ความสงสัยของผมไม่ได้หยุดแค่นั้น เมื่อนิตยสาร Monocle พูดถึงหนังสือเล่มนี้ว่าเป็น Love Letter to Bombay และเมื่อค้นข้อมูลจากบทสนทนาของ Shamil Thakrar และ Kavi Thakrar ใน The Entrepreneur พบว่าเรื่องราว เบื้องหลังจาก DISHOOM ไม่ธรรมดา

DISHOOM เป็นร้านอาหารอิหร่านผสมอินเดียตั้งขึ้นเมื่อ 10 ปีที่แล้วใน Covent Garden กรุงลอนดอน ปัจจุบัน DISHOOM มี 7 สาขาทั่วเกาะอังกฤษ ถ้าไม่ศึกษามาก่อนผมอาจคิดว่า DISHOOM คือร้านอาหารอินเดียที่พบได้ทั่วไปในอังกฤษ เคยมีคำอุปมาบอกไว้ว่าถ้าอยากทานอาหารอินเดียที่อร่อยที่สุดนอกประเทศอินเดียต้องมาทานที่อังกฤษ เพราะถ้าไม่นับอินเดียแล้ว อังกฤษคือประเทศที่มีร้านอาหารอินเดียมากที่สุดในโลก

แล้วอะไรที่ทำให้ DISHOOM โดดเด่น สิ่งนั้นคือเมนูอาหารที่ผสมผสานอิทธิพลระหว่างอิหร่านและอินเดียหรือเปล่า คำตอบส่วนหนึ่งคือความแตกต่าง แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือการ reinterpretation ปรัชญาการทำร้านอาหาร

Shamil และ Kavi บอกว่าเขาคำนึงถึงสองสิ่งมากที่สุด อย่างแรก ด้วยความเป็นอาหารที่ผสมผสานและมีจุดกำเนิดมาจากอินเดีย ดังนั้น DISHOOM จำเป็นต้องตระหนักว่าพวกเขากำลังเป็นตัวแทนของอะไร การตีโจทย์ใหม่ของพวกเขาไม่ได้จำกัดไว้แค่ร้านอาหารเพียงอย่างเดียว แต่นำความหลากหลายที่สะท้อนอัตลักษณ์ของความเป็นบอมเบย์มานำเสนอ

ทำไมต้องเป็นบอมเบย์ ไม่ใช่มุมไบที่เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการช่วงปี 90s  ทั้งสองบอกว่าช่วงเวลาที่ยังเป็นบอมเบย์นั้นเห็นความผสมผสานวัฒนธรรมผ่านการย้ายถิ่นของผู้คนมากที่สุด และช่วงปี 60s จัดว่าเป็นช่วงเวลาที่อุดมด้วยวัฒนธรรมผสมผสานทั้งจากตะวันออกกลาง ตะวันตก ดนตรีแจ๊ส ศิลปะแบบ Art Deco ร้านอาหารอิหร่านเคยมีมากสูงสุดกว่าสี่ร้อยร้านในช่วงเวลานี้ ดังนั้นการที่ DISHOOM จะเป็นตัวแทนของที่ใดที่หนึ่งเราต้องรักษาตัวตนของสิ่งนั้นให้มากที่สุด และช่วงยุค 60s จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ใหม่ที่ DISHOOM เลือกใช้

สิ่งที่สองคือการที่ DISHOOM ตระหนักเสมอว่ากำลังนำเสนอสิ่งที่พวกเขาเป็นตัวแทนให้กับใคร เพื่อให้เกียรติกับชุมชนนั้นๆ และแสดงออกถึงความเอาใจใส่ที่เขามีต่อชุมชน เราจึงเห็นเมนูอย่างเบคอนทอดบนแผ่นนานซึ่งจะไม่มีทางได้เห็นแบบนี้ในอินเดีย แต่นี่คือการประยุกต์ให้เข้ากับชุมชนที่เขาเรียกว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ยิ่งได้อ่านยิ่งคิดว่าไม่น่าพลาด เมื่อมีโอกาสได้ไปลอนดอนอีกครั้งเมื่อต้นเดือนพฤศจิกายนปีที่ผ่านมาเพื่อร่วมงาน magCulture Live จึงได้ไปเยี่ยมเยียน DISHOOM สาขา Kensington High Street

ครั้งแรกที่ไปยอมรับว่าผมเดินเลยร้านไป ไม่ใช่เพราะร้านไม่เด่นไม่สวย แต่เพราะตกแต่งแบบไม่มีกลิ่นไออินเดียดั้งเดิมเลย ยิ่งเมื่อเดินเข้าไปยิ่งรู้สึกว่าได้เดินเข้าไปในบาร์หรือร้านอาหารสักแห่งในยุค 60s ที่การตกแต่งมีอิทธิพลของ Art Deco เป็นหลัก ดนตรี Swing หรือที่ทางร้านเรียกว่า Slip-Disc: DISHOOMS’ Bombay London Grooves โดย Cerys Matthews แห่ง BBC6 Music บอกว่า “A Restaurant with great taste not just in food but music” เพลงที่คัดเลือกมาเป็นเพลงยุค 60s นำเสนอผ่านศิลปินอย่าง Ananda Shankar, The Savages, Asha Puthli, The Bombay Royale, Mohammed Rafi และอีกมากมาย สำหรับผมอธิบายได้ง่ายๆ ว่า แค่เข้าไปก็สนุกแล้ว

ประสบการณ์ในร้านอาหารที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับเป็นกันเองและรู้สึกกลมกลืนอย่างรวดเร็วเป็นเรื่องที่แปลกไม่น้อย จากจุดยืนเรื่องพนักงานที่ DISHOOM ไม่ได้ต้องการเป็นแค่ happy workplace แต่ต้องการให้เกิด proud staff หรือพนักงานรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้ทำงานที่นี่ ด้วยระบบหลังบ้านหรืออะไรก็แล้วแต่ ผมสัมผัสได้ถึงความสุข ความภูมิใจที่พวกเขาได้ทำงานที่นี่ ภาพเหล่านี้ไม่ได้ออกมาแค่พนักงานช่างพูดจา แต่เราสังเกตได้จากแววตาเวลาที่เขาคุยกับเราหรือการแสดงออกซึ่งกันและกัน

จุดยื่นเรื่องการเคารพในสิ่งที่เราเป็นตัวแทนของ DISHOOM พบว่าพวกเขาไม่ประนีประนอมในรสชาติอาหาร ถ้าเป็นอาหารเผ็ดก็ต้องเผ็ด ตอนที่ผมไปพบว่าลูกค้าฝรั่งสั่ง Chicken Biryani มาทานแล้วพบว่ามันเผ็ดมาก ถึงกับต้องร้องขอโยเกิร์ตมาทานแก้เผ็ด ส่วนผมเองนั้นพบว่าอาหารนั้นรสชาติไม่ต่างจากที่เคยทานที่อินเดียเลย

Shamil และ Kavi พูดถึงเรื่องนี้ว่า แม้รสชาติจะเป็นเรื่องปัจเจก แต่ในฐานะที่ DISHOOM นำเสนอความเป็นอาหารอิหร่านผสมอินเดียแล้วเราต้องเคารพสิ่งนั้นด้วย หน้าที่ของเราคือนำเสนอสิ่งที่เป็นตัวตนของบอมเบย์ผ่านอาหารให้สมบูรณ์ที่สุด

ความน่าสนใจของ DISHOOM สำหรับผมไม่ได้อยู่ที่เรื่องของอาหารหรือหนังสือเกี่ยวกับเขาสักเล่ม แต่คืออิทธิพลของสื่อใหม่ที่เสริมสร้างซึ่งกันและกัน ไม่ใช่อิทธิพลของสิ่งพิมพ์เพียงอย่างเดียวที่ขับเคลื่อนความน่าสนใจ หากแต่อยู่ที่การ reinterpretation ที่ผมกล่าวไว้ข้างต้น 

การเลือกช่วงเวลาหนึ่งอย่างยุค 60s มาเป็นแกนขับเคลื่อนแทนที่จะเลือกภาพลักษณ์การเป็น traditional India เพื่อตอกย้ำการเป็นอินเดียอย่างเข้มข้นนั้นเป็นเรื่องที่น่าศึกษา ทำไมไม่เอาภาพลักษณ์ที่คุ้นเคยเมื่อพูดถึงอินเดียอย่างบอลลีวูด หรือกีฬาคริกเก็ตมาเป็นตัวขับเคลื่อน ยุค 60s เป็นตัวแทนช่วงเวลาที่วัฒนธรรมใหม่ๆ กำลังเบ่งบาน เป็นช่วงเวลาที่อินเดียทั้งเปิดรับวัฒนธรรมจากหลายแห่ง และส่งออกไปพร้อมๆ กัน แต่กลับเอาพลังของการย้อนยุคมาเตือนความจำโดยเฉพาะคนอังกฤษที่มีความผูกพันกับอินเดียมานาน

การแปลความหมายใหม่ๆ ที่สนับสนุนมิติของการใช้ soft power จึงมีความลงตัว พวกเขาสร้างจุดยืนสองอย่างไปพร้อมๆ กันในเรื่องของอาหารที่เคารพความเป็นอาหารจากบอมเบย์ แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างเมนู บรรยากาศ ดนตรีที่เข้ากับกลุ่มเป้าหมายได้ง่าย และไม่ได้แปลกไป หรือเป็น authentic ที่มากเกินกว่าความเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไป

ท่ามกลางการตกต่ำของการทานอาหารนอกบ้าน คุณภาพอาหารและราคาที่แพงเกินกว่าคุณภาพ การมีทางเลือกที่สอดรับกับสภาวะปัจจุบันด้านเศรษฐกิจจึงเป็นเรื่องที่ทำให้ ​DISHOOM ขยายตัวอย่างรวดเร็ว การได้นั่งทานอาหารดีๆ สักมื้อท่ามกลางบรรยากาศดีๆ และราคาที่ไม่ต่างจากการทานฟาสต์ฟู้ดจึงเป็นทางเลือกที่กำลังได้รับความสนใจมากขึ้น ท่ามกลางการแข่งขันเรื่องฟู้ดเดลิเวอรีกับการออกมาทานอาหารนอกบ้าน ทางเลือก ร้านอาหารอย่าง DISHOOM จึงเป็นกลยุทธ์การตลาดที่สามารถต่อกรกับการเปลี่ยนแปลงนี้ได้ดีทีเดียว

เราจะเห็นว่าบางที DISHOOM ก็เป็นหนังสือทำอาหาร บางทีก็เป็นหนังสือท่องเที่ยว หรือในบางมิติก็เป็นหนังสือเชิงประวัติศาสตร์ นี่คือเสน่ห์ของการทำหนังสือคุณภาพออกที่สะท้อนได้หลากมุมมองภายในหนังสือเล่มเดียว จึงไม่แปลกใจว่าทำไมหนังสือเล่มนี้จึงเข้าไปอยู่ใน Book of the Year Shortlist 2019 ของ Waterstones  ได้ 

The post จดหมายรักถึงเมืองบอมเบย์ในหนังสือชื่อ DISHOOM appeared first on a day magazine.

ที่เราพูดถึงคือ Mario Garcia ชายผู้อยู่เบื้องหลังการรีแบรนด์นิตยสารและหนังสือพิมพ์หลายร้อยฉบับ เช่น Washington Post, New York Times, Die  Zeit เขาผ่านจุดปฏิวัติสิ่งพิมพ์มาหลายช่วง ตั้งแต่เปลี่ยนผ่านกระบวนการผลิตจาก Hot Type มา Cold Type จากหนังสือพิมพ์ขาว-ดำมาสู่ภาพสี จวบจนการเปลี่ยนผ่านในปัจจุบันที่มาริโอบอกว่าเป็นยุคที่ยากและเหนื่อยที่สุด คือยุคของการเปลี่ยนผ่านเข้าสู่อินเทอร์เน็ต

ไม่นานนี้มาริโอออกหนังสือเล่มที่สองในจำนวนตอนต่อสามเล่มชื่อว่า Storytelling ในหนังสือมาริโอบอกถึงความสำคัญต่างๆ เขาตั้งคำถามว่า What is happy medium? พร้อมกันนั้นเขาก็นำทางไปสู่คำตอบที่ว่า “People follow good contents” หมายถึงไม่ว่าจะที่ใด บนสื่ออะไร หากเรามีเนื้อหาที่ดีคนอ่านจะตามเรามา แต่ต้องเข้าใจกฎอย่างหนึ่งว่า “No One Size Fit All”

มาริโอบอกว่าเมื่อพูดถึงหนังสือพิมพ์เราจะมองภาพและส่วนผสมเป็นจัตุรัส การเขียน การวางตำแหน่งภาพ การจัดหน้า การอ่าน จะเป็นไปตามลักษณะสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่เมื่อเราคิดถึง online media เราจะมองกลับกัน สื่อออนไลน์มีเพียงคอลัมน์เดียว และเปลี่ยนมุมมองเป็นแนวตั้งแทน เพราะฉะนั้นการเขียนเนื้อหาระหว่างลงบนสื่อสิ่งพิมพ์ปกติและสื่อออนไลน์ต้องมีการนำเสนอเนื้อหาที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง นี่คือเหตุผลที่ทำไมเขาจึงบอกว่า No One Size Fit All ทั้งยังเน้นย้ำว่าคุณมีเวลาเพียง 4 วินาทีในการตอบโจทย์คนอ่านสื่อออนไลน์ ว่าเนื้อหาที่นำเสนอ การวางเลย์เอาต์และภาพเหมาะที่จะอ่านต่อหรือไม่ เพราะฉะนั้นสี่วินาทีนี้จึงเป็นเวลาทอง เป็น golden rule ที่หากใครจะทำสื่อออนไลน์ต้องรักษาคนอ่านให้ไปต่อจากตรงนี้ให้ได้

มาริโอเสริมว่ามุมมองของคนทำเนื้อหาปกติมักที่เขียนเพื่อลงบน print platform แล้วนำไปปรับเลย์เอาต์ลงบนออนไลน์ นั้นไม่ได้ผิด แต่ไม่เกิดประโยชน์ที่จะทำอย่างนี้ เขาใช้คำว่า Print is a KING of Media นั่นคือเราต้องรู้จักใช้ธรรมชาติของสื่อหนึ่งที่อีกสื่อหนึ่งทดแทนไม่ได้ สิ่งที่เขาบอกคือสื่อออนไลน์ไม่มีทางเอาชนะสื่อสิ่งพิมพ์ได้เมื่อเป็นเรื่องของการวางตำแหน่งรูปภาพ

เขาให้จินตนาการเมื่อเราขยายภาพสวยงามสักรูปลงบนหน้าคู่ของหนังสือพิมพ์เมื่อเปิดมาเราจะได้ภาพที่ดึงดูด และความพอดี แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถทดแทนได้บนสื่อออนไลน์ แต่ที่มักเจอคือเราไม่ได้ใช้วิธีการเล่าเรื่องตามลักษณะจุดแข็งของสื่อให้ดีพอ

อย่างที่กล่าวมาเราไม่ได้เอาประโยชน์จากจุดแข็งด้วยการเล่าเรื่องด้วยภาพของสื่อสิ่งพิมพ์มาทำให้เป็นจุดแข็ง หรือเรายังยึดจุดเรื่องไทม์ไลน์ของเนื้อหา “ข่าววันนี้ พรุ่งนี้จะเป็นอดีต” สิ่งนี้ยังใช้ได้สำหรับสื่อสิ่งพิมพ์ แต่ใช้ไม่ได้กับสื่อออนไลน์ที่มีขาที่ก้าวกระโดดได้ตลอดเวลา การเล่นเนื้อหาตามประเภทของสื่อแต่ละชนิดจึงต้องมีกลยุทธ์ให้เหมาะสม เราไม่สามารถเล่าเรื่องเดียวกัน มุมมองเดิมๆ ตาม sequence ปกติบนออนไลน์ได้ มุมมองให้ต่างจากคนอื่น เร็ว และตอบสนองกฎ 4 วินาที เราจะไปถึง happily print ได้อย่างไร อะไรคือคำอธิบายในเรื่องนี้ได้ดีที่สุด

การเล่าเรื่อง หรือ storytelling ปัจจุบันคือการมองทุกอย่างให้เป็น visual image storytelling ทำยังไง เขาบอกว่าวิธีที่อธิบาย visual storytelling และเหมาะกับปัจจุบันมากที่สุดคือการกลับไปดูว่าหนังสือเด็กเล่าเรื่องราวยังไง

ตัวอย่างที่เขายกให้เห็นภาพคือ นิทานเรื่องหนูน้อยหมวกแดง..

“หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปในป่า…..”

ภาพในหนังสือจะเห็นเป็นภาพหนูน้อยกำลังเดินเข้าไปในป่า

ทั้งหมดเกิดขึ้นในรูปเดียว ภาพ เนื้อหา 

“เจ้าหมาป่ากำลังแอบดู…..”

ภาพในหนังสือจะเห็นหมาป่าแอบดูจากต้นไม้ต้นหนึ่ง 

มาริโอบอกว่า storytelling ปัจจุบันของทั้งสื่อสิ่งพิมพ์และสื่อออนไลน์คือการรวมเอาภาพ และเนื้อหาเข้ามาไว้ด้วยกัน นั่นคือวิธีที่คนทั่วไปเสพเนื้อหาต่างๆ ในปัจจุบัน โดยเฉพาะออนไลน์ไม่มีใครเอาเนื้อหาลงยาวจนจบแล้วค่อยลงภาพ ทั้งสองสิ่งควรคู่กันเสมอ เห็นภาพและเห็นเนื้อหาในคีย์วิชวลอันเดียวกัน เขาบอกว่าถ้ายังไม่เข้าใจให้กลับไปศึกษาวิธีเล่าเรื่องจากหนังสือนิทานเด็กอย่าง Little Red Riding Hood หรือ Winnie the Pooh จะอธิบายสิ่งที่เขาบอกได้ดีที่สุด

ทำไมเขาจึงดึงเอาจุดแข็งของสื่อสิ่งพิมพ์มาอธิบายธรรมชาติการนำเสนอที่รวมไปถึงการนำเสนอบนสื่อออนไลน์ เขาบอกว่าเพราะ Print is King น่ะสิ ในความเป็นจริงสื่อสิ่งพิมพ์ไม่ได้หายไปไหนหรอก แต่มันจะไม่ได้อยู่ในยุครุ่งเรืองขีดสุดแบบในอดีต แต่สื่อออนไลน์ที่มีอนาคตยังต้องอาศัยสื่อสิ่งพิมพ์เป็นยานแม่เหมือนที่ The Guardian, Washington Post และอีกมากมายกำลังทำอยู่ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Print is King แต่ออนไลน์คือตัวที่ช่วยเสริมให้มีอนาคตที่ยาวไกล

ท้ายที่สุดสิ่งที่เขาบอกคือ แต่ละสื่อมีลักษณะเฉพาะของตัวเอง และขอให้จำไว้ว่าในโลกแห่งข้อมูลปัจจุบันไม่มี One Size Fit All อีกต่อไป เมื่อคุณต้องการจะสื่อบนแพลตฟอร์มอะไร จำต้องสร้างความเฉพาะของสื่อนั้นๆ ขึ้นมาเอง แม้ว่า backbone ของเนื้อหาจะเป็นเรื่องเดียวกันก็ตาม เพราะการมีอยู่ของสื่อไม่ได้เพียงมีเนื้อหาลงให้ครบทุกช่องทางที่มีเท่านั้น แต่ต้องมีส่วนร่วมทำงานไปด้วยกัน

สื่อสิ่งพิมพ์มีจุดแข็งของการเสนอภาพที่ขยายเท่าไหร่ก็ได้ หรือที่มาริโอใช้คำว่า “Go Big” หรือจากหน้าแรกที่พยายามใส่ทุกอย่างที่มีให้เหลือน้อยที่สุด แต่ลึกที่สุด ส่วนออนไลน์ให้นำเสนอให้ได้เหมือนหนังสือเด็ก นั่นคือภาพและเนื้อหามาพร้อมกัน สั้น แต่เข้าใจง่าย เพราะคุณมีเวลาเพียง 4 วินาที

The post หรือการเล่าเรื่องที่เหมาะกับปัจจุบันมากที่สุด คือการกลับไปดูว่าหนังสือเด็กเล่าเรื่องราวยังไง? appeared first on a day magazine.

Visitors in Total 302,267

 Exhibitors 7,450 from 104 Countries

Proportion of Trade Visitors 47% : Public Visitors 53%

+8% Increase Over the Weekend

+1.8% Rise on Trade Visitor Days

ในโลกนี้มีงานอีเวนต์ต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย หนึ่งในนั้นคืองานหนังสือ แท้จริงแล้วมีการจัดงานที่เรียกว่า ‘งานหนังสือ’ หรือ book fair ทุกเดือน ทั่วโลก ถ้านับจริงๆ อาจจะทุกอาทิตย์

ผู้คนไปทำอะไรที่งานหนังสือ งานหนังสือแต่ละประเทศเหมือนหรือต่างกันยังไง

แท้จริงงานหนังสือทำหน้าที่ 2 หลักใหญ่ๆ หนึ่งคือเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมหนังสือ และอีกนัยหนึ่งเป็นโซเชียลแพลตฟอร์มที่ผู้คนจะมาแลกเปลี่ยนแนวคิด

Frankfurt Book Fair คือหนึ่งในงานหนังสือใหญ่งานหนึ่งของโลกที่จัดมานับสิบปี สิบขวบปีที่ผ่าน Frankfurt Book Fair บอกอะไรกับเราบ้าง

hellotravel.com

สิบปีที่ผ่านมาเกิดเหตุการณ์หลากหลายขึ้นบนโลก ทั้งข่าวดี ข่าวร้าย ความกลัว เราได้เรียนรู้ความกล้าหาญและความจริง สิบปีก่อนงานหนังสือมีแต่ความน่ากลัวและเงาทะมึนของอีบุ๊กที่หลากหลายบริษัทต่างพาเหรดมาเปิดบูทในงานกันมากมาย เรียกว่าต้องยกฮอลล์หนึ่งให้กันไปเลย ตอนนั้นหลีกไม่ได้ที่จะหวั่นใจถึงการคุกคามที่รวดเร็ว สิบปีที่แล้วนี้เองที่เรายังคาดการณ์ว่าอีบุ๊กจะเข้ามาทดแทนรูปแบบหนังสือเล่ม

ในตอนนั้นคนหนังสือทั่วโลกใช้เวลามากกว่าครึ่งของ 30 นาทีทองหมดไปกับการปรับทุกข์ถึงอนาคตและธุรกิจหนังสือ

แล้วทำไมถึงต้อง 30 นาที

ที่ Frankfurt Book Fair หรือที่ London Book Fair ทุกคนใช้เวลาพบกันเพียง 30 นาที เพื่อพูดทุกเรื่องราว นำเสนอหนังสือใหม่ๆ หรือนั่งปรับทุกข์กันจนหมดเวลา และต้องรีบวิ่งไปนัดถัดไป เราเรียกการประชุมแบบนี้ว่า back-to-back เป็นภาพปกติที่จะเห็นคนเดินกินแซนด์วิชหรือขนมเค้กหวานๆ บางคนเอาไส้กรอกหรือเตรียมถุงผลไม้มาจากบ้าน กล้วยคืออาหารหลักให้พอประทังหิว นี่คือ 30 นาทีทองที่ขาดไม่ได้ ไม่มีขยับเวลาให้ มาช้าก็เหลือเวลาตามกรอบ 30 นาที จะสนิทกันแค่ไหน หรือต้องปรับทุกข์กันมากเท่าไหร่ แต่ชีวิตต้องเดินหน้า และมันคือกฎ

สิบปีที่แล้วที่ Frankfurt Book Fair จะมีจำนวนฮอลล์ที่ใช้อยู่เรียกว่า Hall 3, 4, 5, 6 และ 8 แต่ละฮอลล์จะมี 3 ชั้น ยกเว้น Hall 8 ที่มีเพียงชั้นเดียวแต่มีหลังคาให้แสงแดดส่องผ่าน ตอนนั้นมีการแบ่งชัดเจนว่า Hall 3 เป็นฮอลล์ของสำนักพิมพ์เยอรมัน ศาสนา ท่องเที่ยว Hall 4 และ 5 เป็นห้องที่แสดงงานจากประเทศต่างๆ ที่นำหนังสือมาเป็นตัวแทนหรือซอฟต์พาวเวอร์เพื่อโปรโมตประเทศผ่านงานเขียน ทั้งยังใช้เป็นเวทีในการขายงานลิขสิทธิ์

ที่เห็นเด่นชัดและประสบความสำเร็จในการใช้ Frankfurt Book Fair เป็นช่องทางนำเสนอซอฟต์พาวเวอร์ของประเทศคืออินโดนีเซีย ที่เริ่มต้นจากการเป็น guest of honor คือได้สิทธิในการนำเสนอวัฒนธรรมหนังสือและวัฒนธรรมอื่นๆ ของตัวเองผ่าน Primary Hall ซึ่งยกให้ประเทศที่ได้เป็นเกสต์รับไปใช้ประเทศเดียวทั้งฮอลล์ และต่อด้วยกิจกรรมต่างๆ ที่ต้องการนำเสนอให้หลากหลายพื้นที่

อินโดนีเซียใช้เวทีงานหนังสือส่งออกซอฟต์พาวเวอร์ของตัวเอง และเมื่อต้นปีที่ผ่านมาพวกเขาได้ไปเป็น guest of honor อีกครั้งใน London Book Fair จึงไม่แปลกที่งานปีนี้สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ อย่าง Penguin Random House จะมีหนังสือของนักเขียนอินโดนีเซียมานำเสนอ

มาที่ Hall 6 กันบ้าง พื้นที่ส่วนนี้ถูกแบ่งออกเป็น 3-4 ส่วน ชั้นบนสุดเป็นพื้นที่ของหนังสือเรียน หรือเรียกว่า academic book ชั้นสองเป็นหนังสือศิลปะ ที่รวมมาจากทุกประเทศ แต่ที่เน้นมากๆ คือหนังสือศิลปะของเยอรมนี ชั้นล่างสุดเป็นพื้นที่เรื่องเทคโนโลยีต่างๆ และตรงนี้เองเป็นพื้นที่รวมตัวกันของเหล่าบริษัทที่ทำ DRM (digital rights management) หรือเทคโนโลยีเกี่ยวกับอีบุ๊ก รวมถึงการเรียนรู้ผ่านโปรแกรมคอมพิวเตอร์ และ Hall 8 เป็นที่สุดท้ายที่เหล่าสำนักพิมพ์ต่างประเทศใช้เป็นพื้นที่คุยเรื่องการซื้อ-ขายหนังสือกับคู่ค้าจากทั่วโลก

Hall 6 และ Hall 8 ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน ความรู้สึกของผู้คนในตอนนั้นเหมือนบ้านคนละฝั่งคลองที่เฝ้ามองกันด้วยความหวาดระแวง

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ เราเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลง มีการยุบ Hall 8 เพราะต้องการปรับปรุงพื้นที่ ผนวกกับแต่เดิมนั้นการจะออกจาก Hall 8 ไปที่อื่นต้องวิ่งแข่งกับเวลา ไปจับรถเวียนที่วิ่งรับ-ส่งคนระหว่างพื้นที่จัดแสดงต่างๆ ถ้าตกรถต้องวิ่ง 100 เมตรตามกฎ 30 นาทีทองเลยทีเดียว ถ้ายุบแล้วจะอยู่กันยังไง

ความไม่แน่นอนเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา แต่อยู่ดีๆ บูทที่ทำแอพฯ ทำอีบุ๊ก ก็พลันปิดตัวลง หายออกไปจากพื้นที่งานแบบเงียบๆ ดังนั้นจึงเกิดพื้นที่ใหม่ขึ้นมา และเป็นที่มาให้เราได้เห็นอะไรใหม่ๆ อย่างบูทนิตยสาร Monocle หรือปัจจุบันคือบูทแนะนำนิตยสาร และงาน Indiecon ของเหล่านิตยสารอิสระที่มาใช้พื้นที่แทน บูทหนังสือจึงมีรอยยิ้มกลับมาให้เห็นบ้าง

uk.phaidon.com

การไปงานหนังสือไม่ได้บอกเราแค่ว่าอะไรอยู่ อะไรไป แต่งานหนังสือในต่างประเทศเป็นโซเชียลแพลตฟอร์มที่เชื่อมคนทั่วโลกผ่านซอฟต์พาวเวอร์ชิ้นงาม เราเห็นการพูดถึงหนังสือเกี่ยวกับสิทธิสตรีมากมาย อย่าง Great Women Artists ที่ขีดฆ่าคำว่า Women ออก เพราะนำเสนอความเท่าเทียม ดังนั้นคำว่า Women จึงไม่จำเป็น หรือหนังสือรณรงค์รักษ์โลกที่ออกมาทุกระดับ ตั้งแต่ให้เด็กแรกเกิดไปจนถึงผู้ใหญ่ที่จะได้เรียนรู้ถึงผลกระทบถ้ายังปล่อยให้อะไรๆ เป็นไปอย่างเดิม ครอบคลุมทุกอย่างไปจนถึงแนวคิดทางการเมือง ไม่ว่าจะต่อต่านทรัมป์ เชิดชูมิเชล โอบามา ทุกอย่างเท่าที่มนุษย์จะต้องการหาจากหนังสือที่นี่มีหมด หรือจะเป็นหนังสือที่ช่วยให้เราพักตัวเองจากโซเชียลมีเดียหรือออนไลน์ต่างๆ ได้

นี่จึงเป็นข้อดี เพราะในงานเราจะได้ทราบถึง current affairs หรือเหตุการณ์ปัจจุบัน แนวคิดของคนประเทศนั้นๆ ว่าเขาคิดเห็นและมองเรื่องรอบตัวยังไง โลกกว้างกว่าที่เราคิด ในหนังสือหนึ่งเล่มเมื่อสำนักพิมพ์นำเสนอให้ฟังเขาอาจจะพูดถึงปัญหาขาดแคลนทรัพยากรในบราซิลที่จะนำไปสู่อีกปัญหาหนึ่งเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมได้

สิ่งสุดท้ายของการไปงานหนังสือเราอดไม่ได้ที่จะยกท่อนหนึ่งของบทเพลงของ Louis Armstrong ขึ้นมา

I see friends shaking hands saying how do you do.

ไม่เพียงแค่นั้น ตลอดงานเราจะได้ยินเสียงเพื่อนๆ วิ่งมากอดกัน เอาแก้มชนกัน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันตลอดทางเดิน เป็นภาพแห่งสัมพันธ์ของมนุษย์อันงดงามในงานหนังสือ

บางคนยังจำได้ว่าคราวที่แล้วผมไม่สบาย ถามว่าโอเคแล้วนะ ลูกกี่ขวบแล้ว บางคนลึกไปกว่านั้น ถามว่าตอนนี้ลูกยังสนใจเรื่องผีอยู่ไหม งานนี้มาด้วยหรือเปล่า

ในด้านหนึ่งงานหนังสือคือธุรกิจ แต่ในอีกด้านงานหนังสือทำให้เราเห็นความงามของมนุษย์ เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่อยากจะกลับมาเห็นในทุกๆ ปี และบอกใครๆ ว่า ‘I’m in a book business.’ แม้ว่าบางคราจะมีข่าวร้ายชวนให้เศร้า มีข่าวการเสียชีวิตของใครบางคนที่เรารู้จักและเขายังคงถูกพูดถึงในงาน สำหรับผมงานหนังสือมีเสน่ห์ที่สุดก็ตรงนี้ ตรงที่ได้พิสูจน์ว่ามิตรภาพยิ่งใหญ่กว่าทุกสิ่ง

หากมีคนถามว่ามางานหนังสือทำไม เพราะแค่ 30 นาทีทองไม่ได้ช่วยให้ธุรกิจเราเติบโตขึ้น แต่มิตรภาพจะฝังแน่นและนานมากกว่านั้น และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมถึงต้องมางานหนังสือ

The post “ในอีกด้านงานหนังสือทำให้เราเห็นความงามของมนุษย์” เหตุผลที่ต้องไป Frankfurt Book Fair appeared first on a day magazine.

We can expect to see renewed interest in book reading among public. 

Physical books will find more buyers because the pleasure of owning,

reading, and sharing these is different from the experience of

perusing a restricted-access electronic display on a screen”

นี่คือวลีเด็ดจากหนังสือ Rebel Bookseller ที่แต่งโดย Andrew Laties หรือแอนดี้ ชายที่นำสมัยและแหวกขนบที่สุดของการขายหนังสือ และเป็นคำจำกัดความตัวเอ้ของคำว่า Rebel Bookseller คนขายหนังสือวิญญาณขบถ เราสองคนพบกันเพราะหนังสือที่เขาเขียนเมื่อปี 2005 ย่อหน้าภาษาอังกฤษข้างต้นกลั่นออกมาด้วยความมั่นใจและบันทึกความเชื่อตัวเองลงไปอย่างกล้าหาญ แอนดี้เป็นผู้พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้เข้าใจหนังสือจะสามารถบอกความจริงแท้แม้ว่าจะก่อนกาลแค่ไหนก็ตาม

เรากลับมามีโอกาสคุยกันอีกครั้งหลังจากผมเคยเชิญเขามาประเทศไทยเมื่อปี 2011 เพราะหนังสือเล่มนี้ ในตอนนั้นเขามาแบ่งปันประสบการณ์เรื่องหนังสือ และแลกเปลี่ยนความคิดเรื่องการขายหนังสือในทศวรรษหน้า จากผู้จัดการร้านหนังสือของ Eric Carle Museum ตอนนี้แอนดี้เปิดร้านหนังสือของตัวเองชื่อว่า Book & Puppet Co. ที่เมืองอีสตัน ในรัฐเพนซิลวาเนีย สหรัฐอเมริกา 

ร้านหนังสือของแอนดี้คือร้านหนังสือเด็กและเยาวชนที่มีรูปแบบแหวกแนวที่สุด เพราะทั้งแอนดี้ และรีเบกก้าคู่ชีวิต เป็นศิลปินที่ร้องและเล่นประกอบการเล่านิทานผ่านเครื่องดนตรี โดยเฉพาะการเล่าเรื่องผ่านหุ่นกระบอกที่เป็นพระเอกของร้าน บางครั้งอาจเห็นแอนดี้เอาสายยางมาพันรอบตัวแล้วเดินไปมาทั่วร้าน นั่นคือเครื่องดนตรีของเขา แน่นอนเด็กๆ ติดใจเขาไม่น้อย และคำว่า Rebel Bookseller ก็คือนิยามที่เขาเองเป็นคนจำกัดขึ้นมา

แอนดี้เป็นคนเมืองโรเชสเตอร์ที่เรียกว่าอีกนิดเดียวก็ถึงน้ำตกไนแองการา ข้ามไปเดินเล่นฝั่งแคนาดาได้ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาอยู่ในวงการหนังสือ หากไม่นับช่วงเวลาเด็กที่ไปหาหนังสือเก่ามาขาย เขาเคยมีร้านหนังสือทั้งที่นิวยอร์กและชิคาโก้ ก่อนมาปักหลักเติบโตที่อีสตัน เพนซิลวาเนีย

เช่นเดียวกับคนรักหนังสือส่วนใหญ่ แอนดี้เติบโตมาในครอบครัวที่รักหนังสือ คุณพ่อของเขามักอนุญาตให้แอนดี้และพี่สาวเลือกหนังสือของตัวเองหนึ่งเล่มเวลาไปร้านหนังสือ และหนังสือที่แอนดี้ชอบมากคือ Ant and Bee โดย Angela Banner ประสบการณ์ที่ดีเกี่ยวกับหนังสือ และการเติบโตมากับหนังสือนั้นส่งผลต่อชีวิตคนขายหนังสือของเขามาก ซึ่งแอนดี้ได้บันทึกความทรงจำแสนดีนี้ไว้ที่ villagebooksblogs.typepad.com

เมื่อถามว่าแล้วหนังสืออะไรในแต่ละช่วงวัยที่มีผลต่อชีวิตเขา แอนดี้บอกว่าเขามีลิสต์ที่หลากหลายมาก แต่ที่ยังคงเป็น Top Best Reading Chart สำหรับเขาในแต่ละช่วงอายุคือ Where The Wild Things Are ของ Maurice Sendak ในวัยเยาว์ เรื่องสั้นต่างๆ ของ Franz Kafka และ The Dispossessed ของ Ursula K. Le Guin ที่อ่านในช่วงวัยรุ่น และหนังสือที่มีผลในช่วงวัยปัจจุบันของเขาก็คือ Metaphors We Live by ของ George Lakoff

ส่วนหนังสือที่เขาอ่านซ้ำไปซ้ำมาตลอดคือ Swallows and Amazons โดย Arthur Ransome และ The Count of Monte Cristo โดย Alexandre Dumas ทั้งสองเรื่องมีความน่าตื่นเต้น และไม่ว่าจะอ่านกี่ครั้งแอนดี้จะได้พบสิ่งใหม่ๆ จากหนังสือทั้งสองเล่มเสมอ และไม่ได้แค่อ่าน สำหรับแอนดี้การมีส่วนร่วมกับหนังสือเล่มนั้นๆ ทำให้การอ่านมีมิติมากกว่าเดิม ดังนั้นเขาจะจินตนาการว่าเขาเป็นตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในหนังสือเล่มนั้น และแน่นอนมันสร้างความสุขให้เขามากทีเดียว 

กลับมาที่เรื่องของการอ่าน หรือให้ชัดคือวัฒนธรรมการอ่าน แอนดี้บอกว่าทุกวันนี้แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรมการอ่านของไทย หรือในสังคมอเมริกัน จากเดิมที่หนังสือและการอ่านเป็นเรื่องของชนชั้นสูง แต่เมื่อสังคมมีวิวัฒนาการ โอกาสในการเข้าถึงการศึกษาจึงก่อให้เกิดการอ่านอันเป็นองค์ประกอบหนึ่งของพื้นฐานการเข้าถึงความรู้

เราพบว่าการอ่านได้รับการยอมรับ และมีภาพลักษณ์ที่ดีเรื่อยมาจวบจนกระทั่งปัจจุบันที่การอ่านไม่ได้เป็นกิจกรรมสันทนาการเดียวในโลก เรามีกิจกรรมรูปแบบอื่นๆ มากมายที่พร้อมจะดึงเวลาของเราออกไปให้ห่างจากกิจกรรมสันทนาการเดิมเรื่อยๆ และนี่เองที่ทำให้ความเป็นจริงของวัฒนธรรมการอ่านในโลกกำลังพบกับความท้าทายว่าทำยังไงหนังสือจะสามารถดึงดูดความสนใจจากเกม อินเทอร์เน็ต โซเลียลมีเดีย และอื่นๆ อีกมากมายที่พร้อมจะพาเราให้ห่างจากหนังสือไปทุกวินาที

อธิบายให้ชัดขึ้น ทุกวันนี้ทุกคนอ่านหนังสือออก แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะคนไม่อ่านหนังสือ หรืออ่านหนังสือไม่ออกอีกแล้ว การอ่านออกเขียนได้เป็นพื้นฐานสำคัญของมนุษย์มานานแล้ว เพียงแต่คนไม่อ่านเท่านั้น ไม่ใช่เพราะเบื่อ แต่เพราะมีอย่างอื่นมาแย่งเวลาของเราไปต่างหาก นี่เป็นโจทย์ใหญ่ให้คิดว่าเราควรตีโจทย์ของการอ่านใหม่ให้มีความเอ็นเตอร์เทนมากขึ้น อาจด้วยวิธีการเล่าเรื่องจากหนังสือผ่านตัวช่วยอย่างที่แอนดี้ใช้ เช่น หุ่นกระบอกและดนตรี เหล่าคนขายหนังสือคงต้องคิดให้ออกว่าอะไรคือสิ่งที่ต้องทำก่อน-หลังเพื่อดึงคนให้เข้ามามีส่วนร่วมกับการอ่านมากขึ้น

แล้วอะไรล่ะคือทางที่เหมาะสมในตอนนี้? จุดเริ่มต้นของคำตอบที่พอคาดเดาได้คือ แอนดี้บอกว่า “ต้องเริ่มต้นการอ่านตั้งแต่อายุยังน้อย” นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่ เราได้ยินกันบ่อยครั้ง และนั่นพิสูจน์แล้วว่ามันคือหัวใจของทั้งหมด แอนดี้เสริมว่าเมื่อโตขึ้น การมี Book Club จะช่วยรักษาระดับการอ่านของเยาวชนและผู้ใหญ่ให้คงกิจกรรมนี้ไว้ได้

ส่วนตัวแอนดี้เขาเชื่อว่าเหล่าดาราคนดังทั้งหลายมีส่วนอย่างมากในการส่งเสริมการอ่าน เพราะการมีใครสักคนที่ได้รับการยอมรับจากสังคมและเป็นผู้นำทางความคิด สามารถผลักดันพลังการอ่านออกมาได้ แน่นอนว่าจะมีผลลัพธ์ถึงขนาดเปลี่ยนโฉมหน้าสังคมให้กลายเป็นสังคมการอ่านและการเรียนรู้อย่างแท้จริงได้เลยทีเดียว

เราคุยกันเรื่องหนังสือเปลี่ยนชีวิต แอนดี้บอกว่า Banker to the Poor ของ Muhammad Yunus เป็นประหนึ่ง wake-up call ให้กับเขา เขามองโลกเปลี่ยนไป และมองโลกกว้างขึ้น การกลับไปเรียนปริญญาโททางด้าน International Community Economic Development ก็เกิดขึ้นจากการอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยเช่นกัน

แอนดี้คิดว่าหนังสือเป็นแหล่งความรู้ และร้านหนังสือก็เป็นเหมือนสถาบันการศึกษา การที่คนเข้าร้านหนังสือเหมือนเข้าไปเลือกหาความรู้ และแน่นอนว่ามันส่งผลเชิงบวกต่อสังคม

ในมุมมองเรื่องจำนวนของร้านหนังสือ ผมถามเขาว่าคิดยังไง และวิธีการแบบไหนที่จะทำให้ร้านหนังสือสามารถขยายตัวไปได้มากกว่านี้ แอนดี้บอกว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากคนในชุมชนไม่เห็นความสำคัญของการมีร้านหนังสือ และถ้าเจ้าของพื้นที่ต่างๆ ไม่ได้มองร้านหนังสือเป็นส่วนหนึ่งที่สร้างคุณค่าให้แค่ชุมชน หรือช่วยสร้างมูลค่าทางธุรกิจให้กับพื้นที่ในบริเวณนั้นๆ อย่างในอเมริกา การมีร้านหนังสือกลางชุมชนสะท้อนมูลค่าทางสังคมและส่งผลบวกแก่ชุมชนโดยรอบอย่างเห็นได้ชัด การเปิดร้านหนังสือในพื้นที่ที่ยอดเยี่ยมกลางเมืองอีสตันได้นั้นก็เพราะ Greater Easton Development Partnership องค์กรสนับสนุนด้านเศรษฐกิจท้องถิ่นเห็นว่าร้านหนังสือถือเป็นสินทรัพย์ที่มีค่าของชุมชน

ดังนั้นองค์กรนี้จึงได้เป็นตัวแทนพูดคุยกับเจ้าของพื้นที่ และนั่นเป็นที่มาของ Book & Puppet Co. ทุกวันนี้ ด้วยค่าเช่าที่ไม่แพง และการได้รับแรงสนับสนุนจากชุมชน แอนดี้หวังว่าเขาจะได้พื้นที่ในการขยายสาขาให้ ครอบคลุมเมืองอีสตันเร็วๆ นี้

การอ่านทำให้เราเข้าใจชุมชน ร้านหนังสือสะท้อนภาพลักษณ์ของชุมชนและบ้านเมืองนั้นๆ เราพ้นยุคแห่งการเอาชนะด้วยกำลัง หากแต่ความรู้สามารถทำให้เราก้าวไปข้างหน้าก่อนคนอื่น ความรู้จากหนังสือผ่านชุมชนที่เข้มแข็ง และคนขายหนังสือที่เชี่ยวชาญเป็นส่วนผสมสำคัญของการมีสังคมที่ก้าวหน้า แน่นอนว่าเราไม่ควรฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่หนังสือ แต่อย่างน้อยการเปิดหนังสืออ่านสักนิดอาจช่วยให้ชีวิตและสังคมรอบๆ เปลี่ยนจากที่เคยเป็นก็เป็นได้

The post “ร้านหนังสือคือสินทรัพย์ของชุมชน” คุยเรื่องการขายหนังสือในทศวรรษหน้ากับ Andrew Laties appeared first on a day magazine.

สามสิบกว่าปีผ่านไปไวเหมือนโกหก วันนี้ ศุภกิจ จิตคล่องทรัพย์ คือผู้อำนวยการโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย มีฉายาที่ใครๆ พร้อมใจกันยกให้ว่า ‘ผู้อำนวยการ–เกรียน’  เจ้าของวิธีคิดแบบตีลังกา แหกทุกขนบที่เคยเป็นมา

ศุภกิจเริ่มต้นปี 2019 ด้วยการให้เด็กนักเรียนมัธยมปลายใส่ชุดไปรเวทมาเรียนได้อาทิตย์ละหนึ่งวัน เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนที่กล้าบอกว่า “ทรงผมใครว่าไม่สำคัญ” ศุภกิจแนะนำสิ่งที่เขาคิดให้เราเอาไปคิดต่อว่า ‘โรงเรียนแห่งความสุขคืออะไร’

สมัยยังเป็นครูผู้น้อยกว่านี้ ศุภกิจทั้งผลักดัน ทั้งกระตุ้นเรื่องการอ่านให้แก่ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน ตอนนั้นเขาบอกสั้นๆ ว่า “ถ้าครูไม่อ่านหนังสือ ไม่มีทางที่เด็กจะอ่านแน่นอน เราต้องกระตุ้นให้ครูหันมาอ่านหนังสือก่อนให้ได้ ไม่งั้นเด็กจะมีแบบอย่างเรื่องของการอ่านจากที่ไหน และถ้าไม่อ่านเราจะไปสู่อนาคตกันได้อย่างไร” ผมเหลือบกลับไปมองเจ้าของคำพูดเต็มๆ ตาตอนนั้น แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่า ‘พี่ท้วม ทระนง’ อดีตมือเบสขาร็อก จะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ และเป็นความคิดเรื่องการอ่านที่จี้ใจดำที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา

หลายปีต่อมาศุภกิจยังคงเดินหน้าเรื่องการอ่านในโรงเรียน เขาเชิญนักเขียนหลายๆ ท่านไปโรงเรียน ไปคุยกับน้องๆ ไปเล่าเรื่องการอ่านให้คณะครูฟังในวันประชุมครูก่อนเปิดเทอม และทุกๆ ปีศุภกิจจัดกิจกรรมเหล่านี้แทรกไว้เสมอ แม้ว่าตัวเขาจะไม่ใช่ผู้อำนวยการก็ตาม เพราะเรื่องการอ่านสำหรับเขาแล้วคือวาระสำคัญวาระหนึ่ง และด้วยเชื่อว่า ‘อนาคตสร้างได้ด้วยการอ่าน’

ไม่มานานนี้เราได้กลับมานั่งคุยกันอีกครั้ง ผมถามเขาถึงเรื่องการอ่านในมุมอื่นๆ ยิงคำถามแรกไปว่าความเห็นของเขาต่อเรื่องการอ่านยังเหมือนเดิมไหม แววตาเขาครุ่นคิดก่อนจะบอกว่าไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ที่เพิ่มเติมคือ “เรายังไม่รู้จักวิธีการนำเอาความรู้จากหนังสือไปใช้งานให้ตรงกับชีวิต” เขาย้ำต่อว่าหลายปีผ่านไปการรณรงค์การอ่านเพียงอย่างเดียวอาจไม่พอ เพราะมันเหมือนข้อสอบถูก-ผิดเท่านั้น แต่คำถามที่สำคัญกว่านั้นคือ เราได้อะไรจากการอ่าน และเราเอาผลที่ได้ไปใช้งานได้อย่างไร

ศุภกิจบอกว่าหลายคนอ่านหนังสือมากมายแต่ไม่รู้จักวิธีคิดต่อ เขาบอกว่าการรณรงค์เรื่องการอ่านเป็นเพียงครึ่งเดียว แต่อีกครึ่งเราไม่เคยพูดถึงความเป็นรูปธรรมกันเลย ทั้งที่เรื่องนี้มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน นั่นคือการวิเคราะห์ คิดต่อ และนำไปใช้

ผมถามเขาต่อว่าเราสอนให้คนคิดได้เหรอ คราวนี้เขาตอบทันที “ได้สิ เราต้องค่อยๆ บอกเขา ค่อยๆ แนะเขาไปเรื่อยๆ” ศุภกิจเสริมต่อว่า “สิ่งที่ดีมากทุกวันนี้คือการมีเพจหรือช่องทางที่รีวิวหนังสือมากมาย การมีหนังสือมากมายในห้องสมุดและท้องตลาด ในความเป็นจริงมันยากเกินกว่าที่เราจะเลือกเองหรือรู้จักหนังสือทุกเล่ม การมีรีวิวเป็นตัวช่วยให้เรารู้จักหนังสือได้ง่ายขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพจรีวิวที่แนะนำหนังสือพร้อมสอดแทรกวิธีคิดหรือสิ่งที่ได้จากหนังสือเล่มนั้นๆ นี่ไงเพียงเท่านี้เราก็มีแนวทางนำความรู้จากหนังสือไปคิดต่อว่า จากนี้ถ้าเราอ่านเราจะได้อะไรจากมันไปใช้กับชีวิตจริงได้บ้าง”

หากถามว่าคำถามสถานการณ์การอ่านหนังสือในบ้านเราน่าห่วงไหม เขาบอกว่าต้องแยกกัน เรื่องการอ่านเขามองว่าทิศทางดูดีขึ้น แต่เรื่องของการนำสิ่งที่ได้ไปคิด วิเคราะห์ แล้วปรับใช้ ยังน่าเป็นห่วง และอีกประเด็นที่เขามองว่าน่าห่วงก็คือศุภกิจคิดว่าทุกวันนี้เรามีหนังสือออกมามากมาย ปกสวยงาม ชื่อเรื่องดีๆ หนังสือดีๆ ที่นำมาแปลให้อ่านกัน ในเชิงปริมาณ แน่นอนเรามีหนังสือมากขึ้น และดูเหมือนเราก็มีคนอ่านเพิ่มขึ้นด้วย แต่เขาใช้คำว่า “หนังสือที่นำพาเราไปข้างหน้ายังน้อยเกินไป ทุกวันนี้พี่เจอแต่หนังสือที่อ่านจบแล้วแต่ชีวิตไม่ได้ไปไหนต่อ เพราะมันไม่มีอะไรในหนังสือเล่มนั้นเลย” ศุภกิจมองว่าเราต้องยอมรับก่อนว่า “หนังสือทุกเล่มไม่ใช่หนังสือที่ดี ในโลกแห่งความเป็นจริง เรามีทั้งหนังสือที่ดีและหนังสือที่ไม่ควรผลิตออกมาเพราะมันเปลืองกระดาษ เปลืองทรัพยากร” บางทีเราเองนั่นแหละที่ไปสร้างภาพให้หนังสือ แบกภาระของการเป็น intellectual image มากเกินไป

ผมวกกลับมาที่การอ่านของเขา ตอนนี้ศุภกิจอยู่ในช่วงสุดท้ายของการทำปริญญาเอก เขาเล่าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ แต่ยังเต็มเปี่ยมด้วยพลังว่า “ตอนนี้อ่านหนังสือเรียนเยอะว่ะ” การได้กลับมาเรียนเพิ่มเติมมันให้เขาได้กลับมาตั้งหลัก think & rethink อะไรใหม่ๆ หรือทบทวนเรื่องเดิมซ้ำอีกครั้งหนึ่ง หลักคิดทางด้านการพัฒนาการศึกษาคือหมวดหนังสือที่เขาอ่าน หรือหนังสือที่อ่านเสริม เช่น หนังสือของนักสร้างสรรค์ด้านการศึกษาอย่าง Ken Robinson เรื่อง Creative Schools: The Grassroots Revolution That’s Transforming Education (เขียนร่วมกับ Lou Aronica) หรือ Out of Our Minds: Learning to be Creative ผมถามว่าเขาชอบอะไรในหนังสือของโรบินสัน ศุภกิจตอบว่า “Creativity is everything.”

แม้ว่าบุคลิกภายนอกจะเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจและทำอะไรนอกกรอบเสมอๆ แต่ศุภกิจก็เป็นแฟมิลี่แมนคนหนึ่ง “มีหนังสือที่ภรรยาให้อ่านอีก เขาจะคอยหาอะไรดีๆ แล้วเอามาแนะนำให้เราอ่านเสมอๆ ไม่อ่านก็ไม่ได้” หนังสือที่คู่ชีวิตเลือกมาให้อ่านก็อย่างเช่น How Children Succeed: Grit, Curiosity, and the Hidden Power of Character (เลี้ยงให้รุ่ง : ปฏิวัติการเรียนรู้ผ่านการสร้างลักษณะนิสัยสู่ความสำเร็จ) ของ Paul Tough หรือ Dangerous Mind (แสบ) หนังสือจากนักเขียนไต้หวัน Hou Wen Yung เขาอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับหนังสือว่า เดิมเราเชื่อว่าผลลัพธ์ของการวัดผลด้วยการสอบจะนำไปสู่ความสำเร็จในชีวิตอนาคต แต่ถ้าบอกว่าเราเชื่อในสิ่งที่ผิดมาตลอดล่ะ นี่คือแนวคิดที่มาของหนังสือ How Children Succeed หนึ่งในหนังสือที่ให้แนวทางแก่เขา หรืออย่างใน Dangerous Mind ที่อธิบายถึงสิ่งที่เด็กคนหนึ่งต้องเจอภายใต้คำจำกัดความว่า ‘สถานศึกษาเป็นเพียงทัณฑสถานจองจำความคิดสร้างสรรค์’

ศุภกิจให้ความสำคัญกับเรื่องความคิดสร้างสรรค์ และเขาเชื่อว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้เมื่อคนนั้นมีความสุข ได้ทำในสิ่งที่เป็นตัวตน ได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกับผู้อื่นในแนวทางของสังคมที่ไม่เปลี่ยนตัวตนของเขา

ผมถามว่าอิทธิพลของความคิดเหล่านี้ใช่ไหมที่ทำให้ทุกวันนี้เราได้เห็น ‘การแต่งไปรเวทมาโรงเรียนอาทิตย์ละวัน’ แบบที่ศุภกิจบอกว่าอยากแต่งอะไรก็แต่งมา อะไรควร-ไม่ควรให้เด็กๆ ตกลงกันเอง หรือในบทสัมภาษณ์เขาเคยบอกว่า “บางคนไว้ผมสั้นมันน่าเกลียดจริงๆ นะ” งั้นก็ไว้ผมยาวจะได้มั่นใจในตัวเอง หรือช่วงที่กระแสเรื่องการแต่งไปรเวทดังอยู่บนทุกสื่อ เมื่อนักข่าวถามว่าตกลงจะยังแต่งอยู่ไหม ผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างศุภกิจตอบออกมาเรียบๆ ว่า “ผมขอปรึกษาเด็กๆ ดูก่อน” ประโยคสั้นๆ แต่มันสะท้อนว่าเขาอยู่กันแบบไหน และความสุขที่ช่วยกันสร้างมันมีค่ามากเพียงใด หรือในวันเปิดเทอมที่ ผอ.อย่างเขาออกมาร้องเพลงแรปต้อนรับเด็กๆ เขาบอกว่าสิ่งที่ได้จากหนังสือเหล่านี้คือเรื่องของหัวใจในการสื่อสาร เราต้องไม่คิดแบบผู้ใหญ่เพื่อสื่อสารกับเด็ก เราต้องคิดแบบคนวัยเดียวกัน ต้องฟังเขา ต้องเรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน

ผมถามเขาว่าเรียกได้ไหมว่านี่คือ ‘หนังสือเปลี่ยนชีวิตเขา’ ศุภกิจยิ้มกว้างพร้อมตอบว่า “ไม่ปฏิเสธ” เขาบอกว่านี่คือหนังสือที่เขาวนเวียนใช้แทบทุกวันไม่นับพระคัมภีร์ที่ต้องอ่านทุกวัน เพราะจิตใจของเราสมควรได้รับการชำระเพื่อให้ทุกๆ วันดำเนินไปด้วยความหมาย ในเรื่องของงานและชีวิตความเป็นครู ถ้าวันไหนติดอะไรก็จะกลับมาเปิดอ่านอีกรอบ

หนังสือที่เขาเวียนอ่านประจำยังมีอีกหลายเล่ม เช่น Punished by Rewards โดย Alfie Kohn, Becoming an Effective Mentoring Leader โดย William J. Rothwell และ Dr. Peter Chee, Teach Like Finland โดย Timothy D. Walker, Getting to Yes หนังสือคลาสสิกโดย Roger Fisher, William Ury และ Bruce Patton

เล่มที่ยืนพื้นหลักเรื่องงานคือ Educational Planning: Strategic, Tactical, Operational โดย Roger Kaufman, Jerry Herman และ Kathi Watters, Management Principles for Christian Schools โดย James W. Deuink, Employee Training & Development โดย Raymond A. Noe

ส่วนเล่มนี้ Democratic Education: A Beginning of a Story โดย Yaacov Hecht ศุภกิจบอกว่าเขากำลังเอาแนวคิดจากหนังสือมาปรับใช้กับระบบของโรงเรียนอยู่, คนฉลาดแสร้งโง่ ของนักเขียน ไทยอย่าง อธิคม สวัสดิญาณ, Finnish Lessons 2.0 โดย Pasi Sahlberg ก็เป็นหนังสือเกี่ยวกับหลักการด้านการศึกษาที่เขาชอบมากอีกเล่ม, Are You Smart Enough to Work at Google โดย William Poundstone ก็เป็นอีกเล่มที่ทำให้เขาคิดว่าเด็กนักเรียนกรุงเทพคริสเตียนฯ จะเรียนอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

เขาบอกว่าแรงบันดาลใจของการเริ่มโครงการส่งดาวเทียมอวกาศของโรงเรียนก็มาจากหนังสือเล่มนี้ แม้ว่าโครงการจะมีมูลค่าหลายสิบล้านบาทแต่สิ่งที่ได้ไม่ใช่แค่งานด้านวิทยาศาสตร์ แต่เด็กจะได้เรียนรู้ถึงองค์ความรู้แขนงอื่นๆ ที่อยู่นอกห้องเรียน เด็กจะได้เข้าใจว่าการออกแบบดาวเทียมสักดวงนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง งานออกแบบมาเกี่ยวข้องอย่างไร และสิ่งแวดล้อมอื่นๆ จำเป็นแค่ไหน โครงการนี้เป็นโครงการที่กระตุ้นให้เด็กๆ เริ่มมองหาความรู้ที่ไม่มีในหลักสูตร หรือถ้ามีก็แค่ไม่กี่บรรทัด และเขาเชื่อว่าผลที่ได้จะคุ้มค่ามาก

เล่มสุดท้ายที่ถือว่าเป็นปฐมบทของการคิดนอกกรอบ นำพาโรงเรียนที่เขารักและตัวเขามาจุดนี้ได้คือ Creative Schools ของโรบินสัน เพราะอย่างที่บอก ความคิดสร้างสรรค์คือทุกสิ่ง และมันเกิดเองไม่ได้ หน้าที่ของโรงเรียนคือการสร้างคน เพราะฉะนั้นหน้าที่ของครูอย่างเขาคือทำอย่างไรให้ผลผลิตที่ได้มีประสิทธิภาพสูงสุดในแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของนักเรียนแต่ละคน เขาย้ำว่าโรงเรียนต้องสร้างคนและเตรียมเด็กๆ สำหรับโลกภายนอกที่กว้างขึ้น โรงเรียนต้องสอนให้เด็กรู้จักฟังและลงมือทำให้เป็น

อีกหนึ่งโครงการที่เริ่มแล้วสำหรับโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัยคือ การยกเลิกการแบ่งสายการเรียนมัธยมปลายออกเป็นสายวิทย์ สายศิลป์ ศุภกิจบอกว่าเด็กไม่ได้มีความสนใจและความถนัดอยู่เพียงแค่นี้ และการเรียนแบบกว้างๆ มันไม่เพียงพอ เราต้องช่วยให้เด็กที่มีความสนใจพิเศษได้เจาะลึกในความรู้นั้นๆ มากขึ้น เราเพิ่มหลักสูตรเรียนทำอาหาร หลักสูตรเรียนการเป็นเจ้าของกิจการ หลักสูตรการออกแบบ และอื่นๆ อีกมากมาย เขาเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เด็กเข้าใจตัวเองมากขึ้นและเลือกเส้นทางแห่งอนาคตตามแบบฉบับที่เป็นเขาจริงๆ มากกว่าต้องไปเสียเวลากับสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตน

ศุภกิจย้ำตอนท้ายว่า “เขาได้อะไรๆ เยอะจากการอ่าน” และลูกสาวฝาแฝดทั้งสองคนตอนนี้ก็ทำเพจรีวิวหนังสือชื่อว่า Eng Ink รีวิวหนังสือภาษาอังกฤษ ศุภกิจบอกว่าครอบครัวเขาเลือกที่จะมีหนังสือเป็นเครื่องมือสื่อสารและเชื่อมเวลาของทุกคนเข้าด้วยกัน

สามสิบปีที่แล้วเราอาจนึกฝันอยากให้ครู John Keating แห่ง Dead Poets Society มีตัวตนจริงๆ ผมเชื่อว่าคุณครูคีตทิ่งเป็นครูในฝันของพวกเราหลายคน วันนี้ผมมองเห็นคุณครูคีตทิ่งในตัวศุภกิจ

คนหนึ่งคือตัวละคร ในขณะที่อีกคนคือครูจริงๆ แต่สิ่งที่สองคนนี้เหมือนกันคือการที่เขาบอกเด็กๆ ทุกวันว่า “Make your lives extraordinary.”

The post การอ่านและทรงผมใครว่าไม่สำคัญ คุยกับ ‘ศุภกิจ จิตคล่องทรัพย์’ ผอ.กรุงเทพคริสเตียนฯ appeared first on a day magazine.

เราได้คุยกับ Paul Kenny เขาเป็น Head of Sales ให้กับ Hachette UK (สำนักงานภาคพื้นเอเชีย) พอลดูแลทุกเรื่อง ขายหนังสือทุกเล่มที่พิมพ์โดยสำนักพิมพ์  Hachette UK และ U.S. เมื่อครั้งเขาผ่านมาเยี่ยมกรุงเทพฯ ก่อนจากกัน ผมฝากคำถามเรื่องหนังสือและร้านหนังสือที่ถือเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตให้เขาได้คิดฆ่าเวลา

พอลตกลงก่อนจากไปพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากเหมือนจะบอกเบาๆ ว่า “I love my job.”

พอลเกิดที่เมลเบิร์น ออสเตรเลีย อาจเป็นโชคชะตาหรือบังเอิญก็ไม่อาจทราบได้ คุณแม่ของพอลเป็นชาวอังกฤษที่เกิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่  2 และย้ายมาอยู่ออสเตรเลียในปี 1952 จากนั้น 4 ปี ก็มีความรักเกิดขึ้น เมื่อแม่ของเขาได้พบกับพ่อที่เป็นคนแทสเมเนีย ทั้งคู่พบกันในงานเต้นรำท้องถิ่น คืนนั้นเองที่พ่อของพอลคุกเข่าอ้อนวอนขอไปส่งแม่ที่บ้าน จากคำบอกเล่าของพอล แม่ของเขาเป็นคนสวยมาก และเขาเองที่บอกว่านี่คือจุดเริ่มต้นของ ‘Beauty and the Beast’

หลังจากที่แม่ตอบตกลงพ่อก็พบว่าพ่อโดนขโมยรถ สรุปว่าในคืนนั้นทั้งคู่ต้องค้างคืนที่สถานีตำรวจ และในที่สุดพ่อของเขาก็ได้ทุกอย่างที่รักไปพร้อมๆ กัน คือทั้งคน และรถ

พอลเป็นน้องชายคนเล็ก ดังนั้นเมื่ออายุได้ 6 เดือน พี่ๆ ทั้งหลายก็เข้าอนุบาลหรือเรียนชั้นประถมไปหมดแล้ว ในระหว่างวัน แม่ของเขาที่มีชีวิตวัยเด็กที่เติบโตมาพร้อมหนังสือก็เริ่มอ่านหนังสือและเล่าเรื่องต่างๆ ให้พอลฟังตลอดทั้งวัน พอลย้ำว่าแม่เขาอ่านหนังสือให้ฟังก่อนที่ตัวเขาจำความได้ด้วยซ้ำ และเมื่อพี่ๆ กลับบ้านแม่ก็จะอ่านการบ้านของพี่ๆ ให้เขาฟังอีกด้วย

ผมถามเขาถึงหนังสือเล่มแรก ว่าเขาเลือกหนังสือเองเมื่ออายุเท่าไหร่ และเลือกอ่านอะไรในตอนนั้น พอลตอบทันทีว่าเขาได้รับหนังสือเป็นของขวัญตลอดเวลาไม่ว่าวันเกิดหรือคริสต์มาส พอลบอกว่าเขาแทบไม่ได้หนังสือเลย เพราะมีคนให้ตลอดเวลา แต่หากจะให้เทียบกันระหว่างหนังสือตอนเดียวจบในเล่มหรือหนังสือซีรีส์ เขาเลือกหนังสือซีรีส์มากกว่า

พอลชอบอ่านหนังสือชุดเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะชุดซีรีส์อย่าง The Magic Faraway Tree  ของ Enid Blyton เมื่อโตขึ้นอีกหน่อยเขาชอบอ่านหนังสือการ์ตูน Peanuts หรือ The Spirit of Adventure ในชุด Tintin กระทั่งภาษาที่สนุกสนานในซีรีส์ Asterix เหตุผลที่เขาชอบหนังสือแบบซีรีส์มากกว่าหนังสือตอนเดียวจบเพราะสามารถกลับไปอ่านตัวละครนั้นๆ ในหลากหลายบทบาทได้หลายๆ ครั้งจนตัวละครในหนังสือกลายเป็นเหมือนคนจริงๆ ในชีวิต

ครั้นโตขึ้นหนังสือที่เขาเลือกมีลักษณะพิเศษที่ชวนค้นหามากขึ้น และหนังสือที่อ่านบ่อยครั้งมากคือ The Phantom Tollbooth โดย Norton Juster เรียกว่าอ่านบ่อยร่วมร้อยครั้งเลยทีเดียว สำหรับพอลหนังสือเล่มนี้คือ masterpiece for kids เป็นหนังสือที่สร้างมุมมองให้เราเห็นโลกที่ต่างออกไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กๆ

ปัจจุบันความรับผิดชอบที่มากมาย การเดินทางที่เพิ่มมากขึ้นตามหน้าที่ ทำให้เขาเลือกหนังสืออ่านมากขึ้น พอลบอกว่าเขาทำงานให้กับสำนักพิมพ์ที่พิมพ์หนังสือมากกว่าร้อยเล่มต่อเดือน ดังนั้นเขาจะมีหนังสือผ่านเข้ามาให้ได้ลองอ่านมากมาย ครั้นจะให้อ่านทั้งหมดก็คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นการเลือกอ่านจึงสำคัญ

และหนังสืออย่าง Perfume ของ Patrick Süskind เป็นเล่มที่เขากลับไปอ่านทุกๆ ปี หรือ 2 ปี พอลบอกว่าเล่มนี้ชวนให้กลัวตั้งแต่หน้าแรกจนหน้าสุดท้าย

เราคุยกันต่อว่าถ้าชีวิตเป็นเหมือนหนังสือสักเล่ม คำจำกัดความชีวิตคงไม่ได้หมายถึงหนังสือเพียงเล่มเดียว เช่นกัน พอลบอกว่าเมื่อชีวิตเปลี่ยนเราจะมีหนังสือที่ชื่นชอบหมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตัวเขาก็เช่นกัน ตอนนี้เขาอาจจำหนังสือที่ชื่นชอบในวัยเด็กไม่ได้ และในช่วงวัยรุ่นเขาพบว่าตัวเองออกห่างจากการอ่านไป ตอนนั้นเขามุ่งเน้นเรื่องการเรียนที่หนักเอาการ พร้อมทั้งเรียนรู้ในการเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเพื่อน อีกทั้งฮอร์โมนวัยรุ่นที่พลุ่งพล่าน ทำให้เขามักมีปากเสียงกับแม่และพ่ออยู่เสมอ และนี่มากพอที่จะทำให้ยุ่งและห่างจากการอ่านไปช่วงหนึ่ง แต่ความผูกพันกับการอ่านกลับมาสู่ชีวิตเขาอีกครั้งเมื่อเรียนสาขา Journalism ในมหาวิทยาลัย

ที่นั่นเองที่เขาได้รับมอบหมายให้อ่านหนังสือเปิดโลกมากขึ้น อาทิ Fire in the Lake หนังสือที่เขียนถึงความขัดแย้งในเวียดนามของ Frances Fitzgerald

ปัจจุบันพอลเดินทางมากขึ้น ทำให้เขาอยากอ่านสิ่งที่เกี่ยวกับสังคมและโลกที่ผ่านไปในแต่ละทริป อย่างหนังสือเรื่อง The Immortal Life of Henrietta Lacks ของ Rebecca Skloot หรืองานของ Alexandra Fuller เรื่อง Scribbling the Cat พอลอธิบายว่ามันเป็นเรื่องที่สะท้อนประสบการณ์มนุษย์ได้ดีทีเดียว และเรื่องที่เขาคิดว่าน่าจะดังเป็นพลุแตกเล่มต่อไปในวงการหนังสือคือ Boy Swallows Universe

พอลเดินทางมาเมืองไทยหลายสิบ หรืออาจเป็นร้อยครั้งเพราะเขาหมดความสนใจที่จะนับมันอีกต่อไป เมื่อผมถามว่าเขาคิดอย่างไรกับการอ่านในบ้านเรา นี่อาจเป็นคำตอบที่น่าฟังและออกนอกกรอบที่เราเคยคุ้นชิน สำหรับผมมันเป็นคำอธิบายได้ดีที่สุด

พอลบอกว่า ความเชื่อที่ว่าคนเราอ่านน้อยลงเป็นความเชื่อที่ผิด ในความเป็นจริงเราอ่านมากขึ้น อ่านมากกว่าที่เราเคยอ่านมาในอดีตเสียอีก ปัจจุบันเราส่งอีเมลหากันมากกว่าโทรศัพท์หากันเสียอีก และสิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับเด็ก และทุกๆ คน

เราส่งข้อความหากัน ส่งอีโมจิวันละหลายสิบครั้ง นี่เป็นการสื่อสารที่ผ่านการใช้ภาษารูปแบบใหม่ที่ประยุกต์ต่างไปจากรูปแบบที่เราคุ้นเคย แต่สิ่งเหล่านี้เป็นตัวแทนของรูปแบบที่ช่วยให้เราส่งข้อความสื่อสารกันมากกว่าเดิม อาจเป็นไปได้ว่าในระยะยาว การอ่านอาจจะได้รับผลกระทบ ยอดขายนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์กำลังถดถอยลงเรื่อยๆ ซึ่งเป็นภาพสะท้อนของการย้ายรูปแบบจากสิ่งพิมพ์ไปสู่ดิจิทัล

ในทางกลับกันเขาแสดงให้เห็นว่าสถิติของหนังสือเล่มนั้นสวนทางกับนิตยสารและหนังสือพิมพ์ วัยรุ่นทุกวันนี้เริ่มต้นอ่านหนังสือ Harry Potter แล้วต่อไปยัง Twilight, The Hunger Games, Divergent และ The Fault in Our Stars วงการหนังสือสำหรับวัยรุ่นในตอนนี้ถือว่าใหญ่และหลากหลายมากกว่าเมื่อก่อนมากทีเดียว พอลบอกว่าเขาเชื่อมั่นว่าจุดเริ่มต้นของการกลับมาอ่านหนังสืออีกครั้งเริ่มต้นที่การอ่าน Harry Potter เพราะเป็นหนังสือที่เป็นตัวแทนของครอบครัวได้ดี จากพ่อแม่สู่ลูก และไม่ได้สิ้นสุดแค่นั้น เวทมนตร์ยังคงหมุนไปทำให้เกิดการกลับมาอ่านใหม่ได้ตลอดเวลา

จากหนังสือเล่มเดียวที่สร้างปรากฏการณ์การอ่านให้กลับมาอีกครั้ง และไม่ได้เป็นเพียงความเชื่อมั่นด้วยความรู้สึกเท่านั้น แต่มันแทนด้วยตัวเลขทางสถิติมากมายที่สะท้อนออกมาว่ายอดขายหนังสือเล่มกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และกำลังเกิดสิ่งที่เรียกว่า come back

ความแตกต่างของอารมณ์ในการได้สัมผัสหนังสือเล่มในมือไม่สามารถสร้างให้เกิดขึ้นได้กับดนตรีและภาพยนตร์ เขาจึงเชื่อว่าร้านหนังสือจะไม่มีจุดจบในทิศทางเดียวกับ HMV ร้านขายซีดี แผ่นเสียงในอังกฤษ ที่ต้องหยุดกิจการลง

เมื่อเราเห็นร้านหนังสือปิดตัวลงแล้วคิดว่าคนอ่านหนังสือน้อยลงนั้น ไม่จริงแต่อย่างใด เพียงแต่เราเริ่มต้นที่จะซื้อหนังสือในวิธีการที่เปลี่ยนไปจากเดิมต่างหาก การเติบโตของ Amazon และ Book Depository เป็นการแข่งขันที่ยากจะเอาชนะได้ เว้นแต่มีกลยุทธ์เฉพาะที่พิเศษจริงๆ และเป็นตัวขับให้คนขายหนังสือทั่วโลกต้องคิดค้นวิธีการที่เหมาะสมกับตัวเองเพื่อความอยู่รอด และสิ่งนี้เกิดขึ้นทั่วโลกไม่เว้นแต่ในประเทศไทย

พอลเล่าต่อว่าสิ่งที่ดีที่สุดคือการคิดว่าจะทำยังไงที่จะสามารถดึงคนให้กลับไปสู่การอ่านเพิ่มขึ้น การสร้างฐานการอ่านเป็นดัชนีชี้วัดที่ชัดเจนถึงทิศทางของหนังสือเล่ม เขาคิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดคือการเริ่มต้นสร้างนิสัยการอ่าน

ตั้งแต่เด็ก แม้ยังไม่สามารถรู้คำใดๆ เสียงของพ่อแม่จะสร้างความผูกพันและเชื่อมโยงสู่เด็ก เมื่อเด็กโตพอที่จะสามารถแยกแยะรูปภาพได้ นั่นจะนำเขาไปสู่การเรียนรู้คำ และสู่ผลลัพธ์เชิงบวกกว่านั้นคือ การสร้างจินตนาการ ทักษะทางสังคม กลุ่มเพื่อน การทำงานเป็นทีม สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้จากการอ่านหนังสือให้เด็กฟัง

เมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว Mem Fox นักการศึกษาชาวออสเตรเลีย เขียนหนังสือเล่มหนึ่งออกมาชื่อว่า Reading Magic และหนังสือเล่มนี้มีความยาวเพียง 60 หน้า แต่เป็น 60 หน้าที่ทุ่มเทให้กับการสร้างนิสัยการอ่านให้แก่เด็กๆ อย่างแท้จริง เรียกได้ว่าแม้กระทั่งตัวพอลเองที่ทำงานในวงการหนังสือมายาวนานก็ยังไม่เคยเห็นหนังสือเล่มใดที่สร้างผลกระทบเชิงบวกต่อการอ่านของเด็กได้ดีเท่า Reading Magic มาก่อน

หนังสือเล่มนี้เป็นที่นิยมถึงขนาดที่ทุกโรงพยาบาลในออสเตรเลียจะรวมหนังสือเล่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของแพ็กเกจดูแลหลังคลอดให้แก่เด็กๆ ที่เกิดในออสเตรเลียทุกคน เขาเองก็อยากเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นในทุกๆ ประเทศทั่วโลก

ผมถามเขาว่าจะวางแผนการอ่านหนังสือให้ลูกยังไงดี พอลตอบว่า “เอาง่ายๆ สิ ก็อ่านให้ลูกฟังวันละเรื่องสั้นๆ พอครบ 3 ขวบ ลูกจะได้ฟังหนังสือไปแล้วกว่า 1,100 เล่ม”

พอลย้ำว่านี่เป็นเรื่องของการสร้างวินัยและการเอาใจใส่จากพ่อและแม่ ผมถามเขาต่อว่าแล้วสำหรับเด็กโตล่ะ เราควรจะวางแผนการอ่านให้เขาอย่างไร สิ่งพอลตอบชวนให้คิดอย่างมาก…

“โดยส่วนตัวผมชอบ To Kill A Mockingbird หรืองานของ Shakespeare นะ แต่ยอมรับเถอะว่าโลกมันเปลี่ยนไป ห้องสมุดต้องทำงานหนักเพียงแค่จะเอาหนังสือเหล่านี้มาใส่ไว้ในห้องสมุด เพราะมันจะไม่สร้างให้เกิดการอ่านได้ หนังสือห้องสมุดต้องใหม่และ มีการหมุนเวียนอยู่ตลอดเวลา คุณต้องหาหนังสือที่เด็กในปัจจุบันอยากอ่าน ต้องเข้าใจเขาว่าหนังสืออย่าง To Kill A Mockingbird หรือ Shakespeare ไม่ใช่หนังสือที่สร้างสันทนาการให้แก่เด็กยุคดิจิทัลได้ โดยเฉพาะเมื่อเขาต้องการหนังสือสักเล่มเพื่อสร้างนิสัยการอ่านให้แก่ตัวเอง ส่วนหนึ่งเราต้องขอบคุณ  Hollywood ที่ทำให้หนังสือเล่มในหมู่วัยรุ่นกลับมาได้ เพราะเลือกนำเอาเรื่องราวจากหนังสือไปทำภาพยนตร์ และมันพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก”

ผมย้อนกลับไปถามเกี่ยวกับตัวเขาอีกว่าหนังสือเปลี่ยนชีวิตเขาหรือเปล่า พอลตอบว่าหนังสือสร้างเขามากกว่า หนังสือทำให้เขาเป็นอย่างทุกวันนี้ และดีกว่านั้นคือเขาสามารถเปลี่ยนงานอดิเรกเป็นอาชีพ

อาชีพขายหนังสือพาเขาเดินทางไปกว่า 72 ประเทศ และ 60 ประเทศในนั้นคือประเทศที่เขาได้ไปเพราะหนังสือ ร้านหนังสือเป็นส่วนหนึ่งของเขา พอลบอกว่าร้านหนังสือคือสถานที่รวมวัฒนธรรม การเรียนรู้ และเชื่อมโยงความสนุกสนานเข้าไว้ด้วยกัน สำหรับเขาร้านหนังสือควรส่งเสียงให้ดังกว่านี้ ดังกว่าที่จะบอกว่าตัวเองเป็นร้านหนังสือ แต่แท้จริงแล้วเป็นหัวใจของชุมชน เป็นที่ที่คนมารวมกันเพื่อกิจกรรม ไม่ว่าจะเล่นดนตรี แลกเปลี่ยนความเห็น ทดลองทำอาหาร ชิมไวน์รสใหม่ๆ สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้ในร้านหนังสือ

ปัจจุบันเรามีโอกาสดีแค่ไหนที่สามารถใช้โซเชียลมีเดียต่างๆให้เป็นประโยชน์ แทนที่จะนั่งกลัวว่าสิ่งเหล่านี้เข้ามาทดแทนหนังสือหรือร้านหนังสือ แต่จงใช้มันเป็นเครื่องมือ จงควบคุมมัน จะมีสมัยใดที่เรามีเครื่องมือราคาถูกใช้เพื่อประโยชน์ของร้านหนังสือได้มากเท่านี้มาก่อน

สัปดาห์ที่ผมคุยกับเขา พอลมาเมืองไทยพร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก 2 คน คนหนึ่งเป็นผู้บริหารสูงสุดของหนังสือเด็กในสำนักพิมพ์ และอีกคนเป็นผู้อำนวยการฝ่ายขายหนังสือเด็ก พอลบอกว่าพวกเราตื่นตาตื่นใจเมื่อพบว่าร้านหนังสือในเมืองไทยสวย และมีความหลากหลายไม่แพ้ร้านหนังสือในอังกฤษ สำหรับเขาเห็นว่าร้านหนังสือในบ้านเราดีกว่าร้านหนังสือในอเมริกามากนัก ทั้งในด้านความสวยงามและความหลากหลาย

ปัจจุบันหนังสือที่วางจำหน่ายในบ้านเรานั้นอาจขึ้นป้ายได้ว่า ‘Same Day as The US’  เพราะสำนักพิมพ์จะปล่อยหนังสือออกมาให้แก่ส่วนส่งออกก่อนกำหนดวางแผงจริง นั่นทำให้เรามีเวลาส่งของออกมาวางแผงได้ในวันเดียวกับที่อเมริกา และประเทศอื่นๆ ทั่วโลก ขอเพียงต้องเซ็นข้อตกลงห้ามวางก่อนเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดความได้เปรียบเสียเปรียบกับประเทศใดประเทศหนึ่ง

สุดท้ายผมโยงเขากลับมาที่คำของเขาเองที่ติดหัวผมมาตลอด 7 ปี ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่า “Books make love with interior” แน่นอนว่ามันเป็นวลีที่ออกจะหวือหวาในสไตล์ พอล เคนนี่ ชายที่เป็นสีสันเสมอในงาน Frankfurt และ The London Book Fair เขาขยายความว่า

“Reading manages to be stimulating, relaxing, invigorating, educational,  fun, sexy, devastating – and sometimes all of these at once! Reading is also just about the only thing you can do in complete silence these days – everything else beeps and buzzes and vibrates. I have a watch that yells at me if I haven’t walked enough in the past hour, I want to smash the wretched thing to pieces. But a book waits patiently until I pick it up; it’s never complains if I fall asleep straightaway; it’s ready to teach me or entertain me as soon as I’m ready. I can’t think of too many other things (and certainly no people) you can say that about….”

การอ่านเป็นการกระตุ้นทำให้เกิดการผ่อนคลาย มีความชุ่มชื่น สร้างความรู้ สนุกสนาน เซ็กซี่ หรือทำให้โศกเศร้าในบางที และสิ่งทั้งหมดนี้อาจเกิดขึ้นพร้อมๆ กันเลยก็ได้

การอ่านเป็นสิ่งเดียวที่เราสามารถทำได้ด้วยความเงียบ ทุกวันนี้ทุกอย่างรอบตัวต่างมีเสียงปี๊บ สั่น หรืออะไรก็ตามแต่เพื่อเอาไว้เตือนหรือกระทั่งสร้างความรำคาญ ผมมีนาฬิกาที่มักจะร้องเตือนให้ผมลุกขึ้นเดินอยู่ตลอดเวลา หลายครั้งที่อยากจะเขวี้ยงมันทิ้งซะ แต่หนังสือรอเราเงียบๆ รอให้เราพร้อมและหยิบมันเปิดอ่าน ไม่เคยบ่นถ้าเราจะอ่านและหลับไปกลางคัน หรือพร้อมเสมอที่จะนำเราไปสู่ความสนุก

นี่คือสิ่งที่หนังสือยังอยู่ในใจผม เว้นแต่ว่าคุณมีอะไรที่ดีกว่านี้

The post Paul Kenny ชายจากเมลเบิร์นผู้ได้เดินทางไปใน 60 ประเทศเพราะ ‘หนังสือ’ appeared first on a day magazine.

เรื่องราวของเขาหากได้ยินแล้วอาจไม่เชื่อว่าวันหนึ่งจะมาเป็นนักเขียน และแน่นอนเอกวิทย์คือนักอ่านตัวยง และอาจเป็นฮิปสเตอร์รุ่นแรกของเมืองไทย

เอกวิทย์ไปเรียนเป็น brew master ในยุคที่ยังไม่มีใครคุ้นชินกับศัพท์คำนี้ที่กรุงเบอร์ลิน ผันตัวเองจากนักรัฐศาสตร์สู่พนักงานธนาคาร เพราะอกหักอีกจึงย้ายมาเป็น brew master ให้กับค่ายเบียร์ใหญ่ของเมืองไทย เรียกได้ว่าเกิดที่นครพนม โตที่นนทบุรี เป็นฮิปสเตอร์ที่เยอรมนี ไปพบรัก (อีกครั้ง) ที่พม่า และเขียนหนังสือสองเล่มแรกจากแรงบันดาลใจของการใช้ชีวิตในฐานะครอบครัวนักการทูตที่เนปาลอยู่หลายปี

เอกวิทย์อ่านหนังสือแบบลงลึก หากเขาได้สนใจอะไรแล้ว เขามักจะเจาะลึกและดำดิ่งจนถึงแก่นเรื่องนั้นๆ ด้วยทักษะด้านภาษาที่ไม่เป็นอุปสรรค เขาจึงเหมือนมีบัตรผ่านสำหรับหลายๆ เรื่อง หลังจากเขาย้ายไปอยู่ที่กรุงจาการ์ตา อินโดนีเซีย เรามีโอกาสได้พบกันในเช้าวันหนึ่ง และได้นั่งคุยกันถึงที่มาของการอ่านของเขา

ถามเอกวิทย์ สุดานิช หรือพี่เอกว่ามาเป็นนักเขียนได้อย่างไร เขาเริ่มต้นขอเปลี่ยนคำถามเป็น “มาเป็นนักอ่านได้อย่างไร” เขาหลับตาบอกมาเบาๆ ตามความรู้สึกว่า “เพราะความว้าเหว่”

เอกบอกว่าเขาเริ่มต้นชีวิตที่นครพนม ไม่ใช่เพราะว่าครอบครัวมีพื้นเพที่นั่น แต่เพราะพ่อและแม่เป็นข้าราชการไปประจำ และให้กำเนิดเขาที่นั่น การถูกระบุในใบเกิดว่าเกิดที่นครพนมเป็นเรื่องที่เขามักเล่ามาตลอดว่า “ผมเป็นเด็กที่ถูกทำคลอดโดยรัฐมนตรี” เพราะหมอคนที่ทำคลอดเขาตอนนั้นคือ นายแพทย์ประสงค์ บูรณ์พงศ์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข

จุดเริ่มต้นของความว้าเหว่เกิดขึ้นเมื่อพ่อต้องย้ายไปเป็นศึกษาธิการอำเภอนาแก พื้นที่สีแดงเขตสู้รบกันอย่างรุนแรงระหว่างทหารกับคอมมิวนิสต์ เขานิยามตัวเองว่าเป็นเด็กลูกแหง่ที่ติดแม่ยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง แม่คือโลกของเขาทั้งหมด เขาแหกปากร้องไห้จนแม่ต้องเอาขึ้นรถ ทำทีว่าจะเอาไปด้วย กล่อมเขาจนหลับ จากนั้นก็เลี้ยวรถกลับเข้าจังหวัดอุ้มเขาไปฝากไว้กับญาติ  เมื่อตื่นมาไม่เห็นหน้าแม่ ไม่ต้องเดาว่าเสียงร้องไห้ของเขาจะโหยหวนขนาดไหน

สมัยนั้นมีรายการเล่าเรื่องตลกทางวิทยุ พอเล่ามุกตลกจบก็จะมีเสียงหัวเราะ ฮา ฮา ฮา เป็นเอกลักษณ์ คนอื่นได้ยินก็จะหัวเราะตามด้วยความขำ แต่สำหรับเขามันคืออาการทรอม่าของเด็กที่สูญเสียแม่ และแน่นอน เขาร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะของรายการนี้ เป็นอยู่หลายปีจนผู้ใหญ่ล้อว่า “มันขำจนน้ำตาแตก”

ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงเริ่มสร้างโลกของตัวเอง มีความเงียบเป็นเพื่อนสนิทและอ่านทุกอย่างในบ้าน โชคดีที่ญาติบอกรับนิตยสาร บางกอก เขาอ่านตั้งแต่หน้าปกแรกยันปกท้ายไม่เว้นแม้แต่ชื่อสำนักพิมพ์ เมื่อถึงวัยเข้าเรียน ด้วยความที่ตัวเล็กมากก็โดนเด็กโตไล่เตะก้น ไม่รู้จะให้ใครคุ้มครองจึงหลบเข้าห้องสมุดโรงเรียนอ่านทุกเล่มที่มี แล้วก็ไปต่อที่ห้องสมุดประชาชน เด็กที่ไม่มีพ่อแม่ให้เลียนแบบก็จะหาต้นแบบจากในหนังสือ หาบุคลิกและตัวตนจากตัวละครในนิยาย

ยุคนั้นเขาจึงเป็นลี้น้อยมีดบิน ที่ใช้มีดสั้นแกะสลักท่อนไม้เป็นรูปหญิงที่รักแต่ไม่อาจอยู่ร่วม ต้องร่อนเร่ใช้สุราราดรดแผลในใจ เวลาที่ต้องต่อสู้เขาจะจินตนาการว่าตัวเองคือ เอี้ยเจ็ง ผู้ไม่มีวรยุทธสูงส่ง แต่ใช้อาวุธอัปลักษณ์ชื่อ ‘ตะขอจำพราก’ เมื่อเกี่ยวมือ มือก็จำพรากจากข้อมือ ที่ใช้อาวุธเช่นนี้เพราะไม่อยากพรากจากสิ่งที่ตนรัก

พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ในยุคของการแสวงหาเขาก็อ่านงานของ ‘พี่เสก’ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล แล้วก็หลอมบุคลิกของเขาเข้าเป็นตัวเอง พูดแบบพี่เสก ตัดสินใจแบบพี่เสก แค้นแบบพี่เสก และรักผู้หญิงผมยาวแบบพี่จี๊ด (จิระนันท์  พิตรปรีชา) จนเมื่อได้มาเจอพี่จี๊ดที่เนปาล พี่เอกบอกว่าเขาดีใจมาก ไปนั่งทานข้าวกับพี่จี๊ด เอาต้นฉบับ เอาหนังสือที่เขียนให้พี่จี๊ดอ่าน แกบอกว่าสำนวนคล้ายพี่เสกจัง เขายิ้มหน้าบาน แล้วค่อย ๆ หุบลงอย่างช้า ๆ เมื่อพี่จี๊ดบอกว่า “พี่ไม่ได้อยู่กับพี่เสกแล้ว”

ตอนนั้นเขาอายุสี่สิบกว่า เป็นผู้ใหญ่ทั้งวัย ทั้งวุฒิภาวะ แต่รู้สึก ‘เคว้ง’ เพราะ ‘ต้นแบบ’ ไม่เป็นไปอย่างที่เขาอยากให้เป็น  ทำไมมันไม่จบอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง ถึงตัวเขาเองจะเข้าใจ แต่ก็ยังรู้สึกแกว่งและอกหัก สุดท้ายเขาตกลงใจสร้างความเป็นตัวเองขึ้นมาจากสิ่งที่อ่าน ทำให้บางครั้งสุดโต่งในบางเรื่อง แต่กลับปล่อยวางและไม่จริงจังกับหลายเรื่องที่คนคาดหวังว่าควรจริงจังกว่านี้

ส่วนงานเขียนของเขานั้นก็มาจากความว้าเหว่เช่นกัน ออกแนวนักเขียนผู้มีความเศร้าเป็นเจ้าเรือน เขาเริ่มงานเป็นพนักงานธนาคารแห่งหนึ่ง ทำงานเก็บเงินเก็บทองอยากมีบ้าน มีรถ มีเมียเป็นของตัวเอง เก็บเงินอยู่หลายปีแล้วผู้หญิงก็ไปแต่งกับคนอื่น เขาอกหักรุนแรงจนอยู่เมืองไทยไม่ได้ พอเบียร์สิงห์เสนองานให้ที่พม่า ไม่ต้องเดา เขารับในทันที ไปเป็นผู้จัดการที่ย่างกุ้งเมื่อปี 1993 นั่งกินเหล้าคนเดียวจนเริ่มจะบ้า แล้วทางโค้งแห่งชีวิตก็มาถึง เมื่อได้เจอกับหนังสือของ ‘อุดม แต้พานิช’

เขาบอกว่าจุดกระแทกใจคือในหนังสือบอกว่า ‘ทำไมอุดมจึงเขียนหนังสือ’ และมันช่างตรงกับสิ่งที่พี่เขากำลังต้องการ อุดมบอกว่าเขาจะเขียนทุกวันเพื่อ ‘เยียวยาตัวเอง’ เอกก็เริ่มจากตรงนั้น เขาเขียนบันทึกทุกวัน เขียนทุกอย่างที่ใจรู้สึก อย่างซื่อสัตย์ เขียนบันทึกอยู่ 8 ปี มีไดอารีกว่า 30 เล่ม ตอนปีที่น้ำท่วมใหญ่สมุดไปกับน้ำทุกเล่ม เขาเสียใจมากและเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองเสพติดการเขียนหนังสือ วันไหนไม่ได้เขียนจะลงแดง นั่นจึงเป็นที่มาของ ‘หิมาลัยไปทางนี้’ หนังสือเล่มแรกที่เขาเขียนที่เนปาล

ส่วน ‘สักการะมาตา’ เป็นการ ‘ริอ่าน’ เขียนนิยายครั้งแรกของเขา และเนื่องจากทำธุรกิจมาตลอด จะทำอะไรต้องมีแผนธุรกิจ  เอกบอกว่าตัวเขาไม่ใช่นักเขียนที่ใช้พรสวรรค์และจิตวิญญาณภายในที่ระเบิดออกมาเป็นตัวอักษร แต่เขาไปศึกษาขั้นตอนการทำหนังสือตั้งแต่เริ่มเขียนจนออกมาเป็นหนังสือหนึ่งเล่ม จากนั้นก็ศึกษาตลาดว่าเขาขายกันยังไง มีมาร์จิ้นเท่าไหร่ สายส่งเป็นยังไง เล่มแรกที่เขียนเขาใช้การวิจัยตลาด สร้างฐานคนอ่าน พองานออกมาก็เลยไม่เปรี้ยงปร้างนัก แต่ก็ห่างไกลความล้มเหลวพอสมควร

พอมาเขียนนิยายเขาก็ทำแบบเดียวกัน คือไปหานักเขียนที่เด่นทางด้านพล็อต เด่นในการใช้ถ้อยคำ เด่นทางด้านดราม่าและการสร้างความสะเทือนใจ จากนั้นก็ไปขอให้เขาสอน เรียนไปก็เขียนไป ส่งการบ้านกันไป ตอนนั้นระดับครูตรวจแล้วว่าผ่าน พอวางจำหน่ายก็ห่างไกลความล้มเหลวพอสมควรเช่นกัน

ปัจจุบัน เขาย้ายไปอยู่ที่จาการ์ตา กำลังสนุกกับการตระเวนเมือง เอกบอกว่าเขาออกหาวัตถุดิบทุกวัน เขียนเรื่องนั้นเรื่องนี้ ในเฟซบุ๊กเป็นการสะสมไปเรื่อยๆ สิ้นปีก็คงรวมเล่ม กำลังหลงเสน่ห์ลายผ้าบาติกกับตำนานของสัญชัย, ไศเลนทร์, ศรีวิชัย, มัชปาหิต ฯลฯ 

เขาสรุปเรื่องราวของตัวเองว่า ชีวิตของเขาก็คล้ายๆ แบบนี้ เริ่มต้นด้วยความเดียวดาย และคงจะจากไปสู่ความว่างเปล่าในวันหนึ่ง 

เมื่อเริ่มเขียนเขาตั้งเป้าไว้แค่มีหนังสือของตัวเองสักเล่มในชีวิต ถามว่าประสบความสำเร็จหรือยัง สำหรับคนที่มีบุคลิกเป็นน้ำ เยือกเย็นแต่อบอุ่นอย่างเขาคิดว่า เขาประสบความสำเร็จแล้ว ที่เหลือจากนี้คือกำไรทั้งนั้น

The post “เป็นนักอ่านเพราะความว้าเหว่” เอกวิทย์ สุดานิช นักเขียนผู้เริ่มเขียนด้วยความเดียวดาย appeared first on a day magazine.