สำหรับช่างภาพคนแรกที่เราจะชวนให้ทุกคนเปิดตารับรู้สามย่านในความหมายใหม่คือคเชนทร์ วงศ์แหลมทอง บรรณาธิการภาพของนิตยสาร a day นี่เอง กับผลงานชื่อ ‘สามย่าน แหล่งครบเครื่องความอร่อย’ ที่คเชนทร์เลือกหยิบเสน่ห์ของสามย่านที่ใครหลายคนก็ติดใจอย่าง ‘อาหาร’ มาถ่ายทอด ชุมชนที่มีของกินทั้งคาวหวานคึกคักตลอดวันถูกนำเสนอผ่านสไตล์ภาพแอ็บสแตรกท์ที่คเชนทร์สะท้อนกับวัตถุมันวาวและความเงาของพื้นผิวต่างๆ ในร้านอาหาร ออกมาเป็นภาพแปลกตาที่ชวนให้หยุดมอง

เบื้องหลังไอเดียของภาพถ่ายเซตนี้คืออะไร เราชวนคเชนทร์มาเล่าให้ฟังแล้ว

ชุมชนสามย่านมีหลายมิติให้เลือกถ่ายทอดในงาน ทำไมครั้งนี้ถึงเลือกจะสื่อสารเรื่องอาหารออกมา

สามย่านมีร้านอาหารเยอะมากและเราก็เคยชินกับย่านนี้อยู่แล้ว รู้สึกว่าที่นี่เหมือนโรงอาหารขนาดใหญ่ที่ไม่ว่าจะพนักงานออฟฟิศหรือเด็กก็จะมากินกันช่วงพักกลางวัน ราคาหลากหลาย เลยรู้สึกในมุมมองเรื่องของอาหารในสามย่าน

การเลือกร้านอาหารที่ถ่ายครั้งนี้มีหลักเกณฑ์ยังไงบ้าง

เราเลือกจากความเก๋า ขลัง และมีเสน่ห์ของร้าน อย่างที่บอกว่าย่านนี้มีร้านอาหารค่อนข้างหลากหลาย เช่น ร้านเก่าที่อยู่มานาน ร้านใหม่ก็มี การตกแต่งร้านของแต่ละร้านก็มียุคสมัยที่แตกต่างกัน ร้านข้าวที่อยู่มานานก็จะมีกลิ่นอายของความเก๋า ความน่าอร่อยอยู่ในนั้น ส่วนร้านใหม่ๆ ก็จะมีความโมเดิร์นเพื่อเป็นทางเลือกให้กับคนที่เข้ามา สามย่านเลยมีทุกอย่าง แล้วที่นี่ยังเป็นแหล่งผลิตข้าวกล่องที่ค่อนข้างใหญ่ด้วยเหมือนกัน

พอพูดถึงการเล่าเรื่องอาหารในย่านอาจฟังดูธรรมดา คุณมีวิธียังไงทำให้ภาพถ่ายเซตนี้พิเศษขึ้นมา

เราหาเรื่องสีมาช่วยเรื่องจุดเด่น จุดด้อย ทำให้เอฟเฟกต์การสะท้อนน่าสนใจขึ้น วัสดุที่นำมาใช้ก็เน้นเป็นวัสดุที่ผิวมันวาวที่มีหลากหลายแบบ เช่น ฟิล์มติดรถยนต์ ฟอยล์ อะคริลิค พลาสติก เพื่อให้เกิดเอฟเฟกต์ต่างๆ อย่างที่ตั้งใจไว้ สำหรับภาพถ่ายเซตนี้ แบบของเราเลยเป็น object ซึ่งก็รวมถึงร้านอาหารต่างๆ ในย่านด้วย

ทำไมถึงเลือกที่จะใช้องค์ประกอบที่มีพื้นผิวมันวาวมาเป็นเทคนิคหลักในการถ่ายภาพเซตนี้

เราอยากพูดถึงมุมของการสะท้อนอาหารและร้านในย่านนี้ ตอนที่มาสำรวจ เราเห็นว่าในย่านจะมีรถจอดอยู่ มีการสะท้อนของกระจกรถที่จอดอยู่ด้านหน้าร้านอาหาร การสะท้อนจากหน้าร้าน มันคือเอฟเฟกต์หนึ่งทำให้เราไม่อยากสื่อสารตรงๆ แบบที่เคยทำ เราอยากพูดถึงการสะท้อนและความแอ็บสแตรกท์ แรงบันดาลใจมาจากการที่มาสำรวจสามย่านในช่วงฤดูฝน ได้พบรีเฟล็คน้ำ รีเฟลกต์กระจกที่มันเลอะ เลยอยากจะนำเสนอในมุมนั้นออกมา

การถ่ายภาพสไตล์แอ็บสแตรกท์จะทำให้คนตีความหรือได้รับสารเรื่อง ‘แหล่งรวบรวมของกิน’ ของสามย่านอย่างไร

มันคือมุมมองใหม่ที่เรามองร้านรวงในย่านนี้ อยากให้คนดูเกิดคำถามว่านี่คือภาพจากร้านในย่านนี้จริงเหรอ คืออะไร อยู่ตรงไหน แล้วเราใช้เอฟเฟกต์อะไรในการสะท้อนภาพ เราตั้งใจที่จะไม่บอกตรงๆ ว่าร้านนี้ชื่ออะไร เราไม่ได้อยากพรีเซนต์ว่าร้านนี้เด่น ร้านนี้ดัง เพราะเราไม่ได้ถ่ายภาพเพื่อรีวิวร้าน ไม่ได้อยากบอกว่าอาหารนี้น่ากิน เราจึงไม่มุ่งเน้นถ่ายภาพอาหารให้สวย แต่เน้นนำเสนอเรื่องของเซนส์ด้านอาหารของสามย่านอย่างมีชั้นเชิงว่า สามย่านเป็นย่านที่มีของกินเยอะ เปรียบเหมือนโรงอาหารขนาดใหญ่ของนิสิต นักศึกษา หรือคนทำงาน

งานครั้งนี้มีความท้าทายอย่างไรบ้าง

ปกติเราไม่ได้ทำงานในมุมของ still life งานครั้งนี้เลยเป็นการทดลอง ก็เริ่มทดลองตั้งแต่เราจะหาวัสดุอะไรมาสะท้อนกับวัตถุนั้นๆ แล้วจะให้เอฟเฟกต์ที่ดูบิดเบือนอย่างไร และถึงแม้จะให้ภาพที่ดูบิดเบือน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังเป็นเรื่องราวที่อยู่รอบๆ สามย่านที่จริงแท้อยู่ การทำงานครั้งนี้ก็เหมือนกับว่าเป็นสิ่งที่เราทำไปด้วย ทดลองไปด้วย และในระหว่างทางก็ทำให้เราจับทางอะไรได้ในหลายๆ อย่าง

Street View คือคอลัมน์เล่าคอนเซปต์ แรงบันดาลใจ และวิธีคิดเบื้องหลังผลงาน Photographic Art ของ 4 ช่างภาพในโปรเจกต์ Samyan Mitrtown Artist Collaboration ในปีที่ 3 ติดตามบทสัมภาษณ์ของศิลปินคนต่อไปได้ในสัปดาห์หน้า และอย่าลืมแวะไปชมผลงานจริงของศิลปินได้ที่โครงการ Samyan Mitrtown (MRT สามย่าน ทางออก 2)

samyan-mitrtown.com

The post สามย่าน แหล่งครบเครื่องความอร่อย appeared first on a day magazine.

เราอยากคุยกับนักเดินทาง แต่ทั้งคู่กินกันไม่ลงในหัวของเรา คารมของพวกเขาทั้งคมคายและน่าคุย เราจึงจับทั้งคู่มาคุยด้วยกันดีกว่า จากแค่คิดสนุกกลับกลายเป็นความพึงใจ ทั้งนิ้วกลมและวรรณสิงห์เป็นนักมวยรุ่นเดียวกัน ต่างกันที่ท่าไม้ตายหรือท่าถนัด พวกเขาเดินทางด้วยทัศนคติที่ต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกได้จากการเดินทางผ่านบทสนทนาของทั้งคู่ คือการเติบโตผ่านประสบการณ์ที่พวกเขาได้พบเห็นจากที่ต่างๆ

เป็นนักเดินทางทั้งคู่ถ้าให้เดินทางด้วยกันคิดว่าจะเข้ากันได้ไหม

นิ้วกลม : ผมว่าไม่น่าจะเข้ากันได้ สิงห์เป็นคนผจญภัยมากกว่า ผมเป็นคนชอบออกไปแสวงหาสิ่งกระตุ้นให้หัวใจตื่นเต้น ผมอาจจะเคยเป็นแบบนั้นตอนเด็กกว่านี้ หนุ่มกว่านี้ มุมที่ผมเป็นอาจจะใกล้เคียง พื้นที่ชีวิต มากกว่า เถื่อนฯ เพราะ พื้นที่ชีวิต มันเดินทางไปเพื่อค้นหาข้างใน มันเป็นการเดินทางที่เอาข้างนอกมาปะทะกับข้างใน ผมสนใจอะไรที่เกี่ยวกับปรัชญา ศาสนา ความเชื่ออะไรทำนองนี้

วรรณสิงห์ : จริงอย่างที่พี่เอ๋บอกครับ ผมเป็นคนรักการผจญภัยแล้วก็เป็นแง่ที่ตัวเองชอบด้วย ผมรู้สึกว่าหลายคนพอโตขึ้นก็ปล่อยให้ความเป็นเด็กผู้ชายของตัวเองตายลงไป แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่เคยหายไปไหนแล้วก็ยินดีจะตอบสนอง need ของตัวเองตรงนี้ไปจนแก่ แต่นั่นคือแรงผลักดันในการเดินทางแค่ด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งคือการค้นหาภายในเช่นกัน แต่ผมมักจะไม่ตั้งมันเป็นเป้าหมาย ผมจะให้มันเกิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ในหลายครั้งหรือบางครั้งเกิดขึ้นหลังจากการเดินทางครั้งนั้นผ่านไปแล้วหลายปี เรื่องเหล่านั้นก็ยังสะท้อนกลับมาในหัวได้สิ่งที่เราตั้งใจจะทำในทุกการเดินทางโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน เถื่อน Travel คือการพยายามเข้าใจแง่มุมของโลกและมนุษยชาติที่เข้าถึงได้ยากและเข้าใจได้ยาก เป็นแง่ที่ไม่ค่อยมีใครไปสำรวจกัน

แปลว่าคุณนิ้วกลมจะไม่ไปวิ่งหลบระเบิดที่อัฟกานิสถานกับคุณสิงห์แน่ๆ

นิ้วกลม : จริงๆ มุมนี้ผมก็คล้ายที่สิงห์บอกนะ ทุกคนมีเด็กผู้ชายในตัว ผมว่ามุมนี้มันก็ยังต้องมีอยู่ครับ ถ้าให้ไปเองหรือไปกับเพื่อนผมคิดว่าผมอาจจะไปได้นะ แต่ไปกับสิงห์อะ…อาจจะไม่ได้

มองว่าการเดินทางจำเป็นกับความเข้าใจชีวิตขนาดไหนคิดไหมว่าคนบางคนอยู่ที่เดิมตลอดชีวิตเขาก็อาจจะเข้าใจชีวิตได้เหมือนกัน

นิ้วกลม : ผมว่าคนที่ไม่เดินทางมีอยู่เยอะเลยฮะ ตอนที่ไปหิมาลัยก็เจอคุณลุงคนหนึ่งซึ่งแกก็อยู่บนเขาไม่เคยลงมาจากเขาเลย ตอนนี้อายุหกสิบกว่าปี ผมเชื่อเสมอว่าคนเรามันเดินทางข้างในทุกคน ชีวิตมันพาประสบการณ์มาเจอเรา เราไม่ต้องเอาตัวเองไปเจอประสบการณ์ก็ได้ เพียงแต่การเดินทางมันอาจจะตอบสนองส่วนลึกอะไรบางอย่าง ผมว่าคนมันมีข้อสงสัยอยู่แล้ว ผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เขาบอกว่ามนุษย์เนี่ยโดยตำแหน่งของดวงตามันติดไว้แล้วมันมองไปข้างหน้ามันจะมีคำถามตลอดเวลาว่าสุดสายตาที่เราเห็นน่ะมันเป็นอะไร ซึ่งน่าจะเป็นแรงผลักที่ทำให้เราเดินออกไปหาคำตอบ อีกอย่างหนึ่งที่คิดว่าอาจจะมีผลคือด้วยเทคโนโลยียุคใหม่มันยากที่คนจะไม่ตั้งคำถามว่าในโลกใบนี้มันมีอะไรอีก เพราะสิ่งต่างๆ ที่เราไม่เคยรู้จักไหลผ่านตาเราไปตลอดเวลา ผมคิดว่าความจริงในส่วนลึกของคนนั้นจะเดินทางหรือไม่เดินทางมันก็เดินทางภายในอยู่แล้ว แต่การที่เราจะเรียนรู้คนอื่นแล้วก็อยู่ด้วยกันอย่างเข้าใจเขามากขึ้น บางครั้งเราอาจจำเป็นจะต้องเข้าไปใกล้เขามากขึ้น เพราะแค่เราดูเขาจากระยะไกลบางทีเราอาจจะตัดสินเขาด้วยอะไรบางอย่างที่มันตื้นเขินเกินไปก็ได้

วรรณสิงห์ : จากที่เดินทางมาผมพบว่าคนส่วนใหญ่บนโลกไม่ได้เดินทางนะฮะ แล้วมันก็เป็นเรื่องธรรมดามากที่คนแทบทุกคนบนโลกนี้จะมีชีวิตเป็นรูทีนอยู่ในที่เดิม มีความถูก-ผิดที่ชัดเจนมีเซ็ตความคิดเดิมๆ ที่ถูก reinforce เข้าไปในหัวเขาอยู่เรื่อยๆ แล้วก็ได้เห็นว่าการโหยหาความถูกต้องเป็นเรื่องปกติมากของมนุษย์ ได้เห็นว่าการตัดสินคนอื่นโดยวัดจากเซ็ตความคิดที่เขามีก็เป็นสิ่งที่ปกติมาก ถ้าเป็นช่วงที่ผมตัดสินเยอะๆ ผมก็จะบอกพวกโลกแคบเหมือนกับที่เขาว่าเราโลกสวย เราก็บอกพวกนี้โลกแคบ แต่ว่าพอเราโตมาเราก็เห็นว่านี่คือธรรมชาติมนุษย์ส่วนใหญ่โลกมันหมุนไปด้วยคนที่ทำอะไรซ้ำๆ ทุกวัน อยู่ในกรอบความคิดที่เซ็ตไว้ การไปคาดหวังว่าเขาจะต้องเป็นอะไรที่กว้างกว่านั้นหรือมากกว่านั้นมันก็เป็นเรื่องไม่สมจริงไปอีก ทำให้หลังๆ ผมไม่รู้สึกมีปัญหากับกระบวนการตัดสินอย่างนี้ เพราะรู้ว่า เออ มันเป็นเช่นนั้นแล มนุษย์เป็นอย่างไรก็จะเป็นอย่างนั้นไปตลอดอยู่แล้ว อย่างไรโลกก็จะเป็นอย่างที่มันเป็น เพราะฉะนั้นถ้าเราจะ make a difference เราจะทำให้เวิร์กได้อย่างไรใน framework ที่คนส่วนใหญ่เป็นอย่างนี้ เพราะเราไม่สามารถคาดหวังให้มนุษย์เป็นอะไรมากกว่าหรือน้อยกว่านี้ได้ แต่ว่าเวลาเรากระตุ้นสังคม ผมก็จะพยายามดูว่าเราจะใช้ประโยชน์กับการที่คนเป็นอย่างนี้ได้อย่างไรบ้าง

นิ้วกลม : พวกปล่อยวาง

วรรณสิงห์ : เออโลกสวย

นิ้วกลม : ไม่สนใจบ้านเมือง

วรรณสิงห์ : โดนมาเยอะ เจ็บสิ (หัวเราะ)

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง

อยากอ่านบทสัมภาษณ์เต็มๆ สั่งซื้อ a day 207 ได้ในลิงก์นี้เลย

The post โลกสวย โลกเถื่อน โลกแคบ โลกกว้าง : ธรรมดาโลก appeared first on a day magazine.

Art Gallery / Theatre / Cinema / Co-working Space / Cafe&Restaurant / Design Studio / Exotic Garden / Vintage Barber / Private Museum / Thailand Showcase / Music Store / Book Store / Tea House / Creative Shop / Fashion

ชุดคำเหล่านี้ที่ครอบคลุมพื้นที่แทบทุกหมวดวงการสร้างสรรค์ คือคำนิยามที่เราผ่านตาเมื่อคลิกเข้าไปที่เพจของช่างชุ่ยก่อนลงพื้นที่ แต่จากการได้พูดคุยกับ ลิ้ม-สมชัย ส่งวัฒนา ผู้ก่อตั้งแบรนด์แฟชั่น Flynow ซึ่งเป็นเจ้าของความคิดการเปลี่ยนพื้นที่ 11 ไร่ให้กลายเป็นศูนย์กลางเชื่อมโยงคนในวงการสร้างสรรค์ และเมื่อได้เดินสำรวจทุกซอกทุกมุมโดยมี ชนกพร ถิ่นพังงา General Manager ของช่างชุ่ยนำทาง เรากลับพบว่าที่นี่ทั้ง ‘เป็น’ และ ‘ไม่เป็น’ ตามคำจำกัดความที่ว่าเหล่านั้น

เป็น-ในความหมายที่ว่า สถานที่แห่งนี้มีพื้นที่ที่ทำหน้าที่ดังกล่าวครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็น อาร์ตแกลเลอรี่ โรงละคร โรงฉายหนังขนาดย่อม คาเฟ่ ร้านอาหาร ร้านหนังสือ ฯลฯ

ไม่เป็น-ในความหมายที่ว่ามันรื้อทุกภาพจำที่เราคุ้นเคยต่อพื้นที่เหล่านั้น โรงละครก็ไม่เหมือนโรงละครที่เราเคยเห็น อาร์ตแกลเลอรี่ก็อยู่ในพื้นที่ที่เราไม่คุ้นชิน ร้านรวงต่างๆ ก็ล้วนแล้วแต่คอนเซปต์จัดทั้งสิ้น ยังไม่นับตัวอาคารที่เกิดจากการเอาหน้าต่างหลักพันบานกับสังกะสีจำนวนมากมาเรียงต่อกันจนเกิดเป็นอาคารประหลาดตาที่ต้องอาศัยความกล้าบ้าบิ่นไม่น้อยในการสร้าง

อย่างไรก็ช่าง, นี่คือเบื้องหลัง ‘ช่างชุ่ย’ จากการเดินสำรวจ พูดคุย และสัมผัส ที่เราอยากเอามาเล่าต่อเพื่อคลายสงสัยว่าที่แห่งนี้คืออะไร และเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาไปเยือน คุณจะมองคำว่า ชุ่ย เปลี่ยนไป

สมชัย ส่งวัฒนา

จากพื้นที่ส่วนตัวสู่พื้นที่ส่วนรวม

สมชัย: “ตอนแรกเราเห็นที่ดินผืนนี้แล้วตั้งใจจะทำเป็นออฟฟิศใหม่ของ Flynow ถ้าเราปลูกต้นไม้ใหญ่สัก 200 ต้น ไม่ต้องกำหนดว่าใครนั่งตรงไหน ตอกบัตรเสร็จจะไปทำงานตรงไหนก็ได้ มีล็อกเกอร์ให้ แล้วจัดห้องประชุมให้มีความหลากหลาย มันน่าจะเป็นชีวิตการทำงานที่คนจะรังสรรค์สิ่งใหม่ๆ ให้เกิดขึ้นมากมาย แล้วชีวิตเราจะดี แต่สุดท้ายรู้สึกว่าเราทำเพื่อคนของเราไม่กี่คน เราคิดว่าพื้นที่แห่งนี้ควรให้ประโยชน์กับสังคม เราเลยคิดว่าวันหนึ่งเราจะรังสรรค์พื้นที่ 11 ไร่ขึ้นมาเป็นพาร์คของสุนทรียะ ที่จะทำให้คนรุ่นใหม่ รุ่นกลาง และคนรุ่นผม มาพบเจอกัน มาสร้างสรรค์กัน ในที่สุดก็เกิดพื้นที่นี้ขึ้นมา

“พื้นที่แห่งนี้จะรวบรวมเอาบุคคลที่มีความหลากหลายมาเชื่อมโยงกัน รวมกันร้อยกว่าคน สลับสับเปลี่ยนกันมาสร้างสิ่งต่างๆ ในพื้นที่ โปรแกรมต่างๆ จะมาจากคณะบุคคลเหล่านั้น เพราะฉะนั้น สถานที่นี้มันก็อาจจะถอดบุคลิกเราไปบางส่วน และก็บุคลิกของคนกว่า 150 คนที่เราเชิญมาพูดคุย ถามว่าทำไมต้องคุยกับคนเยอะ คนเยอะดีกว่าคนน้อยนะ แล้วคนที่เราคุยก็คือคนที่เป็นเทรนด์เซ็ตเตอร์ของประเทศนี้ คนที่เป็นอนาคตของประเทศนี้”

การสร้าง ‘ช่างชุ่ย’ คืองาน Super Handmade

สมชัย: “คนถามผมว่าช่างชุ่ยแปลว่าอะไร ผมบอกว่าขออนุญาตไม่ตอบได้มั้ยครับ ผมอยากให้คุณเป็นคนตอบ เชื่อมั้ย ทุกคนที่ตอบทำให้ผมฉลาดขึ้นทุกคนเลย เช่น ผมถาม พิเชษฐ์ กลั่นชื่น คิดยังไงกับคำว่าช่างชุ่ย พิเชษฐ์บอกว่า คนจะทำอะไรชุ่ยๆ ได้ต้องรู้จักคำว่าสมบูรณ์แบบก่อน ถ้าไม่รู้จักคำว่าสมบูรณ์แบบจะตั้งชื่อนี้ไม่ได้

“ถ้าเรามองความชุ่ยจริงๆ มันมีความคิดอะไรเยอะแยะเลยนะ อย่างเวลาเราเห็นช่างก่ออิฐแล้วคิดว่าเขาชุ่ย เพราะว่าเราสั่งอย่างเขาทำอย่าง แต่หรือว่าเพราะเป็นอย่างนี้ มันจึงเป็นเสน่ห์ ถ้าเราเป็นแบบญี่ปุ่นที่ทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้วญี่ปุ่นจะมาเที่ยวเมืองไทยมั้ย นี่แหละคือคนไทย ซึ่งคนญี่ปุ่นมาเห็นที่ช่างชุ่ยเขาอาจจะทำไม่ได้นะ เยอรมันเห็นก็ทำไม่ได้นะ ที่นี่ซูเปอร์แฮนด์เมด”

ในความชุ่ยมีความงาม

สมชัย: “ถ้าเราสร้างที่นี่แบบระบบอุตสาหกรรมมันง่าย ก่ออิฐนี่นอนอยู่บ้านได้เลย แต่การจะเอาหน้าต่างไม้สักอายุกว่า 60 ปีที่ผมสะสม เอาสังกะสี มาใช้สร้างผนังอาคารให้ได้คอมโพสต์มันยากมาก แล้วคุณจะได้เห็นเลยว่าความชุ่ยมันมีจริง แล้วความชุ่ยมันงามจริง หน้าต่างบางบานคนจัดวางเป็นแรงงานพม่า เขาก็วางกลับหัวกลับหาง เรารู้แล้วอยากเขกกบาลจริงๆ (หัวเราะ) คือคุณไม่รู้เหรอว่าหน้าต่างมันตั้งยังไง แต่พอมาดู เฮ้ย มันสวยกว่าที่เราคิด และถ้าเราทำเองเราคงไม่กลับหัวกลับหางอย่างนี้ มันทำให้เรารู้สึกว่า เพราะความชุ่ยนี่แหละ ทำให้เราสุนทรีย์ขึ้น เราเริ่มมองเห็นว่ามันสวย แล้วเมื่อสวยมันก็เริ่มเกิดความหมาย”

เข้าใจหรือไม่เข้าใจไม่เป็นไร แต่ต้องรู้สึก

สมชัย: “เราเป็นพวกมนุษย์ไฮบริด เราเป็นคนนับถือโครงสร้างแล้วเราก็ทุบทำลาย เราเคารพทุกเบสิก แต่ยิ่งเบสิกเราแน่นเท่าไหร่เรายิ่งทำลายเบสิกหมด ตอนแรกเราจ้างสถาปนิกออกแบบเขาก็จะวางเป็น grid หมดเลย เราก็ถามว่าแล้วชีวิตเราอยู่ตรงไหน เราพูดเท่าไหร่เขาก็ไม่เข้าใจ เพราะว่าทุกคนจะทำตามการรับรู้ของตัวเอง สุดท้าย ผมก็บอกว่าไปตัดกล่องเท่ากับอาคารมา แล้วผมก็เอากล่องมาวางลงไปในแปลนเอง แล้วบอกเอาตามนี้ ซึ่งอาจจะผิดก็ได้นะ แต่เวลามาที่ช่างชุ่ยคุณจะได้ความรู้สึก มันจะมีซอกซอย มีร้านค้าเล็กๆ เลื้อยไปแบบอิสระ ไปตามความรู้สึกที่ควรจะเป็น

“ทุกๆ อย่างที่นี่ไม่ได้มาจากเราจินตนาการขึ้นมาเอง แต่เป็นเรื่องของการเก็บสะสม เป็นความประทับใจ เป็นความทรงจำ เราเป็นคนจังหวัดนครสวรรค์ เราโตมากับบ้านไม้ โตมากับแสงตะเกียง โตมากับชุมชนที่เป็นซอกซอย แล้วเวลาเราไปที่ไหนจะรู้สึกว่าซอกซอยโคตรมีเสน่ห์ ที่นี่คุณเห็นแล้วจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจผมไม่สนใจ แต่คุณจะรู้สึก ยังดีกว่าที่เข้าใจแต่ไม่มีความรู้สึกนะ ช่างที่มาทำเขาเห็นเสาไฟฟ้าเก่าๆ ที่เราเอามาลงยังบอกเราว่ารู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงเมีย”

ทนได้ก็ต้องทน ทนไม่ได้ก็ต้องทน

สมชัย: “ด้วยความที่เราเป็นเด็กผู้ชาย ตอนเล็กๆ เวลาอากงซื้อเครื่องบินให้นี่หรูสุดแล้ว โตขึ้นมาหน่อยได้ขึ้นเครื่องบินกรี๊ดเลยนะ นอนไม่หลับ วันนี้เราเลยมีเครื่องบินมาตั้งที่ช่างชุ่ย และตอนที่ขนมาก็เหนื่อยมาก เพราะมันใหญ่ งานนี้บอกเลยว่าทนได้ก็ต้องทน ทนไม่ได้ก็ต้องทน คุณเคยเห็นมดเวลาคาบอะไรเกินตัวมั้ย มันทุลักทุเลอย่างนั้น เครื่องบินขนาด 55 เมตร
เราต้องชำแหละออกมาประมาณสิบกว่าชิ้น ใช้รถบรรทุกประมาณ 18 คันขนแยกชิ้นส่วนมา เริ่มตั้งแต่เที่ยงคืนจากการท่าฯ มาถึงช่างชุ่ยเช้าพอดี

“ข้างในเครื่องบินเรารื้อและตกแต่งใหม่ทั้งหมด ตั้งชื่อว่า ‘นาโอ’ ล้อกับ ‘โนอา’ ย้อนกลับไปสู่ยุคที่เราจะอพยพครั้งใหญ่ แต่เราไม่ได้ไปโดยเรือ เราจะไปโดยเครื่องบิน ข้างในก็จะมีสัตว์สตัฟฟ์อยู่เป็นฟาร์มเลย ซึ่งการสตัฟฟ์เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนสมัยก่อน ทุกอย่างถูกกฎหมาย แล้วเด็กที่มาก็จะได้เห็นหมีขั้วโลกเหนือ ได้เห็นสิงโต และอีกมากมาย ด้านในก็ตั้งใจจะทำร้านอาหารที่ดีหน่อย ขายเพื่อเอาทุนมาให้น้องๆ ในพื้นที่ แล้วกลางคืนก็อาจจะเปิดเป็นบาร์เครื่องดื่ม”

โลกทุกวันนี้คุณต้องเชื่อมโยงกับคนอื่นบ้าง

ชนกพร: “ช่างชุ่ยมีอาคารใหญ่ประมาณ 11 หลัง ซึ่งแต่ละหลังจะแบ่งฟังก์ชันแตกต่างกันไป เบื้องต้นจะมีอาคารที่เป็นโรงละครของ พิเชษฐ์ กลั่นชื่น โดยเขาจะเป็นเหมือน curator คอยส่งการแสดงดีๆ เข้ามาให้ และยังมีส่วนที่เป็นแกลเลอรี่จัดแสดงงานของพี่โก๋-นพดล ขาวสำอางค์ นักถ่ายภาพมือต้นๆ ของเมืองไทยที่จะมาทำแกลเลอรี่ภาพถ่าย ซึ่งผลงานจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

“มีอาคารหนึ่งเป็น Toy Museum ของ บอย โกสิยพงษ์ เขาฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูนตั้งแต่เด็ก แล้วทุกวันนี้ก็ยังมีความรักเรื่องการ์ตูนอยู่ ซื้อสะสมไว้มากมาย เขาเลยจะทำมิวเซียมของเล่นในยุคของโชวะ และด้านในจะมีจอฉายหนังซึ่งได้ Documentary Club ของธิดา ผลิตผลการพิมพ์ เป็นคนเลือกหนังมาให้ โดยโรงหนังเราเป็นโรงหนังเงียบ ถ้าคุณจ่ายค่าตั๋วหนังคุณถึงจะได้หูฟัง

“อีกอาคารเป็นหอประชุม จัดคอนเสิร์ตได้ จัดงานเสวนาได้ จัดนิทรรศการได้ เป็นพื้นที่ที่ยืดหยุ่น ใครเข้ามาแล้วเกิดแพสชันอะไรก็เอาคอนเซปต์มาคุยกัน เราจะทำหน้าที่เชื่อมโยงคอนเทนต์ของแต่ละคนที่อยู่ในนี้หรือคนที่อยู่ข้างนอกเข้าด้วยกัน เช่น คนนี้ร่วมกับคนนั้นได้มั้ย เพราะเราอยากทำให้เกิดการเชื่อมโยงกัน ทุกวันนี้อยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว ต้องเชื่อมโยงกับคนอื่นบ้าง”

“นอกจากนั้นที่นี่มีร้านอาหารที่มีคอนเซปต์สร้างสรรค์ เราเชื่อว่าสุนทรียะในการดื่มกินก็เป็นศิลปะประเภทหนึ่ง เราไม่ได้ชวนคนมาเมา แต่เราคิดว่าก่อนคุณจะเสพงานศิลป์ได้คุณต้องมีความสุขก่อน เช่น ที่นี่มีร้านอาหาร Insect in the Backyard ที่ขายอาหารในโลกอนาคต โปรตีนใหม่ของโลกอนาคตคือแมลง และธัญพืชที่ให้คุณค่าทางอาหารกับชีวิต ซึ่งเราได้ผู้เชี่ยวชาญมาจากทาง Seven Spoons มาช่วยวางระบบวางเมนูจากคอนเซปต์ที่คุณลิ้มเป็นคนออกแบบ เพื่อที่จะบอกให้คนรู้ว่าอาหารไม่ได้มีแค่ที่คุณเห็น มันยังมีวัตถุดิบอีกมากที่สามารถเอามาทำอาหารได้ถ้าคุณคิดกับมัน สร้างสรรค์มันสิ”

ที่นี่เป็นกับระเบิดทางปัญญา

ชนกพร :“ความแตกต่างของที่นี่คือคอนเทนต์ มันคือสเปซของการแสดงออกเรื่องความคิดสร้างสรรค์ข้ามสายพันธุ์ด้วย เช่นร้านอาหารอาจจะไม่ได้ขายอาหารอย่างเดียว แต่อาจจะเป็น Food Theatre เอาเรื่องของการแสดงผสมกับอาหาร คนที่นั่งกินอาจจะกลายเป็นหนึ่งในตัวละคร

“คุณลิ้มวางที่นี่ไว้เป็นกับระเบิดทางปัญญา แปลว่าคุณไม่รู้หรอกว่าคุณจะเหยียบเจออะไร วันนี้มาเจอศิลปินคนหนึ่ง อีกวันอาจจะมาเจออีกคนหนึ่ง บางวันอาจจะมาเจอนักวิทยาศาสตร์ บางวันอาจจะมาเจอแพทย์ก็ได้ มันลุ้นว่าเราจะเจออะไร การที่เราเจออะไรเดิมๆ มันแทบจะไม่ได้ใช้สมองเลย แต่ที่นี่เราต้องการให้คนรู้สึกหัวใจสูบฉีดตลอดเวลา และทำให้เกิดก้านสมองใหม่ๆ ในการคิดสร้างสรรค์”

ช่างชุ่ย พร้อมเปิดให้เข้าใช้เร็วๆ นี้ ติดตามรายละเอียดได้ที่ www.changchuibangkok.com นะ

facebook | ช่างชุ่ย ChangChui

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง และ ช่างชุ่ย

The post ‘ช่างชุ่ย’ อาณาจักรศิลปะสุดมันขนาด 11 ไร่ ที่มีทั้งความกล้าบ้าบิ่นและเครื่องบินลำใหญ่ appeared first on a day magazine.

ไม่ต้องบอกว่าบรรยากาศการถ่ายทำสนุกขนาดไหน
เพราะมีสาวๆ ห้องเราตามไปศึกษาดูงานอย่างใกล้ชิด ก่อนจะเลื่อนลงไปดูรูปเซ็ตใหญ่จากการถ่ายปก
ลองอ่านบทสัมภาษณ์ q & a ขนาดย่อมที่จะทำให้คุณรู้จักกรรณมากขึ้น
แล้วอย่าลืมพลิกไปหาคอลัมน์ cover ground ใน a day
191 มาอ่านกรรณต่อล่ะ

ถามง่ายๆ ก่อนเลย คุณเข้ามาในวงการได้ยังไง
“อย่าเรียกว่าวงการเลย
มันดูยิ่งใหญ่ เรียกว่าจุดเริ่มต้นในการทำงานดีกว่า
คือรุ่นพี่เราในเอกภาพยนตร์ก็ออกไปทำงานใน Art House Production เล็กๆ กันเยอะ เลยได้โอกาสจากพวกพี่เหล่านี้แหละครับ คือไม่มีอะไรให้หรอก แต่น้องมีใจมั้ยล่ะ
ตอนแรกก็ได้หมด ช่วยงานนั้นงานนี้ เล่นเอ็มวีที่ไม่มีงบให้เรา
จบด้วยการเลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ เราก็โอเค แฮปปี้ ได้รู้จักคนเยอะขึ้นเลยได้ทำงานในวงการเยอะขึ้น
งานชิ้นแรกที่เล่นหน้ากล้องเลยคือมิวสิกวิดีโอ เพลงรัก ของ Lomosonic
ซึ่งทีแรกเราไปเป็นทีมงานเบื้องหลังนี่แหละ แต่ระหว่างอยู่ในกอง
ก็มีรุ่นพี่มาเรียกให้เราไปแสดง เพราะไม่มีใครเล่นได้แล้ว ไม่มีคน ไม่มีงบด้วย

มิวสิกวิดีโอที่เล่นเกือบทั้งหมดก็ไม่ค่อยจะสมหวังสักเท่าไหร่
แม้แต่เพลงใหม่ล่าสุดอย่าง อย่าให้ฉันคิด ของ Room39 ก็ยังเศร้า ทำไมถึงชอบเล่นบทแบบนี้
“อันนี้มีคำตอบครับ
เราว่าแสดงอะไรที่มันเล่นกับอารมณ์ของมนุษย์ อย่างอกหัก รักไม่สมหวัง แฟนทิ้ง
แต่ไม่น้ำเน่านะ ความรู้สึกเหล่านั้นมันแสดงได้สนุกกว่า ไม่น่าเบื่อ
แล้วก็เล่นได้หลายแบบ สนุกกว่าการเป็นพระเอกหล่อๆ ที่เดินมาเดินไปแล้วก็แฮปปี้เอนดิ้ง
เราแทบจะไม่รับเลยถ้ามีคนติดต่อให้เล่นเป็นตัวนำ อีกอย่างหน้าเราก็เศร้าด้วยมั้ง หน้าเหมือนคนที่ไม่มีจุดมุ่งหมาย
เห็นเขาพูดๆ กันนะ (หัวเราะ) ก็เลยชอบเล่น เขาสั่งให้เราเล่นอะไรก็เล่น
ให้กระโดดน้ำเราก็ทำนะจริงๆ แล้ว”

แล้วอะไรคือจุดเริ่มต้นที่ได้ไปแสดงละคร
“เราไม่เคยคิดว่าจะอยู่เบื้องหน้าเลย
แต่พอได้เรียนการแสดง อยู่กับคนที่เรียนการแสดงจริงๆ ก็รู้สึกว่าเขาจริงจังมากกับเรื่องแอ็กติ้ง
ไม่ใช่สนใจแค่ภาพสวยๆ หรือเป็นแค่ดารา ทำให้เราคิดว่าถ้าจะเป็นนักแสดง ก็ต้องเป็นนักแสดงที่ดี
ทำให้มันจริงจัง”

“การได้เล่นละครเรื่อง
รัตนาวดี เกิดจากการชักชวนของคุณแมงมุม (หม่อมราชวงศ์ศรีคำรุ้ง ยุคล)
ที่มาเห็นเราตอนแคสติ้ง พอคุยกัน พี่แมงมุมเขาคิดว่าเราเล่นละครเป็นพระเอกได้ ซึ่งต้องขอบคุณเขามากๆ
เพราะตอนแรกทีมงานก็บอกว่าเราไม่น่าเวิร์ก หน้าใหม่ด้วย ละครเรื่องแรกด้วย
ไปถ่ายทำต่างประเทศด้วย เราเลยต้องขอบคุณพี่แมงมุมมาก เขาเป็นคนเดียวที่เชื่อตัวเราในเวลานั้น”

คุยเรื่องส่วนตัวบ้าง
เราไม่ค่อยเห็นกรรณออกข่าวหรือให้สัมภาษณ์ในหน้านิตยสารเท่าไร จริงๆ
แล้วผู้ชายคนนี้เป็นคนแบบไหน
“เราเป็นคนง่ายๆ
จะเรียกว่าติดดินก็ได้ คือถ้าบ้านไม่ไกลก็ไม่อยากขับรถเลย รถยนต์เป็นสิ่งที่มีปัญหาที่สุดแล้วในชีวิตของคนในกรุงเทพฯ
เวลาที่เสียไปบนถนนเยอะกว่าเวลานอนอีกตอนนี้
เรารู้สึกว่าบางทีชีวิตเราไม่ต้องขับรถเลยก็ได้ จริงๆ เราชอบเดิน ยิ่งตอนเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปากร
อยู่แถวเจริญกรุงก็จะนั่งรถไฟฟ้าหรือรถไฟใต้ดินไปลงใกล้ๆ แล้วก็เดินไป มันทำให้เราได้เจออะไรใหม่ๆ”

สถานที่ในกรุงเทพฯ สุด hidden ที่เพิ่งค้นพบล่าสุดคือที่ไหน
“จริงๆ นอกจากบ้าน จะเจอเราได้ที่ร้านกาแฟและร้านนั่งฟังเพลงตอนกลางคืน
ซึ่งมีร้านหนึ่งที่คนรู้จักเยอะนะแต่ไม่ค่อยมีคนไปเท่าไหร่ ซ่อนอยู่ในซอยแถวทองหล่อ
อาจจะฟังดูไฮโซ แต่เปล่าเลย ชื่อร้าน Shades of Retro เป็นร้านเล็กๆ เมนูเขียนเอง อยากสั่งอะไรก็คุยกับพี่เขาได้
เรารู้สึกว่ามันธรรมดาดี”

นักศึกษาหนุ่มจบใหม่หมาดๆ
คนนี้วางแผนอนาคตไว้อย่างไรบ้าง
“เพิ่งจบมาประมาณ 5 เดือน
จริงๆ ก็ยังไม่ได้แพลนไว้เลย แต่พอเราทำเบื้องหน้า ก็เริ่มมีงานเยอะขึ้น โอกาสก็มาเรื่อยๆ
เราถือว่านี่เป็นโอกาสหนึ่ง แต่ถ้าไม่เกี่ยวกับงานละครหรือโฆษณา เราก็จะทำงานที่รู้สึกว่าใกล้ตัว
ทำอย่างนั้นแล้วมีความสุขและก็ทำได้เต็มที่ อยากทำงานให้ออกมาดีทุกงาน ซึ่งมันขึ้นกับความรู้สึกเราด้วย
เลยพยายามรับงานที่เราอยากทำจริงๆ”

เร็วๆ
นี้เราจะติดตามกรรณได้จากที่ไหนบ้าง
“มีละครของช่อง Workpoint เรื่องยุทธการสลัดนอ
แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งทางช่อง True Visions คือ เจ้าเวหา ภาคสุดท้าย
เล่นเป็นคนข้างบ้านพี่ติ๊ก (เจษฎาภรณ์ ผลดี) แล้วไปชอบน้องสาวเขาครับ
ส่วนงานมิวสิกวิดีโอน่าจะมีมาเรื่อยๆ แล้วแต่โอกาส”

ทำความรู้จักกรรณแล้วก็อย่าลืมติดตามกรรณต่อนะ

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง

คลิกสั่งซื้อ a day 191 ออนไลน์ตรงนี้เลย

The post สบตา ‘กรรณ’ แล้วมันดีกับใจ appeared first on a day magazine.

เราคงไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เธอเล่า ถ้าไม่บังเอิญว่าเราชวนเธอมาเป็นนางแบบบนหน้าปกนิตยสาร a day 188 ฉบับรองเท้าผ้าใบ แล้วตัดสินใจใช้เพียงคู่ขาเรียวงามของเธอ สุดท้ายเราจึงอยากเป็นผู้เฉลยให้ใครๆ ได้รู้ว่าเธอคนนี้เป็นใคร ทำอะไรมาบ้าง และคิดอะไรในชีวิตช่วงนี้

ตอนรับเล่นเป็นนางสีดา ในเพลง I’M SORRY (สีดา) ของวง The Rube ตัดสินใจนานไหม

ตัดสินใจทันที เพราะเป็นงานที่เราได้รำด้วย หนูเองชอบเต้นอยู่แล้ว ก่อนเป็นนางแบบหนูเคยเป็นแดนเซอร์มาก่อน ส่วนรำไทยหนูเคยเรียนตอนประถม แต่ยังไม่เคยเล่นเอ็มวีที่ต้องรำแบบนี้ เลยรับเพราะรู้สึกว่ามันเป็นงานที่ท้าทายดี

การเล่นมิวสิกวิดีโอทำให้คนรู้จักคุณมากขึ้นไหม ชีวิตเปลี่ยนไปหรือเปล่า

ตั้งแต่เล่นเอ็มวีแรกคือเพลง คู่ชีวิต ของวง Cocktail เวลาไปเรียนก็จะมีคนเข้ามาทักว่า นี่ใช่ฟ้า นางเอกมิวสิกวิดีโอเพลงคู่ชีวิตหรือเปล่า แต่พอมาเล่นเอ็มวีเพลง แพ้ทาง ของ Labanoon เราต้องเปลี่ยนทรงผมเป็นหน้าม้าก็ไม่มีใครจำได้ แล้วเล่นเพลง I’M SORRY (สีดา) ของวง The Rube ยิ่งไม่มีใครจำได้เลย เพราะว่าเราแต่งหน้าเป็นนางรำ

รู้สึกอะไรบ้างไหม ทำงานเต็มที่แต่คนกลับจำเราไม่ได้ ตอนถ่ายปก a day เล่ม 188 คนก็เห็นแต่ขา

ไม่ซีเรียสเลย หนูชอบใช้ชีวิตประมาณนี้มากกว่า ไม่ต้องจดจำหนูก็ได้ หนูไม่ชอบให้สังคมจับจ้อง หนูมองว่าวงการแฟชั่นกับวงการบันเทิงไม่เหมือนกัน การเป็นคนดังในวงการแฟชั่น
ทุกคนก็แค่รู้ว่าคนนี้เป็นนางแบบ แต่ถ้าเป็นวงการบันเทิง
พอคนรู้ว่าเราเป็นดารามันเหมือนว่าเราจะต้องอยู่ในกรอบที่คนอื่นตีไว้
เราต้องทำตามกรอบเป๊ะๆ ซึ่งโดยส่วนตัวหนูไม่ชอบอะไรอย่างนี้
หนูรู้สึกว่าหนูต้องมีชีวิตของหนูด้วย หนูอยากเดินตามเส้นทางของตัวเองมากกว่า
ใช้ชีวิตของหนูแบบนี้โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย คนส่วนใหญ่จะชอบคนที่เรียบร้อย
แต่เราติดห้าวนิดหน่อย

อยากลองข้ามฝั่งไปเป็นดาราบ้างมั้ย

อนาคตหนูอยากเป็นนางแบบอินเตอร์มากกว่า ที่แรกที่หนูอยากลองไปคือเกาหลี เพราะหนูชอบซีรีส์เกาหลี ชอบเต้น ชอบอะไรต่างๆ ของประเทศเกาหลี แล้วหนูเพิ่งไปเกาหลีกลับมา พอรู้จักกับนางแบบที่นั่นบ้าง ก็เลยรู้สึกอยากไปทำงานที่นั่น อีกอย่างในวงการนี้ เกาหลีก็ถือว่าโอเคในระดับหนึ่ง อนาคตอาจจะไปยุโรปหรือเมริกา แต่อยากลองเริ่มต้นที่นี่ดูก่อน

ดูเหมือนคุณเป็นคนมีความทะเยอทะยาน

หนูคิดว่าหนูเป็นคนไม่ค่อยกลัวอะไร เป็นคนที่คิดอยากจะทำอะไรก็ทำเลย หนูเคยคุยกับที่บ้านและพี่เอ (ผู้จัดการส่วนตัว) ว่าถ้าอายุ 20 หนูขอไปทำงานต่างประเทศนะ ตอนนี้หนูรู้สึกว่าประสบการณ์สำคัญไม่น้อยไปกว่าความรู้ ประสบการณ์บางอย่างที่หนูได้จากการทำงานบางทีมันก็ให้อะไรมากกว่าการเรียนในมหาวิทยาลัยอีก หนูเลยอยากออกไปหาประสบการณ์

ตอนอายุ 15 ที่ประกวดไทยซูเปอร์โมเดลคุณคิดอะไร

ตอนเด็กๆ หนูเรียนเต้นที่ Superstar Academy หลังจากแข่งเต้นแล้วชนะ หนูเลยได้ทุนจากที่นั่น อยากเรียนอะไรก็จะได้ส่วนลด แล้วตอนนั้นคนชอบบอกว่า จิงจิงหน้าแปลก คือหนูจะผอมแห้ง คอยาวมาก ครูก็ถามว่าสนใจอยากเป็นนางแบบไหม หนูก็เลยบอกแม่ว่าอยากลองเดินแบบดูนะ แม่ก็เลยส่งหนูเรียนเดินแบบ

แล้วตอนอายุ 15 มีประกวดไทยซูเปอร์โมเดลพอดี หลังจากเรียนเดินแบบได้ประมาณปีนึง แม่ก็พาเราไปประกวด ไปประกวดแบบงงๆ ตื่นเช้ามาไปทำบัตรประชาชน ทำเสร็จไปเซ็นทรัลเวิลด์ แล้วก็ขึ้นเวทีประกวดโดยไม่หวังอะไรเลย
ตอนก่อนรอบที่จะคัดเหลือ 20 คน หนูก็เดินผิด แล้วหนูก็ได้รางวัล Editor’s Choice ได้รางวัล Glowing and Beautiful Skin แล้วหนูก็ได้ที่ 1 ได้เป็นไทยซูเปอร์โมเดลปี
2012

จากวันนั้นจนวันนี้คุณอยู่วงการนางแบบมาแล้ว 4 ปี วงการนี้เหมือนภาพที่คิดไว้ตอนแรกมั้ย

ทุกคนคิดว่าวงการนางแบบเป็นเหมือนในหนัง ที่แบบไม่ชอบคนนี้ก็เอาตะปูใส่ในรองเท้า
ตอนเด็กๆ หนูก็เคยคิดอย่างนั้น เพราะเราติดภาพจากภาพยนตร์ จากสื่อ ทำให้เราคิดว่าวงการนางแบบต้องน่ากลัวแน่เลย แต่พอเข้ามาทุกคนเป็นมิตรมาก ทุกคนสอนหนูหมดเลย ทำอะไรไม่เป็นก็สอน

นางแบบเป็นงานที่หนักมั้ย

มีเพื่อนบอกเราว่า เป็นนางแบบเหรอ งานนี้สบาย ได้เงินเยอะด้วย แต่เราอยากสมมติให้เห็นภาพง่ายๆ คุณเคยเห็นคลิปนางแบบที่ล้มบนรันเวย์มั้ย คนอื่นดูแล้วขำ แล้วก็แชร์ แต่ครั้งแรกที่ดูหนูรู้สึกใจแป้ว เพราะหนูก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้น หนูเคยแชร์คลิปนางแบบล้มลงเฟซบุ๊ก แล้วเขียนว่า ‘เห็นมั้ย เป็นนางแบบไม่ได้ง่ายนะ’ แล้วพี่แจน ใบบุญ ก็เข้ามาคอมเมนต์ว่า ใช่ เป็นนางแบบไม่ได้ง่ายนะ

คนจะคิดว่าเป็นนางแบบไปถึงแต่งตัวเสร็จแล้วเดินก็จบ แต่ไม่ใช่นะ เป็นนางแบบเราต้องไปตั้งแต่เช้า ต้องรอแต่งหน้าทั้งวัน ซึ่งบางทีไม่มีอะไรทำ ไม่มีเพื่อน เราก็เบื่อ หรือสมมติว่าได้ชุดยากๆ ต้องใส่กระโปรงแคบๆ ใส่รองเท้าส้นสูงมากๆ แล้วเขาขอให้เราเดินไวๆ เราจะทำยังไง แล้วเดินแบบทุกครั้งไม่ใช่เดินยังไงก็ได้นะ เขาจะมีโจทย์ให้เราตลอด เช่นวันนี้ขอให้ดูเป็นคนสวยแพง วันนี้ขอดูเป็นคนบ้าๆ แรงๆ เคยวิ่งออกไปหยุดโพสต์แล้วเดินกลับก็มี

หนูว่าไม่ได้ง่ายนะเป็นนางแบบ มันต้องใช้สิ่งที่อยู่ข้างในด้วย ซึ่งจะออกมาทางสีหน้า
แววตา ท่าทางการเดิน สมมติว่าเราเดินแล้วไม่มีอินเนอร์จากข้างใน ไม่มีใครจ้างเราหรอก

นางแบบใช้ชีวิตนอกรันเวย์ยากกว่าคนอื่นมั้ย

ไม่ยาก มันยากตรงที่เราตัวสูงกว่าเพื่อนหรือเปล่า (หัวเราะ)

กินข้าวขาหมูได้มั้ย

โคตรชอบเลย พิเศษหนังด้วยนะ (หัวเราะ) นางแบบที่หนูเห็นกินกันเยอะมาก ทุกคนจะมีกล่องข้าวของตัวเอง สมมติไปเดินแบบเจอพี่หลิน (กมลพรรณ สุวรรณมาศ) เขาก็จะบอกว่า
ฉันเอาอันนี้มา มาแบ่งกันกินนะ คือทุกคนมีข้าวเป็นของตัวเองแล้วก็มีกับข้าววางอยู่ตรงกลาง นั่งกินแบ่งกัน

เข้าใจผิดมาตลอดว่านางแบบต้องกินข้าวนิดเดียว

ก็จะมีบางคนที่เป็นคนที่อ้วนง่าย แต่นางแบบส่วนใหญ่ผอมมากและอ้วนยาก

แล้วไม่แต่งหน้ากล้าออกจากบ้านมั้ย

นางแบบส่วนใหญ่ไปทำงานหน้าสดทั้งนั้นแหละ ไม่มีใครแต่งหน้าไปนะ ส่วนวันปกติถ้าออกจากบ้านหนูขอนิดนึง ทาปากก็ได้ หรือปัดขนตานิดนึงก็ยังดี

นางแบบคนไหนสวยไม่สวยเราพอมองออก นางแบบคนไหนเก่งไม่เก่งเราดูยังไง

หนูว่าไม่มีหรอกคนไม่เก่ง มีแต่ไม่พยายามมากกว่า สมมติเขาให้คุณเดินแบบ แต่เดินรอบแรกแล้วเดินไม่ได้ พออยู่ข้างหลังเวทีไม่ยอมซ้อม ออกไปก็เดินไม่ได้เหมือนเดิม แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เก่ง เขาแค่ไม่พยายาม หนูรู้สึกว่าถ้าทุกคนพยายามก็ทำได้หมด

นางแบบคนหนึ่งจะเก่งขึ้นต้องทำยังไง

อย่าไปกลัวงานที่ยาก งานไหนที่ท้าทาย งานไหนที่ยังไม่เคยลองทำ ทำไปเลย ถ้าเรายิ่งกล้าทำอะไรที่เสี่ยงๆ กล้าทำอะไรที่เราไม่กล้าทำ เราจะยิ่งได้ประสบการณ์มากกว่าเดิม

ผลงานมิวสิกวิดีโอเพลงแรกของจิงจิง

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง

The post จิงจิง-วริศรา ยู : นางเอกมิวสิกวิดีโอ และนางแบบผู้เป็นเจ้าของขาเรียวงามบนปกนิตยสาร a day ฉบับรองเท้าผ้าใบ appeared first on a day magazine.

ก่อนที่แสงจะหมด
เราหยุดการสนทนาชั่วคราว แล้วพากันเดินลงจากตึกมาที่สี่แยกใหญ่
โดยที่จิมมี่ยินดีให้ความร่วมมือเต็มที่

เรายืนรอสัญญาณไฟคนข้ามถนนตรงสี่แยก
หนุ่มสาวชาวไต้หวันหลายคนขี่จักรยานผ่านไปไม่ต่างจากที่เห็นในเรื่อง
A Chance of Sunshine เมื่อมองไปทางขวา
สวนสาธารณะบนเกาะกลางถนนที่กว้างประมาณ 3 เลน
และตึกรามบ้านช่องข้างถนนก็มีบรรยากาศไม่ต่างจากฉากที่เราเห็นในหนังสือหลายเรื่องของจิมมี่

ที่ผมคิดว่าฉากในหนังสือของจิมมี่ละม้ายคล้ายโลกฝั่งตะวันตก
นั่นเป็นเพราะผมไม่รู้จักไต้หวันต่างหาก

“ตอนนี้คุณกำลังเขียนอะไรอยู่บ้าง”
ผมยื่นคำถามฆ่าเวลาข้างทางม้าลาย

“ผมกำลังเขียนเรื่องเกี่ยวกับโรงหนัง
เป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบดูหนังมาก การดูหนังทำให้เธอมีความสุขมาก
ทั้งชีวิตของเธอมีแต่การดูหนัง” สิ้นคำตอบของจิมมี่
สัญญาณไฟคนข้ามก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว

จิมมี่ผ่านช่วงเวลาของการถ่ายรูปไปได้อย่างไม่ยากเย็น
เขาควบคุมอาการเขินอายได้ดีกว่าที่ผมคิด เราเดินอุโมงค์ลอดใต้ถนนข้ามมาอีกฝั่งถนน
บรรยากาศคล้ายๆ ฉากเรื่อง
The Sound of Colors อยู่เหมือนกัน

หลังจากที่มีคนนำ A Fish That Smiled at Me ไปทำเป็นแอนิเมชันแล้วประสบความสำเร็จอย่างมากมายในเรื่องของรางวัล
ผมก็อยากรู้ว่าจิมมี่อยากเห็นหนังสือเรื่องอื่นๆ ของเขากลายเป็นแอนิเมชันอีกไหม

“อยาก แต่ A
Fish That Smiled at Me
ยาวแค่ 9 นาทียังต้องใช้เงินทุนเยอะมาก
ผมคิดว่าคงยากที่จะมีคนเอาเงินมาลงทุนทำเรื่องอื่นๆ อีกเพราะมันไม่มีสิ่งดึงดูดทางธุรกิจเลย”

แต่เรื่องการแปลงงานของจิมมี่เป็นแอนิเมชันนั้น
ทางบริษัทของจิมมี่กำลังหาช่องทางหาพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจอยู่
เท่าที่ได้ยินกาลาเทียเล่าเป้าหมายที่พวกเขาตั้งเอาไว้นั้น ไม่ใช่แค่ทำเล่นๆ
ดูกันเองในหมู่คนสนใจภายในประเทศแน่

จิมมี่บอกว่า ถ้ามีนายทุนยอมลงทุนเพื่อให้เขาเขียนเรื่องใหม่สำหรับทำแอนิเมชันอย่างเดียว
จิมมี่ก็ยินดีร่วมมือเต็มที่ แต่เขายืนยันว่าโอกาสคงน้อยมาก

“ยังไงผมก็ไม่ค่อยชอบการประชุม
เพราะประชุมเมื่อไหร่ เรื่องมันไม่จบซะที”

16 ตุลาคม 2549 ความมืดไม่ขม

ความมืดค่อยๆ คลี่ลงคลุมไทเป

เราเดินมานั่งคุยกันต่อที่ร้านกาแฟข้างถนน
แสงไฟสลัวและอากาศเย็นๆ ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลาย จนเสียงรถราที่ดังอยู่ข้างๆ
ลอยผ่านหูไป

แม้ชีวิตคนจะยาวนาน แต่ประวัติย่อๆ
นั้นดีที่สุด จิมมี่เขียนประโยคนี้ไว้ในหน้าเปิดของหนังสือเรื่อง
The Private Me โดยที่หน้าสุดท้ายของเล่มเป็นประวัติย่อของจิมมี่
ตรงช่องความฝันสูงสุด เขากรอกว่า อยากซื้ออพาร์ตเมนต์เห็นทะเลได้

“ผมซื้อแล้ว” จิมมี่หัวเราะอายๆ “เป็นเพราะตอนเด็กๆ
ทุกครั้งที่ผมนั่งรถไฟกลับบ้านจะต้องผ่านริมทะเล
ผมเลยบอกตัวเองว่าโตมาต้องมีบ้านที่เห็นทะเลได้
มันน่าจะเป็นความฝันของคนโรแมนติกทั่วไปนะ”

ถ้าใครที่ได้อ่านเรื่อง A Chance of Sunshine คงไม่ลังเลที่จะจัดเขาเข้าไปอยู่ในกลุ่มของผู้ชายโรแมนติก

จิมมี่เขียนไว้ในหน้าแรกของหนังสือเล่มนี้ฉบับภาษาจีนว่า
เขาขอมอบหนังสือเล่มนี้ให้กับภรรยาของเขา
นางเอกในเรื่องนี้ก็เป็นนักเขียนคล้ายกับภรรยาของเขาที่เป็นนักแปลชื่อดังของไต้หวัน
แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ นาร์เนียร์ ที่วางขายในไต้หวันนั้นก็เป็นงานแปลของเธอ สามีภรรยาคู่นี้ไม่เคยสร้างงานเขียนร่วมกัน
เหตุเธอไม่ยอมแปลงานของจิมมี่เป็นภาษาอังกฤษเองก็เพราะเธอคิดว่าคงทำได้ไม่ดีเท่าคนที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก

“ผมไม่ใช่คนโรแมนติก
ผมแค่สร้างตัวละครเหล่านั้นให้โรแมนติก” คำตอบของจิมมี่คงค้านความรู้สึกของหลายคน
นักเขียนที่ไม่คิดว่าตัวเองโรแมนติกคนนี้ผูกพันกับตัวละครที่เขาวาดมาก
บางตัวที่ใช้เวลาวาดนานมาก พอวาดเสร็จต้องส่งงาน เขาก็รู้สึกไม่อยากให้
เพราะเหมือนว่ามันกำลังจะไม่เป็นของเขาอีกต่อไป

“เรื่องโรแมนติกที่สุดระหว่างผมกับภรรยาน่ะหรือ”
จิมมี่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นึกอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนผมเห็นภรรยาครั้งแรก
ผมคิดในใจว่าคนนี้แหละต้องเป็นภรรยาผม ผมยังจำวันนั้นได้
ตอนที่เรากำลังจะแยกกันกลับ เธอหันหลังกลับมามองผม ผมยังจำภาพนั้นได้”

ภรรยาของจิมมี่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของเพื่อนร่วมงานในบริษัทโฆษณา
ดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาจะเจตนาจับคู่ให้ ถ้าใครคิดว่าจิมมี่จีบภรรยาของเขาด้วยการวาดรูปให้ละก็-ผิดถนัด

“ผมไม่เคยวาดรูปให้
เธอไม่เอา” จิมมี่หัวเราะลั่น “ตอนที่เจอกันผมยังวาดรูปไม่เก่ง
ยังหัดวาดอยู่เลย ก็ใช้วิธีชวนไปดูหนังเพราะเราทั้งคู่ชอบดูหนัง
ตอนนั้นไปดูหนังกันเยอะมาก” จิมมี่ตัดบทแบบอายๆ ว่าภรรยาของเขาไม่ชอบเปิดเผยตัวเอง
เลยไม่อยากให้ผมพูดถึงเธอเวลาให้สัมภาษณ์

นอกจากภรรยาแล้ว
ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนวัย 10 ขวบก็ยังเป็นคนที่มีอิทธิพลสำคัญสำหรับจิมมี่
ภรรยาของจิมมี่ตั้งท้องในช่วงที่เขายังทรมานกับอาการของลูคีเมีย และลูกสาวคนนี้เองที่ทำให้เขามีกำลังใจต่อสู้กับโรคร้าย

ลูกสาวของจิมมี่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหนังสือของเขาเยอะมาก
เขามักจะสังเกตคำพูด ภาษา และวิธีคิด แบบเด็กๆ ของลูกแล้วเอาไปเขียนไว้ในหนังสือ
อย่างเช่นภาพวาดแม่หมูกับลูกหมูในหน้าแรกของเรื่อง
Pourquoi ที่แม่หมูบอกว่า “ถ้าลูกยังจะถามแม่อีกว่าทำไม แม่จะตีก้นซะให้เข็ดเลย” ลูกหมูก็ตอบว่า “ทำไมล่ะคะ” นั่นก็เป็นประโยคจริงที่ภรรยาของจิมมี่คุยกับลูกสาว
ส่วนภาพในหน้าสุดท้ายของเล่มที่พ่อหมูบอกลูกหมูว่า
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป
ถ้าลูกไม่ถามพ่ออีกว่าทำไม พ่อจะรักลูกมากขึ้นอีกหลายเท่า”
ลูกหมูก็ตอบว่า
“ทำไมล่ะคะ” นั่นก็เป็นประโยคสนทนาของเขากับลูกสาว

ถ้าสังเกตดีๆ
เราจะพบว่าในหนังสือของจิมมี่แทบจะไม่มีตัวละครสูงอายุเลย จิมมี่บอกว่า
วาดรูปคนแก่ไม่เป็น เพราะยังไม่แก่พอ เลยไม่ค่อยเข้าใจคนแก่ อีกเหตุผลก็คือ
เขาเคยเขียนไว้ว่า ความสะเทือนอารมณ์มักจะเกิดกับเฉพาะเด็กหรือหนุ่มสาวเสียเยอะ
เพราะเป็นวัยแห่งความไม่รู้ ช่วงที่ยังสับสน ชีวิตในวัย 30 – 40
ก็เป็นชีวิตที่ซ้ำซาก

“วัยรุ่นเป็นวัยที่ไม่ต้องทำอะไรมาก
มีความสุขแบบง่ายๆ แต่พอเราไปถึงช่วงอายุที่แก่กว่านั้น
เราจะเข้าใจว่าชีวิตมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น มีอะไรมากมายที่ทำให้เราสับสน แล้วเรื่องโศกเศร้าหลายๆ
เรื่องมันก็ไม่ได้อยู่ห่างอย่างที่คิด มันอยู่ใกล้ตัวเรามากๆ

“ผมไม่ค่อยชอบสอนอะไรคนรุ่นหลัง
ถึงผมพูดออกมา ผมก็ไม่เชื่อ มันไม่มีอะไรที่แน่นอนและตายตัว
ปัญหาที่แต่ละคนเจอมันก๊อปปี้กันไม่ได้
กับวัยรุ่นบางคนผมก็อยากจะบอกว่าจะทำอะไรก็ให้ตั้งใจมากกว่านี้
แต่บางทีผมก็อยากจะบอกว่าให้ทำตัวให้สบายกว่านี้
เพราะฉะนั้นขอให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็แล้วกัน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

จิมมี่เคยเขียนไว้ในเรื่อง Paradise Lost ว่า
คนที่มีความฝันให้ตามหา มีความทรงจำให้คิดถึง คือคนที่โชคดีที่สุด
อะไรคือความฝันในวัย 48 ปีของจิมมี่?

“ผมอยากจะมีสุขภาพดีขึ้น
จะได้ทำงานได้ต่อไป” หมอบอกเขาว่าถ้าผ่าน 5
ปีไปได้เขาก็มีโอกาสที่จะรอดจากโรคลูคีเมีย ตอนนี้เวลาก็ล่วงมา 10 ปีแล้ว
จิมมี่คิดว่ามันน่าจะโอเคแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เคยกลับไปตรวจร่างกายอย่างจริงจัง
ตอนนี้ลูคีเมียกลายเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับเขาไปแล้ว
เพราะอาการเกี่ยวกับสายตาและปวดหลังมันรบกวนเขามากกว่า

“การทำงานของผมเป็นการทำงานที่ไม่โรแมนติกเลย
เป็นการทำงานที่เป็นระเบียบและเคร่งครัดมาก ผมใช้เวลาร้อยละ 98
นั่งวาดรูปอยู่ในห้อง แล้วอีกร้อยละ 2 ออกมาให้สัมภาษณ์สื่อมวลชน
หรือเดินทางไปต่างประเทศ แต่คนส่วนใหญ่จะเห็นแค่ 2 เปอร์เซ็นต์หลัง
ไม่เคยมีใครเห็นว่าผมทำงานหนักขนาดไหน

“ผมรักในสิ่งที่ทำ
เลยไม่รู้สึกเหนื่อยหรือขี้เกียจ แล้วผมก็ไม่มีผู้ช่วย ทำเองทั้งหมด
บางรูปก็วาดเสร็จภายใน 1 วัน บางรูปก็หลายวัน ผมทำงานทุกวัน
เพราะการผลิตงานแบบนี้ต้องทำอย่างต่อเนื่อง ผมทำงานตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึง 6
โมงครึ่งทุกวัน มันเป็นช่วงเวลาที่นานมาก จนหลังๆ ร่างกายของผมเริ่มจะรับไม่ไหว
จะให้ผมลดจำนวนงานลงก็ได้ แต่ว่ามันทรมานยิ่งกว่าเพราะใจอยากทำ แต่ร่างกายไม่อำนวย
ต่อไปผมอาจจะไม่มีหนังสือออกมาอีกแล้วก็ได้ เพราะผมทำไม่ไหว” น้ำเสียงของเขาไม่ได้พูดเล่น

“ยิ่งอายุเยอะ
ผมก็ยิ่งรู้ว่าชีวิตของคนเรามีอะไรหลายอย่างที่น่าเบื่อ เราทำอะไรกับมันไม่ได้เลย
ต้องรอรับอย่างเดียว เรื่องราวในหนังสือของผมยิ่งเขียนก็ยิ่งเศร้า
แต่ผมจะปิดท้ายด้วยแสงสว่างหรืออะไรที่แฮปปี้เอนดิ้ง ในชีวิตจริงของคนเรามันไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะจบลงอย่างมีความสุขเสมอไป
ผมก็เลยอยากเขียนให้ไปในทางตรงกันข้าม”

สำหรับจิมมี่
แสงสว่างแห่งชีวิตของเขาคืออะไร?

“ขอให้มีชีวิตอยู่ต่อไป”
จิมมี่ตอบทันทีพร้อมเสียงหัวเราะ “จริงๆ
แล้วคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ไม่มีแสงสว่างในชีวิตหรอก”

เวลาล่วงเลยมากว่า 4 ชั่วโมง
กาลาเทียบอกเราว่า นี่เป็นการสัมภาษณ์ครั้งที่ยาวนานที่สุดของจิมมี่

“ถ้าคุณต้องเขียนหนังสือเรื่องยาวเกี่ยวกับผู้ชายชื่อ
จิมมี่ เลี่ยว เรื่องจะออกมาอย่างไร” ผมถามคำถามสุดท้าย

“ผมจะเขียนเกี่ยวกับขั้นตอนการผลิตหนังสือเล่มหนึ่งว่าเจออุปสรรคอะไรบ้าง
แล้วแก้ปัญหายังไง ถ้าเอาชีวิตจริงของผมมาเขียน มันมีเหตุการณ์ขึ้นลงเยอะมาก
ถ้าเอามาทำเป็นเรื่อง มันจะไม่ตรงกับความเป็นจริง” จิมมี่หยุดคิด
“ภาพที่ผมเห็นตอนนี้ก็คือ ผมเดินอยู่ในป่าลึก
ไม่รู้ว่าจะเดินไปที่ไหน ไม่รู้ว่าจะพบอะไรบ้าง เป็นไปได้ว่าอาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
แล้วผมก็เดินกลับบ้าน แต่ผมคงต้องได้อะไรจากในป่าที่คนอื่นไม่รู้”

“แล้วมันก็คงจบลงแบบแฮบปี้เอนดิ้ง
หน้าสุดท้ายคงเป็นภาพของคนคนนึงที่อายุเยอะแล้วนั่งวาดรูปอยู่ในห้องว่างที่เงียบมาก”

“ผมไม่ค่อยชอบสอนอะไรคนรุ่นหลัง ถึงผมพูดออกมา ผมก็ไม่เชื่อ มันไม่มีอะไรที่แน่นอนและตายตัว ปัญหาที่แต่ละคนเจอมันก๊อปปี้กันไม่ได้ กับวัยรุ่นบางคนผมก็อยากจะบอกว่าจะทำอะไรก็ให้ตั้งใจมากกว่านี้ แต่บางทีผมก็อยากจะบอกว่าให้ทำตัวให้สบายกว่านี้ เพราะฉะนั้นขอให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็แล้วกัน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

(จากคอลัมน์ a day with a view – a day 75 พฤศจิกายน 2549)

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง
คลิกอ่านบทสัมภาษณ์ตอนอื่นๆ ได้ที่นี่
ตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3

The post JIMMY LIAO : ผมก็เหมือนคนส่วนใหญ่ที่ไม่มีแสงสว่างในชีวิต 4/4 appeared first on a day magazine.

จิมมี่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นนักเขียนได้

เคยมีคนถามเขาหลายครั้งหลายหนว่าอยากออกหนังสือของตัวเองไหม
เขาก็ปฏิเสธไปพร้อมกับเหตุผลว่า เขาทำไม่ได้
แต่หลังจากที่ภรรยาของเขาให้กำเนิดลูกสาวคนแรกและคนเดียวเมื่อปี 2540
ก็มีคนถามเขาด้วยคำถามเดิมอีกครั้ง คราวนี้คำตอบของเขาเปลี่ยนไป
จิมมี่อยากมีผลงานอะไรสักอย่างของตัวเองเก็บไว้เป็นที่ระลึก-เผื่อว่าถ้าลูกสาวของเขาโตขึ้นมาแล้วไม่เห็นเขา
ก็ยังได้เห็นหนังสือของเขา

จิมมี่เคยเขียนถึงที่มาของหนังสือเล่มแรกของเขา
Secrets In The Woods ไว้ว่า ผมป่วยหนัก จิตใจที่กลัวและหมดหวังไม่มีทางระบาย
ผมอาศัยการวาดภาพประกอบรักษาชีวิต ขณะเดียวกันก็ระบายความรู้สึกทุกข์โศก แล้วจู่ๆ
ผมก็มีเรื่องราวมากมายที่อยากจะพูด ดังนั้น ผมจึงเอาความตื้นตันใจ ความรู้สึกเล็กๆ
น้อยๆ ทุกอย่างหลังจากได้เกิดใหม่มาวาดเป็นหนังสือภาพเล่มเล็กๆ ชีวิตเล่นตลก
ตลกแกมเศร้าเคล้าน้ำตา แต่กลับทำให้ผมกลายเป็นนักเขียนภาพไปอย่างไม่ตั้งใจ ใครๆ
ก็บอกว่าผมเป็นคนโชคดี ผมเองก็คิดเช่นนั้น

ส่วน A Fish That Smiled at Me ผลงานเล่มที่
2 ของเขาที่วางแผงไล่เลี่ยกัน
เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายหนึ่งคนที่เลี้ยงปลาในโถแก้วแล้ววันหนึ่งก็ตัดสินใจปล่อยมันลงทะเล
จิมมี่เล่าว่า เขานึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ในเช้ามืดวันหนึ่ง
ซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นความฝันหรือความคิดของเขากัน
มันเป็นความรู้สึกเหมือนถูกจองจำที่เกิดขึ้นกับเขาในระหว่างที่เขาอยู่ในโรงพยาบาล
จิมมี่เขียนในหน้าแรกของหนังสือเล่มนี้ในฉบับภาษาจีนว่า แด่หมอและนางพยาบาลที่ดูแลเขาในโรงพยาบาล

ทันทีที่ผลงานชิ้นแรกของจิมมี่วางแผง
มันก็เปลี่ยนชีวิตของเขาไปโดยสิ้นเชิง
จากที่เคยเป็นเพียงนักวาดภาพประกอบที่ไม่มีใครรู้จัก
ชื่อของเขากลายเป็นที่พูดถึงอย่างหนาหูในหมู่นักอ่าน กระแสตอบรับที่งดงามเหล่านี้กลายเป็นพลังที่ช่วยให้จิมมี่ลืมความกลัวเรื่องโรคร้ายไปได้ชั่วคราว

“ตอนแรกผมคิดว่าชีวิตนี้คงไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ผมต้องยืมเงินคนอื่นมาใช้ แต่พอหนังสือ 2 เล่มแรกออกมาก็ขายดี มีรายได้
ได้รางวัลหลายรางวัล ยิ่งเล่มที่ 3 ยิ่งขายดีมาก” จิมมี่หมายถึงหนังสือเรื่อง
A Chance of Sunshine หรือในชื่อจีนว่า เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ที่ถูกแปลไปแล้ว 11 ภาษา
ขายไปแล้วกว่า 1 ล้านเล่มทั่วโลก “ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนี้ได้
เมื่อก่อนเวลาเห็นคนมีหนังสือเป็นของตัวเอง ผมจะอิจฉามากๆ จนมาเขียนเรื่องนี้ ผมถึงเริ่มมีความมั่นใจว่าผมก็ทำได้”

จิมมี่เล่าถึงที่มาของพล็อตเรื่องที่ดังที่สุดและเป็นเรื่องรักเพียงเรื่องเดียวของเขาว่า
ตอนแรกเขาอยากจะวาดเรื่องเกี่ยวกับความรักของชายหญิงที่อยู่ในเมือง
แต่ต่างฝ่ายต่างตามหากันไม่เจอ แล้ววันหนึ่งเพื่อนข้างบ้านของเขาก็เรียกช่างมาซ่อมอะไรสักอย่าง
เขาก็เริ่มคิดว่า ทำไมถึงไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ข้างบ้านเราคือใคร
ก็เลยเอามารวมกันเป็นเรื่องของชายหญิงที่อยู่ใกล้ๆ กันแต่หากันไม่เจอ

จิมมี่เดาว่าสาเหตุที่หนังสือของเขาดังเปรี้ยงปร้างขนาดนี้ก็เพราะว่า
มันเป็นหนังสือแนวใหม่ เดิมหนังสือที่มีภาพเยอะๆ เป็นหนังสือสำหรับเด็กเท่านั้น
แต่งานของเขาเป็นหนังสือภาพสำหรับผู้ใหญ่

“หนังสือของผมอาจเหมาะกับผู้หญิงผู้ชายที่อยู่ในเมืองใหญ่ซึ่งค่อนข้างวุ่นวาย
จริงๆ แล้วในชีวิตของคนเหล่านี้อาจจะโล่งๆ ไม่มีอะไรเลย
แต่ว่าอยากจะจับความหวังไว้กับตัวเองบ้าง ตรงนี้คงเป็นสิ่งที่ดึงดูด

“ทุกอย่างที่ผมทำก็แค่เพื่อปลอบใจตัวเอง
ให้กำลังใจตัวเอง พูดกับตัวเอง ผมอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีมากๆ ผมไม่เคยคิดเลยว่า
สิ่งที่ผมทำออกมาได้ปลอบใจและให้กำลังใจบางคนไปด้วย
ผมไม่ชอบให้กำลังใจคนด้วยวิธีการเดียวกับคนทั่วไปที่เขียนว่าต้องทำอย่างนี้อย่างนั้น
ผมเลือกที่จะวาดเรื่องที่ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่องเป็นพวกอ่อนแอ ไร้ความสามารถ
ในโลกนี้มีคนแบบนี้เยอะ”

เหมือนอย่างเรื่อง Moon, Forgets จิมมี่ได้แรงบันดาลใจมาจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในไต้หวันเมื่อปี
1999 ครั้งนั้นมีเด็กจำนวนมากสูญเสียพ่อแม่ จิมมี่ค่อนข้างอ่อนไหวต่อเรื่องแบบนี้
เขาเลยทำอะไรบางอย่างเพื่อปลอบใจเด็ก
โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเด็กเหล่านั้นเข้าใจหรือเปล่า
เรื่องของเด็กชายผู้มีพระจันทร์เป็นเพื่อนเรื่องนี้มีแนวคิดหลักว่า
ถ้าคุณมองไม่เห็นสิ่งหนึ่งก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มี
บางครั้งมันก็มีอยู่เพียงแต่เรามองไม่เห็นมัน

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นการปลอบใจที่ได้ผลหรือเปล่า
เพราะเรื่องราวในเล่มนี้มันช่างเศร้าเหลือเกิน

“ผมเลือกที่จะให้กำลังใจคนด้วยวิธีการแบบนี้
การที่ผมล้มป่วยกะทันหันทำให้ผมรู้ว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ดีไปหมด
หรือว่ามีแต่ความสุขไปหมด ภายในความสุขย่อมต้องมีความทุกข์ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังเสมอ”

และถ้าสังเกตดีๆ
เรื่องส่วนใหญ่ของจิมมี่ล้วนถูกเคลือบห่อไว้ด้วยความเศร้า
และตัวละครจำนวนมากของเขาต่างก็ถูกสร้างขึ้นมาจากความเหงาและความบอบช้ำ

“สาเหตุสำคัญคงมาจากโรคของผม
ผมกลัวมากแล้วก็เหงามากเพราะต้องทำงานคนเดียว คงเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของผมที่เป็นแบบนี้ด้วย
ชีวิตในวัยเด็กของผมด้วย เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่จะเริ่มเขียนอะไรสักอย่าง
อารมณ์ความรู้สึกโศกเศร้าหรือเหงาเหล่านี้ก็จะเข้ามาในความคิดของผมก่อน”

แต่ความโศกเศร้าในบางเรื่องก็เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

อย่าง The Sound of Colors หนังสืออีกเล่มที่ดังมาก
การที่ตัวเอกของเรื่องเป็นเด็กผู้หญิงตาบอดในรถไฟใต้ดินจริงๆ
แล้วที่มาของมันก็ไม่ได้หดหู่อะไรมากมาย
จิมมี่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาในระหว่างที่ไต้หวันกำลังสร้างรถไฟใต้ดิน
เขาบอกว่าครั้งแรกที่เขาได้ใช้บริการรถไฟใต้ดินที่เมืองนอก เขารู้สึกว่ามันแปลกมาก
ความรู้สึกตอนเดินเข้ากับเดินออกต่างกันลิบลับ ทางเข้าอาจจะดูชุลมุนวุ่นวาย
แต่พอเดินออกมาก็กลายเป็นสวนสาธารณะเงียบๆ สวยๆ
เขาเลยอยากจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับความรู้สึกตรงนี้ โดยคิดต่อว่า
ถ้าตัวละครเป็นคนตาบอดน่าจะมีสิ่งที่จินตนาการหรือนึกได้มากกว่าคนทั่วไป

นอกจากความเหงาเศร้าของตัวละครแล้ว
รูปสัตว์ตัวโตที่มักจะอยู่ผิดที่ผิดทางก็เป็นอีกเอกลักษณ์หนึ่งที่ชัดเจนมากในงานยุคแรกของจิมมี่
นักเขียนผู้เลี้ยงแมวและกระต่ายอธิบายว่า
ในยุคนั้นเขาดูหนังสือเด็กเยอะก็เลยติดวิธีการวาดรูปใหญ่ๆ มาจากหนังสือเหล่านั้น
อีกอย่างเขามองว่ารูปภาพหรือรูปสัตว์ใหญ่ๆ
ที่อยู่แบบผิดที่ผิดทางมันคือปริศนาดึงดูดให้คนอยากรู้ว่าคืออะไร

วิธีการทำงานของจิมมี่ก็คือ
เริ่มต้นจากการวาดรูปแล้วค่อยเขียนเรื่อง ยกเว้นแค่เรื่อง Mr.Wing เท่านั้น
จิมมี่จะวางโครงหลักๆ ของหนังสือเอาไว้ก่อน แล้วก็แปลงมันออกมาเป็นภาพ
จากนั้นค่อยตามเก็บรายละเอียดในเรื่อง

“ผมไม่ใช่คนโรแมนติกเลย
ทุกคนมักคิดว่าคนที่ทำงานแบบผมต้องเป็นคนโรแมนติก
เหมือนนักเขียนทั่วไปที่ต้องไปเที่ยวเมืองนอกบ่อยๆ เพื่อหาความรู้สึก หามุมมอง
แต่ผมไม่เคยทำอย่างนั้น ของพวกนี้ไม่มีความหมายสำหรับผม ถึงได้ไปเที่ยวเมืองนอก
ผมก็ไม่เคยถ่ายรูป ไม่เก็บข้อมูล ไม่ทำอะไรสักอย่าง
ไอเดียที่เอามาเขียนเรื่องส่วนมากผมคิดเอาเอง เริ่มจากไอเดียแล้วค่อยคิดเป็นเรื่อง
แล้วก็หาวิธีเล่า วิธีเขียนภาพ ผมเขียนจากเรื่องในชีวิตประจำวันของผม”

ยังไม่ต้องพูดถึงตัวหนังสือของเขา
เพียงแค่ดูภาพก็คล้ายกับเราได้อ่านบทกวีแล้ว จิมมี่พยักหน้าเห็นด้วย
เขาว่าภาพเขียนของเขาหนึ่งภาพก็เหมือนเรื่องหนึ่งเรื่อง
เขาเว้นช่องว่างไว้ให้คนดูจินตนาการเยอะมาก
ส่วนสไตล์การเขียนที่ละม้ายคล้ายบทกวีนั้น จิมมี่อธิบายว่า “ผมอ่านบทกวีบ่อย แต่ไม่ค่อยเข้าใจ”
เขาหัวเราะ แล้วขยับปลอกปากกามาร์กเกอร์ในมือเล่น “แต่บทกวีของผมง่ายมาก ใครอ่านก็เข้าใจ แต่ผมไม่ได้เน้นตรงบทกวีมาก
เพราะมีภาพทำหน้าที่อยู่แล้ว เรื่องของผมใช้ภาพนำ
แค่เขียนถึงสิ่งที่อยากจะพูดกับภาพนั้นนิดเดียวก็พอ แล้วที่เห็นผมเขียนสั้นๆ
เหมือนบทกวีน่ะ จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรหรอก มันเขียนง่ายดี”

จิมมี่เคยเขียนเรื่องที่มีคนชอบเอาเรื่องของเขาไปตีความในเชิงปรัชญาว่า
ผมไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะมันไม่ใช่เจตนาของผมเลยแม้แต่น้อย
ผมแค่อยากจะแสดงวิธีคิดที่ง่ายที่สุด ตื้นที่สุดออกมาก็เท่านั้น
ไม่ได้คิดไปถึงอะไรที่แฝงอยู่ข้างหลังลึกลงไปเลย
แต่เพราะความคิดภายในของผู้อ่านต่างกัน เมื่อดูหนังสือเลยมองอะไรไม่เหมือนกัน
แต่แน่นอนว่า ปรัชญาที่ล้ำลึกที่สุดมักจะแฝงอยู่ในเรื่องตื้นๆ ง่ายๆ เสมอ

“ผมสร้างงานของผมขึ้นมาเพราะผมอยากจะทำ
อยากจะพูด อยากจะเล่าเรื่องที่ผมคิดได้ เมื่อมันวางตลาด คนอ่านจะคิดยังไง
ได้รับอะไรจากหนังสือเล่มนั้น มันก็เป็นเรื่องของแต่ละคนที่ผมเข้าไปบังคับไม่ได้”

จิมมี่เติบโตมาในวงการโฆษณา
เพราะฉะนั้นหนังสือหลายๆ เล่มของเขาจึงมีคอนเซปต์และวิธีการนำเสนอที่แปลกใหม่
เขาว่าการคิดคอนเซปต์ของหนังสือไม่ใช่เรื่องยาก นอกจากกิมมิกแล้ว
จิมมี่ติดเรื่องการตลาดก่อนลงมือเขียนบ้างหรือเปล่า?

“ผมมาคิดตอนเขียนเสร็จแล้ว
ถึงตอนนั้นมันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว” ชายผู้ได้รับการยกย่องจากนิตยสาร
Studio Voice ว่าเป็น 1 ใน 55
ศิลปินที่มีความคิดสร้างสรรค์และทรงอิทธิพลมากที่สุดในเอเชียหันไปหัวเราะกับกาลาเทีย
เขาว่าเรื่องเนื้อหาคงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือการทำปกซึ่งจิมมี่ตั้งใจกับมันมาก

“บางครั้งผมคิดเรื่องได้เรื่องนึง
ก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้คนอ่านอาจจะไม่ชอบ แต่ใจผมอยากทำมาก ผมก็ไม่สน ทำออกมาจนได้
ถ้าผมเป็นคนที่ทำงานตามความต้องการของตลาด ผมก็คงทำมาตั้งนานแล้ว
แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะไม่มีไอเดียด้านนี้จริงๆ หนังสือเล่มต่อจาก A Chance of Sunshine ก็ไม่ได้ขายดีเท่าเล่มนั้นอีกแล้ว
จริงๆ ผมก็อยากทำหนังสือโรแมนติกอย่าง A Chance of Sunshine ออกมาอีกเล่มนะ
แต่ก็ไม่รู้จะเขียนยังไงดี อาจเป็นเพราะผมอายุเยอะขึ้นด้วยมั้ง
เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ” จิมมี่ลงท้ายด้วยเสียงหัวเราะ

แล้วเรื่องที่มีคนจัดให้หนังสือของเขาเป็นหนังสือสำหรับเด็กล่ะ
เขาคิดยังไง?

“ในบางประเทศอย่างอเมริกา
มันไม่มีหนังสือประเภทนี้ หนังสือของผมก็เลยไปอยู่ในหมวดหนังสือเด็ก
บางทีผมก็อยากไปดูเหมือนกันว่าที่นั่นเขาแบ่งหมวดหนังสือกันยังไง
มันก็เลยไม่ใช่เรื่องของการเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย
ในหลายประเทศมีคนชอบหนังสือผมเยอะ แต่พอไม่รู้ว่าจะจัดหมวดยังไงสุดท้ายก็ไม่ได้แปล”

กาลาเทียเล่าให้ผมฟังเมื่อวันก่อนว่าตอนที่
The Sound of Colors ถูกแปลไปเป็นภาษาอังกฤษเพื่อวางตลาดที่อเมริกา
ทางสำนักพิมพ์ที่นั่นต้องปรับให้มันเป็นหนังสือสำหรับเด็กเพื่อให้ง่ายต่อการจัดหมวดหมู่จึงต้องมีการเชิญนักเขียนอเมริกันอีกคนมาทำงานร่วมกัน
หนังสือเล่มนี้เลยไม่ได้ถูกแปลแบบคำต่อคำ
แต่ถูกปรับเปลี่ยนโทนของภาษาและเนื้อหาให้ง่ายขึ้นสำหรับเด็ก
ทางจิมมี่เองก็ไม่ได้ติดขัดอะไร
เหมือนกับที่มีคนเอางานของเขาไปทำเป็นหนังหรือผลิตภัณฑ์มากมาย

“ผมรับได้ทุกอย่าง
แล้วก็ยินดีที่จะรับ แต่ในใจลึกๆ ผมคิดแค่ว่า ผมคือเจ้าของหนังสือเล่มนั้น
แต่หนังหรือผลิตภัณฑ์ต่างๆ มันก็มีส่วนเกี่ยวกับผม แต่ไม่มาก
มันเกิดขึ้นจากหนังสือของผม ไม่ใช่ผม”

“หนังสือของผมอาจเหมาะกับผู้หญิงผู้ชายที่อยู่ในเมืองใหญ่ซึ่งค่อนข้างวุ่นวาย จริงๆ แล้วในชีวิตของคนเหล่านี้อาจจะโล่งๆ ไม่มีอะไรเลย แต่ว่าอยากจะจับความหวังไว้กับตัวเองบ้าง ตรงนี้คงเป็นสิ่งที่ดึงดูด”

(จากคอลัมน์ a day with a view – a day 75 พฤศจิกายน 2549)

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง
คลิกอ่านบทสัมภาษณ์ตอนอื่นๆ ได้ที่นี่
ตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตอนที่ 4

The post JIMMY LIAO : ผมก็เหมือนคนส่วนใหญ่ที่ไม่มีแสงสว่างในชีวิต 3/4 appeared first on a day magazine.

จิมมี่ก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กจำนวนมากที่เดินเข้าประตูมหาวิทยาลัยไปโดยไร้เป้าหมาย

“ตอนสมัครเรียนผมไม่ได้คิดอะไรเลย มีเพื่อนบอกว่าจะไปสอบก็เลยไปสอบด้วย ไม่ได้คิดเรื่องอนาคตเลยว่าจบมาแล้วจะทำอะไร แค่สอบติดก็พอ ผมไม่รู้ว่าเรียนศิลปะจบมาแล้วทำอะไรได้ ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าการเรียนหนังสือคือการเรียนเพื่อเอาไปประกอบอาชีพ ผมรู้แค่ว่าเรียนก็คือเรียน”

แล้วในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้นี่เองที่ทำให้จิมมี่รู้ตัวว่าคงเอาดีกับการวาดรูปไม่ได้ เพราะเพื่อนร่วมรุ่นของเขาทุกคนล้วนมีพื้นฐานการวาดรูปที่ดีมากเนื่องจากร่ำเรียนกันมาตั้งแต่เด็ก ตรงกันข้ามกับเขา แม้เขาจะเคยได้รางวัลในระดับโรงเรียนมาแล้วก็เถอะ

“เหมือนกับเราร้องเพลงในห้องน้ำทุกวัน เราไม่เคยรู้สึกว่ามันไม่เพราะ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เราได้ไปโรงเรียนร้องเพลง
เจอคนที่เรียนร้องเพลงมาตลอด ถึงรู้ว่าเราเทียบเขาไม่ได้เลย เราไม่เป็นเลย”

จิมมี่เลยต้องเลี่ยงไปเรียนในสาขาที่ใช้การวาดภาพน้อยที่สุดก็คือกราฟิกดีไซน์ แม้เขาจะเสียใจอยู่บ้าง แต่สีสันในมหาวิทยาลัยก็ช่วยให้เขาลืมมันได้โดยเร็ว

“ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเป็นช่วงที่มีความสุขมาก เพราะคนที่เรียนวิชาศิลปะไม่ต้องอ่านหนังสือมาก แต่มีการบ้านต้องทำเยอะ วิชาดรอว์อิ้งก็ยากหน่อย แต่พวกงานกราฟิกดีไซน์ ผมรู้สึกว่ามันง่ายมาก เพื่อนๆ ผมต้องทำการบ้านกันจนดึกดื่น แต่ผมทำเสร็จเร็วมาก แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองก็เก่งเหมือนกัน” จิมมี่มองว่าสิ่งที่เขาเด่นกว่าเพื่อนๆ ร่วมรุ่นก็คือความสามารถในด้านกราฟิกดีไซน์ แล้วเขาก็มีเซนส์ในการใช้สีที่ดีมาก แต่จิมมี่ก็ยังยืนยันว่าจนเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วเขาก็ยังวาดรูปไม่เป็นอยู่ดี

เมื่อถามถึงความสนใจในด้านการอ่านคำตอบของจิมมี่คือ “ไม่เลย” ส่วนหนึ่งเป็นเพราะไต้หวันในยุคนั้นยังค่อนข้างปกปิดข้อมูลข่าวสารไม่ค่อยมีหนังสือให้อ่านมากนัก

จิมมี่ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างนักกิจกรรมตัวยงไม่ว่าจะเป็นการออกค่ายพักแรม หรือการเต้นรำ มหาวิทยาลัยของจิมมี่อยู่บนภูเขาที่เป็นอุทยานแห่งชาติ ตึกเรียนไม่สวยแต่สภาพแวดล้อมสวยมาก จิมมี่รู้สึกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก แต่ก็มีข้อเสียคือค่าเทอมแพง ช่วงปิดเทอมเขาเลยต้องไปทำงานที่โรงงานเพื่อหารายได้พิเศษ

“ปี 1 – 2 ผมไปทำงานในโรงงานของญาติ เป็นโรงงานพลาสติก งานของผมคือพับถุงพลาสติก” จิมมี่เล่าถึงช่วงเวลานั้นอย่างอารมณ์ดี แล้วชีวิตเขาก็มาถึงจุดพลิกผันในช่วงเรียนปี 3 – 4 เมื่อเขามีโอกาสได้เข้าไปฝึกงานที่บริษัทโฆษณา เขาถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เรียนมาทั้งหมดสามารถเอามาใช้ประโยชน์จริงๆ ได้ยังไง

ตุลาคม 2526 ลมโชยเบาราวกระซิบ

“ผมเป็นนักโฆษณาที่ไม่มีเป้าหมายอะไรที่อยากจะบรรลุไม่หวังอะไรกับตัวเองมาก”

จิมมี่สรุปชีวิตการทำงาน 12 ปีในบริษัทโฆษณาระดับท็อป 3 แห่งอย่างโอกิลวี่ฯ วันเปี่ยนถง และซาชิฯ เอาไว้ด้วยประโยคนั้น

“นักออกแบบบางคนต้องยืนยันความคิดของตัวเอง คือถ้าตัวเองคิดอะไรก็ต้องพยายามหาทุกวิถีทางยืนยันความคิดของตัวเองกับลูกค้า แต่ผมไม่คิดแบบนั้น ผมไม่ชอบประชุม ไม่ชอบคุยกับคนอื่น พอเห็นคนอื่นพยายามเสนอหรือยืนยันความคิดของตัวเอง ผมก็จะคิดว่าทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วย ไม่เห็นจำเป็นเลย ช่วงทำงานโฆษณา งานของผมเลยไม่มีอะไรโดดเด่น”

“รางวัลด้านโฆษณาผมก็อยากได้ แต่ทำไม่ได้” อดีตอาร์ตไดเรกเตอร์แห่งบริษัทโฆษณาที่เริ่มงานมาตั้งแต่เรียนจบหัวเราะ รางวัลใหญ่สุดที่เขาเคยได้เป็นรางวัลโกลด์ระดับประเทศ งานนั้นเขาเป็นคนวาดรูป ไม่ใช่ครีเอทีฟผู้คิดโฆษณา “ผมรู้สึกว่ารางวัลพวกนี้มันไม่จริง เพราะงานที่ทำไปส่งประกวดกันมันไม่ใช่งานจริง แล้วโฆษณาเป็นสิ่งเปลี่ยนแปลงเร็วมาก 1 ปีผ่านไปคงไม่มีใครจำได้ว่าปีที่แล้วใครเคยได้รางวัล ใครเคยเด่น เหมือนซีรีส์ญี่ปุ่น เป็นละครที่ดูจบแล้วก็ผ่านไป ไม่เคยอยู่ในความทรงจำของใคร

“ส่วนมากแล้วหลังเวลางาน คนในบริษัทโฆษณาก็ยังทำงานกันต่อเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมาย หรือเพื่ออะไรสักอย่าง แต่ว่าจริงๆ แล้วมันไม่มีอะไรเลย บางงานที่ผมทำอาจมีมูลค่าถึง 10 ล้านเหรียญ แต่นานๆ ไปผมก็รู้สึกว่าของพวกนี้ไม่มีอะไรเป็นของผมเลย ทุกอย่างเป็นของลูกค้า ผมอยากมีอะไรเป็นของตัวเองบ้าง ผมเกลียดการประชุมมาก ไม่ชอบประชุมกับลูกค้า ไม่ชอบประชุมกับคนที่ทำงาน ประชุมกับลูกค้าก็โดนด่าอย่างเดียว ประชุมกับทีมก็ใช้เวลานานมาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร ผมเป็นคนที่เกลียดการทำงานเป็นทีม”

การทำงานในวงการโฆษณาไม่ได้มีแต่เรื่องเลวร้ายไปเสียทั้งหมด อย่างน้อยมันก็เป็นประตูบานแรกที่เปิดให้เขาก้าวเข้าสู่โลกของการเป็นนักวาดภาพ

ในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย จิมมี่บอกว่าเขาไม่มีเซนส์เรื่องการวาดรูปเลย วาดภาพประกอบเรื่องก็ไม่เป็น
อ่านหนังสือการ์ตูนก็ยังไม่รู้เรื่อง แต่พอมาทำงานโฆษณาเขาก็เกิดความคิดว่าอยากใช้ภาพวาดของตัวเองในงานโฆษณา อยากให้คนได้เห็นภาพวาดของเขา เขาก็เลยเริ่มหัดวาดรูปด้วยตัวเองอีกครั้งในวัย 27 ปี

“สมัยนั้นในไต้หวันยังไม่เคยมีใครใช้รูปวาดในงานโฆษณา ถ้าเราเอาคนมาโฆษณาก็ต้องมีนายแบบนางแบบ มีช่างแต่งหน้าทำผม ช่างภาพ รูปที่ถ่ายออกมากับสิ่งที่ลูกค้าต้องการอาจไม่ตรงกัน แต่ถ้าเป็นภาพวาด ผมสามารถวาดให้ลูกค้าดูได้เลย ถ้าตรงตามที่ลูกค้าอยากได้ก็โอเค

“ตั้งแต่เริ่มหัดวาดรูปจนถึงมีผลงานรวมเล่มของตัวเองกินเวลา 15 ปี ซึ่งมันก็ยาวนานพอสมควร คนที่มาเป็นตัวอย่างในการวาดก็เยอะ ตลอดช่วง 15 ปีนี้ ผมดูรูปภาพทุกอย่างไม่ว่าจะอยู่ในนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์ รูปเล็กรูปใหญ่ เห็นรูปที่ไหนก็จะเอามาดูอย่างละเอียด ต้องวาดทุกวันด้วย นานๆ ก็วาดเป็นเอง”

หลังจากที่เขาหัดวาดรูปทุกวันอยู่ประมาณ 1 ปี ภาพวาดของจิมมี่ก็ได้ปรากฏตัวในงานโฆษณา จากนั้นเขาก็อยากให้ภาพวาดของเขาได้อวดโฉมในหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารบ้าง จิมมี่เล่าความฝันนี้ให้กับเพื่อนคนหนึ่งฟัง วันหนึ่งเพื่อนคนนี้ขอยืมสมุดที่จิมมี่วาดรูปเก็บไว้ไปให้บรรณาธิการสำนักพิมพ์ดู พร้อมกับเล่าว่าคนคนนี้อยากวาดรูปมาก ขอโอกาสให้เขาสักครั้งได้ไหม

แล้วจิมมี่ก็ได้รับสายจากบรรณาธิการคนนั้นติดต่อให้เขาเอาผลงานเข้าไปเสนออย่างจริงจัง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้โอกาสทำภาพประกอบเป็นครั้งแรก ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งวันที่เขาได้รับค่าตอบแทน

“ตอนที่ผมได้รับเงินผมบอกตัวเองว่าไม่ต้องทำอีกแล้ว เพราะเงินมันน้อยมาก” จิมมี่หัวเราะแล้วอธิบายต่อว่า
ขณะนั้นเขาทำงานในบริษัทโฆษณาซึ่งมีเงินเดือนค่อนข้างสูง แล้วเรตที่บริษัทโฆษณาจ่ายให้กับนักทำภาพประกอบสำหรับงานโฆษณาก็ถือว่าสูง เมื่อเขาต้องมารับค่าตอบแทนที่น้อยจนน่าตกใจ จิมมี่เลยบอกลาการเป็นนักทำภาพประกอบ แต่เขาก็ยังวาดรูปด้วยความสนุกอยู่ทุกวัน

2 – 3 ปีหลังจากนั้น บรรณาธิการคนเดิมชวนจิมมี่มาวาดภาพประกอบอีกครั้งสำหรับหนังสือของนักเขียนไต้หวันชื่อดัง “เงินน้อยเหมือนเดิม” เสียงหัวเราะของจิมมี่ทำงานอีกครั้ง “หนังสือเล่มนี้ขายดีมาก เลยมีคนเห็นงานของผมเยอะ จากนั้นหนังสือพิมพ์ ยูไนเต็ดเดลี่ ก็ชวนไปวาดภาพประกอบในหนังสือพิมพ์ แล้วก็มีคนชวนไปวาดภาพประกอบให้คอลัมน์อื่นๆ
เยอะขึ้นเรื่อยๆ

“ผมรู้สึกว่าตอนนั้นผมวาดไม่สวยเลย แต่ก็มีคนโทรมาชวนวาดเยอะมาก” จิมมี่พูดถึงงานเขาในสมัยนั้นที่ไม่ได้มีเค้าโครงคล้ายคลึงงานในปัจจุบันสักเท่าไหร่ นักเขียนภาพประกอบมือทองลองวิเคราะห์ถึงสาเหตุที่มีคนชวนเขาวาดภาพประกอบมากมายขนาดนั้นว่า ช่วงนั้นสังคมไต้หวันเพิ่งเปิดเสรีทางข่าวสาร หนังสือพิมพ์เลยมีการเพิ่มหน้า เพิ่มคอลัมน์ ซึ่งหมายถึงความต้องการงานภาพประกอบที่เพิ่มตามไปด้วย

“ผมทำงานโฆษณาพออ่านเรื่องแล้วผมจะจับประเด็นเอามาเขียนรูปได้แม่นมาก ภาพที่ออกมาเลยตรงตามที่ลูกค้าต้องการ เวลาเสนองาน ผมก็คิดแบบโฆษณา คือออกแบบหลากหลายไปให้เลือก” พื้นฐานของการเป็นคนโฆษณาตรงนี้เองที่ทำให้จิมมี่ได้เปรียบนักวาดภาพประกอบคนอื่นๆ และข้อดีอีกอย่างที่เขาได้รับมาจากการทำงานโฆษณาก็คือเขาวางแผนการทำงานได้อย่างแม่นยำและตรงเวลามาก งานไหนต้องเสร็จวันไหน กี่โมง เขาก็ตรงเวลากับมันไม่ต่างจากงานประจำ เลยถูกใจลูกค้า เมื่อทำงานด้วยกันแล้วราบรื่น งานก็ไหลเข้ามาหาจิมมี่มากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขายืนยันว่า เขาเป็นนักทำภาพประกอบที่ไม่ดังเลย ไม่เคยถูกสัมภาษณ์ ไม่มีผู้อ่านรู้จักงานของเขาเป็นที่พูดถึงแค่ในหมู่ของคนในแวดวงสื่อสิ่งพิมพ์เท่านั้น

เมื่อถามถึงจำนวนงานภาพประกอบที่เขาวาดต่อเดือนในช่วงที่พีกที่สุด

“ประมาณ 30 ชิ้น” คือคำตอบ

ไหนว่างานวาดภาพประกอบได้เงินน้อยจนไม่อยากทำแล้วไง?

“หลังๆ เพื่อนร่วมงานของผมก็ไปรับงานนอกกันหมด งานวาดภาพก็เป็นงานง่ายๆ แค่รับโทรศัพท์ วาดแล้วส่ง ไม่ต้องประชุม ไม่ต้องเจอคน ทำเสร็จในเวลาสั้นๆ ผมก็คิดว่างานง่ายๆ อย่างนี้ทำไมถึงไม่ทำ ถึงเงินจะน้อยแต่จำนวนเยอะ ก็วาดไปเรื่อยๆ วาดเสร็จก็ส่ง ผมมีเงินเดือนอยู่แล้ว ตรงนี้ก็ถือเป็นรายได้เสริม ก็เป็นงานที่มีความสุขดี ช่วงหลังๆ ที่ผมมีห้องทำงานเป็นของตัวเองแล้ว งานนอกมันเยอะมาก เยอะจนผมต้องปิดประตูห้องทำงานเพื่อวาดรูป” จิมมี่และทุกคนบนโต๊ะหัวเราะพร้อมกัน “แต่ก็ไม่ใช่ทุกวันนะ งานที่บริษัทโฆษณามันก็เยอะพอสมควร”

นอกจากเรื่องเงินแล้ว ผลพลอยได้อีกอย่างจากการวาดภาพประกอบที่ไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ก็คือ ก่อนที่จะเขียนงานแต่ละชิ้น จิมมี่ต้องอ่านเรื่องก่อน ชีวิตในช่วงนี้ของจิมมี่จึงได้อ่านหนังสือเยอะมากโดยเฉพาะงานของนักเขียนดังๆ ทำให้เขาได้เรียนรู้เรื่องงานเขียนไปในตัว

เดิมทีงานหลักของจิมมี่คืองานโฆษณาโดยมีงานวาดรูปเป็นงานรองแต่พอเวลาผ่านไป เขายิ่งรู้สึกแย่กับงานโฆษณาตรงที่ต้องทำงานเป็นทีม ต้องประชุมต้องเจอลูกค้า ในขณะที่งานภาพประกอบก็เพิ่มมากขึ้นจนเขาต้องกลับบ้านมาใช้เวลานั่งหลังขดหลังแข็งวาดรูปนานมากทุกวัน จนไปๆ มาๆ รายได้จากการวาดภาพกลับมากกว่าเงินเดือนประจำ

จิมมี่ก็เริ่มคิดว่า เขาไม่จำเป็นต้องทำงานเหนื่อยหนักเพื่อให้ได้เงินเยอะขนาดนี้ก็ได้

ในที่สุดจิมมี่ก็ตัดสินใจปิดฉากอาชีพในวงการโฆษณาหลังจากอยู่กับมันมาถึง 12 ปี ตำแหน่งสุดท้ายของเขาคือ อาร์ตไดเรกเตอร์ ตำแหน่งเดิมตำแหน่งเดียวกับตอนที่เขาเริ่มทำงาน เหตุผลก็คือเขาไม่อยากเลื่อนตำแหน่ง เขาไม่อยากมีลูกน้อง
เขาเกลียดเรื่องงานบริหารที่ต้องดูแลคนมากๆ

เป้าหมายเดียวของจิมมี่ในวันนั้นก็คืออยู่บ้านเพื่อวาดรูป

ตุลาคม 2538 เหนือฟากฟ้ามีเสียงฟ้าฟาด

จิมมี่มีความสุขกับการอยู่บ้านวาดรูปได้ประมาณ 1 ปี จากนั้น เขาก็เริ่มมีอาการปวดขานิดๆ ไปหาหมอหลายแห่งก็ไม่พบสาเหตุ เขาทนปวดขามาได้ 3 เดือน ก็ตัดสินใจเข้าโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด แล้วจิมมี่ก็พบความจริงที่ยากจะรับได้

“ตอนแรกหมอไม่กล้าบอกผมตรงๆ ว่าเป็นอะไร เขาบอกแค่พบอะไรบางอย่างที่ไม่ดีตรงกระดูกสันหลัง ผมเลยถามหมอว่าเป็นมะเร็งใช่ไหม หมอก็พยักหน้า” จิมมี่ถอดแว่นวางบนโต๊ะ ตาของเขาเริ่มแดง

จิมมี่เป็นโรคมะเร็งในเม็ดเลือด หรือ ลูคีเมีย

“ผมร้องไห้ทันทีเลย หมอบอกว่าอาการของผมรุนแรงมาก คืนนั้นผมต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาทันที ต้องโทรตามคนที่บ้านให้มาประชุมที่โรงพยาบาลว่าจะเอายังไง มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก” น้ำเสียงที่จิมมี่เล่าฟังดูสนุก แต่ตาของเขาไม่ได้บอกอย่างนั้น

“ผมคิดว่าตัวเองไม่รอดแน่ เพราะผมไม่มีความรู้เกี่ยวกับโรคนี้มาก่อน เคยเห็นแต่ในหนัง คนที่เป็นโรคนี้ตายทุกคน อย่างที่สอง คนรอบข้างที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลที่เป็นโรคนี้ก็ไม่มีใครรอด”

“ผมเตรียมตัวตายแล้ว” จิมมี่หัวเราะอีกครั้ง “ผมกลัวมาก สิ้นหวัง เศร้าใจ เสียใจ สุดท้ายก็แล้วแต่หมอว่าจะทำอะไรกับชีวิตผม มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมากๆ”

จิมมี่ใช้เวลารับการรักษาในโรงพยาบาลอยู่ 5 เดือน ผ่านการทำเคมีบำบัด 3 ครั้ง แล้วเขาก็ได้รับอนุญาตให้กลับมาพักผ่อนที่บ้าน ซึ่งเขาไม่คิดว่านี่คือสัญญาณที่ดีขึ้น

“มันยิ่งแย่ ไม่มีหมอ ไม่มีพยาบาล ไม่มีคนที่จะปรึกษาได้ ไม่มีงาน ไม่มีเงิน” น้ำเสียงของจิมมี่ฟังดูเศร้า
เกือบปีหลังจากนั้นก็มีบรรณาธิการถามไถ่เข้ามาว่าเขายังวาดรูปได้ไหม เขาก็ตอบว่าวาดได้ แต่คงวาดวันละรูปเหมือนเก่าไม่ได้ อาจจะได้แค่สัปดาห์ละรูป แล้วภาพวาดของจิมมี่ก็ได้โอกาสกลับมาปรากฏตัวในวงการน้ำหมึกอีกครั้ง จิมมี่มองว่าบรรณาธิการคงอยากช่วยเหลือเขามากกว่าเหตุผลอื่น

“รูปที่ผมวาดในช่วงนั้นไม่เหมือนรูปที่เคยวาดก่อนป่วยเลย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาผมก็ได้ยินคนพูดว่ารูปที่ผมวาดมันดีมาก
อาจจะเป็นเพราะว่ามีพระเจ้าช่วยผมก็ได้” ภาพวาดในช่วงนั้นของจิมมี่ยังคงเป็นภาพสีน้ำแต่เปลี่ยนจากภาพสีสันสดใสกลายมาเป็นภาพขาวดำที่ประณีต เศร้า และเหงาจับใจ ภายหลังภาพวาดชุดนี้ได้ถูกนำมารวมอยู่ในหนังสือเรื่อง Beautiful Solitude และได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนังสือที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งในชีวิตของจิมมี่

ระยะเวลา 3 ปีนับตั้งแต่เขามีอาการป่วย จิมมี่ก็หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง กินอาหารเจ อาหารปลอดสารพิษ และเล่นซี่กง

“ผมมองชีวิตแค่มีชีวิตต่อไปวันต่อวัน ไม่รู้ว่าความหวังมันไปอยู่ที่ไหน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับสุขภาพผมนิดเดียว ผมจะรู้สึกหวาดกลัวมาก”

“ผมรู้สึกว่ารางวัลด้านโฆษณามันไม่จริง เพราะงานที่ทำไปส่งประกวดกันมันไม่ใช่งานจริง แล้วโฆษณาเป็นสิ่งเปลี่ยนแปลงเร็วมาก 1 ปีผ่านไปคงไม่มีใครจำได้ว่าปีที่แล้วใครเคยได้รางวัล ใครเคยเด่น เหมือนซีรีส์ญี่ปุ่น เป็นละครที่ดูจบแล้วก็ผ่านไป ไม่เคยอยู่ในความทรงจำของใคร”

(จากคอลัมน์ a day with a view – a day 75 พฤศจิกายน 2549)

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง
คลิกอ่านบทสัมภาษณ์ตอนอื่นๆ ได้ที่นี่
ตอนที่ 1
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4

The post JIMMY LIAO : ผมก็เหมือนคนส่วนใหญ่ที่ไม่มีแสงสว่างในชีวิต 2/4 appeared first on a day magazine.

A Chance of Sunshine หนังสือภาพสุดโรแมนติกของเขาถูกแปลไปแล้ว 11 ภาษา ขายไปแล้วกว่า 1 ล้านเล่มทั่วโลก

เขาคือผู้ให้กำเนิด ‘หนังสือภาพสำหรับผู้ใหญ่’ หนังสือหมวดหมู่ใหม่ที่กลายเป็นกระแสในไต้หวัน งานของเขาสวย หวาน สีสันสดใส แต่เต็มไปด้วยความหงอยเหงาและเศร้าโศก ขณะที่สไตล์ลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์เกิดจากการวาดรูปเพื่อบำบัดตัวเองในช่วงป่วยเป็นโรคลูคีเมียขั้นรุนแรง

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอด แต่เขารอด

ที่ไต้หวัน, เราเห็นภาพวาดเขาได้ตั้งแต่บนบัตรรถไฟฟ้า โฆษณาข้างรถเมล์ ไปจนถึงบนรถยนต์รุ่นพิเศษที่ทำออกมาเจาะตลาดกลุ่มผู้หญิง และบนผลิตภัณฑ์อีกหลายร้อยชนิด น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก จิมมี่ เลี่ยว

จิมมี่เป็นคนเก็บตัว ไม่ออกงานสังคม ไม่ค่อยให้สัมภาษณ์ใครง่ายๆ แต่ชื่อ ‘นักเขียน’ อย่างเขาก็ยังโด่งดังได้ไม่ต่างจากดารา

ไม่อยากรู้หรือว่า ทำไม?

14 ตุลาคม 2549 อากาศเย็นเหมือนเป็นฤดูหนาว

“คุณเป็นนักเขียนหรือ”

นี่คือประโยคแรกที่ผมได้รับการทักทายจากไต้หวัน ผ่านปากของเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองในสนามบินเจียงไคเช็ค โทษฐานที่ผมดันกรอกอาชีพใน Arrival Card ว่าเป็น ‘Writer’

“ใช่” ผมสบตาเจ้าหน้าที่คนนั้น

“คุณมาเขียนเรื่องอะไร” น้ำเสียงของเขาคล้ายจะเป็นการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบผู้มาเยือนจากต่างแดนมากกว่าตั้งใจจะจับผิด

“ผมมาสัมภาษณ์จิมมี่ เลี่ยว” ชื่อนักเขียนระดับขวัญใจคนไต้หวันทั้งชาติที่เอ่ยไปน่าจะช่วยให้ผมผ่านโต๊ะนี้ไปได้เร็วขึ้น

“ขอโทษ เขาคือใครหรือ” เจ้าหน้าที่คนนั้นขมวดคิ้ว แม้ผมจะลองผันเสียงชื่อจิมมี่ในอีกหลายวรรณยุกต์ เจ้าหน้าที่หนุ่มคนนั้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะพยักหน้า สุดท้ายผมก็ตัดสินใจหยิบเอาหนังสือ A Chance of Sunshine ที่อยู่ในเป้บนหลังออกมายื่นให้เขาดู

“จี๋หมี่” เจ้าหน้าที่คนนั้นออกเสียงชื่อของจิมมี่ในสำเนียงจีนพร้อมรอยยิ้ม “เขาเป็นนักเขียนที่ดังมาก ผมชอบหนังสือเล่มนี้ของเขามาก คุณนี่โชคดีจัง ได้เจอตัวจริงของเขา”

บริษัทจิมมี่สปา (Jimmy S.P.A.) เป็นสำนักงานขนาด 2 ชั้น ภายในเต็มไปด้วยภาพผลงานของจิมมี่ที่ถูกขยายใหญ่เอามาติดแต่งไว้แทนวอลล์เปเปอร์ทั่วสำนักงาน ‘กาลาเทีย’ ผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจของบริษัทจิมมี่สปาพาผมเดินผ่านออฟฟิศไปยังโต๊ะประชุมที่อยู่ด้านใน ทุกโต๊ะทำงานที่ผมเดินผ่านล้วนมีข้าวของเครื่องใช้ที่มีลวดลายผลงานของจิมมี่วางอยู่ทุกโต๊ะ

หลังโต๊ะประชุมเป็นชั้นขนาดใหญ่เต็มผนัง สิ่งที่เรียงอยู่บนชั้นคือผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่มาจากผลงานในหนังสือของจิมมี่ คะเนด้วยสายตาน่าจะเกินกว่า 200 แบบ

ก่อนจะเริ่มการพูดคุย กาลาเทีย แอนนี่ และยูซาน 3 เจ้าหน้าที่ผู้ประสานงานเรื่องการสัมภาษณ์จิมมี่ยื่นนามบัตรของพวกเธอให้ผม ครึ่งขวาของนามบัตรเป็นพื้นที่ของข้อมูลที่นามบัตรควรจะมี ส่วนครึ่งซ้ายเป็นรูปตัวละครน่ารักๆ จากหนังสือของจิมมี่พิมพ์ 4 สีสวยสด แทนรูปถ่ายของเจ้าของนามบัตร

เมื่อถามถึงรูปบนนามบัตรของจิมมี่ กาลาเทียบอกว่าจิมมี่ไม่มีนามบัตร และไม่เคยร้องขอที่จะทำ

จิมมี่สปา เป็นบริษัทตัวแทนของจิมมี่ทำหน้าที่ดูแลเรื่องลิขสิทธิ์งานของจิมมี่ทั้งหมด หลักใหญ่ใจความของบริษัทนี้ก็คือพยายามจะไม่ลงมือผลิตอะไรเอง แต่ใช้วิธีให้ลิขสิทธิ์คนที่ถนัดในด้านต่างๆ เอาไปทำ หนังสือของจิมมี่ก็ปล่อยให้สำนักพิมพ์มืออาชีพพิมพ์ ของที่ระลึกประเภทต่างๆ ก็แล้วแต่ว่าจะมีสินค้าตัวไหนติดต่อมาขอเอาไปทำ รวมไปถึงการให้ลิขสิทธิ์เนื้อเรื่องเพื่อเอาไปสร้างหนังหรือทำละครโทรทัศน์ บริษัทนี้บริหารงานโดยทีมงานมืออาชีพจำนวนสัก 20 คน

หน้าที่หลักและหน้าที่เดียวของจิมมี่ก็คือวาดรูปและเขียนเรื่อง

จิมมี่เข้าออฟฟิศแค่ปีละ 1 – 2 ครั้งเท่านั้น เขาชอบนั่งทำงานที่บ้านมากกว่า จะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ด้วย ทีแรกผมติดต่อมาว่าอยากขอไปสัมภาษณ์จิมมี่ที่บ้าน เผื่อจะได้เยี่ยมชมห้องทำงานของเขาด้วย แต่จิมมี่บอกว่าไม่สะดวก พร้อมกับยืนยันว่า ห้องทำงานของเขาธรรมดามากจริงๆ เคยมีสื่อมวลชนรายหนึ่งไปเยี่ยมห้องทำงานของเขาแล้วถึงกับผิดหวัง เพราะมันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลย

ชีวิตจริง, จิมมี่ก็เป็นคนเรียบง่ายที่แสนจะสมถะไม่ต่างอะไรจากห้องทำงานของเขา จิมมี่เลือกที่จะนั่งรถเมล์และรถไฟใต้ดิน เพราะเขาไม่ค่อยได้ออกจากบ้านก็เลยไม่รู้ว่าจะซื้อรถไปทำไม

กาลาเทียบอกว่า จิมมี่ให้สัมภาษณ์ผ่านสื่อน้อยมากๆ เพราะเขาไม่อยากมีชื่อเสียง ดังนั้นก่อนจะตกลงให้สัมภาษณ์ก็ต้องคัดกรองกันอย่างดี เลือกเฉพาะสื่อที่เหมาะจริงๆ สื่อจากต่างประเทศที่เคยมาสัมภาษณ์จิมมี่ก็มีจากประเทศสิงคโปร์ ฮ่องกง มาเลเซีย และนี่เป็นครั้งแรกของสื่อจากประเทศไทย แล้วในช่วงนี้ช่อง Discovery ก็กำลังตามบันทึกภาพทำสารคดีชีวิตของจิมมี่ เลี่ยว เพื่อออกอากาศทั่วเอเชียด้วย

ผมกางลิสต์ที่ต้องการความช่วยเหลือจากกาลาเทียออกมาเล่าให้เธอฟังทีละข้อ จนมาถึงข้อที่ขอถ่ายภาพร่างงานที่จิมมี่ยังวาดไม่เสร็จ กาลาเทียออกตัวว่า คงเป็นไปได้ยากเพราะไม่มีใครเคยเห็น พวกเธอจะได้เห็นเฉพาะรูปที่จิมมี่วาดเสร็จแล้วเท่านั้น

ยังไม่ทันเอ่ยปาก, กาลาเทียก็เดินไปหยิบภาพวาดต้นฉบับ 3 ภาพของจิมมี่มาให้ดู มันเป็นงานสีน้ำบนกระดาษร้อยปอนด์ผิวเรียบขนาดประมาณ A2 ใส่รวมกันอยู่ในซองพลาสติก ผมจำได้ว่ามันเป็นภาพจากหนังสือเรื่อง Moon, Forgets ที่ใหญ่กว่ารูปในหนังสือเกือบ 2 เท่า กาลาเทียอธิบายว่า ภาพงานทั้งหมดของจิมมี่จำนวนนับพัน เขาเก็บมันไว้ที่บ้าน ส่วนรูปที่หลงมาอยู่ในมือผมตอนนี้เป็นรูปที่ทางกาลาเทียขอนำมาสแกนเพื่อเอาไปใช้ทำอะไรสักอย่าง

ข้อมูลสุดท้ายที่ผมได้รับจากกาลาเทียก็คือ จิมมี่เป็นคนขี้อายมาก พูดน้อย และไม่ถนัดในการใช้ภาษาอังกฤษ เราเลยต้องสนทนากันผ่านล่าม

ถ้ามีคนสงสัยว่าจิมมี่ เลี่ยว คือใคร? บนปกหน้าของหนังสือรวมผลงานของเขาเขียนบอกไว้ว่า

จิมมี่ เลี่ยว คือ นักเขียน, นักทำภาพประกอบ, กวี, นักเล่าเรื่อง, พ่อ และ เด็ก

16 ตุลาคม 2549 แดดสาด

บ่าย 2 โมงตรง ผม กาลาเทีย แอนนี่ และคเชนทร์ ช่างภาพที่เพิ่งบินตามมาสมทบเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ และคุณสุนีย์ ล่ามไทย-จีน นั่งรอจิมมี่พร้อมอยู่ในห้องประชุมของสำนักพิมพ์โลคัสเรียบร้อย

จิมมี่โทรมาบอกกาลาเทียว่าจะมาถึงช้าประมาณครึ่งชั่วโมง คเชนทร์ขอตัวเดินลงไปดูโลเคชันสำหรับถ่ายรูป เขาสนใจมุมหนึ่งในสวนสาธารณะตรงเกาะกลางถนน เขาว่ามันคล้ายกับบรรยากาศในหนังสือหลายๆ เรื่องของจิมมี่

ผมถามกาลาเทียว่าจิมมี่จะยอมเดินลงจากตึกไปถ่ายรูปข้างล่างไหม เธอบอกว่าไม่รู้จริงๆ อันนี้ต้องแล้วแต่จิมมี่ ถ้าเขายอมก็จบ แต่ถ้าไม่ยอม เธอยินดีส่งไฟล์รูปถ่ายที่มีอยู่แล้วให้เรา เธอว่าให้ผมลองขอจิมมี่ดูเองตอนสัมภาษณ์ก็แล้วกัน

เหตุผลเดียวที่จะทำให้เขาไม่ยอมลงไปถ่ายรูปกับเราข้างล่างก็คือ ‘เขาอาย’

บ่าย 2 โมง 25 นาที จิมมี่มาแล้ว

เสียงของจิมมี่ดังผ่านประตูเข้ามาก่อนตัว จิมมี่เป็นผู้ชายร่างเล็ก สวมเสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ สะพายกระเป๋าผ้า ดูสมกับเป็นอดีตอาร์ตไดเรกเตอร์บริษัทโฆษณาจริงๆ

จิมมี่เดินเข้ามาหาพวกเรา เขาก้มหัวขอโทษที่มาสายอยู่หลายหน แล้วค่อยเริ่มต้นเอ่ยปากทักทายกัน ผมนั่งติดกับจิมมี่ ตรงข้ามเราคือล่าม ก่อนอื่น ผมเริ่มแนะนำ a day ให้เขารู้จัก

เท่าที่ผมสังเกตได้ จิมมี่เป็นผู้ชายที่ร่าเริง หัวเราะสนุกตลอดเวลา ไฮเปอร์นิดๆ แล้วก็ดูเป็นผู้ชายนิ่มๆ ที่มีแววตาซุกซนเหมือนเด็กๆ

“ได้ยินมาว่าคุณไม่ชอบให้สัมภาษณ์เพราะไม่ชอบการมีชื่อเสียง ไม่ชอบเป็นที่รู้จักของคน ชื่อเสียงมันไม่ดีตรงไหนหรือ” ผมถามจิมมี่ผ่านล่าม

“คุณเริ่มสัมภาษณ์แล้วใช่ไหม” จิมมี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ผมอยากให้ผู้อ่านรู้จักแค่ผลงานของผม รู้แค่ว่าคนทำชื่อจิมมี่ก็พอ ไม่ต้องรู้หรอกว่าคนทำเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง ตัวผมไม่มีอะไรน่าสนใจ ผลงานของผมน่าสนใจมากกว่า”

จิมมี่ตอบแบบอายๆ

จิมมี่จะเขินมากกว่านี้หลายเท่าถ้ามีผู้อ่านทักเขาในที่สาธารณะ “แต่ไม่ค่อยมีคนทักผมหรอก มีคนจำหน้าผมได้ไม่เยอะ เวลาผมไปยืนตรงจุดที่วางหนังสือผมในร้านหนังสือยังไม่มีคนรู้จักผมเลย อย่างนี้ก็ดี” สิ่งที่จิมมี่สังเกตได้จากการยืนดูกลุ่มแฟนหนังสือของเขาก็คือ หนังสือของเขาไม่เหมือนหนังสือทั่วไปที่มีแต่ตัวหนังสือซึ่งต้องอ่านคนเดียว แต่หนังสือภาพของเขาอ่านด้วยกันได้ เขาเลยมักเห็นคู่รักหนุ่มสาวยืนอ่านหนังสือของเขาด้วยกันบ่อยๆ อ่านไปคุยกันไป แต่ถ้าใครมองว่าหนังสือของเขาเป็นเหมือนกามเทพชั้นดีที่ช่วยให้คนรักกัน เขาขอปฏิเสธ “หนังสือของผมออกไปทางโศกเศร้า เป็นสีดำๆ หม่นๆ ไม่น่าจะนำความรักมาให้ผู้อ่านได้หรอก”

เสียงโทรศัพท์มือถือของจิมมี่ดังแทรกขึ้นมา เขารีบรับสายแล้วตอบว่าไม่สะดวกคุยตอนนี้ เดี๋ยวโทรกลับ แล้วเขาก็ปิดโทรศัพท์มือถือโนเกียรุ่น 2100 เครื่องเก่าตัวเครื่อเรียบๆ ไร้ลูกเล่น ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ

มิถุนายน 2505 เมฆหนาฟ้าครึ้ม

เมื่อพูดถึงชีวิตในวัยเด็ก สิ่งแรกที่จิมมี่คิดถึงก็คือ ‘ความเหงา’

“ผมรู้สึกว่าตัวเองเหงา พ่อแม่พาผมไปอยู่กับย่าที่ชนบท ภาพที่ผมจำได้ก็คือ ผมอยู่กับย่าในบ้านหลังใหญ่ แล้วทุ่งนาก็กว้างมากแต่ไม่มีเพื่อน รอบๆ บ้านไม่มีใครเลย ช่วงฤดูร้อนมีญาติๆ ที่เป็นพี่ๆ น้องๆ มาเล่นด้วยบ้าง แต่เวลาอื่นผมอยู่คนเดียว วัยเด็กของผมไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไหร่ ไม่ได้มีอะไรไม่ดีนะ มันแค่เงียบเหงา ผมไม่ค่อยมีความทรงจำในวัยเด็ก จำได้คร่าวๆ ว่าโตที่ชนบท แม่บอกว่าเป็นช่วงเวลาที่สั้นมาก แต่ในความทรงจำของผมรู้สึกว่ามันนานมาก”

จิมมี่เคยเขียนความทรงจำในวัยเด็กของเขาไว้ในเรื่อง The Moments ว่า ช่วงอายุก่อน 4 ขวบ ผมว่าก็น่าจะมีความสุขนะ แต่เรื่องที่จำได้แม่นที่สุดกลับมีแต่เรื่องเสียใจเป็นส่วนใหญ่ เรื่องความสุขสนุกสนานเล็กๆ น้อยๆ กลับดูเป็นเรื่องที่ค่อนข้างรางเลือน มีแต่อดีตอันทุกข์ระทมเท่านั้นที่มักจะวนเวียนอยู่ในใจไม่เลิกรา

“ตอนเด็กๆ ผมเคยตกน้ำ 2 ครั้ง” จิมมี่หัวเราะเสียงดังเมื่อย้อนคิดถึงวัยเด็ก “มีครั้งนึงที่ม้าแกะสลักบนหลังตู้ตกมาใส่ ผมจำได้ว่าตอนถูกเข็นเข้าไปในโรงพยาบาล เส้นผมของผมมีแต่เลือด อีกเรื่องที่จำได้ก็คือ ตอนเทศกาลไหว้บรรพบุรุษ น้องชายผมหายตัวไป แถวนั้นมีสระน้ำ แล้วข้างๆ สระน้ำก็มีรองเท้าของเด็กคู่หนึ่ง แม่คงคิดว่าน้องอยู่ในนั้น ภาพที่ผมจำได้ก็คือ แม่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นแล้วก็ลงไปหาน้องในน้ำ 2 วันถัดมาถึงหาเจอ” เล่าจบจิมมี่ก็รีบเสริมว่า เรื่องสนุกสนานในวัยเด็กก็มีบ้างเหมือนกัน เช่น ได้เล่นในทุ่งนา จับกบ แต่เขาจำเรื่องเศร้าได้แม่นกว่า

จิมมี่กลับเข้ามาเรียนชั้นประถมในเมืองที่ไทเป เขาบอกว่าทุกปีครูจะพานักเรียนไปเที่ยวสวนสัตว์แล้วก็ให้นักเรียนวาดภาพสัตว์ จิมมี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงวาดแต่ภาพยีราฟเหมือนเดิมทุกปี ทำให้ตอนนี้เขาไม่อยากวาดยีราฟอีกต่อไปแล้ว

อีกเรื่องที่เขาจำได้แม่นก็คือ เขาชอบวาดภาพประกวด แต่ไม่เคยได้รางวัล “ผมไปถามครูว่าทำไมผมถึงไม่ได้รางวัล ครูบอกว่าผลงานของผมมันเกินวัยเหมือนผลงานของผู้ใหญ่ก็เลยไม่ให้รางวัล แต่ผมคิดว่าครูคงหลอกผมมากกว่า” จิมมี่หัวเราะร่วน เขาบอกว่าช่วงประถมเป็นช่วงเวลาที่เขามีความสุขมาก

“ช่วงมัธยมไม่มีความสุขแล้ว เพราะถูกตีทุกวัน ผมต้องเรียนหนังสือทุกวัน สอบทุกวัน แล้วก็โดนตีทุกวัน” จิมมี่เล่าว่า ผลการเรียนของเขาไม่แย่มาก แต่ก็ไม่ถึงกับดี ตอน ม.1 เขาเคยแข่งขันวาดรูประดับโรงเรียนแล้วได้ที่ 1 ตอน ม.2 ได้ที่ 2 ม.3 ได้ที่ 3

ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย จิมมี่มีเพื่อนใหม่คนหนึ่งเพิ่งย้ายมาจากโรงเรียนอื่น เพื่อนคนนี้บอกว่าอยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้านศิลปะ จิมมี่ถึงได้รู้ว่ามันมีสาขานี้ในมหาวิทยาลัยด้วย เขาเลยไปเรียนพิเศษด้านการวาดรูปเพิ่มเติมอยู่ 3 – 4 เดือน

ในที่สุดเขาก็สอบติดคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาทัศนศิลป์ มหาวิทยาลัยวัฒนธรรมของไทเป

“ผมอยากให้ผู้อ่านรู้จักแค่ผลงานของผม รู้แค่ว่าคนทำชื่อจิมมี่ก็พอ ไม่ต้องรู้หรอกว่าคนทำเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง ตัวผมไม่มีอะไรน่าสนใจ ผลงานของผมน่าสนใจมากกว่า”

(จากคอลัมน์ a day with a view – a day 75 พฤศจิกายน 2549)

ภาพ คเชนทร์ วงศ์แหลมทอง

คลิกอ่านบทสัมภาษณ์ตอนอื่นๆ ได้ที่นี่
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4

The post JIMMY LIAO : ผมก็เหมือนคนส่วนใหญ่ที่ไม่มีแสงสว่างในชีวิต 1/4 appeared first on a day magazine.