อิ้งค์–วรันธร เปานิล ฝันอยากเป็นนักร้องตั้งแต่อายุ 7 ขวบ

15 ปีต่อมา ความฝันของเธอเริ่มผลิบาน เมื่อได้ปล่อยซิงเกิลแรกในชีวิตอย่างเพลง เหงา เหงา (INSOMNIA)

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลากว่า 5 ปีที่เธอยังคงทำสิ่งที่ตัวเองรัก

และต่อยอดไปไกลกว่านั้นมากจนเรียกได้ว่าเป็นความสำเร็จ

23 กุมภาพันธ์ 2564 เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 27 ปีของอิ้งค์ วรันธร

เป็นเวลาครบ 20 ปีพอดีที่ชีวิตหญิงสาวคนหนึ่งประกอบไปด้วยความฝันเดียว

20 ปี–ฟังดูนาน แต่สำหรับการใช้ชีวิต บางทีก็รู้สึกเหมือนสั้น

20 ปี–เหมือนจะสั้น แต่เมื่อคิดถึงระหว่างทาง ไม่แปลกที่บางครั้งจะรู้สึกเหมือนนาน

การสัมภาษณ์ครั้งนี้จึงเริ่มต้นโดยเอาวันเวลาเหล่านั้นเป็นที่ตั้ง

เราย้อนไป 1 ปีถึงขวบปีที่เธอทำงานในฐานะคนในวงการเพลง กราฟชีวิตของอิ้งค์ขึ้นสูงจากผลตอบรับของผลงาน และลงต่ำจากวิกฤตโควิด-19 ที่ศิลปินทั้งวงการได้รับผลกระทบเต็มๆ

เราย้อนไป 5 ปีถึงช่วงที่เธอเริ่มต้นอาชีพในฐานะศิลปินเดี่ยวเต็มตัว ถ้าเทียบกับปัจจุบันมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง

เราย้อนไป 20 ปีถึงวันเวลาที่เด็กหญิงวรันธรขึ้นไปประกวดร้องเพลงบนเวทีที่มีแฟนเพลงขาประจำอยู่ 2 คนถ้วน–พ่อและแม่ของเธอเอง

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ให้คำบอกเล่าของ อิ้งค์ วรันธร บอกกล่าวถึงเรื่องราววันวานที่เป็นดั่งทรัพย์สินมีค่าของเธอ

สิ่งมีค่าที่เรียกว่า ‘ความทรงจำ’

ปีที่ผ่านมาดูเป็นปีที่หนักหนาสำหรับทุกคนในวงการดนตรี คุณล่ะ เป็นยังไงบ้าง

เรามีช่วงซัฟเฟอร์เรื่อยๆ แทบทั้งปี แต่ถามว่าถึงขั้นเครียดไหมก็ไม่ได้ขนาดนั้น เพราะพอคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ทุกคนเจอเหมือนกันหมด เราเลยคิดว่าไม่แปลกหรอกที่ต้องปรับตัว ค่อยๆ ทำใจและแก้สถานการณ์กันไป ซึ่งเราว่าตัวเองแก้ได้ค่อนข้างดีนะ

อย่างแพลนปีที่แล้วตอนแรกก็ไม่ใช่แบบที่ทุกคนเห็น เราไม่มีเพลง ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม ด้วยซ้ำ (ปล่อยออกมาเมื่อเดือนกรกฎาคม ปัจจุบันในยูทูบมียอดเข้าชมกว่า 26 ล้านครั้ง) แต่นี่คือการแก้ไขสถานการณ์เพื่อให้ปีที่แล้วเราไม่หายไป เพลงนี้จึงถูกทำขึ้นมาช่วงล็อกดาวน์เพื่อให้เพลงทำงานแทน แต่ปรากฏว่าผลตอบรับของ ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม เกินคาดมาก ตอนที่กลับมาเล่นคอนเสิร์ตครั้งแรกคนร้องตามดังมาก เหมือนเป็นการตอกย้ำว่าสิ่งที่เราคิดและแก้ไขมันถูกต้อง

จำความรู้สึกตอนกลับมาแสดงสดหลังล็อกดาวน์รอบแรกได้ไหม

จำได้ เป็นร้านร้านหนึ่งที่คนดูเยอะมาก เหมือนทุกคนมาเพราะคิดถึงบรรยากาศแบบนี้ เราและพี่ๆ แบ็กอัพมองหน้ากันก็รับรู้ได้ว่าแต่ละคนคิดถึงและมีความสุขกับการแสดงจริงๆ น้อง sound engineer ยังเดินมาบอกเลยว่า “วันนี้พี่อิ้งค์ร้องดังมาก” เป็นอีกวันที่เราทดไว้เลยว่าเล่นสนุกที่สุดในชีวิต

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่า “ทำงานทุกวันนี้เพื่อใช้ชีวิต” เท่ากับปีที่ผ่านมาชีวิตคุณหายไปส่วนหนึ่งหรือเปล่า

หายไปแทบจะ 50 เปอร์เซ็นต์เลย พาร์ตที่ได้เจอคนและมีความสุขมันหายไป อย่างที่บอกว่าเราเข้าใจสถานการณ์นะ แต่โดยส่วนตัวเราว่าไม่มีอะไรมาแทนความรู้สึกตอนเล่นคอนเสิร์ตได้ การได้เห็นมวลผู้คนและสายตามันเติมพลังให้ศิลปินได้จริงๆ แต่ถามว่าเราแฮปปี้ที่ได้เล่นออนไลน์ไหมเราก็แฮปปี้ เพราะเรามองว่านั่นก็เป็นทางออกหนึ่งที่คลายความคิดถึงได้ เหมือนมาให้กำลังใจเพื่อรอวันที่จะได้กลับมาเจอกัน

ที่ผ่านมาเคยต้องรับมือกับสิ่งเหล่านี้มาก่อนไหม

ถ้าเปรียบตัวเองกับปีที่แล้ว ปีก่อนหน้า หรือปีก่อนหน้านั้นอีก เราว่าตัวเองโชคดีมากเลยที่ชีวิตศิลปินของเราไม่ราบรื่นมาโดยตลอด

ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเป็นศิลปิน เหมือนเราได้เจอความทุกข์และอุปสรรคอยู่เรื่อยๆ ช่วงแรกก็ซัฟเฟอร์ เก็บเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาคิดจนเป็นแผลใหญ่ แต่พออยู่ไปเรื่อยๆ เราก็เริ่มเรียนรู้ ทำใจ และยอมรับว่ามันไม่มีอะไรยากที่สุด อีกไม่กี่วันหรือเดือนหรือปีเราจะเจอเรื่องที่ยากขึ้นกว่านี้แน่ๆ 

ยกตัวอย่างเช่นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกของเราเมื่อ 2 ปีที่แล้วที่น่าจะเป็นช่วงที่เรามีความสุข แต่เราก็ตรวจพบว่าตัวเองมีเนื้องอกในมดลูกช่วงนั้นพอดี นั่นเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตที่เคยเจอซึ่งเราต้องรักษาไปพร้อมๆ กับซ้อมคอนเสิร์ต มันเครียดและกดดันมาก แต่พอถึงวันจริงเหมือนเราทิ้งทุกอย่างไว้ข้างล่าง เราขึ้นไปบนเวทีโดยไม่มีความเครียดอะไร คนดูคอนเสิร์ตก็ไม่รับรู้ถึงความเครียดของเรา ซึ่งนึกย้อนกลับไปเราก็ชมตัวเองทุกครั้งที่ผ่านมาได้ มันกลายเป็นภูมิต้านทานให้เราเมื่อเจออุปสรรคที่เข้ามาหลังจากนั้น

ภูมิต้านทานที่ว่าคืออะไร

มันคือความรู้สึกที่ว่า ‘ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ไม่มีสิ่งไหนเลยที่อยู่กับเราตลอดไป’

อย่างทุกวันนี้เวลาทุกข์เราก็จะรู้สึกกับมัน แต่เราก็จะรับรู้ว่าเดี๋ยวพอผ่านไปหนึ่งปีทุกอย่างจะหายไป จิตใจเราจะฮีลตัวเองเป็นปกติได้เพื่อเจอเรื่องใหม่ที่ทุกข์กว่าเดิม และเราก็จะฮีลตัวเองขึ้นมาใหม่อีก เราจะดีใจใหม่ เศร้าใหม่ สลับกันไปเรื่อยๆ แบบนี้ เราเลยพยายามไม่เก็บทุกเรื่องมาเป็นประเด็นใหญ่ในชีวิตอีกแล้ว 

ปลง?

ไม่เชิง ใช้คำว่า ‘เข้าใจมากขึ้น’ ดีกว่า ชีวิตมันไม่สามารถแฮปปี้ได้ตลอดเวลา เมื่อก่อนเราโลกสวยมากแบบนั้นเลยนะ เรายอมรับความผิดพลาดไม่ได้เลย รู้สึกว่าทุกเรื่องเป็นเรื่องใหญ่ ทุกอย่างควรเป็นไปแบบที่เราคิดสิ ถ้าไม่ใช่เราจะเสียใจ รู้สึกผิด และโทษตัวเองเสมอว่าเราควรทำได้ดีกว่านี้ เหมือนเราคาดหวังกับความสุขมากไปทั้งๆ ที่ในการทำงานจริงมันไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้ร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว

ถ้าอย่างนั้นปัจจุบันโลกของคุณเป็นแบบไหน โลกไม่สวยแล้วเหรอ

เราว่าก็ยังสวยอยู่แต่เป็นแบบใหม่ (หัวเราะ) เป็นโลกสวยในแบบของคนที่โตขึ้น มองโลกตามความจริง คือดีลกับโลกแบบไม่เนกาทีฟและดีลกับตัวเองไปเรื่อยๆ ดังนั้นเรามองว่าปีที่ผ่านมาน่าจดจำนะ ถึงจะลำบากแต่โดยรวมก็เป็นปีที่ดี เราว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นมากๆ อย่างที่เห็นตอนนี้คือเป็นอิ้งค์ที่เข้มแข็งมากที่สุดแล้ว 

คุณตอบเหมือนสเตตัสเมื่อวันเกิดปีที่แล้วเลย ว่าปีนี้เป็นปีที่น่าจดจำและแข็งแรง

(นิ่งคิดนาน) จริงด้วย ก็อาจเป็นวิธีการมองโลกของเราช่วงนี้แหละ ซึ่งปีหน้าก็อาจรู้สึกแบบนี้อีก เพราะในเมื่อเข้าใจว่าเรื่องดีและไม่ดีผ่านไปแล้ว ดังนั้นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันเลยกลายเป็นเรื่องน่าจดจำหมด

ย้อนไปไกลกว่านั้นหน่อย ตอนเป็นเด็กคุณมองผู้ใหญ่ที่อายุ 27 ด้วยสายตาแบบไหน

จำได้ว่ามองว่าพวกเขาต้องโตและเก่งมากแน่ๆ เพราะอายุ 27 นี่คือแม่อิ้งค์มีอิ้งค์แล้วนะ แต่พอถึงตอนนี้ที่เราอายุ 27 บ้าง (เว้นช่วงและหัวเราะ) ทำไมไม่เห็นรู้สึกโตเลย! (เน้นเสียง) อาจรู้สึกบ้างในแง่การทำงาน การวางแผน และความรับผิดชอบที่ต้องมีมากขึ้น แต่ถ้าดูจากบริบทอื่นๆ หรือการใช้ชีวิต ทั้งๆ ที่เวลาผ่านไปไวมากแต่เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่ เรายังมีความเป็นเด็กอยู่ ยังเป็นเด็กหญิงอิ้งค์คนเดิมที่ชอบร้องเพลงและรักครอบครัวเหมือนเดิม

ช่วงที่ปล่อยเพลงแรกในชีวิตเมื่อ 5 ปีที่แล้ว คุณเคยตั้งสเตตัสเป็นเนื้อเพลง พื้นที่เล็กๆ ของบอย–ตรัย ภูมิรัตน ว่า ‘ขอพื้นที่เล็กๆ นี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้’ ตอนนี้ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่ไหม

รู้สึก ทุกวันนี้เวลาฟังเพลงนี้เราก็ยังคิดถึงตัวเองตอนเป็นเด็ก เพราะสำหรับเราทุกอย่างในเพลง พื้นที่เล็กๆ ของพี่บอยคือเรื่องจริงหมด โลกของผู้ใหญ่มันไม่ง่าย ยิ่งถ้าเราปล่อยให้ชีวิตเดินไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีทุกอย่างในโลกก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว แต่ความเป็นเด็กนั่นแหละที่ทำให้เราไม่หลงลืมว่าตัวเองเป็นใครและเราว่านั่นเป็นเรื่องสำคัญมาก

พอเดินมาไกลบางทีก็หลงลืมไปว่าอะไรผลักดันให้เรามาจนถึงจุดนี้ สำหรับเรามันคือตัวตนที่เคยมีและเคยเป็น ถ้าเด็กหญิงอิ้งค์คนนั้นไม่ชอบร้องเพลง ถ้าเด็กหญิงอิ้งค์คนนั้นไม่มีความฝัน เราว่าเป็นเรื่องยากมากที่จะเดินมาได้ นั่นทำให้ทุกวันนี้เวลาเหนื่อยเราจะพยายามมองจุดเริ่มต้นเสมอว่าที่มีทุกวันนี้ได้เพราะเด็กคนนั้น เราโชคดีและคุ้มค่ามากที่ได้ทำสิ่งที่เด็กหญิงอิ้งค์ฝัน

เวลามองย้อนกลับไปตอนเด็กๆ คุณเห็นภาพอะไร

เราเห็นเป็นภาพความสุขของคนรอบตัวนะ เห็นภาพคุณพ่อคุณแม่ที่นั่งดูเราจากที่นั่งคนดู

เราจำสายตาที่เขามองเราได้ จำได้ว่าเขาถ่ายวิดีโอเก็บไว้และเอาไปอวดเพื่อน จำได้ว่าเขาและคนรอบข้างมีความสุขขนาดไหนจากเสียงร้องของเรา มันเป็นความทรงจำที่ดีที่ทำให้เรารักการร้องเพลงจนกลายเป็นความฝัน ทั้งหมดเริ่มต้นจากแฟนคลับ 2 คนแรกคือคุณพ่อกับคุณแม่ ก่อนที่จะขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้

ทุกวันนี้คุณพ่อคุณแม่ยังไปดูคุณร้องเพลงอยู่ไหม

ไปอยู่บ้าง เขายังคงภูมิใจกับเรา เพียงแต่ส่วนใหญ่ก็จะติดตามผ่านยูทูบมากกว่า แต่อย่างเวลาปล่อยเพลงใหม่ วันนั้นเราก็จะได้ยินเสียงเพลงในบ้านวนไปเรื่อยๆ ทั้งวัน หรืออย่างช่วงไหนที่เราไม่มีเวลาคิดโชว์ใหม่ พ่อก็จะเดินมาบอกว่า “ทำไมไม่ทำโชว์ใหม่เลย แฟนคลับในยูทูบบ่นแล้ว” ซึ่งก็คือตัวเขานั่นแหละ  

ปกติแล้ววันเกิดคุณทำอะไรบ้าง

ทำบุญ ไม่ได้ทำอะไรหวือหวาเลย งานวันเกิดก็ไม่เคยจัด แค่ได้อยู่กับครอบครัวก็แฮปปี้แล้ว

คุณเคยให้สัมภาษณ์หลายครั้งว่าตัวเองเป็นคนคิดมาก แล้วอย่างในวันเกิดคุณคิดถึงอะไรบ้าง

ไม่คิดอะไรเลย (หัวเราะ) ปล่อย เพราะโดยส่วนตัวเรามองวันเกิดหรือแม้กระทั่งวันปีใหม่ว่าเป็นแค่วันหนึ่งในชีวิตที่เกิดขึ้น เราเลยไม่ได้มีช่วงเวลามาย้อนคิดว่าปีที่ผ่านมาทำอะไรพลาดไปบ้าง ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ได้เรียนรู้จากมันหมดแล้ว ทั้งหมดได้หล่อหลอมเราให้เติบโตขึ้นในทุกปี หรือแม้กระทั่งเรื่องของอนาคตเราก็ไม่ได้คิด เพราะในเมื่อเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราขอคิดตอนที่มันเกิดขึ้นเลยดีกว่า

สุดท้าย เนื่องในวันเกิด ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อคุณจะขออะไร

(นิ่งคิดนาน) จะว่าไปปีนี้แปลกกว่าทุกปี เราคิดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อ 2 วันที่แล้วที่ได้คุยกับคุณพ่อ เราไปปรึกษาเขาว่าช่วงนี้เราดวงตก แต่พอเราเล่าแบบนั้นคุณพ่อกลับตอบว่า “จะถึงวันเกิดแล้วใช่ไหม พ่อจะไม่อวยพรให้อิ้งค์มีความสุขหรอกนะ พ่ออยากอวยพรให้อิ้งค์เห็นความสุขมากกว่า” 

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราเริ่มคิดเล็กคิดน้อยอีก อะไรที่ควบคุมไม่ได้เราก็เก็บมาคิดหมด เริ่มตั้งคำถามว่าทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ พ่อเลยเตือนว่าจริงๆ แล้วเราไม่ได้ดวงตกหรอก แต่เรากำลังพยายามมีความสุขแทนที่จะมองหามัน พ่อบอกว่าเราเหมือนปลาที่มองไม่เห็นน้ำ ทั้งๆ ที่สิ่งที่อยู่รอบตัวเรามันใสสะอาด บริบทรอบๆ เราดีมาก แต่เราไม่เห็นน้ำเลย เรากลับเห็นก้อนกรวดที่ตกลงมาแล้วพาลคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ พ่อเลยอวยพรเราแบบนั้น ดังนั้นกับวันเกิดปีนี้เราจึงอยากขอพรเรื่องนี้แหละ

ไม่ว่าจะทุกข์แค่ไหน โดนโลกโบยตียังไง เราอยากเห็นความสุขด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีคนมาบอก ถึงปีหน้าเราจะคิดว่าน่าจะเป็นปีที่ยากอีกปี แต่เราก็อยากรับมือมันให้ได้โดยเห็นความสุขในบริบทที่ตัวเองยืนอยู่

befor.tart อิ้งค์–วรันธร เปานิล

ทาร์ตผสมช็อกโกแลตถึง 3 ชนิด ให้รสชาติและสีที่ค่อย ๆ เพิ่มความเข้มข้น แทนการเติบโตตามลำดับในช่วงเวลาที่ผ่านมาของเธอ เริ่มด้วยไวต์ช็อกโกแลตที่ให้รสชาติหวานหอม สีขาวที่ดูอ่อนโยนผสมด้วยพริก เพิ่มมิติของรสชาติให้ต่างออกไป รสเผ็ดเจือกับความหวานนี้ส่วนหนึ่งแทนถึงจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตในช่วงมัธยมปลายที่พลาดจากการสอบเข้าเอกภาษาอังกฤษอย่างที่หวังไว้ ความผิดหวังนั้นเป็นแรงกระตุ้นให้เธอมุ่งมั่นกับเป้าหมายของตัวเองมากขึ้น

สำหรับรสที่เข้มขึ้นอีกนิดอย่างมิลค์ช็อกโกแลต ให้ความหวานปนกับความสดชื่นของเสาวรส สะท้อนถึงความมุ่งมั่นในเส้นทางที่เธอรักและเลือกที่จะจริงจังกับมันอย่างการร้องเพลง และสุดท้าย รสขมและเข้มข้นของดาร์กช็อกโกแลตที่ผสมลงในมูสกาแฟรสขม ด้านหนึ่งแทนความเป็นผู้ใหญ่และความทุ่มเทให้กับการทำงาน แต่ภายใต้รสขมนั้นผสมว่านหางจระเข้ที่มีสัมผัสชุ่มชื้นและคุณสมบัติในการเยียวยาบาดแผล ทั้งหมดจึงสื่อสารถึงบทบาทของอิ้งค์ในฐานะการเป็นผู้เยียวยาแฟนคลับทุกคนผ่านบทเพลง

ขอบคุณสถานที่ บ้านดั้งเดิม ณ พัฒนาการ

The post “เราโชคดีที่ได้ทำสิ่งที่เด็กหญิงอิ้งค์ฝัน” อิ้งค์ วรันธร ในวันแรกที่อายุ 27 ปี appeared first on a day magazine.

ถ้ามองอย่างผิวเผิน ตั้งแต่วันแรกที่ผมรู้จัก เต้ย–จรินทร์พร จุนเกียรติ เธอแทบไม่เปลี่ยนไปเลย

ไม่ว่าจะด้วยหน้าตา ความสดใส หรืออะไรก็ตามแต่ ในบางครั้งผมยังรู้สึกว่าเธอเป็นเต้ยคนเดิมที่ผมรู้จักครั้งแรกในฐานะนักแสดงวัยรุ่นเมื่อสิบกว่าปีก่อน

แต่พูดก็พูดเถอะ ด้วยเวลาหลักสิบปี คงเป็นไปไม่ได้ที่คนคนหนึ่งจะเหมือนเดิมตลอดไป

ยิ่งถ้าลงลึกดูชีวิตของเต้ยในปีที่ผ่านมา คำว่า ‘เหมือนเดิม’ ดูจะห่างไกลกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากเอาการ

29 มกราคม 2564 เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 31 ปีของเต้ย

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แง่มุมต่างๆ ของชีวิตเต้ยล้วนมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ตั้งแต่เรื่องงานที่เธอมีผลงานละครออนแอร์สองเรื่องท่ามกลางวิกฤตไวรัสโควิด-19 เรื่องธุรกิจที่เธอเริ่มต้นในวันเวลาที่หลายคนต้องส่ายหัว หรือแม้กระทั่งเรื่องความรักที่การเลิกราครั้งล่าสุดกลายเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงในหน้าสื่อทั่วประเทศ

เพราะจังหวะชีวิตที่ขึ้นๆ ลงๆ นี้เองที่ทำให้ผมติดต่อไปเพื่อสนทนากับเธอเนื่องในวันเกิด แต่ถึงกระนั้นหลังจากนัดหมายสัมภาษณ์ ผมก็ลงท้ายตามมารยาทว่าถ้าเรื่องไหนไม่สะดวกใจเธอไม่ต้องตอบก็ได้ เพราะบางเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่เต้ยไม่จำเป็นต้องเปิดเผยให้ใครรู้

“ไม่เป็นไรค่ะ เราตอบได้ทุกเรื่องเลย” เต้ยย้ำกับผมพร้อมรอยยิ้มที่คุ้นเคย เป็นเหมือนคำอนุญาตให้การสัมภาษณ์ครั้งนี้ได้ย้อนเวลากลับไปถึงช่วงที่เธอรู้สึกแย่ที่สุดครั้งหนึ่งของชีวิต

ชีวิตในวัยขึ้นเลขสามปีแรกของเต้ยเป็นยังไง

เธอเล่าให้ผมฟังด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต

แต่เป็นแค่ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ที่เกิดขึ้นกับสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าชีวิต

วัยสามสิบของคุณที่วันเวลาส่วนใหญ่อยู่ในช่วงโควิด-19 เป็นยังไงบ้าง

เราว่าปีที่แล้วเป็นปีที่แปลกใหม่มากสำหรับทุกคน หลายคนต้องรับมือกับสิ่งที่ไม่เคยเจอมาก่อน อย่างเราเองปีที่แล้วมีละครออนแอร์ 2 เรื่อง และมีหนึ่งเรื่องที่ถ่ายทำในช่วงโควิดซึ่งต้องหยุดพัก แต่ทั้งหมดนั่นก็ส่งผลให้เรามีเวลาได้ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำมานานแล้วอย่างการทำธุรกิจ

ตอนนี้เรากำลังทำธุรกิจลิปทินต์และเสื้อผ้าอยู่ มันเกิดขึ้นจากความรู้สึกที่ว่าช่วงสามสิบเราควรต้องมั่นคงได้แล้ว ซึ่งพอเริ่มจริงจังก็เป็นช่วงที่ขายของตามร้านไม่ได้ เราเลยเหมือนถูกบังคับให้ทำตลาดออนไลน์ไปเอง โควิดทำให้เราต้องปรับตัวซึ่งก็ท้าทายตัวเองดี

ไม่ได้มองว่าเป็นปีที่แย่

เราไม่ปฏิเสธว่ามันเป็นปีที่โหด แต่เราก็เลือกมองว่ามันทำให้เราได้ทักษะใหม่ๆ เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องเหล่านี้เราก็อาจไม่ได้เรียนรู้ เราอาจใช้ชีวิตรูปแบบเดิมๆ พัฒนาตัวเองในเส้นทางที่เคยคิดว่าน่าจะเป็นไปอย่างเคย แต่พอเกิดเรื่องทั้งหมดขึ้นมันก็แลกอะไรใหม่ๆ กลับมาให้เรามากอยู่เหมือนกัน

เคยคิดไหมว่าปีแรกที่อายุขึ้นเลขสามจะเจอเรื่องเยอะขนาดนี้

(ส่ายหน้า) ไม่เคยคิดเลย ตอนวันเกิดปีที่แล้วเราอยู่ในกองละครด้วยซ้ำ แต่เรากลับมองเรื่องทั้งหมดนี้ว่ามันทำให้ ‘ช่วงอายุ 30’ ของเราน่าจดจำนะ 

เราไม่ได้มีความสุขทั้งปีหรอก ปีที่ผ่านมาก็มีช่วงที่ซัฟเฟอร์ ในขณะเดียวกันมันก็เป็นช่วงเวลาที่ได้เริ่มบทบาทใหม่ของชีวิต มันทำให้เราได้คิดกับตัวเองจริงๆ ว่า เออ เราโตแล้วนะ เราสร้างบ้านให้ครอบครัวเสร็จแล้ว ทำทีสิสเสร็จแล้ว และเราเริ่มทำธุรกิจของตัวเองแล้วด้วย หรือแม้แต่ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเรื่องความรักก็ทำให้เรารู้สึกแบบนั้น เรารับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้วนี่ ดังนั้นถือว่าเรามีพัฒนาการที่ค่อนข้างหลากหลายมากๆ ในปีที่ผ่านมา

ถ้าให้สรุปเป็นบทเรียน ปีที่ผ่านมาบทเรียนที่สำคัญที่สุดคือเรื่องไหน

เราว่ามันคือการที่เราเลิกสนใจข้างนอกและหันมาสนใจข้างในตัวเอง เราให้ความสำคัญกับตัวเองมากขึ้นว่าเราเป็นคนยังไงกันนะ เราถนัดอะไร เราอยากทำอะไรให้ดีขึ้น เรามีความสุขกับอะไร เราจะใช้ชีวิตยังไงให้เฮลตี้ และ work-life balance ของเราควรเป็นแบบไหนดี มันคือการเรียนจากตัวเองจริงๆ 

ถ้าให้คะแนนตัวเองในปีที่ผ่านมา เต็มสิบคุณได้เท่าไหร่

(ตอบทันที) สิบเต็มสิบไปเลย เก่งมากเต้ย (หัวเราะ)

เต้ย จรินทร์พร

แต่ดูเป็นขวบปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของคุณอยู่เหมือนกัน

(นิ่งคิด) ว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่เราว่าก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่แฮปปี้ มันไม่ใช่การเปลี่ยนที่ข้างนอกแต่คือข้างใน เหมือนจากที่เราเคยมองตัวเองจากข้างนอกก็เปลี่ยนมามองข้างในมากขึ้น หลังจากนี้เวลาเราตัดสินใจทำอะไรมันจะมาจากเราจริงๆ ไม่ใช่ทำเพราะเกรงใจคนอื่นหรือทำเพราะกลัวบางอย่าง 

อะไรคือแกนหลักที่เปลี่ยนให้คุณมีมุมมองแบบนี้

เราคงแคร์ตัวเองมากขึ้นตามวัย เพราะเมื่อก่อนเราแคร์คนอื่นมาก เป็นพวก people-pleaser ที่อยากให้คนอื่นแฮปปี้เพราะกลัวคนไม่รัก แต่พอโตขึ้นจนอายุ 30 ปีเรามานั่งทบทวนตัวเองว่าที่ผ่านมาทำไมเราเป็นคนแบบนั้น เราพบว่ามันมาจากตอนเด็กๆ ที่เคยโดนกระทู้ในเว็บต่างๆ วิจารณ์ มันทำให้เรากลัวจนทำให้ที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตแบบไม่เฮลตี้ ถึงจุดหนึ่งเราเลยตั้งคำถามว่านี่ฉันปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ได้ยังไง ตอนนี้เราเลยอยากใช้ชีวิตให้เฮลตี้กว่าเดิม ไม่ได้แปลว่าเราจะเนกาทีฟมากขึ้นนะ เรายังอยากแฮปปี้กับทุกคนเหมือนเดิมแหละ แค่ให้ความสำคัญกับตัวเองมากขึ้นเท่านั้นเอง

ช่วงที่ไม่เฮลตี้ตอนนั้นเป็นยังไงบ้าง ผ่านมาได้ยังไง

มันคือความยากที่ต้องดีลกับความคิดเห็นคนอื่นแหละ อย่างสมัยก่อนสมมติมีสิบคอมเมนต์ชม เราจะไปโฟกัสที่หนึ่งคอมเมนต์ที่เนกาทีฟ เป็นอย่างนี้อยู่นานมากจนลืมไปแล้วว่านานขนาดไหน แต่พอถึงจุดหนึ่งเราว่ามนุษย์ก็อยากมีความสุข มันทำให้เราตั้งคำถามเองว่าทำไมฉันต้องอยู่กับความไม่เฮลตี้ไปตลอด ทำไมถึงต้องเอาชีวิตไปแขวนอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก เราเลยค่อยๆ รู้จักคำว่า ‘ไม่เป็นไร เราทำดีที่สุดแล้ว’ ใครจะพูดยังไงก็เป็นความคิดเห็นเขา ถ้าเราไม่รับมันมา มันก็แค่นั้น 

อย่างปีที่ผ่านมากับเรื่องข่าวความรักที่เกิดขึ้น วิธีการรับมือของเราคือเราไม่หลีกเลี่ยง แต่เรียนรู้ที่จะไม่เอามันมาใส่ใจ ไม่แบกมัน ต่างกับเมื่อก่อนที่อาจคิดแบบนี้แต่ทำไม่ได้ ปีนี้เราทำได้ดีขึ้นมากๆ จนค่อยๆ รู้สึกว่าความเบามันเป็นแบบนี้นี่เอง มันสบายดีนะ ทำไมไม่ทำมาตั้งนานแล้ว ในเมื่อเราโชคดีที่ได้มีชีวิตอยู่เราก็ควรใช้ชีวิตแบบที่เป็นการใช้ชีวิตจริงๆ ไม่ใช่ใช้ชีวิตโดยขึ้นอยู่กับคนอื่น 

เรียนรู้ที่จะรักตัวเอง

ใช่ๆ รักตัวเองให้ถูกทาง แต่เราก็เชื่อว่าการใช้ชีวิตของแต่ละคนเป็น art of living ที่ไม่เหมือนกัน สิ่งที่เราเล่าให้ฟังก็เป็นบาลานซ์ของชีวิตที่เราแฮปปี้ แต่เราจะไม่ตัดสิน art of living ของคนอื่น ถ้าคุณแฮปปี้กับแบบไหน ตอนนี้คุณทำได้เท่าไหน คุณไม่ผิด ขอแค่คุณมีความสุขก็พอ

แล้วความสุขของเต้ย จรินทร์พร ในวัย 31 ปีคืออะไร

ปัจจุบันเราว่ามันคือการได้พัฒนาชีวิตตัวเองและครอบครัว ความเอนจอยในงานที่ทำ การได้อยู่กับครอบครัว และการได้อยู่กับดอกไม้ที่บ้าน มันก็ต่างกับตอนเด็กๆ ที่ความสุขหมายถึงความรัก การได้อยู่กับเพื่อน หรือการเล่น Hi5 เอ่อ ยังรู้จักกันอยู่ไหม (หัวเราะ)

พออายุเยอะขึ้น ความสุขกลายเป็นเรื่องที่ยากขึ้นไหม

ไม่เลย เราว่าง่ายขึ้นด้วยซ้ำ เพราะถ้ามาคิดกันจริงๆ อายุที่เยอะขึ้นหมายถึงความรับผิดชอบที่ง่ายขึ้นแค่นั้นเอง ถ้าเราจัดการได้ เราว่าความสุขในวัยผู้ใหญ่ง่ายกว่าเดิมเยอะ ไม่ยุ่งยากเรียกร้องเท่าตอนเด็ก แต่นี่ก็ไม่ได้แปลว่าจะสุขไปทั้งหมดนะ มันก็ทุกข์สุขผสมกันไปเหมือนเมื่อก่อนแหละ

ก่อนหน้านี้เคยคิดกับตัวเองแบบนี้ไหม

เคย แต่ไม่ได้เข้มข้นเท่านี้ เพราะเราเป็นคนจริงจังกับชีวิตมาตั้งนานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เป็นความเข้มข้นอีกรูปแบบหนึ่ง เหมือนในวัย 30 ปีถ้าเป็นกาแฟก็คือไม่ใช่ลาเต้แต่เป็นเอสเพรสโซ่ เราเลยรู้สึกว่ามันเป็นปีที่สำเร็จของเรานะ เป็นปีที่น่าจดจำมาก

ปกติคุณให้ความสำคัญกับวันเกิดแค่ไหน

ถ้าจะบอกว่าไม่ให้ความสำคัญก็คงไม่ใช่ แต่เราก็ไม่ใช่คนที่พอถึงวันเกิดแล้วต้องมานั่งจัดปาร์ตี้หรือมีเพื่อนมาเจอกัน เราเป็นสายชิลล์ วันเกิดก็คือวันเกิด ถ้าได้รับคำอวยพรหรือของขวัญก็ดีใจ แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร 

คุณเคยจินตนาการถึงผู้ใหญ่ที่อายุ 31 ปี…

(ทำเสียงตกใจ) ผู้ใหญ่ที่อายุ 31 เหรอ ฮือ

(หัวเราะ) ย้อนกลับไปตอนคุณ 16-17 ปีก็ได้ คุณมองผู้ใหญ่อายุ 31 ปีเป็นแบบไหน ตอนนี้คุณรู้สึกว่าตัวเองเป็นอย่างที่เคยมองหรือเปล่า

โห ตอนนั้นเราจินตนาการไว้ว่ามันไกลมากเลย คนอายุ 31 ปีคือผู้ใหญ่ที่โตมาก แต่พอเด็กอายุ 16 ปีคนนั้นกลายเป็นผู้ใหญ่อายุ 31 ปี เราว่าเราก็ยังมีความเป็นเด็กในตัวเองมากกว่าที่คิดนะ ถึงจะมีประสบการณ์มากขึ้นแต่เราก็คิดว่าตัวเองเป็น ‘เต้ยอายุ 16 ปีที่โตขึ้น’ มากกว่า ยังไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แบบที่เคยคิดขนาดนั้น แค่เป็นเด็กที่เติบโตไปตามประสบการณ์ที่ได้รับมา

ยังไม่แก่

แค่รู้สึกว่ามีนิสัยแก่เฉยๆ ชอบคุยกับดอกไม้อะไรแบบนั้น แต่กับตัวเองยังคิดว่าเด็กอยู่ (ยิ้ม)

แล้วปกติในวันเกิดคุณทบทวนตัวเองบ้างไหม

เราเป็นคนทบทวนตัวเองตลอดเวลาอยู่แล้ว เรามี team meeting กับตัวเองบ่อย สิ่งเหล่านี้มันเป็นไปเอง จากประสบการณ์ที่ผ่านมามันสอนให้เรามองแต่ละเรื่องหลายๆ ด้าน พยายามมองในมุมคนอื่นด้วย ดังนั้นเวลาเจอเหตุการณ์อะไรเราเลยชอบสำรวจตัวเองว่านี่ฉันโอเคอยู่หรือเปล่า เราไม่ชอบคำว่า ‘เดี๋ยวว่ากัน’ เพราะเดี๋ยวมันจะระเบิดในวันหนึ่ง มันไม่เฮลตี้ มีอะไรก็รีบจัดการแต่เนิ่นๆ ดีกว่า

งั้นถ้าให้ทบทวนตอนนี้ ปีที่ผ่านมาคุณมีอะไรที่เสียดายบ้างไหม

(ส่ายหน้า) เราแฮปปี้กับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต ไม่ใช่แค่กับปีที่ผ่านมาแต่คือทั้งชีวิตเลย ถึงบางครั้งจะเป็นเรื่องไม่ดี เป็นบทเรียนที่โหดมาก แต่ทุกเรื่องที่ผ่านมามันทำให้เราได้เรียนรู้บางอย่าง ต่อให้เป็นเราเองที่ทำได้แย่มากก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายหรืออยากกลับไปแก้อะไร นี่ไม่ได้แปลว่าเรารู้สึกดีที่ทำแย่นะ แต่เราแค่รู้สึกว่าถ้าตัวเองยังรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วกว่าสิบปี มันจะไม่เฮลตี้ มันผ่านมานานแล้ว เราเองก็ไม่ได้เป็นคนแบบนั้นอีกแล้ว เพราะฉะนั้นเราเลิกคิดและมองมันเป็นข้อดีดีกว่าว่ามันทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้ ถ้าเราไม่เคยพลาดมาก่อนเราจะรู้ได้ยังไงว่านั่นคือสิ่งที่ไม่ดี เราเลยขอบคุณกับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

คุณปล่อยวางความผิดพลาดได้

เราว่าเวลาคนเรามีความทุกข์มันไม่ใช่การปล่อยวางหรอก แต่เป็นการยอมรับและโอบกอดสิ่งนั้นที่ทำให้ผ่านมาได้ ดังนั้นสำหรับเรามันไม่ใช่การช่างมัน มันคือการเก็บมาทำความเข้าใจ ยอมรับ และมูฟออน

สุดท้าย เนื่องในวันเกิด ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อคุณจะขออะไร

(นิ่งคิดนาน) เราขอให้ตัวเองมีสติรู้ตัวอยู่กับปัจจุบันก็แล้วกัน

เรารู้สึกว่าการที่คนเราจะอยู่กับปัจจุบันมันไม่ง่าย ส่วนใหญ่เราชอบพาตัวเองไปอยู่กับอนาคตและอดีตแบบปรุงแต่ง สมองคิดไปแล้วว่าเดี๋ยวฉันจะทำอะไรต่อ กังวลจัง หรือตอนนั้นฉันไม่น่าทำแบบนั้นเลย จมอยู่กับความเศร้า ซึ่งพอเป็นแบบนี้เยอะๆ เราเลยลืมอยู่กับปัจจุบัน ลืมรู้ตัวว่าต้องอยู่กับตรงนี้ เวลานี้ ดังนั้นถ้าขอพรได้เราอยากให้ใจตัวเองอยู่กับเนื้อกับตัว เราอยากอยู่กับปัจจุบันเพื่อรับกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าให้ได้อย่างมีสติ

สิ่งนี้สำคัญยังไง

สำคัญสิ เพราะความเปลี่ยนแปลงมันเกิดขึ้นในทุกวัน (ยิ้ม)

befor.tart รส เต้ย–จรินทร์พร จุนเกียรติ

Daisy infused white chocolate mousse | Dark chocolate ganache with pomegranate   

ด้วยใบหน้า แววตา และรอยยิ้มที่สดใส พร้อมกับภาพจำที่เต้ยมีบุคลิกของความเป็นเด็กอยู่เสมอ รสชาติที่เลือกใช้จึงให้สัมผัสและกลิ่นที่แทนถึงความนุ่มนวล อ่อนโยน ด้วยไวต์ช็อกโกแลตมูสผสมกับชาดอกเดซี่ที่ทำให้รสชาติอ่อนๆ ของช็อกโกแลตมีมิติและเพิ่มเสน่ห์ด้วยกลิ่นหอมมากยิ่งขึ้น อีกทั้งดอกเดซี่เองยังมีความหมายถึงการเริ่มต้นใหม่และความพยายาม เช่นกันกับเต้ยที่ผ่านเรื่องราวที่ส่งผลกระทบกับเธอในหลายต่อหลายครั้ง แต่เธอก็สามารถกลับมาเบ่งบาน ทำให้คนที่มองเห็นได้สดชื่นและมีความสุขกับรอยยิ้มได้ แต่ในอีกด้านหนึ่งเธอเองก็มีความจริงจังทั้งในด้านการงานและครอบครัว รสเข้มของดาร์กช็อกโกแลตที่แทนความจริงจังจึงถูกนำมาผสมไว้ด้วยน้ำทับทิมที่เชื่อกันว่าเป็นตัวแทนของครอบครัวภายใต้มูสที่อ่อนโยน

The post “ชีวิตที่ไม่เอาทุกอย่างมาใส่ใจมันเบาแบบนี้นี่เอง” เต้ย จรินทร์พร ในวันแรกที่อายุ 31 ปี appeared first on a day magazine.

คุณพ่อลูกสอง นักร้องนำวงดนตรีแถวหน้า ทนายความ หุ้นส่วนบริษัทกฎหมาย หุ้นส่วนร้านกาแฟและร้านล้างฟิล์ม

อะไรอีกดีล่ะ

อ๋อ เพิ่มไปอีกอย่างในปีที่ผ่านมา 

ผู้บริหาร Gene Lab ค่ายเพลงน้องใหม่ที่น่าจับตาในเครือแกรมมี่

ถ้าไม่รู้มาก่อน ผมคงประหลาดใจว่าทำไมคนคนเดียวถึงเป็นและทำได้ขนาดนี้ แต่เนื่องจากเคยได้ฟังและสัมผัสตัวตนผ่านหน้าสื่อมาก่อนหน้า ก้าวใหม่ที่เกิดขึ้นในปีนี้จึงไม่ทำให้ผมแปลกใจในตัวชายคนนี้เท่าไหร่

และเขานั่งอยู่ตรงหน้าผมแล้ว เพราะในวาระวันเกิดปีนี้เรานัดพบกันเพื่อสนทนาถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

23 กันยายน 2563 เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 35 ปีของโอม

กับชีวิตนอกวงการดนตรี นี่เป็นอีกหนึ่งปีที่ชีวิตของเขาเดินทางไปได้อย่างมั่นคง 

แต่กับชีวิตในวงการ ช่วงต้นปีโอมและวง Cocktail ยังมีผลงานปล่อยออกมาให้แฟนๆ ได้ติดตามอยู่เรื่อยๆ แต่พอถึงช่วงวิกฤตโควิด-19 Cocktail เป็นหนึ่งในวงดนตรีจากอีกหลายวงที่ต้องหยุดพักยาว พวกเขาเพิ่งกลับมาปล่อยเพลงใหม่อีกครั้งเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง ยิ่งเมื่อผสมกับบทบาทใหม่ของโอมอย่างการเป็นผู้บริหารค่ายเพลง Gene Lab ที่ต้องรับผิดชอบวงดนตรีอีกหลายวง มองจากภายนอกแล้วผมจึงอดคาดการณ์ล่วงหน้าไม่ได้ว่าปีนี้น่าจะเป็นปีที่ยากลำบากสำหรับเขาเป็นแน่

แต่เปล่าเลย ในความเป็นจริง โอมผ่านมาได้อย่างไม่บอบช้ำเท่าไหร่นัก

เพราะเหตุทั้งหมดนี้เอง เรานัดพบกันในค่ำวันหนึ่งเพื่อพูดคุย ถึงแม้ตอนนั้นนาฬิกาบอกเวลา 2 ทุ่ม แต่บทสนทนาของเราก็เริ่มต้นโดยปราศจากความเหนื่อยอ่อนใดๆ ถ้อยคำที่เกิดขึ้นค่อยๆ บอกเล่าเรื่องของโอมตั้งแต่เรื่องการงาน ความสุขในชีวิต ไปจนถึงการอยู่กับปัจจุบันและวันเกิดในแต่ละปี

“ถ้าถาม ผมก็จะตอบ แต่ผมไม่อยากพูดแล้วเหมือนไปสอนใคร เพราะผมเคารพในการตัดสินใจของทุกคน แต่แค่ผมรู้สึกแบบนี้” ในช่วงหนึ่งของการพูดคุยโอมบอกกับผมแบบนั้น และนั่นคือเหตุผลส่วนใหญ่ที่เขาบอกเล่า เขามักเปิดประโยคด้วยคำว่า ‘ผมคิดว่า’ เสมอ

แต่โอม ‘คิด’ ยังไงบ้าง

ให้ความหลากหลายของสิ่งที่เขาพูดและทำเป็นคำตอบในบรรทัดถัดไป

ตอนนี้ถ้าว่ากันตามจริง ตำแหน่งในนามบัตรของคุณกับค่าย Gene Lab คืออะไร

Executive Label Director ถ้าแปลเป็นไทยคงเป็นเจ้าพนักงานบริหารแผนก แต่ถ้ามองที่งานจริงๆ ก็สามารถเรียกได้ว่า Senior Promoter 

ยากไหมกับการเปลี่ยนจากการเป็นศิลปินมาทำงานบริหารค่ายเพลง

ผมเองมีความถนัดเรื่องการบริหารและการจัดการติดตัวมา ดังนั้นผมคิดว่าตัวเองพอทำได้ ผมเลยเข้ามาทำตรงนี้โดยไม่ได้รู้สึกว่ายากเท่าอย่างอื่นที่ผมไม่ถนัด แต่ที่บอกแบบนี้ไม่ได้แปลว่าผมเก่งกว่าคนอื่นนะ เพราะก็มีเรื่องที่คนอื่นเก่งกว่าผม แต่กับเรื่องนี้ในอีกมุมหนึ่งต้องให้เครดิต Cocktail ด้วย วงพาผมให้มาเห็นโลกเยอะมากจนพร้อมในการคว้าโอกาสที่เข้ามาแบบนี้

แล้วกับปีที่ผ่านมาถือว่าทำได้ตามแผนไหม

เกินเป้านิดหนึ่ง

แม้เจอโควิด-19 

ใช่ครับ ถ้ากับค่าย ด้วยตำแหน่งงานผมไม่ได้เห็นก้อนเงินขนาดใหญ่ ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยกลุ้มใจอะไรมาก ยิ่งแกรมมี่เป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีนโยบายการเงินที่รัดกุม นั่นยิ่งทำให้พวกเราผ่านวิกฤตมาได้โดยไม่มีพนักงานที่โดนลดเงินเดือนหรือไล่ออก เราผ่านช่วงเวลานั้นมาได้จนตอนนี้น้องๆ นักดนตรีเริ่มกลับมามีงานกันหมดแล้ว

แต่ถ้ากับ Cocktail ตอนนี้ Cocktail ยังหยุดรับงานอยู่ครับ แต่เราใช้โอกาสนั้นทำงานเบื้องหลัง เราตั้งเป้ากันว่าอัลบั้มใหม่ต้องเสร็จก่อนแล้วค่อยกลับมาทัวร์กันอีกทีต้นปีหน้า ซึ่งการที่วงอยู่มานานและมีระเบียบการจัดการเงินกองกลางอย่างดี มันทำให้ที่ผ่านมาวงสามารถเลี้ยงดูทีมงานทั้งหมดได้โดยไม่ต้องทำงาน ตรงนี้ช่วยเรามหาศาลให้ใช้ชีวิตกันได้ตามปกติและทำให้เห็นว่าความไม่ประมาทเป็นหนทางสู่ความเจริญอย่างแท้จริง แทบไม่เคยคิดเลยนะว่าตัวอย่างจะมาให้เห็นชัดขนาดนี้ 

แต่ในระยะยาวสิ่งที่เกิดขึ้นกระทบกับเป้าหมายอื่นๆ บ้างไหม

ผมมีเป้าใหญ่สุดเป็นเป้าหมายชีวิตที่เหมือนรัฐธรรมนูญของตัวเองครับ เป้ารายปีเป็นเหมือน พ.ร.บ.ที่ต้องไม่ขัดและนำไปสู่เป้าหลัก ส่วนเป้าแต่ละเดือนเป็นเหมือนกฎหมายลูกรองลงมาอีกที ซึ่งทั้งหมดนี้เปลี่ยนได้ เพราะตัวเราเปลี่ยนไปสาระพัดสาระเพในทุกๆ วัน แต่ถ้าถามทุกวันนี้ ไม่ว่าเป็นเป้าหมายไหนหรือเปลี่ยนไปยังไง ผมขอแค่ไม่ขัดกับเป้าหมายหลักในชีวิตของผมก็พอ นั่นคือผมขอมีความสุข

‘ความสุข’ คือรัฐธรรมนูญ

(พยักหน้า) แต่ขอสุขที่เป็นความสุขจริงๆ นะ สุขที่เหตุ ไม่ใช่สุขที่ปลาย ผมอยากมีสุขที่ถาวร

สุขถาวรของคุณคืออะไร

ผมคิดว่าคือความเงียบ 

ไม่ใช่ว่าห้ามมีคนพูดด้วย ห้ามมีคนเสียงดังรอบๆ แต่เป็นใจผมเองที่ต้องเงียบ ไม่เอาใจไปฟังอะไรเกินไป ถึงอยู่ในวงการที่มีคนคอมเมนต์อยู่เรื่อยๆ แต่ผมก็อยากเงียบที่จิตใจได้ ผมไม่อยากให้ใจตัวเองวุ่นวายกังวล ผมแค่ต้องการความสงบ แต่เหมือนอย่างที่ผมเคยพูดในรายการ ป๋าเต็ดทอล์ก นั่นแหละว่าความสงบแม่งแพง เงินซื้อความสงบไม่ได้ ตอนนี้ผมเลยพยายามมีในทุกๆ วันเท่าที่พอทำได้

กับวัย 35 ปี คุณมองตัวเองว่าแก่แล้วไหม อยู่ใน ‘วัยกลางคน’ หรือเปล่า 

(ส่ายหน้า) ผมไม่ได้มองว่าตัวเองอยู่ในวัยไหนครับ ผมสนแค่ว่าสิ่งที่เป็นเหมาะสมกับวัยที่ควรหรือเปล่า อย่างผมยอมรับว่ายังมีบางเรื่องที่ผมเด็กอยู่มาก บางเรื่องก็แก่ไป แต่สุดท้ายสิ่งที่สำคัญ ผมว่าคือความเหมาะสมของแต่ละเรื่องตามสถานการณ์มากกว่าว่ากับตอนนี้ วัยนี้ เราควรเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่

แล้วตอนนี้คุณว่าตัวเองสมกับวัยหรือยัง

ยังมีสวิงสวายอยู่ แต่ผมก็พยายาม เพราะถ้าไม่พยายาม บางทีมันสะบัดไปสะบัดมา ผมอยากเป็นผู้ใหญ่แบบที่ควรเป็นในเวลาที่จริงจัง แต่ในเวลาที่ต้องเป็นเด็กก็ต้องเป็น พูดง่ายๆ ว่าเป็นไปตามความเหมาะสม โอกาส และสถานที่โดยไม่ได้สนใจที่ตัวอายุ ดังนั้นผมว่าคำพูดที่ว่า ‘อายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข’ น่ะ เป็นเรื่องจริงนะ สิ่งสำคัญคือข้างในมากกว่า

คิดแบบนี้มานานหรือยัง

เพิ่งเป็นช่วงหลังๆ นี้เองครับ 2-3 ปีหลังผมเริ่มไม่ใส่ใจในตัวเลข ผมแค่พิจารณาสิ่งที่ควรเป็น ระหว่างนั้นถ้าอะไรเปลี่ยนแปลงก็ต้องเปลี่ยน แม้เราไม่อยากให้เกิดก็ตาม (เว้นช่วงคิด) คุณอายุเท่าไหร่นะ

28 ครับ

เดี๋ยวคุณจะเห็นว่าร่างกายทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทุกอย่างเป็นไปตามสภาพ ดังนั้นผมคิดว่ามนุษย์ต้องปรับตัวให้เหมาะสมกับอายุทั้งการแสดงออกและร่างกายนะ เช่น พออายุเยอะขึ้น เราควรต้องดูแลตัวเองมากขึ้นไหม ต้องนอนให้พอไหม อย่างผมเคยมีฉายาว่าซอมบี้เพราะเป็นคนไม่ค่อยนอน เคยไม่นอนติดกัน 6 วันก็อยู่ได้ แต่ทุกวันนี้แค่วันเดียวก็ไม่ได้เพราะฉิบหายต่องานในวันรุ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้เคยคิดไหมว่าตัวเองตอนอายุ 35 จะเป็นแบบนี้

ไม่เคยเปรียบเทียบ ผมสนใจแค่ว่าตอนนี้ทำทุกอย่างโอเคและเหมาะสมแล้วหรือยัง 

อยู่กับปัจจุบัน

ผมสนใจปัจจุบันขณะมากๆ

ไม่คิดถึงอนาคตหรือใคร่ครวญอดีต

กับอนาคต ผมคิดว่าคิดแค่กำหนดเป้าก็พอ หลังจากนั้นกลับมาคิดกับปัจจุบันดีกว่าว่าเราจะทำยังไงเพื่อไปให้ถึงเป้านั้น เพราะถ้าคิดถึงอนาคตทั้งวันแต่ไม่ลงมือทำอะไร อนาคตก็ไม่มา 

หรืออย่างอดีต นั่นเป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้ว แก้อะไรไม่ได้แล้ว ไม่ว่าเป็นเรื่องชั่วร้ายหรือเรื่องดี มันสิ้นสุดลงไปแล้ว ดังนั้นถ้าเรียนรู้แล้วก็จบ ไม่ใช่คิดถึงอยู่เรื่อยๆ อย่าติดอยู่อย่างนั้นเพราะนั่นทำให้เราไม่อยู่กับปัจจุบันเช่นกัน คือคิดได้ รู้สึกได้ครับ แต่ผมต้องไม่ยึดติด 

พอเป็นแบบนี้ แล้วกับชีวิตที่ผ่านมาคุณเคยเสียดายอะไรไหม

ไม่ค่อยเสียดาย ไม่ใช่ผยองนะครับ แต่ผมพยายามเรียนรู้ว่าผมทำได้แค่นั้นแล้ว ผมได้จดจำข้อผิดพลาดไว้แล้ว หมดเวลาแล้วที่จะไปนั่งเศร้าโศก ความเสียดายน่ะเกิดขึ้น ณ ขณะที่เสียดาย แต่หลังจากนั้นผมก็ต้องเรียนรู้ และ move on

ทำได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

ไม่ได้ทุกเรื่องหรอก แต่ผมว่าที่สำคัญคือความตั้งมั่นว่าจะทำ มันไม่ได้ง่าย บางทียังทำไม่ได้ทันที แต่พอตั้งมั่น ผมรู้ว่าตรงไหนคือทางออก ก็แค่พยายามไปต่อแค่นั้นเอง แต่ถ้าถามว่าผมทำได้ตลอดทุกครั้งไหม ก็ยังไม่ขนาดนั้น เพราะตราบใดที่ผมยังรู้สึกว่าตัวเองทุกข์ใจอยู่ นั่นแสดงว่ายังจัดการไม่ได้ 

อะไรคือเรื่องหลักๆ ที่คุณรู้สึกว่า ‘จัดการไม่ได้’ ในวัยนี้

(นิ่งคิด) ถ้าพูดถึงแก่นจริงๆ ผมว่ายากที่จะบอกว่าคืออะไรนะ เพราะกับเรื่องเดียวกัน มันมีทั้งวันที่เรารับมือได้และรับมือไม่ได้ บางครั้งบางเรื่องกลับมาติดอยู่ในใจอีกรอบทั้งๆ ที่เมื่อวานเพิ่งเอาออกไป แต่ผมว่าสีสันของความเป็นมนุษย์คือความไม่เสถียรนี่แหละ

ผมเคยได้ยินคำสอนหนึ่งจากครูผมที่ผมชอบมาก นั่นคือ ‘กิเลสมันฉลาดขึ้นเรื่อยๆ’ วันที่คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอ กิเลสแม่งฉลาดตาม มันไม่ปล่อยให้คุณเสถียรได้ง่ายๆ อย่างมีเนื้อเพลงในอัลบั้มใหม่ของ Cocktail ท่อนหนึ่งที่บอกว่า ‘กว่าที่ใจจะฟื้นกำลังหายดีอีกครั้ง ยังต้องสู้กับใจตัวเองซ้ำๆ’ สำหรับผมคือเป็นแบบนั้น วันนี้อาจโอเค แต่พรุ่งนี้แค่ฝนตกลงมา ความโอเคก็ไปกับฝน ดังนั้นเจาะจงไม่ได้จริงๆ ว่าเรื่องไหนที่ผมรับมือได้ยาก 

แล้วในวันที่ไม่โอเค กับวัยนี้คุณรับมือยังไง

ผมว่าไม่เกี่ยวกับวัยหรอกครับ เพราะถ้าเราไม่เข้าถึงแก่นของปัญหา ไม่ว่าอายุเท่าไหร่เราก็รับมือไม่ได้ ทุกวันนี้ผมยังต้องฝึกต่อเนื่องในการตัดปัญหาที่ต้นเหตุ เพราะอย่างที่บอกว่าผมพยายามอยู่กับความจริงในปัจจุบันขณะ ผมเชื่อว่ามันทำให้ไม่ทุกข์ใจ แต่มากไปกว่านั้นคือผมอยากอยู่กับปัจจุบันที่ละเอียดมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลักวัน เป็นหลักครึ่งวัน หลักชั่วโมง หลักนาที หลักวินาที หลักเสี้ยววินาที เกิด ดับ เกิด ดับ เช่น ตอนนี้รู้สึกยินดีนะ จบ เกลียดนะ จบ รักนะ จบ

ไม่ได้บอกว่าควรไร้อารมณ์นะครับ คนควรมีอารมณ์น่ะแหละ แต่ผมแค่ไม่อยากยึดติดกับอารมณ์  ซึ่งถ้าผมฝึกได้ ผมว่าตัวเองจะอยู่กับปัจจุบันแล้วรู้สึกได้ว่าเวลาช้าลงเรื่อยๆ หลังจากนั้นถ้าอารมณ์พุ่งเข้าหาเราเหมือนกระสุน แค่เสี้ยววินาทีนั้นเราจะไตร่ตรองอย่างสมบูรณ์ว่าอ๋อ เหตุเป็นแบบนี้ เรื่องเป็นแบบนี้ เราทำแบบนี้ หลังจากนั้นทำใจซะ อารมณ์นั้นเกิดขึ้นแล้ว สิ้นแล้ว ดับแล้ว จบ

มีสติ

(พยักหน้า) และการมีสติจะทำให้เราพิจารณาปัญญาได้ลึกขึ้น การฝึกสติทำให้เรานิ่งและรู้ตัวทั่วพร้อมจนเมื่อมีปัญหาเข้ามา เราสามารถเห็นได้ทั้งต้น ปลาย และเหตุจนวิเคราะห์สิ่งนั้นได้ ไม่ใช่แค่นั่งสมาธิแล้วท่องพุทโธอย่างเดียว คือต้องคิดด้วย เช่น เกิดมาทำไม ความตายคืออะไร ปัญญาจะได้เกิด อย่างผมอาจไม่ได้ฝึกสติหรือสมาธิทุกวัน แต่ผมจะทำเมื่อมีเรื่องให้เหนื่อยใจ สิบนาทีแรกจะเป็นช่วงทำให้นิ่ง หลังจากนั้นผมจะเริ่มเรียงปัญหาเข้ามาในหัวว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทวนกันหน่อย ทำถูกหรือยัง ถี่ถ้วนหรือยัง พลาดตรงไหน ซ่อมแซมได้ไหม หรือต้องปล่อยไป แล้วนี่มึงยังทุกข์ใจเหี้ยห่าอะไรอยู่วะ ทั้งหมดนี้ต้องฝึกด้วยตัวเองครับ ไม่มีทางลัด

ถ้ายึดตามหลักการนี้ สำหรับคุณ วันเกิดคือ …

แค่อีกวันหนึ่ง (ยิ้ม) แต่วันเกิดแต่ละครั้งผมก็มีความสุขนะ ซาบซึ้งกับทุกอย่างที่เข้ามา ทั้งภรรยาที่บอกแฮปปี้เบิร์ธเดย์ ลูกวิ่งมากอด หรือคุณพ่อคุณแม่ที่เดินมาหา ผมไม่ได้ปฏิเสธคนที่มายินดีก็เอนจอย แต่ไม่ได้ยิ่งใหญ่ เพราะเหมือนเรื่องอื่นที่เมื่อเกิดขึ้นแล้ว มันจะผ่านไปเช่นเดียวกัน

มีอะไรพิเศษที่ทำในวันเกิดไหม 

ผมให้เวลาครอบครัว อย่างตารางงานของ Cocktail จะไม่ลงในวันเกิดของทั้งผม คุณพ่อ คุณแม่ น้องสาว ภรรยา หรือลูก เพราะผมเข้าใจว่ายังมีคนที่ให้ความสำคัญกับวันเกิดอยู่ การที่เขามีความสุขในการอยู่ร่วมกับเราในวันนั้น ผมก็ยินดีที่ได้เห็นคนที่เรารักยิ้มแย้มแจ่มใส ผมไม่ได้ขวางโลกโดยการบังคับให้ทุกคนคิดเหมือนผม เพราะผมอยู่ร่วมกับคนอื่น ดังนั้นผมต้องเคารพเขา ยอมหย่อนบางอย่างที่คิดลงบ้างเพื่อให้ทุกคนมีความสุข

สุดท้าย เนื่องในโอกาสวันเกิดปีนี้ ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อคุณจะขออะไร

(นิ่งคิดนานมาก) ผมเป็นคนไม่ขอพรน่ะสิ แต่กลัวตอบแบบนี้คนจะหาว่าติสท์แตก

ตอบได้ครับ แต่ก็อยากถามต่อว่าทำไมถึงไม่ขอพร

พรแปลว่าอะไรรู้ไหม ‘พร’ มาจากคำว่า ‘วร’ (วอ-ระ) และคำว่า ‘วร’ แปลว่าประเสริญ ดังนั้นพรแปลว่า ‘สิ่งที่ดี’ ไม่ใช่สิ่งวิเศษ แต่เรามักเอาพรไปผูกกับความศักดิ์สิทธิ์ ทั้งๆ ที่การขอพรคือการขอความดี และสำหรับผม การได้ความรู้คือสิ่งอันดีแล้ว ผมเลยไม่ได้เชื่อในเรื่องการขอพรเพื่อความศักดิ์สิทธิ์ ผมเชื่อในสิ่งอันดีมากกว่า แต่ถ้าคำถามเปลี่ยนเป็นคำว่า ‘Wish’ คือถามว่าผมหวังอะไร (นิ่งคิด)

ผมคงหวังว่าตัวเองจะมีปัญญาอยู่เสมอในทุกเวลา ทุกโอกาสและทุกสถานการณ์ เพราะไม่ว่าบีบคั้นสักเท่าไหร่ ผมหวังว่าปัญญาจะพาผมออกจากปัญหาได้อยู่เสมอ 

befor.tart รส โอม Cocktail

Espresso Ganache / Passion Fruit Curd / Milk with Black Peppercorn

ทาร์ตรองไว้ด้วยครีมนมที่เข้มข้นที่นอกจากสะท้อนถึงความเป็นครอบครัวที่เลี้ยงดูมาด้วยความเข้าใจ สิ่งนี้ยังแทนถึงช่วงชีวิตในวัยเด็กผสมไว้ด้วยรสเผ็ดร้อนของพริกไทยที่แทนถึงการนอกลู่นอกทางไปบ้างในช่วยต้นชีวิตวัยรุ่น แต่ท้ายที่สุดแล้วรสของนมนั้นหักกลบรสเผ็ดร้อนออกไปได้จนหมด ทั้งหมดนี้แทนถึงอิทธิพลของครอบครัวที่มีความสำคัญมากพอที่ทำให้เกิดจุดเปลี่ยนและทำให้ครอบครัวภูมิใจอีกครั้งได้

ยิ่งหากทานคู่กับเคิร์ดเสาวรสและกานาชเอสเพรสโซ ยิ่งทำให้รสชาติที่มีมิติหลากหลาย ทั้งรสขมและความสดชื่นจากรสเปรี้ยวเปรียบเหมือนสองส่วนผสมที่เข้ากันที่ช่วยผลักดันความสำเร็จของคุณโอมให้ชัดเจนและมั่นคงยิ่งขึ้น นั่นคือเสาวรสหรือแพสชั่นฟรุต (ที่มีชื่อพ้องกับ แพสชั่น) ที่สื่อถึงความมุ่งมั่นตั้งใจ บวกกับความเข้มที่ให้ความรู้สึกถึงความเป็นผู้ใหญ่ จริงจัง และหนักแน่น

ด้วยรสชาติจากวัตถุดิบที่ให้ความหลากหลายเหล่านี้เองทำให้เมื่อทานพร้อมกัน ทาร์ตนี้จะเป็นเหมือนคอกเทลที่รวมผสมรสชาติต่างๆ ไว้อย่างมีเอกลักษณ์และเป็นที่จดจำของทุกๆ คน

The post “สีสันของมนุษย์คือความไม่เสถียร“ โอม Cocktail ในวันแรกที่อายุ 35 ปี appeared first on a day magazine.

วันที่ผู้ร่วมรายการเด็กเป็นลูกของอดีตเด็กสาวที่เคยมาร่วมรายการอีกทีหนึ่ง

ที่น่าสนใจคือไม่ว่าคนแม่หรือคนลูก พวกเขาทั้งคู่ล้วนเรียกพิธีกรรายการคนเดิมด้วยคำคุณศัพท์เดียวกัน คือคำว่า ‘พี่’

พี่ซุป–วิวัฒน์​ วงศ์ภัทรฐิติ หรือ พี่ซุป ซูเปอร์จิ๋ว คือคนคนนั้น 

และถ้านับจากจุดเริ่มต้นที่เขาเป็นพิธีกรรายการ ซูเปอร์จิ๋ว มาจนถึงปัจจุบันที่เป็นทั้งพิธีกรและผู้ผลิตรายการ SUPER 10 อัจฉริยะพันธุ์จิ๋ว และ SUPER 100 อัจฉริยะเกินร้อย 

เวลาผ่านมาเกือบสามสิบปีแล้ว

17 สิงหาคม 2563 เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบห้าสิบปีของ พี่ซุป

ตั้งแต่ก้าวแรกตอนช่วงอายุยี่สิบต้นๆ จนถึงตอนนี้ที่อายุขึ้นเลขห้า พี่ซุปยังคงทำงานแรก งานเดิมและงานเดียวไม่เปลี่ยนแปลง แม้สี่ปีก่อนจะมีการพัฒนารูปแบบรายการจาก ซูเปอร์จิ๋ว มาเป็น SUPER 10 อัจฉริยะพันธุ์จิ๋ว จนสร้างปรากฏการณ์เรตติ้งที่สูงขึ้นอย่างถล่มทลาย แต่เขายังคงย้ำกับทุกคนเสมอว่าใจความหลักในงานนั้นยังคงไม่แปรเปลี่ยนใดๆ 

“พี่ไม่ได้ทำแค่รายการโทรทัศน์ แต่พี่ตั้งใจสร้างเวทีเพื่อให้โอกาสและแรงบันดาลใจกับน้องๆ”

ในขวบปีชีวิตที่ผ่านมาของพี่ซุปก็เช่นกัน หลังจากวันเกิดปีที่สี่สิบเก้า รายการโทรทัศน์จากบริษัทเขากำลังทะยานพุ่งสูงติดลมบนเหมือนปีก่อนหน้า ทุกอย่างกำลังไปด้วยดีทั้งในแง่ของเรตติ้ง ชื่อเสียง และเม็ดเงิน จนกระทั่งการมาถึงของวิกฤตไวรัสโควิด-19 ที่พลิกทุกอย่างจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ด้วยกราฟการทำงานและชีวิตที่ขึ้นสุดลงสุดเช่นนี้ ประกอบกับวาระโอกาสอายุครบห้าสิบปี ผมตัดสินใจเดินทางมาสนทนากับพี่ซุปถึงบริษัทซูเปอร์จิ๋ว และการพูดคุยของเรานั้นเริ่มต้นตั้งแต่เรื่องขวบปีที่ผ่านมา อายุที่ขึ้นต้นหลักใหม่ ไปจนถึงการตกผลึกภายในหลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่รู้กี่ครั้ง

วันนี้ไม่มีเวทีและคณะกรรมการทั้งสามท่านตัดสิน

มีเพียงคนสองคนและบทสนทนาตลอดสองชั่วโมง ถึงสิ่งที่ ‘พี่ซุปของน้องๆ’ ทำมาเกินครึ่งชีวิต

ช่วงโควิดที่ผ่านมา พี่ซุปได้รับผลกระทบบ้างไหม

ได้รับผลกระทบ เพราะบริษัทเรามีธุรกิจหลักสองส่วน คือคอนเทนต์ทีวีกับงานอีเวนต์ อีเวนต์คือไม่ต้องพูดถึง หายไปเลย ส่วนทีวีก็ได้รับผลกระทบบางส่วน โดยรวมคือหายไปกว่า 60 เปอร์เซ็นต์

หนักหนาขนาดไหน 

หนักที่สุด (ตอบทันที) อย่างพี่เองก็ต้องเจอช่วงเวลายากลำบากที่ต้องบอกลาน้องๆ จำนวนหนึ่ง นั่นเป็นวันที่โหดที่สุดในชีวิตที่พี่เคยเจอ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ ร้องไห้ทั้งวันเลย พี่ไม่สามารถพาเรือลำใหญ่ผ่านน้ำที่เชี่ยวกรากได้ มันเจ็บปวดมาก แต่พี่พยายามคิดว่าเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องพิเศษที่เราได้รับผลกระทบเหมือนคนส่วนใหญ่ พยายามทำความเข้าใจว่ามันก็ต้องอย่างนี้แหละ มาดูกันดีกว่าว่าจะสู้ต่อได้ยาวนานขนาดไหน ก็ว่ากันไป

หลายคนชอบบอกว่า ‘ในวิกฤตมีโอกาส’ พี่ซุปเจออะไรแบบนั้นในเหตุการณ์นี้ไหม

ถ้าในทางธุรกิจอาจจะไม่ แต่สำหรับพี่ นี่เป็นโอกาสในการเข้าใจชีวิต พี่อยู่ในฐานะของการนำพาคน ดังนั้นในช่วงแรกที่โควิดระบาด มันมีความครุ่นคิด จิตตก และกดดันอยู่มากโข เพราะนี่ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเราและเศรษฐกิจ แต่เป็นเรื่องของชีวิตและความสูญเสียที่ทำให้คนใช้ชีวิตได้ไม่เหมือนเดิม สมัยต้มยำกุ้งที่พี่ก็เคยผ่านมา ถ้าปล่อยวางทุกอย่างและอยู่เฉยๆ ก็อยู่ได้ แต่ครั้งนี้มันอยู่ไม่ได้ พูดให้เห็นภาพชัดที่สุดคือครั้งนี้พี่เห็นคำว่า ‘ความตาย’ ช่วงแรกเลยเครียดมากว่า ‘นี่คือจุดจบแล้วหรอ มีอะไรที่ยังไม่ได้ทำอีกไหม มีใครที่เราติดค้างหรือเปล่า’ คิดอยู่กับตัวเองแบบนั้นสักเดือนครึ่งจนค่อยๆ ปรับตัวได้ ค่อยๆ ทำความเข้าใจว่า worst case คืออะไร พอคิดได้ก็เริ่มโอเค ไปต่อ ต่อให้มันเกิดขึ้นจริงก็ไม่ตกใจเพราะคิดไว้แล้ว

แล้ว worst case ที่พี่ซุปนึกถึงคืออะไร

พี่ตีไปแล้วว่าปีนี้จะไม่มีงานเลย เจ๊งยับ ซึ่งสุดท้ายก็ไม่ถึงเส้นที่คิดไว้นะ ตอนนี้เริ่มกลับมาทำงานได้บ้างแล้ว พี่ก็มองมันเป็นเหมือนโบนัส

ก่อนหน้านี้งานของพี่ซุปดูไปได้ดีมากๆ แต่พอเจอแบบนี้เหมือนกราฟหัวปัก มันเจ็บปวดมากกว่าปกติไหม

พี่ไม่คิดทำนองนั้น โอเค ถ้าดูจากตัวเลขก่อนโควิดก็สามารถบอกได้แหละว่าปีนี้น่าจะเป็นปีที่ดี ตอนกุมภาฯ ยังเรียกน้องๆ ในทีมมาคุยกันอยู่เลยว่าเราทำยังไงกันดี งานชุกเหลือเกิน (หัวเราะ) เพียงแต่ตอนนี้พี่ไม่คิดถึงมันแล้ว ก็อย่างที่บอกว่าพี่เข้าใจแล้วว่ามันเกิดขึ้น ถ้ากราฟจะหัวปักก็ตามนั้น พี่ไม่สะเทือนใจกับมันมากเพราะเริ่มปรับความคิดได้ พี่ว่าทุกอย่างยังอยู่บนพื้นฐานความเข้าใจนะ ปัญหานี้ใหญ่โตเกินใครสักคนบนโลกจะแก้ไข พี่ขอแค่ดูแลคนที่ดูแลได้และก้าวผ่านไปด้วยกัน นั่นคือความสำเร็จแล้ว 

พี่ซุปเคยให้สัมภาษณ์ว่าตัวเองเป็นคนมองอะไรสั้นๆ แค่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เท่าที่ฟังดูเหมือนความเป็นตัวเองจะเป็นประโยชน์ต่อวิกฤตนี้อยู่เหมือนกัน

(หัวเราะ) ตั้งแต่พี่เริ่มทำงาน คนพูดกับพี่เสมอเลยว่าพี่ควรมีแผน 3-5 ปีจนบางทีก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่พี่ไม่มี พี่มีแค่เป้ากว้างๆ ว่าอยากพัฒนาขึ้น เติบโตขึ้น และดีขึ้นในทุกก้าวย่างของงานที่ทำ ไม่ต้องคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ระดับ 5-10 เปอร์เซ็นต์ก็ได้ แค่ดีกว่าที่เคยก็พอ ดังนั้นพี่ไม่ปรารถนาการเป็นเบอร์หนึ่งจากทีม ถ้าเขาตั้งใจเต็มที่แล้วพี่ว่าก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ไปกดดันมากกว่านั้น พี่ไม่ใช่คนทะเยอทะยาน เส้นชัยของพี่เลยเป็นหวานเย็น นิดหนึ่งพี่ก็โอเคแล้ว ไม่ได้หวังความเป็นเลิศที่สุด และเพราะพี่เป็นแบบนี้ล่ะมั้งเลยพยายามเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นมากกว่าจะสู้กับมันให้ตายกันไปข้าง ตอนนี้พยายามเอาตัวรอดและมีชีวิตปกติไปถึงปีหน้าให้ได้ก่อน คิดถึงตรงนั้นมากกว่า

ในอีกมุมหนึ่ง การเป็นคนแบบนี้อาจมีคนแย้งว่าทำให้ชีวิตก้าวช้าเกินไปหรือเปล่า

(นิ่งคิด) แต่จุดที่ยืนอยู่ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะมานะ ถ้าถามพี่เมื่อสามสิบปีก่อน ตรงนี้ไม่เคยเป็นเป้าหมายในชีวิตพี่เลย แต่ที่มาถึงวันนี้ได้พี่ว่าเพราะแค่พี่ทำทุกวันให้ดีน่ะ ตั้งใจทำงานทุกครั้งและทุ่มเททุกครั้งด้วยความเชื่อที่ว่าถ้าเราตั้งใจดีผลลัพธ์คงออกมาดี ถึงออกมาแย่แต่อย่างน้อยที่สุดทุกครั้งที่กลับมาดูงานพี่ต้องภูมิใจ พี่คิดว่านี่ก็พอแล้ว แต่พอทำแบบนี้มาอย่างต่อเนื่องมันก็พามาสู่จุดนี้เอง

แล้วอะไรคือใจความหลักที่ทำให้ตั้งใจทำงานเดิมมาได้ถึงสามสิบปี

พี่เชื่อเรื่องแรงบันดาลใจและโอกาส เชื่อว่างานที่พี่ทำคือการสร้างเวทีให้เด็กค้นหาตัวเอง อย่างทุกวันนี้ในเทปนึงเราอาจเปิดโอกาสให้เด็กไม่เยอะ แต่เชื่อว่าเด็ก 3-4 คนนั้นจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนเป็นแสนเป็นล้าน

ทำไมถึงเชื่อเรื่องแรงบันดาลใจและการให้โอกาสขนาดนั้น

เพราะพี่เชื่อว่าคนเรามีความสามารถ เด็กทุกคนมีความสามารถ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะได้โอกาส และยิ่งเมื่อพี่ทำงานไปเรื่อยๆ พี่ยิ่งได้เห็นว่าโอกาสบางอย่างสามารถเปลี่ยนชีวิตเด็กและครอบครัวได้จริงๆ

สมัยก่อนที่รายการเป็นอีกแบบหนึ่ง ช่วงที่เหนื่อยที่สุดของพี่คือวันเด็ก อย่างมีอยู่ปีหนึ่งที่พี่ต้องขึ้นสี่เวทีในที่เดียวกัน เหงื่อออก ข้าวไม่ได้กิน บ่ายสามตะคริวกิน ขาขยับแทบไม่ได้ แต่เชื่อไหม สิ่งที่ทำให้พี่ขยับตัวได้คือเสียงเชียร์ รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะของเด็กๆ อธิบายไม่ถูกนะ แต่รู้สึกว่านี่คงเป็นความรู้สึกเหมือนศิลปินที่เขามองแฟนเพลงจากเวทีมั้ง พี่ได้เห็นน้องๆ มีความสุขและพี่ก็ได้ความสุขนั้นตอบแทน ถ้าย้อนมาที่ปัจจุบันพี่ก็มีความสุขกับทุกช่วงเวลาเลย

ตั้งแต่น้องมาปรากฏตัว น้องมาขอฝัน และวินาทีที่เขาได้รับโอกาส พี่ได้เห็นแววตา ความสุขและการแสดงออกของเขา ทุกอย่างเป็นความปีติ ทั้งหมดที่ทำให้พี่รู้สึกดีและภูมิใจที่ได้ทำสิ่งนี้ มันเติมเต็ม ทุกอย่างเป็นพลังงานสะสมที่บอกว่าเรามาถูกทางแล้ว สิ่งที่ทำอยู่มันถูกต้องและเราควรทำต่อไป ยิ่งทุกวันนี้มีโลกออนไลน์ ได้เห็นคอมเมนต์ทันทีว่าคนดูได้กำลังใจและแรงบันดาลใจแบบที่เราตั้งใจ

ตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อนไหม เพราะถ้าเทียบกันแล้วจำนวนคนดูตอนนี้กับเมื่อห้าปีที่แล้วห่างกันพอดู

พี่ว่าพี่เป็นเหมือนดักแด้ที่ต้องรอน่ะ คือพี่เป็น underdog และถูกละเลยในงานที่ทำมายี่สิบกว่าปี ดังนั้นพี่เข้าใจดีว่าความตั้งใจไม่ได้หมายความว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีเสมอไป ถ้าเลือกทำในสิ่งที่ประเทศไม่ได้ให้ความสำคัญ เราก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของคนที่เขามองลงมา แต่พอเราเปลี่ยนวิธีคิดและรูปแบบรายการให้เป็นแบบทุกวันนี้ เราสามารถเอาชนะยี่สิบปีนั้นได้โดยที่ใจความหลักของเรายังเป็นสิ่งเดิม แค่เราเปลี่ยนให้คนรับรู้ในวงกว้างขึ้น สิ่งนี้กลายเป็นพลังทันที มันสร้างแรงบันดาลใจและส่งผลตรงถึงคนหมู่มาก แต่ก็เชื่อว่าถ้าไม่มียี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา พี่ไม่สามารถก้าวขึ้นจากโคลนดูดแห่งความสิ้นหวังแบบวันนี้ได้

ถ้าไม่นับโควิด ฟังดูโดยรวมถือว่าชีวิตช่วงนี้พี่ซุปโอเคมาก

พอใจมากๆ ชีวิตและสุขภาพลงตัวในแบบที่พี่โอเค อย่างที่บอกว่าพี่ไม่ได้มีความทะเยอทะยานไปมากกว่านี้ พี่เลยไม่ได้ขวนขวายและเคี่ยวกรำตัวเองจนเกินไป แต่ถามว่าถ้ารายการจะเป็นอันดับหนึ่งพี่ก็ดีใจและอยากรักษาคุณภาพนั้นไว้นะ ถ้าวันไหนเริ่มไม่ดีก็ค่อยหาว่าทำไม แต่โดยรวมถือว่าตอนนี้โอเคมาก ไม่เคยคิดว่าจะมาถึงจุดที่รายการมียอดรวมกว่า 3.6 พันล้านวิว เพราะเมื่อห้าปีที่แล้วคลิปไหนมียอดดูหลักแสนก็ดีใจน้ำตาเล็ดแล้ว ทุกวันนี้ไม่มีสัปดาห์ไหนที่ไม่ถึงล้าน

สมัยก่อนที่มีสี่ช่อง รายการพี่อยู่อันดับสี่ สมัยที่มีหกช่อง พี่ก็ไปอยู่อันดับหก แต่ทุกวันนี้พี่มาอยู่อันดับหนึ่งของยี่สิบกว่าช่องได้ พี่ภูมิใจมาก มันเกินกว่าฝันเยอะเลย แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่จีรัง อาจมีวันหนึ่งที่เปลี่ยนไป ดังนั้นพี่ต้องเกาะเส้นมาตรฐานไว้ มองวันต่อวันเพื่อทำให้ดีขึ้น ไม่ใช่เอาตัวรอดไปวันๆ

แล้วคนมองอะไรวันต่อวันอย่างพี่ซุป มองวันเกิดว่ายังไงบ้าง

ถ้าให้ตอบจริงๆ คือพี่ไม่ให้ราคากับวันเกิดเลย

อาจเพราะพี่โตมากับครอบครัวที่ไม่มีวันเกิดด้วย ดังนั้นพี่ไม่เคยมีการฉลองหรือเค้กวันเกิดใดๆ อย่างทุกวันนี้เวลาใครจัดงานให้ พี่ก็จะเขินๆ แต่ถามว่าดีไหม ก็ดีนะ เป็นโมเมนต์ที่เราได้รู้ว่าคนรักเราและอยากให้เรามีความสุข อย่างทุกปีที่ออฟฟิศก็จะมีการสั่งอาหารมากินกัน แต่อย่างปีนี้พี่ก็บอกทีมว่าไม่จัดดีกว่า บรรยากาศปีนี้มันไม่ได้ แต่ทั้งหมดคือพี่ไม่แอนตี้ พี่ได้หมด โอเคหมด เพราะในทางกลับกันพี่ก็ชอบจัดวันเกิดให้คนอื่นเหมือนกัน

ทำไม

คงเหมือนกับงานที่ทำ พี่อยากเห็นคนอื่นมีความสุข ซึ่งพี่ก็จะอวยพรทุกคนว่า ‘สุข สำเร็จ สมหวัง และมีสุขภาพดี’ เพราะว่าทั้งหมดนี้ควรเป็นพรที่เกิดขึ้นกับทุกคน

แล้วในวันเกิดพี่ซุปเอง พี่ซุปทำอะไรพิเศษกว่าวันธรรมดาไหม

พี่ใช้วันนี้เพื่อทบทวน ตั้งแต่อายุสี่สิบแล้วที่พยายามถามตัวเองว่าเรามีผลึกอะไรในชีวิตที่ใช่หรือเปล่า ซึ่งก็มีหลายเรื่องที่ใช้นำทางชีวิตจนถึงทุกวันนี้ (หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโพย) พี่มีจดๆ ไว้เหมือนกัน เดี๋ยวเล่าให้ฟัง

เช่นอะไรบ้าง

หนึ่ง ‘อะไรจะเกิด มันจะเกิด’ อันนี้พี่ได้มาจากการทำอีเวนต์ ถ้ามีโอกาสผิดพลาดในจุดไหน ประสบการณ์พี่บอกว่าในที่สุด สิ่งนั้นจะเกิด เรื่องนี้สอนให้พี่มี plan A, plan B และ plan C ซึ่งถ้า plan C ยังแก้ไม่ได้ หลังจากนั้นก็ต้องช่างมัน

สอง ‘ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน’ ยิ่งอยู่มา ยิ่งเห็นว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ

สาม ‘เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป’ จริงๆ แล้วนี่เป็นคำพระ แต่พี่ว่าจริงๆ แล้วเอาไปประยุกต์ใช้ได้กับทุกเรื่อง

สี่ ‘วันสงกรานต์ ฝนจะตก’ อันนี้ไม่มีอะไร สังเกตหลายทีแล้ว พี่แค่รู้สึกว่าอันนี้ใช่ (หัวเราะ)

ห้า ‘ปาฏิหารย์ไม่ใช่ความบังเอิญ’ เคยได้ยินไหมเวลาแข่งฟุตบอลแล้วเขาใช้คำว่า ‘ลูกยิงปาฏิหารย์’ พี่ว่าไม่ใช่ปาฏิหารย์หรอก นึกออกไหมว่าลูกยิงนั้นจะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าไม่ได้บุก มันจะไม่เกิดขึ้นถ้าคนยิงไม่ตั้งใจยิง ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความพยายามทั้งนั้น และมันต้องล้มเหลวหลายครั้งมากด้วยกว่าจะเกิดปาฏิหารย์ นี่คือสิ่งที่พี่บอกตัวเอง

หก ‘แข่งกับตัวเองสนุกที่สุด’ นี่ก็มาจากการที่พี่คิดว่าตัวเองต้องดีขึ้น ถ้าทำได้ พี่ว่าชีวิตจะมีความสุข ดีกว่าแข่งกับคนอื่นที่ต่อให้เราดีขึ้นเราก็อาจแพ้และไม่ภูมิใจในตัวเอง

เจ็ด ‘ยาแก้แพ้มีอยู่ในชีวิตจริง’ บางสิ่งที่พี่รู้สึกว่าถ้าทำแล้วมีโอกาสล้มเหลว พี่ว่าตัวเองมียาแก้แพ้คือผู้เชี่ยวชาญที่ชี้ทางให้เราได้ในเรื่องต่างๆ คนเหล่านี้คือยาแก้แพ้ในชีวิตจริงของพี่

แปด ‘หมั่นคุยกับตัวเอง’ พี่คุยกับตัวเองทุกครั้งที่อาบน้ำเพราะมันสงบดี ในฝักบัวพี่มักคิดอะไรได้เยอะแยะ และพี่มักเอาตรงนั้นมาคุยกับทีม

เก้า ‘หาแพสชั่นให้เจอ’ พี่รู้สึกว่าแพสชั่นทำให้เราเกิดพลังชีวิตในแต่ละช่วงเวลาได้จริงๆ มันทำให้เราขยัน ยิ่งถ้าเราควบคุมมันได้ พี่ว่ามันจะทำให้ชีวิตมีรสชาติ

และสิบ ‘เราเกิดมาเพื่อมีประโยชน์และมีความสุข’ สิ่งนี้เกิดเมื่อประมาณสิบปีก่อน ตอนนั้นชีวิตพี่จำเจมาก พี่เลยครุ่นคิดกับตัวเองว่าเราเกิดมาทำไม เป็นอย่างนั้นสองปีจนอยู่ดีๆ ก็ตอบตัวเองได้ด้วยประโยคนี้ นับตั้งแต่วันนั้น พี่ยึดถือเสมอมาว่าสิ่งนี้คือสรณะ ต่อจากนี้ถ้าทำอะไรแล้วมีความสุขและมีประโยชน์ ถือว่าจบ 

ทั้งหมดนี้ค่อยๆ เจอมากขึ้นในแต่ละปี

(พยักหน้า) แต่ก็ไม่ทุกปี บางปีก็ไม่มีเรื่องใหม่ บางปีก็พบว่าสิ่งที่เคยคิดนั้นไม่ใช่แล้ว แต่โดยรวมคือการถามตัวเองว่าเราดีขึ้นกว่าปีที่แล้วไหมนั่นแหละ ไม่ได้มองว่า ‘เราอายุมากขึ้นแล้ว’ อะไรแบบนั้น เพราะก่อนหน้านี้พี่ก็เคยคิดว่าตอนอายุสามสิบเราจะรู้สึกยังไง หรือตอนสี่สิบเราจะเป็นยังไง ซึ่งพี่ก็ค้นพบว่าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไร ตัวเลขไม่ได้มีผลกับพี่

ห้าสิบไม่ได้ต่างกับสี่สิบ

ไม่เลย ถึงต่อให้มีอะไรเปลี่ยนพี่ก็รู้สึกว่ามันเป็นแบบนี้แหละ ไม่ได้รู้สึกติดขัดหรือทำให้คิดอะไรมากกว่าปกติ 

การทำงานกับเด็กมีผลต่อความคิดนี้ไหม เพราะหลายคนมักบอกว่า ‘การอยู่ใกล้ชิดเด็กทำให้หัวใจรักษาความเป็นเด็กไว้ได้’

(นิ่งคิดนานและยิ้ม) พี่เคยคิดว่าเป็นแบบนั้นนะ เมื่อสักสิบปีที่แล้ว พี่คิดว่าตัวเอง young at heart เพราะพี่ไม่เหมือนกับคนรุ่นเดียวกัน พี่ยังร่าเริง สนุกกับเกม การ์ตูน หรือการกินของหวาน ยังคงทำอะไรเหล่านี้เหมือนตอนที่เป็นเด็ก เลยคิดว่าตัวเองมีหัวใจที่เป็นเด็ก แต่ต่อมาพี่ได้ค้นพบว่ามันไม่ใช่หรอก

ถ้าถามตอนนี้ พี่จะตั้งคำถามว่าแล้วจริงๆ การโตขึ้นหมายถึงอะไร เส้นแบ่งระหว่างความเป็นเด็กและความเป็นผู้ใหญ่คือเส้นไหน หรือจริงๆ แล้วคำว่าโตไม่มีอยู่จริง ดังนั้นถ้าให้ตอบ พี่ค้นพบเมื่อเช้านี่เองว่าตัวเองเป็น ‘เหมือนเดิม’ มากกว่า พี่เป็นคนเดิมกับทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องงานที่เมื่อสามสิบปีที่แล้วรู้สึกยังไง ตอนนี้พี่ก็รู้สึกแบบนั้น พี่ไม่ได้จำว่าตัวเองเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่แล้ว เพราะถึงอายุมากขึ้นพี่ก็เป็นแบบนี้แหละ ถึงวัยเปลี่ยนพี่ก็เหมือนเดิม

แล้วพี่ซุปคิดยังไงกับคำพูดที่ผู้ใหญ่หลายคนมักบอกให้เด็ก ‘โตได้แล้ว’

พี่ว่าขึ้นอยู่กับเหตุการณ์นะ บางทีผู้ใหญ่ก็แค่ใช้เกณฑ์นี้เพื่อให้เด็กหยุดทำบางสิ่งบางอย่าง ลองยกตัวอย่างหน่อยสิว่าผู้ใหญ่มักบอกให้เด็ก ‘โตได้แล้ว’ กับเรื่องอะไรบ้าง

เช่น ‘หยุดเล่นเกมได้แล้ว โตได้แล้ว’

อย่างเรื่องนี้พี่ว่าก็เพราะพวกเขาไม่ได้เล่นเกมไง ถ้าผู้ใหญ่เล่นเกม เขาก็จะรู้ว่าเกมเล่นได้ไม่จำกัดอายุ นี่รวมถึงอีกหลายๆ ค่านิยมในอดีตที่คนชอบตัดสินคนอื่นจากเกณฑ์ของตัวเอง ทั้งๆ ที่ถ้ามองกันจริงๆ เกณฑ์ที่แบ่งแยกว่าคนไหนเป็นเด็ก คนไหนเป็นผู้ใหญ่ มันไม่แน่นอนแล้วนะ มันแล้วแต่คน 

การเป็นคนเดิมในโลกที่เร่งให้เราโตขึ้น มันดียังไง

ถ้าเอาส่วนตัว พี่ว่าพี่โชคดี การที่ความรู้สึกแบบเดิมอยู่กับเรา มันดีตรงที่พี่ยังคงรู้สึกดีกับสิ่งเดิม อย่างกับงาน มันก็ทำให้พี่ปรับตัวเข้ากับเด็กได้ หรือเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดกว่านั้น ถ้าคุณทำงานเดิมมาสามสิบปี คุณเบื่อไหมล่ะ แต่ด้วยความเป็นพี่ พี่ไม่เบื่อเลย พี่ยังมีความสุขเหมือนวันแรก

สุดท้าย เนื่องในโอกาสวันเกิด ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อพี่ซุปจะขออะไร

พี่ขอมากกว่าหนึ่งข้อได้ไหม

ได้ครับ ได้

พี่จะเล่าให้ฟังแบบนี้ ในสมัยพี่เป็นเด็ก พี่จำได้ว่าทีวีจะปิดตอนหกโมงเย็นเพราะต้องประหยัดพลังงาน แต่หลังจากนั้นไม่นาน ประเทศเราเจอน้ำมันในอ่าวไทย และนั่นทำให้เกิดการเติบโตสูงมาก แต่ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน ถ้าข้อมูลพี่ไม่ผิด อีกไม่กี่ปีจะไม่มีน้ำมันในประเทศแล้ว ทองคำก็ใช้ไปเยอะ ป่าไม้ก็แทบไม่เหลือ ดังนั้นพี่จึงคิดว่าประเทศเราต้องหาทรัพยากรใหม่ในการขับเคลื่อนโดยด่วน ซึ่งสิ่งที่พี่คิดว่าเหมาะสมและอยู่ใกล้ตัวแต่ผู้ใหญ่มองข้ามมาตลอด นั่นคือเด็ก

ยิ่งทำงานนี้พี่ยิ่งได้เห็นว่าเด็กไทยมีความสามารถอย่างน่าอัศจรรย์ ขอเพียงแค่เขาได้รับโอกาสเพื่อเพิ่มพูนศักยภาพ พี่เชื่อว่าประเทศเราก้าวกระโดดไปได้ไกลแน่ๆ แต่ที่ผ่านมา ประเทศเราละเลยและไม่เคยหันมาดูเด็กเลย เรามีแต่คำพูดสวยหรูว่าเด็กคือคนสำคัญ แต่ในทางปฏิบัติ ประเทศนี้ไม่ได้ทำอย่างที่พูดสักอย่าง ดังนั้นสิ่งที่พี่อยากขอจึงมีสองเรื่อง

หนึ่ง ถ้าเป็นไปได้ พี่อยากให้ผู้มีอำนาจสร้างโรงเรียนที่ช่วยให้เด็กที่ขาดโอกาสได้รับสิ่งที่เขาควรได้ เหมือนโรงเรียนใน X-Men ที่ช่วยให้เขาเติบโตจากสิ่งที่มีอยู่แล้ว พี่เชื่อว่าถ้าประเทศดูแลเขาได้ ประเทศเราจะพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้

สอง พี่อยากให้มีโครงการ ‘หนึ่งตำบล หนึ่งปริญญา’ นี่เกิดจากการที่พี่คุยกับเด็กหลายคนว่าถ้าเขาจบ ม.3 เขาจะเลิกเรียนเพราะตอนนี้เขาเรียนฟรีได้ถึงแค่นั้น ถ้าเขาขึ้น ม.4 ที่บ้านต้องลำบากแน่ๆ สู้เขามาช่วยครอบครัวทำงานดีกว่า สุดท้าย พี่ว่าวงจรนี้จะวนลูป ซึ่งสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้คือการให้โอกาสทางการศึกษาที่มากกว่านี้ พี่เคยคิดเล่นๆ นะ ว่าถ้าเราเอางบไปให้กับเด็กจนจบปริญญา พวกเขาจะมีโอกาสสร้างรายได้จนคุ้มทุนแน่ๆ และชุมชนก็จะเจริญตามไปด้วย ถ้าเราเติมตรงนี้ได้ พี่เชื่อว่านี่จะเป็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของประเทศนี้ในระยะยาว 

ฟังดูเป็นความตั้งใจของพี่ซุปมากกว่าพร

(พยักหน้า) เพราะกับเวลาที่เหลือ พี่ก็อยากทำประโยชน์ตรงนี้เพื่อเปลี่ยนให้ประเทศเราให้ความสำคัญกับเด็กให้ได้ เพราะสิ่งที่พี่เจอมาสามสิบปีมันเหมือนเดิมเลย (นิ่งคิด) พี่เป็นห่วงจริงๆ นะ ลองคิดง่ายๆ ก็ได้ว่าสมัยพี่เป็นเด็ก พี่ยังเห็นสนามเด็กเล่นเยอะแยะที่เล่นฟรีได้ แต่เดี๋ยวนี้พี่ไม่เห็นแล้ว สนามเด็กเล่นไม่เยอะแล้ว แต่สนามเล่นเด็กกลับเยอะมาก

ดังนั้นก่อนตายพี่คงทำประโยชน์ด้านนี้แหละ เพราะพี่คิดว่ามันสำคัญจริงๆ

befor.tart รส พี่ซุป ซูเปอร์จิ๋ว

sprinkle sugar / milk tablet / banana cream cheese / coffee jelly 

สิ่งแรกที่นึกถึงพี่ซุปคือรายการเด็กที่พี่ซุปดำเนินรายการมาตลอดหลายปี วัตถุดิบส่วนหนึ่งที่นำมาใช้จึงแทนถึงความเป็นเด็ก ทั้งกล้วยและนมอัดเม็ดที่ผสมให้รสชาติเข้มข้นขึ้นด้วยครีมชีส ทำให้ได้รสที่ชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งหมดนั้นรองไว้ด้วยเจลลี่กาแฟที่ให้รสเข้มสะท้อนถึงความเป็นผู้ใหญ่ แต่ด้วยสัมผัสของเจลลี่ก็ยังแทนถึงความเป็นเด็กแฝงไว้ด้วยอีกที เมื่อนำรสชาติทั้งสองมาคู่กันจะให้ทั้งรสหวานและขมไปพร้อมกัน แทนถึงความยากลำบากในการทำรายการเด็กที่พี่ซุปต่อสู้และทำมาอย่างยาวนานจนประสบความสำเร็จและเป็นที่รู้จัก อีกทั้งกล้วยและกาแฟนั้นยังมีส่วนช่วยในการเพิ่มพลังงานและการเผาผลาญได้อย่างดีในอีกหนึ่งกิจกรรมที่พี่ซุปกำลังสนุก นั่นคือการวิ่ง และด้วยน้ำตาลสีที่โรยไว้ด้านบน จำลองให้ทาร์ตนี้เป็นเหมือนบ่อบอลที่สร้างความสนุกและรอยยิ้มให้กับเด็กๆ เช่นเดียวกันกับที่พี่ซุปได้ทำให้พวกเขามาโดยตลอด

The post “พี่อยากเห็นผู้ใหญ่ในประเทศให้ความสำคัญกับเด็กมากกว่านี้” – พี่ซุป ในวันแรกที่อายุ 50 ปี appeared first on a day magazine.

เปล่า ไม่ใช่เพราะเราสนิทกันจนพูดอะไรก็ได้ แต่เพราะผู้กำกับ Die Tomorrow เป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน บทสนทนาเรื่องวันตายในวันเกิดระหว่างผมกับเขาจึงเกิดขึ้น

4 กุมภาพันธ์ 2563 เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 36 ปีของเต๋อ

36, Mary is Happy, Mary is Happy, THE MASTER, ฟรีแลนซ์..ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ, Die Tomorrow, BNK 48 : Girl Don’t Cry และ ฮาวทูทิ้ง..ทิ้งอย่างไรไม่ให้เหลือเธอ–ในฐานะผู้กำกับ เต๋อมีผลงานภาพยนตร์ 7 เรื่องตลอดระยะเวลา 7 ปีที่ผ่านมา

ไม่ต้องเป็นคนในแวดวงหนังก็น่าจะพอรู้ว่านี่เป็นตัวเลขที่เยอะมากๆ เพราะตั้งแต่ปี 2555 ที่ภาพยนตร์เรื่อง 36 ออกฉาย ไม่เคยมีสักปีที่เต๋อจะไม่มีผลงานให้แฟนหนังได้เห็น เขาถือเป็นหนึ่งในผู้กำกับไม่กี่คนที่ยืนระยะได้และมีวินัยในการทำหนังออกมาสม่ำเสมอ 

ดังนั้นเมื่อตอนต้นปีนี้ (หนึ่งเดือนก่อนวันเกิดเขา) หนึ่งประโยคที่เขาพูดโต้ตอบกับแฟนหนังในโซเชียลมีเดียจึงทำให้ผมประหลาดใจ เพราะตั้งแต่รู้จักเต๋อ เขาไม่เคยพูดหรือรู้สึกแบบนี้มาก่อน

“ปีนี้เป็นปีแรกที่เรารู้สึกว่าไม่ต้องมีหนังออกมาก็ได้นะ”

ด้วยความสงสัยและวาระที่ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเขาอย่าง ฮาวทูทิ้ง..ทิ้งอย่างไรไม่ให้เหลือเธอ เพิ่งลาโรง นั่นเองจึงเป็นเหตุผลที่ผมมาพบเต๋อเพื่อสนทนาอัพเดตกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้น รวมถึงพูดคุยเกี่ยวกับก้าวต่อไปในขวบปีที่ 36 ของเขา

การพูดคุยกันในวันนั้นเกิดมาเป็นบทสัมภาษณ์นี้ บทสัมภาษณ์ที่ผมอยากชวนทุกคนอ่านในรูปแบบ ‘ไดอะล็อกหนังเต๋อ’ ดูสักครั้ง

“เฮ้ยแก บทสัมภาษณ์เต๋ออาจมีทุกปีเว้ย แต่บทสัมภาษณ์เต๋อตอนอายุ 36 มันจะมีแค่ปีนี้ปีเดียวนะ แถมเต๋อยังมาพูดเรื่องความตายในวันเกิดตัวเองอีก”

“ทำไมเต๋อพูดงั้นวะ”

“แกลองอ่านดูแล้วกัน”

ทำหนังมาเจ็ดเรื่องแล้ว เวลาปล่อยหนังแต่ละทีความรู้สึกของคุณเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม

ถ้าในแง่กิจกรรม เราว่าไม่ค่อยต่างเท่าไหร่ แต่ในแง่ความรู้สึก เราว่าตัวเองสบายขึ้นและตื่นเต้นน้อยลง นี่เป็นเรื่องดีนะ ไม่ใช่ไม่ดี เพราะพอไม่ตื่นเต้น ตอนนี้เราเริ่มเห็นอย่างอื่นมากขึ้น

ตื่นเต้นน้อยลงไม่ทำให้เบื่อเหรอ ทำไมการตื่นเต้นน้อยลงสำหรับคุณถึงเป็นเรื่องดี

เราว่าเป็นคนละแบบ อย่างเรา ความตื่นเต้นที่น้อยลงคือความตื่นเต้นในการเจอของที่ไม่เคยเจอ ทุกวันนี้เราไม่ค่อยมีอะไรแบบนั้นแล้ว แต่เรากลับรู้สึกดีกับการเจอของเดิมๆ ในระดับที่ลึกขึ้นมากกว่า 

ยกตัวอย่างเช่นการไปเทศกาลหนัง แรกๆ เราอาจตื่นเต้นว่าหนังออกนอกประเทศไปเจอคนดูฝรั่ง แต่หลังๆ สิ่งที่เรารู้สึกกลับเป็นการได้เห็นระบบของงานเหล่านั้น ทำไมเขาจัดแบบนี้ เกณฑ์ในการเลือกหนังของเขาคืออะไร ทำไมปีนี้งบน้อยกว่าปีที่แล้ว เหมือนเราเข้าใจมากขึ้น เห็นมากขึ้นและตื่นเต้นกับรายละเอียดแทน คล้ายๆ กับการเปลี่ยนความสนใจที่เราว่าสนุกดี

กับเรื่องล่าสุดอย่าง ฮาวทูทิ้ง หนังพาคุณไปเจออะไรใหม่ๆ บ้างไหม

ต่างประเทศเรายังไม่รู้ แต่ถ้าพิเศษสำหรับเรื่องนี้ เราว่าหนังพาเราไปเจอคนดูในแบบที่แมสมากๆ

ถามว่าตอน ฟรีแลนซ์  แมสไหม มันแมส แต่งานนั้นเป็นงานที่มีตัวเราอยู่ครึ่งหนึ่ง สตูดิโอครึ่งหนึ่ง ตรงกันข้ามกับเรื่องนี้ที่ตัวเราแทบจะอยู่ในหนังร้อยเปอร์เซ็นต์ มีคนอื่นอยู่แค่ประมาณสิบเปอร์เซ็นต์เองมั้ง มันมากจนเกือบเท่า 36 แล้ว ดังนั้นรากต้นของหนังสองเรื่องนี้จึงใกล้กันมาก เพียงแต่ตอนนี้เรามีความรู้และรู้จักวิธีทำมากขึ้น องค์ประกอบต่างๆ ของความเป็นเราจึงได้ถ่ายทอดสู่คนหมู่มาก และนั่นทำให้หนังกระเด็นออกไปนอกกลุ่มคนดูเดิมด้วย

โซนนอกกลุ่มนี่แหละที่เราได้เจอกับพวกเขาเป็นครั้งแรก เราได้รู้ว่าคนทั่วไปรู้สึกกับหนังยังไง 

ผลออกมาเป็นไงบ้าง

เราว่าโอเคนะ ช่วง 2-3 วันแรกที่ฉาย ฟีดแบ็กหนังดีมาก ดีจนไถลออกไปสู่ที่ที่เราไม่เคยคาดหวังว่าจะไปถึง ตอนนั้นเราได้เจอว่า ‘เขาคิดอย่างนี้ เขาคิดอย่างนั้น’ เต็มไปหมด คนที่ไม่เข้าใจเลยก็มี bad comment ก็มี แต่เราก็อ่าน และเราได้ค้นพบคำตอบบางอย่างในการทำงานของตัวเองผ่านประสบการณ์ของคนดูเหล่านั้น มันทำให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น ถ้างานไม่พาเราออกไปเจอคนดูเยอะขนาดนั้น เราคงไม่ได้รู้ขนาดนี้

คำตอบบางอย่างที่คุณว่าคืออะไร

เปรียบเป็นเหตุการณ์แบบนี้แล้วกัน เหมือนก่อนหน้านี้ ถ้ามีคนมาบอกเราว่า ‘อย่าทำแบบนี้เลย ไม่ได้หรอก’ เราจะต่อต้านว่า เหรอวะ ไม่ได้จริงๆ เหรอวะ แต่พอ ฮาวทูทิ้ง พาเราไปเจอแมส ไอ้อะไรแบบนั้นที่เราเคยค้างคาว่า ‘ไม่ได้จริงๆ เหรอ’ มันค่อยๆ ได้รับการพิสูจน์ว่า เออ มันไม่ได้จริงๆ แต่ที่พูดนี่ไม่ได้หมายความว่างานหน้าเราจะปรับนะ แต่เรามองเรื่องนี้เป็นเหมือนบทเรียนหนึ่งมากกว่า 

เราเป็นคนที่สร้างงานจากสิ่งที่ตัวเองสนใจ และยอมรับความหลากหลายอยู่พอสมควร เรามีความเชื่อแบบนี้ ดังนั้นพอได้เรียนรู้บทเรียนที่ว่างานเราไปไม่ถึงคนบางกลุ่มจริงๆ ก็ไม่ไปคิดว่า ‘รอบหน้าผมจะทำให้ดีขึ้นครับ ผมขอโทษด้วย’ ตัวเราไม่ใช่อย่างนั้น เพราะพออายุ 36 แล้ว มันมีความ ‘จะอะไรอีกวะ’ อยู่นิดหนึ่ง (หัวเราะ) 

เราอยู่ในวัยที่เหนื่อยแล้ว ดังนั้นเราทำแบบที่ทำอยู่นั่นแหละ แต่แค่ทำให้ดีขึ้นเรื่อยๆ มองในอีกแง่หนึ่งคือถึงหนังจะพาเราออกไปนอกโซนเจอคนไม่เข้าใจและ bad comment แต่หนังก็พาเราไปเจอคนดูอีกกลุ่มหนึ่งที่เราคาดไม่ถึงและเขาชอบหนังเรา เราได้คนเหล่านี้มาพร้อมๆ กัน มันทำให้รู้สึกดีไปอีกแบบว่ามีคนเข้าใจสิ่งที่เราทำมากขึ้นเยอะเลย เพราะถ้าเทียบกับตอน 36 ตอนนี้เยอะขึ้นเป็น 5 เท่า 10 เท่านะ ดังนั้นเราพึงพอใจมากๆ แม้รายรับของ ฮาวทูทิ้ง อาจจบที่ประมาณ 57 ล้านแต่เราพอใจกับหนังแล้ว เพราะเรารู้ว่าถ้าจะไปถึงร้อยล้าน เราต้องทำอีกแบบ และเราจะเล่าแบบนี้ไม่ได้ เขียนตัวละครแบบนี้ไม่ได้ เล่าหนักขนาดนี้ไม่ได้ 

เราทำแบบอื่นไม่ได้ ถ้าเรารู้สึกว่างานต้องทำแบบนี้ เราจะทำแบบนี้ให้เสร็จ ดังนั้นเราไม่คาดหวังที่จะทำงานให้ทุกคนรักได้ขนาดนั้น นั่นไม่ใช่ธรรมชาติของเราด้วย เราแค่ทำสิ่งที่อยากทำไป ถ้างานพาไปเจอคนเยอะขึ้นก็ดี จะได้เพื่อนมาอยู่หมู่บ้านเดียวกันมากขึ้น จำนวนอาจไม่ได้ใหญ่โตมหาศาลแต่เราว่าเพียงพอให้เราทำหนังไปได้เรื่อยๆ

ทำไมหนังเรื่องนี้ถึงมีตัวคุณเองได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์  

หนึ่งคือในแง่เรื่องราว ฮาวทูทิ้ง เป็นเรื่องที่มาจากตัวเราเกือบจะที่สุดแล้วมั้ง และหนังเข้ามาในวันที่เรามีอาวุธครบมือ 7-8 ปีที่เราทำหนังมาทำให้ตอนนี้เรามีความรู้เพียงพอ สตูดิโอก็ไม่ได้แก้ไขหรือขัดขวาง เหมือนเขาวางใจและปล่อยเรามากขึ้น ไฟนัลคัตที่ได้ดูนั่นก็มาจากเรา มันเป็นความสุดในหลายๆ ด้านพอดี

ดูเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสม

ใช่ๆ เหมือนเราเรียนปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอกหมดแล้ว อะไรที่เราเคยสงสัยหรือรู้สึกว่าอยากลอง เราลองดูและลองทำมาหมดแล้ว ไม่รู้จะลองอะไรแล้ว ฮาวทูทิ้ง จึงเป็นเหมือนบทสรุปของ 8 ปีที่ผ่านมาว่าถ้าเราจะทำหนัง หนังจะออกมาได้ที่สุดประมาณนี้ ถ้าจะทำอีกที เราคงย้ายสาย คงเปลี่ยนไปและไม่เหมือนเดิม อาจเป็นหัวข้อใหม่หรือวิธีใหม่ คล้ายๆ กับเรากำลังได้เริ่มใหม่อีกรอบ สนุกดีนะ คนที่ติดตามจะได้ไม่เบื่อด้วย

นี่เป็นสาเหตุหลักที่คุณบอกว่าปีนี้จะไม่ทำหนังหรือเปล่า หรือมันมีปัจจัยอื่นๆ อีก

สาเหตุหลัก ตามปกติเราจะลุ้นตลอดว่าปีหน้าจะมีหนังไหม อยากมีจังโว้ย มันไฟแรงและเต็มไปด้วยความสงสัย โอเค สุดท้ายเราโชคดีที่มีหนังเข้ามาตลอด แต่ปีนี้พอทุกอย่างเป็นอย่างที่เล่าไป เราจึงรู้สึกว่าปีนี้พักดีกว่า ไม่ทำหนังก็ได้ ไม่เป็นไรถ้าจะไม่มี เราอยากขอเวลาคิดแป๊บหนึ่ง

มันเป็นความรู้สึกแบบไหน คล้ายๆ วิ่งเข้าเส้นชัยหรือเปล่า

ไม่เชิง (เงียบคิด) เราว่าเหมือนฉากหนึ่งในหนังเรื่อง Forrest Gump ที่ฟอร์เรสต์วิ่งทางไกลอยู่ดีๆ แล้วก็หยุด พอแล้วดีกว่า เหนื่อยแล้ว กลับบ้านกัน ถามว่ามันคือตอนจบไหม ก็ไม่ได้จบ หมดไฟไหม ก็ไม่ได้หมด แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นคือ ‘เฮ้อ เหนื่อยจัง ขอพักแป๊บหนึ่งนะครับ’ เราอยากช้าลงบ้าง พูดให้เห็นภาพชัดคือเราอยากนั่งเฉยๆ แบบสบายๆ บ้าง เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้เราบู๊มาก เราต้องดูชะตากรรมทั้งหมดของหนังแทบทุกเรื่องและเราต้องทำงานในโลกที่เร็วมากไปเรื่อยๆ เราต้องคิดตลอดว่าจะทำคอนเทนต์อะไรให้คนดู และยังต้องอ่านคอมเมนต์ต่างๆ ไปพร้อมกันด้วย ไม่อ่านก็ไม่ได้ ดังนั้นมันเหนื่อยเหมือนกัน

บางคอนเมนต์น่าจะบั่นทอนเยอะอยู่ ทำไมคุณยังเลือกที่จะอ่าน

เพราะเดี๋ยวเราจะไม่ได้เรียนรู้ หนังหนึ่งเรื่องใช้เวลาทำงานเป็นปี แต่หนังจะอยู่ในโรงภาพยนตร์แค่ 1-2 เดือนเท่านั้น ถ้าไม่เก็บเกี่ยวตอนนี้ก็ไม่รู้จะเอาตอนไหน ดังนั้นเราต้องลงไปโดนตีนและอยู่กับมันให้ได้นานที่สุด เราต้องอ่านให้รู้ว่าที่เขาไม่ชอบ เขาไม่ชอบเพราะอะไร ถ้าชอบ ชอบที่ตรงไหน มันต้องออกไปเจอสิ่งเหล่านี้ เราต้องออกไปเจอคลื่น ไม่งั้นเราจะไม่ได้อะไร

ถ้าให้ย้อนคิด คุณนิยามปีที่ผ่านมาของตัวเองว่าอย่างไร ใช้คำว่าปีแห่งการเรียนรู้ได้ไหม

(เงียบคิดนาน) เราอยากเรียกว่าเป็นปีที่จบไตรภาคมากกว่า ถ้าตัวเราเริ่มจากหนังเรื่อง 36 8 ปีที่ผ่านมาถือว่านานสำหรับเรามาก จากวัยรุ่นที่มีความสงสัย ต่อสู้มาเรื่อยๆ จนได้อะไรกลับมาเยอะพอสมควร เราได้ค้นพบว่าตัวเองเหมาะทำหนังเล็กหน่อยแต่ควบคุมได้ เริ่มเข้าใจอะไรแบบนี้มากขึ้นเพราะเห็นกระบวนการของทั้งฝั่งเมนสตรีมและอินดี้มาแล้ว สุดท้ายทุกอย่างมาจบที่ ฮาวทูทิ้ง พอดี นี่เป็นหนังที่เราได้ทำอย่างที่อยากทำในเลเวลที่สุดๆ แล้ว

เริ่มที่ 36 จบไตรภาคตอนอายุ 36 ปีพอดี

(หัวเราะ) เซอร์มาก ปีนี้ได้เป็นเต๋อ 36 อย่างสมูบรณ์

ในวันที่เริ่มต้น คุณคิดว่าตัวเองจะมาถึงขั้นนี้ไหม

โห 8 ปีที่แล้ว เราไม่ได้คิดหรอกว่าจะมาถึงขนาดนี้ ตอนนั้นแค่คิดว่าทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้คาดหวังอะไรล่วงหน้ามาก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็เรียนรู้จากมัน อาจเพราะไม่ใช่คนคิดอะไรใหญ่โตด้วยมั้ง เราไม่ใช่คนที่จะอยากไปออสการ์ แค่อยากก้าวไปทีละขั้น ดังนั้นเราแปลกใจเหมือนกันที่มาจบไตรภาคแบบวันนี้ได้ 

เรารู้สึกดีนะ มันเป็นตอนจบที่ไม่ใช่ตัดจบ แต่มันเป็นแบบ ‘เฮ้อ จบดีกว่า’ พอแล้ว จะเอาอะไรอีก เรื่องหน้าค่อยว่ากันใหม่ อาจเป็นหนังผีก็ได้ แล้วแต่ไอเดียที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ นี่ถ้าไปบอกตัวเองเมื่อ 8 ปีก่อนว่าวันหนึ่งเราจะอยากทำหนังผี ตัวเราตอนนั้นคงคิดว่า ‘เหรอวะ กูเนี่ยนะ’ (หัวเราะ) มันเกิดขึ้นของมันเอง เมื่อถึงเวลา เราก็รู้สึกเอง และถ้าจะต้องทำมัน เราจะทำโดยไม่ฝืน 

เคยจินตนาการตัวเองตอนอายุ 36 ปีไว้ยังไงบ้าง ตอนนี้เป็นอย่างที่คิดไหม

หนังสือรวมรุ่นสมัยตอนเราอยู่ ม.6 เคยมีคำถามว่าอนาคตอยากเป็นอะไร เราจำได้ว่าตัวเองตอบว่าอยากมีโปรเจกต์สนุกๆ ทำไปเรื่อยๆ เพราะเราคิดแค่นี้ เราไม่เคยคิดว่าต้องเป็นอะไร นั่นทำให้เราเป็นคนที่ฟรีฟอร์มประมาณหนึ่ง ก่อนทำหนัง เราเขียนหนังสือ ก่อนพอดแคสต์จะนิยมแบบตอนนี้ เราทำสิ่งที่คล้ายๆ กันเมื่อสิบปีที่แล้ว สำหรับเรา นี่เป็นข้อดีเหมือนกัน เพราะถ้าเราล็อกตัวเองไว้ เราคงไม่ได้ทำอย่างอื่น แต่นี่เราทำทุกอย่างแบบที่อยากทำไปเรื่อยๆ

เราเป็นคนคิดสั้นๆ ไม่ได้คิดอะไรยาวมาก กระทั่งปีนี้ ยังไม่รู้เลยว่าปลายปีจะทำอะไร ขนาดเดือนหน้ายังแทบไม่รู้ แต่นั่นเป็นเพราะเรารู้ว่าเดี๋ยวอะไรสักอย่างจะมาเอง ผลจากสิ่งที่เราทำตอนนี้คงทำให้เกิดอะไรขึ้นตามมาในอนาคต และเราคิดแบบนี้ตั้งแต่หนังเรื่องแรก เราจึงต้องทำงานให้ดีเพื่อให้เกิดสิ่งที่จะตามมา

แสดงว่าคุณไม่ใช่คนที่มี New Year’s Resolution 

ถ้ามีก็อย่างเดียวและสี่เดือนก็ลืมแล้ว (หัวเราะ) จำไม่ได้หรอก เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตเรามันเร็ว แค่ 2-3 ปี บางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นเราแค่รอดูก็พอ ชีวิตบังคับให้เราไปหาสิ่งใหม่อยู่แล้ว

การไม่ตั้งเป้าหมายระยะยาวมันดีต่อคุณในแง่ไหนบ้าง

(เงียบคิด) เนี่ย ขนาดกับเรื่องนี้ เรายังไม่เคยคิดเลยว่ามันดีหรือไม่ดี แต่ถ้าให้ดูที่ผ่านมาเราว่าเวิร์กนะ ไม่ได้มีข้อเสียอะไร หนึ่งคือเราไม่เหนื่อย สองคือพอเราไม่ได้คิดอะไรใหญ่โต จังหวะชีวิตเราไม่ได้ก้าวกระโดด โอกาสพังของเราจึงน้อย เราแค่ทำให้ดีที่สุดตามลำดับโดยไม่ทำอะไรใหญ่เกินตัว

ยกตัวอย่างงานโฆษณาของเราก็ได้ ตอนเริ่มทำ เรารู้ตัวว่ายังไม่เก่ง ถ้าตามใจลูกค้าเยอะๆ เราต้องแย่แน่ๆ ดังนั้นเราถึงเลือกงานตั้งแต่แรกเพราะเราทำได้จำกัด เรามีความสามารถเท่านี้ อย่าให้ไปทะเลาะกับใครเลย แต่ตอนแรกก็คิดนะ ว่าได้หรือเปล่าวะ มึงเป็นใครมาจากไหนเนี่ย อยู่ดีๆ เลือกงานตั้งแต่ชิ้นแรก แต่กลายเป็นว่าทำไปทำมาแม่งเวิร์ก พอเข้าปีที่สาม คนเริ่มจำได้ว่าเราเป็นแบบไหน หลายคนเลยส่งงานในแบบเดียวกันมาให้ มันดีทั้งในแง่ว่านี่คืองานแบบที่เราถนัดและเราสามารถช่วยลูกค้าได้จริงๆ โอเค สุดท้ายงานอาจจะไม่เยอะ แต่ระหว่างทำเราแฮปปี้ เราทำไปโดยที่ไม่ได้คาดหวังว่าจะนำไปสู่อะไร (นิ่งคิด) อะไรแบบนี้มั้งที่ออกมาเป็น Die Tomorrow

เราไม่อยากฝืนทำงานที่ต้องไปเคลียร์ตัวเองในอนาคต เพราะเราคิดว่าถ้าตัวเองตายก่อน เราจะตายไปพร้อมความปวดกบาลขุ่นหมอง กลับกันถ้าเราได้ทำสิ่งที่ชอบโดยที่ระหว่างทางแฮปปี้มากๆ ถ้าตายวันนี้ เราโอเคนะ อย่างตอนทำ ฮาวทูทิ้ง ถ้าระหว่างถ่ายเราตาย เราก็โอเค เพราะได้เล่าสิ่งที่อยากเล่า ได้ทำงานที่อยากทำ และได้เจอกับนักแสดงที่ชอบ ไม่มีอะไรค้างคา เราไม่ใช่คนที่จะอดทนทำหนัง 5 เรื่องแรกโดยคิดว่าเรื่องที่ 6 จะเป็นตัวกูที่สุด อ้าว ถ้าตายตอนเรื่องที่ 4 ล่ะ มันไม่ได้นะเว้ย แต่กับชีวิตเรา ต่อให้ตายตอนทำ 36 เรายังโอเคเลย นี่อาจเป็นสาเหตุที่ไม่ค่อยคิดอะไรยาวมั้ง เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่นานขนาดนั้นหรือเปล่า

ถ้าอย่างนั้นในวันเกิดคุณแต่ละปีคุณคิดถึงอะไรบ้าง

ไม่มีอะไรมาก แค่คิดว่าวันนี้อายุเท่าไหร่ อ๋อ 36 แล้ว เย้ โพสต์เฟซบุ๊ก จบ ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตขนาดนั้น (เงียบคิด) แต่คนน่ะชอบคิดว่าเราคิดแบบนี้ได้เพราะเป็นนวพล มันไม่ใช่เว้ย 8 ปีก่อนเราก็คิดแบบนี้ เราแค่เลือกสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ถามว่าอุดมคติไหม เราก็ว่าไม่ เราคิดแค่ว่าทำหนังหนึ่งเรื่องต้องหมดไปกี่ปี กี่เดือน กี่วัน ดังนั้นวันเหล่านี้เราควรจะมีความสุข เพราะผลของหนังจะเป็นยังไง ไม่มีใครรู้ ดังนั้นสิ่งสำคัญคือการรู้ว่าระหว่างทำเราไม่ได้ขี้เกียจและมีความสุข แค่นี้โอเคแล้ว

แล้วคุณให้คะแนนชีวิตตัวเองที่ผ่านมาสิบเต็มสิบหรือเปล่า

สิบเต็มสิบก็ได้ ห้าเต็มห้าก็ได้ หนึ่งเต็มหนึ่งก็ได้ สกอร์เท่าไหร่ก็ได้เพราะสกอร์ไม่มีผลต่อเรา สำคัญคือเรารู้ว่าตัวเองเต็มที่ เราไม่เคยรู้สึกขี้เกียจในการทำหนังเรื่องไหน อย่างน้อยต้องทำสุดความสามารถเท่าที่บริบทและปัจจัยในตอนนั้นจะให้ได้  เราไม่อยากมีคำว่า ‘รู้งี้..’ และมีอะไรติดค้าง

บางคนอาจจะแย้งว่าในความเป็นจริงเราไม่ได้มีอิสระในการเลือกขนาดนั้นหรือเปล่า

เราเข้าใจ พอพูดอะไรแบบนี้ในสมัยนี้จะดูแปลก เราชอบโดนบอกว่า ‘นี่มันคำพูดของบิดาฮิปสเตอร์นี่นา’ มาเชียร์ให้รักอิสระขนาดนี้ แต่ในอีกทางหนึ่ง การต้องทนทำอะไรที่ไม่ชอบนั่นไม่แปลกเหรอวะ และการที่เราเลือกทำแบบที่เล่าให้ฟังนี้ เรามีสิ่งที่ต้องแลกเต็มไปหมดนะ แต่ประเด็นคือเราแลกไง ถ้าคนอื่นไม่แลก เขาจะได้อีกสิ่งหนึ่งที่อาจจะดีกว่าเราก็ได้ ดังนั้นเราไม่ได้บอกว่าใครทำผิดวิธี แต่นี่เป็นทางที่เราเลือก

สุขคุณ สุขผม

ถูก มนุษย์เจออะไรมาไม่เหมือนกัน  ดังนั้นเราเลือกไม่เหมือนกันหมดแน่ๆ แต่ปัญหาอยู่ที่เราอยู่ในประเทศที่มีเบ้าหลอมน้อยไง สังคมเราจำกัดคนให้อยู่แค่ 1 2 3 4 ดังนั้นพอเราเป็น 5 6 7 8 ก็เลยยาก คนชอบคิดว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ถึงจะเวิร์ก แต่ไม่ใช่ โลกเราไม่ใช่อย่างนั้นตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งยุคนี้ ยิ่งไม่ใช่ใหญ่ บางประเทศเขาไปถึง 57 แล้ว บ้านเราไอ้ 1 2 3 4 ยังมาไล่ตีคนอื่นอยู่เลย (เงียบคิด) แต่โอเคแหละ เส้นทางที่เราเลือกอาจจะเหนื่อยหน่อยเพราะไม่ค่อยมีแบบแผนให้ดูก่อนหน้า เดินไปก็ไม่รู้ว่าหลงหรือเปล่าแต่ระหว่างเดินสนุกดี อาจจะเบี้ยวๆ บ้างแต่สุดท้ายวันนี้เราเดินมา 8 ปีแล้ว เราโชคดีด้วยที่ระหว่างทางไม่ค่อยมีใครมายุ่งกับเรา ถึงเข้ามาก็ทำอะไรเราไม่ค่อยได้

สุดท้าย เนื่องในโอกาสวันเกิด ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อ คุณจะขออะไร

(นิ่งคิด) ขอให้นอนหลับเหมือนทุกๆ ปีแล้วกัน ถ้านอนหลับได้ก็แปลว่าไม่มีอะไรต้องกังวล แสดงว่าวันนั้นคงโอเคประมาณหนึ่ง ใน Die Tomorrow เราเลยทำตอนน้าค่อมไง วันหนึ่งวันที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงเป็นวันที่สบายใจ อยากไปก็ไป นั่นถือว่าดีมากแล้ว

befor.tart รส เต๋อ นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์

malt powder / vanilla milk chantilly / baked meringue / butter cake / peta zeta

แม้ลักษณะภายนอกของทาร์ตจะไม่มีสีสันฉูดฉาดและวัตถุดิบไม่ได้ให้รสชาติที่จัดจ้าน แต่ด้วยวิธีการปรุงวัตถุดิบทั้ง 5 ชนิดอย่างผงมอล์ต วานิลลา ไข่ขาว ครีม และน้ำตาลทรายในวิธีการที่หลากหลายทำให้เกิดรสสัมผัสที่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันออกไป เมื่อนำมาประกอบกัน รสชาติที่แสนธรรมดาเหล่านั้นจะร่วมกันสร้างประสบการณ์และความทรงจำให้กับคนทานได้เป็นอย่างดี เช่นเดียวกันกับลักษณะภายนอกของทั้งตัวงานและบุคลิกส่วนตัวของเต๋อ 

แม้มองผิวเผินงานของเต๋ออาจดูธรรมดาและเรียบง่าย แต่เมื่อลองสัมผัสงานชิ้นต่างๆ ของเขา เราจะพบว่าแต่ละงานล้วนต่างกันโดยสิ้นเชิง งานทุกงานล้วนผ่านกระบวนการคิดมาอย่างประณีตและละเอียดในทุกรายละเอียด แม้ผู้ชมจะไม่ได้รับรู้ถึงขั้นตอนและความตั้งใจเหล่านั้น แต่พวกเขาสามารถเข้าถึงและเชื่อมต่อกับงานของเต๋อได้อย่างง่ายดายผ่านความทรงจำหรือเรื่องราวในชีวิตบางอย่าง เหมือนกันกับส่วนประกอบในแต่ละส่วนของรสชาติที่ต่างมาจากวัตถุดิบที่พบเห็นได้ทั่วไป ถ้าอยู่ลำพังมันอาจจะหวานและออกจะจืดชืดไปด้วยซ้ำ แต่เมื่อนำมาผ่านกระบวนการในอีกรูปแบบที่ซับซ้อน สุดท้ายหน้าตาและรสชาติที่เคยธรรมดาของมันได้สร้างความพิเศษที่ต่างออกไปในรูปลักษณ์ที่แสนธรรมดานี้

The post “จาก 36 ถึงฮาวทูทิ้ง ถ้าตายวันนี้ เราโอเคแล้วนะ” เต๋อ นวพล ในวันแรกที่อายุ 36 ปี appeared first on a day magazine.

เดินทางกลับ ไม่ใช่เดินทางไป

เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่แชมป์พาตัวเองไปเริ่มต้นงานประจำใหม่ที่แพลตฟอร์มสตรีมมิง Netflix ที่ประเทศสิงคโปร์ในตำแหน่ง Thailand Editorial Country Manager สิ่งแวดล้อมใหม่ วัฒนธรรมใหม่ และการทำงานใหม่ ในปีที่ผ่านมานี้จึงเป็นเหมือนอีกหนึ่งบทใหม่ของชีวิตเขา หลังจากบทบาทก่อนหน้าอย่างการร่วมก่อตั้งเว็บไซต์ The MATTER, การเป็นพิธีกรและการร่วมก่อตั้งบล็อก exteen.com ล้วนประสบความสำเร็จ

เพียงแต่คราวนี้การเริ่มต้นใหม่ของเขาเกิดขึ้นในที่ที่ไกลกว่าเดิม 1,300 ไมล์

และนั่นเองนำมาซึ่งคำถามว่า ปีที่ผ่านมาของแชมป์ต่างจากขวบปีอื่นในชีวิตมาก-น้อยขนาดไหน

วันที่ 27 มกราคม 2563 นี้เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 35 ปีของแชมป์

สำหรับใครหลายคนวันเกิดเป็นเหมือนวาระที่จะได้ทบทวนชีวิตตลอด 365 วันที่ผ่านมา แชมป์เองเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น เพียงแต่จากปกติที่เขาจะทบทวนเรื่องราวในหัวอยู่คนเดียว ปีนี้ผมตั้งใจอยากสนทนากับเขาเพื่อให้การถอดบทเรียนเหล่านั้นออกมาสู่ภายนอก

สารภาพว่าในตอนแรกผมเดาไว้ล่วงหน้าว่า หนึ่งปีที่ผ่านมาคงทำเขาเติบโตไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งทั้งความคิดและทักษะ แต่เมื่อเราสนทนากันไปเพียงเล็กน้อย ประโยคสั้นๆ ของแชมป์กลับทำให้ผมประหลาดใจ

“กับปีนี้ เราได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้เก่งมากขนาดนั้น”

แม้บทสนทนาที่เหลือจะไม่ใช่ Netflix Original Series แต่นี่คือ original stories ในหนึ่งปีที่เกิดขึ้นจริงกับใครคนหนึ่ง

และจังหวะของเรื่องราวนี้ขึ้น-ลงไม่แพ้ซีรีส์เรื่องไหนเลย

ก่อนมาสัมภาษณ์ คุณเพิ่งอัพโหลดพ็อดแคสต์ THIS PODCAST SAVED MY LIFE ตอนใหม่ของตัวเอง พ็อดแคสต์นี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง

พ็อดแคสต์นี้มาจากตัวเราทั้งหมด เป็นความตั้งใจของเราด้วยที่อยากกลับมาสร้างงานของตัวเองที่ใกล้ใจให้มากขึ้น เพราะปีที่ผ่านมาเราทุ่มเทกับงานออฟฟิศมาก จนบางทีงานกัดกินชีวิตเราเหมือนกัน

ก่อนหน้าที่จะไป Netflix เราทำงานใกล้หัวใจตัวเองมาตลอด เราเชื่อในงานของเรา ชอบในงานของเรา นั่นคือการไปเจอเรื่องสนุกและเราอยากให้คนอื่นได้รู้ แม้กระทั่ง The MATTER ก็มาจากตัวเราเองว่าเราไปเจออะไรมาแล้วแก้ปัญหาสังคมได้ยังไง เราทำงานแบบนี้มาตลอด แต่พอเป็น Netflix ที่เป็น entertainment company วิธีคิดและการทำงานจะเปลี่ยน จากที่ตั้งโจทย์ว่าเราสนใจอะไรแล้วค่อยทำกลายเป็นเราต้องทำโจทย์ที่ได้รับมอบหมายมา บางเรื่องชอบและอิน บางเรื่องเราไม่อินแต่เป็นประโยชน์กับคนอื่น พอเป็นแบบนี้นี่จึงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เรารู้สึกว่างานแยกกับชีวิตส่วนตัวได้

ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกแบบนี้

ไม่รู้สึกเลย ก่อนหน้านี้คืองานเท่ากับชีวิต ชีวิตเท่ากับงาน ดังนั้นเที่ยงคืนเราทำงานได้ ไม่ได้รู้สึกฝืน ยิ่งเวลาทำอะไรงานมักจะมีชื่อเราติดไปตลอด นั่นทำให้เรารู้สึกต่อเนื่อง ไม่จำเป็นต้องแบ่งเวลาชีวิตไปทำงานเพราะมันคืออย่างเดียวกันอยู่แล้ว หรืออย่างเวลาดูข้อมูล ดูหนัง ฟังเพลง เราเปลี่ยนเป็นงานได้หมด ต่างจากปีที่ผ่านมา งานออฟฟิศไม่ใช่สิ่งที่เราจะเอาไปใช้ต่อในชีวิตประจำวันได้ เราเลยเริ่มแบ่งแยกระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัวมากขึ้น 

เป็นครั้งแรกนะที่เราไม่แฮปปี้ที่ต้องตอบอีเมลตอน 4 ทุ่ม เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกว่างานไม่ใช่ทุกอย่างนี่หว่า เราผ่านช่วงที่ชีวิตพังมาก เรามอบชีวิตให้กับบริษัทโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ จนเข้ามากัดกินตัวเอง แน่นอนว่าเราต้องทำงานให้ได้ตามเป้าหมายของบริษัท นั่นคือความรับผิดชอบ แต่ขอบเขตอยู่ตรงไหนกันล่ะ นั่นคือสิ่งที่เราตั้งคำถาม 

เลยกลายเป็น THIS PODCAST SAVED MY LIFE 

ใช่ ตามชื่อเลยว่าพ็อดแคสต์นี้ช่วยชีวิตเราเอง และความรู้สึกนี้จะกลายเป็นคอลัมน์ต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้นด้วย เราอยากกลับมาทำงานที่ใกล้หัวใจมากขึ้น เราอยากกลับมาสนุกกับการเรียนรู้ การค้นคว้า และการสื่อสาร เราอยากพูดและแสดงตัวตนออกไปบ้าง

พูดแบบนี้อาจฟังดูมีอีโก้มาก แต่ในความคิดเราตัวตนของคนทำงานสร้างสรรค์คือสิ่งสำคัญ เราอยากมีช่องทางสื่อสารของตัวเองที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวแปรอื่นใดที่ควบคุมไม่ได้ เช่น โจทย์จากออฟฟิศหรือเอเจนซี ต่างกับก่อนหน้านี้ที่สิ่งที่เราทำต้องขึ้นอยู่กับรสนิยมตัวเองถึงจะดีที่สุด แต่พอเป็นโจทย์ที่ทำเพื่อคนอื่น ตอนแรกเราไม่ค่อยเห็นภาพ นั่นเป็นเรื่องยากอยู่เหมือนกัน

ช่วงยากๆ นี่ใช้คำว่า suffer ได้ไหม

เราคิดว่ามีช่วงที่ suffer เยอะแหละ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกถึง imposter syndrome (อาการที่คิดว่าตัวเองไม่เก่งพอ) ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้สึกเพราะเราทำอะไรที่เป็นตัวเองอยู่แล้ว แต่พอมาทำงานออฟฟิศเราก็กลัวว่าตัวเองจะเหมาะกับที่นี่หรือเปล่า ที่นี่คือที่ของเราหรือเปล่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมา 30 กว่าปีไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

ออกจากภาวะนี้ยังไง

มีหลายแบบนะ เช่น แบบที่ทำตามขอบเขตงานให้ดีที่สุดและตัดตัวตนออกไป มองเป็นเรื่องของความรับผิดชอบ เราคิดว่าวิธีนี้เฮลตี้ในระดับหนึ่ง อย่าไปคิดว่าคุณค่าของชีวิตคืองาน งานไม่ใช่ตัวตัดสินว่าเราดี-เลว เหมือนเป็นวิธีการที่เราบอกตัวเองว่าสองสิ่งนี้ไม่ได้เกี่ยวกัน อย่าเอาคุณค่าตัวเองไปผูกติดกับงานขนาดนั้น เป็นต้น

หาจุดสมดุล

ใช้คำนั้นก็ได้ คล้ายๆ กับการกั้นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของตัวตนที่งานเข้ามาไม่ได้ เราอยากรดน้ำดอกไม้ของตัวเองบ้าง

งั้นถ้าให้นิยามจะนิยามปีที่ผ่านมาว่าอะไร

(เงียบคิด) เราว่าเป็นปีแห่ง wake-up call เหมือนเป็นปีที่เข้ามาบอกเราว่า เฮ้ย มึงไม่ได้เก่งมากนะ ในเวทีนานาชาติมีคนเก่งกว่าเยอะแยะ มึงไม่ได้เก่งมากหรอก อีกเรื่องก็อย่างที่บอกไป นี่เป็นปีที่เราได้เรียนรู้ว่างานออฟฟิศกับชีวิตส่วนตัวไม่ใช่อย่างเดียวกัน นั่นทำให้เราเข้าใจน้องๆ ที่เคยทำงานด้วยกันมากขึ้นว่าทำไมเขาถึงต้องหาสมดุลในชีวิต Netflix ทำให้เราเห็นความจริงข้อนี้และเราว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี ถึงจะต้องปรับตัวเยอะ แต่ถ้าให้ย้อนกลับไปคิด เราก็ว่าตัวเองตัดสินใจถูกนะ เราเพิ่งอายุ 35 เอง คงได้ใช้บทเรียนเหล่านี้จากการทำงานต่างประเทศกับชีวิตที่เหลือได้

ที่คิดว่าตัวเองไม่ได้เก่งขนาดนั้น แสดงว่าก่อนหน้านี้มีอยู่บ้างเหมือนกันที่คิดว่าตัวเองเก่งแล้ว

ใช้คำว่าเรารู้สึกว่าตัวเองมีดีประมาณหนึ่งดีกว่า คงน่าหมั่นไส้ถ้าเราบอกว่าที่ผ่านมาเราไม่เก่งอะไร เราก็ทำบางอย่างที่โอเคมาอยู่บ้าง เราคงเก่งอยู่บ้าง แต่ปีที่ผ่านมาเหมือนเราถูกวางเข้าไปในอีกบริบทหนึ่ง อยู่ในการให้คุณค่าอีกแบบหนึ่ง นั่นทำให้เรารู้ว่าไม่ใช่ทุกเกมที่จะชนะ บางสนามแข่งเรามั่นใจ แต่บางสนามเรารู้สึกว่าไม่ใช่ สิ่งนี้ทำให้เราเห็นชีวิตที่เหลือมากขึ้นว่าจะเป็นยังไง จุดเด่น-จุดด้อยอยู่ตรงไหน

เหมือนรู้กว้างขึ้น

ใช่ๆ ถือเป็นโอกาสที่ดีนะ ถ้าไม่เอาตัวเองมาจมเราคงไม่มีโอกาสเรียนรู้ว่าตัวเองไม่เก่งเรื่องอะไร เราเชื่อว่า ‘การหาตัวเองว่าไม่เก่งเรื่องอะไร’ ยากกว่า ‘การหาตัวเองว่าเก่งอะไร’ 

บทความนี้จะลงในวันเกิดคุณพอดี ปกติคุณคิดทบทวนชีวิตตัวเองในวันเกิดบ้างไหม

ตลอดเวลา ทุกๆ ปีเรากลับไปคิดทบทวนเสมอ แต่เราคิดว่าปีนี้น่าจะหนักสุด กราฟชีวิตเราไม่เคยอยู่เฉยก็จริง แต่ปีนี้เราพาตัวเองไปเจออะไรที่ใหม่มาก เราเลยมีอะไรที่ต้องทบทวนหลายอย่าง แต่ก็คิดว่าเป็นการทบทวนที่ดี

กระบวนการคิดทบทวนตัวเองของคุณเป็นยังไง 

เราจะตั้งคำถามต่อรูปแบบความคิดของตัวเอง เช่น การมองเห็นว่าแต่ก่อนเราดำเนินชีวิตไปแบบออโต้ แต่ปีนี้เราได้รู้ว่าบางอย่างใช้ไม่ได้กับสภาพแวดล้อมใหม่ เช่น การที่คนในออฟฟิศมีหลายเชื้อชาติ วิธีการคุยแบบเดิมที่เราเคยใช้เขาอาจจะไม่เข้าใจ ดังนั้นเราก็ต้องปรับ เหมือนเราค่อยๆ เห็นว่าวิธีแก้ปัญหาในชีวิตมีหลายแบบมากขึ้นโดยที่ยังถูกต้องพอๆ กัน

หลังจากทบทวนแล้วคุณคิดว่าปีที่ผ่านมาถือเป็น midlife crisis ไหม

โห ไม่นะ เราว่าเป็นแค่ความเปลี่ยนแปลงที่เราหยิบยื่นให้ตัวเองมากกว่า กลับกันเสียอีกถ้าให้เราอยู่ที่เดิมต่อ เราว่าตัวเองอาจมี midlife crisis เข้าจริงๆ ก็ได้ ถ้าเราอยู่ที่เดิมต่อกราฟชีวิตเราคงโตด้วยอัตรานิ่งๆ ทุกอย่างจะเหมือนเดิม อะไรแบบนั้นจะกดทับเราจนเกิดเป็นคำถามว่า ‘อะไรคือต่อไป’ แต่พอโจทย์เปลี่ยนไปสิ้นเชิงแบบทุกวันนี้มันทำให้เราเห็นภาพชีวิตชัดขึ้นด้วยซ้ำ ดังนั้นสำหรับเรา นี่เป็นจังหวะชีวิตที่กำลังพอดี 

คุณไม่ได้กลัวการเปลี่ยนแปลง

เราชอบ (ตอบทันที) เราเป็นคนที่ไม่ชอบการ maintain แต่เราชอบเริ่มต้นมาก นี่เป็นสิ่งที่เรียนรู้กับตัวเองตลอดช่วง 5 ปีที่ผ่านมา จังหวะชีวิตแบบนี้ทำให้เราเป็นคนที่ไม่ยึดติดมาก อาจจะยึดติดกับตัวเองบ้าง แต่ไม่ยึดติดกับอย่างอื่น เราไม่คิดว่าเราเปลี่ยนไม่ได้หรือล้มไม่ได้ 

สมัยก่อนบางทีเวลาเห็นคนที่ทำอะไรอย่างเดียว 10 ปีจนเป็นผู้เชี่ยวชาญเราอาจจะอิจฉา เพราะเราไม่ได้มองตัวเองเป็นผู้เชี่ยวชาญอะไรสักอย่าง เราทำได้ทุกอย่างแต่ทำได้แค่ประมาณหนึ่ง แต่หลังจากนั้นเราพยายาม make peace กับตัวเอง ชาตินี้ถึงไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้เก่งด้านใดด้านหนึ่งก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าทุกๆ อย่างที่ไม่เก่งมาผสมกันเป็นเราได้ แค่นี้เราโอเคแล้ว

พอเชื่อในความเปลี่ยนแปลงแล้วมุมมองต่อเรื่องอื่นๆ ในชีวิตคุณเปลี่ยนแปลงไหม

เปลี่ยนไปเรื่อยๆ นะ อย่างปีที่ผ่านมากับสิ่งที่เราเจอก็ทำให้เข้าใจคนอื่นมากขึ้น ต่างกับตอน 27 อย่างเห็นได้ชัด ตอนนั้นเลือดร้อน อะไรที่ไม่ตรงกับเราเราจะเถียง พยายามทำความเข้าใจนะ แต่ทำเพื่อที่จะได้เถียง ตรงไหนที่คุณผิดบ้างเราจะล้มคุณ สิ่งนี้คืออีโก้ล้วนๆ ที่ไม่เหมือนตอนนี้แล้ว พอเราเข้าใจว่าโจทย์หนึ่งมีวิธีการแก้ไขหลายแบบและวิธีที่เหมาะสมที่สุดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ตอนนี้เราไม่ได้ขึ้นมากแล้วเวลาเห็นคนอื่นเลือกทางที่ต่างจากเรา สิ่งนี้เป็นไปในทุกเรื่อง ทั้งเรื่องงานไปจนถึงการเมือง เราจะพยายามเข้าใจ

ตอน 27 เคยคิดไหมว่าตัวเองตอน 35 จะเป็นยังไง ตอนนี้เป็นอย่างที่คิดหรือเปล่า

ดีกว่าที่คิดนะ ตอน 27 เราเคยคิดว่ากูจะเกลียดตัวเองตอนแก่ไหม ถ้าเรากลายเป็นคนแก่ที่ยึดติดกับอดีตและหวงที่เราคงเกลียดตัวเองมาก (เงียบคิด) แต่ตอนนี้ 35 แล้วกลายเป็นว่าเรากลับเกลียดตัวเองตอนเด็กมากกว่า กลับไปอ่านสเตตัสเก่าๆ ในเฟซบุ๊กก็ได้แต่คิดว่า โห ถ้าเราเป็นเฟรนด์กับตัวเองตอนอายุ 27 เราคงอันเฟรนด์ ทำไมถึงชนทุกอย่างขนาดนั้น เราว่าตัวเองตอนนั้นไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ (หัวเราะ)

เหมือนโตขึ้นอีโก้ก็ค่อยๆ หายไปด้วย

ใช่ อาจเพราะแก่ขึ้นด้วยแหละ พอแก่เราจะเห็นว่ามีเรื่องอีกเยอะแยะนี่หว่าที่เราไม่รู้ ฮอร์โมนไม่ได้พลุ่งพล่านแบบตอนเด็กแล้ว แต่การเป็นแบบนี้ก็มีทั้งข้อดี-ข้อเสียนะ เหมือนเรากลมมากขึ้น แต่ไม่แหลม เราไม่พุ่งเหมือนเมื่อก่อน สมัยก่อนเราเชื่อในตัวเองมาก ทำ ทำ ทำ ทำ ทำไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ได้ก็ทำอีก แต่ตอนนี้เราคิดหน้าคิดหลังเยอะ มันช้าแต่ระมัดระวัง

ช้าแต่ชัวร์

ไม่รู้ชัวร์ไหม แต่คิดมากขึ้นมากกว่า

ในวัย 35 กับความคิดความอ่านแบบนี้ คุณนิยามว่าตัวเองแก่ไหม

แก่ (ตอบทันที) แต่ยังไม่มาก (หัวเราะ) ต้นทุนเรามากพอที่จะคิดนู่นคิดนี่ได้อย่างเป็นระบบมากขึ้น แต่เรายังมีอะไรต้องเรียนรู้จากคนอื่นอีกเยอะ ซึ่งเราโอเคนะที่เป็นแบบนี้ เราโอเคกับการเติบโตของตัวเอง

สุดท้าย เนื่องในโอกาสวันเกิด ถ้าขอพรได้สักหนึ่งข้อคุณอยากจะขออะไร

โห (เงียบคิดนาน) ขอให้คนไทยทุกคนกลับมามีชีวิตปกติ เรารู้สึกว่าปีนี้จะเป็นปีที่หนักหนาสำหรับทุกคนมากๆ ทั้งเรื่องในประเทศ ต่างประเทศ และโลกใบนี้ มันดูแย่มาก เราเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของคนไทยที่อยู่ต่างประเทศและเห็นข่าวของประเทศตัวเองก็ปีที่ผ่านมานี่เอง มันจะเป็นห่วงมากกว่าที่เคยเห็น มองกลับเข้ามาเรารู้สึกว่าประเทศไทยตอนนี้ไม่ปกติเลย เหมือนเรากำลังเข้าสู่ new norm ที่ 7-10 ปีที่แล้วเราคงไม่ยอมให้เกิดขึ้นหรอก แต่นี่สถานการณ์ค่อยๆ แย่ลงเรื่อยมาจนเราไม่ทันได้รู้สึก 

ดังนั้นเราขอแค่กลับคืนสู่ปกติพอ ไม่ต้องดีงามอะไรหรอก เพราะเราไม่รู้อยู่ดีว่าความดีงามคืออะไร

befor.tart รส แชมป์ ทีปกร วุฒิพิทยามงคล

Orange Curd with Orange Blossom and Orange Peel / Marron Cream with Chai Tea

จากบทบาทการเป็น founder แพลตฟอร์มต่างๆ สู่การเป็นส่วนหนึ่งในองค์กรใหญ่ ในช่วงการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านมาเราเลือกใช้วัตถุดิบอย่างส้มที่ทำให้ได้กลิ่น รส และสัมผัส ที่แตกต่างกันออกไป แต่ในขณะเดียวกันส่วนต่างๆ ของส้มยังสามารถผสมกันได้กลมกล่อม ดังนั้นส้มจึงเป็นตัวคุมรสชาติหลักของทาร์ตทั้งชิ้น แทนถึงความสามารถในการควบคุมและกำหนดทิศทางของงานได้ พร้อมกันนั้นดอกส้มและผิวส้มยังช่วยเพิ่มสัมผัสอื่นๆ ทั้งกลิ่นและรสขมที่แฝงเข้ามา สิ่งนี้แทนถึงการเปลี่ยนแปลงและการปรับให้เข้ากับบทบาทและหน้าที่ใหม่ๆ โดยยังคงความเป็นตัวเองและทำให้ภาพรวมของรสชาตินั้นมีสีสัน 

นอกจากส้ม ทาร์ตชิ้นนี้ยังมีครีมเกาลัด ที่โดยกายภาพของมันมีเปลือกหนาแข็งคลุมเนื้อด้านในที่นุ่มนวลและหอมหวาน สะท้อนอีกด้านของแชมป์ที่เป็นคนประณีต พิถีพิถัน ให้รายละเอียดกับเรื่องต่างๆ แต่ก็ให้ความนุ่มนวลและอ่อนโยนกับคนใกล้ชิดไปพร้อมกัน องค์ประกอบนี้ผสมกับ chai tea เพื่อให้ได้กลิ่นอายของความเป็นจีนและอินเดียผสมอยู่ นำไปสู่ความรู้สึกถึงความเป็นสิงคโปร์ ด้านบนประดับด้วยเจลลี่รูปทรงต่างๆ ที่วางฟิตกันได้พอดีแทนถึงการ well-planned ของหลากหลายสิ่งที่แชมป์ทำ ทั้งทำงาน เป็นนักแปล และยังวาดการ์ตูนไปได้ด้วยการจัดการเวลาอย่างดี

The post “จากที่คิดว่าดีพอตัว เราพบว่าตัวเองไม่ได้เก่งขนาดนั้น” – แชมป์ ทีปกร ในวันแรกที่อายุ 35 ปี appeared first on a day magazine.