ฉันคิดเอาเองว่าใครๆ ก็น่าจะเคยประสบปัญหาแบบ ‘จีน’ หญิงสาวในเรื่องผู้ต้องการจะเคลียร์บ้านเพื่อรีโนเวต เกิดเป็นมหกรรมการโละของออกจากบ้าน จนไปเจอกับสิ่งของแห่งความทรงจำบางชิ้นที่ไม่รู้ว่าควรจะทิ้ง เก็บไว้ หรือนำไปคืนดี

นี่เป็นภาพยนตร์เรื่องล่าสุดที่ ออกแบบ–ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง กลับมารับบทบาทบนจอหนังอีกครั้งหลังห่างหายไปโลดแล่นกับความโด่งดังของภาพยนตร์เรื่อง ฉลาดเกมส์โกง ที่สร้างปรากฏการณ์ระดับโลกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว

จากความสำเร็จในวันนั้น โอกาสมากมายวิ่งเข้าหาออกแบบในระดับที่เธอเองก็ไม่เคยคาดฝันมาก่อน ไม่ว่าจะด้านแฟชั่น การเดินแบบ หรือการแสดง จนได้โกอินเตอร์ไปปรากฏตัวตามสื่อระดับโลกไม่น้อย ยังไม่นับที่เธอได้สั่งสมบทเรียนและประสบการณ์ผ่านการเดินทางไปทำงานหลายประเทศ กลายเป็นหลักไมล์สำคัญที่ทำให้โลกในสายตาของหญิงสาวคนหนึ่งกว้างขึ้นมากจากเดิม

ในวันที่เธอเติบโตขึ้นทั้งการเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ประสบการณ์การทำงาน และขวบปีที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ที่ผ่านมาออกแบบใช้ชีวิตแบบไหนและต้องทิ้งอะไรไปบ้าง ในโมงยามที่ทำงานอย่างหนักหน่วง สถานที่ทำงานคือที่ไหนสักแห่งบนโลกที่ไม่ใช่บ้านเกิด เธอได้อะไรกลับมา

แน่นอนว่าทั้งหมดนั่นทำให้ภายนอกเธอดูโตและเป็นผู้ใหญ่ แต่หญิงสาววัย 23 ปีคนนี้กลับย้ำกับเราเสมอว่า เธอยังไม่โต เธอยังไม่อยากเป็นผู้ใหญ่

หลังจาก ฉลาดเกมส์โกง มีอะไรในตัวเราที่เปลี่ยนไปบ้าง 

รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่รู้จักมากขึ้นและโตขึ้นผ่านการเดินทางต่างๆ

หมายถึงรู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นจากการทำงานในหลายๆ ประเทศใช่ไหม

ใช่ เพราะการเดินทางของออกแบบเริ่มต้นจาก star tour ของ ฉลาดเกมส์โกง แล้วมันได้ไปหลายประเทศ ซึ่งแต่ละประเทศก็มีวัฒนธรรมและสังคมของเขาที่เราได้เรียนรู้ในหลายๆ แง่มุม หลักๆ เลยคือวัฒนธรรมการทำงาน ทำให้รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นจากการได้เรียนรู้อะไรพวกนี้

อะไรที่ทำให้เรารู้ว่าตัวเองโตขึ้น 

มุมมองของเราที่เข้าใจอะไรได้ง่ายขึ้น แบบเข้าใจจริงๆ ไม่ได้บังคับว่าต้องพยายามทำความเข้าใจ แต่เราเข้าใจมันเอง นี่แหละคือจุดที่ทำให้เราเข้าใจตัวเองและโตขึ้น

ช่วงสองปีที่ผ่านมาคุณทำอะไรอีกบ้าง

ได้โกอินเตอร์จากการทำงาน ออกแบบได้ไปต่างประเทศบ่อยๆ จากแฟชั่นและงานแสดง แฟชั่นก็มีฮ่องกง ไต้หวัน จีน ซึ่งออกแบบก็ได้ไปถ่ายซีรีส์ที่จีนมาด้วย ถือว่าได้เปิดโลกกว้างที่เป็นอีกชีวิตหนึ่งที่เราได้เรียนรู้

ยากไหมกับการต้องทำงานต่างประเทศเป็นระยะเวลานานๆ

ออกแบบว่าจริงๆ มันก็เหมือนกับที่ไทย แต่แค่เป็นเรื่องความแตกต่างของทีมงาน อย่างประเทศจีนเขาค่อนข้างทำงานเป็น project by project จำนวนเงินเท่านี้ และต้องเสร็จในเวลาเท่านั้นเท่านี้ มีการกำหนดเลยว่าสามวันต้องได้หนึ่งตอน แต่ในหนึ่งตอนดีเทลเยอะมากๆ เพราะฉะนั้นทุกคนจะไม่พร้อมไม่ได้ ทุกคนต้องพร้อมกัน ต้องสามัคคีกัน ไม่ว่าจะช่างกล้อง ช่างไฟ ทุกคนต้องอยู่ด้วยกัน เวลาสี่เดือนที่อยู่กับพวกเขาออกแบบต้องพร้อมไปทำงานทุกเมื่อ

ซึ่งการทำงานถือเป็นสิ่งที่คุณได้เรียนรู้มากๆ จากการไปต่างประเทศใช่ไหม

เรียนรู้แบบยิ่งใหญ่เลย ตอนที่ออกแบบมีโอกาสไปทำงานกับ CHANEL ตอน cruise collection ที่มาโปรโมตที่ไทย ออกแบบไปถ่ายงานที่ฝรั่งเศส ทีมงานเขามีสตอรีบอร์ดของทุกอย่างที่ชัดเจนมากๆ มีการเตรียมพร้อมในการทำงาน รวมไปถึงการเตรียมนักแสดงที่ต้องให้รอแบบไม่เหนื่อย เพื่อให้ทุกคนรู้สึกว่ามาสนุกกับการทำงาน ไม่ใช่มาทำงานเพื่อทำงาน แต่ขณะเดียวกันมันคือการออกมาทำงาน ซึ่งพวกเขาพร้อมมากจริงๆ ตอนนี้ต้องหมดเวลาแล้วนะ กำหนดเวลาชัดเจน ซึ่งที่ไทยก็มีนะ แต่มันต่างตรงสโคปการทำงานที่ใหญ่กว่า การทำงานของคนไทยจะเน้นพึ่งพาอาศัยกัน ของต่างประเทศงานก็คืองานจริงๆ และส่วนตัวรู้สึกว่าวงการแฟชั่นต่างประเทศค่อนข้างกว้างกว่าประเทศเรามาก 

มีประสบการณ์ทำงานครั้งไหนที่ถือเป็นบทเรียนสำคัญที่สุด

ส่วนตัวคิดว่าตอนไปถ่ายซีรีส์อยู่ต่างประเทศนานๆ ประมาณ 4 เดือน เพราะไม่เคยไปนานขนาดนั้น รู้สึกว่าเหนื่อยมากๆ อยากกลับบ้านร้องไห้ โทรหาแม่จนที่บ้านบินมาเยี่ยม แล้วอย่างที่บอกว่ากองถ่ายโหดมาก ทุกคนต้องพร้อมจริงๆ เพราะทุกคนรับเป็น project by project ทั้งหมดเพื่อทำเรื่องนี้ให้เสร็จตามเวลาที่กำหนด ดังนั้นเราไม่สามารถบอกหม่าม้าได้ว่าเราจะว่างวันนี้ๆ วันที่หม่าม้ากับครอบครัวมาเยี่ยม เราไม่ว่างเลย พอถ่ายเสร็จสี่ทุ่มให้พี่คนขับรถไปส่งที่โรงแรมหม่าม้า ไปหาหนึ่งชั่วโมง แล้วกลับมาถ่ายต่อ 

แต่มันเป็นหนึ่งชั่วโมงที่มีคุณค่ามาก มันกลายเป็นหนึ่งชั่วโมงที่เป็นภาพจำ เราจำได้ทุกวินาที จำบรรยากาศ จำห้อง จำโรงแรมเป็นฉากๆ แล้วกลายเป็นพลังบวกที่ทำให้เรากลับไปทำงานต่อได้ รู้สึกว่าโอเค เราจะสู้ให้มันจบ คิดว่าไม่ใช่แค่เราที่เป็นต่างชาติมาทำงานที่นี่จะรู้สึก พวกเขาที่เป็นคนที่นี่เองก็รู้สึกเหมือนกัน เราเหนื่อย เขาก็เหนื่อย ทุกคนเหนื่อยเหมือนกันหมด เราคิดด้านเดียวไม่ได้

แล้วตอนเข้าวงการ คุณเคยคิดถึงการไปทำงานระดับโลกไหม

ในฐานะนางแบบก็คิดเป็นภาพฝัน เป็นเป้าหมายของชีวิตไว้ว่าเรียนจบแล้วจะไปต่างประเทศ หนึ่ง สอง สาม สี่ ก็มีปกติอยู่แล้วของนางแบบคนหนึ่ง แต่เราไม่เคยคิดว่าจะผันตัวมาเป็นนักแสดงมากกว่า เป็นสิ่งที่รู้สึกว่าค่อนข้างห่างไกล ถึงแม้ว่าตัวออกแบบจะได้เล่นมิวสิกวิดีโอและโฆษณา ซึ่งด้วยฐานะของออกแบบตอนนั้นด้วยมั้งที่ยังรู้สึกว่าการทำการแสดงจริงๆ ทั้งเรื่องมันดูเป็นไปได้ยาก เราไม่คิดว่าจะไปเป็นนักแสดงได้เต็มตัวขนาดนั้น 

หลายคนมองว่าออกแบบนำหน้านักแสดงนางแบบรุ่นพี่ไปแล้ว ตัวคุณเองมองแบบนั้นหรือเปล่า 

ออกแบบเป็นคนสู้แต่ว่าสู้กับตัวเอง ถ้ามีศัตรูก็คือเป็นศัตรูกับตัวเอง เป็นการแข่งกับตัวเองมากกว่า ไม่เคยไปเปรียบเทียบกับใคร เพราะทุกคนก็มีมุมที่ดีและมุมที่เก่งของแต่ละคนอยู่แล้ว ซึ่งเราเทียบเขาไม่ได้ ไม่มีใครเทียบใครได้เลย 

ชอบแข่งกับตัวเองมากกว่าคนอื่น

ใช่ ส่วนตัวรู้สึกว่าการใช้ชีวิตคือมิชชั่น เหมือนการเล่นเกม ถ้าเปรียบเทียบชีวิตก็คือผ่านแต่ละด่านไปให้ได้ เก็บเลเวล แล้วเลเวลในชีวิตจะมากขึ้นเรื่อยๆ นั่นคือค่าประสบการณ์ที่เราได้รับมา

ระหว่างนางแบบกับนักแสดง คุณชอบบทบาทไหนมากกว่ากัน

จริงๆ ออกแบบชอบและทำได้ทั้งคู่ แต่ถ้าให้เลือกเลย เราชอบการเป็นนักแสดงมากกว่า เพราะมันท้าทายว่าทำยังไงให้คนเชื่อว่าเราเป็นตัวละครนั้นจริงๆ ไม่ติดภาพการที่เราเป็นตัวละครใดตัวละครหนึ่ง 

กลับมาสู่จอหนังอีกรอบในฐานะนางเอกพันล้าน คุณกดดันไหม

ไม่กดดัน เพราะงานคนละสโคปกัน ดีใจมากๆ ที่ได้ทำงานกับทีมนี้ เพราะพี่เต๋อ (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์) คือคนที่อยากทำงานด้วยมานานแล้ว บวกกับพอได้ฟังเรื่องราวของตัวละครที่เราไปแคสต์แล้วดีมาก ส่วนตัวออกแบบชอบ แต่ตอนแคสต์พี่เต๋อก็พูดเลยว่าขอแคสต์ไว้ก่อนนะ เพราะจริงๆ แล้วไม่รู้ว่าจะมีคาแร็กเตอร์เป็นคนไหน ซึ่งด้วยตัวจีนเองก็ค่อนข้างอายุเยอะกว่าออกแบบ เป็นคนวัยทำงานปลายๆ แล้ว เขาก็เลยลองดูว่าจะปรับอะไรได้มากน้อยแค่ไหน แล้วเราก็ได้รับบทนี้ 

อะไรที่ทำให้คุณสนใจอยากแสดงเป็นตัวละครนี้

เพราะตัวละครไกลตัวออกแบบ ซึ่งเป็นเรื่องท้าทาย คนละนิสัยกันเลย เป็นตัวละครที่เราต้องปรับมายด์เซตใหม่หมด ออกแบบเวิร์กช็อปกับพี่เต๋อเกือบทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อคุยกันว่าทำไมจีนถึงทำแบบนี้ ถ้าออกแบบเป็นจีนจะทำยังไง ซึ่งจูนไปจูนมาเราก็เข้าใจจีน

ถ้าออกแบบเจอสถานการณ์เดียวกับจีน อะไรที่ทำให้ตัดสินใจทิ้งหรือเก็บของชิ้นนั้น

มันอยู่ที่ว่าใครซื้อให้ ถ้าซื้อเองจะทิ้งง่ายมากๆ เป็นคนที่ถ้าของไม่ฟังก์ชั่นกับเราแล้วจะทิ้งเลยเพราะไม่ได้ใช้ แต่ถ้ามีคนให้มา อย่างนาฬิกาเรือนแรกในชีวิตที่พี่ให้ตั้งแต่ ป.5 จะไม่ทิ้ง ต่อให้มันใช้ไม่ได้แล้วก็ตาม หรือโทรศัพท์เครื่องแรกที่หม่าม้าซื้อให้ก็ยังเก็บไว้ไม่เคยทิ้ง

แล้วช่วงที่ทำงานหนักๆ เป็นที่รู้จักมากขึ้น มีอะไรที่คุณรู้สึกว่าต้องทิ้งหรือเสียไปหรือเปล่า

ถ้าตอนเด็กรู้สึกว่าเสียเวลาเล่น เสียเวลาที่จะได้เล่นกับเพื่อน เสียช่วงชีวิตวัยเด็ก เพราะออกไปทำงานและเรียน

แต่คุณก็เอนจอยกับการเลือกทำสิ่งนี้

เราเอนจอยทั้งคู่ คือทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเราก็เอนจอย หรือนานๆ ทีได้กลับมาเล่นกับเพื่อนเราก็เอนจอย หรือการที่เราทิ้งการเรียนการเล่นกับเพื่อนไปบางครั้งเราก็เอนจอย กลายเป็นว่าพอมองกลับไปแล้วมันกลายเป็นโมเมนต์ที่เราทิ้งไปก็ได้ ถ้าถามว่าเสียดายไหมก็เสียดาย แต่ก็เป็นที่เข้าใจและยอมรับได้

แล้วช่วงที่แทบไม่ได้อยู่ไทยล่ะ

ถ้าอย่างนั้นก็เสียดายการที่ไม่ค่อยได้อยู่กับครอบครัวเท่าไหร่ เพราะเดินทางบ่อยมาก คิดถึงการอยู่กับพี่ๆ การทำงานกับคนไทย สุดท้ายแล้วคำว่าโฮมซิกมันมีอยู่จริง เราคิดถึงบ้านมากๆ นั่นคือความเสียดาย เพราะช่วงนั้นเราก็เจอเหตุการณ์ในชีวิตเหมือนกัน อย่างตอนอาม่าเสียเราก็ไม่ได้อยู่ที่ไทย แต่ทุกคนในครอบครัวเข้าใจออกแบบมากๆ และรู้สึกอีกอย่างหนึ่งว่า ถ้าเราไม่ทำงานตอนนั้น และถ้าเราเสียใจที่ไม่ได้ทำ เราว่าพวกเขาก็จะเสียใจที่เราไม่ได้ทำเหมือนกัน เพราะครอบครัวซัพพอร์ตเราตั้งแต่เด็กๆ แล้ว อยากทำอะไรก็ทำ แค่ขอให้เรียนให้จบด้วย 

เราเองก็เข้าใจว่าพอมาอยู่จุดนี้มันก็เป็นจุดที่เราเลือกเองด้วย ถ้าต้องทิ้งอะไรบางอย่างไปก็ต้องยอมรับมันให้ได้ โดยที่เข้าใจในเหตุและผลทั้งหมดที่เกิดขึ้นจริงๆ

อย่างนี้เคยผิดหวังจากงานที่ทำไหม

เรื่องการแสดงบางงานก็มีที่รู้สึกว่าทำได้ดีกว่านี้ แต่เวลา สถานที่ มันไม่ได้แล้ว หรือจริงๆ เราร้องไห้ได้มากกว่านี้แต่เมื่อวานเราไม่ได้นอนเพราะถ่ายงานทั้งคืนเลย ซึ่งพวกข้อจำกัดต่างๆ เหล่านี้ออกแบบว่ามันเข้าใจได้ ไม่ต้องคิดมาก แค่มูฟออนแล้วทำงานอื่นให้ดีขึ้นก็พอ จะได้ไม่ต้องติดอยู่ตรงนั้น 

แต่ไม่เคยรู้สึกว่าต้องทิ้งตัวตนไปกับการทำงาน

ถ้าช่วงที่ทำงานเยอะๆ รู้สึกว่ามีทิ้งไปบ้าง เพราะว่าตอนนั้นมันคือการพร้อมในการไปทำงาน กดดันมาก อยู่ในโหมดนั้นตลอดสี่เดือนเลยมีความรู้สึกว่าตัวเองแกว่งๆ เหมือนสูญเสียตัวเองไปช่วงหนึ่ง แต่เรากลับมาเป็นตัวเองแล้ว

ตัวตนของออกแบบมีส่วนประกอบอะไรบ้าง

มันประกอบกันหมดเลย ความเป็นเด็ก ความเป็นผู้ใหญ่ การงาน ครอบครัว เพื่อน ความสัมพันธ์ ก็หล่อหลอมมาเป็นเราทั้งหมด

ความเป็นเด็กที่ว่าคือ

เรายังมีความเป็นเด็กอยู่ สมมติว่าอยู่กับพี่ผู้จัดการ ออกแบบก็ยังเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลาเหมือนเดิม แต่ถ้าคนอื่นที่ไม่สนิทกับเรามาก จะรู้สึกว่าเรานิ่งๆ ดูโต ซึ่งจริงๆ แล้วเรายังมีมุมเด็กๆ ที่อยากเล่น อยากคุยอยู่ 

ตอนนี้ก็คิดว่าตัวเองยังไม่เป็นผู้ใหญ่เหรอ

ยัง ทั้งๆ ที่ทำงานหาเงินมาตั้งแต่อายุ 15 ก็ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ รู้สึกว่าตัวเองยังไม่โต เหมือนเรารู้ด้วยตัวเองว่าเรายังไม่โต ยังเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ขนาดนั้น อาจจะเริ่มเข้าสู่ช่วงเป็นผู้ใหญ่ 

คาดหวังไหมว่าอยากเป็นผู้ใหญ่แบบไหน

ไม่เคยคาดหวังเลย ไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ เพราะยังสนุกอยู่ ทำไมต้องรีบโต ค่อยๆ เรียนรู้ไปแต่ละทิศทางที่เราก้าวเดินดีกว่า ไม่ต้องรีบทำอะไรหรอก เราแข่งกับตัวเอง ไม่ได้แข่งกับคนอื่น แข่งกับตัวเองก็รับผิดชอบชีวิตตัวเอง ที่ไม่อยากรีบโตเพราะไม่รู้จะรีบโตไปทำไม เพื่ออะไร ในเมื่อตอนนี้ออกแบบก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็ก แต่ก็สามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้ 

ทั้งๆ ที่เข้าสู่โลกการทำงานที่เป็นโลกของผู้ใหญ่ก่อนเพื่อนวัยเดียวกัน และคนก็มองว่าคุณดูโตแล้ว

อาจเป็นเพราะว่าเราเข้าสังคมการทำงานก่อน ปกติเด็กก็มีสังคมของเขา อย่างโรงเรียนกวดวิชา โรงเรียน ครอบครัว เพื่อน แต่ของเราเข้าสู่สังคมการทำงานที่ได้เจอพี่ๆ ก่อน ก็ไม่ได้มองว่าการทำงานก่อนจะทำให้เราเป็นผู้ใหญ่กว่าคนอื่นเขาขนาดนั้น 

ในขณะที่อายุ 23 เพื่อนบางคนก็เหมือนออกแบบ ทั้งที่ไม่ได้ทำงานก่อน กลายเป็นว่าเราไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเราเป็นผู้ใหญ่ มันคือช่วงวัยในการเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่แค่นั้นเอง แต่จุดที่ทำให้เรารู้ว่าโตขึ้นคือการเข้าใจโดยที่ไม่ต้องพยายามทำความเข้าใจ

แล้วถ้าให้จินตนาการถึงตัวเองตอนเป็นผู้ใหญ่ในอนาคตล่ะ พอจะมีภาพไหม

มันยาก เพราะไม่รู้ว่าตอนนั้นเรายังจะเหลืออะไร ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง อย่างเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ยังไม่ได้ย้ายออกจากบ้าน ยังอยู่กับพ่อแม่อยู่เลย เราแฮปปี้กับที่บ้าน ติดห้อง คิดว่าถ้ามีคอนโดอยู่คนเดียวก็น่าจะเหงาและเบื่อ คิดว่าน่าจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ให้หม่าม้าทำข้าวเช้าให้กินไปเรื่อยๆ

The post “มูฟออนแล้วทำงานใหม่ให้ดีขึ้น” เมื่อออกแบบแอบบอกว่าควรทิ้งอะไรในยามงานหนัก appeared first on a day magazine.

ไม่ว่าคุณจะจำชายหนุ่มได้จากบทบาทไหน แต่เขาบอกว่าตัวเองเป็นเพียง ‘นักเล่าเรื่อง’ เท่านั้น

แม้จะสงสัยในทีแรก แต่บทสนทนาระหว่างเรากับนพพันธ์ยืนยันเช่นนั้น จากกราฟิกดีไซน์สู่ภาพยนตร์ จากภาพยนตร์สู่ละครเวที และจากละครเวทีสู่เรื่องสั้นและนวนิยาย ไม่ว่าจะใช้แพลตฟอร์มใด จุดร่วมที่ไม่เคยหายไปก็คือการเล่าเรื่องอันเป็นเอกลักษณ์

และบทสนทนาต่อไปนี้ก็เป็นการเล่าเรื่องของเขาเช่นกัน

คุณจากเมืองไทยไปอยู่อังกฤษตั้งแต่เด็ก ชีวิตช่วงนั้นเป็นอย่างไร

เราอยู่เมืองไทยจนถึงอายุ 8 ขวบ ซึ่งเป็นช่วงที่เริ่มอ่านหนังสือการ์ตูน เล่นเครื่องแฟมิคอม วิ่งเล่นกับเพื่อนที่โรงเรียน ช่วงนั้นใช้ชีวิตแบบเด็กไทยทั่วไป แต่พอ 9 ขวบแม่พาไปอยู่อังกฤษ ชีวิตก็เปลี่ยนเลย แต่ตอนนั้นเราเองไม่ได้รู้สึกอะไรมาก รู้แค่ว่าอากาศมันไม่เหมือนกัน อากาศที่ว่านี้ไม่ได้หมายถึงอุณหภูมิ แต่คืออากาศที่สูดเข้าไป บรรยากาศรอบข้างมันเปลี่ยน โครงสร้างเมืองก็เป็นอีกแบบ เราค่อยๆ ซึมซับไป ด้วยรายการทีวีที่ดู เพลงที่ฟัง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเพลงสากลเก่าๆ ที่แม่เปิดในรถ

แต่ตอนไปแรกๆ เราพูดและอ่านภาษาอังกฤษไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่ทำได้คืออ่านหนังสือภาษาไทยที่มีที่บ้าน หนังสือเล่มแรกในชีวิตที่อ่านคือ ‘ผู้พิพากษา’ แล้วมันก็เปลี่ยนชีวิตเรา คือมันไม่ได้เปลี่ยนแบบเห็นได้ชัด แต่ข้างในเราถูกป้อนข้อมูลบางอย่าง รู้ตัวอีกทีมันก็อยู่ในตัวเราแล้ว และมันจะมีผลกับเราในช่วงชีวิตต่อมา

แล้วทำไมถึงเลือกเรียนกราฟิกดีไซน์

เราเรียนกราฟิกดีไซน์เพราะอยากเรียนศิลปะ แต่เสียดายที่ตอนนั้นเราไม่รู้จักวิจิตรศิลป์ (fine art) เพราะไม่มีใครคอยแนะแนวให้ เราว่าสิ่งสำคัญที่สุดในวัยเยาว์คือการมีคนคอยแนะแนวทาง ยกเว้นว่าคุณเป็นคนที่แข็งแรงและรู้ว่าคุณต้องการอะไรและจะไปเอามาได้อย่างไร แต่สำหรับเราเอง เราต้องการการแนะแนวในจุดหนึ่ง แต่กลับไม่ได้ไปแสวงหาการแนะแนวนั้น กลายเป็นว่าเราเลยเลือกเรียนกราฟิก เพราะเป็นสิ่งเดียวที่เรารู้ว่าเกี่ยวกับศิลปะ

เรียนกราฟิกดีไซน์แล้วมาเป็นนักแสดงได้อย่างไร

ตอนช่วงอายุประมาณ 23 – 24 ปี เราเร่ิมมีเพื่อนคนไทยเยอะขึ้นเพราะทำงานในร้านอาหารไทย เป็นช่วงชีวิตที่ได้ซึมซับความเป็นไทยอีกครั้ง คือได้พูดภาษาไทย กินอาหารไทย ฟังเพลงไทย  เรา culture shock เบาๆ เพราะไม่เคยมีพาร์ตนี้ในตัวมาก่อน

มีเพื่อนคนหนึ่งที่เจอช่วงนั้นบอกว่า ถ้ากลับเมืองไทยให้ติดต่อไป จะส่งไปแคสติ้ง เราไม่รู้มันคืออะไร ทำอะไรไม่เป็นเลย แต่เราเริ่มรู้แล้วว่าสนใจการแสดง เลยให้เพื่อนเช่าวิดีโอละครไทยให้ดู ตอนดูครั้งแรกก็ เอางี้จริงเหรอ นี่คือแสดงใช่ไหม เพราะซีรีส์ที่เราเคยดูมามันเป็นอีกแบบหนึ่ง มันไม่เหมือนแสดงอยู่ มันเหมือนจริง แต่ละครไทยเป็นอีกรสชาติเลย และจริงๆ ไม่ใช่แค่ไทยนะ อย่างละครเม็กซิโกเล่นใหญ่กว่าเราสิบเท่า แต่เราดูแล้วก็เข้าใจว่าความต้องการของตลาดเป็นแบบนี้ ถ้าทำแบบนี้จะหากินได้ ก็เลยเก็บข้าวของทุกอย่างย้ายมาอยู่เมืองไทย อยากมาเป็นนักแสดง ให้เวลาตัวเองสามเดือน ถ้าไม่รอดค่อยกลับ โชคดีที่ได้งานและได้เล่นหนังฝรั่งต่อกัน 3 เรื่อง รู้สึกว่าสนุกและไม่ยาก

เหมือนรู้สึกว่าตัวเองเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

ตอนนั้นคิดว่ารู้แล้วว่าอยากทำอะไร แค่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เพราะเราไม่มีพื้นเพเบื้องหลังเกี่ยวกับการแสดงมาเลย ก็เลยลองทำไปก่อน เอาตัวเอาหน้าเรามา เอาทักษะการแสดงแบบที่คิดว่ามันน่าจะเป็นมา ซึ่งเขาก็ซื้อ

การลองทำงานแบบที่ ‘คิดว่ามันน่าจะเป็น’ ให้อะไรกับคุณ

เราเริ่มทำงานในกองถ่ายฝรั่งก่อน พอมาทำกองไทย เราไม่ได้สังเกตว่าวัฒนธรรมมันต่างกัน ตอนนั้นไม่เคยมีใครแนะนำเราว่า เฮ้ย มึงพูดอย่างนี้กับคนอื่นไม่ได้นะ เขาเป็นผู้ใหญ่มึงต้องเคารพหน่อย มาวางตัวเป็นศิลปินไม่ได้ คือไม่มีใครบอกเรา ซึ่งเราว่าเราพลาดว่ะ ถ้ามีคนคอยแนะนำเราเราคงไม่ทำอย่างนั้น ถ้ามีคนสะกิดว่า ทำตัวแบบนี้ คิดว่าเท่เหรอ เราจะขอบคุณมาก แต่เราไม่รู้จริงๆ และเราไม่ได้ตั้งใจ พอโตขึ้นถึงได้เรียนรู้ ตอนนี้เวลาทำงานเราเลยพยายามให้คำแนะนำคนรุ่นใหม่ บอกสิ่งที่จะเป็นประโยชน์กับเขา จากประสบการณ์ที่เราเคยเอาแต่ตัวเองจนพลาดอะไรไปหลายอย่าง

แล้วจากการเป็นนักแสดงในกองถ่ายคุณเข้ามาทำละครเวทีได้อย่างไร

เราเล่นหนังมาประมาณ 7 เรื่อง มันถึงจุดที่รู้สึกว่าถ้าจะทำอาชีพนี้ต่อต้องฝึก ต้องเรียน แต่ตอนนั้นมันไม่มีให้เรียน เราเลยนั่งคิดว่าการแสดงแบบไหนบริสุทธิ์ที่สุด ซึ่งสำหรับเราคือละครเวที เลยพยายามเข้าไปแนะนำตัวเองกับกลุ่มต่างๆ แล้วความบังเอิญคือช่วงนั้นมีคนบอกว่าท้ายซอยบ้านเรามีกลุ่มละครมะขามป้อมอยู่ เราได้เจอพี่ตั้ว–ประดิษฐ ประสาททอง  เขาเลยแนะนำให้รู้จักฝ่ายโปรดักชั่น ให้เราลองทำนู่นนี่ดู โลกเปลี่ยนเลย เราค่อยๆ ได้เข้าไปเป็นกลุ่มคนละครด้วยการเป็นนักแสดงประกอบ ได้รู้จักคนทีละกลุ่ม ได้ร่วมงานกับกลุ่มละครพระจันทร์เสี้ยว ได้ดูงานพี่นิกร แซ่ตั้ง และงานของพี่นิกรนี่แหละที่ทำให้เรารู้สึกว่าละครมันเจ๋งมาก เพราะพี่นิกรทำละครโดยไม่ใช้ของประกอบฉากเลย มีแค่ห้องกับนักแสดง 7-8 คน แต่มันพาเราไปไกลมาก และยังได้รับโอกาสจากคุณวรรณศักดิ์ ศิริหล้า ให้เล่นละครเรื่องแรกกับปราโมทย์ แสงศรคือ Rashomon เราสนุกมาก ได้เทคนิคการแสดงจากปราโมทย์ ซึ่งทุกวันนี้ยังใช้อยู่เลย

รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนทำละครเวทีแล้วหรือยัง

เราไม่ได้รู้สึกว่าเราเป็นคนละครเวที เราแค่รู้สึกว่าเราสนใจศาสตร์นี้ ก็เรียนรู้ไป เราเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง แต่เราต้องการพลังจากคนอื่น ต้องการคุยกับคน แต่ในเวลาเดียวกันเราก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวของเราเองเพื่อถ่ายเทอะไรบางอย่างออกไป เราจะรับพลังงานจากคนอื่นตลอดไม่ได้ ไม่งั้นเราจะไม่เห็นภาพใหญ่ของเราเอง เพราะเวลาอยู่ในกลุ่มที่มีแต่มวลไอเดียของคนอื่น บางทีเราลืมไปเลยว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เราคือใคร เราต้องถอยออกมาแล้วก็โฟกัสกับตัวเองด้วย เราเป็นคนอย่างนั้น

คุณได้อะไรจากการคลุกคลีกับกลุ่มคนทำละคร 

แน่นอนว่าเราได้รู้พื้นฐานของการทำละคร การทำโปรดักชั่น และเราก็ได้เรียนรู้การสื่อสารกับผู้คนด้วย เราใช้ศาสตร์การแสดงเพื่อสื่อสารเรื่องๆ หนึ่ง เราต้องคิดว่าเราจะใช้วิธีไหนดีที่สุด แล้วจึงมาคิดว่าเราทำงานอย่างไรดีให้มีประสิทธิภาพที่สุด เราอยากให้งานละครเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ดูได้ เราจะพยายามหลีกเลี่ยงการแสดงที่มันไม่สื่อสาร ที่มันอาร์ตๆ ถ้าคนไม่เคยดูมาก่อนเขาก็จะคิดว่าจะไม่ดูอะไรแบบนี้อีกแล้ว เรามองว่าพอทำออกไปแล้ว ละครมันไม่ได้เป็นแค่ของเรา มันเป็นของคนดู เขาจะตีความอย่างไรก็ได้

จุดเริ่มต้นของการเขียนบทและกำกับเองมาจากไหน

เรามารู้ตัวทีหลังว่าเราเป็นนักเล่าเรื่อง จากจุดที่อยากแสดง เราคิดต่อว่าทำอะไรได้อีก อ๋อ เราต้องเขียนบท เพราะอยากเล่าเรื่องนี้ และต้องกำกับด้วย เพราะไม่รู้จะให้ใครกำกับ ช่วงแรกของการทำละครคือการทดลองหมดเลย สำหรับเรามันไม่มีสูตรตายตัว ลองดูว่าเล่าแบบนี้ได้ไหม ถ้าไม่เวิร์กก็เอาใหม่ และบางทีมันจะเกิดเรื่องบังเอิญที่เราชอบ มันเหมือนเราเป็นผู้เล่าสิ่งที่บังเอิญเกิดขึ้นระหว่างนักแสดงสองคน เราไม่ได้ควบคุมมัน พอเป็นอย่างนี้เราจึงไม่ได้มองตัวเองเป็นคนทำละคร คนเขียนบท หรือผู้กำกับ เราชอบดูผลที่เกิดขึ้นจากการทดลองของเรามากกว่า 

จากการเขียนบทมาสู่การเขียนวรรณกรรมได้อย่างไร

เราเคยนิยามตัวเองว่าเป็นแค่ร่างทรง ไอเดียจะเข้ามาและออกมาทางตัวเรา เราว่ามันเป็นสิ่งที่สั่งสมมาในชีวิต แล้วอยู่ดีๆ มันก็โผล่ออกมาเป็นภาพเดียว แล้วเราก็ไปกับภาพนั้นต่อ

ภาพแรกของ The Cult of Monte Cristo เป็นอย่างไร

เราบังเอิญเจอโปสเตอร์ซีรีส์ญี่ปุ่นสมัยต้นยุค 90s เป็นเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียน 4 คนยืนมองกล้อง พอเราคิดต่อภาพมันแล่นเข้ามาในหัวเลย มีภาพคนตายอีกคนที่ผิวซีดมากนอนอยู่ในป่าแบบไม่มีเลือดในตัวสักหยด แล้วภาพก็ซูมออกมาจากโลก มีดาวหางพุ่งมา แล้วก็ซูมเข้าไปใหม่อีกทีหนึ่ง แล้วก็เป็นผู้ชายอีกคนนอนอยู่เหมือนกัน แต่คนนี้ใส่สูท แล้วก็ดูดบุหรี่ มองเห็นดาวหางที่กำลังพุ่งเข้ามาแล้วคุยคนเดียว นั่นคือภาพเบื้องต้น เวลาเราเขียนบทเราจะมองเป็นซีนเลย แล้วตอนที่ยังเป็นบทละครเราก็คิดว่าจะต้องทำอย่างไรก็ได้ให้ภาพบนเวทีออกมาเป็นแบบนั้น

การเขียนวรรณกรรมกับการเขียนบทต่างกันไหม

ไม่เหมือนกันนะ แต่เราสนใจการเบลนด์มันเข้าด้วยกัน เวลาทำละครมันต้องเห็นภาพว่ามันทำงานอย่างไร ซึ่งพอเอาสิ่งนี้ใส่ไปในงานเขียนมันก็ได้งานอีกแบบซึ่งน่าสนใจมาก

ปกติเราเขียนงานโดยให้เรื่องมันไหลไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้วางแผนอะไร เคยเขียนบทละครเรื่องหนึ่งรวดเดียว 3 วันเสร็จ แต่กับ The Cult of Monte Cristo เราตั้งใจเขียนมาก เขียนเป็นข้อๆ เลย วางโพสต์อิต 1 2 3 4 5 เรียง โละทิ้ง เอาใหม่ เขียนไม่ออกอยู่อย่างนี้เกือบเดือน เพราะภาพที่วางไว้ตอนแรกยังมีจุดที่ขาดหายไป ตัวภาพในหัวเราเองไม่ได้ทำงานครบขนาดนั้น เราจึงต้องสร้างเรื่องเพื่อเชื่อมโยงขึ้นมา เพราะภาพที่เราอยากให้คนดูเห็น มันได้แค่ความรู้สึก แต่ไม่ได้ในแง่เรื่องราว นั่นคือความยาก อยากได้ภาพนี้ แล้วเรื่องมันคืออะไรล่ะ พอลองเขียน เรื่องมันก็เดินไปได้ แต่ตอนนั้นรู้สึกว่ายังสั้นไป เลยเขียนขึ้นอีกซีน แล้วจบสมบูรณ์เลย เป็นซีนที่ทำให้ The Cult of Monte Cristo เป็น The Cult เพราะมันคือลัทธิหนึ่ง ในเชิงภาพพอเห็นแล้วคนจะรู้สึกว่านี่แหละ The Cult แต่เรื่องมันไม่ได้บอกตรงๆ แบบนั้น

เรื่อง The Cult of Monte Cristo เชื่อมโยงกับชีวิตคุณในแง่ไหนบ้าง

บางคนดูละครของเราแล้วถามว่าเรื่องมาจากชีวิตของเราใช่ไหม บอกเลยว่าไม่ใช่ เราเป็นนักเล่าเรื่อง เราแสวงหามา ไม่ได้เขียนจากเรื่องราวตัวเองอย่างเดียว แต่เราก็รู้ว่าส่วนหนึ่งตัวละครที่เราสร้างมามันเติบโตโดยผ่านจิตสำนึกของเรา

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราพยายามเป็นธรรมกับตัวละครมากที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่องอาจมาจากความทรงจำที่สะสมมาตลอดการใช้ชีวิตในเมืองไทย ทุกอย่างที่เจอ ค่านิยม ธรรมเนียม จนกระทั่งความเชื่อที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอคนไทย ความเชื่อที่สืบทอดต่อถึงลูกหลาน ในละครมันพูดถึงทุกเรื่อง และในนวนิยายก็ขยี้ออกมาทุกหยด มันเป็นเรื่องราวของการเดินทางทางจิตวิญญาณของผู้ชายคนหนึ่งที่พยายามหาความมั่นคงในพายุของชีวิต

ซึ่ง The Cult of Monte Cristo ก็เป็นอีกหนึ่งจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตเราด้วย หลังจากจุดนั้นเหมือนเราเริ่มต้นชีวิตใหม่ จากที่เคยทำละครมา 5 ปีแต่ทำไมรู้สึกย่ำอยู่ที่เดิม ไม่มีคนคอยชี้แนะในเชิงการทำงาน พูดง่ายๆ คือไม่ได้เติบโตไปไหน แต่เราเพิ่งมารับรู้ว่าชีวิตมันควรจะมีสิ่งนี้นี่หว่า มันคือการเติมพลังให้กัน ผิดก็บอกว่าผิด ถูกก็แสดงความยินดี เรามารู้ทีหลังเพราะมีคนหยิบยื่นให้ และเรื่องนี้ก็สะท้อนอยู่ในหนังสือเล่มนี้

นอกจากการผสมวิธีการเขียนบทละครเวทีเข้ามาในนวนิยาย The Cult of Monte Cristo อย่างการให้ตัวละครหันมาคุยกับคนอ่าน เรื่องนี้ยังแหกขนบการเล่าเรื่องทั่วไปอีกหลายจุด เช่น สร้างตัวละครหนึ่งแล้วเฉลยตั้งแต่ต้นเรื่องเลยว่าเป็นเพื่อนในจินตนาการของอีกตัวละครหนึ่ง คุณคิดเห็นยังไง

เราสร้างตัวละครในจินตนาการขึ้นมาในเรื่องนี้เพราะเราอยากให้ตัวละครตัวนี้พูดถึงประเด็นที่ยังไม่ค่อยมีใครพูด เราเชื่อเรื่องการมีหลายบุคลิกในตัวคนเดียว เรามีคนที่อยากเป็นคนดี มีคนไม่อยากเป็นคนดี มีคนขี้เกียจ มีคนขยัน คนเรามีปัญหา คนเรามีความหดหู่ มีความกังวล ทุกคนมีด้านนี้ จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม แล้วลองคิดว่าถ้ามันมีตัวตนล่ะ เป็นอีกตัวตนหนึ่งที่มันคุยกับเรา มันไม่ใช่จิตหลอนนะ แต่มันอยู่ในนี้ มันเหมือนเราสู้กับตัวเอง

แสดงว่าเป็นคนเชื่อในเรื่องของจิตวิญญาณอยู่ไม่น้อย

ตอนเด็กเราเคยจมน้ำ เราจำภาพที่เห็นตอนจมลงไปเรื่อยๆ มาตลอด เหมือนโลกข้างบนห่างออกไปเรื่อยๆ มืดลงเรื่อยๆ เห็นปลาไหลว่ายผ่าน เห็นคนมุงชี้ลงมา แล้วพอรอดมาได้มันก็นำไปสู่ความนึกคิดว่า เมื่อกี้ยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้จะไม่มีแล้ว ไม่มีแล้วมันไปไหน มันเหมือนเป็นคำถามที่เกิดขึ้นมายาวนานตั้งแต่ตอนนั้น แล้ววันหนึ่งเราก็นิมิตเพื่อนในจินตนาการขึ้นมาเพื่อสะท้อนความคิดตัวเอง เพราะเราเชื่อว่าคนบางคนจะมีคำถามกับชีวิต คำถามเกี่ยวกับทุกอย่าง เราว่านี่คือเรื่องทางจิตวิญญาณแบบหนึ่ง สุดท้ายคนเราจะไม่เต็มอิ่มภายใน เพราะสิ่งรอบข้าง เช่น งาน เพื่อน ความรัก มันอาจจะไม่เติมเต็ม สิ่งยึดเหนี่ยวเหล่านี้จะนำความสงบมาในจุดหนึ่งของชีวิตคนเรา ความสงบนั้นจะเป็นสิ่งล้ำค่าที่ทุกคนจะมอบให้ตัวเองได้

พบกับ The Cult of Monte Cristo ได้ในงานมหกรรมหนังสือระดับชาติ วันที่ 17-28 ตุลาคมนี้ บูทสำนักพิมพ์อะบุ๊ก D05 Plenary Hall ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์

*ขอขอบคุณสถานที่ The Mustang Nero Hotel 

The post นพพันธ์ บุญใหญ่ กับการเดินทางครั้งใหญ่ผ่านตัวหนังสือ appeared first on a day magazine.

จากการเรียนรู้ ฝึกงาน และสำรวจพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนมาตลอดระยะเวลา 6 ปี ทำให้โอ๊ตได้คำตอบว่าทำไมวงการพิพิธภัณฑ์ที่นั่นจึงสนุกสนาน น่าตื่นตาตื่นใจ และวงการพิพิธภัณฑ์ไทยกำลังเดินมาถึงจุดไหน

คนชอบบอกว่าคนไทยไม่ชอบไปพิพิธภัณฑ์
จริงเหรอ อย่างวันนี้ (ที่มิวเซียมสยาม) เราก็เห็นคณะนักเรียนเป็นร้อยคน บางครั้งเป็นพันด้วยซ้ำ จริงๆ คนไปพิพิธภัณฑ์นะ มองไปเยื้องๆ กัน อย่างพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติก็มีคนตลอด อาจจะไม่เยอะอย่างที่เราอยากให้เป็น แต่อย่าเพิ่งเหมารวมว่าคนไม่ชอบไปพิพิธภัณฑ์ดีกว่ามั้ง

มันอาจจะเริ่มจากการเปรียบเทียบความนิยมของพิพิธภัณฑ์ในสังคม คือที่อังกฤษดูเขาไปมิวเซียมเยอะกว่าเราใช่มั้ย ล่าสุดตามฐานข้อมูลพิพิธภัณฑ์ในประเทศไทย (ของศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร) มีพิพิธภัณฑ์จดทะเบียนไว้รวม 1,477 แห่งทั่วประเทศ ในกรุงเทพฯ มี 247 แห่ง เทียบกับลอนดอนคือ 250 แห่ง จริงๆ เกือบเท่ากันเลยนะ ไม่ใช่ว่าเราไม่มีพิพิธภัณฑ์ แต่อย่างที่อังกฤษเวลาเราไปป้ายรถเมล์หรือรถไฟใต้ดิน สิ่งแรกๆ ที่จะเห็นเลยคือโฆษณาพิพิธภัณฑ์หรือนิทรรศการใหม่ของหอศิลป์ ของบ้านเรามีแต่โฆษณาผิวขาว โฆษณาอาหารเสริม ฯลฯ

ดังนั้นเราอาจจะถามได้ว่าทำไมมิวเซียมถึงได้อยู่ในกระแสสังคมบริโภคนิยมที่โน่น ตอนเราไปอังกฤษแรกๆ เราตกใจมากที่เราต้องต่อคิวยาวเข้ามิวเซียม หรืออย่าง Victoria and Albert Museum ทำนิทรรศการอะไรตั๋วก็ขายหมดล่วงหน้าสองเดือน หรือ Natural History Museum ต้องไปเตรียมตัวก่อนเวลาเข้า 1 ชั่วโมง ซึ่งเรารู้สึกว่าจริงๆ แล้วที่เมืองไทยก็มีของเลอค่า น่าตื่นเต้นเหมือนกัน

มีการศึกษาหรือวิจัยมั้ยว่าทำไมพิพิธภัณฑ์ที่ลอนดอนถึงฮิตและป๊อปขนาดนั้น
นี่คือเหตุผลว่าทำไมเราถึงอยากเขียนเรื่อง London Museums เลยนะ มันคล้ายกับตอนที่เราเขียนเรื่อง London Scene ที่เราไปเรียนที่ Central Saint Martins เราตั้งคำถามว่าทำไมสภาพแวดล้อมของเมืองมันสร้างสรรค์ สนุก และหลากหลาย เราก็พยายามถอดรหัสออกมาด้วยการไปที่ต่างๆ สัมภาษณ์คนในวงการสร้างสรรค์ ทั้งศิลปิน แกลเลอรี หรือหน่วยงานต่างๆ เราอยากรู้ว่าอะไรทำให้เกิดความสั่นสะเทือนนี้ เราได้ข้อสรุปมาว่าลอนดอนมีความขบถอยู่ในดีเอ็นเอ เขาหยิบสิ่งที่เห็นที่มีอยู่มาตั้งคำถามใหม่โดยไม่ถูกลงโทษลงทัณฑ์ มันก็จะมีกระแสให้คนถกเถียงกันตลอดตั้งแต่ Mod Style ในยุค 60s หรือ Punk ในยุค 70s New Romantics ในยุค 80s

พอมาวันหนึ่ง เรามีโอกาสได้ไปวาดรูปใน V&A Museum มันชวนให้เราตั้งคำถามคล้ายๆ กันกับวงการพิพิธภัณฑ์ของเขา เราอยากลองถอดรหัสว่าพิพิธภัณฑ์ที่มีมายาวนานหลายร้อยปีแล้วทำไมยังสนุกได้ขนาดนี้ เราก็เลยอยากเรียนต่อด้านนี้ เป็นปริญญาโทใบที่สองคือ Museums and Galleries in Education ที่ Institute of Education (UCL) บวกกับไปขอฝึกงานกับ V&A Museum of Childhood ทำให้เราได้เห็นเบื้องหลังของงานที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนของพิพิธภัณฑ์และหอศิลป์ทั่วลอนดอน ซึ่งเราก็กลั่นกรองมาเล่าในเล่มนี้

สุดท้ายถอดรหัสได้มั้ยว่าทำไมมิวเซียมที่ลอนดอนถึงได้รับความสนใจ แล้วมันขับเคลื่อนสังคมยังไง
เรื่องนี้แยกเป็นประเด็นใหญ่ๆ ได้ 3 ประเด็น อย่างแรกคือแนวคิดของมิวเซียม ในหนังสือ London Museums ไม่ใช่การแนะนำพิพิธภัณฑ์ในเชิงหนังสือนำเที่ยว เราเขียนเกี่ยวกับกระบวนการทำงานของมิวเซียมที่เรารู้สึกว่า เฮ้ย คิดได้ยังไง เราอาจไม่ได้พูดถึงนิทรรศการโดยตรง แต่เรามีคีย์เวิร์ดหรือประเด็นบางอย่าง เช่น Fan Museum ตัวคอลเลกชั่นดูไม่มีอะไรมาก คือมีแค่พัด แต่มันมีห้องดื่มชา เป็น Orangery ที่สวยงามเวอร์วัง ใครไปก็ฟิน มันสอนให้รู้ว่า พิพิธภัณฑ์ไม่จำเป็นต้องคิดแค่เรื่องการจัดแสดงอย่างเดียว แต่คิดถึงประสบการณ์ของคนที่มาทั้งหมด หรือการเอาเทคโนโลยีมาใช้ในการสแกนมัมมี่ที่ British Museum การใช้ 3D printing ที่ John Soane, การสร้างเส้นทางเดินใน Wellcome Collection ซึ่งคำนึงถึงจิตใจของคนที่มาว่าเขาอยากดูอะไร เช่น ของแปลกๆ หรือของที่ให้แรงบันดาลใจ เขาก็สร้างเส้นทางไปสู่ของที่ได้ประสบการณ์เหล่านั้น เราว่ามันเป็นแนวคิดที่ทำให้ประสบการณ์ในมิวเซียมสนุก

นอกจากนั้นคือเรื่องการเรียนรู้ (learning) ซึ่งเป็นสายเฉพาะทางของเรา เมื่อก่อนเราคิดว่าการเรียนรู้ในมิวเซียมก็คืออ่านป้ายนิทรรศการ พอเรามาเรียนถึงรู้ว่าการตีความหรือการให้ความรู้ในมิวเซียมต้องเป็นสิ่งที่คิดมาแล้วมากกว่านั้น มิวเซียมในลอนดอนสอนให้รู้ว่าต้องมีนักการศึกษา ไม่ใช่ให้ภัณฑารักษ์ทำทุกอย่าง มิวเซียมต้องมีคนที่วางแผนการเรียนรู้ได้ คุณจะมาคาดหวังให้นักโบราณคดีรู้ว่าเด็ก ป.2 ต้องเรียนรู้ยังไงไม่ได้ นักการศึกษาเป็นเหมือนตัวแทนของกลุ่มคนต่างๆ ที่จะเข้ามาเรียนรู้และช่วยเปลี่ยนวิธีการจัดแสดงหรือเข้าถึงความต้องการเฉพาะของกลุ่มนั้นๆ นอกจากนี้ก็ยังมีฝ่ายดูแลทั้งการตลาด ฝ่ายของที่ระลึก ฝ่ายที่ดูแลการเข้าถึงของคน ว่าคนที่เขามองไม่เห็นหรือคนที่นั่งรถเข็นจะเข้าอย่างไร หรือฝ่ายทำงานชุมชนที่ต้องออกไปหาคนนอกมิวเซียม ฯลฯ คือมันหลายฝ่ายจริงๆ นะ

ประเด็นสุดท้ายคือเขาทำสิ่งเหล่านี้ทำไม ต้องยอมรับก่อนว่าพิพิธภัณฑ์คือขั้วอำนาจ ของอะไรก็ตามที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์คือการสร้างคุณค่าให้กับสิ่งนั้น มิวเซียมสร้างขึ้นเพื่อโชว์อารยะมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถือเป็นสถาบันที่บอกได้ว่าอะไรดี อะไรสวย อะไรคือมาตรฐานของสังคม พอเวลาผ่านไปสังคมก็เปลี่ยนไป

อย่างที่อังกฤษ ตอนปี 2009 DCMS (Department for Digital, Culture, Media & Sport) ตัดงบประมาณมิวเซียมในอังกฤษ เพราะเห็นว่ามิวเซียมไม่ได้ตอบโจทย์สังคม ตอนนั้นนักประวัติศาสตร์ก็ออกมาดิ้นกัน รัฐบาลก็บอกว่าโชว์ให้ได้สิว่าคุณให้อะไรกับสังคม เข้าถึงทุกคนที่จ่ายภาษี มิวเซียมทั้งหลายจึงมีไกด์ไลน์ใหม่ (new museology) หลังจากนั้นมิวเซียมก็ต้องลุกขึ้นมาทำยังไงก็ได้ให้สังคมเห็นค่า ไม่อย่างนั้นก็ต้องปิด มีการปรับตัวโดยใช้สื่อใหม่ๆ ให้ทันยุคสมัย แต่ไม่ใช่จะเปิดตลาดคนเดินอะไรแบบนั้นนะ เพราะเขารู้ว่ามูลค่าที่เขามีคืออะไร มูลค่าของพิพิธภัณฑ์คือประวัติศาสตร์ เขาเริ่มจากตรงนี้ ฉันมีภาพเขียนระดับโลก ออกมาบอกสิว่ามันระดับโลกยังไง แล้วกระจายให้คนเอาไปดาวน์โหลด ไปพรินต์ที่บ้านได้ มันก็กลายเป็นของมีค่า แต่ในขณะเดียวกันก็อยู่ในชีวิตประจำวันได้ด้วย

เห็นผลที่ออกมาได้ชัดเลยมั้ย
เห็นได้ชัด สิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งการที่คนต่อคิว ตั๋วขายหมด จริงๆ ก่อนหน้านี้มิวเซียมที่โน่นก็ซบเซาเหมือนกัน เมื่อก่อนถ่ายรูปไม่ได้ แต่ตอนนี้ให้ถ่ายรูปได้ ซึ่งทั่วโลกก็กำลังทำตาม อย่างการจัด Night at the Museum การทำเส้นทางเดิน ในฐานะนักพิพิธภัณฑ์เราก็เอาสิ่งเหล่านี้มาเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นในงานเขียนหรือการอบรมของเราเองที่เมืองไทยด้วย

ดูเหมือนว่าที่พิพิธภัณฑ์ในไทยก็กำลังจะเดินไปในแนวทางนี้เหมือนกัน แต่เรามีข้อจำกัดอะไรมั้ย
ลอนดอนอาจจะเร็วกว่าที่อื่นด้วยความขบถ เขามีวัฒนธรรมที่สามารถเอาสิ่งที่เป็นหอคอยงาช้างมาฉีกใหม่ให้น่าตื่นเต้น ซึ่งเวลาเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเห็นด้วยไปหมด แต่มันไม่ได้มีการลงโทษทางกฎหมายหรือโดนอุ้มอะไรแบบนั้นเลยทำให้เร็วกว่าที่อื่น แม้แต่ยุโรปประเทศอื่นๆ ก็ยังมีความอนุรักษ์นิยมกว่า

ที่เมืองไทยก็คล้ายกัน ถามว่ามีสิ่งใหม่ๆ ที่น่าตื่นเต้นกำลังจะเกิดขึ้นมั้ย มี และเรากำลังสนับสนุนหน่วยงานเหล่านี้ เราก็พยายามจะผลักดันให้คนนอกวงการเห็นว่ามิวเซียมไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ และเป็นเรื่องของคนทุกวัย ที่มิวเซียมสยามเองเป็นตัวอย่างของความพยายามก้าวข้ามขอบเขตเดิมๆ ของคำว่ามิวเซียมไป หรือที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติก็มีการจัดแสดงและเปิดห้องนิทรรศการใหม่ ตอนนี้เราอยากให้คนจับตาดูพิพิธภัณฑ์ในไทยว่ามันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดนะ มันมีอะไรสนุกๆ อยู่เยอะ เล่มหน้าเราอาจจะเขียนถึง Bangkok Museum ก็ได้

คุณเคยเขียนไว้ว่ามิวเซียมที่ลอนดอนพยายามให้ประโยชน์กับสังคมหรือเมืองนั้น อยากรู้ว่าที่เมืองไทยมีเหมือนกันมั้ย
มีนะ แต่เป็นคนละแรงผลักกัน ที่นี่เราทำเพราะพิพิธภัณฑ์เห็นคุณค่ากันในกลุ่มเล็กๆ มันอาจจะไม่ได้มาจากวิสัยทัศน์ผู้บริหารหรือเป็นนโยบายการพัฒนาชาติเหมือนที่นู่น ตามหลักแล้วมิวเซียมทั่วโลกพยายามจะผลักดันให้ตนเป็นพื้นที่ประชาธิปไตย คนต้องสามารถคิดต่างและอยู่ร่วมกันในพื้นที่นี้ได้ พิพิธภัณฑ์คือสถานที่ที่เล่าเรื่องประวัติศาสตร์ แต่มันต้องไม่ถูกเล่าจากด้านเดียว ชุดคำที่มีความชี้นำ เช่น ‘สวยงาม’ ‘ดีงาม’ ‘เลวทราม’ จะไม่นำมาใช้ มันต้องเป็นกลางและให้คนสร้างความหมายของเขาเองได้ แต่ที่ไทยอาจจะยังไม่ถึงขั้นนั้น

วงการพิพิธภัณฑ์ที่อังกฤษมีเรื่องดีๆ มากมาย แล้วมีอะไรที่คนพิพิธภัณฑ์กังวลมั้ย
ก็เรื่องงบประมาณนั่นแหละ พิพิธภัณฑ์จะได้งบประมาณจากรัฐบาลมาส่วนหนึ่งซึ่งโดนตัดทุกปี เขาต้องหาสปอนเซอร์ซึ่งมาในหลายรูปแบบ เช่น สปอนเซอร์การศึกษาหรือสปอนเซอร์ตึก มีการจัดบริจาคจากครอบครัวที่ร่ำรวย และคนทั่วไปที่ทั้งบริจาคและซื้อของ พอคนเห็นความสำคัญมันจึงอยู่ได้ แต่ก็ยังต้องต่อสู้ดิ้นรนเหมือนกัน นอกจากนั้นเท่าที่รู้ก็จะเป็นเรื่องการเมือง ว่าคุณโชว์อะไร อย่างไร พูดแบบนี้ได้มั้ย เรื่อง political correctness หรือเรื่องจริยธรรม มนุษยธรรม อย่างเรื่องมัมมี่ที่เป็นร่างคนที่เก่าแก่มาก เราต้องขออนุญาตใคร ขอยังไง เพราะเมื่อพิพิธภัณฑ์ตระหนักว่าตัวเองเป็นขั้วอำนาจหนึ่งของสังคม เขาก็ต้องรู้ถึงความรับผิดชอบของเขาด้วย

คิดว่าเรื่องไหนที่พิพิธภัณฑ์ในเมืองไทยควรจะทำมากที่สุดในตอนนี้
พิพิธภัณฑ์ทุกวันนี้ต้องตอบรับกับสังคมที่เปลี่ยนไป ประวัติศาสตร์ไม่ใช่เรื่องไกลตัว ตอนนี้มีกระแสละคร บุพเพสันนิวาส คนก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวย้อนยุค เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นมาก หรืออย่างตอนละคร พิษสวาท คนก็แห่กันไปพิพิธภัณฑ์เจ้าสามพระยาที่อยุธยา ดังนั้นถามว่าคนไทยไม่สนใจประวัติศาสตร์เหรอ อาจจะไม่จริงหรอก ประเด็นน่าจะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ว่าสามารถต่อยอดความสนใจ หรือตอบโจทย์ความต้องการของคนในสังคมได้ยังไง ทำไมไม่มีใครในหน่วยงานพิพิธภัณฑ์ไทยที่พยายามจะปรับตัวให้ฮิตติดกระแส หรือเรากลัวว่าพิพิธภัณฑ์จะเสียความ ‘ศักดิ์สิทธิ์’ ไปถ้ามันร่วมสมัยขึ้นมา เราก็หวังว่าเมื่อคนได้อ่านเรื่องราวของลอนดอนในงานเขียนของเรา มันจะชวนให้เขาย้อนคิดคำถามเหล่านี้ และช่วยผลักดันวงการพิพิธภัณฑ์ในเมืองไทยต่อไปไม่มากก็น้อย

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post โอ๊ต มณเฑียร : ถอดรหัสมิวเซียมไทย ใกล้ตายจริงหรือ? appeared first on a day magazine.

“คำถามของเราคือ ถ้าวันหนึ่งเนื้อสัตว์น้อยลง แพงขึ้นเรื่อยๆ จนต้องหันมากินแมลง เราจะกินมันยังไง” เชฟใหม่ – ฐิติวัชร ตันตระการ เอ่ยคำถามตั้งต้นที่ทำให้เชฟอาหารฝรั่งเศสอย่างเขาหันมาสนใจวัตถุดิบโลกใหม่อย่าง ‘เเมลง’ แถมไม่ใช่สนใจเปล่าๆ เพราะเขาจริงจัง ทดลองกับมัน ลงลึกถึงขนาดรังสรรเมนูแมลงสไตล์ fine dining จนกลายเป็นจานเอกที่นักชิมทั้งไทยและเทศลงความเห็นว่าไม่ธรรมดา

“การกินแมลงไม่ใช่เทรนด์ แต่เป็นวิธีแก้ปัญหา” เชฟใหม่ตอบเต็มเสียงเมื่อเราเกริ่นว่าอาหารแมลงเป็นแค่เทรนด์สนุกๆ ของคนรุ่นใหม่ผู้อยากลองของแปลกเท่านั้นหรือเปล่า เขายิ้มก่อนย้ำว่าอาหารจานแมลงไม่ใช่แค่กระแสวาบไหว แต่เป็นทางออกของปัญหาใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า “การทำปศุสัตว์มีปัญหาเยอะทั้งเรื่องโรค ทั้งทำลายสิ่งแวดล้อม ปริมาณเนื้อสัตว์ใหญ่จะค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ โปรตีนทางเลือกเลยจำเป็น และเราว่าแมลงมันเวิร์ก”

ทางเลือกทางรอดของโลกเรา

แนะนำอย่างรวบรัด Insects in the Backyard คือร้านอาหารร้านแรกของโลกที่มีเมนูแมลง ‘แบบจริงๆ จังๆ’ เป็นตัวชูโรง จริงจังทั้งในแง่รสชาติและเรื่องราวที่ต้องการเล่าให้สังคมฟัง

“อีกหลายสิบปีข้างหน้า แมลงจะกลายเป็นอาหารของมนุษย์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเราอยากทำให้เห็นว่าแมลงก็เป็นอาหารที่มีศิลปะได้เหมือนกัน” เชฟใหญ่ของร้านยืนยันก่อนไล่เรียงรายชื่อแมลงที่เขาเลือกเสิร์ฟราวกับกำลังบรรยายสรรพคุณวัตถุดิบนำเข้าชั้นดีอย่างไรอย่างนั้น

“เราเลือกใช้แมลง 8 ชนิดจากฟาร์มระบบปิดในประเทศ เพราะการทำร้านอาหารมีหลักอนามัยของมันอยู่ พื้นฐานที่สุดคือวัตถุดิบต้องสะอาด” แมลง 8 ชนิด เช่น รถด่วน ดักแด้ สะดิ้ง ตั๊กแตน แมงดา ไข่มดแดง จิ้งหรีดขาว และแม่เป้ง (มดตัวใหญ่) โดยมีหลักการเลือกง่ายๆ คือรสชาติน่าสนใจและมีให้เลือกซื้อหาได้ตลอดทั้งปี

“มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับแมลงที่เราควรรู้บ้างมั้ย” เราโยนคำถามขณะไล่ดูรายชื่อบนเมนู

เชฟใหม่หัวเราะเล็กๆ “แมลงไม่ได้สกปรก” เขาว่า “ยิ่งเลี้ยงในฟาร์มยิ่งมั่นใจได้ว่าสะอาด และส่วนใหญ่ปลอดภัยเพราะวงจรชีวิตมันสั้น ไม่ทันที่โรคจะพัฒนาก็ตายแล้ว อย่างไข้หวัดนกหรือวัวบ้าเกิดในสัตว์อุตสาหกรรมที่ถูกเลี้ยงแออัดมากๆ และวงจรชีวิตยาว”

“แสดงว่าก่อนหน้านี้ เชฟกินแมลงอยู่แล้ว”

“ไม่เลย!”

แมลงตัวนั้น ตัวนี้ มีเยอะมากมาย

ข้อดีของคนไม่กินแมลงแต่หันมาทำอาหารจากแมลง คือเขาเข้าใจหัวอกคนไม่กินแมลงอย่างทะลุปรุโปร่ง “ถ้าเรากินได้ ใครก็กินได้” เขายักไหล่และอาจเหลือบเห็นความหวั่นใจในสายตา จึงตัดสินใจเลือก 3 เมนูที่คิดว่าเราน่าจะกินได้มาให้ลอง

“เราออกแบบเมนูจากแมลงเป็นหลัก ดูว่ารสชาติของแมลงตัวนั้นเหมาะกับอะไร เป็นงานทดลองล้วนๆ เพราะไม่เคยมีใครทำ ถ้าคุณแล่ปลาไม่เป็นก็เปิดยูทูบสิ แต่ถ้าคุณทำแมงดาไม่เป็น ทำได้ก็แค่ลองไปเรื่อยๆ จนกว่าจะอร่อย กว่าจะเกิดเป็นร้านนี้ขึ้นมาเลยไม่ง่าย”

สนามทดลองของเชฟใหม่ไม่ได้มีอาณาเขตแค่ในครัว แต่รวมถึงท้องนาป่าเขาที่เขาเดินเท้าไปศึกษาว่าแมลงแต่ละชนิดมีธรรมชาติอย่างไร แล้วคนเลือกกินมันด้วยวิธีการแบบไหนกัน

“เมื่อก่อนเคยสงสัยว่าแมงกุดจี่ที่อยู่ในขี้ควาย เขากินมันยังไง พอลงไปดูถึงเห็นว่ามีภูมิปัญญาการกินแมลงอีกเยอะมากที่เราไม่รู้ อย่างแมงกุดจี่เขาจะจับมันแช่น้ำ พอใกล้จมมันจะคายของเสียออกมาจนหมดเพื่อให้ตัวลอย ทีนี้มันก็จะสะอาด เอามาคั่วกินได้เลย” เชฟตรงหน้าเล่าด้วยสายตาเป็นประกาย

“มีแมลงอีกหลายชนิดที่ทำฟาร์มไม่ได้ แต่อร่อย อย่างแมงแคงที่อยู่ในป่าทางภาคเหนือกับภาคอีสาน ตอนมันลอกคราบรสชาติจะเหมือนชีสกามองแบร์ (ชีสสีขาวเนื้อเป็นครีมนุ่ม) หายากมาก จับมาร้อยตัวอาจมีตัวที่ลอกคราบแค่สองหรือสามตัว แต่เรียกว่าสุดยอดของรสชาติ”

ขณะบทสนทนาว่าด้วยเรื่องแมลงกำลังดำเนิน ผลของการทดลองครั้งนี้ก็เดินทางมาถึงโต๊ะเราพอดี

อยากเริ่มให้ลองสะดิ้ง ถ้าใจนิ่งให้ลองตั๊กแตน

เมนูตรงหน้าไม่มีอะไรต่างจากอาหารในโรงแรมหรู มองเผินๆ อาจไม่รู้ว่าเหล่านี้คือเมนูที่มีแมลงเป็นส่วนผสมหลัก “ถ้าไม่เคยกินแมลง จานไหนกินง่ายสุด” เราถามหยั่งเชิง ก่อนเชฟจะเลื่อนทีรามิสุมาไว้ตรงหน้า “อาหารของเราจะแบ่งเป็น 2 สาย คือ extreme เห็นเป็นตัวๆ ไปเลย กับแนว hiding คือซ่อนไว้นิดนึง เน้นรสชาติแมลงแบบไม่ต้องเห็นตัว ทำใจง่ายหน่อย (หัวเราะ)”

แน่นอนว่าทีรามิสุสีครีมนวลตรงหน้าเราเป็นอย่างหลัง โดยเชฟใหม่ออกแบบเมนูนี้ขึ้นจากกลิ่นรสของดักแด้ที่คล้ายข้าวโพดในความคิดเขา เมื่อสกัดเอาไขมันในตัวมันมาผสมเข้ากับนมเนย ตัดด้วยรสขมปร่าของกาแฟอาราบิก้าอีกสักหน่อย ก็ได้ของหวานแสนอร่อยชนิดไม่บอกไม่รู้ว่ามีหนอนหน้าตาน่าเอ็นดูเป็นส่วนผสม

“แมลงมีประเภทมั้ย เหมือนปลาน้ำจืด-น้ำเค็ม อะไรแบบนั้น”

“มีอยู่แล้ว เพราะแมลงมีวิวัฒนาการ ด้านอาหารจะแบ่งแมลงเป็น 2 แนวหยาบๆ คือตัวอ่อนอย่างดักแด้ รถด่วน ส่วนแนวเห็นเป็นตัวก็เช่น ตั๊กแตน แมงดา ที่กินง่ายสำหรับสายนี้เราว่าเป็นแมงสะดิ้งกับแม่เป้ง เพราะตัวเล็ก เคี้ยวได้ทั้งตัว พอเป็นแมลงตัวใหญ่อย่างตั๊กแตนจะกลัวว่าเดี๋ยวมีอะไรแตกในปากหรือเปล่า (หัวเราะ) ถ้าอยากเริ่มกินแมลง เราว่าแมงสะดิ้งหรือแม่เป้งน่าลอง”

จานปลาเก๋าทะเลย่างราดซอสไวน์ขาวท็อปด้วยแม่เป้งตัวจิ๋วทอดกรอบเคี้ยวได้ทั้งตัว ก็ยืนยันคำนั้นของเชฟได้ดี เพราะแม่เป้งหรือมดยักษ์รสเปรี้ยวปะแล่มนั้นกินง่าย แถมเสริมรสเนื้อปลาให้โดดเด่นขึ้นมาหลายระดับ เป็นการผสมผสานรสชาติคนละขั้วให้ออกมาลงตัวได้อย่างน่าสนใจ

“มีคำเตือนสำหรับคนชอบกินแมลงมั้ย”

“ใครแพ้กุ้งแนะนำให้เลี่ยงตั๊กแตน มันสายพันธุ์ใกล้กัน”

แมงดาอร่อยต้องคอยหลังฝน

หลังจัดการทีรามิสุในจานจนเกลี้ยง เราก็เลียบเคียงถามว่าถ้าอยากกินดักแด้อร่อยต้องไปหาจากแหล่งใด และฤดูกาลมีผลแค่ไหนกับความอร่อยของเมนูแมลง

“คนไม่ค่อยรู้นะว่าดักแด้ตามรถเข็นส่วนมากมาจากจีน” เชฟหนุ่มเกริ่นกลั้วหัวเราะ “จีนทำโรงงานทอผ้าเยอะเลยเลี้ยงดักแด้เยอะตามไปด้วย แต่ดักแด้ที่เลี้ยงเอาปริมาณตัวจะเล็กแกร็น ไม่อวบเหมือนดักแด้ที่เลี้ยงตามธรรมชาติ ถ้าอยากกินดักแด้อร่อย มี 2 แหล่งที่รับประกันได้คือเพชรบูรณ์กับบุรีรัมย์ ยิ่งตามหมู่บ้านที่ทำอาชีพทอผ้าขายกันมานานๆ ดักแด้ยิ่งอร่อย เพราะเขาเลี้ยงดี โดยเฉพาะดักแด้หน้าหนาวจากเพชรบูรณ์นี่อร่อยมาก เพราะยิ่งหนาวดักแด้ยิ่งสะสมไขมันไว้ในตัวเยอะ”

“มีตัวอะไรควรกินหน้าหนาวอีกมั้ย”

“จานนี้ไง” เชฟหมายถึงราวิโอลีสอดไส้แมงดาตัวเมียสับผสมกับเนื้อปูราดด้วยซอสขมิ้นสดรสหวานๆ เผ็ดๆ ที่ทำให้เรานึกถึงวันฟ้าครึ้มฝนพรำได้อย่างน่าประหลาด “ช่วงปลายฝนต้นหนาวเป็นช่วงที่แมงดาตัวเมียไข่เต็มท้อง อร่อยกว่าฤดูกาลอื่น แต่ถ้าอยากได้กลิ่นแมงดาก็ต้องแมงดาตัวผู้” ชายตรงหน้าเล่าฟังก์ชั่นของแมลงให้เราฟังอย่างออกรส “แต่ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ชาวอีสานจะใช้ใบทำมังที่มีกลิ่นเหมือนแมงดาตัวผู้มาผสมแทน เราชอบใบนี้มากเลยหยิบมาใช้ในค็อกเทลด้วย คนก็นึกว่าค็อกเทลใส่แมงดา เปล่าเลย ใบไม้ล้วน (ยิ้ม)”

แมลง ป่าไผ่ และอาหารของโลกใหม่

ความสนุกของแมลงไม่ได้จบแค่ในครัวหรือโต๊ะอาหาร แต่ยังสัมพันธ์กับการค้า การเก็งกำไร เรื่อยไกลถึงการปลูกป่าไผ่นับร้อยๆ ไร่ทางภาคเหนือไว้เพียงเพื่อเป็นอาหารหนอน!

“ราคาแมลงเดี๋ยวนี้ไม่ใช่ถูกๆ แถมมีแต่จะแพงขึ้นเรื่อยๆ อย่างหนอนรถด่วนนี่ราคาขึ้นลงเหมือนทองคำเลย พ่อค้าคนกลางจะกักสินค้าไว้จนกว่าจะมีร้านอาหารหรือโรงงานเสนอราคาที่พอใจ ถึงค่อยขาย อย่างล็อตที่แล้วเราซื้อได้ในราคากิโลกรัมละ 700 บาท ล็อตนี้ราคาอาจขึ้นไปถึงพันบาทก็ได้ อยู่ที่ว่าเจ้าใหญ่ๆ เขามาช้อนซื้อไปหรือเปล่า” เชฟเล่าให้เราเห็นภาพ ก่อนเสริมว่าตอนนี้ป่าไผ่ทางเหนือส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ปลูกไว้ทำอะไร นอกจากปลูกไว้ให้หนอนกิน

“เราอยู่ในยุคที่หนอนราคาดีกว่าต้นไผ่มานานแล้ว” เขาปิดประโยคอย่างอารมณ์ดี

“นอกจากหนอนแล้วมีแหล่งโปรตีนอื่นอีกมั้ยที่น่าสนใจ” เราโยนคำถามสุดท้ายให้คนที่ยังไงก็ขอบายเมนูแมลงได้ใจชื้น เชฟยิ้มๆ ก่อนเปรยถึงเป้าหมายระยะไกลที่เขาหมายใจจะไปให้ถึง

“ตอนนี้เรากำลังสนใจสาหร่าย งานวิจัยหลายฉบับยืนยันว่าสาหร่ายหลายชนิดมีโปรตีนพอๆ กับเนื้อสัตว์ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากลองทำเมนูจากสาหร่ายดูเหมือนกัน เพราะอย่างที่บอก เป้าหมายเราไม่ใช่การทำอาหารแปลกๆ เพื่อให้คนหันมาสนใจ แต่คือการหาแหล่งอาหารใหม่ๆ ไว้ให้ลูกหลานได้กิน”

Insects in the Backyard

address: ตั้งอยู่ในโครงการช่างชุ่ย เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
hour: 16.00 – 23.00 น. (ปิดวันจันทร์)
facebook | Insects in the Backyard

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post Insects in the Backyard : เมนูอาหารในยุคที่หนอนมีค่ากว่าป่าไผ่ กับรสชาติของโลกใหม่ในอีกร้อยปี appeared first on a day magazine.

รอบตัวเรามีปัจจัยหลายอย่างกระตุ้นให้เกิดความเครียดตลอดเวลา อย่างที่ ดาว-ดุจดาว วัฒนปกรณ์ นักจิตบำบัดด้วยการเคลื่อนไหวบอกเราว่าไม่ว่าจะจัดการอารมณ์ได้ดีแค่ไหน แต่เราก็ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนี้แทบทุกวินาที มีหลายกรณีที่ความเครียดของคนไม่ได้รับการจัดการและสะสมจนกลายเป็นความรู้สึกลบ รู้ตัวอีกทีอาการก็หนัก และหันหน้าอาศัยการบำบัดจนกว่าจะแข็งแรง

สถาบันวิจัยและบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (AU Poll) เผยผลวิจัยเชิงสำรวจเรื่องดัชนีความเครียดของคนไทย ผลสำรวจในเดือนพฤษภาคมปี 2560 พบว่าคนไทยส่วนใหญ่รู้สึกเบื่อหน่าย 70.59 เปอร์เซ็นต์ เพราะปัจจัยทางเศรษฐกิจและการเงิน ตัวเลขนี้น่าตกใจและกำลังสะท้อนว่าสังคมเรากำลังมีปัญหา

หากคุณรับรู้ว่าตัวเองกำลังเครียดและตระหนักว่าชีวิตประจำวันหนีความรู้สึกนี้ไม่พ้น เราอาจลองเริ่มต้นจัดการที่ตัวเอง นี่คือคำแนะนำ 8 ขั้นตอนจากดุจดาวที่เราคิดว่าทำตามได้ง่าย ไม่ยุ่งยาก เพียงให้เวลาสังเกตตัวเองอย่างตั้งใจ ฟังเสียงความคิด ถามหัวใจว่ามีเรื่องอะไรแบกอยู่ในใจหรือเปล่า

1. รับรู้ความเครียด
วิถีชีวิตในเมืองใหญ่มีปัจจัยเข้ามากระทบจิตใจทำให้เราเครียดโดยไม่รู้ตัวเยอะมาก ถ้าเราไม่รู้ตัวและละเลยความรู้สึก เราจะจัดการความเครียดไม่ได้ ดังนั้นขั้นตอนแรกเริ่มต้นง่ายๆ เพียงหาเวลาว่างอยู่กับตัวเองเพื่อตรวจสอบความคิดและความรู้สึกที่เกิดขึ้น

วิธีการรับรู้เริ่มทำได้ทุกสถานที่ ระหว่างทำไม่ควรให้สิ่งอื่นมาดึงความสนใจ ถ้าคุณเป็นมนุษย์ออฟฟิศ แค่นั่งในที่ทำงานนิ่งๆ หลับตา หยุดคิดเรื่องอื่นแล้วตรวจสอบความคิดอย่างละเอียด ยิ่งมีช่วงเวลาตรวจสอบต่อวันเยอะยิ่งดี ถ้ายังมองปัญหาไม่เห็นในทันที ข้อแนะนำง่ายๆ คือเมื่อไหร่ก็ตามที่เพิ่งหงุดหงิด ให้นึกว่าสิ่งไหนทำให้เราเกิดความรู้สึกนั้น หมั่นตรวจสอบและตั้งคำถามกับความรู้สึกด้านลบที่เกิดขึ้นบ่อยๆ เพราะเราจะได้รู้เท่าทันความคิดตัวเองด้วย

2. สังเกตต้นเหตุความเครียด
ถ้าคุณเครียด อยากให้ลองหาสาเหตุให้ชัด ถ้าในระยะหลังเจอเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ระเบิดอารมณ์ได้ง่ายหรืออารมณ์ขึ้นลงบ่อย ให้รู้เลยว่านี่เป็นสัญญาณว่าจิตใจกำลังแบกเรื่องหนักไว้ ขั้นตอนนี้คือการสังเกตและการหาสาเหตุ โดยคุณสามารถรู้ถึงจุดเริ่มต้นของปัญหาและไม่ปล่อยความเครียดให้ทับถมจนอารมณ์ฉุนเฉียวหงุดหงิดง่าย

การสังเกต เริ่มด้วยการสแกนความรู้สึกตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าว่ารู้สึกยังไง สังเกตการนอนหลับว่าหลับสบายไหม และดูว่าร่างกายตึง ปวด หรือเกร็งหรือเปล่า เพราะหลายครั้งอาการปวดคอและไหล่มาจากความเคร่งเครียด ระหว่างสแกนถ้ามีสิ่งเร้าเยอะ เช่น คนเยอะหรือเสียงดัง ให้เราเลือก shift focus เพ่งสมาธิที่ตัวเอง ถ้าสภาพแวดล้อมแย่ สิ่งที่เราจะสนใจคือสัญญาณในตัว ด้วยการปิดและลดการรับรู้จากสิ่งเร้าภายนอก

3. ยอมรับว่าตัวเองเครียด
ลองกล้าหาญ และไม่กลัวว่าจะเป็นคนขี้แพ้หรือเป็นคนจัดการอะไรไม่ได้ เพราะความเครียดเป็นเรื่องธรรมชาติ เกิดขึ้นได้ทุกนาที เราจึงควรตระหนักรู้และยืดอกยอมรับเพื่อกำจัดออกไปอย่างมีประสิทธิภาพ

4. ระบุปัจจัยที่ทำให้เราเครียดผ่าน mind mapping
เมื่อยอมรับได้ว่าเราเครียด ให้กางกระดาษแล้วเขียนวงกลมสิ่งที่กระตุ้นให้เกิดความเครียดทั้งหมดออกมาทีละวง ถ้าความเครียดหนักและเร่งด่วนให้วาดวงกลมใหญ่ แต่ถ้าไม่มากอาจมีขนาดรองๆ ลงมา สิ่งที่อยากให้ลองคำนึงคือควรระบุปัจจัยกระตุ้นให้ชัด ถ้าระบุว่าแม่ทำให้เราเครียดอาจกว้างและเหมารวมเกินไป ดังนั้นลองเขียนด้วยว่าพฤติกรรมไหนของแม่ทำให้เราเครียด เช่น แม่มักกดดันให้เป็นข้าราชการบ่อยๆ จนทำให้เราทนไม่ไหว

วงกลมปัจจัยสร้างความเครียดเป็นแนวทางการทบทวน อาจนึกไม่ออกในครั้งแรก แต่การพยายามหาต้นเหตุถือเป็นสัญญาณที่ดี เพราะอย่างน้อยเราได้คอยเฝ้าระวังไม่ให้เกิดอันตรายทางความคิดขึ้นแล้ว

5. จัดลำดับความเร่งด่วนจวนจะไม่ไหว จัดการเรื่องฉุกเฉินก่อนอื่นใด
เมื่อประเมินวงกลมความเครียด เราแนะนำให้กำหนดความสำคัญที่เหมาะกับการจัดการก่อนและหลังว่าสิ่งไหนกระทบกับชีวิตเรามาก โฟกัสว่าสิ่งนี้เร่งด่วน รีบวิ่งไปหาสิ่งนั้นก่อนที่เราจะย่ำแย่ สร้างความมั่นใจให้ตัวเองและเริ่มลงมือทำอย่างตั้งใจ

6. ดูว่าจะจัดการความเครียดในวงกลมอย่างไร
นั่งดูวงกลมทีละวงว่าจะจัดการยังไง สิ่งไหนตัดได้ให้ตัดไปจากชีวิตทีละอัน ถ้าสิ่งไหนตัดไม่ได้ ลองเปลี่ยนมุมมองตัวเองใหม่

การประเมินสิ่งต่างๆ ควรมองบนฐานความจริง ตระหนักว่าการเปลี่ยนแปลงใช้เวลา ดังนั้นเราแนะนำให้ทำอย่างต่อเนื่อง

7. คุยเรื่องเครียดๆ กับคนที่ปลอดภัยบ้าง
ถ้าเราเครียด หนทางการระบายที่ง่ายและทำได้เร็วคือการพูดกับคนที่ไว้ใจ ไม่มีการตัดสิน ไม่มีการทำร้ายร่างกายและจิตใจ ไม่มองปัญหาเป็นเรื่องเล่นๆ ไม่แนะนำจากมุมมองของตัวเอง แต่เขาพร้อมรับฟังเพื่อรับรู้และอยู่เคียงข้าง ประเด็นสำคัญคือเราไม่ควรนั่งดูตัวเองสะสมความเครียดไปเรื่อยๆ แล้วไม่จัดการอะไรเลย เพราะนั่นคือการฆ่าตัวเองทางลัด

8. ออกกำลังกายเพื่อลดความตึงเครียด
วิธีการลดความเครียดที่ดุจดาวแนะนำคือการออกกำลังกาย เพราะระหว่างออกแรงจะมีการหลั่งสารแห่งความสุขออกมา เมื่อเราเคลื่อนไหวทุกส่วนได้มาก อาจเกิดกระบวนการคิด การพูดคุยกับตัวเองได้ดียิ่งขึ้น

เมื่อทำครบทั้ง 8 ขั้นตอนแล้ว อย่าลืมคิดทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมาว่าการมีชีวิตต่อไปถือเป็นเรื่องที่ดี และจงเชื่อในพลังและศักยภาพของตัวเอง แต่ถ้าปัญหาหนักจนรับมือไม่ไหวเมื่อไหร่ ดุจดาวแนะนำให้คุณลองปรึกษานักจิตบำบัดและจิตแพทย์

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม
ภาพประกอบ พนิดา มีเดช

The post งานหนัก รถติด ชีวิตดีๆ ที่ไม่ลงตัว – 8 ขั้นตอนจัดการความเครียดฉบับคนเมือง appeared first on a day magazine.

พรพจน์ได้คัดสรร 10 ช่างภาพรุ่นใหม่ที่มีใจรักในการถ่ายภาพโดยดูจากผลงานที่โดดเด่นและความเป็นตัวเองที่อยู่ในงาน เขาอยากเห็นแนวทางใหม่ๆ ในวงการถ่ายภาพและอยากให้ ‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ เป็นเวิร์กช็อปที่ให้ช่างภาพรุ่นใหม่ได้ลงมือทำ ได้สัมผัสการทำงานกับช่างภาพมืออาชีพในทุกกระบวนการและที่สำคัญยังได้แรงบันดาลใจกลับไปพัฒนางานของตัวเอง

“แคมป์ภาพที่มีชีวิตจะทำให้คุณเห็นอีกโลกที่คุณไม่เคยเห็น
และค้นพบตัวตนที่คุณอาจจะคาดไม่ถึง เราเตรียมวิธีการทำงานทุกสเต็ปให้เห็นว่าจาก 1 – 100 ต้องทำงานยังไง ทำให้ดูหมดตั้งแต่การเตรียมตัว การถ่ายในโลเคชันจริง การพูดคุยกับนางแบบ
รวมถึงการเตรียมพรีเซนเทชันด้วย การเวิร์กช็อปถ่ายภาพควรได้เห็นทุกกระบวนการทำงานจริง
ได้ทดลองอยู่ใน work flow แบบนี้มันถึงจะสนุก เราไปเวิร์กช็อปกันถึงเกาะสีชังซึ่งเป็นโลเคชันที่เราเคยมาถ่ายแล้วชอบมาก
เพราะที่นี่มีความหลากหลาย มีทั้งทุ่งหญ้า ภูเขา ลานหิน ป่า และทะเล แต่จะถ่ายยังไงก็แล้วแต่คุณเลย
ค้นหาตัวเองให้มากที่สุด เราอยากเห็นคนรุ่นใหม่ที่มีความตั้งใจมาร่วมแชร์ประสบการณ์ด้วยกัน”
พรพจน์บอกเล่าถึงความพิเศษของเวิร์กช็อปในครั้งนี้

2
วัน 1 คืน และ 4 โลเคชันบนเกาะสีชัง
จึงเป็นงานที่ท้าทายผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปอยู่ไม่น้อย แต่หลังจากลุยถ่ายภาพกันมาทั้งวันและได้แชร์มุมมองกัน
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’
ก็ได้จุดประกายความคิดและให้แรงบันดาลใจให้กับผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปทั้ง
10 คนได้ดีทีเดียว

ไพลิน
คงพันธ์ศรี เทคนิคอลซัพพอร์ตที่หลงใหลในการถ่ายภาพบอกว่า
เธอเริ่มต้นจับกล้องด้วยความรักและอยากเก็บแสงสวยๆ ในช่วงเวลาที่เธอประทับใจไว้ให้ทัน
เธอจึงฝึกฝนตัวเองอยู่เรื่อยๆ เพื่อให้ภาพถ่ายคล้ายกับความสวยงามที่ตาเห็นมากที่สุด

“เราติดตามผลงานพี่พจน์อยู่แล้วเพราะชอบอารมณ์และความรู้สึกที่เป็นเอกลักษณ์ในงานของเขา
เลยอยากลองมางานนี้เพราะเราไม่เคยไปเวิร์กช็อปที่ไหนมาก่อน บวกกับที่เราชอบธีมงามและแนวคิดของแสงโสมอยู่แล้วด้วย
เราไม่เคยเจอช่างภาพมืออาชีพหรือคนที่ทำงานในระดับนี้มาก่อน ไม่คิดว่าพี่พจน์จะลงดีเทลในงานมากขนาดนี้
เราประทับใจมุมมองและวิธีการสอนของเขามาก เพราะเขาเชื่อว่าการถ่ายภาพไม่ได้ให้ยึดติดกับแบรนด์และอุปกรณ์
อยากให้มองเป็นเรื่องของศิลปะ ไม่มีอะไรที่ตายตัว เขาแนะนำได้ตรงจุดว่าทำไมถึงเลือกเอาอุปกรณ์แบบนี้มาใช้
บอกคุณสมบัติว่ามันดีอย่างไร แต่ถ้าเราไม่มีก็ไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้
แค่มีเลนส์ที่ถูกกว่านี้ก็ใช้ถ่ายได้เหมือนกัน อีกอย่างคือเวิร์กช็อปนี้ค่อนข้างจะใกล้ชิดกัน
ทำให้เรามีโอกาสได้คำแนะนำและเทคนิคดีๆ จากพี่พจน์อยู่ตลอด”

จักรรินทร์
มูลมานัส เล่าถึงแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพของตัวเองว่าเขาเริ่มจากการถ่ายภาพเล่นๆ
ไปเรื่อย ไม่รู้ว่าตัวเองชอบถ่ายอะไร แต่เมื่อมาถึงจุดที่ถ่ายภาพไปสักพักและรู้ตัวเองว่าชอบถ่ายในแนวไหนก็เริ่มพัฒนาตัวเองไปในแนวทางนั้น
เวิร์กช็อปในครั้งนี้จึงเป็นอีกประสบการณ์หนึ่งที่ทำให้เขาอยากพัฒนาตัวเองต่อไป

“ผมเคยเข้าเวิร์กช็อปกับที่อื่นเหมือนกันนะ
แต่มันจะเป็นการบรรยายมากกว่า ไม่เคยออกนอกสถานที่ ไม่ได้มีเวิร์กช็อปหรือสอนกันอย่างใกล้ชิดแบบนี้
พอได้มาเห็นการทำงานของพี่พจน์แล้วก็เห็นว่าตัวเองวางแผนก่อนที่จะถ่ายงานน้อยไป ผมได้เห็นมุมมองของเขา
ได้เห็นวิธีการทำงาน การเตรียมตัว และการวางแผนก่อนที่จะมาถ่าย
ไม่ใช่มาถึงที่แล้วจะถ่ายได้เลย สิ่งเหล่านี้ผมเอาไปพัฒนาตัวเองได้หมดเลย
รวมถึงเทคนิคและการเลือกโลเคชันด้วย ผมชอบการใช้ควันของพี่พจน์ที่ทำให้เห็นแสงลอดผ่านต้นไม้
รู้สึกประทับใจเทคนิคนั้นมาก จากทั้งหมด 4 ที่ผมชอบริมทะเลที่มีหน้าผามากที่สุดเลยนะ
เพราะมันเป็นสถานที่สุดท้ายและเป็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ผมชอบแสงในช่วงเวลานั้น”

ธนกร
ไกรลลาสสุวรรณ
ผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปที่ชื่นชอบการเล่าเรื่องด้วยภาพ เล่าให้เราฟังว่า
สำหรับคนที่พูดไม่เก่งอย่างเขา ภาพคือสารชั้นดีที่ใช้เล่าเรื่องได้แทนคำเป็นพันคำ
เมื่อได้เห็นภาพสวยๆ ของคนอื่นมากขึ้น เขาก็ยิ่งอยากถ่ายภาพให้ได้อย่างนั้น
บวกกับเมื่อเรียนมหาวิทยาลัยก็เลือกเรียนสาขาภาพยนตร์ด้วย เขาจึงอยากเรียนรู้และพัฒนาตัวเองเพื่อให้เล่าเรื่องได้ดีขึ้นและถ่ายภาพได้สวยขึ้นไปพร้อมๆ
กัน
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ จึงเป็นจุดหนึ่งที่นำไปต่อยอดกับงานของเขาได้

“เรารู้สึกว่าเวิร์กช็อปถ่ายภาพในประเทศไทยมันไม่ได้เป็นเวิร์กช็อปที่ได้ลงมือทำ
ปกติเขาจะให้มานั่งฟังบรรยาย แต่ครั้งนี้เราได้ลงมือทำในสถานที่จริงเลย
มีการมานั่งคุยมานั่งถกปัญหากัน คุณถ่ายไปแบบนี้แล้วมีปัญหายังไง แก้ไขยังไง
เอาไปต่อยอดยังไงได้บ้าง มันดีกว่าการที่เขาบอกว่าสวยไม่สวยอย่างเดียว เพราะเขาให้แนวทางเราพัฒนาต่อ
ส่วนตัวเราติดตามผลงานพี่พจน์มานานแล้ว เราชอบสไตล์ภาพ ชอบสไตล์การทำงานของเขาด้วย เวิร์กช็อปในครั้งนี้ทำให้เราได้รู้ว่าเขาเห็นอะไร
แล้วเราไม่เห็นอะไรบ้าง แล้วเราก็เลือกเอาไปปรับใช้กับงานของตัวเองได้ รวมถึงได้เห็นมุมมองของคนอื่นๆ
ที่ร่วมเวิร์กช็อปด้วย”

ไหมไท คุณาวงศ์ บัณฑิตจากคณะสถาปัตย์ผู้หลงใหลในการถ่ายภาพขาวดำบอกว่า บทสัมภาษณ์ของพรพจน์ใน
a
day คือส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอได้รู้จักกับ ‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’
และตัดสินใจลองสมัครเข้าร่วมเวิร์กช็อปในครั้งนี้
เธอออกตัวว่าไม่รู้ว่าตัวเองชอบถ่ายภาพเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ การถ่ายภาพทำให้เธอเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นและบางครั้งก็มองข้ามไป
ภาพถ่ายจึงเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอเคยเก็บช่วงเวลาสำคัญนั้นไว้

“เราไม่เคยไปเวิร์กช็อปถ่ายภาพมาก่อน
และไม่ได้รู้จักคนในวงการถ่ายภาพเลย ตอนแรกเลยคิดว่าตอนเวิร์กช็อปจะต้องกดดันมากเพราะว่าเราเป็นคนที่ไม่ได้ถ่ายภาพจริงจังและไม่รู้เรื่องเทคนิคมาก
เราแค่ชอบถ่ายสิ่งที่เราสนใจ พอมาทำจริงๆ เวิร์กช็อปนี้กลับเป็นเหมือนอีกส่วนหนึ่งที่มาเติมเต็มสิ่งที่เรามี
พอจบแล้วเราเปิดกว้างกับการถ่ายภาพมาก อยากเรียนรู้อะไรต่ออีกเยอะแยะเพราะว่าเราได้รับพลังจากคนอื่นๆ
ที่มาเวิร์กช็อป อย่างตอนที่พี่พจน์เปิดภาพจากนิตยสารให้ดู เราไม่รู้เลยว่ากระบวนการทำงานก่อนหน้านี้มันเป็นยังไง
เขาก็ทำให้เห็นตั้งแต่เริ่มแรก คุยกับนางแบบจนถึงถ่ายจริงที่โลเคชันและต้องกลับมา
process
รูปต่อ เราประทับใจตรงนี้มาก พอถึงช่วงคอมเมนต์เขาก็สามารถแนะนำลงลึกตามความสนใจของแต่ละคนและชี้ให้เห็นจุดที่ควรพัฒนาได้”

จันทนา พลายมูล เล่าถึงความประทับใน
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ ตลอด 2 วัน 1 คืนที่เกาะสีชังว่า
“เวิร์กช็อปนี้ทำให้เราได้แชร์มุมมองการถ่ายภาพกับคนอื่นๆ
และเห็นวิธีการทำงานของช่างภาพมืออาชีพ ปกติเวลาเราถ่ายเล่นอยู่คนเดียวเราก็จะอยู่แต่กับความชอบเดิมของเรา
แต่มาตรงนี้เราได้เห็นการทำงานอีกสเต็ปหนึ่ง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เรามาถ่ายรูปแบบมีเวลาจำกัด
มีหัวข้อ และไปหลายสถานที่ในวันเดียว แต่เราไม่กดดันเลยนะ เรารู้สึกว่าคุณพจน์เขามีมุมที่คล้ายๆ
เราอยู่ เขาไม่ได้เน้นเรื่องอุปกรณ์มากเพราะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับความสามารถในการพลิกแพลงของเรา
เขาเองก็มาจากกล้องตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเหมือนกัน เราเห็นช่างภาพมืออาชีพบางคนแล้วเราก็คิดว่าเราไม่สามารถเป็นแบบเขาได้
แต่คุณพจน์เขาถ่ายเพราะเขาชอบ และเราเองก็สุขจากการถ่ายภาพเช่นกัน เราเลยคิดว่ามุมนี้มันทำให้เราเข้ากันได้
นอกจากจะไม่ใช่ช่างภาพที่เน้นทฤษฎีหรือมีกรอบในการทำงาน เขายังเปิดกว้างให้เราทำงานที่เป็นตัวเราได้อีกด้วย”

‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ จึงไม่ได้สร้างแรงบันดาลใจแค่การถ่ายภาพ แต่ใจยังบันดาลแรงให้ทุกๆ
คนได้ทำตามความฝันและสิ่งที่ตัวเองรักต่อไป

ติดตามงาน exhibition
ที่รวบรวมผลงานจากผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปทั้ง 3 กิจกรรม กับ 3 ศิลปินบันดาลใจ ในงาน ‘SangSom คนไทย…
ตั้งใจทำอะไรไม่แพ้ชาติใดในโลก The Inspirers’ เพื่อให้ทุกคนที่มีฝันจากทั้ง
3 เส้นทางได้มาบรรจบกันที่ ‘แรงบันดาลใจ’ และเดินทางสู่เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต

พบกับนิทรรศการ Creative
Media
‘แคมป์ภาพที่มีชีวิต’ โดย POJ Sixtysix
Visual, Art งานศิลปะรูปยานอวกาศที่จะพาไปสู่ดวงจันทร์
โดย โลเล-ทวีศักดิ์ ศรีทองดี, Music บทเพลงแห่งชีวิตที่มีทํานอง
โดย เล็ก-อภิชัย ตระกูลเผด็จไกร ในงาน Deksaisilp ที่จะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่ 18 มีนาคม 2560 ณ สนามกีฬาจรัญบุรพรัตน์ พระราม 9 และพบกับแบรนด์ ‘ตัวจริง’ ที่สร้างแรงบันดาลใจแบบไม่มีหยุด กับ ‘SangSom
คนไทย…ตั้งใจทำอะไรไม่แพ้ชาติใดในโลก The
Inspirers’ เข้าไปติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.facebook.com/sangsomexperience #SangSomTheInspirers

ภาพ: ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post ตามไปดูเวิร์กช็อปถ่ายภาพของช่างภาพมืออาชีพ พรพจน์ กาญจนหัตถกิจ appeared first on a day magazine.

นาทีนี้ไม่ว่านักรบหยิบจับอะไรมาสร้างสรรค์ผลงานผู้คนต่างจับตาและพูดถึงกันเต็มไปหมด
ล่าสุดมีข่าวน่าตื่นเต้น นักรบกำลังมีนิทรรศการเดี่ยวเป็นครั้งแรกเขานำพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่
9 มาคอลลาจได้อย่างสวยงามและน่าสนใจ ขึ้นชื่อว่าเป็นฝีมือของนักรบแล้ว แน่นอนว่าย่อมไม่ธรรมดา

ไม่ว่าสิ่งนี้จะอยู่ที่ไหน
ไม่ว่าโปรเจกต์นี้จะเป็นของใคร ถ้าหากเรารู้ เราจะตามไปดู

ใคร: นักรบ
มูลมานัส

นักรบคือศิลปินคอลลาจหนุ่มที่กำลังเป็นที่พูดถึงกันในขณะนี้เขาเริ่มทำงานตัดปะง่ายๆ
ตั้งแต่สมัยประถมศึกษา จนปัจจุบันพัฒนากลายเป็นงานคอลลาจที่สื่อสารถึงตัวตนอันเป็นเอกลักษณ์อย่างชัดเจนเขาฝากผลงานไว้ตามหน้านิตยสาร
ปกหนังสือ สื่อโฆษณา สินค้า และงานแสดงในแกลเลอรี่ เป็นต้นโดยจุดเด่นคือการนำประเด็นเรื่องความเป็นไทยที่พบเห็นในชีวิตประจำวันมาผสมผสานความเป็นสากลจนองค์ประกอบยั่วล้อกันได้อย่างสนุกสนาน

ทำอะไร: นำพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่
9 มาคอลลาจ

มีหลายครั้งที่นักรบนำแรงบันดาลใจจากเทศกาลและวันสำคัญต่างๆ
ทั้งของไทยและต่างประเทศมาสร้างสรรค์เป็นผลงานคอลลาจแล้วนำมาลงเพจ Nakrob/moon/mars/nut. เช่น วันพ่อ
วันแม่ วันลอยกระทง วันปีใหม่ และวันคริสต์มาส เป็นต้น เพราะมองเห็นความน่าสนใจและสนุกสนานของวันที่ถูกตั้งให้มีความสำคัญ
ซึ่งวันพ่อแห่งชาติหรือวันคล้ายวันพระราชสมภพของในหลวงรัชกาลที่ 9 ถือเป็นแรงบันดาลใจสำคัญต่อการสร้างสรรค์ผลงานคอลลาจของเขาอยู่บ่อยครั้ง
ทำให้มีพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่ 9 ในรูปแบบของเขาเองสะสมไว้เรื่อยๆหลายชิ้น
นิทรรศการครั้งนี้จึงเป็นการรวมผลงานคอลลาจพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่ 9
ทั้งเก่าและใหม่ที่นักรบทำเอาไว้ประมาณ 20 ชิ้น

“นิทรรศการนิรันดร์เป็นเรื่องสนุก
เพราะว่าโดยปกติผลงานของเราจะแสดงผลบนจอคอมพิวเตอร์ แต่เมื่อได้พิมพ์ออกมาใส่กรอบ และตั้งโชว์บนพื้นที่ต่างๆ
มันอาจจะสื่อสารกับคนดูได้อีกหลายรูปแบบ”

ที่ไหน: HUBBA-TO

HUBBA-TO คือแหล่ง Co-working
Space ที่เน้นการทำงานคราฟต์และงานดีไซน์ Co-working Space แห่งนี้ได้พูดคุยและชักชวนให้นักรบมาแสดงงานเดี่ยวเป็นครั้งแรก ในหัวข้อ นิรันดร์ – Eternity โดยมี Canon Thailand
เป็นผู้สนับสนุนเรื่องการพรินต์ผลงานสำหรับจัดแสดงในครั้งนี้ด้วย

ทำทำไม: ระลึกถึงในหลวงรัชกาลที่
9

นักรบประทับใจในหลวงรัชกาลที่
9 ในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นอัครศิลปิน ทรงทำงานด้านศิลปะอย่างต่อเนื่องหลากหลาย อาทิ
ด้านดนตรี วรรณกรรรม กราฟิก และจิตรกรรม ฯลฯ ตัวตนด้านศิลปะของพระองค์ทำให้เขาเกิดแรงบันดาลใจในการทำงานส่วนตัว
ร่วมกับ HUBBA-TO และ Canon
Thailand เพื่อระลึกถึงพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
และความทรงจำที่จะอยู่ในใจคนไทย

“เราไม่ได้รู้สึกว่าในหลวงรัชกาลที่ 9 เป็นเทพเจ้า แต่เรารักพระองค์ในฐานะที่ทรงเป็นแรงบันดาลใจให้คนไทยเรารู้สึกรักและศรัทธาในความคิดสร้างสรรค์หลายๆ
อย่าง อย่างเรื่องเพลงพระราชนิพนธ์หรือฟอนต์และกราฟิกใน ส.ค.ส. พระราชทาน ทำให้รู้สึกว่าท่านทรงทำสิ่งต่างๆ
ได้มากมายทั้งยังทรงมีรสนิยมและพระราชอารมณ์ขัน เมื่อเราได้รับแรงบันดาลใจตรงนี้ทำให้ต้องการทำงานเพื่อท่านบ้าง“

แนะนำให้ตามไปดู

นอกจากจะได้ชมงานคอลลาจพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่
9 ในอิริยาบถต่างๆ
ซึ่งมีทั้งในรูปแบบที่เป็นทางการ และแบบอลังการตามสไตล์ของนักรบแล้ว
ผู้ชมจะได้ฟังเสวนาของนักรบในหัวข้อ Tradition,
Diversity, Eternity ความแตกต่างในศิลปะไทย เพื่อดำรงไว้ตลอดกาล
ในวันที่ 28 พฤศจิกายน เวลา 19.00
– 21.00 น. ณ HUBBA-TO ชั้น 3 Habito
Mall กันอย่างเต็มอิ่มถึง 2 ชั่วโมง ส่วนนิทรรศการเดี่ยวของศิลปินหนุ่มคนนี้จะเปิดแสดงเป็นเวลา 2 เดือนเต็มโดยเปิดให้เข้าชมทุกวันตั้งแต่วันที่
28 พฤศจิกายน 2559 – 28 มกราคม 2560

นอกจากนี้นักรบแง้มว่าเขาจะมีนิทรรรศการเดี่ยวหัวข้อสนุกๆ
และแปลกใหม่ ให้ได้ชมกันในช่วงปีหน้าอีกด้วย

นิรันดร์ – Eternity : a solo exhibition by Nakrob Moonmanas

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม และ นักรบ มูลมานัส

The post ตามไปดูนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของ นักรบ มูลมานัส ศิลปินคอลลาจร่วมสมัยที่งานชุกมากที่สุดในช่วงเวลานี้ appeared first on a day magazine.

เริ่มต้นด้วยความรัก

ธีตา : ก่อนทำร้านของตัวเอง เอื้องชอบทำขนมและหลงใหลในของหวานอยู่แล้ว
หลังจบ Patisserie Chef จาก
Le Cordon Bleu เราจึงเริ่มอาชีพเชฟด้วยการขายเค้กในเฟซบุ๊กอยู่ประมาณ 2 ปี ต่อมาเราก็พบว่าลูกชายแพ้กลูเตน
ขณะที่เราสนใจเรื่องสุขภาพเป็นทุนเดิม จึงลองปรับสูตรอาหารและขนมให้เขากินได้
เมื่อเอามาทำขายในร้านก็ได้ผลตอบรับที่ดี มีกลุ่มลูกค้าที่แพ้กลูเตนหรือคนใกล้ชิดมีอาการเดียวกันสนใจมากขึ้น
เราจึงขยับขยายกิจการจนมีร้าน Theera อยู่ที่สุขุมวิท 42
ปัจจุบันร้านนี้ก็ย่างเข้าสู่ปีที่ 3 แล้ว

แรงบันดาลใจจากคนใกล้ตัว

ธีตา : Steps with
Theera เกิดขึ้นได้หลังจากที่เราได้รู้จักกับคุณแม็กซ์
เขาเป็นครูการศึกษาพิเศษที่โรงเรียนในซอยเดียวกันกับร้านของเรา เขาขอพาเด็กที่มีภาวะออทิสซึมที่สอนอยู่มาลองฝึกงานที่ร้านเรา
เราก็เห็นว่าเป็นโปรเจกต์ที่ดีจึงได้ทำงานร่วมกัน เราได้เห็นเด็กๆ มีความสุขที่ได้ลองทำงานและเห็นว่าเขาก็ทำงานได้จริง
เราสองคนมีความสนใจในด้านนี้อยู่แล้วเพราะคุณแม็กซ์มีน้องชายที่มีภาวะออทิสซึม
และลูกเราเองก็มีภาวะนี้เหมือนกัน เราจึงอยากทำอะไรให้เด็กๆ เหล่านี้ เพราะเมื่อพวกเขาเรียนจบจากโรงเรียนไปแล้วก็อาจจะเข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยไม่ได้
เขาไม่มีทักษะในการดำรงชีวิตและพัฒนาตัวเอง เรียนจบไปแล้วก็อาจจะอยู่บ้านเฉยๆ
เราจึงอยากจะทำให้เขามีความสามารถในการทำงานได้ด้วย จึงเกิด Steps with
Theera ขึ้นมา เป็นร้านอาหารเพื่อสุขภาพและโรงเรียนที่สอนทักษะให้เด็กที่มีภาวะออทิสซึมควบคู่ไปด้วยกัน

ฝึกทักษะจากการทำงานจริง

ธีตา : เราแบ่งการทำงานออกเป็น
2 ส่วน คุณแม็กซ์มีหน้าที่หลักในการดูแลหลักสูตรของโรงเรียนและเด็กๆ
ส่วนเอื้องมีหน้าที่ดูแลร้านอาหาร แต่เราก็ทำงานด้วยกันเวลาที่น้องๆ ลงมาปฏิบัติงานในร้าน
และช่วยกันพัฒนาหลักสูตรให้ทั้งการเรียนรู้และการทำงานควบคู่กันได้ ที่นี่จึงมีครูหลายคน
มีนักบำบัดและนักจิตวิทยา เพื่อช่วยส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพเด็กอย่างรอบด้าน เราไม่ได้เน้นการเรียนเหมือนโรงเรียนทั่วไปเพราะเด็กแต่ละคนมีความสามารถในการเรียนรู้ที่แตกต่างกัน
เราจึงเน้นใช้รูปภาพเพื่อให้เขาเข้าใจได้ง่ายและจดจำจากการมองเห็น หรือเมื่อสอนเสร็จแล้วก็ให้เรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติทันที

แม็กซ์ : นอกจากการเรียนการสอน หน้าที่ของเราคือช่วยเสริมสร้างให้เขามีทักษะในชีวิตประจำวันและเป็นที่พึ่งของตัวเองได้
เราจะฝึกตั้งแต่การใช้เงิน การเดินทาง การเรียกแท็กซี่ การใช้บีทีเอส และการใช้งานข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ
ในร้าน และยังฝึกให้มี Soft Skill อย่างการสื่อสาร
การคิดวิเคราะห์และการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์

ธีตา : การฝึกงานในร้านเขาจะได้ทำทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการทำร้านอาหาร
เริ่มตั้งแต่เปิดร้าน เตรียมร้าน เตรียมของ และรับผิดชอบไปจนถึงงานในครัว เช่น ทำเครื่องดื่ม
ทำอาหาร และทำขนม บางคนก็อาจจะมีทักษะพิเศษส่วนตัว เช่น เด็กบางคนเก่งด้านไอที
เราก็จะให้เขาได้เข้ามามีส่วนร่วมในการทำมาร์เก็ตติ้งของร้านด้วย
เมื่อเขาได้ทำงานก็จะภูมิใจในตัวเองและมีความสุข มีความเป็นผู้ใหญ่และรับผิดชอบตัวเองได้มากขึ้น
ไม่ได้เป็นเด็กที่มีหน้าที่แค่เรียนหนังสือเพียงอย่างเดียว

ส่งต่อความคิดเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคม

ธีตา : แม้ว่า Steps
with Theera จะเพิ่งเปิดได้แค่ 2 เดือน แต่ความจริงแล้วเราเริ่มต้นโครงการนี้ตั้งแต่เดือนมีนาคม
พอคิดคอนเซปต์ได้แล้วเราก็เริ่มออกไปคุยกับบริษัทอื่นๆ ว่าเขามีความสนใจไหม
ตอนนั้นเรายังไม่ได้ตั้งโครงการนี้ขึ้นมาด้วยซ้ำ เราแค่อยากจะซาวนด์เสียงดูก่อนว่าถ้าเราทำขึ้นมาจริงๆ
ผลตอบรับจะเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน ถ้าเด็กเรียนจบจากที่นี่ไปแล้วบริษัทอื่นๆ
จะรับเขาไปทำงานได้ไหม ซึ่งผลตอบรับก็ค่อนข้างดี เราก็เลยคิดว่าโครงการนี้เป็นไปได้
และเริ่มต้นติดต่อจากร้านที่คล้ายๆ กันก่อนอย่าง Roots Coffee แต่พอหลังจากเปิดอย่างเป็นทางการแล้วข่าวก็ค่อยๆ แพร่กระจายออกไปและมีบริษัทอื่นที่สนใจเข้ามาติดต่อเราเองด้วย

แม็กซ์ : นอกจากทำงานร่วมกับครอบครัวและตัวเด็กๆ แล้ว เรายังทำงานร่วมกับบริษัทอื่นๆ
เพื่อให้เด็กๆ มีโอกาสได้ไปฝึกงานและเพิ่มโอกาสในการจ้างงานในอนาคต เราทำแคมเปญ 1 in 68 ร่วมกับ Roots Coffee,
Greyhound, If I were a carpenter, Café de Tu และนันยาง เพื่อเปลี่ยนแปลงทัศนคติของคนในสังคมให้มองว่าเด็กที่มีภาวะออทิสซึมทำงานได้เช่นกัน

ธีตา : แคมเปญนี้จะไม่ได้เป็นการประชาสัมพันธ์
Steps with Theera โดยตรง แต่ว่าก็เป็นการสร้าง awareness เกี่ยวกับการสร้างงานให้กับผู้ที่มีภาวะออทิสซึมได้เป็นอย่างดี
เราทำร่วมกับเอเจนซี BBDO และพาร์ตเนอร์บริษัทอื่นๆ
จึงเหมือนเป็นการประชาสัมพันธ์โครงการของเราออกไปด้วยโดยปริยาย

ก้าวต่อไปของธีรา

ธีตา : ตอนนี้เราเพิ่งเปิดได้ไม่นานจึงคิดว่าควรทำตรงนี้ให้มันนิ่งก่อน
อยากให้โครงการประสบความสำเร็จก่อนจึงยังไม่มีแผนขยายอะไรเร็วๆ นี้
ตอนนี้เด็กที่เข้ามาก็เพิ่งเป็นรุ่นแรก ก่อนที่เราจะมีแผนใหม่ออกไปเราอยากดูทิศทางก่อนว่าที่ผ่านมาโอเคแล้วหรือยัง
เด็กๆ ได้ประโยชน์ที่สุดหรือเปล่า และอยากให้เห็นผลชัดเจนก่อนว่าเด็กๆ กลุ่มนี้จบออกไปทำงานได้จริง

“เราอยากให้สังคมเปิดใจให้กว้างขึ้น
เพราะเรามองว่าสังคมไทยยังมีความไม่เข้าใจอยู่เยอะเกี่ยวกับคนที่มีความต้องการพิเศษ
เราก็อยากให้คนได้เห็นว่าน้องๆ เหล่านี้ถ้าเราพัฒนาเขาให้ถูกต้อง มีการสอน
เตรียมตัวให้เขาอย่างถูกวิธี เขาก็สามารถพัฒนาและสามารถทำได้เหมือนคนอื่นๆ ทำ” – ธีตา โหตระกิตย์

วิดีโอแนะนำ Steps with Theera

แคมเปญ 1 in 68 movement โดย BBDO Bangkok

Steps with Theera

ประเภทธุรกิจ: คาเฟ่และศูนย์ฝึกวิชาชีพสำหรับผู้มีความต้องการพิเศษด้านการเรียนรู้
คอนเซปต์: คาเฟ่เพื่อสุขภาพที่เปิดโอกาสให้เด็กที่มีภาวะออทิสซึมได้ฝึกทำงานจริง
เจ้าของ: ธีตา โหตระกิตย์ (36 ปี)
และ แม็กซ์ ซิมป์สัน (30 ปี)
เว็บไซต์: www.stepswiththeera.com
Facebook l Steps with Theera

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

The post Steps with Theera : คาเฟ่สุดสร้างสรรค์ที่มีเด็กพิเศษเป็นผู้ช่วยดูแลร้าน appeared first on a day magazine.

นางแบบสาวดีกรีดีไซน์เนอร์รับเชิญในรายการเฟ้นหาสุดยอดนางแบบในเอเชียอย่าง
Asia’s next top model และผู้ร่วมทำแบรนด์เสื้อผ้า koma กับโอ่ง-กงพัฒน์ ศักดาพิทักษ์ ศิลปินสุดชิคของไทย ไม่ทำให้เราผิดหวัง ช่วงบ่ายวันถ่ายภาพที่ชุมชนเก่าแก่อย่างท่าเตียน
เธอเดินลงมาจากรถในสภาพงัวเงียด้วยเหตุว่าเมื่อคืนนั่งเก็บรายละเอียดชุดจนดึก ชุดของเธอมาภายใต้คอนเซปต์ ‘The Siamese Mingle’ เป็นการหยิบผืนผ้า 4 ชนิดที่อยู่ในชีวิตคนไทยคือ
ผ้าขาวม้า ผ้าลายชาวเขา ผ้าโต่งมุ้งฟ้าสำหรับดักปลา และ ผ้ากระสอบ มาดีไซน์เป็นชุดสุดเลิศ
ภายใต้ความคิดอยากให้คนเห็นผ้าในรูปแบบที่ต่างไปจากชีวิตประจำวัน ในบรรดาชุดทั้งสี่ เดรสยาวจากผ้าโต่งมุ้งฟ้า
คือชุดที่ม๊าเดี่ยวชอบที่สุด เพราะมันเป็นการนำผ้าที่เธอเคยลองหยิบมาดีไซน์แล้วครั้งหนึ่งกลับมาลองทำเป็นชุดใหม่
ในเวลาที่เธอเติบโตและจริงจังกับมันมากกว่าเดิมแล้ว

การผูก
รัด มัด จนเกิดเป็นชุด และความแปลกใหม่ของวัสดุที่ม๊าเดี่ยวนำมาสร้างสรรค์ คือสิ่งที่ทำให้ชุดทั้ง
4 ชุดของเธอนั้นแสนพิเศษ ที่พีกไม่แพ้กันคือ ลีลาการโพสต์แสนมาดมั่นโดดเด่น ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้คนทั้งหลายจึงเทใจและยอดไลก์อย่างท่วมท้นให้กับเธอ และนอกจากแฟชันเซ็ตสุดแซบ เรายังได้นั่งคุยกับม๊าเดี่ยว
นี่คือตัวอย่างบทสนทนาสนุกสนานที่คัดมาให้ลองอ่านกัน หากติดใจก็ตามอ่านต่อกันได้ในเล่ม
a day 193 นะ

ผ้าในความหมายของคุณคืออะไร
ผ้าในความหมายของม๊าเดี่ยวคือ สิ่งที่เอามาประดับตกเเต่งเพื่อให้เกิดความสวยงาม เเล้วมันก็มีฟังก์ชันอะไรมากมายให้เราใช้ประโยชน์
เเต่ก็ขึ้นอยู่กับสมองของเราที่จะสร้างสรรค์ออกมาให้ดีขนาดไหนด้วย

ถ้าต้องออกแบบชุดที่บ่งบอกเอกลักษณ์ของม๊าเดี่ยวจะเป็นยังไง
ม๊าเดี่ยวก็จะเอาหน้าไปสแกนเป็นรูป
เอามาพิมพ์ใส่ชุด คนดูก็จะรู้เลยว่านี่คือชุดม๊าเดี่ยว ถูกมั้ย (หัวเราะ) วัสดุคือผ้าดิบค่ะ
เพราะถ้าเราจะทำขายต้นทุนต้องถูกที่สุด เราคิดว่าคนเราไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าเหมือนใคร
สไตล์ของเราคือความเยอะที่ดูลงตัว เเต่ก็ขึ้นอยู่กับคนใส่ด้วย ถ้าคนใส่สวยก็สวย

สำหรับคุณ
ผ้าสำคัญยังไง
ผ้าทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้
หนาวก็ห่ม ร้อนก็ปกคลุมกันยูวี
แถมยังเอามาทำเป็นอุปกรณ์อำนวยความสะดวกได้หลายอย่าง เช่น อุปกรณ์ทำความสะอาด
ไม้ถูพื้น ผ้ามีประโยชน์ทุกส่วนแม้กระทั่งเศษเล็กๆ ของมันก็เอามาทำเป็นกิ๊บติดผมหรืออะไรที่เล็กๆน้อยๆ
ได้ มันสำคัญกับเรา เพราะถ้าไม่มีผ้าตอนนี้เราคงโป๊อยู่

ถ้าปล่อยกะเทยไว้กับผ้า
คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
อารมณ์เหมือนอย่าปล่อยหมาไว้กับกระดูกนั่นแหละ
เพราะมันจะเกิดความอลังการค่ะ เวลากะเทยอยู่กับผ้า เขาจะเอาผ้าไปทำอะไรที่สร้างสรรค์
เอามาประดับตกเเต่งเพื่อให้เกิดความสวยงามผ้ามันมีฟังก์ชั่นมากมายให้เราใช้ประโยชน์
เเต่ก็ขึ้นอยู่กับสมองของเราที่จะสร้างสรรค์ออกมาให้ดีได้แค่ไหน

ภาพ ลักษิกา แซ่เหงี่ยม

อ่านเต็มๆ ทั้งหมดได้ใน a day 193 กดซื้อที่นี่ส่งฟรีถึงบ้านเลย

The post เมื่อเราปล่อยม๊าเดี่ยวไว้กับผ้า! appeared first on a day magazine.

The kid who loves the ads 

เรียนนิเทศที่ ม.บูรพา แรกเริ่มเลยมีพื้นฐานจากการเป็นเด็กสายวิทย์ แต่พอถามตัวเองจริงๆ ว่าอยากทำอะไรกันแน่ ก็เริ่มรู้ตัวว่าอยากเรียนนิเทศ อยากทำโฆษณาอยู่แล้ว เพราะชอบดูโฆษณาตั้งแต่เด็กๆ ถ้ามีโฆษณามาก็จะไม่กดข้าม ส่วนเรื่องของการเขียน ช่วงมัธยมชอบเขียนเรียงความ แต่งกลอนอยู่แล้ว แต่ไม่เคยรู้ว่าความถนัดนี้เอามาทำโฆษณาได้ พอเอามาประกอบกันก็ลงตัว จบมาก็ตั้งใจจะเอาตัวเองเข้าไปทำโฆษณาให้ได้ ผมเริ่มงานที่บริษัท Young & Rubicam ทำอยู่ 2 ปี ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่โอกิลวี่ ประเทศไทยจนถึงปัจุบัน

Inspired by films

Gen ผมคาบเกี่ยวระหว่างยุคเก่ากับยุคที่โซเชียลเฟื่องฟูขนาดนี้ แปลว่าการเสพข้อมูลก็ต่างกัน ถ้าเป็นรุ่นก่อนๆ คงคล้ายกันหมดคือหาแรงบันดาลใจจากการอ่านหนังสือ ดูหนัง แต่ผมเป็นก็อปปี้ไรต์เตอร์ที่อ่านหนังสือน้อย อ่านบ้างบางเล่ม แต่ผมดูหนังเป็นหลัก อย่างน้อยคืออาทิตย์ละเรื่อง เพราะฉะนั้นแรงบันดาลใจส่วนใหญ่ที่นำมาคิดงานมาจากหนังที่ดู

หนังที่ชอบอย่าง Chungking Express หรือ Dead Poets Society เป็นหนังที่ทำให้ตัดสินใจเปลี่ยนจากสายวิทย์มาทำโฆษณา แรงบันดาลใจอีกส่วนมาจากการพูดคุยกับผู้คน ผมชอบความเป็นมนุษย์มาก ไม่ว่าจะเป็นรุ่นน้อง คนทั่วไป ในวงเหล้า หรือใน Social ที่สมัยนี้ทุกอย่างอยู่ในนั้นหมด

Insight that gets inside

คิดว่าอินไซต์เนี่ยแหละที่ทำให้โดน ทุกครั้งที่ได้โจทย์มา ผมจะตั้งคำถามกับตัวเองก่อนเลยว่า ถ้าเราเป็นคนดูเราอยากจะเห็นอะไร ถ้าเราลืมไปว่าเราคือคนคิดงาน
เราเห็นอะไรแล้วเราจะชอบมัน ยังงั้นเลย อีกความพยายามคืออยากทำยังไงก็ได้ให้งานที่ทำอยู่มันเด้งขึ้นมาจากงานโฆษณาอื่นๆ เพราะทุกวันนี้มี content อยู่รอบตัวเยอะมาก

Write it right

Message สำคัญสุดแหละ ถ้าพูดแล้วโดนยังไงคนก็จำอยู่ดี แต่ถ้าจะทำให้ Message ที่น่าสนใจอยู่แล้วเป็นที่ชื่นชอบขึ้นไปอีก ตรงนี้แหละที่ก๊อปปี้ไรต์เตอร์จะเข้ามามีบทบาท ลามไปถึงลีลาการเขียน สัมผัส ผมเป็นคนถนัดการเขียนคำแนวป๊อบๆ มากกว่า ถ้าเป็นแนวลุ่มลึกก็จะใช้เวลาหน่อย

สื่อที่ต่างกันก็ต้องการการเขียนที่ต่างกัน แม้แต่การเขียนก๊อปปี้สำหรับ TVC กับหนังออนไลน์ก็ไม่เหมือนกัน โฆษณาทีวีก็ต้องตรงประเด็น เพราะมีเวลาน้อย จะขายอะไรบอกมา แต่ถ้าเป็นฟิล์มออนไลน์ ต้องเขียนให้เข้าถึงคนให้ลึกกว่า เข้าใจคนมากกว่า ใช้ภาษาอีกแบบ เหมือนคุยกับเพื่อนมากกว่า เหมือนเดินเข้าไปตบไหล่ (หัวเราะ)

Always seek criticism

เขียนแล้วไม่ต้องเช็กกับใครก็ได้ แต่เราไม่ใช่คนแบบนั้น มันคงดีกว่าถ้ามีใครช่วยให้ความเห็น ปัจจุบันเวลาเขียนก๊อปปี้ก็จะเช็กกับเพื่อนๆ เช็กกับน้องๆ ในทีม วิธีเช็กงานอีกแบบคือ ตั้งสเตตัสในเฟซบุ๊ก เพราะโลกเฟซบุ๊กเหมือนเป็นตัวเช็กความนิยมได้ดีที่สมัยก่อนไม่มี

Happiness that sells

Ogilvy Branded Entertainment เริ่มมาจากสิ่งที่เราถนัดนั้นแหละ เราถนัดเล่าเรื่องอยู่แล้ว ถ้าลองสังเกตงานหลายๆ ชิ้นที่ผมทำ จะเห็นว่า จริงๆ ผมพยายามทำโฆษณาให้มันไม่เป็นโฆษณาอยู่แล้ว เลยอยากเอาความถนัดนี้มาทำให้เป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้น มันก็คือโฆษณาเพียงแต่เราพยายามทำให้มันอร่อยขึ้น ถ้าโฆษณาทั่วไปยึด Key Message เป็นหลัก เราก็จะยึดเอาความสุขของคนดูและลูกค้าเป็นหลัก ทำให้เขาสนุก ให้เขาแชร์ต่อไปได้อย่างไม่เคอะเขิน โดยไม่รู้สึกว่ามันเป็นโฆษณา

ผมเป็นคนซีเรียสกับพล็อต กับไอเดียที่สุด ผมจะไม่ไปขายงานลูกค้าเลย ไม่ว่าเวลาจะบีบคั้นแค่ไหน จนกว่าจะเจอไอเดียที่ผมพร้อมดันไปให้สุดทาง และถ้าเราเชื่อแล้วว่ามันดี เราจะไม่หลงทาง ไม่เพลี่ยงพล้ำไปกับปัจจัยอื่นๆ ที่จะทำให้งานดีน้อยลง

For young writers

สิ่งที่อยากจะแนะนำกับเด็กๆ ที่เขียนก๊อปปี้คืออยากให้สนุกกับการคิด การใช้ภาษา มันน่าสนใจตรงที่เราสามารถหยิบคำธรรมดาๆ ที่ดูไม่มีอะไรมาผสม ผสาน ให้มีพลังได้ ถ้าเราสนุกกับมัน มันก็จะสนุกนะ ตอนทำงานแรกๆ เป็นคนกลัวการเขียนเรดิโอสปอตมากเพราะมันยาก มันเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งว่าจะทำอย่างไรให้เอาคนฟังอยู่จากการใช้เสียงอย่างเดียว จุดเปลี่ยนของผมคือการเขียนเรดิโอสปอตโฆษณาเซ็นทรัล มิดไนท์ เซลล์ จนได้รางวัล มันเป็นการไปเจอจุด ไปเจอช่องบางอย่าง ทำให้เป็นคนชอบเขียนเรดิโอตั้งแต่นั้น

My all time favorite works

01 ฝาก – ธนาคารกสิกรไทย

โจทย์ทางการตลาดคือคนรู้กันอยู่แล้วว่าธนาคารกสิกรไทยเก่ง แต่เราอยากเพิ่มความเป็นมนุษย์ให้มากขึ้น เพื่อให้ครองใจคนได้ ที่ชอบเพราะรู้สึกว่ามันเป็นตัวอย่างของพลังแห่งการเขียน Copy เลยนะ แค่คำว่า ฝาก คำเดียว ที่เป็นคำทั่วไปของธนาคารอยู่แล้ว แต่ฝากมันมีความหมายมากกว่านั้น เช่น ฝากความหวัง ฝากความไว้วางใจ ที่ภายหลังสามารถต่อยอดได้อีกมากมาย เช่น ฝากได้ทุกเรื่อง ฝากอนาคตลูก ได้ไม่รู้จบ

02 Boxer – Dutchmill Smoothie

เป็นลูกค้าที่ทำให้เราได้งานดีๆ เยอะมาก เพราะลูกค้าจะคอยท้าทายให้เรา breakthrough อยู่ตลอดเวลา ทำให้เราสนุก แม้ว่าโปรเจกต์นี้จะเริ่มต้นจากโจทย์ที่ยาก ว่าเราจะ demonstrate คุณประโยชน์ของสินค้าอย่างไรให้น่าสนใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่พยายามทำมาตลอดกับโฆษณาของดัชมิลล์ตัวก่อนๆ หน้า แต่พอมาเป็นโปรเจกต์นี้เราก็พยายามหาวิธีการใหม่ๆ ถ้าสังเกตเรื่องนี้มันคือหนัง demonstrate ทั้งเรื่องเลยนะ (หัวเราะ) ก็ทำให้มันไปสุดในทางของมัน

03 The Hotel – TOA Color World

เป็นโจทย์งาน pitching ที่ลูกค้าไม่ขอแก้เลย ทำอย่างที่เราอยากให้มันเป็น เป็นหนังที่ขายของได้ในวิธีที่แตกต่าง เพราะในแง่ของสินค้าเองเต็มไปด้วยข้อมูลที่ซีเรียสมากมาย เป็นงานที่เราตั้งต้นการคิดงานตั้งแต่แง่จิตวิทยาเลยว่า คนเราชอบสีอะไร เพราะอะไร และสีต่างๆ ส่งผลต่อจิตใจคนได้อย่างไร ส่วนเรื่องพล็อตโรงแรมเป็นพล็อตที่เคยมีในหัวอยู่พอดี พอมาทำงานโปรเจกต์นี้ก็เอามาใช้เลย

04 LALIN – พรเกษมคลินิค

มาจากความพยายามในการทำโฆษณาให้ไม่เป็นโฆษณาของเรา ว่าถ้าเราตั้งต้นจากความตั้งใจที่จะทำให้ออกมาเป็น film เลย จะเป็นอย่างไร ก็เลยตั้งต้นจากวิธีการของหนังสั้น และอยากทำให้มันออกมาเป็น human มากๆ ก็เลยค้นคว้าหาอินไซต์เกี่ยวกับคนเป็นสิว จนมาเจอเรื่องราวเกี่ยวกับโลกเสมือนและโลกจริงของคนในยุคปัจจุบัน

05 MV ตัวปลอม – KFC

ตั้งใจทำ MV จริงจัง ไม่ได้ตั้งใจจะทำ viral แล้วเอาเพลงมาประกอบ เป็นความตั้งใจว่าอยากทำให้มันสนุกไปเลย และโจทย์มันก็เข้ามาในจังหวะพอดี ที่เราอยากทำเอ็มวี เพราะว่าจริงๆ แล้วคำว่า Always Original ของ KFC มันเป็นเรื่องซีเรียสมาก เรื่องความเป็นแก่นแท้ ตัวจริง เป็น branding ของเขา แต่เมื่อมาพูดกับคนรุ่นใหม่
เราก็อยากให้งานมันไม่เครียด เลยคิดจากอินไซต์ของวัยรุ่นโดยตั้งต้นมาจากคำว่าตัวจริง เลยไปนึกถึงประเด็นหนึ่งที่ตรงกับภาวะหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น ที่ต้องสูญเสียความเป็นตัวจริงของตัวเอง คือเวลามีความรัก

นิสิตนักศึกษาคนไหนสนใจอยากเข้าสู่วงการครีเอทีฟ ไม่ควรพลาดงานนี้ B.A.D Student Workshop 2016 THE B.A.DEST : “เอาให้สุดแบด ครีเอทให้สุดเบสท์” โครงการสร้างเด็กรุ่นใหม่ให้เป็นครีเอทีฟไทยที่มีอนาคตไกลถึงระดับโลก รับโจทย์ อังคารที่ 6 กันยายนนี้ บ่ายโมงตรง ณ ห้องอเนกประสงค์ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพฯ (ตรงข้ามมาบุญครอง) ดูรายละเอียดที่ facebook.com/Bangkok Art Directors’ Association

The post ให้คนอิน ด้วยอินไซต์ โฆษณาที่โดนทุกใจของ ‘อู๊ด-นพรัตน์ วัฒนวราภรณ์’ appeared first on a day magazine.