม

อิง : เราพยายาม แต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของแคมป์คนงาน มันแทบเป็นไปไม่ได้ ทีมแพทย์ที่มาก็ช่วยกันวางแผนและแนะนำว่า ถ้ายังงั้นคุณตีให้ติดโควิด-19 ทั้งหมด และดูแลเขาให้เหมือนทุกคนติดโควิด-19 ดีกว่า

อย่างกรณีแคมป์ที่มีการตรวจ สำหรับคนที่ตรวจเจอเราก็จะแยกออกมาพอเป็นพิธี แต่คนที่ยังไม่ได้ตรวจเราจะคาดการณ์ไปเลยว่าเขาติดแน่ๆ และใช้วิธีการเฝ้าระวัง แต่สำหรับบางแคมป์ที่ไม่ได้ตรวจสักคนแต่คนในแคมป์เป็นไข้อ่อนๆ เราก็จะใช้วิธีสันนิษฐานตามอาการและสุ่มส่งชุดตรวจเข้าไปให้ ถ้าเจอเราก็จะตีความไปเลยว่าทั้งแคมป์นั้นติดโควิด-19 และให้ความช่วยเหลือต่อไป

กลุ่มคนดูแลกันเองมีระบบให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ยังไง

อิง : เราทำงานผ่านแพลตฟอร์มที่ค่อนข้างเป็นระบบ มีห้อง Discord ของคนดูแลกันเองที่เริ่มต้นโดยทีมแอดมิน ไนล์จะคอยดูแลตรงส่วนนี้และทำหน้าที่เหมือนเป็นโรงพยาบาลออนไลน์ ในนั้นจะมีห้องย่อยของเคสต่างๆ ที่จะจับหมอไปคู่กับคนไข้ในแต่ละเคส หน้าที่ของหมอคือโทรไปฟอลโลว์คนไข้ทุกๆ วันว่าอาการเป็นยังไงและสั่งยา หลังจากนั้นจะมีทีมเก็บข้อมูลยาและออกใบสั่งยา หรือในกรณีเคสหนักๆ เช่น ต้องการถังออกซิเจนที่หมอต้องสั่งพิเศษ เราก็จะมีทีมเข้าพื้นที่หน้างานที่ใส่ชุด PPE ลงไปติดตั้งเครื่องออกซิเจนให้กับคนไข้เลย แต่สำหรับกรณีที่เกิดเหตุด่วน เราก็จะมีห้องที่คุยกันเรียลไทม์เหมือนห้องฉุกเฉินขึ้น ตรงนั้นจะมีพยาบาลที่ทำเรื่องส่งตัวเก่งๆ ประจำการอยู่

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเราก็ต้องถามคนไข้ก่อนการรักษาเสมอว่าเขายินดีที่จะให้เรารักษาแบบนี้ไหม ยินดีที่จะเอาตัวรอดไปกับเราหรือเปล่า เพราะว่าเราไม่ใช่โรงพยาบาลและไม่ใช่รัฐ เราทำได้แค่ในขีดความสามารถของอาสาสมัคร แต่เราจะทำให้ดีที่สุด

มีกรณีไหนไหมที่คุณรู้สึกสะท้อนใจและเห็นถึงปัญหาสาธารณสุขในไทยได้แจ่มชัด

ไนล์ : มีเคสแยกกักตัวที่บ้านคนไทยเคสหนึ่ง เขาเป็นครอบครัวกงสีใหญ่ที่อยู่ด้วยกันหลายคน และทั้งบ้านติดโควิด-19 หมด แต่ทีนี้คุณปู่อาการหนักมาก เราเลยเอาเครื่องออกซิเจนไปติดตั้งให้เพื่อพยุงอาการ อยู่มาวันหนึ่งเราก็พบว่าคุณปู่คนนี้เสียชีวิตแล้ว เพราะคนในบ้านแย่งเครื่องออกซิเจนเขาไปใช้ โดยคนที่แย่งก็ไม่ใช่คนที่อาการหนักสุดด้วย

เราว่าบ้านหลังนี้คือสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงสภาวะที่เกิดขึ้นในประเทศได้แจ่มชัด ทุกคนต่างอยากเอาชีวิตรอด ซึ่งเรามองว่าไม่ใช่ความผิดของเขาเลยที่แย่งแบบนั้น เพราะว่ารัฐต่างหากที่ทำให้เราตกอยู่ในสภาพนี้ สภาพที่เหมือนล่มสลายแล้ว ไม่มีใครช่วยเหลือเราได้นอกจากตัวเราที่ต้องหาทางเอาชีวิตรอดเอง

สุดท้ายบ้านหลังนั้นเป็นยังไงบ้าง

อิง : เขาถอนการรักษาจากเรา เหมือนเขามองว่าขีดความสามารถเราไม่พอ

แสดงว่าการช่วยเหลือก็อาจจะไม่ได้สำเร็จไปในทุกกรณี

อิง : มีหลายเคสที่ขอถอนการรักษาครับ เช่น ติดต่อไม่ได้ ซึ่งเราจะสันนิษฐานว่าเขาไม่อยากรักษาต่อหรือได้โรงพยาบาลแล้วลืมแจ้งเรา หรือเคสที่ขอถอนเองเพราะคิดว่าขีดความสามารถในการซัพพอร์ตของเราไม่พอก็มี แม้กระทั่งเคสที่ขอถอนเพราะกระทบกระเทือนทางจิตใจ อยู่ในบ้านร่วมกันแล้วมีคนตาย จนรู้สึกว่าอยากตายให้มันจบๆ ไป ไม่อยากยุ่ง ไม่อยากรักษา มันก็มีเกิดขึ้นเหมือนกัน

การทำงานอาสาที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายเช่นนี้ พวกคุณเองมีวิธีการรักษาสภาพจิตใจยังไง

ไนล์ : เราป็นคนที่ทำอยู่หลังบ้าน ไม่ได้เจอหน้างานจริง แต่เราก็ต้องนั่งอ่านรายงานของคุณหมอในแต่ละวัน พร้อมกับทำเรื่องตัวเลขว่าบ้านไหนมีคนติดเชื้อเท่าไหร่ และเมื่อบ้านหลังนั้นมีคนเสียชีวิตก็ต้องปรับตัวเลขให้ลดลง เราเลยจะเห็นตัวเลขตลอดว่าวันนี้มีคนตายหรือมีคนป่วยมากขึ้น วันนี้เคสของคนนี้เปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นสีแดง ซึ่งก็สลับกันไปกับที่คนนี้หายแล้ว คนนั้นตายต่อ หรือคนนี้เคสเข้ามาใหม่ มันวนอยู่เรื่อยๆ ดังนั้นก็พอพูดได้ว่าเราอยู่ในจุดที่เห็นคนตายเป็นเรื่องปกติ ทั้งๆ ที่ไม่ควรเป็นเรื่องปกติ ซึ่งแน่นอนว่ามันส่งผลกระทบต่อเราทั้งทีม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคุณหมอที่เป็นเจ้าของเคสแล้วต้องโทรไปอัพเดตอาการคนไข้ทุกวัน เขาจะเป็นคนที่ใกล้ชิดคนไข้มากที่สุด

ล่าสุดเราเลยเตรียมรับจิตแพทย์เข้ามาในทีมแล้ว เพื่อให้ทั้งเรา คนไข้ และคนที่มีคนในครอบครัวเสียชีวิตได้โทรคุยกับจิตแพทย์เพื่อเยียวยาจิตใจ เพราะว่าใจกับกายมันต้องไปด้วยกัน 

ในมุมกลับกัน อะไรคือแรงที่ทำให้ทำต่อ

ไนล์ : สิ่งที่ช่วยซัพพอร์ตใจพวกเรามากที่สุดคือทุกครั้งที่เห็นว่าเคสปิดได้ คนไข้ถูกส่งไปรักษาต่อหรือว่าได้รับการช่วยเหลือ หรือเราดูแลเขาจนผลโควิด-19 กลายเป็นลบ ทั้งหมดนี้ทำให้เรารู้ว่าการที่เราเอาสภาพจิตใจของตัวเองมาทำลายด้วยการเป็นอาสาสมัคร มันเป็นการย้ำจุดยืนนั่นแหละว่าตอนนี้เราทำอะไรอยู่

เราไม่ได้ทำความดีเพื่อให้รู้สึกสบายใจ รู้สึกว่าเป็นคนดี รู้สึกสวย หรือรู้สึกว่าเป็นจิตอาสา แต่เราทำเพราะมันสะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวของรัฐที่ต้องให้คนแบบเรามาทำหน้าที่ตรงนี้ มันทนไม่ไหวแล้วที่จะต้องเห็นคนที่เขามีหน้าที่แต่กลับไม่ทำอะไร ดังนั้นทุกครั้งที่เราช่วยเหลือคนได้มากเท่าไหร่ ยิ่งจำนวนของจิตอาสาในประเทศเรามีมากขึ้นเรื่อยๆ มันก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในประเทศนี้มันผิดปกติ

สรุปคือจิตใจของอาสาสมัครที่อยู่ได้ทุกวันนี้ก็มาจากความโกรธล้วนๆ มันเป็นแรงขับเคลื่อนให้เราทำอยู่ทุกวันนี้ได้

ตั้งแต่การเปิดกลุ่มคนดูแลกันเองมาเป็นระยะเวลาเดือนกว่า สิ่งที่กลุ่มคนดูแลกันเองย้ำคือการปิดโครงการให้เร็วที่สุด แต่ทำไมล่าสุดถึงมีการขยายขอบเขตไปในต่างจังหวัด

อิง : เพราะในตอนแรกเราทำเพราะอยากกลับไปใช้ชีวิตปกติ ทุกคนไม่อยากทำงานตรงนี้ แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะเราต้องปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเพื่อนมนุษย์ แต่ในสภาวะที่รัฐล้มเหลวและไม่ยอมมาทำงานของตัวเองสักที เราเลยต้องขยายงานตามหน้างานไป

อย่างตอนนี้เราก็มีเครือข่ายในการรักษาที่ใช้หมอเดียวกันกับกรุงเทพฯ และปริมณฑล คือที่อยุธยา รวมถึงขอนแก่น ศรีสะเกษ และปราจีนบุรีที่กำลังติดต่อกันอยู่เหมือนกัน เพราะพวกเขาก็เจอปัญหาคล้ายๆ กรุงเทพฯ คือการแยกกักตัวที่บ้านปลอม คือลงทะเบียนไปแต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นการที่ อสม.เดินเอาฟ้าทะลายโจรและเครื่องวัดออกซิเจนมาให้ ไม่ได้มีการติดตามอาการอะไร หลายๆ ที่เป็นแบบนี้นะ เราเลยพยายามขยายหน้างานเพื่อดูแลคนที่ไม่ได้รับการดูแลจากรัฐให้มากขึ้น

ถ้าให้สรุป ตอนนี้เป้าหมายของกลุ่มคนดูแลกันเองคืออะไร

อิง : ยังคงเหมือนเดิม คือเราต้องการปิดโครงการให้เร็วที่สุด และเงื่อนไขที่เราจะปิดโครงการคือรัฐต้องมาทำหน้าที่ปิดช่องว่างของการรักษาหลังลงทะเบียนให้ได้

ถ้าผู้ป่วยโควิด-19 นับหนึ่ง คุณควรให้หมอโทรหาและให้ยาเขาได้แล้วตั้งแต่วันนั้น ตรวจปุ๊บจ่ายยาปั๊บ ทำงานให้รวดเร็ว นี่คือสิ่งที่จะจัดการปัญหาโควิด-19 ณ ปัจจุบันได้เบื้องต้น และอันที่ 2 คือเรื่องวัคซีน mRNA เอาเข้ามาสักทีเถอะครับ

ไนล์ : เราเหมือนกับอิงที่อยากให้พรุ่งนี้ทุกคนสามารถนอนและนั่งดูเน็ตฟลิกซ์ทั้งวัน อยากเลิกทำงานอาสาตรงนี้แล้ว แต่ทุกอย่างมันไม่เอื้อให้เราหยุดเลย ดังนั้นย้ำอีกทีว่ายิ่งมีอาสาสมัครมากขึ้นเท่าไหร่ รัฐก็ยิ่งล้มเหลวมากขึ้นเท่านั้น

รัฐต้องทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว ไม่ใช่ให้ประชาชนทำแทนแบบนี้

The post คุยกับ ‘กลุ่มคนดูแลกันเอง’ กลุ่มอาสาสมัครช่วงโควิด-19 ที่อยากปิดโครงการให้เร็วที่สุด appeared first on a day magazine.

ไม่ไกลจากสถานี BTS ทองหล่อ ท่ามกลางย่านคนจีน ตึกแถวสูง และหน้าต่างเหล็กดัดที่เห็นจนชินตา มีสตูดิโอออกแบบที่ชื่อ Studio Act of Kindness ตั้งอยู่

จะว่าแนบเนียนก็ใช่ ที่นี่ไม่ได้ดัดแปลงโครงสร้างอะไรใหญ่โตจนเรียกร้องความสนใจจากคนที่เดินผ่านไปมา แต่จะว่าโดดเด่นก็ได้ เพราะเจ้าของตกแต่งด้านหน้าด้วยปูนเปลือย แต่งเติมกระจกใส ประตู และกรอบหน้าต่างสีดำสนิท จากดีเทลเล็กๆ น้อยๆ แต่ด้วยความพิถีพิถันในการออกแบบทำให้เก็บเสน่ห์ของตึกแถวเก่า และปลุกชีวิตอาคารให้โมเดิร์นขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

ผู้ที่ตกแต่งสตูดิโอให้กลมกลืนแต่โดดเด่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ชารีฟ ลอนา ดีไซเนอร์และเจ้าของ Studio Act of Kindness สตูดิโอที่เชื่อในการผสมผสานศาสตร์ที่หลากหลายจนเกิดเป็นงานหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นงานโปรดักต์ เฟอร์นิเจอร์ งานออกแบบภายใน และสถาปัตยกรรม เช่น งานออกแบบตกแต่งธนาคารเกียรตินาคินภัทร สาขาทองหล่อ ที่ตีความธนาคารให้ไม่เคร่งขรึมน่าเบื่อ หรือมีส่วนร่วมกับโปรเจกต์ Sretsis Parlour คาเฟ่สีชมพูแสนแฟนตาซีบนชั้น 2 ในศูนย์การค้าเซ็นทรัล เอ็มบาสซี

พ้นไปจากงานดีไซน์สถานที่ เรายังแอบเห็นม้วนผ้าและตัวอย่างกระเป๋าในสตูดิโอของเขา รอที่จะเป็นส่วนหนึ่งของงานชิ้นใหม่ที่คาดว่าจะเป็นสินค้าในแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายที่ชื่อ One’s Essentials ด้วย

สารภาพตามตรงว่าก่อนมาถึง เราตั้งใจจะคุยกับชารีฟถึงวิธีคิดงานออกแบบภายในของเขาเท่านั้น แต่หลังจากนั่งบนโซฟาสีขาวนุ่มฟูบนชั้น 3 บทสนทนากลับยาวไปถึงชีวิตที่ตั้งอยู่บนการพิสูจน์ตัวเองอยู่ตลอดเวลา เส้นทางการเรียนด้านออกแบบ ไปจนถึงความสนใจในพื้นที่ที่ไม่ใช่แค่งานสถาปัตยกรรม แต่ยังรวมไปถึงเมืองที่ประกอบสร้างเขาขึ้นมา

เริ่มสนใจในงานดีไซน์ตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมโชคดีที่รู้ตัวตั้งแต่เด็กๆ เลยว่าชอบศิลปะ แต่มันอาจจะยังไม่ชัดเจนว่าเป็นดีไซน์หรือเป็นอะไร

ผมโตมาในจังหวัดยะลา ยุคที่ผมโตผงขาว (ยาเสพติด) กำลังเข้ามาในสามจังหวัด ด้วยความที่คุณพ่อคุณแม่เป็นคุณครูเขาก็พยายามจะเอาลูกออกไปจากอันตราย แกก็ออกไปสร้างบ้านใหม่อยู่ในหมู่บ้านนี่แหละ แต่ไม่มีใครเลยรอบๆ บ้านเรา ข้างหลังเป็นภูเขา ข้างหน้าเป็นคลอง มีสวนมะพร้าว กลายเป็นว่าชีวิตวัยเด็กเรามีเพื่อนน้อย เท่าที่จำได้คือผมโตมากับการวาดรูป เป็นเด็กที่ค่อนข้างเก็บตัวและชอบศิลปะ พอเข้าประถมก็เริ่มแข่งขัน ประกวดทุกอย่างที่เป็นศิลปะ ร้องเพลง ดนตรี แต่ด้วยความที่เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ไม่ได้มีทุนมากพอที่จะไปติว ก็อาศัยลักษณะการทำซ้ำๆ ซึ่งเราไม่รู้หรอกว่าถูกหรือผิด พอมาถึงจุดหนึ่งเราก็รู้สึกว่าเราวาดได้ วาดคนเหมือนตั้งแต่ประถมฯ

พอถึงมัธยมฯ ทั้งๆ ที่ที่บ้านเห็นว่าเรามีความสามารถทางศิลปะแต่เขาก็อยากให้เข้าสายวิทย์และเรียนหมอ เพราะคนต่างจังหวัดไม่ได้รับรู้ว่าอาชีพดีไซน์มันจะมีทางรอดไหมในประเทศนี้ แต่ใจผมคือรู้ตั้งแต่แรกว่าอยากเรียนดีไซน์

พอ ม.ปลายผมก็ได้โควตามาเรียนโรงเรียนในตัวเมืองและออกจากบ้านมาอยู่กับน้าซึ่งเป็นสถาปนิกมาก่อน แต่เจอวิกฤตต้มยำกุ้งเลยต้องกลับมาเป็นอาจารย์อยู่ต่างจังหวัด เราก็ได้แอบอ่านหนังสือที่เขาขนกลับมาจากกรุงเทพฯ เห็นหนังสือดีไซน์ อารมณ์เหมือนครูพักลักจำ​ เป็นช่วงที่เราได้โลดแล่น ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นมากๆ อยู่นอกสายตาของพ่อแม่ (หัวเราะ)

การอยู่ในสามจังหวัดส่งผลกับงานดีไซน์ไหม

ส่งผล เหมือนว่าการเกิดมาเป็นกลุ่มคนชายขอบ (minority) ที่โดนกดทับด้วยอะไรบางอย่าง มันทำให้เรารู้สึกคาดหวังสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง อยากจะดีกว่าเดิม และพอเราอยู่ในจุดนั้นมันทำให้เราเปิดรับวัฒนธรรมอื่นๆ หรืองานอื่นๆ ได้กว้าง เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่เหนือใคร เราเป็นนักฟังมากกว่าเพราะเราอยู่ในฐานะที่พูดอะไรได้น้อย มันทำให้เรามองคนได้ขาดขึ้น

การโตในยะลาตอนนั้นสนุกมาก ผมมีความทรงจำที่ดีมากเพราะว่ายะลาติดมาเลเซีย ซึ่งเคยเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ ผมโตมากับเพลงฝรั่ง ละครฝรั่ง ไม่ฟังเพลงไทยเลย คนในหมู่บ้านพูดไทยกลางยังไม่ชัดเลยแต่ฟังเพลงฝรั่ง ลุงฟัง Bee Gees กินข้าวหมกไก่ ป้าที่กลับจากตัดยางมาเปิดเพลงของ Celine Dion ฟัง เพื่อนๆ ผมโตมากับวง Nevada ทุกคนไว้ผมยาว ใส่เสื้อหนังเป็นพู่ๆ นี่มันแคลิฟอร์เนียหรือว่าอะไร

ด้วยความที่พ่อแม่ส่งผมไปเรียนโรงเรียนคริสต์ตั้งแต่เด็กเพราะอยากให้ผมได้ภาษาอังกฤษ เสาร์-อาทิตย์ผมก็มาเรียนโรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม ต้องเรียนภาษาอาหรับด้วย มันทำให้ผมเปิดกว้าง มันอาจจะทำให้เราทนกับความต่าง เข้าได้กับทุกคน และทำให้เราเข้าใจว่าเราไม่จำเป็นต้องไปอยู่เหนือใคร ต้องเป็นคนที่กำหนดให้คนอื่นทำตามไม่ว่าเรื่องดีไซน์หรือความคิด ดีไซน์เราเลยเปิดกว้างกับสิ่งต่างๆ มาโดยตลอด

ทำยังไงถึงได้เรียนด้านดีไซน์ในระดับมหาวิทยาลัย

พอต้องไปสอบเอนทรานซ์ผมได้คะแนนดีไซน์ดี แทบจะติดคณะสถาปัตย์ทุกมหาวิทยาลัยเลย แต่ว่าพ่อกับแม่ไม่ให้เรียน สุดท้ายถึงจะซิ่วผมก็ไม่ติดหมออยู่ดี แล้วก็รู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆ จนทะเลาะกันถึงขั้นผิดใจ บ้านผมค่อนข้างจะเคร่งศาสนานิดหนึ่ง พี่สาวกับพี่เขยที่เป็นหมอก็เลยพูดกับพ่อแม่ว่าน้องน่าจะมีพรสวรรค์ที่พระเจ้าให้มา พ่อแม่ก็เลยให้ลองดู เลยได้เรียนอินทีเรียร์ที่ ม.กรุงเทพ

ได้ยินว่าคุณไม่ได้มีแค่ความขบถต่อพ่อแม่ แต่ตอนที่ทำทีสิสระดับมหาวิทยาลัยก็ขบถกับงานดีไซน์จนโดนวิจารณ์หนัก ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม

ผมอาจจะเรียกความขบถของตัวเองตอนนั้นว่าความครีเอทีฟก็ได้มั้ง ตอนเรียนผมมีความคิดว่าทำไมงานดีไซน์บ้านเราถึงถูกจำกัดอยู่แค่นิยามไม่กี่อย่าง ผมเลยทำหัวข้อทีสิสที่สเกลใหญ่และยากสำหรับเด็กปริญญาตรีมาก เพราะเหมือนมันเปลี่ยนแปลงบริบทของประวัติศาสตร์ผ่านงานอินทีเรียร์ผสมกับแลนด์สเคป

ทีสิสของผมชื่อ The Block Six Contemporary Performing Arts Center and Workshop Studio ผมศึกษาว่าโรงละคร ศูนย์การแสดง ศูนย์วัฒนธรรมแห่งชาติมักจะเป็นสถานที่ที่ศิลปะชั้นสูงหรือออร์เคสตราจะไปเล่นโชว์เท่านั้น ขณะเดียวกันเด็กที่เรียนการแสดงหรือนักแสดงอิสระไม่มีพื้นที่ให้โชว์เลย

เพราะโรงละครเหมือนมีการจำกัดชนชั้น เราเลยทลายกำแพงโรงละครด้วยการใช้คอนเซปต์ความถ่อมตนแบบไทยๆ ตีความคำนี้ออกมาในรูปแบบของสถาปัตยกรรมที่จับต้องได้มากขึ้น โดยใช้โรงงานยาสูบเก่ามาดัดแปลง ลดระดับอาคารลง ดึงเอาธรรมชาติอย่างแม่น้ำเข้ามาอยู่ในโรงละคร หรือแม้แต่เปลี่ยนบันไดเป็นสโลปเพื่อไม่ให้เกิดเสียงเวลาเดินเพื่อให้เข้ากับบริบทคนไทยที่ชอบมาสาย หลายคนที่ได้เห็นงานของเราเขาก็เกิดคำถามว่าทำอะไรวะ ในขณะที่เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราทำคือการเปลี่ยนความหมายสเปซกับฟังก์ชั่นของอินทีเรียร์ของโรงละครเลยนะ ทำไมไม่มีใครเก็ตเรา โชคดีที่อาจารย์และมหาวิทยาลัยซัพพอร์ตเราเต็มที่ คนที่ชอบก็ชอบ แต่คนที่ไม่ชอบก็คือด่าเลย

คนที่วิจารณ์ในแง่ลบ เขาวิจารณ์ว่ายังไงบ้าง

ทำไมทำตัวแบบนี้ คิดว่าเจ๋งเหรอ ความคิดที่อยากจะเปลี่ยนอะไรแบบนี้มันเป็นไปได้ยากนะ คุณจะทำงานกับคนอื่นยาก คนอย่างคุณไปทำงานบริษัทไหนก็ไม่มีใครรับหรอก เราเฟลนะ เพราะเราเชื่อในสิ่งที่ทำว่าเรามีเหตุผลซัพพอร์ตมากพอ

งานนี้เป็นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ผมสงสัยว่าทำไมประเทศอื่นถึงทำอะไรเจ๋งๆ นอกกรอบได้ ทำไมทุกคนถึงยังจำกัดกับฟอร์ม ระเบียบ ทั้งๆ ที่เราทำอาชีพที่กำลังนำพาสังคมไปสู่อะไรที่มันสร้างสรรค์มากๆ ผมเลยไปเรียนต่อที่ The Glasgow School of Art เพราะชอบวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยที่ให้สองคณะอย่างดีไซน์และสถาปัตย์มาเรียนแลกเปลี่ยนกัน เพราะเขาเชื่อว่าการมีความรู้รอบตัวทำให้เราถือไพ่เหนือกว่า เขาอยากจะผลิตเด็กที่ไปท้าทายอุตสาหกรรมดีไซน์ ไม่ได้อยากจะผลิตสถาปนิกที่เป็นงานสถาปัตย์อย่างเดียว

การเรียนที่นั่นเปลี่ยนมุมมองต่องานดีไซน์ของคุณไหม

เปลี่ยนเยอะเลย มันเป็นช่วงชีวิตที่เปลี่ยนเราเป็นคนละคน จากเดิมที่ไม่มั่นใจในตัวเองเพราะไม่มีทุนที่จะเสพงานดีไซน์ที่ดีเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ต้องอาศัยครูพักลักจำเอา แต่พอเราไปอยู่ที่นั่น อันดับแรกคือมันทำให้ผมรู้สึกว่าดีไซน์เป็นเรื่องของทุกคนที่เท่าเทียมกัน ทุกคนเข้าถึงได้ เขามีมิวเซียมที่เข้าได้ฟรีเยอะมาก ยิ่งเด็กนักเรียนจะเข้าไปไหนก็ได้ ผมถือบัตรนักศึกษาเข้าไปค้น archive ของเมือง เอาแบบตึกในยุควิกตอเรียนออกมาอ่านได้เลย เรารู้สึกว่าการศึกษาที่ดีมันต้องเป็นแบบนี้สิวะ (หัวเราะ) การได้เรียนดีไซน์ที่ดีในเมืองที่มันมีพร้อมทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

เขาสอนเราตั้งแต่วันแรกๆ ว่าพอมาอยู่ที่โรงเรียนต้องทำตัวเหมือนน้ำไม่เต็มแก้ว ทิ้งอีโก้ของตัวเองออกไป และสอนให้เราตั้งคำถาม ดีไซน์ที่ดีในโลกนี้มันเกิดจากการตั้งคำถาม เช่น เราไม่เคยมองเห็นพระเจ้าแต่เราจะทำให้พระเจ้าอยู่ในสถานะอาคารได้ยังไงในเชิงสถาปัตยกรรมและอินทีเรียร์ มันเลยเกิดเป็นโบสถ์ มีแสงที่เข้ามาจากทิศเหนือ ซึ่งมันเกิดจากคำถามทั้งหมด

แต่ว่าในบ้านเรา สมัยก่อนเราอาจจะโฟกัสกับความงามแบบเดียว แบบวิถีช่างศิลป์ คุณต้องวาดรูป ต้องปั้นรูปให้เหมือน พอไปเรียนเรารู้เลยว่าที่เราเรียนมามันไม่เหมือนกับที่คนอื่นเขาเรียน ที่ทุกคนมานั่งเถียงกันว่าทำไมงานนี้สวยหรือไม่สวยซึ่งเรางง นอกจากนี้มหาวิทยาลัยเขาก็สั่งให้เลือกวิชาเลือกที่เป็น fine art ผมก็ไปลงเรียนป๊อปคัลเจอร์ อาจารย์ที่สอนเป็นคนทำนิตยสาร ArtReview เขาก็มาสอนวิจารณ์หนัง ผมต้องไปเรียนวิจารณ์เพลงด้วย ซึ่งมันทำให้เรามองเห็นตลาดกว้างขึ้น เพราะเราปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าวันหนึ่งเราเป็นสถาปนิกเราอาจจะต้องมีลูกค้าที่เป็นนักร้อง

มีงานชิ้นไหนที่เปลี่ยนตัวคุณไหม

งานทีสิสที่นั่นเปลี่ยนผมเหมือนกัน เราตั้งคำถามกับสังคมยุโรป พูดถึงเมืองกลาสโกว์ในสกอตแลนด์ที่ประสบความสำเร็จเรื่องการเงินแต่ทำไมคนถึงติดเหล้าและฆ่าตัวตาย แปลว่าค่า GDP ไม่ได้แปรผันตรงกับความสุขของคนในเมือง ดังนั้นในฐานะสถาปนิกผังเมือง คุณสามารถแก้ปัญหาเมืองนี้ได้ยังไงบ้าง

คำถามนี้ทำให้เกิดเป็นโปรเจกต์ที่ชื่อว่า Fun Factory กลาสโกว์เป็นเมืองอุตสาหกรรมมาก่อน คนไม่ได้ใช้พื้นที่สาธารณะเพราะอากาศหนาวมาก ฝนตกทั้งวัน คนเลยต้องเข้าไปอยู่ในอาคารและกินเหล้า ผมเลยออกแบบโรงงานที่เริ่มผลิตโปรดักต์ตอนห้าโมงจนถึงสามทุ่มเล่นกับช่วงเวลาหลังเลิกงาน ด้านในโรงงานมีอาร์ตแกลเลอรี มีลานกีฬา มีสระว่ายน้ำอุ่น หรือกิจกรรมที่ให้คนทุกเจเนอเรชั่นเข้าไปทลายกำแพงกันได้

ภาพงาน 3D design ของโรงงานจะดูหดหู่มาก เป็นการส่อเสียดเมืองอุตสาหกรรมว่ามันใช้มนุษย์เป็นเครื่องมือ เครื่องจักร จนเหมือนลืมไปว่าทุกคนไม่มีความสุขเลย แต่คนที่ดูงานแฮปปี้มาก คนที่นั่นชอบกันแบบปรบมือให้

จำได้ว่าวันที่เราจะเรียนจบ อาจารย์กับสภาสถาปนิกที่สกอตแลนด์เขาก็พูดว่า เขามองว่าเด็กเอเชียถือไพ่เหนือกว่าคนยุโรปตรงที่ว่าเรามีฝีมือในการวาด เพราะเราโดนเทรนมาแบบนั้น พอวันหนึ่งเรามีความคิดเป็นของตัวเอง เราก็คือลูกผสมระหว่างสองวัฒนธรรมและจะอยู่รอดในทุกๆ ที่ มันเป็นคำชมที่ดีที่สุดสำหรับผมเลย

หลังเรียนจบคุณทำงานในลอนดอนต่อก่อนจะกลับมาเปิดสตูดิโอที่เมืองไทย ตอนนั้นทำงานอะไร

ผมทำหลายอย่าง มีงานฟื้นฟู (revamp) Portobello Market ที่ Notting Hill เพราะจริงๆ ผมจบสถาปัตยกรรมผังเมืองเชิงสร้างสรรค์ มันเป็นคณะใหม่ที่ไม่ได้ศึกษาแค่ผังเมืองแต่ยังรวมถึงการเอาเมืองเก่ามาทำนู่นนี่ งานของผมทำงานร่วมกับนักลงทุนและรัฐบาล ทำอยู่ประมาณเกือบๆ 2 ปีเจ้านายก็บอกว่ามาเป็นหุ้นส่วนไหม ถ้าเป็นหุ้นส่วนต้องเป็นประชากรของที่นี่ ผมเลยกลับไทยมาขอคุยกับพ่อแม่ก่อน

จริงๆ ใจอยากอยู่ที่นั่นเกินร้อย เรารู้สึกว่ามันเป็นที่ของเราและเป็นโอกาสที่ดีมาก แต่อยู่ๆ ก็ได้งานฟรีแลนซ์ที่ไทย ลูกค้าก็เข้ามาเรื่อยๆ จนผมเห็นโอกาสความเป็นไปได้ที่นี่ที่สูงเหมือนกัน ตอนนั้นอังกฤษกำลังอยู่ในช่วง Brexit พอดี ซึ่งไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ ผมเลยตัดสินใจอยู่เมืองไทยและเปิดสตูดิโอ Studio Act of Kindness ขึ้นมา

การทำงานที่ลอนดอนกับที่นี่เหมือนหรือต่างกันยังไง

ตอนผมทำงานที่นั่นกับทำงานที่นี่เรามีวิถีเดียวกันคือเอาความเป็น fine art มาผสมกับความคราฟต์ ทำอะไรใหม่ๆ ที่ไม่ใช่แค่งานดีไซน์ที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าสวย เป็นพิมพ์นิยม เป็นกระแส ถ้านิยามเราคงเป็นสตูดิโอแบบอินดี้ หมายถึงว่าไม่ได้ขึ้นกับใคร ไม่ได้ขึ้นกับว่าต้องทำแบบนี้ แต่ขึ้นอยู่กับความสามารถและอาวุธที่เรามีในมือ และเราจะเสนออะไรให้ลูกค้าได้บ้าง

Studio Act of Kindness ทำอะไรบ้าง

หลักๆ ก็คือทำงานออกแบบภายในกับสถาปัตยกรรมที่ไม่ได้เป็นสเกลใหญ่ เช่น งานรีโนเวชั่นบ้าน อาคาร แต่ในทุกๆ งานมีการใช้แนวทางอย่างอื่นนอกจากสถาปัตยกรรม เราเลยเรียกตัวเองว่าเป็น multidisciplinary design คือเราไม่ได้เป็นอินทีเรียร์ดีไซเนอร์อย่างเดียว เรามีแบ็กกราวนด์อย่างอื่น เรามีคนในทีมที่เคยทำงานกับบริษัทโฆษณา Ogilvy มาก่อน เขาจะดูเรื่องแบรนด์ดิ้ง ดังนั้นทุกๆ โปรเจกต์มันเลยมีดีเทลครบ มาหาเราที่เดียวแล้วจบ

เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของ Studio Act of Kindness คือการเล่นกับเทกซ์เจอร์ สี เป็นส่วนผสมของ fine art หรือเปล่า

ใช่ๆ มันอาจจะเป็นสิ่งที่ผมเสพมาโดยตลอดด้วย ด้วยความโชคดีที่เราเป็นคนเข้ากับคนง่าย เรามีเพื่อนจากหลายๆ ที่ ทำให้เราเข้าใจส่วนผสมในสังคมนี้ ผมรู้สึกว่าความหลากหลายมีอิทธิพลกับงานผม ทั้งในเชิงวัสดุ เทคนิค ผมเป็นเพื่อนกับช่างภาพ ผมก็จะไปเรียนรู้วิธีถ่ายภาพเพื่อเอามาเช็กแสงเงาในสเปซเรา หรือเราชอบ fine art ตั้งแต่เด็กก็นำวิธีการเพนต์มาใช้กับการเพนต์ผนัง

เวลาทำงานแต่ละงานผมก็จะเปิดเพลงไม่เหมือนกัน มันช่วยทำให้เราเข้าใจและมองเห็นสิ่งที่มองไม่เห็น และสุดท้ายผมจะสวมบทบาทเป็นลูกค้าเสมอ เพราะลูกค้าที่มาหาเราเขาอยากได้การที่เราตีความโจทย์ของเขา ไม่ใช่เรื่องที่เรายัดเยียดดีไซน์ที่เราชอบไปให้ลูกค้า

จากงานที่ผ่านๆ มา เหมือนว่าคุณจะคำนึงถึงเรื่องแสงเยอะด้วย

คำนึงเยอะ ถ้างานนั้นเป็นบ้านหรือเป็นออฟฟิศ แสงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ตอนที่ผมไปเรียนกลาสโกว์ก็ไม่มีแสงเลย แต่ความดีงามของโรงเรียนคือมันถูกตั้งโดยสถาปนิกชื่อดังอย่าง Charles Rennie Mackintosh เขาเป็นคนละเอียดอ่อนเรื่องการจัดการพื้นที่ด้วยแสงจนเกิดห้องเรียนที่ใช้แสงจากทิศเหนือเข้ามาทำให้ไม่เกิดเงาสะเปะสะปะในสตูดิโอ เวลาเรียนวาดหรือปั้นเลยเห็นวัตถุชัด การไปเรียนทำให้เรารู้สึกละเอียดอ่อนกับการจัดการแสงมากขึ้น เราจัดการกับแสงให้มันเกิดเป็นการเคลื่อนไหวที่แตกต่างกันในสเปซเราได้ แสงที่ลอดผ่านวัตถุเข้ามาแล้วถูกย้อมให้ดูเย็นๆ เราก็ทำได้ เราลองเรื่องแสงกันเยอะเหมือนกัน

คุณคิดถึงอะไรบ้างเวลาทำงานอินทีเรียร์

ปัจจัยสำคัญที่สุดขึ้นอยู่กับแต่ละโปรเจกต์ ยกตัวอย่างง่ายๆ ตอนออกแบบสตูดิโอของออฟฟิศผม ปัจจัยหลักคือต้องพรีเซนต์ความเป็นตัวเอง ผ่านรูปทรงของอาคาร บรรยากาศ เทกซ์เจอร์ มู้ด แม้แต่ห้องโถงชั้นล่างตรงทางเข้า ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็คงทำเป็นล็อบบี้โชว์โมเดลสถาปัตยกรรม แต่เราอยากให้คนรับรู้ว่าเราทำอย่างอื่นนอกจากอินทีเรียร์ได้ด้วยก็เลยจัดวางแจกัน เฟอร์นิเจอร์ เสื้อผ้า กระเป๋า ชั้น 2 เป็นออฟฟิศที่ทุกคนทำงานด้วยกัน สามารถเดินทะลุผ่านได้ ผมก็เดินไปเจอลูกน้องแล้วค่อยเดินมาข้างบนชั้น 3

นี่คือการคิดจากโจทย์ว่าออฟฟิศต้องสะท้อนตัวผม สะท้อนวิธีการทำงาน คาแร็กเตอร์ โชว์คราฟต์สกิล โชว์เทคนิคที่เราอาจไม่ได้ทำในงานลูกค้า แต่พอเป็นโปรเจกต์อื่นๆ เราก็ต้องอ้างอิงลูกค้า เช่น บ้านนี้ทำให้ลูกค้าอยู่ในบ้านแล้วรู้สึกสงบ หรือทำร้านอาหารที่เราต้องใช้ดีไซน์เป็นเครื่องมือทำให้ธุรกิจเขาเติบโตได้ มันมีไม่กี่ปัจจัยหรอก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดจะขึ้นอยู่กับโจทย์ของแต่ละโปรเจกต์

คุณได้แรงบันดาลใจจากไหน

ผมชอบดูวิถีชีวิตของคนนะ แต่ก่อนตอนเรียนที่ยะลา การนั่งมอเตอร์ไซค์คือการอยู่กับความคิดตัวเอง ในหูมีซาวนด์อะเบาต์ ฟังเพลง ลมตี เราเห็นทิวทัศน์วิวภูเขา เห็นทุ่งนา ก่อนจะเข้าไปในเมืองก็จะเห็นความเป็นไปของคนทุกๆ วันที่ออกมาทำงานตอนเช้า ถ้าให้ผมขับมอเตอร์ไซค์ผมก็คงจะได้รับแรงบันดาลใจกับการเห็นคนในเมือง ถ้าสถานการณ์ดีขึ้นผมคงเอามอเตอร์ไซค์ออกไปขับในต่างจังหวัดริมทะเลที่มองเห็นอะไรอย่างอื่นที่เราคว้ามันไม่ได้บ้าง ไม่เข้าใจมันบ้าง ไม่ต้องคิดถึงมันบ้าง ผมว่าฟีลมันดีกว่ารถยนต์นะ เหมือนเราไม่มีขอบเขต และมองความเป็นไปในสปีดที่มันต่ำๆ เห็นคน ได้กลิ่นทะเล ได้กลิ่นถนน ได้ยินเสียงบรรยากาศรอบข้าง

มีงานคราฟต์ไหนที่คุณกำลังสนใจไหม

ผมกำลังสนใจฮอนด้าที่เอาโมเดลรถเก่ากลับมาคราฟต์ใหม่เป็น All New C125 ผมรู้สึกว่านี่คือวิธีการที่ผมทำงานมาโดยตลอด แต่เราทำงานกับสเปซ กับโปรดักต์ ยานพาหนะที่ถูกเอามา redesign ใหม่มันตอบโจทย์กลุ่มคนที่ชอบงานคราฟต์หรือภาพจำในอดีต แต่จะให้ไปขับรถเก่าก็คงไม่ได้ ผมชอบตรงที่ใช้วัสดุเดิม สีที่แมตช์ ผมว่ามันโชว์ได้ด้วย เป็นงานศิลปะที่เข้าถึงได้ เอาออกไปใช้ได้ด้วย

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post ชีวิตของชารีฟ ลอนา นักออกแบบที่เชื่อในการผสมจักรวาลความคราฟต์กับงานสถาปัตย์ appeared first on a day magazine.

ในบรรดาลุคต่างๆ ของแฟชั่นนิสต้าอย่างพิชญ์ มีเสื้อผ้าประเภทหนึ่งที่เขาใส่บ่อยจนเป็นภาพจำ นั่นคือชุดสูท ซึ่งไม่ใช่สูทธรรมดาๆ หาได้ทั่วไป แต่ต้องเป็นสูทที่ปกกว้างแบบวินเทจ มีกระดุมสองแถว และเสริมสัดส่วนให้ดูสง่าราวกับว่าตัดมาเพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น

แน่นอน เพราะสูทส่วนใหญ่ที่เขาสวมมาจากร้านสูท tailor-made 612sixtwelve ของเขาเองที่ทำอย่างจริงจังแม้จะไม่เคยเรียนแฟชั่นมาก่อนเลยก็ตาม ในวันที่ร้านสูทของเขาเดินหน้ามากว่า 6 ปีจนขยายร้านได้ถึง 2 สาขา บทสนทนาต่อจากนี้เราจึงอยากชวนอดีตบอยแบนด์มาขุดคุ้ยถึงความชื่นชอบในการแต่งตัว จนถึงความจริงจัง ความอิน ความหมกมุ่นในการทำสูทและสิ่งที่รักจนถึงทุกวันนี้

พิชญ์ กาไชย

พิชญ์ กาไชย

ความสนใจเรื่องการแต่งตัวเกิดขึ้นตอนไหน ใช่ช่วงที่ไปเริ่มต้นใช้ชีวิตไฮสกูลที่อเมริกาหรือเปล่า

เราชอบอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนจะไปอเมริกา มันถูกปลูกฝังมาอย่างนั้นเองมั้ง หรืออาจจะเป็นเพราะแม่ ตอนเด็กๆ เราจะชอบใส่รองเท้าแตะ พอจะใส่รองเท้าแตะออกจากบ้านแม่ก็จะไม่ให้ออก บอกตลอดว่าถ้าจะเปิดเท้าอย่างน้อยๆ ก็ไปใส่รองเท้ารัดส้น มันก็ติดนิสัย

เข้าใจวิธีการแต่งตัวตั้งแต่ตอนนั้นเลยไหม

สมัยก่อนไม่เข้าใจอะไรเลย แค่รู้สึกว่าวันนี้อยากใส่อะไรเราก็จะตั้งไว้เป็น key piece เช่น วันนี้อยากใส่รองเท้าคู่นี้ วันนี้อยากใส่กางเกงตัวนี้ ที่เหลือก็ไปจัดให้มันลงตัว ตอนเด็กๆ ยังไม่รู้เรื่องก็เล่นสีไปก่อน เช่น หยิบเสื้อสีฟ้าใส่กับกางเกงสีครีมบ้าง ซึ่งเป็นสิ่งที่เด็กๆ คนอื่นอาจจะไม่ได้ทำกัน พอเริ่มเป็นมากขึ้นก็ใส่ดีเทล เพิ่มแอ็กเซสซอรีตามเทรนด์ เลือกสีตามเทรนด์ เลือกฟอร์ม ผสมหลายๆ อย่างรวมกัน เช่น เอาเชิ้ตแขนยาวมาใส่กับขาสั้น ใส่รองเท้าผ้าใบแทนรองเท้าหนัง สมัยก่อนตอนตกดึกเราจะเอาเสื้อผ้ามาวางคู่กัน โยนแอ็กเซสซอรี แล้วจดสิ่งที่เราจะใส่ไว้ในกระดาษใบใหญ่ๆ สำหรับใส่ 2 อาทิตย์ แล้วก็ไล่ใส่ตามนั้น เพื่อที่หนึ่ง–จะได้ไม่จับคู่ซ้ำ สอง–เรามีเสื้อผ้าเยอะ จะได้ใส่ครบทุกตัว แต่วันที่ไม่ได้ออกไปไหนผมก็จะไม่ใส่เสื้อผ้าที่จดไว้ ทำแบบนี้ตั้งแต่ก่อนไปอเมริกาแล้ว

ช่วงที่หันมาแต่งตัว คุณเริ่มสนใจเสื้อผ้าแบบไหน

เริ่มจากเสื้อผ้าวินเทจก่อน เพราะเรารู้สึกว่าเสื้อผ้าสมัยก่อนสวยกว่าสมัยนี้ เราเริ่มเดินจตุจักร เริ่มซื้อคอนเวิร์สก่อน อย่างพวกคอนเวิร์ส made in USA ที่เขาเลิกทำไปแล้ว เราเริ่มรู้ว่าต้องดูยังไง ดูเส้นข้างหลัง ไส้ตะเกียง รู้มากขึ้นเรื่อยๆ ต่อมาก็ซื้อเสื้อยืดมือสอง ซื้อเสื้อฮาร์เลย์ลาย 3D หรือเสื้อผ้าบางๆ คอตตอน 100% พอมีเงินเยอะขึ้นก็เริ่มซื้อแจ็กเก็ตหนัง ฯลฯ วันหนึ่งเราก็หยุดซื้อเสื้อผ้าวินเทจเพราะขี้เกียจไปเดิน มันร้อน เริ่มเอาที่ตัวเองสบาย ก็มาซื้อของแบรนด์เนม พอซื้อแบรนด์เนมก็รู้สึกว่าเราเริ่มโตแล้ว ก็เริ่มซื้อสูท ทุกอย่างจะคิดเอาเอง ฟอร์มตัวเองให้เป็นอย่างนั้น พอเราต้องซื้อสูทเราก็เริ่มซื้อสูทแพงๆ พอซื้อไม่ไหวก็เริ่มทำเอง ศึกษา ลองตัดจนเปิดร้านสูท แล้วก็ใส่สูทร้านตัวเอง

จากคนชอบแต่งตัว ใช้เวลานานไหมกว่าจะเป็นเจ้าของแบรนด์สูท 612sixtwelve

ปีครึ่ง เป็นปีครึ่งที่ซื้อผ้าจากสำเพ็งแล้วก็เอากลับบ้านมาตัดแบ่ง นั่งมอเตอร์ไซค์ไปร้านตัดเสื้อสูท นั่งมอเตอร์ไซค์ไปร้านคนตัดกางเกง เขียนใบงาน ทำทุกอย่าง ไปรับของ ฟิตติ้งลูกค้า วัดตัวเอง ทำอย่างนี้ก่อนแล้วค่อยเริ่มมีลูกน้อง

เวลาออกแบบสูทให้คนอื่น คุณคิดถึงอะไรบ้าง

คิดถึงความต้องการของเขาก่อนและปรับจากมัน ยังไงเขาก็จ่ายเงินมาให้เรา เพราะฉะนั้นเขาต้องได้ของที่เขาอยากได้ ถ้าเขามีแบบในหัวแล้วเราค่อยเพิ่ม-ลดรายละเอียดให้เขา เราจะไม่บอกว่าตัดอันนี้นะ อันนี้เจ๋ง นอกจากเพื่อนๆ ที่ผมจะบอกว่าเริ่มตัดจากสูททรงนี้ก่อน แล้วถ้าอยากตัดเพิ่มค่อยตัดสูททรงนี้ต่อ

เอกลักษณ์ของสูทของ 612sixtwelve คืออะไร

ผมใช้ทุกอย่างที่ตัวเองชอบ ร้านสูทถ้า traditional มากๆ ก็จะใช้ฟอร์มของอังกฤษ อิตาเลียน และเยอรมัน ผมเคยศึกษาและลองตัดแล้วทุกแบบและดึงรายละเอียดของสูทแต่ละอย่างมารวมกันก็จะได้ identity ของร้าน เวลาผมเดินไปงานแต่งงาน ต่อให้จำลูกค้าไม่ได้แต่ผมรู้เลยว่านี่สูทร้านผม ทั้งปก ทรง หรือ silhouette ของสูท ยิ่งกางเกงยิ่งดูออกง่ายเลย ผมจะดูออกว่านี่คือกางเกงร้านเราจากไซส์ ขากางเกง ทรงขากางเกง และเอว

สูทจากทางร้านก็มีการหยิบจับความวินเทจเข้ามาใช้เหมือนกัน

ใช่ สูทมันก็เหมือนเสื้อผ้าอื่นๆ ที่มีดีเทลในแต่ละยุคของมัน แค่เรารู้สึกว่าสูทยุค 30s-40s ฟอร์มมันสวย ยุคนั้นปกเสื้อสูทจะใหญ่ ตัวจะโคร่งหน่อย แล้วก็เป็นสูท (กระดุม) สองแถวเสียเยอะ มีสปอร์ตแจ็กเก็ต คนยังใส่สูทไปออกกำลังกายอยู่ ถ้ายุคก่อนหน้านั้นคนจะใส่เสื้อกั๊ก มีเสื้อกั๊ก (กระดุม) สองแถว เสื้อกั๊ก (กระดุม) แถวเดียว ผมว่าดีเทลของมันเยอะกว่าสูทสมัยนี้ ณ วันนี้คนก็เริ่มมาใส่สูทปกใหญ่กันเยอะ แต่จริงๆ แล้วฟอร์มของมันก็เริ่มมาจากสมัยก่อน เวลาผมขึ้นสูท ถ้าลูกค้าไม่พูดอะไรเกี่ยวกับปกผมจะขึ้นปกกว้าง 4 นิ้วทุกคน แต่ถ้าเกิดเขาพูดว่าไม่ชอบปกใหญ่ ผมลดจะให้มากที่สุดคือ 3 นิ้ว ที่ไม่ใช้ต่ำกว่านี้เพราะมันจะดูโมเดิร์นมาก ถ้าปกกว้างสองนิ้วเราไปซื้อสูทสำเร็จรูปได้เพียบเลย ผมเคยปฏิเสธลูกค้าให้ไปตัดร้านเพื่อนเพราะว่าเรื่องปกเสื้อนี่แหละ ถามว่าเราทำได้ไหม ทำได้ แต่มันเสีย identity ของร้านเรา

ดูเหมือนคุณให้ความสำคัญกับปกมาก

ผมว่าสูทที่ดี first impression แรกคือปก เราดูดีเทลของปกว่าเป็นทรงไหน เย็บแบบไหน ปกบางหรือไม่บาง แนบไม่แนบ ใช้ผ้าประมาณไหน แค่ปกอย่างเดียวก็ดูได้แล้วว่าสูทนี้แพงหรือถูก สิ่งที่สำคัญในการนิยามว่าสูทสวยไม่สวยก็คือปก

รายละเอียดตรงไหนที่จะไม่ปล่อยผ่าน

ทุกส่วนสำคัญหมด อย่างกระดุมเราก็คิดเยอะ ร้านสูททั่วไปมักจะใช้กระดุมพลาสติกหรือไม่ก็วัสดุสังเคราะห์ แต่ร้านที่มีเอกลักษณ์จะใช้กระดุมเขาสัตว์หรือพวกเปลือกหอยที่มาจากธรรมชาติ นั่นแปลว่ากระดุมแต่ละเม็ดจะมีดีเทลอย่างละนิดละหน่อยที่แตกต่างกันซึ่งเป็นเสน่ห์ ผมไม่สามารถปล่อยรายละเอียดตรงไหนผ่านไปได้ อย่างตอนวัดตัวลูกค้าผมก็วัดเองจนชำนาญแล้วค่อยสอนให้น้องวัด และผมยอมตัดสูทให้ลูกค้าใหม่บ่อยมาก คือบางคนสรีระของเขาทำให้ตัดชุดยากจริงๆ มันไม่ใช่แบบอ้วน-ผอม สูง-เตี้ย แขน-ขายาว แต่บางคนยืนเฉยๆ ไหล่ก็ไม่เท่ากัน เราก็ต้องรองบ่าด้านหนึ่งเยอะขึ้น ส่วนอีกข้างรองต่ำลงเพื่อให้ฟอร์มสวย หรือบางคนตัวหนา ใส่สูทแล้วปกอ้า ไม่แนบตัว ถ้าเราแก้สูทเกิน 2-3 ครั้งจนทรงสูทผิดไปหมดผมจะบอกว่าตัดใหม่ดีกว่าไหมครับ ขอโทษจริงๆ ที่เสียเวลาหน่อย ผมยอมโดนด่าว่าร้านนี้ตัดช้า ร้านนี้แก้เยอะ แต่ผมคิดว่าตัดใหม่มันสบายใจกว่า

ได้ยินว่ากับเพื่อนๆ คุณก็ตัดสูทให้เองด้วย

สำหรับเพื่อนผมจะมีแค็ตตาล็อกผ้าประมาณ 2 เล่มอยู่ที่ห้อง เวลาเพื่อนขี้เกียจไปที่ร้านผมจะให้มาหาที่บ้านได้ แต่ต้องบอกว่าเรามีผ้าแค่เซตนี้นะ ซึ่งเป็นเซตที่ไม่ได้แพง ถ้าอยากได้เซตแพงๆ ต้องไปที่ร้าน บางคนบอกว่าตัดไปงานแป๊บเดียว ไม่ต้องเอาแพงมากก็ได้ ผมก็ให้มาวัดตัว เลือกผ้า บอกดีเทลว่าอยากได้ทรง ปก กระเป๋าแบบไหน เอากระดุมสีอะไร จบ กลับบ้าน แล้วผมก็จะส่งต่อให้น้องที่ร้าน ประมาณ 3 อาทิตย์หรือเกือบเดือนค่อยโทรหาเพื่อนอีกทีให้มาลองชุด ทีนี้ผมค่อยมาแก้ ถ่ายรูป ขีดชอล์ก

จำเป็นแค่ไหนที่เจ้าของแบรนด์จะต้องรู้รายละเอียดเรื่องสูทขนาดนี้

สำคัญมาก เจ้าของร้านสูทควรรู้พื้นฐานของสูทเยอะๆ รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้นแบบนี้ รู้ว่าสูทกระดุมแถวเดียวใช้ปกได้กี่แบบ สูททักซิโดผ่าตรงไหน หรือถ้าไม่ผ่า ทำไมถึงไม่ผ่า สูทกระดุมสองแถวมีกี่แบบ ใช้ปกอันนี้ได้ไหม ดีเทลพวกนี้ผมคิดว่าควรจะต้องรู้ไว้เพื่อคุยกับลูกค้าหรือเอาไว้แก้งาน อย่างน้อยเราเป็นเจ้าของแบรนด์ก็ต้องใส่ใจเรื่องดีเทล ละเอียดกับมันให้มากที่สุด ถ้าผมเห็นน้องทำหลุดไปผมจะให้น้องโทรหาลูกค้าเลย แล้วบอกว่าให้เอาสูทกลับมาแก้

ทุกวันนี้จำกัดความการแต่งตัวของตัวเองยังไง

สมัยก่อนผมตัดแต่สูทสองแถวอย่างเดียวเลย คนจะเห็นผมใส่สูทที่ดูวินเทจตลอดเวลา ผมรู้สึกว่าสมัยนี้คนมองว่าสูทสองแถวเป็นแฟชั่น ทั้งๆ ที่มันเป็นสูทสมัยก่อนที่คนสมัยนี้เอามาใส่เป็นแฟชั่นเฉยๆ เดี๋ยวนี้ผมเลยหันมาใส่สูทคลาสสิกของคนไทยก็คือสูทแถวเดียว ใส่อะไรที่มันค่อนข้างเรียบง่ายมากที่สุด ไม่ค่อยอยากใส่อะไรหวือหวา

ตอนเด็กๆ ที่เราแต่งตัวจัด เวลาไปแฟชั่นโชว์เราจะเห็นเจ้าของแบรนด์เดินออกมา น้อยมากที่จะเห็นคนแต่งตัวเยอะ ส่วนใหญ่ใส่เสื้อดำ กางเกงดำหมดเลย แต่เขาทำเสื้อผ้าสวยมาก ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่แต่งตัว แต่ตอนนี้เราเริ่มเข้าใจแล้วว่า อ๋อ ในเสื้อดำ กางเกงดำมันก็มีดีเทลของเขาอยู่ แต่เขาแค่ขี้เกียจมานั่งใส่ลายเยอะๆ แต่งตัวเยอะๆ แล้ววันหนึ่งที่เรากลายเป็นคนแต่งตัวเรียบ เราก็รู้เลยว่าเราผ่านอะไรมา เหมือนกลับมาอยู่กับสิ่งที่มันสงบมากๆ 

เราผ่านมาหมดทุกอย่างแล้ว ผ่านการแต่งลายชนลาย แต่งตัวเยอะๆ แต่งทุกชิ้น ใส่แหวน 4-5 นิ้ว ใส่สร้อย ใส่ต่างหู ใส่รองเท้าสีหนึ่งถุงเท้าอีกสีหนึ่ง ใส่เสื้อลายเสือ กางเกงหนัง บูต แต่งตัวให้เหมือนร็อกเกอร์ เหมือนดิสโก้ ใส่ขาม้า จนเราเหนื่อย เหนื่อยกับการแต่งตัว ทุกวันนี้ผมไม่ได้จดชุดที่จะใส่ล่วงหน้าแล้ว ผมสงบและแต่งตัวสบายมากขึ้น แต่ก็ยังติดแต่งตัวอยู่ทุกวัน กางเกงยีนส์ที่รักมากๆ ที่เคยใส่ ลีวายวินเทจปีต่างๆ ที่ซื้อมาผมก็เลิกใส่แล้วเอาไปขาย ตอนนี้ส่วนใหญ่ผมใส่กางเกงผ้า ใส่กางเกงขาใหญ่ ใส่เสื้อดำ ขาว เทา ถ้าอยากให้มากขึ้นก็หยิบแจ็กเก็ตมาใส่ตัวหนึ่ง วันไหนไม่อยากใส่กางเกงขาใหญ่ก็ใส่ที่ขาเล็กลง ผมเล่นทรงของมันมากกว่า เน้นสบายเป็นหลัก

ตอนทำอาหารก็แทบจะไม่แต่งตัว แต่เราก็จะมีภาพในหัวว่าถ้าใส่ผ้ากันเปื้อนสีนี้ เสื้อข้างในต้องใส่สีไหน ยังมีนิดหนึ่ง มันเลิกไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวต้องเดินไปเดินมา ใส่รองเท้าหนังไม่ได้ งั้นใส่รองเท้าผ้าใบคู่นี้ ใส่เสื้อตัวนี้ เผื่อใครมาขอถ่ายรูป ยังคิดเรื่องการแต่งตัวอยู่นิดหนึ่ง

คิดว่าการเป็นคนใส่ใจในรายละเอียดให้อะไรกับคุณบ้าง

มันสร้างชีวิตได้นะ สร้างธุรกิจได้ ถ้าเราอินกับมันมากพอ อย่างผมก็เริ่มจากสิ่งที่ชอบ เราชอบกินเราก็ฝึกทำอาหาร ชอบแต่งตัวก็เริ่มซื้อเสื้อผ้าวินเทจ ซื้อของใหม่ๆ ทุกอย่างเริ่มจากสิ่งที่เราชอบ สิ่งที่เราพอทำได้ดี คือเราทำงานก็อยากได้เงิน แต่ไม่ได้เอาเงินเป็นที่ตั้งว่าจะต้องรวยล้นฟ้า เราอยากสนุกกับมันด้วย

ทุกวันนี้คุณได้แรงบันดาลใจมาจากไหนบ้าง

จากหลายที่นะ มันอาจจะอยู่ในหนัง ในทีวี หรือในทีเซอร์ สำหรับการแต่งตัว เวลาออกไปข้างนอกก็ได้แรงบันดาลใจ มันทำให้เราคิดว่าตรงนี้สวยจังเลย ชอบจังเลย หรือเราอาจจะได้เห็นโปสเตอร์ เห็นสิ่งใหม่ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่า เฮ้ย เดี๋ยวกลับมาลองทำสูทแบบนี้ดีกว่า ฟอร์มมันสวย เท่ดี

เวลาออกไปหาแรงบันดาลใจข้างนอก คุณมักจะไปยังไง

ปกติเวลาขับรถเองหรือนั่งรถตู้ผมจะไม่ค่อยได้ดูข้างทางสักเท่าไหร่ ไปถึงที่หมายแล้วก็จอดรถ กระโดดลง แต่เวลาขี่มอเตอร์ไซค์ผมจะชอบขับไปวนแถวๆ สุขุมวิทเพราะมันไม่ค่อยมีอะไรมากั้นสายตา บ้านหลังนี้สวยจังเลย ตรงนี้มีที่ให้เช่าอยู่ ตรงนี้ขาย ยิ่งขี่มอเตอร์ไซค์ที่เปิดมากกว่าการนั่งรถมันทำให้เราได้สำรวจ ได้เห็นสิ่งต่างๆ ได้เห็นคน แบบคนนี้แต่งตัวเท่จังเลย

มีมอเตอร์ไซค์คันไหนที่รู้สึกว่าเหมาะกับคุณเป็นพิเศษไหม

ผมว่า All New C125 มีลักษณะคล้ายกับผมเยอะมาก มันเหมือนไม่มีอะไรเลยแต่ถ้าเราไปนั่งส่องมันจริงๆ แล้ว โห เขาคิดเยอะมากๆ แต่งทุกชิ้นส่วนเลย ทั้งเปลี่ยนท่อเป็นท่อวินเทจแบบสมัยก่อน มีบังไฟ ที่พักเท้า คือแม้แต่ของที่มองไม่เห็นก็มีดีเทลอยู่ในนั้น ผมว่ามันเหมือนเราหยิบเสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าผ้าใบ และนาฬิกามาใส่รวมกัน เหมือนจะธรรมดาแต่ทำไมกลายเป็นว่าคนนี้แต่งตัวแฟชั่น มันเป็นเพราะเขารู้ว่ากางเกงควรยาวเท่านี้ ฟอร์มแบบนี้ รองเท้าควรจะสีนี้ ผมว่า All New C125 ก็เป็นแบบนั้นที่เหมือนจะไม่มีอะไรแหวกแนวแต่ทำไมมันสวย นั่นเพราะเขาก็คิดมาแล้วแหละ ซึ่งมันเหมาะมากกับคนติดรายละเอียด ติดแฟชั่น ชอบถ่ายรูปกับรถให้ดูแฟชั่น

All New C125 คือมอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่ในตระกูล C ที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องตลอด 60 ปีที่ผ่านมา โดยโมเดลล่าสุดนี้เป็นการออกแบบใหม่อย่างประณีตภายใต้คอนเซปต์ ‘Craft Your Story’ ไม่ว่าจะเป็นเบาะหนังแบบสองตอนหรือโครงสร้างวัสดุเหล็กโครเมียมทั้งคัน ขณะเดียวกันก็เพิ่มเติมฟังก์ชั่นทันสมัยอย่างเครื่องยนต์ 125 ซีซี และกุญแจรีโมตอัจฉริยะที่มาพร้อมฟังก์ชั่นระบุตำแหน่งรถด้วย

#AllNewC125 #C125 #CraftYourStory #สะท้อนความคราฟต์ในตัวคุณ #CUBHouse

รับข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ bit.ly/3gMoZ8y

The post จากแพสชั่นของคนช่างแต่งตัว สู่ความจริงจังในการทำแบรนด์สูทสุดเนี้ยบของพิชญ์ กาไชย appeared first on a day magazine.

เพราะอย่างนี้ TMRW บริการธนาคารดิจิทัลเพื่อดิจิทัลเจเนอเรชั่นจากธนาคารยูโอบี จึงจัดโครงการ TMRW Creators Camp เพื่อสนับสนุนเป้าหมายทางการเงินและเป้าหมายชีวิตของคนรุ่นใหม่ โดยเชิญชวนเหล่าคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ไฟแรงมาร่วมเรียนรู้ทักษะการทำงานจริง และฟังเคล็ดลับจากคอนเทนต์ครีเตอร์รุ่นเก๋า ไม่ว่าจะเป็นบูม ธริศร จากช่อง BoomTharis, เคน นครินทร์ จาก THE STANDARD, โค้ดดี้ อรรถพล จาก Good Day, เอ็ดดี้ ญาณวุฒิ หรือพี่เอ็ด 7 วิ, อู๋ spin9, Softpomz, ซี ฉัตรปวีณ์ และช่อง Asayhi Channel

โอกาสนี้ a day ชวนคุยกับ นที ศรีรัศมี ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ Retail Digital ธนาคารยูโอบี ประเทศไทย และ ขจร เจียรนัยพานิชย์ หรือ Khajochi ผู้ก่อตั้ง MacThai, MangoZero และ RAiNMaker ว่าด้วยเรื่องคอนเทนต์ครีเอเตอร์ อาชีพที่ไม่ได้มีสอนในตำรา การสนับสนุนวงการคอนเทนต์ผ่าน TMRW Creators Camp แคมป์ฝึกทักษะครีเอเตอร์รุ่นใหม่สู่มืออาชีพ ไปจนถึงอนาคตของวงการสร้างสรรค์เนื้อหาที่มีโอกาสก้าวไปสู่ระดับโลก

มีโลกดิจิทัล จึงมีคอนเทนต์ครีเอเตอร์

ในฐานะบล็อกเกอร์รุ่นแรกๆ ของไทย ขจรเล่าให้ฟังว่าเขาเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ได้เพราะความประจวบเหมาะของเทคโนโลยีและแพสชั่น เมื่ออินเทอร์เน็ตแพร่หลายและการเขียน ‘บล็อก’ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคน เขาจึงได้ทำตามความฝันในการเป็นนักเล่าเรื่อง จรดแป้นพิมพ์ถ่ายทอดเรื่องราวใกล้ตัว เช่น ร้านอาหารที่ชอบ หนังที่ดู จนมีผู้ติดตามจำนวนมาก

ในตอนนั้นคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‘คอนเทนต์ครีเอเตอร์’ สามารถเป็นอาชีพได้ ขจรและคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุคเริ่มแรก เช่น โมเมพาเพลิน ล้วนเริ่มต้นจากความชอบ ก่อนจับพลัดจับผลูได้ทำเป็นอาชีพและประสบความสำเร็จ เป็นตัวอย่างให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นหลังเห็นว่าอาชีพนี้เป็นไปได้

พอมาถึงยุคนี้ที่เทคโนโลยีมีราคาถูกลง เข้าถึงง่ายขึ้น และมีคนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยที่เติบโตมาพร้อมกับเทคโนโลยีและโลกดิจิทัล จึงมีคนจำนวนมากเข้ามาประลองฝีมือในสนามคอนเทนต์ ขจรยกตัวอย่างถึงหลานผู้เป็นยูทูบเบอร์ในวัย 11 ปีที่สามารถถ่ายทำ ตัดต่อ ลงเสียง ใส่ซับไตเติลด้วยโทรศัพท์มือถือกับไอแพด ทำทุกอย่างได้ครบ จบในตัวเอง แสดงให้เห็นว่าความพร้อมทางเทคโนโลยีทุกวันนี้ทำให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่มีโอกาสเติบโตและประสบความสำเร็จสูงมาก 

“ด้วยเทคโนโลยีทุกวันนี้ เด็กอายุ 11 ขวบกับช่องแกรมมี่สามารถอัพฯ คลิปยูทูบด้วยความคมชัดเท่ากัน ลงแข่งในสนามเดียวกัน เพราะฉะนั้นมันเลยแข่งกันเรื่องคุณภาพกับความสามารถ เป็นโอกาสที่คนใหม่ๆ จะสามารถขึ้นมาชนะตัวใหญ่ๆ ได้ทันที”

โอกาสที่มาพร้อมกับโลกดิจิทัลที่พัฒนาขึ้น

แม้ขจรจะเห็นว่าสนามคอนเทนต์ที่เปิดกว้างเป็นข้อดีและโอกาส แต่เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ในเมื่อมีคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่เกิดขึ้นทุกวัน การแข่งขันที่สูงเช่นนี้จะทำให้แต่ละคนมีโอกาสเติบโตได้จริงหรือ

บล็อกเกอร์รุ่นใหญ่ให้คำตอบกับเราว่า “คนชอบพูดว่าตอนนี้คอนเทนต์ครีเอเตอร์มันเยอะแล้ว แต่ถ้าไปดูในเชิงตัวเลข เม็ดเงินโฆษณาดิจิทัลในอุตสาหกรรมสื่อออนไลน์โตขึ้นปีละ 25-30 เปอร์เซ็นต์ แปลว่าในแง่รายได้มันยังมีโอกาสให้เข้ามาแบ่งกันไปอีกมาก

“อีกอย่างคนไทยยังไม่ได้เข้าถึงสื่ออื่นๆ อีกเยอะเลย ตอนนี้คนไทยใช้เฟซบุ๊ก 50 กว่าล้านคน แต่พอไปดูแพลตฟอร์มอื่นอย่างยูทูบหรือ TikTok คนใช้แค่ 10 กว่าล้านคน แสดงว่าในแพลตฟอร์มพวกนี้คอนเทนต์ครีเอเตอร์มีโอกาสที่จะเข้าไปแสดงฝีมือและสร้างผู้ติดตามใหม่ๆ ได้อีก”

รวมกลุ่มไปด้วยกัน จะไปได้ไกลกว่า

แม้จะมีโอกาสในการเติบโตอีกมาก แต่จะเห็นว่าครีเอเตอร์บ้านเราส่วนใหญ่เกิดจากการลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง และพยายามพัฒนาตัวเองหรือแก้ไขปัญหาที่เจอแบบตัวใครตัวมัน เพราะอย่างนี้ขจรจึงมองว่าอีกหนึ่งสิ่งที่จะช่วยเพิ่มโอกาสให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์คือการรวมกลุ่มกันเพื่อขยับไปพร้อมกันทั้งวงการ 

ประโยชน์ของการรวมกลุ่มของคอนเทนต์ครีเอเตอร์ที่ขจรเล็งเห็นมีหลายข้อ ข้อแรกคือเมื่อรวมกลุ่มกัน คอนเทนต์ครีเอเตอร์จะมีเสียงและอำนาจต่อรองที่ดังขึ้น ดังนั้นทั้งภาครัฐและเอกชนก็จะให้ความสำคัญกับคอนเทนต์ครีเอเตอร์ เช่น ธนาคารจะออกผลิตภัณฑ์หรือบริการที่ตอบโจทย์คอนเทนต์ครีเอเตอร์มากขึ้น หรือรัฐก็จะมีกฎหมายแรงงานที่ช่วยปกป้องดูแลคอนเทนต์ครีเอเตอร์ เป็นต้น 

อีกข้อดีคือการรวมกลุ่มกันจะช่วยยกระดับคุณภาพของคอนเทนต์ ทำให้คอนเทนต์มีมาตรฐานสูงขึ้น รวมถึงช่วยสอดส่องกันและกันในแง่จริยธรรม ขจรยกตัวอย่างในสหรัฐอเมริกาที่มีกฎหมายกำกับว่า อินฟลูเอนเซอร์ต้องเปิดเผยว่าได้รับเงินโฆษณาหรือไม่ โดยแจ้งอย่างชัดเจนหรือใส่แฮชแท็กด้านล่าง ซึ่งก็เป็นสิ่งหนึ่งที่คอนเทนต์ครีเอเตอร์ไทยอาจหยิบมาปรับใช้ได้เช่นกัน

ที่สำคัญ การที่คอนเทนต์ครีเอเตอร์มาเจอกันจะทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แชร์ประสบการณ์ซึ่งกันและกัน ทำให้คอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ไม่ต้องเสียเวลาลองผิดลองถูก แต่สามารถพัฒนาทักษะตัวเองและพัฒนาคุณภาพคอนเทนต์ต่อจากสิ่งที่คอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นเก๋าได้เคยทำมาแล้ว

“อย่างการที่ TMRW จัด TMRW Creators Camp ก็เป็นจุดเริ่มต้นหนึ่ง พอคอนเทนต์ครีเอเตอร์มารวมกันก็จะเริ่มคุยกันและผลักดันอะไรร่วมกันได้” ขจรกล่าว

สนามฝึกฝนและฝึกฝันของครีเอเตอร์รุ่นใหม่

เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ นทีในฐานะตัวแทนของ TMRW จึงร่วมแชร์มุมมอง 

“TMRW มุ่งมั่นที่จะเป็นแบรนด์ที่สนับสนุนดิจิทัลเจเนอเรชั่นให้ประสบความสำเร็จและบรรลุเป้าหมายในชีวิต ทั้งเป้าหมายทางการเงินและเป้าหมายส่วนบุคคล ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาเราทำรีเสิร์ช พูดคุยกับลูกค้าค่อนข้างเยอะ สิ่งหนึ่งที่เราเห็นคือคนรุ่นใหม่สมัยนี้มีเป้าหมายในชีวิตที่ต่างไป ปัจจุบันแทนที่จะทำงานประจำ หลายๆ คนอยากจะเริ่มกิจการของตัวเองหรือเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ 

“TMRW มองเห็นว่าเราน่าจะมาเติมเต็มได้ จึงเกิด TMRW Creators Camp ขึ้นมาเพื่อที่จะส่งเสริมให้ดิจิทัลเจเนอเรชั่นได้ทำตามความฝันของเขา ส่วนหนึ่งคือที่ผ่านมา TMRW ทำงานกับคอนเทนต์ครีเอเตอร์เยอะมาก จึงเป็นโอกาสที่จะสร้างคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ที่จะได้ร่วมงานกับ TMRW ด้วย” 

ในฐานะแบรนด์ที่ทำงานร่วมกับคอนเทนต์ครีเตอร์มามาก เราจึงถามมุมมองที่นทีมีต่อตลาดคอนเทนต์ในปัจจุบัน ซึ่งเขาบอกว่าตลาดคอนเทนต์มีแนวโน้มที่จะเติบโตได้อีก เพราะคนโหยหาคอนเทนต์ใหม่ๆ เสมอ

“สมัยก่อนคนอาจจะชอบดูหนัง ดูละคร ดูโฆษณาที่เป็นโฆษณา แต่สมัยนี้คนชอบคอนเทนต์อะไรที่มันเรียล มีความสดใหม่ เรามองว่าสิ่งนี้มีแต่จะเติบโต เพราะว่าคนไทยเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้มากขึ้น ช่องทางออนไลน์ก็เปิดกว้าง คนเริ่มยอมรับว่ามันเป็นอาชีพได้ คนดูเองก็ยังเอนจอยกับคอนเทนต์แบบนี้”

สำหรับ TMRW Creators Camp นั้นจะเน้นสื่อสารคอนเทนต์ในรูปแบบวิดีโอ เพราะเชื่อว่าแพลตฟอร์มในรูปแบบวิดีโอยังเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพที่สุด น่าจะตรงกับความสนใจของคนรุ่นใหม่ รวมทั้งต้องใช้ทักษะที่หลากหลาย แคมป์นี้จึงมุ่งเน้นในเรื่องความคิดสร้างสรรค์ (creativity) ทักษะการเล่าเรื่อง (storytelling) การทำวิดีโอ และการทำไลฟ์ ซึ่งจะช่วยสร้างรากฐานที่แข็งแรงให้กับคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ที่เข้าร่วม

“หลักๆ ที่พวกเราคาดหวังคืออยากเห็นน้องๆ ที่มีไฟอยากจะพัฒนาตัวเอง มีความฝันที่จะเป็นเหมือนพี่ๆ ครีเอเตอร์ที่ประสบความสำเร็จ ได้เข้ามาเรียนรู้และประสบความสำเร็จ รองจากนั้นเป็นเรื่องคอนเทนต์ในแง่ว่าเราเองก็จะได้โอกาสในการทำงานครีเอเตอร์ใหม่ๆ ได้ไอเดียใหม่ๆ ได้คอนเทนต์ใหม่ๆ มาสื่อสารกับลูกค้าของ TMRW ด้วยครับ” นทีทิ้งท้ายถึงความคาดหวังต่อแคมป์นี้

คอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ก้าวไกลระดับโลก 

พอฟังนทีและขจรแล้วเราเชื่อว่าหลังจบโครงการนี้จะมีคอนเทนต์ครีเอเตอร์มาประดับวงการเยอะขึ้น แต่ในอนาคตวงการจะเปลี่ยนไปในรูปแบบไหน ยังเป็นคำถามที่เราสงสัย

ขจรคาดการณ์ว่าคอนเทนต์ครีเอเตอร์จะมีความเฉพาะทางมากขึ้น เช่น ครีเอเตอร์ที่ดังเฉพาะใน TikTok แต่ไม่ได้รับความนิยมในช่องทางอื่น หรือครีเอเตอร์ที่เจาะกลุ่ม niche มากอย่างบิวตี้บล็อกเกอร์ที่รีวิวเฉพาะเครื่องสำอางออร์แกนิก 

นอกจากนี้การโด่งดังในระดับโลกก็เป็นอีกสิ่งที่ขจรเล็งเห็น เพราะมีครีเอเตอร์รุ่นพี่พิสูจน์ให้เห็นไปบ้างแล้ว เช่น เพจ Lowcostcosplay ที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์แปลงสิ่งใกล้ตัวเป็นคอสเพลย์ในราคาจับต้องได้จนมีผู้ติดตามจากทั่วโลก 5.5 ล้านคน หรือช่อง DEKSORKRAO ที่มีการเต้นคัฟเวอร์มิวสิกวิดีโอของวง BLACKPINK โดยหยิบจับสิ่งของรอบตัวมาเป็นพร็อพและฉากหลังจนได้รับคำชื่นชมจากต่างประเทศ

“ผมรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นไปได้ เหลือแค่ว่าเราต้องช่วยกันผลักดัน ยิ่งในช่วงหลังที่เริ่มมีคอนเทนต์ประเภทที่ภาษาไม่ใช่อุปสรรค เช่น คอนเทนต์ใน TikTok การคัฟเวอร์ การชาเลนจ์ที่มันสนุก หรือ ASMR ที่ทำเรื่องเสียงก็น่าสนใจ ผมอยากเห็นครีเอเตอร์ไทยได้รับการยอมรับในระดับโลกเหมือนกันนะ” 

คำแนะนำจากครีเอเตอร์รุ่นเก๋าถึงรุ่นใหม่

ก่อนจากกัน เราขอให้ขจรให้คำแนะนำกับคอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ เขาตอบอย่างเรียบง่ายว่าให้เป็นตัวของตัวเอง

“เพราะในวงการมีตัวอย่างให้ดูเยอะ ทั้งตัวอย่างที่ดีและไม่ดี จนเขาอาจจะสร้างคอนเทนต์ที่เป็นออริจินอลของตัวเองได้ไม่มากนัก สังเกตว่าทุกวันนี้คอนเทนต์จะค่อนข้างคล้ายกันไปหมดจนเราเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร”

ขจรบอกว่าการจะค้นหาเอกลักษณ์ตัวเองให้เจอนั้นมีทางเดียว คือต้องทดลองทำและฝึกฝนให้มาก ซึ่งในโลกดิจิทัลนั้นทำได้ง่ายและแทบไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ นอกจากต้องทุ่มเทเวลาและหัวใจ อีกทั้งอย่าลืมตั้งคำถามกับตัวเองว่าหากต้องใช้เวลานานกว่าจะสำเร็จ คุณจะยังยืนระยะทำต่อไปหรือไม่

“ผมใช้เวลาเกือบ 10 ปีนะกว่าจะมีคนรู้จัก เพราะงั้นต้องถามตัวเองว่าจะอดทนอย่างนั้นได้หรือเปล่า ชอบจริงก็ต้องรักจริง ต้องอดทนทำได้จริง และต้องมีความสุขในการได้สร้างคอนเทนต์ ไม่ใช่มีความสุขเฉพาะตอนได้เห็นผลตอบรับของมัน ถ้าแค่ได้สร้างคอนเทนต์ก็มีความสุขแล้ว เชื่อว่าในอนาคตจะมีทางไปต่อได้” ขจรทิ้งท้าย

สำหรับใครที่พลาดโอกาสสมัครเข้าร่วม TMRW Creators Camp ยังสามารถติดตามไฮไลต์รวมไปถึงกิจกรรมสนุกๆ ของแคมป์ได้ที่เพจ TMRW Thailand และ Rainmaker

The post TMRW Creators Camp : โอกาสและอนาคตในยุคดิจิทัลของคอนเทนต์ครีเอเตอร์รุ่นใหม่ไฟแรง appeared first on a day magazine.

หลังจากได้เห็นสายตาวาววับของผู้รับ แถมมาอ่านข้อมูลภายหลังยิ่งทำให้เราสนอกสนใจเข้าไปอีก พอมีโอกาสเลยไม่พลาดที่จะไปนั่งคุยถึงรายละเอียดของ Organics Buddy บริษัทแม่ที่ ตั้ม–ธนทัต สุกาญจนพงษ์ และเพื่อนๆ ร่วมกันก่อตั้ง ด้วยหวังให้คนไทยเข้าถึงผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติที่ราคาไม่แพง แถมพวกเขายังพิถีพิถัน ใส่ใจสิ่งแวดล้อมตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำของการผลิต จนออกมาเป็น 2 แบรนด์ลูกอย่าง Common Ground แบรนด์ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดร่างกายที่ครอบคลุมการใช้เวลาในห้องน้ำตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า และ Soganics ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดบ้านสไตล์มินิมอล เป็นมิตรต่อผู้ใช้ สัตว์เลี้ยงในบ้าน ไปจนถึงสิ่งแวดล้อม ซึ่งทั้งสองแบรนด์ต่างตอบโจทย์และเติมเต็มระบบนิเวศของวิถีชีวิตกรีนๆ ให้แก่ลูกค้า

จาก pain point สู่แพลนธุรกิจ

“คุณพ่อผมเป็นคนชอบออกกำลังกาย เวลาเหงื่อไปโดนกับเสื้อผ้าที่อาจมีสารตกค้างอยู่ก็มีโอกาสที่จะเกิดอาการคันได้ ตอนคุณพ่อไปหาหมอผิวหนัง อย่างแรกที่หมอให้ลองปรับดูก็คือน้ำยาซักผ้า”

ตั้มเล่าว่าเขาหันมาสนใจเรื่องผลิตภัณฑ์ธรรมชาติเพราะปัญหาผิวแพ้ง่ายและผื่นคันของทั้งตัวเองและคนรอบข้าง เมื่อคุณหมอแนะนำให้ใช้ผลิตภัณฑ์ที่อ่อนโยน มีส่วนผสมจากธรรมชาติ เขาจึงลองสำรวจสินค้าในท้องตลาด แล้วพบว่าสินค้าประเภทนี้มักมีราคาสูง ในขณะที่ประสิทธิภาพหรือคุณสมบัติบางอย่างกลับไม่ถูกใจ เช่น กลิ่นไม่ได้ ขจัดคราบไม่ดี ความฝันที่จะทำผลิตภัณฑ์ธรรมชาติที่ดี เหมาะกับคนผิวแพ้ง่าย ในราคาที่จับต้องได้ จึงติดอยู่ในใจตั้มมาโดยตลอด 

ประจวบเหมาะกับตั้มได้ลัดฟ้าไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจที่ประเทศออสเตรเลีย ดินแดนที่ความออร์แกนิกเป็นส่วนหนึ่งในวิถีชีวิตของผู้คนอยู่แล้ว ในตอนนั้นเองที่เขาพบว่าผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติไม่ใช่เรื่องไกลตัว เดินไปซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีสินค้าวางขายเป็นปกติ แถมโชคดีได้เจอครอบครัวของเพื่อนที่อยู่ในวงการธุรกิจผลิตภัณฑ์ธรรมชาติเก่าแก่ของออสเตรเลีย จึงมีโอกาสได้เข้าไปฝึกงาน เรียนรู้กระบวนการตั้งแต่ต้นน้ำจนปลายน้ำของการผลิตสินค้า

ตั้มได้เรียนรู้ผ่านการลงมือปฏิบัติงานจริงกับบริษัทใหญ่ประสบการณ์เยอะ ลงไปคลุกคลีแทบจะทุกแผนก ทั้งผสมสูตร เข้าห้องแล็บพัฒนาสูตร จนมาถึงการบรรจุ จัดการคลังสินค้า สิ่งเหล่านี้เองที่เป็นรากฐานชั้นดีในการทำธุรกิจของตัวเอง จนปลายปี 2018 หลังจากที่เขาแพ็กกระเป๋ากลับเมืองไทยแล้ว ตั้มและเพื่อนก็ช่วยกันตั้ง Organics Buddy ขึ้นมา

Organics Buddy เพื่อนซี้ที่มาทีเดียวถึงสองแบรนด์

“คำว่า buddy ใน Organics Buddy มาจาก หนึ่ง–เรามีเพื่อนที่ช่วยกันพัฒนาบริษัทนี้ขึ้นมา ถือว่าเป็นบัดดี้กัน สอง–เรารู้สึกว่าคนไทยยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับผลิตภัณฑ์ที่เป็นออร์แกนิกเท่าไหร่ เลยอยากให้ผลิตภัณฑ์พวกนี้ดูเฟรนด์ลี่ เพื่อที่ลูกค้าจะได้กลายมาเป็นเพื่อนที่หันมาใช้ผลิตภัณฑ์ที่ปราศจากสารเคมี และช่วยกันลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม” ตั้มเล่าที่มาของชื่อให้เราฟังด้วยรอยยิ้ม

หลังจากปลุกปั้นคลำสูตรและพัฒนาสินค้ากันอยู่ 8 เดือน Organics Buddy ก็เริ่มเปิดตัวแบรนด์และปล่อยสินค้าออกมา แต่แทนที่จะทำแบรนด์เดียว พวกเขากลับเลือกที่จะทำสองแบรนด์ควบคู่กัน และส่งผลิตภัณฑ์ของทั้งสองแบรนด์ออกสู่สาธารณะในเวลาไล่เลี่ยกัน

แม้การตัดสินใจจัดเต็มนี้จะดูน่าฉงนสำหรับแบรนด์น้องใหม่ แต่ตั้มเฉลยวิธีคิดเบื้องหลังที่สมเหตุสมผลในเชิงธุรกิจให้ฟังว่า “จริงๆ ตัวจุดประกายคือ Soganics เรามีแพสชั่นและสนุกกับมัน อยากจะนำเสนอให้คนไทยได้ลอง เพราะเรามองว่าคนไทยยังไม่ค่อยคุ้นเคยโปรดักต์ประเภทนี้ แต่ด้วยความที่กระบวนการผลิต Soganics กับ Common Ground คล้ายคลึงกัน บวกกับตอนนั้นเราไม่รู้ว่าตลาดบ้านเราใหญ่พอสำหรับ Soganics ไหม คนจะตอบรับดีขนาดไหน เราเลยทำ Common Ground ซึ่งเป็นโปรดักต์ที่คนไทยเริ่มคุ้นเคยแล้วควบคู่ไปด้วยกัน” 

Common Ground ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดร่างกายที่เริ่มต้นจาก ground

กลิ่นหอม ทำความสะอาดได้ดี แถมดีไซน์สวยงาม จนแค่มีขวดสีเขียวเข้มของแชมพู ครีมนวดผม และเจลอาบน้ำของ Common Ground วางไว้ก็ทำให้ห้องน้ำดูดีขึ้นในทันตา

นอกจากลิสต์ข้อดีที่เมื่อลองใช้จะรู้สึกได้เอง วันนี้เรายังได้รู้รายละเอียดเพิ่มเติมจากตั้มว่า Common Ground มาจากการหาบาลานซ์ระหว่างความเป็นออร์แกนิก และความต้องการของลูกค้าที่ยังคุ้นชินกับผลิตภัณฑ์เนื้อดี มีกลิ่นหอม มีฟอง จนเกิดเป็นสินค้าที่ทำมาจากส่วนผสม plant-based ทั้งหมด ชูโรงด้วยน้ำมันอะโวคาโด พืชจากออสเตรเลียที่เต็มไปด้วยประโยชน์ ช่วยคืนความชุ่มชื้นและสมดุลให้กับผิว และแน่นอนว่าสินค้ายังตอบโจทย์คนผิวแพ้ง่ายจึงไม่มีพาราเบน ไม่มีสี ไม่มีสบู่ ไม่มีซิลิโคน และผลิตภัณฑ์ยังมีค่า pH 5.5 ใกล้เคียงกับผิวคน ส่วนน้ำหอมที่เลือกใช้ก็เป็นเกรดพรีเมียม โอกาสที่จะแพ้จึงมีน้อยมากๆ

ตั้มแอบกระซิบว่าความท้าทายอย่างหนึ่งตอนทดลองสูตรคือ ผู้ใช้แต่ละคนล้วนมีความชื่นชอบกันคนละแบบ เช่น แชมพูสูตรเดียวกันก็อาจจะมีคนบอกว่าสระผมแล้วล้างออกยาก ในขณะที่บางคนโอเค จึงต้องหาจุดกึ่งกลางออกมาเป็น Common Ground

ไม่เพียงตัวผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพ แต่ขวดของ Common Ground ยังรักสิ่งแวดล้อม Common Ground เป็นแบรนด์ไทยแบรนด์แรกที่ขวดทำมาจากพลาสติกรีไซเคิลร้อยเปอร์เซ็นต์ ชุบชีวิตขวดพลาสติกใสที่เราใช้ดื่มกันผ่านกระบวนการออกมาเป็นเรซิน แล้วขึ้นรูปใหม่จนเป็นขวดหน้าตาน่าใช้ สีเขียวสุดเท่ของบรรจุภัณฑ์ก็เป็นสีพิเศษที่ผ่านการคิดและพัฒนาขึ้นมา บาลานซ์ระหว่างดีไซน์สวยกับความจำเป็น เนื่องจากขวดต้องกันแสงยูวีได้เพื่อรักษาอายุและคุณภาพของผลิตภัณฑ์ แม้ตั้มจะบอกว่าการเลือกใช้บรรจุภัณฑ์สุดกรีนเพิ่มต้นทุนการผลิตไม่ใช่น้อย แต่เขาก็อยากให้สินค้าส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด

“การที่เรามีชีวิตอยู่ยังไงก็มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอยู่แล้ว แต่เราจะทำยังไงให้ผลกระทบนั้นมันน้อยที่สุด เราเลยเลือกใช้ขวดที่ผ่านกระบวนการรีไซเคิลพวกนี้” ตั้มบอก

Soganics น้ำยาทำความสะอาดบ้านที่ so organic

ลบภาพวันทำความสะอาดที่ต้องมีชุดเต็มยศ ทั้งถุงมือแสนแน่นหนา รองเท้ายาง และผ้าปิดจมูก เพราะผลิตภัณฑ์ของ Soganics ที่มีตั้งแต่น้ำยาล้างจาน น้ำยาถูพื้น น้ำยาทำความสะอาดกระจก น้ำยาทำความสะอาดห้องน้ำ น้ำยาซักผ้า ฯลฯ มีส่วนผสมหลักเป็น plant-based ทั้งสกัดมาจากข้าวโพด มันสำปะหลัง ปาล์มน้ำมัน และน้ำมันมะพร้าว จึงมีความอ่อนโยน ปลอดภัยกับทั้งเราและสัตว์เลี้ยง คอนเฟิร์มอีกทีด้วยการปราศจากสารสุดฮิตในการฆ่าเชื้ออย่างแอมโมเนียและคลอรีน กลิ่นเลยไม่แรงจนแสบจมูก ไม่มีผลสะสมต่อทางเดินหายใจ แถมยังปลอดภัย สบายใจได้ว่าเมื่อน้ำที่ใช้แล้วถูกปล่อยไปในลำน้ำจะไม่มีสารแอมโมเนีและคลอรีนไปกวนสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ

เป็นอีกครั้งที่แพ็กเกจจิ้งของ Organics Buddy เตะตาเรา หากซิกเนเจอร์ของ Common Ground คือขวดสีเขียวเข้มสุดเท่ ซิกเนเจอต์ของ Soganics ก็คือขวดสีขาวสุดมินิมอลที่มีรูปทรงสวยงาม

“คอนเซปต์การออกแบบคือขวดจะเป็นเหมือนเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง ไปวางที่ไหนเราก็ไม่อาย ทำความสะอาดเสร็จแล้วอาจจะลืมขวดทิ้งไว้ พอมีแขกเข้ามาบ้านเราก็ไม่จำเป็นต้องลุกลี้ลุกลนรีบวิ่งไปเก็บน้ำยาทำความสะอาด” ตั้มเฉลยแนวคิดเบื้องหลัง อีกทั้งยกเครดิตให้เพื่อนซี้ผู้จบด้านสถาปัตยกรรมที่ร่วมทำบริษัทด้วยกัน เขาและเพื่อนจึงให้ความสำคัญกับการออกแบบเป็นพิเศษ 

อีกหนึ่งความพิเศษในการออกแบบคือขวดของ Soganics ขึ้นรูปจากแม่พิมพ์ที่ออกแบบใหม่เป็นทรงเฉพาะของแบรนด์ โดยกว่าจะสรุปเป็นทรงนี้ พวกเขาใส่ใจรายละเอียดว่าความรู้สึกตอนจับของผู้ใช้จะเป็นยังไง ศึกษาว่าคนฉีดสเปรย์นิ้วไหน จับขวดสเปรย์ยังไง ผู้ชายอาจจะจับแบบหนึ่ง ผู้หญิงจับอีกแบบหนึ่ง นำมาสู่ทรงที่ user-friendly สำหรับทุกคน 

มากกว่าเรื่องดีไซน์ Soganics ตั้งใจออกแบบขวดให้แข็งแรงทนทานเพื่อที่จะมารีฟิลได้ ซึ่งแวบแรกเรานึกว่าเขาตั้งใจทำถุงรีฟิลเพื่อนักช้อปสุดประหยัด แต่ชายหนุ่มชวนคิดต่อว่า การที่ราคาถุงรีฟิลถูกลง ก็เพราะว่าต้นทุนการผลิตถูกลงด้วย

“ทุกกระบวนการผลิตมีการใช้น้ำในการทำงาน การผลิตถุงรีฟิลนั้นประหยัดน้ำกว่า และประหยัดวัสดุที่ใช้ผลิตด้วย ทำให้ประหยัดได้มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับขวดปกติ ต้นทุนเราก็ต่ำลง สามารถส่งต่อส่วนต่างนี้ให้กับลูกค้าได้ เพราะฉะนั้นราคาถุงรีฟีลหลายๆ ตัวก็จะประหยัดกว่าปกติ 20-30 เปอร์เซ็นต์เลย”​ 

เรียกได้ว่าถุงรีฟิลนั้นประหยัดและรักษ์โลกกว่าแบบขวดตั้งแต่ขั้นตอนการผลิตจนถึงการใช้นั่นเอง

ผลิตในไทย มาตรฐานโลก

สินค้าทั้งสองแบรนด์ของ Organics Buddy พัฒนาสูตรที่แล็บในประเทศออสเตรเลียเพื่อให้ได้มาตรฐานระดับโลก แต่พวกเขาก็ไม่อยากให้สินค้าเป็นสินค้านำเข้า จึงทดลองปรับสูตรให้เหมาะกับสภาพน้ำ สภาพอากาศ (สุดร้อนชื้น) และความชอบของคนไทย ก่อนจะนำสูตรที่ได้มาผลิตในโรงงานที่ไทย 

มาตรฐานระดับโลกที่พวกเขาหมายตายังไม่หมดเพียงเท่านั้น วัตถุดิบทางการเกษตรทุกชนิดทั้งที่นำเข้าและผลิตในประเทศที่นำมาใช้ในผลิตภัณฑ์ของทั้ง Common Ground และ Soganics ต่างผ่านการรับรองมาตรฐานทางการเกษตร อันมาจากความใส่ใจเรื่องสิ่งแวดล้อมที่เป็นหัวใจของแบรนด์ 

ตั้มยกตัวอย่างว่า วัตถุดิบอย่างปาล์มน้ำมันที่เอามาแปรรูปเป็นน้ำยาล้างจานแสนอ่อนโยน ไม่ทำให้มือลอกนั้น ก็ต้องเป็นสวนปาล์มที่ได้มาตรฐาน RSPO การันตีว่าปาล์มที่ได้มีการเก็บเกี่ยวที่ยั่งยืน ครอบคลุมทั้งมิติเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม เพราะในบางประเทศจะเก็บเกี่ยวผลผลิตด้วยการเผาป่าเพื่อโค่นต้นเก่าทิ้งแล้วปลูกใหม่ ซึ่งเป็นปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม ประเทศฝั่งยุโรปจึงต่อต้านกันเป็นอย่างมาก

นอกจากนี้ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของแบรนด์ยังไม่มีการทดลองกับสัตว์ และเลือกที่จะทดลองกับคนแทน หลายคนคงร้องอ้าว แต่ไม่ต้องตกใจไป เพราะด้วยความรู้ที่สะสมมา สูตรที่ใช้เลยมีความอ่อนโยนมากๆ อยู่แล้ว การทดลองจึงทำเพื่อปรับตามความชอบของคนเท่านั้น

อีกหนึ่งมาตรฐานการผลิตระดับโลกที่คนไทยอาจยังไม่ค่อยคุ้นชินคือ Greywater Safe ซึ่งตั้มอธิบายให้เราฟังว่า “greywater คือน้ำที่เกิดจากการชะล้างเบา เช่น น้ำจากซิงก์ล้างมือ น้ำจากการล้างจาน ซึ่งในต่างประเทศเขามีระบบบำบัดภายในบ้าน เป็นระบบง่ายๆ ที่เขาสามารถนำน้ำหลังจากบำบัดเบื้องต้นแล้วมารดน้ำต้นไม้ได้

“โปรดักต์ที่มีสารเคมีสูงจะไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็น Greywater Safe คือระบบบำบัดจะไม่สามารถบำบัดได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เวลาเอา greywater มารดน้ำต้นไม้ก็อาจจะมีผลต่อต้นไม้และสภาพดิน เราเลยคำนึงถึงตรงนี้ด้วย”

ถัดจาก Greywater Safe คือเรื่อง Septic Safe ซึ่งหมายถึงความปลอดภัยของบ่อของเสียภายในบ้าน หลายคนคงเคยประสบปัญหากลิ่นที่ตีขึ้นมาจนเกือบสลบ ทั้งที่จริงๆ แล้วภายในบ่อของเสียจะมีทั้งแบคทีเรียที่ดีและไม่ดีอยู่รวมกัน จึงมีกลไกธรรมชาติที่พวกมันจะระงับกลิ่นกันเอง แต่โปรดักต์ที่มีสารเคมีรุนแรงจะไปทำลายสมดุลของแบคทีเรีย ระงับกลไกธรรมชาติ แล้วเกิดเป็นกลิ่นแสนคลื่นเหียนนั่นเอง ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสองแบรนด์ของ Organics Buddy เป็นผลิตภัณฑ์ Septic Safe หมดกังวลเรื่องกลิ่นได้เลย

ความฝันที่เป็นจริงของผลิตภัณฑ์ธรรมชาติในราคาสบายกระเป๋า

120-260 บาทคือช่วงราคาของสินค้าแบรนด์ Common Ground

95-285 บาทคือช่วงราคาของสินค้าแบรนด์ Soganics

อย่างที่เกริ่นไปตั้งแต่ต้นว่าเป็นความตั้งใจของตั้มและเพื่อนที่อยากให้ผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติมีราคาสบายกระเป๋า เข้าถึงคนทุกกลุ่ม โดยมองว่าธุรกิจ Organics Buddy จะเข้ามาเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างแบรนด์ผลิตภัณฑ์ธรรมชาติที่นำเข้ามาและแบรนด์สินค้าในประเทศ พวกเขาจึงพยายามจะตั้งราคาสูงกว่าแบรนด์ในประเทศไม่เกิน 30-40 เปอร์เซ็นต์เพื่อดึงดูดผู้ซื้อให้ทดลองผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติฝีมือคนไทย

“ของพวกนี้หลายๆ ตัวต้องใช้เวลากว่าจะเห็นผล เช่น แชมพูหรือเจลอาบน้ำอาจจะต้องใช้เวลา 2-3 เดือนถึงจะรู้ว่าสภาพผมและสภาพผิวเรากลับมาดีขึ้นแล้ว ซึ่งบางทีมันแพงไปมากๆ คนเราลองครั้งเดียว ลองขวดเดียว ไม่เห็นผล เราก็ไม่ได้อยากลองแล้ว”

ในขณะที่ต้องแบกต้นทุนที่สูงกว่าทั้งเรื่องวัตถุดิบและบรรจุภัณฑ์รักษ์ธรรมชาติ แต่แบรนด์ก็ไม่เลือกที่จะผลักภาระไปที่ลูกค้า พวกเขากลับเลือกที่จะลงทุนเพิ่ม เช่น เลือกซื้อวัตถุดิบที่ปริมาณเยอะหน่อย และดึงคุณสมบัติของวัตถุดิบไปใช้ให้เหมาะสมในหลากหลายผลิตภัณฑ์ หรืออย่างขวดของ Common Ground ก็เลือกใช้ขวดลักษณะเดียวกันในหลายผลิตภัณฑ์เพื่อควบคุมต้นทุน และรักษาราคาให้จับต้องได้

ก้าวต่อไปของ Common Ground และ Soganics

ทุกวันนี้ทั้งแบรนด์ Common Ground และ Soganics ต่างก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ มีทั้งกลุ่มลูกค้าคนไทย คนต่างชาติที่อาศัยในเมืองไทย กระทั่งลูกค้าต่างประเทศก็ให้การสนับสนุน

“บางทีก็มีอีเมลเข้ามา เท่าที่อ่านลูกค้าเป็นชาวต่างชาติที่อยู่ไทยมานาน แต่ว่ามีปัญหาเรื่องการหาน้ำยาซักผ้าที่หนึ่ง–อ่อนโยน ใช้แล้วไม่แพ้ และสอง–ต้องขจัดคราบที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันได้ดี เขาเจอโปรดักต์เราก็แฮปปี้มาก อีเมลมาเล่าประสบการณ์ให้ฟัง แล้วก็บอกว่าอย่าเลิกทำนะ เขาจะซัพพอร์ตเราไปเรื่อยๆ มีฟีดแบ็กแบบนี้เรื่อยๆ เลย”

จากเดิมที่เคยสื่อสารและขายบนโลกออนไลน์เป็นหลัก ซึ่งเป็นช่องทางที่ตั้มบอกว่าคุ้มค่าที่สุดเพราะได้สื่อสารกับกลุ่มลูกค้าโดยตรง ทดลองไอเดียใหม่ๆ และรับฟีดแบ็กค่อนข้างไว ปัจจุบันมีการขยับอีกก้าวด้วยการเริ่มต้นวางขายหน้าร้านมากยิ่งขึ้น ทั้งจัดเรียงบนชั้นในซูเปอร์มาร์เก็ต ห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ร้านไลฟ์สไตล์ ไปจนถึงร้าน EVEANDBOY และยังกระจายในหลากหลายจังหวัดเพื่อตอบรับพฤติกรรมของผู้ใช้

“แน่นอนว่าโปรดักต์พวกนี้เป็นโปรดักต์ที่เวลาคนซื้ออาจจะไม่ค่อยได้คิดหรือแพลนล่วงหน้าสักเท่าไหร่ อย่างน้ำยาทำความสะอาดหมด คนก็คิดว่าครั้งหน้าถ้าเราไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตเราต้องไปซื้อ เลยมองว่ายังไงแล้วตลาดส่วนใหญ่ของการเลือกซื้อสินค้าประเภทนี้ก็ยังอยู่ในช่องทางออฟไลน์อยู่ดี เพราะฉะนั้นเราต้องเข้าตลาดออฟไลน์ด้วย”

เมื่อถามถึงเป้าหมายถัดไปของแบรนด์ ตั้มก็ช่วยไขข้อข้องใจให้เราทันที

“จริงๆ ก็อยากส่งออกมากกว่านี้นะ แต่ด้วยสถานการณ์โควิด-19 การเจรจาธุรกิจใหม่ช่วงนี้ก็ช้าลง แต่เราก็ยังโอเคอยู่ ยังสามารถพาแบรนด์เติบโต สามารถสื่อสารไปถึงลูกค้าใหม่ๆ ให้มาลองด้วยราคาที่ไม่แพงมากได้”

อ่านมาจนถึงตอนนี้ คิดเหมือนเราไหมว่า คำว่า buddy ใน Organics Buddy น่าจะมีอีกความหมายว่า ‘เพื่อนร่วมโลก’ เพราะทุกอย่างผ่านการคิดจบครบทุกกระบวนการ เพื่อทั้งคน โลก และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ นั่นเอง

The post Common Ground และ Soganics โปรดักต์ที่ทำให้ชีวิตกรีนได้ตั้งแต่ตอนอาบน้ำยันถูพื้น appeared first on a day magazine.