ผมคิดว่า โบ-สุนิตา ลีติกุล เป็นนักร้องหญิงหนึ่งในไม่กี่คนที่โดดเด่นในทุกๆ ด้าน

จากคนเด็กสาวที่ทำงานร้องเพลงเบื้องหลังให้กับนักร้องหลายๆ รายตั้งแต่วัยยังไม่เต็ม 20 เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากเพลง อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ที่เป็นเพลงประกอบละคร พริกขี้หนูกับหมูแฮม ในปี 2538 ก่อนที่จะมีอัลบั้มเต็มชุดแรกของตัวเองออกมาในปีถัดมา

อัลบั้มแรกของเธอตั้งชื่อง่ายๆ ว่า Beau ออกมาภายใต้สังกัด แกรมมี่ แกรนด์ กลายเป็นอัลบั้มที่มีเพลงฮิตทั้งชุด ด้วยน้ำเสียงทรงพลังแบบสาวร็อก หน้าตาเป็นกันเอง ภาพลักษณ์ดูจริงใจ มากับเพลงป๊อปร็อกที่มีฮุกแข็งแรกชวนร้องตามแทบทั้งชุด ทั้งเพลงช้าและเพลงเร็ว (เพลงเร็วนั้นค่อนข้างจะ ‘ร็อก’ กันหนักใช้ได้เลยล่ะครับ) มีตั้งแต่เพลงที่สนุกสุดๆ อย่าง ไม่อยากรัก (คนที่ไม่อยากรักเรา), เพลงช้าบาดใจอย่าง เธอไม่เคยถาม, เพลงร็อกจังหวะชวนโยกตามอย่าง เธอต้องชดใช้, เพลงที่ค่อยๆ ไล่ฟีลจากเรียบเรื่อยไปสู่การบีบระบายอารมณ์อย่าง อยู่คนเดียว หรือ ฉันรู้ และปิดท้ายอัลบั้มด้วยเพลง อธิษฐาน ที่เหงาและไพเราะจับใจ ทำให้การฟังอัลบั้มชุดนี้ต่อเนื่องกันเป็นการร้อยเรียงอารมณ์ที่หลากหลายและฟังซ้ำได้ไม่รู้เบื่อ ซึ่งส่วนหนึ่งต้องชื่นชม ธนา ลวสุต โปรดิวเซอร์ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวงดูโอป๊อปร็อกในตำนานอย่างวงไฮดร้า (Hydra) ที่มีสมาชิกอีกคนคือ ป้าง-นครินทร์ กิ่งศักดิ์ นั่นเอง

อัลบั้ม Beau ขายได้ถึงยอดล้านตลับ (สมัยนั้นยังเป็นเทปคาสเสตต์ครับ) ในเวลาไม่นาน จนต้องมีการทำอัลบั้มปกใหม่เวอร์ชั่นฉลองครบล้านตลับและแถมเพลงใหม่ที่ชื่อ ขอเป็นคนของเธอ เพิ่มมาอีก รวมๆ แล้วเทปอัลบั้มชุดแรกทั้งสองเวอร์ชั่นของเธอขายไปได้เกือบ 3 ล้านตลับ! …นักร้องที่ประสบความสำเร็จระดับนี้ในเมืองไทยมีไม่กี่คนเลยจริงๆ

โบ สุนิตา ยังคงมีงานเพลงต่อเนื่องออกมาอีกหลายชุด มีเพลงดังอีกหลายต่อหลายเพลง ช่วงหลังเธอหันไปทำเพลงแนวบลูส์ โซล และอาร์แอนด์บีบ้าง มีเพลงประกอบละครอีกเป็นระยะๆ และไม่ได้มีงานถี่ๆ เหมือนช่วงแรกๆ อีกแล้ว แต่เชื่อว่าเพลงของเธอก็ยังคงอยู่ในใจของนักฟังเพลงไทยหลายๆ คน

ข้อพิสูจน์หนึ่งก็คือ เมื่อมาถึงวันที่แผ่นเสียงกลับมาฮิต ก็เริ่มมีการมีการทำแผ่นเสียงอัลบั้มเพลงไทยเก่าๆ ของจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ออกมาจำหน่ายหลายชุดแล้ว ราวเดือนเมษายนปี 2564 ก็มีการผลิตอัลบั้มชุดแรกของโบออกมาจำหน่ายใหม่อีกครั้งในรูปแบบแผ่นเสียงด้วย ปรากฎว่านักฟังเพลงชาวไทยแห่กันจองแผ่นเสียงแผ่นนี้จนหมดเกลี้ยงในเวลารวดเร็ว!

…ขนาดที่ผมเองซึ่งก็อยู่ในแวดวงที่ได้รับข่าวสารเรื่องแผ่นเสียงใหม่ๆ อยู่บ้างก็ยังสั่งจองไม่ทัน! ต้องกลับไปนั่งเปิดฟังเทปคาสเสตต์และซีดีอัลบั้ม Beau ที่บ้านอยู่หลายรอบด้วยความคิดถึงวันเวลาที่บทเพลงจากอัลบั้มนั้นโลดแล่นอยู่ในชีวิตช่วงหนึ่ง

และหลังจากนั้นอีกเกือบหนึ่งปี ก็มีการผลิตอัลบั้มรวมเพลงของ โบ สุนิตา ออกมาในรูปแบบแผ่นเสียงครับ เรียกว่าเป็นอัลบั้มรวมเพลงฮิตก็ได้ โดยตั้งชื่อชุดว่า Best of Beau

อัลบั้มชุดแรกของโบถือว่าเป็นอัลบั้มป๊อปร็อกที่ลงตัวมากๆ และถือว่าปรากฎการณ์หนึ่งในวงการดนตรีไทยก็จริง แต่เชื่อว่านักฟังเพลงไทยหลายคนก็รักเพลงอย่าง ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม, พรุ่งนี้เธอจะรักฉันไหม หรือ หนึ่งในไม่กี่คน ที่เป็นเพลงในอัลบั้มต่อๆ มาของเธอเช่นกัน และอัลบั้มรวมฮิตที่ผลิตเป็นแผ่นเสียงชุดนี้ก็พยายามรวมเพลงเด่นๆ ของโบมาทั้งหมด 12 เพลงเอาไว้

ลองมาดูชื่อเพลงตามลำดับแทร็กกันสักหน่อย – (Side A) ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม, หนึ่งในไม่กี่คน, อยากให้เธออยู่ตรงนี้ (Light), รักแท้หรือแค่เหงา, ไม่มีอีกแล้ว, เห็นน้ำตาฉันไหม, (Side B), ไม่อยากรัก (คนที่ไม่อยากรักเรา), อธิษฐาน, ขอเป็นคนของเธอ, เสียใจ, เจ้าหญิงในนิยาย และ พรุ่งนี้จะรักฉันไหม

จะเห็นกว่าการรวมเพลงครั้งนี้รวมมาได้ค่อนข้างครบถ้วนทั้งเพลงยุคแรกที่ค่อนข้างเป็นร็อก และยุคหลังที่เป็นปรับเปลี่ยนแนวทางไปบ้าง และรวมเพลงเด่นๆ ของเธอมาได้แบบชนิดที่เรียกว่าจบในชุดเดียว ขนาดที่ฟังแล้วก็ร้องตามได้ไปตลอดทั้งชุด มีลีลาในการเลือกเพลงพอสมควรเพราะอย่างเพลงสุดฮิตอย่าง อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ก็เลือกเวอร์ชั่นในอัลบั้ม Beau Light (2540) ที่แตกต่างและฟังง่ายกว่าเวอร์ชั่นดั้งเดิมอยู่บ้าง

(แน่นอนว่ายังมีเพลงดีๆ ของเธออีกหลายเพลงที่ไม่ได้ถูกนำมารวมไว้ ซึ่งผมขอบันทึกชื่อเพลงเอาไว้สักหน่อย อาทิ จะไม่กลับมาอีกแล้ว, ฉันจะจำเธอแบบนี้, เทน้ำบนกองทราย และ กีรติ)

สำหรับแฟนๆ ของ โบ สุนิตา ที่สนใจสะสมงานของเธอเป็นแผ่นเสียง การมีอัลบั้ม Beau ก็ถือว่าเป็นเรื่อง ‘ของมันต้องมี’ แต่การมีอัลบั้มชุดนี้ด้วย แม้จะมีเพลงซ้ำกัน ก็ยังยากที่จะห้ามใจไม่ให้จับจองเป็นเจ้าของอยู่ดี

ส่วนตัวผมแล้ว ผมคิดว่าเพลง ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม เป็นเพลงรักที่ดีที่สุดเพลงหนึ่งของวงการเพลงไทยครับ ลงตัวทั้งเนื้อหา ท่วงทำนอง และการเรียบเรียงดนตรี (รวมไปถึงมิวสิกวีดีโอเลยทีเดียว) ในขณะที่อีกเพลงของ โบ สุนิตา ที่ผมชอบมากๆ ก็คือเพลง อธิษฐาน ที่ถ่ายทอดอารมณ์ของคนที่เฝ้ารอคนรักให้คืนกลับมาหาได้อย่างบาดลึก ที่สำคัญคือคำร้องที่ประพันธ์โดย สุรักษ์ สุขเสวี นั้นมีความเป็นกวีแบบพองาม คือสามารถใส่วลีสวยๆ อย่าง ‘ในกระแสของวันเวลา’ ลงไปในเนื้อเพลงได้ด้วย

และคงเป็นด้วยการเปลี่ยนแปลงตาม ‘กระแสของวันเวลา’ หรือความแปรเปลี่ยนของวงการเพลงก็ตาม ช่วงหลังๆ เราก็ได้ฟังงานใหม่ๆ จาก โบ-สุนิตา ลีติกุล (ปัจจุบันคือ สุนิตา จรรยาธนากร) น้อยลง ทีมทำเพลงของเธอก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามจังหวะและโอกาส ช่วงหลังๆ เพลงของเธอจะเป็นเพลงละครเป็นส่วนใหญ่ การออกอัลบั้มใหม่ๆ ดูไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับศิลปินทุกคนอีกต่อไปแล้ว

แต่เชื่อว่าสำหรับนักฟังเพลงไทยหลายคน โบ สุนิตา ยังเป็น ‘หนึ่งในไม่กี่คน’ ที่แฟนเพลงยังตื่นเต้นเสมอเมื่อได้ฟังเพลงใหม่ๆ

และรวมถึงการหยิบเพลงเก่าๆ ของเธอมาฟังเป็นระยะๆ ด้วยเช่นกัน

แผ่นเสียง Best of Beau ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้

The post Best of Beau : ดีที่สุดของสุนิตา appeared first on a day magazine.

ปกติแผ่นเสียงที่เราคุ้นเคยคือขนาด 12 นิ้ว เป็นแผ่นที่บรรจุอัลบั้มเพลงที่เรียกว่า LP – Long Play ความยาวของดนตรีที่บรรจุได้ในแต่ละด้านของแผ่นเสียงคือราวๆ 23 นาที (เป็นเหตุผลที่ในยุครุ่งเรืองของแผ่นเสียง อัลบั้มทั่วไปมักมีความยาวราวๆ 40 นาที) ส่วนแผ่นเสียง 7 นิ้วนั้นมักจะเป็นแผ่นซิงเกิ้ล – Single ที่บรรจุดนตรีได้น้อยกว่า เน้นขายเป็นเพลงเดียว และมีแถมเพลงหน้า B อีกเพลง หรือบางทีรวมสองด้านของแผ่นก็มักบรรจุได้มากสุดราว 4 เพลง กลายเป็น EP – Extended Play ขนาดย่อมๆ ก็ได้ (แต่ก็ยังมีแผ่นเสียงอีกขนาดที่ทำเป็น EP ได้สะใจกว่า คือขนาด 10 นิ้ว ซึ่งบรรจุเพลงได้มากกว่าแผ่น 7 นิ้ว แต่น้อยกว่าแผ่น 12 นิ้ว)

ว่ากันที่แผ่นซิงเกิ้ลขนาด 7 นิ้ว มันต่างจากขนาด 12×12 นิ้วของอัลบั้มแผ่นเสียงที่คนคุ้นเคยพอสมควร แต่ก็เป็นขนาดที่กำลังน่ารัก ถือสบายๆ ได้ด้วยมือข้างเดียว เป็นขนาดที่ยังใหญ่กว่าขนาดของปกซีดีหรือเทปคาสเสตต์ ทำให้มีพื้นที่สำหรับอาร์ตเวิร์กบนปกอยู่พอสมควร ก็เลยมีคนที่ชอบเล่นแผ่นเสียง 7 นิ้วกันอยู่ไม่น้อย ลองคิดดูว่านี่คือวัตถุที่บรรจุบทเพลงหนึ่งหรือสองเพลงที่เราชื่นชอบ มีอาร์ตเวิร์กที่กำลังพอดิบพอดี คิดแบบนี้ก็น่าสะสมเอาไว้ หรือไม่ก็น่าซื้อเป็นของขวัญให้กับคนรักดนตรีเลยล่ะ

ในวันที่แผ่นเสียงกลับมากลายเป็นกระแสในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีอัลบั้มเพลงไทยที่ถูกผลิตเป็นแผ่น 12 นิ้วจำนวนมหาศาล มากันหมดทั้งเพลงเก่าๆ หลายยุคสมัย และอัลบั้มของศิลปินรุ่นใหม่ที่เพิ่งออกสดๆ ร้อนๆ แต่งานเพลงที่ถูกผลิตในรูปแบบแผ่นซิงเกิ้ลหรือแผ่น 7 นิ้วกลับมีน้อยมาก … ทั้งๆ ที่คนที่มีเครื่องเล่นแผ่นเสียงแล้วก็สามารถเล่นแผ่นเสียงได้ทุกขนาดนั่นแหละ

ปลายปี 2563 ค่ายเพลง What The Duck เกิดไอเดียน่ารักๆ ที่เอาผลงานเพลงของศิลปินในค่ายมาผลิตเป็นแผ่นเสียงขนาด 7 นิ้ว โดยมีศิลปินอย่าง Morvasu, Plastic Plastic, Landokmai, BOWKYLION และ Loserpop เอาเพลงมาคนละ 2 เพลง กลายเป็นแผ่นซิงเกิ้ลแบบที่เรียกว่า Double A Side คือให้ความสำคัญกับทั้งสองเพลงในสองด้านของแผ่นเท่าๆ กัน และปกของแผ่นเสียง 7 นิ้วเซ็ตนี้ส่วนหนึ่งก็ดีไซน์เหมือนมีปก 2 หน้า 2 ด้านเลยทีเดียว

แผ่นเสียง 7 นิ้วเซ็ตนี้ได้รับการตอบรับดีพอสมควร แผ่นของ BOWKYLION นั้นขายหมดไปแล้ว ส่วนของศิลปินรายอื่นๆ ก็เหลือน้อยมากแล้ว

ส่วนตัวแล้วผมคิดว่าการเลือกเพลง 2 เพลงมาทำเป็นแผ่น 7 นิ้วนั้นยากพอสมควรนะครับ ถือเป็นการ ‘จับคู่’ เพลงที่ต้องส่งเสริมกัน หรือไม่ก็แตกต่างแต่บางสิ่งบางอย่างเชื่อมโยงกัน สำหรับศิลปินบางรายเพิ่งปล่อยเพลงมาไม่มากก็อาจจะมีตัวเลือกอยู่ไม่มาก ก็เลือกยากอยู่ บางรายอย่าง Morvasu และ Loserpop นั้นแทบถือว่าเป็นการออกงานใหม่ในรูปแบบแผ่นเสียง 7 นิ้วก่อนฟอร์แมตที่จับต้องได้แบบอื่นๆ เลยทีเดียว แต่สำหรับวง Plastic Plastic ที่ถึงจะเป็นศิลปินรุ่นใหม่แต่ก็มีอัลบั้มมาแล้ว 2 ชุด กับอีพีอีก 1 ชุด ผมคิดว่าการเลือกเพลงมาแค่ 2 เพลงนั้นยิ่งยากไปอีกแบบ

Plastic Plastic เป็นวงของสองพี่น้อง ป้อง-ปกป้อง จิตดี และ เพลง-ต้องตา จิตดี ที่แต่งเพลงและทำดนตรีกันเอง เพลงของพวกเขาเป็นเพลงป๊อปก็จริง แต่ก็มีรายละเอียดลูกเล่นและครีเอทีฟทางดนตรีอยู่ไม่น้อย เพลงของ Plastic Plastic มีทั้งเพลงที่ร้องภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และร้องทั้งสองภาษา มีเพลงที่ชื่อแปลกๆ และดนตรีสนุกๆ อย่าง ‘หยิบแฮมเป็นแผ่นที่หก’, ‘We’re Dancing Like Crazy!’ หรือ ‘Summer Hibernation’ ไปจนถึงเพลงป๊อปที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาอย่าง ‘วันก่อน’ และ ‘This Year’

และ 2 เพลงของ Plastic Plastic ที่ถูกเลือกมาบรรจุเป็นแผ่นเสียง 7 นิ้วก็คือ ‘Merry Go Round’ กับ ‘With Me’ …พวกเขาตั้งชื่อแผ่นเสียง 7 นิ้วชุดนี้ด้วยการเอาชื่อเพลง 2 เพลงมารวมกันว่า Go Round With Me 

สำหรับการจับคู่แล้ว ผมคิดว่าเป็นการเลือกคู่เพลงที่น่าสนใจเอามากๆ

‘Merry Go Round’ นั้นเป็นเพลงเปิดอัลบั้มชุดที่ 2 ของวงที่ชื่อ Anything Goes! (พ.ศ. 2561) ซึ่งเป็นอัลบั้มที่สองพี่น้องจิตดีทดลองทางสุ้มซาวนด์สนุกๆ หลายๆ อย่าง พอเป็นเพลงเปิดอัลบั้มทั้งตั้งใจจะสนุก ก็เลยต้องฉูดฉาดเป็นพิเศษ ทำให้ ‘Merry Go Round’ เป็นเพลงที่มีสีสันทางดนตรีเยอะมาก เนื้อหาในท่อนเวิร์สนั้นก็บรรจุประสบการณ์แปลกๆ สนุกๆ น่ารักๆ อย่างเช่นการบินไปเที่ยวอลาสก้า การไปดาวอังคารกับซูเปอร์สตาร์ หรือการทานไอศครีมเชอร์เบทอร่อยๆ พอถึงท่อนฮุกก็บอกว่าแต่ในฤดูร้อนนี้ ฉันมีเธอแล้ว ก็เพียงพอแล้วล่ะ ไม่ต้องการประสบการณ์แบบการไปนั่งบนม้าหมุนอะไรแบบนั้นอีกแล้ว เสียงดนตรีกรุ๊งกริ๊งและกระฉึกกระฉัก เสียงร้องของต้องตาเบิกบานชวนให้จินตนาการว่าเธอกำลังยิ้มสว่างไสวหรือกำลังหัวเราะอยู่ (มิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ตลกและน่ารักมาก ลองไปหาดูกันนะครับ)

กลับกันกับเพลง ‘With Me’ ซึ่งเป็นแทร็กที่ 6 จากอัลบั้มแรกของวง ชุด Stay at Home (พ.ศ. 2559) เพลงนี้กลับเป็นป๊อปที่เรียบง่าย จังหวะแสนสบาย เนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษเหมือนกัน แต่เป็นเนื้อความที่พูดตรงๆ กับคนที่เราให้ความสำคัญ อยากสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกัน เป็นคนที่อยู่ใกล้กันทั้งในยามสุขและทุกข์ เนื้อเพลงเพลงนี้เพียงย้ำเตือนถึงการไม่ปล่อยมือทิ้งกันไป และบอกกล่าวถึงความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันอยู่เสมอ เพลงนี้จัดวางเสียงดนตรีอย่างไม่ฉูดฉาด แต่โปร่งโล่ง ฟังง่าย เสียงร้องของต้องตาเหมือนเธอกำลังยิ้มบางๆ ไปพร้อมกับการสบตากับเราตรงๆ

ด้วยเพลง 2 เพลงนี้ กลายเป็นว่าวง Plastic Plastic พูดกับเราเรื่องการ ‘อยู่ด้วยกัน’ กับคนที่เรารักในแบบที่ครอบคลุมทั้งในยามที่กำลังสุขสนุกสนาน ยามที่มีปัญหา หรือยามที่นั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ จ้องมองดวงอาทิตย์ที่กำลังอำลาขอบฟ้าไปด้วยกัน

Go Round With Me เลยกลายเป็นแผ่นเสียงแผ่นเล็กๆ ที่บรรจุเพลง 2 เพลงที่เปิดฟังได้เรื่อยๆ แม้ในยามรื่นเริงหรือในยามนิ่งสงบ เป็นแผ่นเสียง 7 นิ้วที่คนรักสามารถฟังไปด้วยกันได้ หรือใช้มอบให้เป็นของขวัญเปี่ยมความหมายสำหรับคนที่เรารักก็ย่อมได้

และในแง่ของขวัญที่เอาไว้ชื่นชมแล้ว ปกอัลบั้มที่เป็นรูปถ่ายจากฝีมือของเพลง-ต้องตา จิตดี ก็ดูเป็นงานศิลปะสีสวยที่ปนๆ ทั้งความหวาน ความหม่น ความสุข ความสนุก ความเศร้า เหมือนๆ กับเป็นตัวแทนส่วนผสมของความรักได้เหมือนกัน

ว่าแต่ว่า คุณรู้จักความรักกันไหมครับ?

ในความเห็นของผม แผ่นเสียงแผ่นเล็กๆ ที่บรรจุผลงานแค่ 2 บทเพลงจากวง Plastic Plastic แผ่นนี้ พอจะเป็นตัวแทนของเพลงรักและความรักได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ

——-แผ่นเสียง Go Round With Me และแผ่นเสียงบางแผ่นของ What The Duck ที่ออกมาพร้อมกัน ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้ https://happeningandfriends.com/product-detail/4203?lang=th

The post Plastic Plastic : Go Round With Me แผ่นเสียงที่เล่าเรื่องความรักในสองบทเพลง appeared first on a day magazine.

ในพื้นที่สั้นๆ ผมคิดว่าเราไม่สามารถอธิบายความสำคัญของชายผู้นี้ที่มีต่อวงการเพลงไทยได้อย่างครบถ้วน

แต่โดยกระชับที่สุด เขาคือหนึ่งในนักร้องนำของวง ดิ อิมพอสซิเบิ้ล วงดนตรีไทยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงทศวรรษ 60-70, เขาคือหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัท แกรมมี่ เอนเตอร์เทนเม้นท์ ที่กลายมาเป็นบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ในปัจจุบัน, เขาคือศิลปินเดี่ยวที่สร้างบทเพลงคุณภาพออกมา 3 อัลบั้มในช่วงปี พ.ศ. 2526-2529 (แถมด้วยอัลบั้มรวมเพลงและเพลงตามวาระต่างๆ อีกจำนวนหนึ่ง) เพลงฮิตของเขาอย่าง ‘เจ้าสาวที่กลัวฝน’, ‘ยิ่งสูงยิ่งหนาว’, ‘ดอกไม้พลาสติก’ และ ‘ที่แล้วก็แล้วไป’ ยังคงเปล่งประกายข้ามวันเวลามาจนบัดนี้ นอกจากนี้เต๋อยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของศิลปินอีกเป็นจำนวนมากในฐานะโปรดิวเซอร์ อาทิ เบิร์ด-ธงไชย แมคอินไตย์, วสันต์ โชติกุล, นกแล และ แหวน-ฐิติมา สุตสุนทร

กล่าวได้โดยสั้นๆ อีกแบบว่า เขาคือผู้มีส่วนสำคัญในการทำให้วงการเพลงไทยสากลเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ เป็นยุคสมัยแห่งความเป็นระบบและเป็นมืออาชีพ

เต๋อ เรวัต เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งสมองในปี 2539 ด้วยวัยเพียง 48 ปี ถือเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการเพลงไทย

แต่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เต๋อได้ซุ่มทำอัลบั้มชุดหนึ่ง ซึ่งไม่เชิงว่าเป็นอัลบั้มชุดใหม่ที่มีเพลงแต่งใหม่ทั้งหมด หากแต่เป็นการเลือกเพลงจากอัลบั้มเดี่ยวทั้ง 3 ชุดมาร้องใหม่ เรียบเรียงใหม่ให้ทันสมัย โดยเป็นการทำงานร่วมกับ โอม-ชาตรี คงสุวรรณ อดีตมือกีตาร์และนักร้องนำวง ดิ อินโนเซ้นท์ ผู้กลายมาเป็นโปรดิวเซอร์ชั้นนำคนหนึ่งของบ้านเรา (ผู้อยู่เบื้องหลังอัลบั้มของ คริสติน่า อากีล่าร์,​ อำพล ลำพูน, Ynot7, ปาล์มมี่ และอีกมาก)

แต่เรื่องราวของอัลบั้มนี้ไม่ได้เป็นที่รับรู้มากนักในวันที่เขาเสียชีวิต ในช่วงนั้นค่ายแกรมมี่ฯ มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างโดยการแตกเป็นค่ายเล็กๆ หลายค่าย วงการเพลงไทยเปลี่ยนผ่านอีกครั้งเมื่อมาถึงยุคของดนตรีอัลเทอร์เนทีฟและโมเดิร์นร็อก ศิลปินนอกกระแสเบ่งบานก่อนค่อยๆ ล่มสลายหายไป …ต้องรอจนหลายปีผ่านไป ค่ายแกรมมี่ฯ จึงตัดสินใจปล่อยอัลบั้มชุดนี้ออกมาให้เราได้ฟังกัน

ราวปี พ.ศ. 2555 อัลบั้ม Alive ที่ เรวัต พุทธินันทน์ ทำร่วมกับ ชาตรี คงสุวรรณ ก็ถูกปล่อยออกมาจำหน่ายในรูปแบบบ็อกซ์เซ็ตที่รวมงานเพลงทั้งชีวิตของเรวัตเอาไว้และมีอัลบั้มนี้รวมอยู่ด้วย ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะการโปรโมตที่ไม่มากนัก หรือเป็นเพราะการขายเป็นบ็อกซ์เซ็ตที่ทำให้มีราคาสูง ทำให้อัลบั้มนี้ไม่เป็นที่พูดถึงเท่าที่ควร แม้ว่าในหมู่คนฟังเพลงไทยสายแข็งจะตื่นเต้นกับบ็อกซ์เซ็ตชุดนี้กันไม่น้อย จนตอนหลังอีกหลายปีต่อมา เมื่อแผ่นเสียงกลับมากลายเป็นกระแส ก็มีการทำเป็นบ็อกซ์เซ็ตแผ่นเสียงทั้งเซ็ตออกมาขายด้วย ก่อนที่อัลบั้มนี้จะถูกแยกขายเป็นแผ่นเสียงชุดเดี่ยวๆ ในที่สุด

ทั้ง 10 เพลงในอัลบั้ม Alive ที่เรวัตและชาตรีคัดเลือกมานั้น จะเรียกว่าเป็น ‘เพลงฮิต’ ของเต๋อทั้งหมดก็ไม่เชิง ควรเรียกว่าเป็นเพลง ‘เพลงเด่น’ ของเขามากกว่า เพราะมีทั้งเพลงที่หลายคนรู้จักกันดีอย่าง ‘เจ้าสาวที่กลัวฝน’, ‘ดอกไม้พลาสติก’, ‘ที่แล้วก็แล้วไป’, ‘อกหักไม่ยักกะตาย’ ไปจนถึงเพลงที่โดดเด่นในแง่การประพันธ์และความเป็นศิลปะอย่าง ‘อพยพ-เมืองใหญ่เมืองนี้’, ‘เพื่อนเอย’ และ ‘มือน้อย’

เมื่อหยิบอัลบั้ม Alive มาฟังในครั้งแรก คนที่เป็นแฟนเพลงเหนียวแน่นและเนิ่นนานของเรวัตอาจจะมีความรู้สึกหลากหลายเกิดขึ้นในใจ ทั้งตื่นใจ ชอบใจ ประทับใจ ประหลาดใจ เพราะแค่แทร็กแรก ‘อกหักไม่ยักกะตาย’ ก็เริ่มต้นด้วยความเต็มที่ หนักแน่น สุ้มซาวนด์โดดเด่นตั้งแต่อินโทรที่เรวัตร้องแอดลิป (Ad-Lib) มาถึงเสียงกีตาร์แน่นหนักของชาตรีที่สอดรับสลับเสียงซินธ์อย่างมีชั้นเชิง เทียบกับเวอร์ชั่นดั้งเดิมซึ่งเริ่มต้นด้วยเสียงกลองและกีตาร์ไฟฟ้าสนุกๆ แล้ว เวอร์ชั่นนี้ถือว่าสีสันแพรวพราวและให้อารมณ์แบบร็อกมากขึ้นไปอีก …ทั้งที่แบบดั้งเดิมนั้นยอดเยี่ยมอยู่แล้ว แต่แบบใหม่กลับดันเพดานให้หนักหน่วงขึ้นอีก ยากจะคาดเดามากขึ้นไปอีก และแค่แทร็กแรกก็บอกกับเราได้แล้วว่างานนี้ ชาตรี คงสุวรรณ ใส่ฝีไม้ลายมือทางดนตรีแบบไม่ยั้งแน่นอน

ต่อกันด้วย ‘อยากรู้นัก’ ที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้ว่าสีสันทางดนตรีจะระยิบระยับเช่นเคย ดูเหมือนว่าเลเยอร์ของงานกีตาร์จะละเอียดลออและถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน โดยเฉพาะการใช้เอฟเฟกต์ทอล์กบ็อกซ์ (Talk Box) เข้ามาในช่วงโซโลกลางเพลงก็ถือว่าเป็นสีสันใหม่ที่ทำให้แตกต่างจากเวอร์ชั่นเดิมมากมาย คล้ายกับว่าชาตรีพยายามจะ ‘บอก’ อะไรบางอย่างผ่านกีตาร์เช่นกัน และคล้ายเป็นการเกริ่นอีกรอบว่าบทเพลงต่อๆ ไปในอัลบั้มนี้ก็จะเกินคาดเดาแบบนี้นี่ล่ะ

แล้วก็พลิกอารมณ์ด้วย ‘มือน้อย’ ที่เริ่มต้นเสียงเปียโนกับซินธ์เลียนเสียงเครื่องสาย ก่อนจะมีกลองและกีตาร์ไฟฟ้าเข้ามาในช่วงกลางเพลง (ในขณะที่เวอร์ชั่นดั้งเดิมรองพื้นด้วยเสียงกีตาร์และซินธ์บางเบาไปตลอดทั้งเพลง) การขับร้องของเรวัตในเพลงนี้ปรับอารมณ์จากดั้งเดิมที่ค่อนข้างอบอุ่นนุ่มนวลมาเป็นอารมณ์แบบร็อกมากขึ้น จนกลายมาเป็นเพลงบัลลาร์ดร็อกที่เท่เอามากๆ และหากให้สรุปถึงการเปลี่ยนแปลงก็คือ เพลง ‘มือน้อย’ ในเวอร์ชั่นนี้คือคำสัญญาอันมั่นคงของคนรักที่ผ่านวันเวลามาด้วยความผูกพันและความมั่นใจแล้วนั่นเอง

มาถึง ‘เพื่อนเอย’ ที่ของเดิมจัดว่าเป็นเพลงที่ ‘แน่น’ และ ‘ร็อก’ และ ‘เท่’ สุดขีดเพลงหนึ่งของเรวัตอยู่แล้ว พอฟังมา 3 แทร็กแล้วผมก็นึกสงสัยว่ามันจะ ‘แน่น’ และ ‘ร็อก’ และ ‘เท่’ กว่าเดิมได้อีกไหม …แต่แล้วเวอร์ชั่นใหม่ก็ทำได้จริงๆ! แค่เริ่มต้นด้วยแซกโซโฟนร้อนแรง ก่อนจะปรับจังหวะมาเป็นแบบกระตุกๆ มีชั้นเชิงแถมตอนท่อนฮุกยังมีการปรับเมโลดี้ให้ไม่เหมือนเดิมอีก ทั้งเพลงยังมีการเปลี่ยนจังหวะเป็นระยะๆ และไปพีกที่ท่อนโซโลกลางเพลงที่มากันทั้งแซกโซโฟน กีตาร์ เปียโน ที่รับกันเป็นท่อนๆ ขยายความเรื่องราวของ ‘มิตรภาพ’ ที่อยู่ในเพลงนี้ได้อย่างมีมิติ ก่อนจะมีเซอร์ไพรส์ท่อนท้ายเพลงที่น่าจะทำเอาคนฟังอึ้งและซึ้ง

มาถึงเพลงที่หลายคนน่าจะรอคอย ‘เจ้าสาวที่กลัวฝน’ ที่คราวนี้มาเป็นป๊อปร็อกเท่ ที่เริ่มต้นด้วยอินโทรกีตาร์เพราะๆ เวอร์ชั่นนี้เรวัตและชาตรีมาในแบบสบายๆ ดนตรีโดยรวมเหมือนจะปล่อยให้เสียงร้องของเรวัตโดดเด่น แต่ถ้าเงี่ยหูฟังดีๆ จะพบว่ามีรายละเอียดทางดนตรีเบาๆ ที่คอยเสริมอยู่ทั้งเพลง เพลงนี้จึงเป็นเพลงที่ชาตรีโชว์การ ‘ดีไซน์’ เพลงได้ดีมากๆ

และเพราะว่าการฟังอัลบั้มนี้ในรอบแรกๆ นั้นดูจะเต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์ ผมเลยขอเก็บความเซอร์ไพรส์ให้กับคนที่สนใจอัลบั้มนี้ โดยไม่เล่าละเอียดถึงเพลง ‘ดอกไม้พลาสติก’, ‘ที่แล้วก็แล้วไป’, ‘ปากคน’ และ ‘อพยพ-เมืองใหญ่เมืองนี้’ ที่ก็ล้วนเด็ดขาดมากๆ ทุกเพลง แต่ผมขอข้ามไปถึงแทร็กสุดท้ายเลยก็แล้วกัน 

เพลงนี้เป็นเพลงที่เหมาะจะเป็นแทร็กสุดท้ายด้วยประการทั้งปวง …ความจริงคือเพลงนี้ถูกใช้เป็นแทร็กสุดท้ายในอัลบั้ม เต๋อ 1 และเป็นเพลงเกือบสุดท้ายในคอนเสิร์ตที่ทริบิวต์ให้เรวัตมาแล้ว ก็คือเพลง ‘ยิ่งสูงยิ่งหนาว’ ที่เวอร์ชั่นดั้งเดิมก็ยิ่งใหญ่ เวอร์ชั่นในคอนเสิร์ตก็อลังการ พอมาถึงในอัลบั้ม Alive จึงน่าสนใจอย่างยิ่งว่าจะออกมาเป็นอย่างไร

‘ยิ่งสูงยิ่งหนาว’ ถูกวางต่อจาก ‘อพยพ-เมืองใหญ่เมืองนี้’ ที่เป็นเวอร์ชั่นดุเดือดและซับซ้อนเข้าขั้นโปรเกรสซีฟร็อก พอมาถึง ‘ยิ่งสูงยิ่งหนาว’ แค่อินโทรที่เป็นเสียงเครื่องสายก็ทำให้คนฟังขนลุกด้วยความคิดถึงศิลปินผู้ยิ่งใหญ่คนนี้แล้ว เมื่อกีตาร์โซโลในเมโลดี้ที่คุ้นเคยเข้ามา ความทรงจำทุกอย่างที่เกี่ยวพันกับเรวัตและความยิ่งใหญ่ที่เขาสร้างไว้ก็กลับมาสู่ห้วงคำนึง แล้วดนตรีทั้งหมดทั้งมวลก็รองรับเรื่องราวสัจธรรมที่เรวัต พุทธินันทร์ เคยบอกกับเราเมื่อนานมาแล้ว บอกกับเราหลายต่อหลายครั้ง กระทั่งเพื่อนๆ น้องๆ ของเรวัตก็เคยนำความจริงที่บอกกับเราว่า “เปรียบคนเราเหมือนดังขึ้นภูเขา ฝ่าไปเอาหมายตัวเราก้าวไกล สูงๆ ขึ้นไป ใครจะอยู่ข้างเรา กิเลสยุเย้าให้ปีนป่าย” มาบอกกับเรามาแล้ว ดนตรีในเพลงกลับถูกปรับเปลี่ยนไปไม่มาก จังหวะจะโคนใกล้เคียงเวอร์ชั่นเดิม ท่อนเพลงไม่แตกต่างมากมาย หากแต่คล้ายเป็นการสรุปรวม ‘ยิ่งสูงยิ่งหนาว’ ในเวอร์ชั่นต่างๆ อย่างงดงาม ไม่มีสิ่งใดเกินความจำเป็น ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง เป็นการปิดอัลบั้มที่สมบูรณ์แบบ

ในช่วงหลังจากที่เรวัต พุทธินันทน์ จากไป และค่ายแกรมมี่ฯ มีการเปลี่ยนแปลงนั้น ชาตรี คงสุวรรณ เลือกก่อตั้งและเป็นผู้บริหารค่ายเล็กในแกรมมี่ฯ โดยใช้ชื่อสังกัดว่า RPG …ย่อมาจาก Rewat’s Producer Group ซึ่งเป็นหลักฐานแสดงให้เห็นถึงความผูกพันของเขาที่มีต่อเรวัตอย่างชัดเจน แต่การได้ฟังเพลงในอัลบั้ม Alive ที่เขาทำร่วมกับเรวัตแบบนี้ ทุกตัวโน้ต ทุกสุ้มเสียง มันก็บอกถึงความผูกพันในอีกมิติเช่นกัน

ยอมรับว่าในฐานะแฟนเพลงคนหนึ่งที่เติบโตและตื่นเต้นกับเพลงไทยมาพร้อมๆ กับอัลบั้มเดี่ยวของพี่เต๋อทั้ง 3 ชุด เมื่อแรกฟังอัลบั้ม Alive นั้น ผมมีความรู้สึกหลากหลายเกิดขึ้นอย่างที่บอกตอนแรก คือทั้งตื่นใจ ชอบใจ ประทับใจ ประหลาดใจ และกระทั่งไม่คุ้นชิน (อาจเพราะเพลงในเวอร์ชั่นเก่าหลายเพลงจะโปร่งและโล่งกว่านี้ ทำให้ผู้ฟังจดจ่อกับเนื้อร้อง-ทำนองเป็นหลัก) แต่ที่ประทับใจแม้จะฟังครั้งแรกนั้นก็เพราะก็ยังรับรู้ได้ทันทีถึงความตั้งใจของพี่เต๋อและพี่โอมในการทำให้บทเพลงเหล่านี้ได้เกิดใหม่อีกครั้ง จนกระทั่งเมื่อฟังไปสัก 2-3 รอบและฟังในรายละเอียดทางดนตรีแล้ว ก็ยิ่งพบความตั้งใจที่สุดยอดฝีมือของเมืองไทยทั้งคู่ได้ใส่เอาไว้ในอัลบั้มนี้มากขึ้นๆ และดูเหมือนว่ายังค้นพบไม่หมด แม้จะฟังมาแล้วหลายต่อหลายรอบก็ตาม

กลายเป็นว่าบทเพลงในเวอร์ชั่นใหม่ทั้ง 10 เพลงนี้มี ‘ชีวิต’ เป็นของตัวเองได้จริงๆ และทุกครั้งที่หยิบอัลบั้ม Alive มาฟัง นอกจากจะชอบอัลบั้มนี้มากขึ้นๆ แล้ว ก็เหมือนได้กลับไปสำรวจความทรงจำที่เกี่ยวพันกับบทเพลงของเรวัตและวันเวลาเหล่านั้น ไปพร้อมๆ กับการเปิดรับวันใหม่ และความเป็นไปได้ใหม่ๆ 

รวมทั้งความทรงจำใหม่ๆ ด้วยเช่นกัน

——-แผ่นเสียงอัลบั้ม Alive ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้ https://happeningandfriends.com/product-detail/4849?lang=th

The post เรวัต พุทธินันทน์ : Alive ชีวิตใหม่ของบทเพลง appeared first on a day magazine.

ผมคิดว่า ความสัมพันธ์แบบ ‘เพื่อนร่วมวง’ นั้นมีลักษณะพิเศษ ไม่เหมือนกับเพื่อนสนิท ไม่เหมือนกับคนรัก ไม่เหมือนกับคนในครอบครัว แต่มีบางสิ่งบางอย่างคล้ายกับทุกอย่างที่กล่าวมา

หากคุณมีวงดนตรีของตัวเอง เพื่อนร่วมวงคือคนที่คุณจะแชร์ความฝันเดียวกัน ก่อร่างสร้างบางอย่างร่วมกัน และใช้ชีวิตร่วมกัน …อย่างน้อยก็ในช่วงตลอดเวลาที่วงดนตรีของคุณยังเป็นวงดนตรีอยู่

วงดนตรีหลายๆ วงจึงเกิดจากการรวมตัวของกลุ่มเพื่อน เพราะเริ่มจากความผูกพันนั้นง่ายกว่าเริ่มจากการเป็นคนแปลกหน้า 

วงที่เพื่อนๆ มารวมตัวกันเพื่อทำดนตรีแล้วมีเป้าหมายอะไรบางอย่างนั้น หากตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องซ้อมดนตรีหรือทำเพลงด้วยกัน บางทีด้วยความเฮฮาสนิทสนมก็อาจทำให้หลายๆ วงไปได้ไม่ไกล แต่ยุคหนึ่ง วัยรุ่นไทยเคยมีการแข่งขันดนตรีชื่อ Hotwave Music Awards เป็นเหมือนหมุดหมายของวงจากโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศให้มีโอกาสมาแข่งขันประชันฝีมือ วงดนตรีของเพื่อนมัธยมหลายๆ วงแจ้งเกิดจากเวทีนี้ อย่างเช่น ลาบานูน, ละอ่อน (ซึ่งต่อมากลายเป็น Bodyslam), Clash และ Slot Machine วงเหล่านี้กลายเป็นวงมืออาชีพ สังกัดค่ายใหญ่ และทำเพลงอย่างต่อเนื่อง

มีวงดนตรีอยู่อีกวงหนึ่งที่แจ้งเกิดจากเวทีนี้เช่นกัน ในวันที่อยู่บนเวทีฮอตเวฟครั้งที่ 6 เมื่อปี 2544 พวกเขาคือวงที่จรัสแสงที่สุดจนกลายเป็นวงชนะเลิศประจำปี ตอนนั้นพวกเขาตั้งชื่อวงตัวเองแบบตลกๆ ว่า คณะรวยกุ้ง

วงดนตรีวงนี้เป็นวงของเพื่อนๆ 6 คนคือ มะเหมี่ยว-ภูเก็ต ช้างเสวก (กลอง), กาจ-กาจวิศว์ ริเริ่มวณิช (กีตาร์), กล้วย-ศิวัช หอมขัน (เบส), ไบ-พลภัทร เหล่าจรุงเภสัชกร (กีตาร์), เชี่ยง-เกษมศักดิ์ เซี่ยงฉิน (ร้องนำ), เต่า-วทัญญู วิบูรณ์มงคลชัย (ทรัมเป็ต, คีย์บอร์ด) เป็นเด็กหนุ่มจากโรงเรียนชายล้วนชื่อดัง คือสวนกุหลาบวิทยาลัย (ซึ่งได้ชื่อว่าสร้างคนดนตรีฝีมือดีมากมาย) น่าสนใจว่าพวกเขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าแต่ละคนชอบดนตรีกันคนละแนวเลย แต่ตอนที่อยู่บนเวทีฮอตเวฟนั้น พวกเขาเล่นเพลงป๊อปเพราะๆ ได้อย่างกลมกล่อม และมีวี่แววว่าจะเป็นวงป๊อปที่ดีในอนาคตต่อไป 

แต่คณะรวยกุ้งก็ไม่ได้เข้าค่ายใหญ่ไปเป็นป๊อปสตาร์ เพื่อนๆ แก๊งนี้ยังคงเกาะกลุ่มกันไว้และเริ่มทำเพลงของตัวเองด้วยกัน คณะรวยกุ้งกลายเป็นวง Morningsurfers (ซึ่งแปลเป็นไทยว่า ‘โต้รุ่ง’) และพวกเขาหันมาทำเพลงแนวโมเดิร์นร็อก วงดนตรีวงนี้ทำอีพีออกมาขายเองในงานแฟต เฟสติวัล ซึ่งสมัยนั้นเรียกว่าเป็นงานเทศกาลดนตรีของ ‘เด็กแนว’ …เป็นการไรต์แผ่นมาขายแบบง่ายๆ จำนวนไม่มากแต่ก็ขายหมด เพลงของพวกเขาไปสร้างความประทับใจให้กับ หนึ่ง-เกรียงไกร วงษ์วานิช หรือ หนึ่ง แห่งวง Friday ที่ตอนนั้นกำลังทำค่ายเพลงเล็กๆ ชื่อ No More Belts หนึ่งก็เลยชวนเด็กหนุ่มทั้ง 6 ไปทำงานกับค่ายเพลงของตัวเอง

ภายใต้การดูแลของหนึ่ง อัลบั้มแรกของ Morningsurfers ที่ใช้เวลาบันทึกเสียงยาวนานถึง 8 เดือนก็ออกมาวางจำหน่ายในปี 2548 อัลบั้มนี้ชื่อว่า Love Room

ด้วยปกอัลบั้มที่ออกแบบโดย DUCTSTORE the design guru นั้นเดาไม่ยากว่าวงดนตรีวงนี้มาทาง ‘อาร์ต’ และ ‘เท่’ แน่ๆ และเพลงในอัลบั้มนี้ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ 

เพลงที่เกิดจากการก่อร่างรวมตัวกันสร้างสรรค์ของเพื่อนๆ 6 คนนี้เปี่ยมพลัง สวยงาม ไพเราะ และสุดจะครีเอทีฟ 

แทร็กแรกของอัลบั้มเริ่มจาก ‘Love Room’ เพลงภาษาอังกฤษที่บันทึกเสียงกันแบบสบายๆ กลิ่นอายบริตป๊อปโชยมาเต็มที่ แต่ท่าทีดูเล่นๆ สนุกๆ จนยากจะคาดเดาว่าเพลงถัดไปจะมาไม้ไหน พอถึงแทร็กที่สอง ‘สายตา’ ก็กลายเป็นเพลงที่เรียบเรียงอย่างพิถีพิถัน ซาวนด์ดีไซน์เท่ขาดใจตั้งแต่อินโทร เมโลดี้ติดหูหมับตั้งแต่ท่อนเวิร์สยันท่อนฮุกที่พุ่งทะยาน ทำให้เราต้องหันมาฟังเพลงของพวกเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ ท่อนเพลงต่างๆ ของ ‘สายตา’ ถูกออกแบบมาอย่างดีเยี่ยม มีท่อนบรรเลงอะคูสติกสั้นๆ ก่อนเข้าไคลแมกซ์ มีเสียงร้องประสานโอบอุ้มไปตลอดทั้งเพลง และทิ้งท้ายด้วยเอฟเฟกต์อื้ออึง

ต่อด้วย ‘เหตุการณ์บนดวงดาว’ ที่เริ่มอย่างเหงาๆ เนื้อเพลงล่องลอยชวนฝัน แต่พอจะเข้าฮุกเราก็เริ่มเห็นลีลาการดีไซน์เพลงของพวกเขาอีกแล้ว เพลงนี้ไล่อารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม ค่อยๆ เพิ่มเลเยอร์ดนตรีทีละชั้น จนถึงท่อนโซโล่ที่บาดจิตและแหวกประสาทได้เฉียบขาดมาก ก่อนที่ดนตรีจะใหญ่จนอลังการในช่วงท้าย แล้วส่งไปที่เพลงโมเดิร์นร็อกหนักๆ อย่าง ‘เบลอ’ ซึ่งคราวนี้พวกเขาเปิดตัวไม้ตายอีกอย่างของวง นั่นก็คือเสียงทรัมเป็ต

ยังจำได้ใช่ไหมว่าวงดนตรีวงนี้มีสมาชิกคนหนึ่งเล่นทรัมเป็ตได้ด้วย และ Morningsurfers ก็ใช้ศักยภาพของทรัมเป็ตได้อย่างคุ้มค่า พวกเขาเลือกใช้เสียงเครื่องเป่าอันงดงามนี้เป็นสีสันในบางเพลง (ไม่ใช่ทุกเพลง) ได้อย่างเปี่ยมเสน่ห์และถูกที่ถูกทาง

มาต่อที่ ‘Pup-pup’ คราวนี้จังหวะสนุกขึ้น เมโลดี้ชวนขยับตัวตาม ทรัมเป็ตยังอยู่ และทำให้เพลงนี้มีอารมณ์กวนๆ พองาม

เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นซึ้งๆ เท่ๆ กับ ‘An Airport Song’ เพลงสำหรับการจากลาคนรักที่กำลังจะจากไปแดนไกล เพลงนี้ท่อนฮุกกระฉับกระเฉง เนื้อเพลงสร้างความมั่นใจในความรักที่มั่นคง แน่นอนว่าทรัมเป็ตยังคงอยู่ แต่คราวนี้เป็นเพียงเสียงบางเบาในฉากหลัง ทำหน้าที่เพิ่มความหรูหราเล็กๆ น้อยๆ ให้กับบทเพลง โดยหลบตัวอยู่ท่ามกลางเสียงกีตาร์ไฟฟ้าอึงอล

มาถึง ‘ปลอบ’ ที่เริ่มต้นอินโทรด้วยทรัมเป็ตเต็มๆ เพลงจังหวะกระตุกๆ เปลี่ยนฟีลได้ดีเลย พอจะเข้าท่อนฮุกก็เริ่มอื้ออึง เพลงนี้พวกเขาตั้งชื่อภาษาอังกฤษว่า ‘Thai Ghost’ ซึ่งเนื้อเพลงอาจจะเป็นเรื่องของชายหนุ่มที่กำลังต้องการกำลังใจจากใครสักคน แต่ก็มีอารมณ์หลอนๆ เล็กๆ ตามชื่อเพลงภาษาอังกฤษอยู่เหมือนกัน เป็นเพลงที่มีเสน่ห์แปลกๆ ดีแท้

‘บางอย่างระหว่างเรา’ เปลี่ยนมาอินโทรด้วยเปียโนเบาๆ ก่อนที่ทรัมเป็ตและกีตาร์จะกลับมาโอบอุ้มอีกครั้ง จังหวะหนึบๆ มั่นคง ทำนองไพเราะตั้งแต่แรกฟัง ท่อนฮุกของเพลงนี้พุ่งทะยานไม่แพ้เพลงอื่นๆ ชวนให้ร้องตามเป็นอย่างยิ่ง …คนที่กำลังสับสนกับความรักหากได้ร้องตามคงได้ระบายความรู้สึกออกไปจนหมดหัวใจ เพลงนี้ถูกต่อด้วย ‘เพียงเธอตอบฉัน’ เพลงที่ดนตรีเบาที่สุดในอัลบั้ม และจะว่าไปก็ถือว่าป๊อปที่สุดในอัลบั้มด้วย เพลงนี้แต่งทำนองโดยหนึ่ง และเขียนเนื้อโดย บอย-ตรัย ภูมิรัตน (คือเป็น 2 ใน 3 สมาชิกของวงฟรายเดย์แล้ว) ท่อนฮุกเศร้าและไพเราะจับใจ ‘รอยังรอ อยากฟังแค่เพียงคำตอบ ว่าเธออยากให้รักของเรา จบลงเช่นไร’ เหมือนกับเป็นภาคต่ออันแสนเศร้าของคู่รักในเพลง ‘บางอย่างระหว่างเรา’

เพลงต่อไปคือ ‘เช้า’ ที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพลงที่สำคัญที่สุดเพลงหนึ่งของวงนี้ นี่คือเพลงที่แฟนเพลงยุคแรกๆ ของวงคุ้นเคยเพราะอยู่ในอีพีที่ทำขายเอง และอยู่บนคอนเสิร์ตเสมอ ชื่อเพลงดูเหมือนจะเกี่ยวพันกับชื่อวงอยู่ เป็นแทร็กสนุกๆ ที่เป็นเพลงดังของพวกเขา (ติดอันดับ 2 ของแฟต เรดิโอ อยู่หลายสัปดาห์) ท่อนฮุกที่ร้องว่า ‘แม้ว่าคืนนั้น จะนอนหลับฝันคนเดียว อย่างเดียวดาย แต่ว่าฉันก็มีสุข ที่มีเธอเคียงข้างกาย แม้จะเป็นแค่ฝัน งดงามกว่าคำใด อธิบายให้เธอได้เข้าใจ ว่าเธอมีค่ามากเพียงไหน ฉันเดินข้ามคืนที่โหดร้ายทุกวัน อยู่คนเดียว’ นั้นมีลีลาเมโลดี้ที่ติดหูมากๆ ยิ่งได้ไลน์ทรัมเป็ตล้อไปกับท่วงทำนอง ทำให้เพลงนี้เป็นเหมือนผลงานชิ้นโบแดงของพวกเขาเลยทีเดียว 

‘ให้คุณคำนึง’ ยังคงเป็นเพลงรัก เนื้อเพลงตั้งใจเล่นกับคำว่า ‘คำนึง’ แบบพองาม บทเพลงเริ่มต้นด้วยการตีคอร์ดกีตาร์อะคูสติกสบายๆ ก่อนจะพาเราเดินทางไปกับสรรพเสียงจากฝีมือเหล่าสมาชิก คราวนี้ทรัมเป็ตหายไป ปล่อยให้กีตาร์โดดเด่นบ้าง ก่อนจะปิดท้ายด้วยเสียงตีคอร์ดกีตาร์สบายๆ คล้ายกับการวนกลับมาสู่จุดเริ่มต้นโดยสวัสดิภาพ

เพลงสุดท้ายของอัลบั้ม ‘วันนี้’ มาทางอะคูสติกเต็มๆ เนื้อเพลงให้กำลังใจ บอกให้เธอสุขใจไปกับวันนี้แม้ว่าวันข้างหน้ายังไม่ชัดเจน แม้จะเป็นอะคูสติกที่ป๊อปเลยล่ะ แต่พวกเขาก็ยังเลือกเอาทรัมเป็ตกลับมาโซโลสั้นๆ ให้เป็นลายเซ็นของวงอยู่ดี

อัลบั้มแรกของเพื่อนๆ 6 คนนี้กลายเป็นงานเพลงที่ลงตัวเอามากๆ ชุดหนึ่ง หลายเพลงเข้าขั้นเท่มากๆ หลายเพลงเข้าขั้นติดหูมากๆ แต่ทุกเพลงมีการดีไซน์ที่ไว้ลายความเป็น ‘เด็กแนว’ ของพวกอยู่เสมอ มันขายได้พอสมควร และมีผลให้พวกเขาได้ทำอัลบั้มอีกชุดคือ Common People ในปีถัดมา ซึ่งจัดจำหน่ายโดยค่ายสนามหลวงในเครือจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ มีเพลงที่ผมชอบมากๆ อยู่ด้วยคือเพลง ‘เฝ้ารอ’ ซึ่งเป็นตัวอย่างของแทร็กในอัลบั้มว่าแม้จะเป็นอัลบั้มที่ดีอีกชุด แต่ก็มีความตื่นเต้นน้อยลงสักหน่อย และมีความชัดเจนไปในแนวทางป๊อปร็อกมากขึ้น

แล้วหลังจากนั้นเพื่อนๆ 6 คนก็แยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเอง บางคนย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด บางคนงานประจำหนักหน่วงมากขึ้น และบางคนก็ไปเป็นนักดนตรีแบ็กอัพให้ศิลปินคนอื่นๆ 

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนถึงปี 2559 ทีมงานของเว็บไซต์สตรีมมิ่งเพลงไทย ฟังใจ ซึ่งล้วนเป็นคนที่เคยฟังแฟต เรดิโอ ในยุครุ่งเรือง ก็ชักชวนพวกเขากลับมาเล่นคอนเสิร์ตบนเวที ‘เห็ดสด’ เป็นโอกาสที่เพื่อนๆ กลับมารวมตัวกันอีกครั้งหลังจากไม่ได้เล่นดนตรีด้วยกันมานาน

บนเวทีวันนั้น วง Morningsurfers ไว้ลายทางดนตรีได้อย่างคืนฟอร์ม พวกเขาเลือกคัฟเวอร์เพลง ‘ร W8’ ของ จีน กษิดิศ ซึ่งดูเข้ากับวงเอามากๆ นี่ยังไม่นับเพลง ‘เกี่ยวกับเรา’ ของ The Fin ที่เคยคัฟเวอร์มาก่อนหน้านั้นซึ่งก็เข้ากับพวกเขามากๆ เช่นกัน ทั้งหมดน่าจะทำให้เด็กรุ่นใหม่ที่ดูอยู่ในวันนั้นได้รู้จักและจดจำพวกเขาได้

เวลาผ่านไปอีกไม่นานเกินไป จนมาถึงปี 2562 ในช่วงที่แผ่นเสียงกลับมาเป็นเทรนด์ ค่าย No More Belts ก็หยิบเอาหลายๆ อัลบั้มที่เคยทำไว้มาทำเป็นแผ่นไวนิลออกจำหน่ายบ้าง 

อัลบั้ม Love Room เป็นหนึ่งในนั้น

การเอา Love Room มาทำเป็นแผ่นเสียงครั้งนี้ไม่ใช่การทำมาขายอีกครั้ง แต่เป็น ‘ครั้งแรก’ ที่อัลบั้มนี้ได้ผลิตในรูปแบบแผ่นเสียง โดยถูกผลิตจากประเทศเยอรมนี 

และเพราะแผ่นเสียงมีพื้นที่จำกัดกว่าแผ่นซีดี ปรากฏว่าความยาวเดิมของอัลบั้ม Love Room นั้นยาวเกินกว่าจะบรรจุลงแผ่นเสียงได้หมด หนึ่ง เกรียงไกร ซึ่งเป็นผู้ดูแลการผลิตก็ตัดสินใจตัดเพลง ‘เพียงเธอตอบฉัน’ ซึ่งเป็นเพลงเดียวที่ไม่ได้แต่งโดยสมาชิกทั้ง 6 ของวงออกไป

กลายเป็นอัลบั้ม Love Room ในเวอร์ชั่นแผ่นเสียงเป็นอัลบั้มที่กระชับขึ้น ลดเปอร์เซ็นต์ความป๊อปลงไปนิดหน่อย แต่ก็กลายเป็นอัลบั้มที่เป็นผลงานของเพื่อนๆ ในวัยมัธยม 6 คนนี้แบบเต็มๆ 

กลับมาฟังอัลบั้มนี้อีกครั้งวันนี้ในรูปแบบแผ่นเสียง ที่หลายคนบอกว่าให้ความรู้สึก ‘วินเทจ’ แบบนี้ ผมฟังเพลงในอัลบั้ม Love Room แล้วหลับตาเห็นภาพกลุ่มเด็กหนุ่มที่กำลังแต่งเพลง เรียบเรียง และบันทึกเสียงผลงานของพวกเขาด้วยกัน มีทะเลาะกันบ้าง มีการปล่อยมุกขำๆ มีวันเวลาที่อยู่ข้ามคืนจนถึงเช้าในช่วงวัยที่การอดหลับอดนอนยังไม่ใช่ปัญหาสุขภาพ 

ยามเช้าหลังจากค่ำคืนที่กลุ่มเพื่อนร่วมวงของเราได้อดตาหลับขับตานอนเพื่อสร้างความฝันด้วยกัน เช้าแบบนั้น ใครเล่าจะลืมได้ลง

——-แผ่นเสียงอัลบั้ม Love Room ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้ https://happeningandfriends.com/product-detail/5961?lang=th

The post Morningsurfers : Love Room ยามเช้าในอดีต วันใหม่ในอนาคต appeared first on a day magazine.

วงดนตรีวงนี้เกิดจากการรวมตัวกันของกลุ่มนักดนตรีฝีมือเยี่ยมที่เคยเล่นในผับชั้นนำของเมืองกรุง อย่าง จ้า-ทรรศน์ฤกษ์ ลิ่มศิลา, ใหม่-ภู่กัน สันสุริยะ และ บอล-กันต์ รุจิณรงค์ มารวมกับอดีตศิลปินที่คลุกคลีในแวดวงอินดี้มาไม่น้อยอีกสองคนคือ ปั๊ม-ปิย์นาท โชติกเสถียร (อดีตวง Siam Secret Service และ อะไรจ๊ะ) และ ตุล ไวฑูรเกียรติ (อดีตนักร้องนำวง อะไรจ๊ะ)

ความโดดเด่นเรื่องฝีไม้ลายมือทางดนตรีของสามคนแรกนั้นถือว่าน่าจับตาเอามากๆ เพราะเล่นได้จัดจ้านและหลายแนวทาง เมื่อมาประกบเข้ากับปั๊มและตุลก็ยิ่งได้ส่วนผสมที่น่าสนใจ เพลงแรกๆ ที่สร้างชื่อให้วงดนตรีวงนี้คือ ‘กำแพง’ จากอัลบั้มชุดแรก Bangkok Love Story (2003) ที่เป็นเพลงสนุกๆ ซึ่งยากจำกัดแนว คือมีหมดทั้งร็อก แร็ป แจ๊ซ ฟังก์ อยู่ในเพลงเดียว! แถมเนื้อเพลงก็เป็นการประกาศอิสรภาพทางดนตรีในวันที่วงการดนตรีไทยยังถูกแบ่งแยกด้วยสังกัดค่ายเพลงต่างๆ …เนื้อเพลงที่มีลีลาดั่งกวีกบฏของตุลอาจจะดึงความสนใจผู้ฟังเมื่อแรกได้ยิน แต่ยิ่งฟังจะยิ่งพบว่ารายละเอียดทางดนตรีของอพาร์ตเมนต์คุณป้านั้นสุดยอดเอามากๆ

และตั้งแต่อพาร์ตเมนต์คุณป้าแจ้งเกิด คนฟังเพลงไทยที่โตมาในยุค Fat Radio และงาน Fat Fest จะพบว่าวงดนตรีวงนี้อยู่คู่กับแวดวงดนตรีนอกกระแสหลักมาตลอด พวกเขาเติบโตผ่านวันเวลา จากอัลบั้มชุดแรกที่ดูร้อนแรง กล้าทดลอง มาสู่อัลบั้มชุดที่สอง Romantic Comedy (2006) ที่เริ่มกลมกล่อมมากขึ้น มีเพลงดังคือ ‘ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ’ (ที่ภายหลังถูกเอาไปคัฟเวอร์โดย ดา แอนโดรฟิน และ ป๊อบ แคลอรี่ บลา บลา จนกลายเป็นเพลงระดับแมส) และยังมีเพลงที่วิพากษ์สังคมได้อย่างคมคายและสนุกสนานอย่าง ‘โทรธิปไตย’ กับ ‘ทรัพย์สินออกไป’ รวมทั้งสองแทร็กที่เป็นเพลงโปรดตลอดกาลของผมคือ ‘เสือร้องไห้’ ที่ว่าด้วยชีวิตชาวอีสานในสายตาของกวีร็อกแอนด์โรลล์ กับ ‘นกเพลง’ ที่น่าจะแทนใจหนุ่มสาวแห่งยุคสมัยหลายๆ คนได้

มาถึงอัลบั้มชุดที่สาม สมรสและภาระ (2008) คราวนี้งานของอพาร์ตเมนต์คุณป้ายิ่งลงตัวมากขึ้นไปอีก พวกเขาทำทั้งเพลงบลูส์เสียดสีสังคมอย่างไตเติลแทร็ก เพลงร็อกสนุกๆ เซอร์ๆ อย่าง ‘เป็นไปได้ไง’ เพลงที่พูดถึงความแหลกเละเฮฮาวงการดนตรีอย่าง ‘Backstage Love’ และเพลงที่พูดถึงตัวตนด้านในอย่าง ‘สิ่งที่อยู่นอกใจ’ ได้อย่างยอดเยี่ยม

กราฟที่แสดงคุณภาพ ความลงตัว และชื่อเสียงความสำเร็จของวงอพาร์ตเมนต์คุณป้าดูจะพุ่งขึ้นเรื่อยๆ จากสามอัลบั้มแรก แต่ในอัลบั้มที่สี่ ปรากฏว่าแฟนเพลงต้องรอเวลานานมากๆ กว่าจะได้ฟังเพลงใหม่ๆ จากพวกเขา จนเมื่อผ่านไปอีก 8 ปีแล้วนั่นแหละ อัลบั้มชื่อ รักสนิยม (2016) จึงได้ออกมาให้แฟนเพลงได้สัมผัสกันอย่างเต็มๆ 

ผมได้ข้อมูลเบื้องหลังมาว่าจริงๆ อัลบั้มชุดนี้ทำเสร็จมานานก่อนที่จะได้ออกสู่สาธารณชน ส่วนหนึ่งทางวงเจอกับปัญหาตอนที่กรุงเทพฯ เจอน้ำท่วมใหญ่ปี 2011 ทำให้การทำงานเพลงชะงักไปช่วงใหญ่ (และเกือบจะต้องเริ่มทำใหม่ทั้งหมด) และอีกส่วนหนึ่งคือการที่ทางวงมีแผนจะลองปล่อยอัลบั้มนี้กับค่ายใหญ่ดูบ้าง หลังจากที่ทำทั้งการขายและการโปรโมตผ่านค่าย Here ที่เป็นค่ายเล็กๆ มาตลอดจนค่ายปิดตัวไป และกว่าจะเอามาสเตอร์ไปเจรจากับหลายๆ ค่าย เวลาก็ล่วงเลย จนได้มาสังกัดค่ายสนามหลวงในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในที่สุด แต่เพราะทางค่ายใหญ่ย่านอโศกมีนโยบายว่าให้ค่อยๆ ปล่อยเพลงไปบ้างก่อนที่จะปล่อยอัลบั้มเต็ม ทางวงก็เลยต้องค่อยๆ ปล่อยเพลงออกมาก่อนอีกพักใหญ่

แค่ชื่ออัลบั้ม รักสนิยม ก็ดูจะเป็นคำแปลกๆ ที่น่าชวนคิดแล้ว แต่เมื่อได้ฟังเพลงที่ปล่อยออกมาเรื่อยๆ ก็ยิ่งชวนให้ตื่นเต้นมากขึ้นๆ ตั้งแต่เพลงอย่าง ‘โลกระยำ’ ซึ่งเป็นเพลงร็อกเก๋าๆ ที่เท่เอามากๆ, เพลง ‘เปลือก’ ที่มาพร้อมจังหวะโจ๊ะๆ และเสียงร้องประสานชวนร้องตาม เนื้อหาของทั้งสองเพลงนี้ยิ่งมายิ่งคมคายลุ่มลึก เพลงแรกพูดถึงการมองโลกด้วยสายตายิ้มเยาะแต่ก็เข้าอกเข้าใจ เพลงหลังพูดถึงตัวตนข้างในที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงและความลุ่มหลงในเสียงดนตรี พอมาถึงเพลงต่อมาที่พวกเขาปล่อยซึ่งชื่อแทร็กว่า ‘สถานีต่อไป’ เราก็ได้พบกับเพลงที่ติดหูที่สุดเพลงหนึ่งของอพาร์ตเมนต์คุณป้า ท่อนฮุกที่ ร้องว่า “เพราะฉันเปลี่ยนใจเธอไม่ได้ จะให้เปลี่ยนตัวเองก็ไม่ง่าย” นั้นทั้งชวนร้องตามด้วยความสะใจ และชวนให้ขมขื่นในขณะร้องไปด้วยจริงๆ

เมื่อได้ฟังกันแบบเต็มๆ ผมพบว่าแม้อัลบั้ม รักสนิยม จะมีเรื่องราวที่พวกเขาเคยพูดมาแล้วอยู่บ้าง แต่อัลบั้มนี้ดูจะมีประเด็นที่ชัดเจนมากๆ อยู่สองสามประเด็น 

ประเด็นแรกคือเรื่องการตกตะกอนและพิจารณาในตัวตน ซึ่งดูจะชัดขึ้นกว่าสามอัลบั้มที่ผ่านมา ตั้งแต่แทร็กแรก ‘โลกระยำ’ ที่ถูกวางต่อด้วยเพลง ‘เปลือก’ ก็ชวนคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังกันแล้ว ยังมีแทร็กที่เป็นคันทรีร็อกสนุกๆ อย่าง ‘บวรวิทย์’ อีกเพลงที่ชวนคิดเรื่องชีวิตในแบบน่ารักน่าชังเอามากๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะชวนแฟนเพลงเสวนาเรื่องชีวิต ตัวตน และการมองโลกอย่างเปิดกว้าง ทั้งด้วยท่าทีที่เคร่งขรึม จริงจัง เป็นกันเอง ไปจนถึงเฮฮาบ้าบอ เชื่อมต่อกับมุมมองความรักอันหลากหลายที่มาจากตัวตนของผู้คนในสังคม

ประเด็นที่สองก็คือเรื่องความรักนี่แหละ เพลงอย่าง ‘สถานีต่อไป’ นั้นชัดเจนว่าพูดถึงความรักแบบหนุ่มสาวร่วมสมัยที่ดูจะไม่มีวันลงตัวลงใจกันได้ง่ายๆ , เพลง ‘วันสุดท้าย’ ที่พูดถึงการจากลาเช่นกัน แต่ด้วยลีลาท่าทางที่เสียดายและอาลัยอาวรณ์ ถูกวางต่อเนื่องกับ ‘นาฬิกาทราย’ ที่คล้ายจะเป็นเพลงแห่งการสำนึกไถ่โทษของคนรักผู้ทำผิดพลาด ยังมีเพลงร็อกอื้ออึงที่มีเนื้อเพลงภาษาอังกฤษชื่อ ‘Love Blind’ ที่พูดเรื่องความรักและตัวตนของคนรัก หรือเพลงอย่าง ‘รักในมหานคร’ ที่ชื่อเพลงบอกว่าเป็นเพลงรัก แต่เนื้อเพลงก็ให้ความรู้สึกเหงา และเปิดให้ตีความได้กว้างไกลจนแทบจะไปถึงเรื่องการเมืองเลยทีเดียว

(ขอใส่วงเล็บไว้หน่อยว่ามี Hidden Track อีกเพลงที่พูดถึงความรักด้วย แต่ขอให้ไปค้นหาฟังกันเอาเองก็แล้วกันว่าเป็นอย่างไร) 

และประเด็นสุดท้ายก็คือประเด็นที่ผมอยากเรียกว่าเรื่อง ‘ร็อกแอนด์โรลล์ไลฟ์สไตล์’ ตามประโยคสุดท้ายของท่อนฮุกในเพลง ‘สถานีต่อไป’ 

ดูเหมือนว่าชีวิตแบบร็อกสตาร์จะเป็นประเด็นหนึ่งที่ตุลชอบหยิบมาเขียนเพลงเสมอๆ แต่คราวนี้ประเด็นดังกล่าวถูกหยิบเข้ามาอยู่ในเพลงรักอย่าง ‘สถานีต่อไป’ และในเพลงร็อกอย่าง ‘ระเบิดเวลา’ ที่พูดถึงการเพ่งมองชีวิตของเยาวชน (ที่มีเนื้อร้องว่า “ไม่มีเอกราช อนาคตของชาติ ร็อกแอนด์โรลล์นั้นทำให้คุณกลายเป็นทาส ติดกับบทกวี ติดกับเสียงดนตรี ติดกับชีวิตโลดแล่นยามราตรี”) และกระทั่งในการพูดเรื่องความแตกแยกของค่ายน้ำเมาในเพลง ‘ดื่ม’ ก็ชวนให้นึกถึงวิถีของกบฏที่ชาวร็อกชอบทำและถือเป็นความ ‘ชอบธรรม’ ของชาวร็อกที่จะพูดเรื่องแบบนี้ด้วยท่าทีแบบนี้ (ตุลร้องว่า “ยกมาเลยครับ ผมจะดื่มแม่งทุกขวด ดื่มเพื่อความเพลิดเพลิน ไม่ใช่ให้หัวมันปวด ดื่มให้กับความแตกแยกในประเทศของเรา ทั้งสงครามกีฬาสีและสงครามน้ำเมา”) เพียงแต่อพาร์ตเมนต์คุณป้าดันเลือกพูดด้วยเพลงร็อก…ที่แร็ปเป็นไฟ!

ในเรื่อง ‘ร็อกแอนด์โรลล์ไลฟ์สไตล์’ นั้นผมคิดว่ามันน่าสนใจดีที่ตุลมักจะพูดถึงเรื่องนี้ด้วยท่าทีจิกกัดนิดๆ ซึ่งจะว่าไปก็ดูเหมือนเขากำลังจิกกัดตัวเองไปด้วย คล้ายกับเป็นการเปิดเปลือยจิตใจในรูปแบบหนึ่ง จนมันเชื่อมร้อยกลับไปสู่ประเด็นแรก คือการตกตะกอนและพิจารณาตัวตนนั่นเอง

อัลบั้ม รักสนิยม ดูจะเป็นอัลบั้มที่คุ้มค่าการรอคอยของแฟนเพลงเอามากๆ ในแง่หนึ่งคือมันมีความหลากหลายในแนวทาง (ฮาร์ดร็อก, ป๊อปร็อก, คันทรีร็อก, อัลเทอร์เนทีฟ, แร็ปร็อก) แต่ทั้งอัลบั้มก็ไม่ได้แตกแยกแตกต่างจนห่างไกล มาถึงตอนนี้พวกเขาไม่ได้แจมดนตรีกันแบบยุคแรกๆ แล้ว แต่ทุกเพลงผ่านการคิดใคร่ครวญและวางแผนมาเป็นอย่างดี กระทั่งเมื่อเอามาวางต่อกันแล้ว เพลงที่อยู่ก่อนหน้าจะส่งเสริมเพลงที่ตามต่อมาทุกครั้งไป ทุกเพลงจึงดูโดดเด่น เปลี่ยนอารมณ์ไปเรื่อยๆ เมื่อฟังโดยรวมให้บรรยากาศคล้ายการได้พบปะสังสรรค์กับกลุ่มคนที่เก่งกาจ แต่สามารถสื่อสารให้เข้าใจได้ง่ายๆ และก็ไม่ทิ้งการเซอร์ไพรส์ให้เราได้ทึ่งเป็นระยะๆ

ในตอนแรก รักสนิยม ออกจำหน่ายเป็นซีดีก่อน จนทิ้งช่วงมาอีกหลายปี เมื่อกระแสแผ่นเสียงเริ่มกลับมา ทางค่ายสนามหลวงจึงหยิบอัลบั้มนี้มาทำเป็นแผ่นเสียง 

และจนทุกวันนี้ มันก็ยังเป็นอัลบั้มชุดเดียวของอพาร์ตเมนต์คุณป้าที่ถูกผลิตออกมาในรูปแบบแผ่นเสียง

หลังจากนั้น พวกเขามีอัลบั้มออกมาอีกชุดซึ่งตั้งชื่อเดียวกับชื่อวงคือ อพาร์ตเมนต์คุณป้า (2018) แล้วโลกก็ผ่านมาถึงช่วง โควิด 19, ผ่านมาถึงช่วงที่ยากลำบากของคนดนตรี, ผ่านมาถึงยุคที่วงการดนตรีเปลี่ยนแปลงไปไกลสุดกู่จากวันที่พวกเขาเริ่มต้น กำแพงค่ายเพลงถูกทุบทำลายไปแล้ว การปล่อยซิงเกิลกลายเป็นเรื่องง่ายดาย วงหน้าใหม่แจ้งเกิดทุกวันและจางหายไปทุกวันเช่นกัน คนฟังเพลงมีอิสระสุดกู่แต่ก็จำชื่อเพลงและชื่อวงไม่ค่อยได้ ยอดวิวสำคัญกว่ายอดขาย และซีดีอัลบั้มถูกผลิตเพียงน้อยนิด หรืออาจไม่มีการผลิตเลยก็เป็นได้

แต่อพาร์ตเมนต์คุณป้าก็ยังทำเพลงอยู่เรื่อยๆ

จนถึงวันนี้ ผมคิดว่าวงอพาร์ตเมนต์คุณป้า ยังเป็นวงที่มีส่วนผสมครบเครื่องที่สุดวงหนึ่งของบ้านเรา

——-

แผ่นเสียงอัลบั้ม รักสนิยม ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้

——-

The post อพาร์ตเมนต์คุณป้า : รักสนิยม แผ่นเสียงแห่งความร็อกและความรัก appeared first on a day magazine.

อาจเป็นอัลบั้มเพลงที่เราฟังซ้ำๆ ปลอบประโลมใจในคืนวันอันอ่อนไหว อาจเป็นอัลบั้มที่ใครบางคนที่แสนพิเศษเคยแนะนำให้ลองฟัง หรืออาจเป็นอัลบั้มหายากที่เราตามหามาแสนนาน 

แต่คนที่น่าจะรู้สึกว่าอัลบั้มสักชุดมีความหมายพิเศษมากที่สุด น่าจะเป็นตัวศิลปินเจ้าของอัลบั้มเองนั่นแหละ เพราะกว่าจะแต่งเนื้อร้อง คิดทำนอง เรียบเรียงดนตรี คลุกคลีผ่านขั้นตอนการทำงานมากมาย มาจนเสร็จสิ้นเป็นอัลบั้มสักชุด แล้วลุ้นว่าเสียงตอบรับของผู้คนจะเป็นอย่างไร ก็ต้องผูกพันกับทุกบทเพลงในอัลบั้มนั้นยาวนาน

ในความพิเศษของความพิเศษอีกที ผมคิดว่า อัลบั้ม Magic Moment (2002/2014) ของวง Friday เป็นอัลบั้มที่สามหนุ่ม บอย-ตรัย ภูมิรัตน, หนึ่ง-เกรียงไกร วงษ์วานิช และ ดุลย์-อดุลย์ รัชดาภิสิทธิ์ น่าจะรู้สึกพิเศษมากๆ …มากยิ่งกว่าอัลบั้มชุดแรกของพวกเขาที่ออกมา 5 ปีก่อนหน้าอยู่มากโข

สามหนุ่มวงฟรายเดย์รวมวงกันมาตั้งแต่สมัยเป็นเพื่อนเรียนหนังสือ พอเรียนจบพวกเขาก็ได้โอกาสออกอัลบั้มกับค่ายมิวสิค บั๊กส์ ของ ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ อัลบั้มชุดแรกของพวกเขา Friday I’m In Love (1997) ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นักแม้จะเป็นอัลบั้มเพลงป๊อปที่ดีชุดหนึ่งก็ตาม (เพลงที่พอจะคุ้นหูจากอัลบั้มนี้คือเพลง ‘เหนื่อย’ และ ‘ฉันมีความสุข’ ก่อนที่ต่อมาพวกเขาจะมีโอกาสคัฟเวอร์เพลง ‘นิดนึงพอ’ ของ แจ้-ดนุพล แก้วกาญจน์ ให้แคมเปญของคลื่นวิทยุแล้วกลายเป็นเพลงที่ดังกว่าเพลงของตัวเอง) หลังจากอัลบั้มแรก ทั้งสามหนุ่มดูเหมือนจะมองหาโอกาสสำหรับอัลบั้มชุดที่สองกันต่อ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป คำถามสุดคลาสสิกในชีวิตวัย 20 กว่าๆ ว่า ‘จะเอาอย่างไรกับอนาคตดี’ ก็ยิ่งกลายเป็นประเด็นในใจ จะมุ่งมั่นด้านดนตรีต่อไปหรือจะหวนกลับไปทำงานประจำ จะลองอีกสักอัลบั้มหรือว่าชุดแรกก็พอแล้ว …หนึ่งตัดสินใจกลับไปทำงานเป็นสถาปนิกและเริ่มเล่นดนตรีกลางคืน ส่วนดุลย์ก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ วงฟรายเดย์เหมือนจะหยุดชะงัก แต่ความจริงพวกเขายังไม่ได้ทิ้งความฝันที่จะทำอัลบั้มกันอีกสักครั้ง และยังนัดเจอกันเพื่อทำเพลงอยู่บ้าง …นานๆ ครั้ง

ในช่วงเวลานั้น บอย-ตรัย ภูมิรัตน เองก็คิดว่าเขาน่าจะลองเป็นนักแต่งเพลง แต่บอยแต่งเพลงให้กับค่ายมิวสิค บั๊กส์ ไม่ผ่านอยู่นานร่วมปี จนเขาได้โอกาสลองไปแต่งเพลงให้กับค่ายเบเกอรี่ มิวสิค จึงเหมือนพบการอยู่ถูกที่ถูกทาง และทำให้เริ่มมีผลงานเพลงที่ถูกขับร้องโดยศิลปินอย่าง Project H, วง Pause และ นภ พรชำนิ ออกมา แต่นั่นก็เป็นหนทางในสายนักแต่งเพลงของบอย ยังไม่ใช่หนทางของวงฟรายเดย์ที่ทั้งสามคนยังฝันร่วมกันอยู่

ในระหว่างที่รอการกลับมาเยี่ยมเมืองไทยปีละครั้งของดุลย์ และในระหว่างที่หนึ่งและบอยยังค้นหาหนทางของตัวเอง ชีวิตก็พาพวกเขาไปรู้จักกับเพื่อนนักดนตรีร่วมรุ่นในแวดวงเดียวกัน แล้วเพื่อนๆ กลุ่มนี้ก็ได้ร่วมกันทำค่ายเพลงเล็กๆ ชื่อ Undertone Records ซึ่งพอออกอัลบั้มมา 2-3 ชุดก็เริ่มทำท่าไม่ดี ความฝันคล้ายจะพังทลายอีกครั้ง บอยกับเพื่อนๆ ในค่ายจึงตัดสินใจทำอัลบั้มส่งท้ายก่อนจะปิดค่าย โดยให้ เจอรี่-ศศิศ มิลินทวณิช เป็นเจ้าของโปรเจกต์ กลายเป็นงานของวงเฉพาะกิจชื่อ 2 Days Ago Kids ที่เป็นเหมือนอัลบั้มรวมดาวศิลปินอินดี้ชุดหนึ่ง

อัลบั้ม Time Machine ของ 2 Days Ago Kids มีเพลงดังระเบิดคือเพลง ‘กลับมา’ เป็นเพลงที่แต่งและร้องโดยบอย

ในวันคอนเสิร์ตใหญ่ของ 2 Days Ago Kids เดือนตุลาคม ปี 2001 ที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยวันนั้น วงฟรายเดย์ที่ห่างหายจากแวดวงไปแล้ว 3-4 ปี ได้กลับมารวมตัวเล่นเพลงของตัวเองบนเวทีอีกครั้ง แล้วพวกเขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่า แฟนเพลงต่างร้องเพลงของพวกเขากระหึ่ม เป็นช่วงเวลาที่ยืนยันถึงการเดินทางข้ามเวลาของบทเพลงจากก้าวแรกของฟรายเดย์ และเป็นช่วงเวลาที่บอกกับ บอย หนึ่ง และดุลย์ว่า ถึงเวลาของอัลบั้มชุดที่สองแล้วล่ะ!

สามหนุ่มใช้เวลาทำอัลบั้มชุดที่สองอย่างจริงจังอยู่พักหนึ่ง รวบรวมเพลงบางเพลงที่แต่งสะสมเอาไว้ตลอดหลายปี รวมกับเพลงใหม่ๆ ที่ค่อยๆ ก่อร่างขึ้นมา คราวนี้พวกเขาทำเพลงกันเองทุกขั้นตอน ตั้งแต่การแต่งเพลงยันการโปรโมต และตั้งชื่ออัลบั้มชุดนี้ว่า Magic Moment 

หนนี้ฟรายเดย์ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม มีเพลงดังหลายเพลง มีคอนเสิร์ตหลายต่อหลายครั้ง

เพลงแรกที่ฟรายเดย์ปล่อยออกมาเป็นเพลงโปรโมตคือ ‘หลงทาง’ เพลงสนุกๆ เท่ๆ ซึ่งเป็นเหมือนบทบันทึกและคำสารภาพต่อแฟนเพลงถึงการห่างหายไปหลายปีของวงฟรายเดย์ ในขณะที่เพลงโปรโมตต่อๆ มาอย่าง ‘เปลี่ยนไปทุกอย่าง’ และ ‘ชั่วโมงต้องมนต์’​ ก็เป็นเพลงป๊อปที่ติดหูหมับตั้งแต่แรกฟัง เรียกว่าสามหนุ่มวงฟรายเดย์เอาประสบการณ์ที่เก็บเกี่ยวจากแวดวงดนตรีหลายๆ ปีมาใช้อย่างเต็มที่

ในอัลบั้มนี้ยังมีเพลงช้าๆ เหงาๆ อย่าง ‘หนาวนี้’ ซึ่งแต่งทำนองโดยหนึ่งที่ชวนให้นึกถึงเพลงป๊อปญี่ปุ่นสบายๆ มีเพลงอะคูสติกที่เท่จับใจอย่าง ‘เมื่อไหร่จะได้พบ’ ที่ดุลย์แต่งทำนองเอาไว้ แล้วบอยก็หยิบมาแต่งเนื้อร้องเพื่อมอบเป็นของขวัญให้เพื่อนในวันที่ต้องไกลบ้านไปเรียนต่อต่างประเทศ

ยังไม่หมด อัลบั้ม Magic Moment ยังมีเพลงที่น่ารักมากๆ อย่าง ‘สองคำ’ ที่ได้ฟังแล้วต้องอมยิ้ม มีเพลง ‘ดาวตก’ ที่น่ารักยิ่งกว่า เป็นอีกมุมหนึ่งของคนที่ชอบสนทนากับท้องฟ้าและดวงดาว และยังมีเพลง ‘อยู่คนเดียวอีกแล้ว’ ที่ชิลล์มากๆ เป็นเพลงเนิบๆ แบบที่ชวนเหงา แต่สุ้มเสียงเครื่องสายและซินธ์ก็ทำให้เป็นความเหงาที่มีสีสันไม่เบา เพลงนี้ถูกวางต่อด้วยแทร็กเพลงบรรเลงกึ่งบรรยากาศสั้นๆ ชื่อ ‘หมอง’ ที่ปล่อยให้คนฟังได้ตีความและปล่อยความรู้สึกอย่างอิสระด้วย

อัลบั้มนี้ยังมีเพลงอกหักสุดครีเอทีฟอย่าง ‘ต่างคนต่างรอ’ ที่บอยแต่งจากมุมมองของชายหนุ่มที่เฝ้ารอหญิงสาว ผู้เฝ้ารอชายหนุ่มอีกคน จนไม่แน่ใจว่าใครจะเป็นคนเลิกรอก่อนกัน เพลงนี้มีสุ้มซาวนด์อ้างว้างกว้างไกล ฟังดูมีมิติลึกซึ้ง ในขณะที่เนื้อเพลงก็เล่นคำได้อย่างน่าสนใจ

“เรื่องเก่าๆ ซ้ำๆ คำถามเดิมๆ ซ้ำๆ กี่ทีที่ถาม มันก็ยังเหมือนเคย

เพราะเธอจะตอบซ้ำๆ ในหัวใจเธอไม่มีฉันเลย เธออยากจะรอแต่เขา 

แต่ต่อให้ใจฉันช้ำ ก็ยังอยากจะบอกซ้ำๆ ให้คำทุกคำ ที่มีอยู่ข้างใน

คอยกล่อมใจเธอทุกครั้ง จนลืมเขาไป 

จะนานแสนนาน นานเท่าไหร่ กว่าใจของเธอจะได้ลืมเขา”

ในแง่การเติบโตแล้ว อัลบั้ม Magic Moment ถือเป็นก้าวกระโดดจากอัลบั้มแรก และจนวันนี้ ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว ก็ยังเป็นอัลบั้มป๊อปร็อกชุดหนึ่งที่หยิบมาฟังวนๆ ได้ไม่รู้เบื่อ เหมือนสามหนุ่มวงฟรายเดย์ได้กลับมาแก้มือ คลี่คลายคำถามที่ค้างคา และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเขาได้ทำงานเพลงต่อมาอีกมากมาย (ส่วนตัวแล้ว ผมยังชอบอัลบั้ม Song For Tomorrow ที่ออกมาอีก 5 ปีให้หลังมากๆ อีกชุดด้วยครับ)

หลังจากความสำเร็จของอัลบั้มนี้ ก็เหมือนคำถามที่ได้รับคำตอบ เหมือนความฝันที่ค้างคาได้ประสบความสำเร็จ ทั้งสามคนก็ทิ้งท้ายด้วยอีพีชุด FRI_end (2003)

ปี 2014 ราว 13 ปี หลังจาก Magic Moment ถูกปล่อยออกมา พวกเขาก็หยิบอัลบั้มนี้มาทำเป็นแผ่นเสียงและวางจำหน่ายในห้วงเวลาที่แผ่นเสียงเริ่มกลับมาได้รับความนิยม

อย่างที่บอก อัลบั้ม Magic Moment เป็นหนึ่งในอัลบั้มแบบที่เราฟังได้ไม่เบื่อ แต่เมื่อได้ฟังอีกครั้งในรูปแบบแผ่นเสียง ได้บรรจงวางเข็มลงบนร่องเสียงอย่างแผ่วเบา เสียงเพลงทุ้มนุ่มมีมิติค่อยๆ เริ่มบรรเลงจากแทร็กแรก ‘ชั่วโมงต้องมนต์’ เป็นต้นไป วันเวลาในช่วงรุ่งเรืองยุคหนึ่งของดนตรีอินดี้ไทย คลื่นแฟตเรดิโอที่เปี่ยมสีสัน นิตยสาร a day ยุคแรกเริ่ม งานแฟต เฟสติวัล ครั้งแรกๆ และเหล่าผู้คนหรือเรื่องราวในช่วงต้นศตวรรษใหม่ก็หวนกลับมา วันเวลาเหล่านั้นที่เราเคยค้นคว้าหาคำตอบ เคยหลงทาง เคยมีความฝันที่พังทลายแล้วต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่ หลายๆ ชั่วโมงที่ใจไหวหวั่น หรือหลายๆ วันที่เหงาๆ ทึมๆ สีเทาๆ ในอดีตก็หวนกลับมาอยู่ในห้วงคำนึงอีกครั้ง

ไม่ใช่แค่คนฟังเพลงอย่างเราๆ หรอก ผมคิดว่า ดุลย์ บอย และ หนึ่ง ก็อาจจะรู้สึกเช่นนี้ …อาจจะรู้สึกมากกว่าเราทุกครั้งที่ได้ฟังอัลบั้มนี้ก็เป็นได้

——————————————————————————————————————–

แผ่นเสียงอัลบั้ม Magic Moment ยังพอมีจำหน่ายในเว็บไซต์ happeningandfriends.com ที่ลิงก์นี้ https://happeningandfriends.com/product-detail/1203?lang=th

The post Friday : Magic Moment แผ่นเสียงที่ปลดปล่อยชั่วโมงต้องมนต์ของคนหลงทาง appeared first on a day magazine.