เนื้อหาของ จากรุ่นสู่ลูก พูดถึงเรื่องราวในเสื้อผ้า โพสต์ที่ทำให้เพจเป็นที่รู้จัก คือการนำภาพถ่ายของเฟิร์สในปัจจุบันและคุณแม่ในอดีตมาวางคู่ในเสื้อผ้าชุดเดียวกัน ถ่ายภาพมุมเดียวกัน แคปชั่นเขียนถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับเสื้อผ้าในอดีต เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่น่าสนใจและน่าระลึกถึง เป็นการมองเสื้อผ้ารุ่นแม่จากสายตารุ่นลูก

“ปกติเป็นคนชอบของมือสองอยู่แล้ว เพราะรู้สึกพิเศษ และอาจมีชิ้นเดียวในโลกก็ได้ ถ้าพูดถึงเสื้อผ้า ที่ชอบที่สุดคือวิธีตัดเย็บของคนสมัยก่อนที่ประณีตมาก อย่างเสื้อตะเข็บคู่ หรือเสื้อลายปัก ที่สมัยนี้กลายเป็นเสื้อสกรีนเกือบหมดแล้ว”

เฟิร์สเล่าให้เราฟังต่อว่า เมื่อก่อนชอบออกไปตามหาเสื้อผ้ากับรองเท้ามือสองหายากที่สวนจตุจักร แต่พอเวลาผ่านไป ความสนุกที่อัพเกรดจากการซื้อของมือสอง คือวันที่แม่หยิบกองเสื้อผ้าสมัยวัยรุ่นมาหนึ่งกองให้เฟิร์สลองใส่ครั้งแรก ยังจำเสื้อผ้าเซ็ตแรกกับความรู้สึกในวันนั้นได้ดี เฟิร์สค่อยๆ คลี่ออกมาดูทีละชิ้นแล้วพบว่าหลายตัวเป็นเนื้อผ้าและคัตติ้งที่ช่างยุคนี้ไม่ค่อยได้ผลิตแล้ว ด้วยความที่เฟิร์สกับแม่สัดส่วนเท่ากัน เลยใส่ได้พอดีทั้งหมด

กางเกงชิ้นแรกๆ ที่เฟิร์สได้ลองสวมคือยีนส์ของ Mac ทรงบอลลูน ในช่วงนั้นแทบไม่มีใครใส่ทรงพองๆ แบบนี้เลย ถึงจะไม่ใช่เทรนด์ แต่ถ้าใส่แล้วชอบ ถ้าสามารถแมตช์กับเสื้อที่มีอยู่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องไปตามใคร

“การออกไปหาของมือสองข้างนอกก็ยังสนุกอยู่นะ แต่เหมือนวัดดวง เสื้อผ้าแม่ต่างหากที่เกิดมาเพื่อเรา ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งตามแฟชั่นด้วย”

ทั้งที่ผ่านมาแล้ว 40 ปี แต่เสื้อผ้าของแม่ใหม่เหมือนวางขายอยู่ในห้าง แม่ห่อเสื้อผ้าทั้งหมดเก็บไว้ในตู้เป็นอย่างดี 

“เก็บไว้เพราะหวังว่าวันหนึ่งถ้ามีลูกสาวก็อยากให้เขาได้ใส่ กับคงเป็นความเสียดายเนื้อผ้า เสียดายที่เคยออกแบบเอง สั่งตัดเอง มันทิ้งไม่ลง”

แม่ใหญ่-ธวัลรัตน์ ลี้สัจจะกูล เจ้าของร้านขายผ้าไทย Yai Silk & Sarong ย่านพระโขนง ผู้หลงใหลในแฟชั่นยุค 70-80 เล่าให้เราฟังถึงวิธีการตัดเย็บในสมัยนั้น ว่ากว่าจะได้ออกมาเป็นชุดหนึ่งชุดต้องเริ่มจากการรีเสิร์ชแพตเทิร์นที่ถูกใจในนิตยสารผู้หญิง อย่าง ขวัญเรือน สกุลไทย หรือ บางกอก แล้วถือเล่มขึ้นรถเมล์ไปร้านตัดเสื้อไชโยเจ้าประจำย่านสำโรงเพื่ออธิบายให้ช่างฟัง พร้อมทั้งลงมือออกแบบเองในส่วนที่อยากเพิ่มเติม

ใส่เสื้อผ้าวินเทจของแม่ตั้งแต่มัธยมปลาย จนจบมหาวิทยาลัย จนทำงาน ในแต่ละช่วงเวลา เสื้อผ้าแม่ให้ความหมายกับเฟิร์สในแง่มุมที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากในช่วงแรกที่ทำให้รู้สึกรักในการมิกซ์เสื้อผ้าแบบไม่ตามกระแส ช่วงต่อมาที่ทำให้รู้สึกว่าการไม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่คือการใจดีกับสิ่งแวดล้อม และในช่วงล่าสุดที่เสื้อผ้าแม่ทำให้เฟิร์สเห็นตัวตนของตัวเอง และอยากส่งต่อแรงบันดาลใจให้คนรอบตัวผ่านเพจ “จากรุ่นสู่ลูก”

“ตั้งใจว่าอยากให้เพจทำหน้าที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการส่งต่อและการรักษาของเก่าของครอบครัว เริ่มจากเสื้อผ้าของแม่ที่ใกล้ตัวเราที่สุด อยากให้คนที่เข้ามาดูมีแรงบันดาลใจในการแมตช์เสื้อผ้าแบบไม่พึ่ง Fast Fashion เพราะจะได้ช่วยลดขยะด้วย และในอนาคตก็อาจมีเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวอื่นๆ ที่ส่งต่อสิ่งของชนิดอื่นๆ จะเป็นรถ เครื่องดนตรี หรืออะไรก็ได้ เราว่ามันน่าหยิบมาเล่า”

แต่ความกระชุ่มกระชวยที่งอกเงยออกมาจากความตั้งใจแรกของเฟิร์สก็คือ การที่มีแม่กับลูกมาคอมเมนต์สนุกๆ กันในโพสต์

ลูก : ก็ได้มาหลายชิ้นอยู่นะแม่ แต่ตอนนี้มันเกินไซส์แม่สมัยนั้นไปแล้วสิ

แม่ : เดี๋ยวแก้ไซส์ให้ใหม่จ้า

บ้างก็โชว์รูปที่ตัวเองใส่ชุดเจ้าสาวของแม่แล้วแชร์เรื่องราว

‘เรากับน้องสาว ใช้ชุดแต่งงานชุดเดิมของคุณแม่ทั้งคู่ค่ะ ชุดนี้อายุ 44 ปีแล้ว และยังคงเก็บรักษาไว้เผื่อรุ่นต่อไป’

“พอได้อ่านคอมเมนต์เลยนึกออกว่า จริงๆ การใส่เสื้อผ้าของแม่ก็เหมือนได้กระชับความสัมพันธ์ เพราะเราได้ใช้เวลาพูดคุยกับแม่มากขึ้น แม่จะชอบเล่าให้ฟังว่าได้ตัวนี้มายังไง ซื้อช่วงลดราคา หรือสั่งตัด เป็นอะไรที่คุยสนุก แล้วแม่จะดีใจทุกครั้งเวลาเห็นเราหยิบเสื้อผ้าของเขามาแมตช์กับเสื้อผ้าของเราแล้วดูดี”

“จากรุ่น” ที่ฝากความทรงจำมากมายไว้ในเสื้อผ้า “สู่ลูก” ผู้รับฝากความทรงจำ ช่างเป็นการรับช่วงต่อที่พิเศษและอบอุ่นมากๆ ในยุคสมัยที่ทุกคนสามารถซื้อเสื้อผ้าได้ด้วยปลายนิ้ว

“พ่อแม่บางคนอาจเก็บสมบัติเป็นเงินทอง แต่บ้านนี้เก็บเป็นเสื้อผ้า สิ่งที่อยู่กับเรามานานไม่ว่าจะเป็นอะไรก็มีค่าเสมอ” เฟิร์สบอกกับเราด้วยประโยคที่จริงใจที่สุด

The post จากรุ่นสู่ลูก เพจที่เล่าความรักการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าของแม่โดย เฟิร์ส-ณัฎฐาจิตรา ชินารมย์รัตน์ appeared first on a day magazine.

เพราะถ้ามันคือความทรงจำที่ดี เราจะมีวิธีจัดเก็บมันไว้ให้เลือนรางตามกาลเวลาน้อยที่สุด อาจออกมาเป็นภาพวาด ภาพถ่าย ลายมือ งานศิลปะ หรืออะไรก็ตาม

เราคือหนึ่งในมนุษย์ที่เสพติดการเก็บรายละเอียดต่างๆ ระหว่างเดินทาง ทั้งสิ่งจับต้องได้อย่างตั๋วเครื่องบิน ตั๋วรถไฟ กระดาษโน้ตที่ใครบางคนเขียนไว้ให้ โปสต์การ์ด ใบไม้แห้ง ของที่ระลึก และสิ่งจับต้องไม่ได้อย่างตะกอนความคิด ทั้งที่ไร้สาระ พิลึกพิลั่น และมีประโยชน์บ้างนิดหน่อย 

พอเริ่มสะสมเยอะเข้า เรื่องราวเหล่านั้นจึงต้องการพื้นที่ระบายออกเป็นธรรมดา และเราก็ตั้งใจให้พื้นที่ตรงนั้นออกมาเป็นกึ่งหนังสือ กึ่งงานศิลปะ กึ่งงานเพลง ที่อ่านเข้าใจง่าย ฟังง่าย เพราะอยากให้ทุกคนที่อ่านรีแลกซ์เหมือนได้ลาพักร้อนไปเที่ยวไกลๆ

Sunshine is over me เป็นเหมือนพื้นที่เล็กๆ สำหรับจัดเก็บฟีลลิ่งที่เราชอบ ภายใต้แสงแดด ณ ประเทศญี่ปุ่น แทสมาเนีย (ออสเตรเลีย) นิวซีแลนด์ เนเธอร์แลนด์ เยอรมนี ไอซ์แลนด์ ในรูปแบบของภาพถ่าย ตัวหนังสือ และเสียงเพลง

ตัว zine พิมพ์ลงบนกระดาษญี่ปุ่น ประกบปกแข็งด้วยวิธีเย็บกี่ไสกาว ในแพ็กเกจมีแผ่นซีดีที่บันทึกเสียงเปียโนคลาสสิกเพียวๆ และที่คั่นหนังสือทำมือ

เราพยายามให้ตัวหนังสือ รูปภาพในเล่ม และบทเพลงบรรเลงเปียโนทั้ง 6 แทร็ก แทนความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับช่วงเวลาที่เราอยู่ตรงนั้นมากที่สุด

Nagano / Track 01 – Yellow Leaves

อุณหภูมิ 22 องศาฯ ทะเลสาบเล็กๆ จักรยานสีแดงสด และภาพใบไม้เปลี่ยนสีทั้งเมือง คือมู้ดรวมๆ ของทริปที่นากาโนะที่เราพอจะจำความได้ บรรยากาศชนบทญี่ปุ่นทำให้โทนภาพและเสียงเปียโนออกมาไบรท์หน่อยๆ เลยคิดว่าน่าจะเหมาะกับการเป็นหน้าเปิดและเพลงเปิดที่ค่อยๆ ปรับอารมณ์เข้าสู่บทถัดไป

Tasmania / Track 02 – Changing Seasons

“น้ำจากฟ้าโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อนในช่วงแรก แต่ไม่นานเมฆสีเทาก็เคลื่อนตัวผ่านไปกลายเป็นแสงแดดอ่อนๆ เข้ามาแทน และขณะที่เรากําลังร่าเริงอยู่กลางแสงแดด กลุ่มเมฆก้อนใหม่ก็ลอยเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง พร้อมพาเกล็ดหิมะมาด้วยประหนึ่งฤดูหนาวที่เย็นยะเยือก และเมื่อหิมะหยุดลง เราก็พบต้นเชอร์รีบลอสซัมบานสะพรั่งอยู่เป็นหย่อมๆ เท่ากับว่าเราได้สัมผัสทุกฤดูในออสเตรเลียภายในไม่ถึงครึ่งวัน”

เมื่อแทสมาเนียทำให้รู้ว่าภูมิอากาศบนโลกใบนี้เปลี่ยนแปลงได้ทุกๆ 10 นาที อารมณ์ในเพลงจึงเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ มีช้า มีเร็ว มีพาร์ตที่สมหวังและผิดหวัง โดยที่เมโลดี้เดิมยังคงอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ

New Zealand / Track 03 – Second Home

กว่าจะรู้สึกว่าสถานที่หนึ่งเป็นเหมือนบ้านต้องใช้เวลานานแค่ไหน 

หลายเดือน หลายปี หรือหลายสิบปี ไม่แน่ใจ แต่นิวซีแลนด์ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นไปแล้ว

บทนี้พูดถึงการกลับมาเยือนนิวซีแลนด์เป็นรอบที่สอง และที่บ้านหลังนี้ก็ให้บางอย่างกับเราเช่นเคย เราตั้งใจให้เพลงบรรเลงประกอบในบทนี้มีความรู้สึกเหมือนการกลับบ้าน กลับมาพบความรู้สึกเก่าในพื้นที่เดิมๆ ที่เราสบายใจ และจังหวะแบบวอลซ์น่าจะเหมาะกับฟีลลิ่งแบบนี้ที่สุด

Netherlands-Germany / Track 04 – The Old Town

เรามอบเพลงบรรเลงที่คลาสสิกที่สุดให้กับบทนี้

เพราะคงไม่มีอะไรคลาสสิกไปกว่าการขับรถเนิบๆ เปิดกระจกมองวิวทุ่งกว้างสีเขียวชอุ่ม แวะถ่ายรูปหมู่บ้านเล็กๆ ระหว่างทาง จิบเบียร์โลคอลแกล้มไส้กรอกเยอรมันกรอบนอกนุ่มในอีกแล้ว

ฤดูร้อนในยุโรปทําให้เราดื่มด่ำกับสิ่งต่างๆ ได้ยาวนานขึ้น เมืองแห่งศิลปะและประวัติศาสตร์หลายเมืองทำให้เราหลงรักจนหัวปักหัวปำ

Iceland / Track 05 – The Sky

‘เมื่อท้องฟ้ามืดลง สิ่งที่ทุกคนต่างคาดหวังคือความงดงามบนท้องฟ้า’

เราจึงสมหวังและผิดหวังสลับกันไป เพราะฟ้าสวยๆ ไม่ได้มีให้เห็นตลอดเวลา

เสียงเปียโนในเพลงนี้เรายกให้ท้องฟ้าที่ไอซ์แลนด์ อึมครึม ขมุกขมัว แต่ท้ายที่สุดก็มีรุ้งกินน้ำให้เห็นในตอนกลางวัน มีดวงดาวและแสงออโรร่าให้หลงใหลในยามค่ำคืน

Seoul / Track 06 – Why Do I Love You Seoul

Bonus Track จากทริปเดินเล่นในกรุงโซลช่วงหน้าร้อน ที่ทำให้ชุดเพลงของเราจบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง

แต่ละบทไม่หวือหวา ไม่ยาวเฟื้อย เพราะเป็นแค่หนึ่งในโมเมนต์เล็กๆ ของทริป แต่เราก็หวังว่าใครที่มีโอกาสเปิดอ่านและเปิดฟังจะมองลึกลงไปในดีเทลเล็กๆ น้อยๆ ของทุกหน้าที่เราค่อยๆ ปั้นมันขึ้นมา

หวังว่าความทรงจำบางส่วนของเราจะกลายเป็นความทรงจำดีๆ ของใครบางคนเช่นกัน

The post Sunshine is over me ZINE & SONGS! : zine บันทึกการเดินทางใต้แสงแดดอุ่นของ เพลง ต้องตา appeared first on a day magazine.

อุณหภูมิข้างนอกประมาณ 21 องศา คิดว่าน่าจะกำลังดีต่อการเดินเล่นท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ผู้คนที่ไทจงไม่พลุกพล่านเหมือนไทเป พื้นถนนสะอาดสะอ้าน แถมมีทางเท้ากว้างขวางไม่ต่างจากญี่ปุ่น มีสตรีทฟู้ดหอมฉุยหน้าตาน่ากินที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศรวมๆ ในตัวเมืองสบายๆ เหมาะสำหรับการเดินสำรวจเมืองไปเรื่อยๆ แบบไม่รีบร้อน

ไทจงดูจะเป็นเมืองที่เงียบเชียบและเรียบง่าย แต่เราได้รู้มาว่าท่ามกลางความมินิมอลนี้ยังมีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เป็นเหมือนขุมพลังแห่งความสดใสของเมืองไทจง สีสันแจ่มๆ กับเรื่องราวที่อยู่เบื้องหลังหมู่บ้านนี้ทำให้ใครๆ ก็อยากมาสัมผัสด้วยตัวเองหากได้มาเยือนไต้หวัน และแท็กซี่จากหน้าสถานีก็พาเราเดินทางมาถึงที่หมายในเวลาไม่นาน

หมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อที่ถูกตั้งมาอย่างตรงตัวว่า Rainbow Village บ้านทุกหลังเป็นบ้านชั้นเดียว ละเลงด้วยสีสันครบ 7 สีในรุ้งกินน้ำ ไม่เว้นแม้แต่พื้น เพดาน และซอกมุมต่างๆ ลายเส้นที่ใช้เป็นลายเส้นที่ไม่สมบูรณ์แบบ คล้ายกับเป็นฝีมือของเด็กๆ แต่ความจริงแล้วกลับเป็นฝีมือของทหารผ่านศึกคนหนึ่งผู้วาดทั้งลายการ์ตูนและตัวหนังสือเหล่านี้ด้วยความเป็นศิลปินที่มีในตัว อีกทั้งเขาไม่อยากให้หมู่บ้านที่คุ้นเคยสมัยเป็นทหารลี้ภัยต้องถูกรื้อถอนหรือถูกรีโนเวตให้กลายเป็นอพาร์ตเมนต์

คุณลุง Huang Yung-Fu ค่อยๆ วาดรูปทีละน้อยจนไม่เหลือพื้นที่ว่างในที่สุด ตัวการ์ตูนกับตัวหนังสือสุดน่ารักที่เห็นเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงเวลาที่คุณลุงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่คล้ายเป็นไดอารี่บนฝาผนังที่ไม่มีวันสิ้นสุด โชคดีที่วันหนึ่งมีกลุ่มนักศึกษามาเห็นเข้า เลยมีการบอกต่อความเจ๋งของลวดลายฉูดฉาดนี้จนไปถึงหูรัฐบาลไต้หวันที่มีนโยบายส่งเสริมประเทศให้ผู้คนมีศิลปะในหัวใจอยู่แล้ว

Rainbow Village เลยอยู่มาได้เรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ ที่สำคัญคือมีคุณลุง ที่ตอนนี้เด็กๆ อาจเรียกเป็นคุณทวดอายุ 95 คอยนั่งยิ้มแก้มปริเฝ้าดูผลงานของตัวเองที่มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมเยียนในทุกๆ วัน

เราก็เป็นนักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่ตื่นเต้นกับงานคุณลุงไม่ต่างจากคนอื่น ค่อยๆ ไล่ดูงานตามบ้านไปทีละหลังแล้วพบว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะจบงานนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว ยังแอบสงสัยอยู่เล็กๆ ว่าคุณลุงไปได้แรงบันดาลใจการใช้สีสันหนักหน่วงขนาดนี้มาจากที่ไหน เพราะอาชีพของคุณลุงแต่ก่อนคือทหาร แต่สุดท้ายก็อดชื่นชมทั้งคุณลุง นักศึกษา และรัฐบาลไต้หวันไม่ได้ เพราะถ้าไม่มีใครเห็นด้วยหรือซัพพอร์ตงาน หมู่บ้านนี้ก็อาจสลายไปแล้ว

ทุกอย่างในหมู่บ้านเป็นเป็นธีมคัลเลอร์ฟูลทั้งหมด ทั้งร้านของที่ระลึก ทั้งไอศครีมที่คัดเฉพาะแท่งที่มีสามสีขึ้นไปเท่านั้น รวมถึงผู้คนที่พร้อมใจกันแต่งตัวสีแสบๆ มาถ่ายรูปเล่นกันในหมู่บ้าน สัมผัสได้ถึงความร่าเริง ความอารมณ์ดีที่ตลบอบอวลอยู่ในนี้

ดีใจกับคุณลุงที่กำลังใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุขในพื้นที่ที่ตัวเองรักที่สุด แถมมีผู้คนน่ารักรายล้อมในทุกๆ วันด้วย

ก่อนจะออกตะลุยโลเคชั่นอื่นๆ ในไทจงและเดินทางกลับไทเป เราเดินเลือกของสะสมกับของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากกิฟต์ช็อปที่ขายโดยคุณลุงและทีมงาน เอาไว้เตือนใจว่าวันหนึ่งเราเคยได้อยู่ในสถานที่ที่ทำให้โลกใบนี้ดูสดใสที่สุด และเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่น่ารักที่สุดในไต้หวัน

The post Rainbow Village หมู่บ้านสายรุ้งที่แต่งเติมสีสันแจ่มจ้าให้กับเมืองไทจง appeared first on a day magazine.

เมื่อผู้หลงใหลในศิลปะ ดนตรี และธรรมชาติอย่างเรา กำลังสืบหาเหตุผลว่าทำไมการมาเยือนกรุงโซลครั้งถึงได้ทำให้รู้สึกดีเกินความคาดหมายไปมากเหลือเกิน

Day 1

ดนตรีแจ๊สแบบโคเรียนสไตล์ทำให้เราต้องนั่งรถไฟมาไกลถึง Olympic Park เป็นที่แรก หลายคนอาจไม่คุ้นกับดนตรีเกาหลีเพียวๆ ในแบบที่ไม่ใช่เคป๊อปสักเท่าไหร่ แต่จริงๆ แล้วนักดนตรีเกาหลีมีคุณภาพมาก มาตรฐานความสามารถของบ้านเขาสูงไม่ต่างจากญี่ปุ่น รวมกับการที่มีรัฐบาลใจดีคอยซัพพอร์ตวงดนตรีด้วย ทำให้เกาหลีมีเทศกาลดนตรีเจ๋งๆ ที่น่าเข้าไปจอยเต็มไปหมด

ทุกปลายเดือนพฤษภาคม กรุงโซลจะมีเทศกาลดนตรีแจ๊สประจำปีที่ชื่อว่า Seoul Jazz Festival งานดนตรีในสวนที่รวบรวมศิลปินแจ๊สเกาหลีและต่างประเทศเข้าไว้ด้วยกัน บางศิลปินไม่ใช่แจ๊สจ๋า แต่พอได้มาเล่นในงานนี้พวกเขาก็ปรับวิธีเล่นแบบใหม่ให้มีกลิ่นอายของความเป็นแจ๊ส

ไลน์อัพที่เราตั้งใจมาดูคือ Lee Jin-ah นักเปียโน นักร้องหญิง สไตล์ป๊อปปนกับแจ๊สที่ทำเพลงออกมาให้ดนตรีแจ๊สดูเป็นสไตล์ที่น่ารักและซิมเปิล กับ CRUSH นักร้องอาร์แอนด์บีที่ผันแนวดนตรีมาเป็นแจ๊สแบบเท่ๆ เฉพาะในงาน ทำเอาแฟนเพลงหน้าเวทีอิ่มเอมไปตามๆ กัน

บรรยากาศในงานมีความเป็นกึ่งคอนเสิร์ต กึ่งปิกนิก เพราะมีโซนสำหรับยืนดูกับโซนนั่งชิลล์ คนมาเที่ยวงานส่วนใหญ่เตรียมเสื่อผืนเล็กกับเก้าอี้กระดาษของตัวเองมาจากบ้านเพื่อจับจองที่นั่งบนสนามหญ้ากว้าง พร้อมเครื่องดื่มและกับแกล้มนิดๆ หน่อยๆ ที่มีขายในงาน เราชอบที่มีหลายครอบครัวพากันมานั่งฟังดนตรีเพลินๆ แบบไม่คิดอะไรมาก ไม่ได้พยายามเบียดเสียดเข้าไปดูหน้าเวที เพียงแต่นั่งละเลียดไก่ทอดอยู่ไกลๆ ใต้ต้นไม้ พวกเขาก็ดูมีความสุขแล้ว

Day 2

วันแรกจบไปอย่างฟินาเล่ด้วยเสียงดนตรี ส่วนวันที่สองเราตื่นมาพร้อมกับเสียงฝน

ไม่คิดเสียใจถ้าฝนจะตกที่กรุงโซลระหว่างทริป เพราะเมืองแห่งนี้มีสถานที่หลบฝนที่ทำให้ใจพองโตอยู่เต็มไปหมด

ใกล้สถานี Hongik University มีร้าน object ที่รวมงานดีไซน์สุดคิวต์จากกราฟิกดีไซเนอร์เกาหลี เราสามารถใช้ชีวิตอยู่บนตึกแห่งนี้ได้ครึ่งวันด้วยความน่ารักของไอเท็ม ซีน และแกลเลอรีเล็กๆ ที่จะเปลี่ยนไปทุก 3 เดือน ส่วนตัวเราชอบงานของ oh, lolly day! การ์ตูนรูปหน้ายิ้มแบบลายเส้นน้อยๆ ที่มีเอกลักษณ์เหลือเกิน ตึกแห่งนี้ทำให้เรารู้ว่าศิลปินด้านวาดภาพของเกาหลีเจ๋งกันเยอะมาก

อีกย่านที่อาร์ตกว่าฮงแดหนึ่งเลเวลคือ ‘อิแทวอน’ เราเดินเลาะไปตามตรอกซอกซอยจนพบกับ STILL BOOKS ร้านหนังสือ 3 ชั้นที่วางขาย Magazine B นิตยสารสัญชาติเกาหลีว่าด้วยเรื่องสถานที่ แฟชั่น แบรนด์ และไลฟ์สไตล์เป็นหลัก และในนั้นก็ยังมีอาร์ตบุ๊กเล่มอื่นๆ กับนิตยสารเกาหลีสวยๆ ให้เราได้ยืนอ่านภายใต้บรรยากาศสงบ

เดินมาจาก STILL BOOKS อีกไม่ถึง 300 เมตรก็จะพบปะกับ MMMG ร้านเครื่องเขียนที่น่าสะสมที่สุด เพราะทั้งรูปทรง สี คุณภาพ ทำให้เราต้องพ่ายแพ้ต่อสมุด ปากกา และกระเป๋าทั้งหลายทั้งปวง

ใครมาเยี่ยมเยียนย่านนี้ต้องทำใจเพราะอาจเสียเงินให้กับของหลายๆ ชิ้นที่ออกแบบโดนใจเราแบบอันลิมิต

Day 3

เราชอบมองหาความน่ารักในวัฒนธรรมของแต่ละประเทศ ชอบลวดลายผ้าเม็กซิกันของประเทศเม็กซิโก ชอบหมวกทรงสามเหลี่ยมของเวียดนาม ชอบลายดอกไม้บนสถาปัตยกรรมของชาวตะวันออกกลาง ส่วนในเกาหลีเราชอบบ้านไม้ทรงโบราณ

บ้านไม้กับพระราชวังโบราณจะรวมตัวกันอยู่ที่ย่าน Anguk เมื่อได้เดินเล่นในย่านนี้จะรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในซีรีส์เกาหลีเก่าๆ ในบางอารมณ์ ผู้คนหลั่งไหลเข้าไปเดินเฉื่อยๆ กันใน Bukchon Hanok Village หมู่บ้านเก่าที่สตัฟฟ์บ้านรูปทรงโบราณเอาไว้ บางหลังซ่อนไว้ด้วยคาเฟ่กับแกลเลอรี อย่างร้านเล็กๆ ที่ชื่อว่า Gallery SAI เราแอบเข้ามานั่งดื่มชาเขียวเย็นสูตรเฉพาะของร้าน พร้อมกับชมภาพวาดด้านในแกลเลอรีให้หายเหนื่อย ก่อนจะออกไปเตร็ดเตร่ในหมู่บ้านพร้อมกับชุดฮันบกพลิ้วๆ อาจดูเป็นกิจกรรมที่แมสพอสมควร แต่เซตภาพสวยๆ ที่ได้ออกมาก็คุ้มไม่น้อย

ในละแวกนี้มีร้านอาหารและคาเฟ่ที่ตกแต่งสไตล์เกาหลีโบราณอยู่เยอะเหมือนกัน แต่จุดเช็กอินที่นักท่องเที่ยวหลายคนไม่พลาดแน่ๆ ก็คือ onion คาเฟ่ที่มีกาแฟและขนมรสชาติดีบวกกับการตกแต่งร้านที่มีความดิบเป็นเอกลักษณ์ ถึงคิวซื้อกาแฟจะยาวเหยียด แต่ด้วยบรรยากาศร้านที่ผ่อนคลายเลยไม่ทำให้ใครใจร้อน

ขากลับเรานั่งรถไฟมาลงสถานี Yeouido เพื่อแวะนั่งเปื่อยๆ ที่ริมแม่น้ำฮัน ที่นี่น่าจะเป็นอีกหนึ่งโลเคชั่นที่เหมาะกับการนั่งดูพระอาทิตย์แบบไม่คิดอะไรที่สุด ด้วยความชุ่มชื้นของแม่น้ำที่แผ่ออกมาทำให้เราเย็นสบาย บวกกับอุณหภูมิแสงที่กำลังพอดีทำให้มองไปทางไหนก็สบายตา ออกจะมีความโรแมนติกเบาๆ ด้วยซ้ำ เลยไม่แปลกใจที่คู่รักต่างจูงมือกันมานั่งเล่น ขี่จักรยานกันริมแม่น้ำ วันไหนอากาศดีเราจะได้ฟังดนตรีอะคูสติกสดๆ จากนักดนตรีหน้าใหม่ที่นี่ด้วย

Day 4

วันสุดท้าย เราปิดทริปด้วยการออกไปสูดกลิ่นธรรมชาติแท้ๆ ที่ Anyang Art Park ถ้าสถานที่แห่งนี้เป็นสวนสาธารณะธรรมดา แน่นอนว่าเราคงไม่ถ่อมาไกลขนาดนี้ แต่ความพิเศษคือที่นี่เป็นสวนขนาดใหญ่กลางหุบเขาที่แอบซ่อนงานศิลปะชิ้นยักษ์ไว้ตามจุดต่างๆ ให้เราได้เดินทอดสายตาดูไปเพลินๆ เป็นอุโมงค์บ้าง เป็น installation บ้าง งานบางชิ้นทำให้เราต้องหยุดและใช้เวลาพินิจพิเคราะห์กับมันสักพัก และด้วยความที่งานแต่ละชิ้นไม่ได้อยู่ติดกันเท่าไหร่ เราเลยจำเป็นต้องให้เวลากับปาร์กแห่งนี้นานพอสมควรจนกว่าจะรู้สึกอิ่มใจก่อนกลับบ้าน

เมื่อกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง เราจึงค้นพบว่าทั้งผู้คน สถานที่ และสรรพสิ่งในกรุงโซลมีความเฟรนด์ลี่ มีความเป็นศิลปะที่เข้าถึงง่าย มีดนตรีที่ถูกจริต มีอาหารที่ถูกปาก และมีข้าวของแฟชั่นกรุบกริบราคาสบายกระเป๋า แถมยังมีป่ากับพื้นที่สงบกลางเมือง เลยทำให้เราแอบประทับใจหลายๆ อย่างในกรุงโซลได้ภายในเวลาไม่กี่วัน เมื่อได้สัมผัสดูเองสักครั้งแล้วจึงเข้าใจ

ใครสักคนเคยบอกว่าคนเราไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลให้ความรักก็ได้ แต่บางทีถ้าเราหาเหตุผลนั้นเจอก็อาจทำให้รักมันมากขึ้นก็ได้

แล้วตอนนี้เราก็รักและคิดถึงกรุงโซลมากขึ้นจริงๆ ด้วย

The post Why Do I Love You SEOUL? ดนตรี ศิลปะ และธรรมชาติ ที่ทำให้ตกหลุมรักโซล appeared first on a day magazine.

ในเมืองที่ไม่ได้มีกิจกรรมหวือหวาให้ทำมากนัก ไม่มีข้าวของให้จับจ่ายอย่างฟุ้งเฟ้อ การมีส่วนร่วมกับธรรมชาติจึงเป็นสิ่งสามัญที่อยู่คู่กับชาวนิวซีแลนด์มาเนิ่นนาน

กิจกรรมของเราวันนี้มีความพิเศษและฮาร์ดคอร์กว่ากิจกรรมอื่นๆ ในทริปนิดหน่อย เพราะเรากำลังจะเดินฝ่าขึ้นไปบนเขาที่สูงที่สุดในเมืองวานากะ เมืองเล็กๆ บนเกาะใต้ของนิวซีแลนด์ เส้นทางเส้นนี้มีชื่อเรียกเท่ๆ ว่า Roys Peak Track รูตมีความยาวรวมทั้งหมด 16 กิโลเมตร และสูงจากระดับน้ำทะเลราว 1,600 เมตร

ฟังดูน่าเหนื่อยหน่ายสำหรับหลายคน

แต่เหตุผลที่ทำให้คนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งอยากขึ้นไปเหยียบด้วยฝ่าเท้าของตัวเองก็คงไม่พ้นวิวงามๆ ด้านบน สิ่งที่ไม่ได้คาดหวังต่างๆ ระหว่างทาง ประสบการณ์ที่คิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้ทำอีก และความต้องการเอาชนะความขี้เกียจในใจ

เราเตรียมเสบียงอาหารเอาไว้สำหรับมื้อเที่ยงกับไว้กันหิวระหว่างทาง น้ำสองขวด แซนด์วิชหรือข้าวปั้นที่พกง่ายๆ เอเนอร์จีบอล และกล้วยหอม

ลานจอดรถ Roys Peak มีรถหลายสิบคันจอดเรียงรายอยู่ ทำให้เราอุ่นใจว่าไม่ใช่เราแค่กลุ่มเดียวที่บ้าพลังเดินขึ้นภูเขาที่มองไม่เห็นยอดเขาด้วยซ้ำ เราตกลงกันว่าจะเดินกันแบบไม่รีบเพราะต่างไม่ใช่มนุษย์ออกกำลังกายถี่ๆ และไม่ได้แข็งแรงถึงขนาดที่สามารถเดินรวดเดียวจนถึงได้ จึงค่อยๆ ก้าวไปอย่างเนิบช้าพร้อมตัวช่วยอย่าง trekking pole สองมือ

หอบบ้าง หน้ามืดบ้าง ขาเปลี้ยบ้าง แต่ทิวทัศน์ 360 องศารอบๆ ตัวก็บอกเราตลอดว่าเราหอบร่างกายมาไกลแค่ไหนแล้ว เราเริ่มเห็นวิวภูเขาด้านข้างต่ำลงเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันก็เห็นสันเขาที่เป็นเป้าหมายของเราชัดเจนขึ้น พลังงานของเราหดหายไปตามจำนวนก้าวที่เดิน แต่สิ่งที่ทำให้เราอยากออกแรงก้าวขาต่อก็คือยอดเขาสูงลิบเหนือหัวที่คอยดึงดูดให้เราอยากไปต่อ

ขาแข็งแรงอย่างเดียวไม่พอ จิตใจก็ต้องแข็งพอที่เห็นกลุ่มคนที่เดินขึ้นด้วยเวลาไล่เลี่ยกับเราหรือหลังเรา เดินไปถึงยอดเขาแล้วกลับลงมาสบตากับเราอีกครั้งในขากลับของพวกเขา บางคนเดินกระเตงลูกไปด้วย บางคนอายุน่าจะเหยียบเลขเจ็ด แต่ดันแข็งแรงกว่าเราหลายเท่า จึงได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนกลับไปทุกครั้งที่เจอกันรอบสอง แล้วเดินเนิบๆ สไตล์เราต่อไป

ความเกร็งของกล้ามเนื้อขาทุกสัดส่วนถูกลบเลือนไปชั่วขณะด้วยภาพภูเขา Mt. Aspiring กับ Lake Wanaka สีฟ้าสด เรายืนสูดอากาศไร้ละอองฝุ่นราวกับไม่เคยหายใจมาก่อน หยิบกล้องทุกรูปแบบที่มีออกมาเก็บภาพราวกับจะไม่ได้ถ่ายภาพอีกตลอดไป ถึงจะใช้เวลานานหน่อยในการรอเหล่าเทร็กเกอร์ทั้งหลายยืนอ้าแขนถ่ายรูปในจุดวิวพอยต์ แต่เราก็ต่างเต็มใจรอและต่อคิวอย่างสงบเสงี่ยมด้วยความที่เราต่างเข้าอกเข้าใจความเหนื่อยยากของกันและกัน

ธรรมชาติยิ่งใหญ่, มนุษย์ช่างเปราะบาง

ไม่อยากจะเชื่อว่าเรากำลังยืนต้านลมอยู่บนสันเขาบางๆ ที่อยู่เหนือภูเขาทุกลูกในเมืองวานากะ

พอก้มลงมองลงไปจากตรงนี้ ภูเขาที่เคยมองว่าใหญ่ก็กลายเป็นขนาดเท่าก้อนหิน เมืองวานากะก็เหมือนโดนไฟฉายย่อส่วนให้เล็กจิ๋ว ส่วนตัวเราก็ไม่ต่างจากธุลีเล็กๆ ปลิวไปปลิวมาอยู่บนเขา

ขากลับที่คิดว่าจะสบายเพราะไม่ต้องต้านแรงโน้มถ่วงของโลก กลับทุลักทุเลไปอีกแบบ เพราะต้องคอยเกร็งขาในทุกๆ ก้าวที่ย่ำลง ด้วยกล้ามเนื้อที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ ทำให้เราต้องหยุดพักยืดกล้ามเนื้อกันเป็นระยะ

ในขณะที่ต้องพยุงร่างกายและเป้อันหนักหน่วงบนแผ่นหลังในขากลับ ธรรมชาติก็พยุงตัวเราเอาไว้ทุกครั้งที่เราเหลือบมองเช่นกัน อย่างน้อยทะเลสาบด้านข้างก็ส่งสัญญาณเบาๆ มาเตือนให้เรารับรู้อยู่ตลอดเส้นทางว่าเราใช้เวลา 8 ชั่วโมงด้วยจำนวนก้าวราวๆ สามหมื่นก้าวกับภูเขาลูกนี้เพื่ออะไร

ภาพที่เห็น และความรู้สึกที่ได้รับในวันนี้คือคำตอบ

The post เดินสามหมื่นก้าวฝ่าขึ้นไปบนเขาสูง ที่เส้นทาง Roys Peak Track บนเกาะทางใต้ของนิวซีแลนด์ appeared first on a day magazine.

ที่นี่คือ Columbo Craft Village หมู่บ้านขนาดจิ๋วบนถนนโคลัมโบใกล้มหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่เกิดจากความฝันของกลุ่มเพื่อนในสายงานศิลปะ พวกเขาเริ่มจากการพบปะกันตามอีเวนต์ศิลปะบ้าง ตลาดขายของทำมือบ้าง เมื่อเจอกันบ่อยขึ้นจึงสนิทสนมกันในเวลาไม่นาน ตลอดระยะเวลาที่ได้ทำความรู้จัก ทุกคนได้เรียนรู้และเห็นฝีมือของกันและกันจนพบความเจ๋งที่ซ่อนอยู่ในตัวแต่ละคน ทั้งงานเซรามิก งานไม้ งานผ้า งานเหล็ก งานเขียนการ์ตูน ไปจนถึงอาหารและกาแฟ กระทั่งวันหนึ่งก็มีสมาชิกผุดไอเดียในการสร้างพื้นที่เล็กๆ สำหรับรวบรวมงานฝีมือและความฝันที่ทุกคนมีร่วมกันขึ้นมา

จากความน่ารักของหมู่บ้านที่เห็นกัน คงไม่มีใครรู้ว่าความจริงหมู่บ้านแห่งนี้สร้างขึ้นบนอดีตป่ารกร้างแปลงหนึ่งที่เจ้าของให้เช่าในราคาไม่แพงนัก ในเมื่อสมาชิกทุกคนอยากใช้งบประมาณในการสร้างให้น้อยที่สุด จึงลงมือทำกันเองแทบทั้งหมด ตั้งแต่ทำสัญญา ถางหญ้า ออกแบบ วางผัง โชคดีที่มีญาติๆ ที่เป็นช่างและพี่น้องในชุมชนมาช่วยกันลงแรง

จุดแรกที่เมื่อใครเดินเข้าไปก็ต้องสะดุดในความหอมกรุ่นของกาแฟก็คือ DO homemade ร้านกาแฟที่ใช้เครื่องชงแบบทำมือทั้งหมดโดย ‘เดียร์’ เจ้าของร้านหนุ่มสุดติสท์ กาแฟที่นี่มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองเพราะแต่ละถ้วยจะต่างกันตามน้ำหนักของมือ แถมยังมีมัฟฟินออร์แกนิกสไตล์ญี่ปุ่นอุ่นๆ จากเตาให้ทุกคนหวั่นไหวในความหอมหวานแบบสุขภาพดีปราศจากเนย นม น้ำตาล และด้วยความชอบในงานศิลปะด้านอื่นๆ ของเดียร์ ที่นี่เลยมีโปสการ์ดทำมือกับสวนจิ๋วในขวดแก้วน่ารักๆ วางขายด้วย

ส่วนสีสันสดใสของร้านข้างๆ ก็น่าเข้าไปเยี่ยมชมไม่แพ้กัน ร้านนี้มีชื่อว่า Numgunde Studio (นำกันเด๊ะ) ที่มีความหมายในภาษาอีสานว่า ‘ด้วยกัน’ ที่นี่โดดเด่นในเรื่องของงานผ้าหลากหลาย ทั้งกระเป๋าแบบต่างๆ หมวก สายคล้องกล้อง โดยมีสองสาว ‘แอม’ และ ‘ฮานะ’ เป็นผู้ออกแบบประดิษฐ์เองกับมือ จึงไม่แปลกที่สินค้าบางอย่างสามารถออร์เดอร์สีและรูปแบบได้ตามใจชอบ ที่นี่ยังมีเครื่องดื่มสมูทตี้ผลไม้เย็นจับใจให้ชิมกันระหว่างเดินเล่นด้วย

ถัดมาอีกหน่อยจะเป็นบ้านไม้ดิบๆ รูปทรงสวยที่ใช้ชื่อว่า Woodhaus บ้านหลังนี้มากไปด้วยงานไม้และผ้าปักลาย ที่เกิดจากความรักในงานไม้ของ ‘เบ๊ะ’ หนุ่มช่างไม้ขอนแก่น และความชื่นชอบในงานคราฟต์ของ ‘ฮันน่า’ สาวชาวอเมริกันที่ย้ายมาอยู่ขอนแก่น Woodhaus จึงเป็นการรวมเอาความชอบของทั้งคู่มาสร้างขึ้นเป็นบ้าน เป็นสตูดิโอ เป็นร้านเล็กๆ ให้คนรักงานไม้และงานทำมือมาเลือกซื้อและแลกเปลี่ยนไอเดียความคิดสร้างสรรค์กัน

ส่วนใครที่หลงใหลในงานเซรามิกคงต้องติดใจร้าน Clay-more studio ที่มีอาจารย์เปิ้ล ผู้เชี่ยวชาญด้านเซรามิกและทำเซรามิกในขอนแก่นมามากกว่า 6 ปีเป็นเจ้าของร้าน  เขาเริ่มจากความชอบในการปลูกกระบองเพชรและไม้อวบน้ำรูปทรงแปลกๆ แล้วอยากมีกระถางต้นไม้ที่ทำด้วยมือของตัวเอง เลยออกแบบกระถางรูปทรงต่างๆ ที่เน้นคุณสมบัติดินเผาซึ่งเก็บความชื้นและความเย็นให้รากต้นไม้ในทุกฤดูกาลได้ นอกจากงานกระถางก็ยังมีเซรามิกรูปแบบอื่นๆ เป็นของที่ระลึกเจือกลิ่นอายภาคอีสานให้ได้ซื้อติดไม้ติดมือกลับบ้านไปเป็นของฝากน่ารักๆ ด้วย

สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในหมู่บ้านแห่งงานคราฟต์คือสตูดิโอเขียนการ์ตูนของ ‘โน้ต’ นักวาดการ์ตูนและนักวาดภาพประกอบมันๆ ที่ถนัดเรื่องของการจับบุคลิกของคน สตูดิโอแห่งนี้ใช้ชื่อสั้นๆ ว่า Yub ซึ่งมาจากคำว่า ‘วาดยับ’ เพราะเจ้าตัววาดรูปทุกวันในแนวการ์ตูนที่เข้าใจง่าย จึงใช้ร้าน Yub เป็นเหมือนแกลเลอรี่โชว์ผลงานและขายงานในรูปแบบโปสการ์ด

สุดท้ายคือ 1309 ร้านหัวมุมที่มีหน้าตาคล้ายบ้านเรือนกระจก บ้านหลังนี้ใช้โครงสร้างหลักเป็นเหล็กสีดำเก๋ๆ และหลังคาทำจากสังกะสีซึ่งเท่ไปอีกแบบ ไม่แปลกใจเลยที่ ‘หนุ่ม’ เจ้าของร้าน มีงานหลักเป็นงานเกี่ยวกับเหล็กในรูปแบบต่างๆ ทั้งโคมไฟ เชิงเทียน ชั้นวางกระบองเพชร แถมฝีมือการทำอาหารก็ไม่เบาเช่นกัน เพราะในช่วงบ่ายที่ร้านมีอาหารเมนูผสมผสาน ไม่ว่าจะเป็นเสต็กหมูพริกไทยดำจิ้มแจ่ว เบอร์เกอร์ร้อนๆ บะหมี่ลวกออนท็อปด้วยสเต็กเกรวี่พริกไทยดำหรือกะเพรา และอีกหลายเมนูที่แค่ฟังชื่อก็หิวไปตามๆ กัน ถ้ามีโอกาสได้มาลองของจริงกันสักครั้งคงวางช้อนกันไม่ลงแน่นอน

หมู่บ้านที่รายล้อมไปด้วยงานคราฟต์แห่งนี้จะจัดอีเวนต์ใหญ่ทุกครึ่งปี รวมเอาของทำมือ วงดนตรีนอกกระแส ร้านอาหารของชาวขอนแก่นและจังหวัดใกล้ๆ ในภาคอีสานมาไว้ด้วยกัน รวมถึงมีการจัดเวิร์กช็อปงานฝีมือของแต่ละร้านให้ผู้คนที่มีหัวใจในงานแฮนด์เมดได้มาเรียนรู้ไปพร้อมกัน ส่วนในอนาคต สมาชิกโคลัมโบทุกคนก็เห็นพ้องกันว่าจะทำแกลเลอรี่ ห้องสมุด และห้องพักที่เป็นสตูดิโอในตัว ให้ใครก็ตามที่อยากมาพักผ่อนและสร้างสรรค์ผลงานศิลปะไปด้วย

เมื่อได้ทำความรู้จักกับพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้มากขึ้น ไม่ใช่เพียงกลิ่นเบอร์เกอร์หอมๆ ที่ทำให้เราอยากย่างก้าวเข้ามานั่งพักที่นี่ แต่ยังเป็นเพราะกลิ่นความแฮนด์เมดและความรักในงานคราฟต์ที่อบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน และความตั้งใจจริงจากกลุ่มคนผู้สร้างผลงานด้วยหัวใจ ที่ทำให้ใครๆ หลงรัก Columbo Craft Village ตั้งแต่ครั้งแรกที่มาเยือน

The post Columbo Craft Village : หมู่บ้านเล็กๆ ของชุมชนผู้หลงใหลในงานคราฟต์ appeared first on a day magazine.

ใครมีเซ็ตภาพถ่ายสวยๆ อยากส่งมาลงคอลัมน์นี้บ้าง คลิกที่นี่เลย

The post LITTLE CABINS appeared first on a day magazine.

ฉันไปเยือนเทศกาลนี้เมื่อช่วงเดือนมกราคมที่ผ่านมา
ด้วยข้อมูลอันน้อยนิดในอินเทอร์เน็ตทำให้ฉันยังไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับเทศกาลนี้สักเท่าไหร่
รู้แต่ว่าต้องนั่งรถไฟสายสีเขียวอ่อนหรือสายยะมะโนะเทะ ไปลงที่สถานีฮาราจูกุ แล้วเดินตามกูเกิลแมพต่อไปอีกหน่อย ระหว่างนั้น
เสียงแซกโซโฟนที่กำลังบรรเลงเพลงแจ๊ซอย่างครึกครื้นก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
ทำให้ฉันมั่นใจว่าใกล้จะถึงตัวงานแล้ว
ฉันเดินตามเสียงเพลงไปจนพบกับป้ายสีเขียวตุ่นที่เขียนว่า Earth Garden “Winter” ในที่สุด

ผู้คนแต่งตัวด้วยสีสันสดใส
ต่างจากในเมืองที่แต่งด้วยสีทะมึน ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นท่ามกลางความหนาว
เมื่อเห็นพ่อแม่ลูกจูงมือกันมาเที่ยว คุณตาคุณยายที่ชวนกันมานั่งจิบชาร้อนๆ
และกลุ่มเพื่อนที่ออกมาเดินเล่นพักผ่อนในวันหยุดเรียน
อดไม่ได้ที่จะชักภาพบรรยากาศเหล่านี้เก็บไว้

เมื่อเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยจนพบกับร้านค้ามากมายที่มาเปิดขายของทำมือ
มีทั้งหมวกไหมพรม เสื้อผ้า ถุงเท้า ของแต่งบ้าน ของเล่นไม้ เซรามิก เครื่องประดับ
หรือกระทั่งอาหารและเครื่องดื่มออร์แกนิกที่ดูแล้วน่ารักไปหมด
ของบางอย่างแม่ค้าออกมานั่งทำโชว์หน้าร้านเลยก็มี
รู้สึกได้ถึงความเป็นแฮนด์เมดของจริง ตลบอบอวลไปทั้งงาน

ฉันหยุดอยู่ที่ร้านเสื้อมัดย้อมพาสเทลร้านหนึ่ง
เจ้าของร้านออกมาทักทายเป็นภาษาญี่ปุ่นรัวๆ ฉันก็ทำได้แค่ยิ้มแล้วดูเสื้อสวยๆ
บนราวต่อไป เจ้าของร้านไม่หมดความพยายามที่จะคุยกับฉัน เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา
ถามฉันว่ามาจากประเทศอะไร แล้วพูดประโยคเดิมใส่แอพแปลภาษา ยื่นให้ฉันอ่าน
สิ่งที่เขาต้องการบอกคือ “ผมย้อมผ้าเองกับมือทั้งหมด
ใช้สีจากธรรมชาติด้วย” ฉันคิดในใจว่านี่ก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่น่ารักดี
เราใช้แอพนี้คุยกันไปคุยกันมาจนเริ่มสนุก
และสุดท้ายฉันก็ได้เสื้อมัดย้อมสีชมพูอมส้มจากร้านนี้กลับบ้านหนึ่งตัว ขอบคุณแอพแปลภาษาที่ทำให้เราเข้าใจกัน

ร้านต่อๆ ไปก็น่ารักไม่แพ้กัน
ฉันแวะชิมทาโกะยากิจากร้านคุณปู่ กับน้ำผึ้งผสมมะนาวร้อนๆ ระหว่างทาง
ก่อนที่จะเดินลึกเข้าไปพบกับร้านเครื่องดนตรีทำมือร้านหนึ่ง
ทั้งร้านเป็นเครื่องดนตรีที่ทำจากวัสดุธรรมชาติและรีไซเคิล
ส่วนใหญ่เป็นเครื่องเขย่าที่มีเสียงแปลกๆ ทั้งนั้น เช่น เครื่องเขย่าที่ทำจากหวายกับฝาน้ำอัดลม
ก้านกก หรือกระทั่งขี้เลื่อยที่เอามาปั้นเป็นลูกแซก แถมยังมีเครื่องดนตรีที่เรียกว่า
‘คาลิมบา’ ที่คุณลุงเจ้าของร้านเอาเปลือกน้ำเต้ามาใส่ด้านหลังแถมทาสีพาสเทลให้ดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ฉันอดใจไม่ไหวเลยซื้อมันเก็บไว้พร้อมกับเครื่องเขย่าอีกหนึ่งชิ้น
คุณลุงใจดีสอนวิธีเล่นกับวิธีตั้งเสียงคาลิมบาให้
เพิ่งรู้ว่าคุณลุงเล่นเครื่องเพอร์คัชชันเก่งมากเพราะศึกษาด้านนี้มาโดยตรง
เราถ่ายรูปด้วยกันเก็บไว้เป็นที่ระลึกก่อนกลับ
สัญญาว่าจะเอาเครื่องดนตรีพวกนี้ไปฝึกให้เก่งเหมือนคุณลุง

ก่อนกลับ
ฉันแวะฟังวงดนตรีที่กำลังเล่นเพลงอินดี้ป๊อปอยู่บนเวทีเล็กๆ
ผู้คนล้นหลามยืนดูวงที่ไม่รู้จักอย่างตั้งใจทั้งที่ร้องตามไม่ได้
แต่ใช้วิธีปรบมือและโยกตามจังหวะเพลง
ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ฟังไม่เข้าใจแถมไม่รู้จักเพลงด้วย
แต่ฉันก็รู้สึกสนุกไปกับจังหวะและทำนองที่ไม่คุ้นหู และยืนดูได้ยาวๆ พอดนตรีจบลง
นักดนตรีก็ลงมาขายอัลบั้มของตัวเองข้างล่าง
ผู้คนต่างพากันไปอุดหนุนแผ่นเพลงที่เพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่นาที ทุกอย่างทำให้ฉันเข้าใจเลยว่าคนญี่ปุ่นเปิดใจให้กับดนตรีนอกกระแสพอสมควร

นอกจาก Earth
Garden “Winter” แล้วก็ยังมี
Earth Garden ในฤดูอื่นๆ ด้วย
ทั้ง “Spring” “Summer” และ “Autumn” ซึ่งในแต่ละฤดูก็คงมีคาแรกเตอร์งานที่ไม่เหมือนกัน
และคงน่ารักกันไปคนละแบบ ถ้ามีโอกาสได้มาญี่ปุ่นอีกคงต้องลองมาที่นี่ในฤดูอื่นๆ
อีกครั้ง

ฉันลืมความหนาวไปพักใหญ่เพราะมีความสุขกับการเดินเล่นช้าๆ ที่นี่ เลยอยากยกให้
Earth Garden “Winter” เป็นหนึ่งในเทศกาลที่ช่วยคลายเหงา แถมสร้างรอยยิ้มและเพิ่มความอบอุ่นให้กับเหล่าคนรักศิลปะในวันอากาศหนาวแบบนี้

Earth Garden “Winter”

Address: Yoyogi Park, Shibuya, Tokyo
Hours: เสาร์ – อาทิตย์สุดท้ายของเดือนมกราคม
How to get there: นั่งรถไฟสาย
JR Yamanote Line ไปลงที่สถานี Harajuku แล้วเดินต่อไปอีกหน่อย

Map

earth-garden.jp/event

ภาพ นภดล แซ่เอียด

ใครอยากส่งเรื่องที่น่าเที่ยวมาลงเว็บไซต์ a day online คลิกที่นี่เลย

The post Earth Garden “Winter” เทศกาลศิลปะเล็กๆ ในสวน เอาใจคนรักงานคราฟต์และดนตรีสด appeared first on a day magazine.