เชื่อในสิ่งที่เห็น เห็นในสิ่งที่เชื่อ

แล้วถ้าเราไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น และไม่เห็นในสิ่งที่เชื่อล่ะ?

ความสนใจในเรื่องเหลือเชื่อ อยู่คู่กับมนุษย์มาช้านาน ส่วนมากมักมาจากความไม่รู้และไม่สามารถอธิบายสิ่งที่พบเจอด้วยตรระกะหรือว่าเหตุผลได้

ในตลอดระยะเวลาที่มนุษย์สร้างอารยธรรม เรื่องเหลือเชื่อจึงมีให้พบเห็นมาไม่เคยขาดสาย 

วันนี้เราจะมาสำรวจ International UFO Museum and Research Center หรือว่าพิพิธภัณฑ์และศูนย์วิจัย UFO นานาชาติขึ้นที่เมืองรอสเวลล์ รัฐนิวเม็กซิโก พร้อมรายละเอียดและแนวคิดแวดล้อมเกี่ยวกับวัตถุจากภายนอกโลก

แล้วมาดูกันว่า ‘เรื่องเหลือเชื่อ’ เหล่านี้ มีรากฐานมาจากสิ่งใด? ทำไมแต่ละคนจึงหันมาให้ความสนใจกับเรื่องราวเหล่านี้??

เมื่อมนุษยตั้งคำถามเกี่ยวกับ UFO

เมื่อพบเห็นสิ่งประหลาดบินไปมาบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่ความมืดโอบกอดราตรีไว้ ความสงสัยในสิ่งที่มนุษย์อธิบายไม่ได้ จึงเกิดขึ้น

“สิ่งนั้นคืออะไร?”

ไม่รู้เหมือนกัน… 

เพราะฉะนั้นชาวอเมริกันเลยเรียกอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘วัตถุซึ่งระบุที่มาไม่ได้’ 

แต่ว่า… ชื่อเต็มยาวเกินไป จำยาก ตั้งชื่อเล่นตามลักษณะเด่นให้ดีกว่า! 

อ้อ… ไม่รู้ว่าเป็นมายังไง สงสัยจะเป็นสิ่งลี้ลับ….

ถ้าอย่างนั้น เรียกว่า ‘จานผี’ ก็แล้วกัน

ที่มาและความตั้งใจของพิพิธภัณฑ์ International UFO Museum and Research Center at Roswell, New Mexico

พิพิธภัณฑ์ International UFO Museum and Research Center at Roswell, New Mexico ก่อตั้งขึ้นเพื่ออธิบายเรื่องราวรายละเอียดเกี่ยวกับ ‘จานผี’ ที่เกิดขึ้นในปี 1974 ในเมืองรอสเวลล์ รัฐนิวเม็กซิโกของสหรัฐอเมริกา

ช่วงเวลานั้นมีความสนใจในสิ่งที่ ‘มนุษย์’ ไม่อาจอธิบายที่มาหรือว่าระบุตัวตนได้ เกิดขึ้นเมื่อมีการพบเจอเศษซากและร่องรอยของสิ่งที่อยู่นอกความเข้าใจของมนุษย์ ณ เมืองเล็กๆ ที่มีชื่อว่า ‘Roswell’ 

ทางการอธิบายว่าสิ่งที่ค้นพบเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของวัตถุจากนอกโลก แต่ภายหลังดูเหมือนว่าความจริงจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ จะเป็นอะไร การค้นหาที่มาและการมีอยู่ของมนุษย์นอกโลกและยาน UFO ก็เข้ามาอยู่ในความสนใจของผู้คนจำนวนมาก 

ในเวลาต่อมาจึงได้เกิดไอเดียการสร้างพิพิธภัณฑ์และศูนย์วิจัย UFO นานาชาติขึ้นที่เมืองรอสเวลล์ รัฐนิวเม็กซิโก ซึ่งเป็นที่มาของสิ่งนี้

แต่ทว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อทำให้เชื่อหรือไม่เชื่อการมีอยู่ของ UFO และสิ่งต่างๆ นอกโลก แต่จุดประสงค์ของการเปิดให้เข้าชม เป็นเพราะต้องการให้ผู้คนทำความเข้าใจในเรื่องราวที่อยู่เหนือความเข้าใจและตรรกะของมนุษย์ 

วัตถุจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ จึงมีทั้งในรูปแบบภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว และการบันทึกเสียงจากปี 1974 และช่วงเวลาอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับ UFO และสิ่งมีชีวิตนอกโลก

ทั้งรูปปั้นมนุษย์ต่างดาว จานผี ห้องผ่าตัด ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่พบได้ในหนังสือและภาพยนตร์ Sci-Fi ของฮอลลีวูด

แล้วยังมีโซนจำลองบรรยากาศในจักรวาลภายนอกโลกให้ได้ลองดูอีกด้วย ผู้เข้าชมจะได้รับรู้ถึงความตื่นเต้นในแบบที่นักบินอวกาศเท่านั้นที่จะสัมผัสได้ ซึ่งเป็นการนำเสนอมุมมองใหม่ให้กับผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์

จากเดิมที่เราๆ มองแต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า หรือว่าอย่างมากก็หันไปมองข้างๆ และข้างหลังเป็นครั้งคราว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ชวนให้ทุกคนลองสังเกตสิ่งที่อยู่รอบๆ ในทุกทิศทาง 

ทั้งด้านบน ด้านล่าง และมุมต่างๆ เหมือนกับจักรวาลที่ล้อมรอบโลกมนุษย์ไว้…

อีกสิ่งที่เรามองว่าน่าสนใจมากคือ เนื้อหาของพิพิธภัณฑ์ที่ได้รับการออกแบบมาอย่างดี เพื่อนำเสนอคอนเทนต์ในลักษณะของ ‘Theme Park’ ส่วนหนึ่งของผู้มาชมพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ จึงเป็นครอบครัวที่ประกอบไปด้วยเด็กเล็กและเด็กโต

แม้ว่ารูปแบบการจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ จะเรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่ว่าทุกตารางเมตรในพิพิธภัณฑ์ทำให้ผู้เข้าชมสนใจในหัวข้อนี้ได้อย่างตรงใจและตรงจุด

ไปต่อ ไปต่อ 

อยากชมต่อทั้งหมด

แต่ละก้าวทำให้ผู้เข้าชมลุ่นระทึกกับเรื่องราวเหลือเชื่อของ UFO และมนุษย์ต่างดาว

จากคนซึ่งไร้ความสนใจใน UFO กลับกลายเป็นอยากลองอ่านหรือศึกษาหาข้อมูลเพิ่มเติม จากผู้ที่สนใจในด้านนี้อยู่แล้ว ก็จะยิ่งดีใจที่ได้ไปเยือน 

สำหรับใครที่อยากค้นคว้าหาข้อมูลในเรื่องนี้ต่อ ห้ามพลาดโซน ‘Reserach Library’ หรือว่าห้องสมุดเพื่อการวิจัย ซึ่งรวบรวมเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1974 อย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน 

ในแต่ละวันจะพบเห็นผู้ที่ใฝ่รู้มานั่งอ่านรายละเอียดที่เกี่ยวข้องในมุมนี้กันนานเป็นชั่วโมงๆ บางคนก็มาหลายวันติดต่อกัน เพื่ออ่านข้อมูลทั้งหมด

บางคนอาจค้นหาข้อมูลเพื่อสนับสนุนความเชื่อของตนเอง แต่บางคนก็นำสิ่งที่ได้ชมและเรียนรู้จากพิพิธภัณฑ์แห่งนี้สำรวจความรู้สึกนึกคิดของตนเองที่มีต่อเรื่องยานอวกาศจากนอกโลก และสิ่งมีชีวิตที่อยู่นอกเหนือจากความเข้าใจของมนุษย์

แม้ว่าเมืองรอสเวลล์จะตั้งอยู่ห่างไกลออกไปจากเมืองใหญ่ๆ ในรัฐนิวเม็กซิโก และรัฐอื่นๆ ของสหรัฐอเมริกา แต่สถานที่นี้เป็นจุดหมายปลายทางและแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของรัฐ

ในแต่ละวันผู้คนจากต่างถิ่น หรือจากประเทศไกลโพ้นทะเล จะเดินทางมาชมพิพิธภัณฑ์นี้อย่างมุ่งมั่นตั้งใจ เพราะพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มีความสมบูรณ์และตรงไปที่สุดอีกแห่งหนึ่งในเรื่องของ UFO

ปัจจุบันค่าธรรมเนียมเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่เพียง 7 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 250 บาทเท่านั้น

ขอบคุณรูปภาพจาก

https://www.abqjournal.com/news/out-of-this-world-ufo-museum-in-roswell-reaches-5-million-visitors/article_075e22ae-9085-11ee-be40-afdf7134aed4.html

https://www.newmexicomagazine.org/blog/post/100th-anniversary-why-we-love-new-mexico-we-are-full-of-mysteries-roswell-ufo

The post UFO มีจริงไหม?สำรวจและตั้งคำถามกับสิ่งมีชีวิตนอกโลกกับมิวเซียม International UFO Museum and Research Center appeared first on a day magazine.

ว่ากันว่า พิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ 500-600 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงเวลาที่อารยธรรมเมโสโปเตเมียหรือบาบิโลนเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด แต่ก็มีบางทฤษฎีบ่งชี้ว่ากรุงโรม เป็นสถานที่แรกซึ่งมีการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ขึ้น 

ในกรุงโรมสมัยก่อนคริสตกาล คำว่า ‘Museum’ ไม่ได้มีความหมายดังเช่นปัจจุบัน หากแต่เป็นสถานที่สำหรับการถกปัญหาทางปรัชญา พิพิธภัณฑ์แห่งแรกซึ่งมีลักษณะคล้ายกับมิวเซียมของโลกในตอนนี้คือ สถานที่เก็บคอลเลกชันศิลปะของตระกูล Medici ในกรุงฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เมื่อประมาณศตวรรษที่ 15 

กรุงฟลอเรนซ์ในขณะนั้นเฟื่องฟูทั้งด้านวิทยาการและงานศิลป์ Leonardo Da Vinci ตัวพ่อแห่งวงการวิทยาศาสตร์และศิลปะโลกเอง ก็เป็นหนึ่งในผู้ที่สร้างความก้าวหน้าของศาสตร์และศิลป์ในช่วงเวลาที่กรุงฟลอเรนซ์มีความเจริญรุ่งเรืองที่สุด

เมื่อเมืองเต็มไปด้วยวัตถุมีค่าและงานศิลปะซึ่งเป็นตัวแทนของความมั่งคั่ง สถานที่จัดเก็บวัตถุเหล่านั้นจึงมีความจำเป็นขึ้นมาอย่างยิ่งยวด

กรุงเทพฯ ยุค 90 หรือว่ายุคต้มยำกุ้ง

ยุค 90 เป็นช่วงเวลาที่ดนตรี ภาพยนตร์และศิลปะของโลก มีความเอกลักษณ์และได้รับการกล่าวขานมาจนถึงทุกวันนี้ 

โลกมีนักร้องหญิงที่เป็นไอคอนระดับโลกอย่าง Björk ซึ่งมาจากดินแดนแห่งแสงเหนือของโลกอย่างไอซ์แลนด์ อุตสาหกรรมสร้างสรรค์ของสหราชอาณาจักรสร้างรายได้ให้ประเทศอย่างมั่งคั่ง สถานีโทรทัศน์ MTV ของสหรัฐอเมริกาเป็นสื่อหลักทางด้านดนตรีของโลก วงการฮอลลีวูดสร้างภาพยนตร์อมตะตลอดกาลที่ยังคงมีให้ชมมาจนถึงทุกวันนี้

สำหรับประเทศไทย การมีอยู่ของค่ายเพลงแกรมมี่ คีตา และ RS ในช่วงเวลาก่อนเกิดวิกฤตกาลต้มยำกุ้ง ช่วยสร้างแรงขยับให้กับแวดวงศิลปะและวัฒนธรรมของไทย นักร้องนักดนตรีหน้าใหม่อย่างธงไชย แมคอินไตย์ กระตุ้นให้ความสนใจในการนำเข้าความเป็น ‘ฝรั่ง’ แพร่หลายไปในระดับแมส และค่ายเพลงน้องใหม่ในเวลาต่อมาอย่าง Bakery Music สร้างความแปลกใหม่ในหมู่คนรุ่นใหม่ที่มีหัวใจอยู่ที่ใจกลางสยามสแควร์

ดนตรีซึมซาบเข้าไปในความรู้สึกนึกคิดของคนรุ่นใหม่ การสร้างผลงานเพลงเป็นความฝันของวัยรุ่น วงดนตรีในรั้วโรงเรียนและมหาวิทยาลัยเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก วงอัลเทอร์เนทีฟร็อกรุ่นเดอะของไทยในตอนนี้อย่าง ‘โมเดิร์นด็อก’ เองก็เป็นหนึ่งในนั้น 

บรรยากาศการสร้างสรรค์เกิดขึ้นโดยมีสยามสแควร์เป็นศูนย์กลาง ดนตรี แฟชั่น และการออกแบบ เริ่มเข้ามาอยู่ในจังหวะชีวิต

แล้วศิลปะล่ะ? อยู่ที่ไหนในลมหายใจของผู้คน?

มองไปรอบๆ กายในเวลานั้น คำว่า ‘ศิลปะ’ เป็นสิ่งที่อยู่ห่างไกลจากชีวิตผู้คน จนมองแทบไม่เห็น 

ในสายตาของคนส่วนใหญ่ ศิลปะเป็นเพียงการวาดเส้น ลงสีหรือว่าแสงเงา ไม่ได้รับความสนใจดังเช่นในปัจจุบัน ทั้งๆ ที่วัฒนธรรมด้านอื่นๆ กำลังมาแรงที่สุดในภูมิภาค…

หอศิลปกรุงเทพฯ 

ความคิดในการสร้างหอศิลปกรุงเทพฯ​ เกิดขึ้นในยุค 90 ซึ่งเป็นเวลาไม่กี่ปีก่อนการเกิดวิกฤตเศรษฐกิจต้มยำกุ้งในปี 2540

กรุงเทพฯ ในเวลานั้นมีความพร้อมในด้านวัฒนธรรมดนตรีและแฟชั่น ส่วนสาขาการออกแบบก็กำลังเป็นที่จับตามอง เรียกได้ว่ามีศักยภาพไม่แพ้ประเทศใด แต่ไทยเรากลับไม่มีเวทีให้งานศิลป์ได้แจ้งเกิดเลย…

การยกระดับงานอาร์ตในกรุงเทพฯ และประเทศไทย ให้ทัดเทียมกับประเทศอื่นๆ ในโลก จึงเป็นอีกภารกิจสำคัญที่ต้องทำให้ลุล่วง แต่กว่าจะจัดตั้งหอศิลปกรุงเทพฯ หรือว่า Bangkok Art and Culture Center (BACC) ได้ก็อีก 11 ปีให้หลัง หรือว่าเมื่อปีพ.ศ. 2551 

ด้วยความที่เคยมีหน้าที่การงานด้านเนื้อหาในศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (Thailand Creative & Design Center: TCDC) และสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) หรือที่คุ้นหูในชื่อ ‘Creative Economy Agency (Public Organization): CEA’ ตัวเราจึงมองว่าสาเหตุหนึ่งเป็นเพราะ ‘ศิลปะ’ ไม่ใช่ปัจจัย 4 หรือว่าสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต จึงมักมี ‘สิ่งอื่นๆ’ ที่รีบด่วน รีบเร่ง สำคัญ และจำเป็นมากกว่าศิลปะเสมอ อีกทั้งนิยามของคำว่า ‘ศิลปะ’ ยังมีความเป็นนามธรรมอยู่ค่อนข้างมาก บางมุมอาจจับต้องได้ยาก การวัดผลว่าการลงทุนใน ‘ศิลปะ’ มีความคุ้มค่าหรือไม่ จึงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก 

หากรัฐลงทุนในสิ่งที่ยังมีความคลุมเครือ และไม่สามารถวัดผลออกมาเป็นรูปธรรมและชัดเจนได้ ประโยชน์ที่ประชาชนได้รับจะเป็นอะไร?

อาคารที่ก่อสร้างอย่างไร้ความหมายหรือ???

ความคิดเห็นต่างมุมในเรื่องการสร้างหอศิลปกรุงเทพฯ จึงมีมาตลอด แต่กระนั้นก็ต้องยอมรับว่า ‘ศิลปะและวัฒนธรรม’ เป็นช่วยเติมเต็มชีวิตมนุษย์ให้สมบูรณ์ขึ้น

Maslow บิดาแห่งจิตวิทยายุคใหม่ พูดถึงลำดับขั้นความต้องการซึ่งอยู่สูงไปกว่าความต้องการพื้นฐานของดำรงชีวิตมนุษย์ คือ ความต้องการด้านสังคม (Social Needs) ความต้องการเห็นคุณค่าของตนเอง (Self-Esteem needs) แล้วลำดับขั้นสูงสุดก็คือ ความต้องการบรรลุความหมายและการมีชีวิตตามอุดมคติ (Self Actualization) 

ด้วยความที่มนุษย์เป็นสัตว์สังคม การมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างและชุมชน ให้คุณค่ากับตนเองและการได้รับการยอมรับ รวมทั้งการบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ จึงทำให้ความเป็นมนุษย์สมบูรณ์ขึ้น

หอศิลปกรุงเทพฯ จึงสร้างขึ้นมาด้วยความมุ่งหมายที่จะประกาศศักยภาพความเป็นสากลของกรุงเทพฯ และเติมเต็มความเป็นมนุษย์ในเชิงศิลปะ และด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบใหม่ (Modern Architecture) ที่เน้นความลื่นไหล (Flow) ของพื้นที่ แสงแดด อากาศ มนุษย์ และสิ่งแวดล้อมโดยรอบ บทสนทนาระหว่างชีวิตชีวาของเมือง ศิลปะ และผู้คน จึงเกิดขึ้นอย่างงดงาม ผ่านกำแพงสีขาวซึ่งพร้อมสำหรับติดตั้งงานศิลป์ บันไดเวียนขึ้นไปยังชั้นบนสุด แสงแดดส่องลงบนพื้นที่ในแต่ละชั้น ลานด้านหน้ารองรับการใช้งานที่หลากหลาย 

ทั้งหมดขับเคลื่อนกรุงเทพฯ ให้ไปข้างหน้า ในฐานะเมืองหลวงแห่งศิลปะและวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ปัจจุบันหอศิลปกรุงเทพฯ เป็นพื้นที่สำหรับคนทุกเพศทุกวัย ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ 

แต่ละวันประตูของหอศิลป์ BACC เปิดกว้างต้อนรับทุกคนเข้ามาชมนิทรรศการและการจัดแสดงต่างๆ โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ 

The post ทำไมหอศิลป์ BACC สร้างในยุค 90 เวทีโชว์งานอาร์ตที่อยากให้ทัดเทียมสากล appeared first on a day magazine.

อาคารนี้เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ Yayoi Kusama หรือว่า ‘คุณป้าฟักทอง’ ที่เราหลายคนเรียกกัน ภายใต้ความเรียบและทันสมัยของตึก จะมองเห็น ‘ลายจุด’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคุณป้าได้ตั้งแต่ไกล

หากมาในช่วงกลางวัน พิพิธภัณฑ์ของคุณป้ามองดูโดดเด่น แต่ถ้ามาช่วงใกล้ค่ำ แสงสีขาวท่ามกลางความมืดจากทั้ง 5 ชั้นของพิพิธภัณฑ์ จะเป็นเหมือนกับแสงสว่างที่นำพาเราสู่จุดหมายปลายทาง

ก่อนจะมาเป็นพิพิธภัณฑ์ Yayoi Kusama

คุณป้า ‘ยาโยอิ คุซะมะ’ เป็นที่รู้จักทั่วโลกในระดับแมส ขนาดที่พบเห็นงานศิลปะของคุณป้าได้ในพิพิธภัณฑ์ใหญ่ๆ ทั่วทุกมุมโลกมายาวนาน แต่ใครจะรู้ว่าเส้นทางชีวิตคุณป้าเป็นอย่างไร? กว่าที่จะเป็น ‘คุณป้าฟักทอง’ ดังเช่นในวันนี้

คุณป้าเข้าเรียนวิชาภาพวาดญี่ปุ่นในมหาวิทยาลัยศิลปะเกียวโต และใช้เวลาค้นหาแนวทางของตัวเองเป็นเวลาหลายปี ในระยะแรกคุณป้าทดลองการใช้เทคนิคต่างๆ ทั้งการวาดสีน้ำ สีกวอชและสีน้ำมัน แล้วค่อยๆ ค้นพบประติมากรรมดังเช่นปัจจุบัน

คุณป้าตัดสินใจย้ายไปยังกรุงนิวยอร์กในช่วงที่วงการอาร์ตมีความคึกคักและเฟื่องฟูที่สุด ศิลปะแนว Avant-Garde (อาว็อง-การ์ด) ของคุณป้าเป็นที่กล่าวขานในช่วงปลายยุค 50 และยุค 60 ด้วยความมีเอกลักษณ์ ความกล้าในการแสดงออก และความหมายที่สื่อในผลงาน เช่น เสรีภาพในการแสดงออกและการต่อต้านสงคราม นับได้ว่าเป็นศิลปินหญิงจากซีกโลกตะวันออกที่ได้รับการยอมรับในแวดวงศิลปะระดับโลกในช่วงเวลานั้น

หลังจากเดินทางกลับมายังประเทศญี่ปุ่น คุณป้าเริ่มเขียนหนังสือและบทกวี โดยที่ยังคงสร้างสรรค์งานอาร์ตอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะไม่ได้รับการยอมรับมากเท่ากับในนิวยอร์กก็ตาม

 แต่ผลงานของคุณป้าก็ค่อยๆ เป็นที่สนใจมากขึ้นในญี่ปุ่น จนเกิดเป็นนิทรรศการที่ Mori Art Museum ในโครงการ Roppongi Hills เมื่อปี 2004 ซึ่งนับเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของแวดวงศิลปะ เพราะรปปงงิฮิลส์ซึ่งเพิ่งเปิดทำการเมื่อปีก่อนหน้านั้น เป็นโครงการนำร่องย่านการค้า ที่อยู่อาศัย และศิลปะวัฒนธรรมขนาดยักษ์แห่งแรกๆ ของญี่ปุ่น ซึ่งยกระดับให้ทัดเทียมโครงการนำสมัยในหลายประเทศทั่วโลก

รปปงงิฮิลส์เป็นการประกาศศักยภาพทางด้านเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมของญี่ปุ่นสู่สายตาโลก พิพิธภัณฑ์ศิลปะโมริจึงเป็นเหมือนสะพานเชื่อมศิลปะญี่ปุ่นเข้ากับโลกปัจจุบัน และยังพลิกโฉมวงการศิลปะร่วมสมัยของญี่ปุ่น ด้วยการจัดแสดงผลงานของศิลปินแถวหน้าของญี่ปุ่นอย่าง Takeshi Murakami และคุณป้าฟักทอง 

นิทรรศการของคุณป้าในครั้งนั้น จึงเป็นการแนะนำให้โลกรู้จักกับผลงานงานอาร์ตร่วมสมัยของญี่ปุ่น ซึ่งส่งผลให้คุณป้าเป็นหนึ่งในตัวแทนศิลปินชาวญี่ปุ่นที่สายตาชาวโลก

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คุณป้าได้รับเชิญให้จัดแสดงผลงานหลากหลายรูปแบบในพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ทั่วโลก ทั้งภาพเขียน ไปจนถึงประติมากรรม และยังได้รับเกียรติจาก Lousiana Museum of Modern Art ให้วาดภาพประกอบวรรณกรรมระดับตำนานของโลกเรื่อง ‘The Little Mermaid’ ของ Hans Christian Andersen

ที่มาของลายจุด

ความรู้สึกละเอียดอ่อนและความชอกช้ำทางจิตใจที่สะสมมาเป็นเวลานาน ได้รับการแสดงออกผ่านงานศิลปะของคุณป้า

ตอนเด็กๆ คุณป้าวาดภาพวงกลมซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น แทนที่จะวาดภาพบ้านและครอบครัวเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ วงกลมที่ว่า ก็เหมือนกับความรู้สึกที่วนเวียนไปมาในจิตใจ คุณป้าวาดไปเรื่อยๆ จนเป็นหนึ่งเดียวกับตัวตนของตัวเอง

มองจากภายนอก คุณป้าดูเหมือนคนไม่ค่อยพูด เก็บตัว และแสดงออกทางสีหน้าด้วยความขึงขังและเคร่งขรึม แต่การวาดรูปและการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ สะท้อนให้เห็นความละเอียดอ่อนที่มีอยู่ในจิตใจของคุณป้า

ภาพวาดที่ประกอบด้วยวงกลมนับพันวงที่ค่อยๆ วาดอย่างประณีตจนกลายเป็นแพตเทิร์น การลงสีด้วยด้วยความระมัดะวัง การนำสิ่งที่เวียนวนในความรู้สึกมาสร้างสรรค์ผลงาน

คุณป้าจะลงมือวาดรูป เมื่อต้องการหลีกหนีโลกแห่งความจริง ศิลปะช่วยเยียวยาความกลัว ความกังวล และบาดแผลในจิตใจของคุณป้า จนวันหนึ่งคุณป้าค้นพบว่า ‘ศิลปะ’ ทำให้คุณป้ามีชีวิตอยู่ได้ในโลกใบนี้

ทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่พิพิธภัณฑ์ Yayoi Kusama

พิพิธภัณฑ์ยาโยอิ คุซะมะ ดำเนินงานโดยมูลนิธิยาโยอิ คุซะมะของคุณป้า เปิดให้เข้าชมเป็นรอบ รอบละ 90 นาที ในราคาเพียง 1,100 เยน (ประมาณ 300 บาท) สำหรับผู้ใหญ่ และ 600 เยน (ประมาณ 180 บาท) สำหรับเด็กอายุ 6-18 ปี โดยจะต้องจองรอบในการเข้าชมและซื้อตั๋วล่วงหน้าทางเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์

เหตุผลหนึ่งน่าจะเพื่อดูแลให้จำนวนผู้เข้าชมในแต่ละรอบไม่มากหรือหนาแน่นจนเกินไป การชมงานศิลปะของคุณป้าต้องใช้การตีความและทำความเข้าใจ แล้วส่วนใหญ่ยังสวยสะดุดตาจนต้องกดถ่ายรูป จำนวนผู้เข้าชมที่กำลังดีจึงมีส่วนช่วยให้ประสบการณ์การชมพิพิธภัณฑ์ของคุณป้าเป็นไปอย่างรื่นรมย์

ในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงทั้งนิทรรศการถาวร และนิทรรศการหมุนเวียนซึ่งเปลี่ยนปีละ 2 ครั้ง ล่าสุดเป็นนิทรรศการชื่อ ‘Yayoi Kusama: Portraying the Figurative’ 

นิทรรศการนี้เป็นการนำเสนอภาพวาดจากในสมุดสเกตช์ของคุณป้าในช่วงที่เป็นวัยรุ่น จนถึงปัจจุบัน ซึ่งแสดงให้เห็นเอกลักษณ์ของคุณป้าตั้งแต่ช่วงแรกอย่างชัดเจน ทั้งการใช้สีเข้มและโทนสีสดใส การวาดลายจุดซ้ำไปซ้ำ และลายแพตเทิร์น เราจะมองเห็นความสดใสและสนุกสนานในผลงานช่วงวัยรุ่นของคุณป้า แต่จะค่อยๆ ลดลงจนดูขรึมขึ้นตามเวลา

ส่วนที่ไม่อยากให้ทุกคนพลาดคือบริเวณชั้น 5 ของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นพื้นที่จัดแสดงประติมากรรมรูปฟักทองลายจุดของคุณป้า จุดนี้เป็นจุดที่ถ่ายรูปสวยที่สุดจุดหนึ่งในพิพิธภัณฑ์

เวลาชมงานอาร์ตของคุณป้า วินาทีแรกจะรู้สึกเหมือนกำลังมองภาพลวงตา วินาทีต่อมาจะรู้สึกสงสัย

วินาทีต่อๆ ไปจะพยายามทำความเข้าใจ ซึ่งไม่แตกต่างอะไรจากการที่เรามองดูสิ่งต่างๆ บนโลกเลย

ความจริงที่ถูกสร้างขึ้น ความจริงที่เรามองเห็น ความจริงที่เป็นอยู่อย่างแท้จริง

สิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่ใช่ความจริง แต่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดขึ้นซ้ำไปมาในความคิด จนไม่อาจสลัดออกไปได้ 

คุณป้าถ่ายทอดสิ่งที่คุณป้ารู้สึกนึกคิดออกมาให้โลกชื่นชมได้อย่างงดงาม จนเราพยายามทำความเข้าใจในความรู้สึกของตัวเองดูบ้าง…

ขอบคุณรูปภาพจาก https://www.instagram.com/yayoikusamamuseum?igsh=N3hncWswdXFubDYw

The post Yayoi Kusama Museum และความพยายามทำความเข้าใจตัวเอง appeared first on a day magazine.

ในสมัยกรีกโรมัน ศิลปะถูกอุทิศให้กับความเชื่อเรื่องเทพเจ้า พอมาถึงสมัยเรเนซองส์ ทุกองค์ประกอบทางศิลปะ ทั้งโทนสีจนถึงแสงเงา ต่างก็แสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองและเฟื่องฟูในทุกๆ ด้าน ตั้งแต่ศิลปะ วัฒนธรรม ไปจนถึงวิทยาการ

ส่วนยุคกลาง ความงามทางศิลปะและสถาปัตยกรรมสร้างขึ้นมาจากศรัทธาในพระเจ้าภายใต้ภาวะสงครามและความขัดแย้ง

ช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม ศิลปะเริ่มแพร่ขยายออกไปสู่ผู้คนในวงกว้าง ภาพของรถไฟและเครื่องจักรไอน้ำ กลายเป็นหัวข้อใหม่ที่ปรากฏในงานศิลป์

แล้วในปัจจุบันศิลปะต้องการแสดงออกถึงสิ่งใด?

Museum of Modern Art กับศิลปะสมัยใหม่

‘ศิลปะสมัยใหม่’ เป็นการพูดถึงงานศิลปะที่สร้างขึ้นในระหว่างปี 1860 ถึงปี 1970 ซึ่งถ่ายทอดผลงานออกมาด้วยมุมมองใหม่ โดยแทบไม่มีอิทธิพลของศิลปะยุคก่อนๆ หลงเหลือเลย หัวข้อหลักของศิลปะยุคเก่ามักมาจากความเชื่อหรือเรื่องราวทางด้านศาสนา แต่ศิลปะสมัยใหม่เป็นการสำรวจเรื่องราวหรือเทคนิคการสร้างสรรค์ผลงานศิลป์ที่แตกต่างจากที่ผ่านมา 

แล้วพิพิธภัณฑ์ MoMA (Museum of Modern Art) ก็ก่อตั้งขึ้นเพื่อศิลปะสมัยใหม่และร่วมสมัยในปัจจุบันโดยเฉพาะ

แม้ว่า ‘ศิลปะ’ จะมีความหมายและสร้างให้เกิดความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันตามแต่ละคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยแห่งความแตกต่างอย่างในปัจจุบัน แต่คงไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า MoMA เป็นศูนย์กลางของศิลปะสมัยใหม่ที่โดดเด่นที่สุดของยุค

MoMA ตั้งอยู่ระหว่าง Fifth และ Sixth Avenue ใน Manhattan ย่านที่แพงที่สุดของกรุงนิวยอร์ก สถาปัตยกรรมและอาคารจำนวนมากในบริเวณนั้น สร้างขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 จนถึงต้นศตวรรษที่ 19 ในสไตล์ Art Deco ซึ่งเป็นตัวแทนความรุ่งเรืองและหรูหราของสถาปัตยกรรมรูปแบบใหม่ในช่วงอดีต

ตรงกันข้ามกับสถาปัตยกรรมในย่านแมนฮัตตัน ซึ่งแฝงไว้ด้วยปริบททางวัฒนธรรม พิพิธภัณฑ์ MoMA สร้างขึ้นในปี 1939 ด้วยแนวคิดสถาปัตยกรรมยุคใหม่ที่มีแบบแผนและโครงสร้างเรียบง่ายและขรึม โดยได้รีโนเวตครั้งใหญ่ในปี 2004 โดยสถาปนิกชาวญี่ปุ่นชื่อ Taniguchi Yoshio ซึ่งให้ความสำคัญกับความมินิมอลที่เป็นสื่อกลางของงานศิลปะสมัยใหม่ โดยยังคงรักษาเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมของอาคารพิพิธภัณฑ์ MoMA ที่สร้างขึ้นในตอนแรกไว้

ปัจจุบัน MoMA ให้นิยามตนเองว่าเป็น ‘สถานที่ซึ่งจุดพลังสร้างสรรค์ กระตุ้นความคิด และเป็นบ่อเกิดของแรงบันดาลใจ’ แล้ว MoMA ก็ทำได้เช่นนั้นจริงๆ 

ศิลปะสมัยใหม่ งานอาร์ตร่วมสมัย และกรุงนิวยอร์ก

MoMA มีบทบาทสำคัญในการนำเสนอผลงานอาร์ตจากศิลปินสมัยใหม่ในระดับมาสเตอร์พีซ จึงไม่แปลกที่เราจะพบเห็นภาพวาด The Starry Night ซึ่งมีมูลค่าสูงสุดของ Vincent Van Gogh ภาพเพนต์ติงแนว Cubism ของ ​Picasso ภาพวาดดอกบัว Waterlillies ที่เล่นกับสีสันของแสงอย่างมีชั้นเชิงของ Claude Monet ภาพวาดแนว Abstract ที่ไม่ต้องการการตีความของ Rothko ภาพ Composition in Red, Blue, and Yellow ซึ่งเป็นตำนานของการใช้องค์ประกอบศิลป์โดย Piet Mondrian คอลเลกชันภาพชุด Campbell’s Soup Cans ที่โด่งดังของ Andy Warhol และผลงานของศิลปินร่วมสมัยที่ใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุดสร้างสรรค์ผลงาน

เรียกได้ว่าเป็นความตระการตาของงานศิลป์ที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนโดยไม่ต้องฝืนหรือพยายามใดๆ 

แค่ก้าวเข้าไปในตัวอาคารของพิพิธภัณฑ์ แรงบันดาลใจก็เปี่ยมล้น จนอยากลุกขึ้นมาสร้างสรรค์ผลงานบ้าง

และด้วยความที่นิวยอร์กเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของโลก MoMA จึงจัดกิจกรรมถ่ายทอดองค์ความรู้ทางด้านศิลปะและวัฒนธรรมในรูปแบบที่สนุกสนาน ทันสมัยและแปลกตาเป็นประจำตลอดทั้งปี เช่น กิจกรรมชมพิพิธภัณฑ์ช่วงกลางคืน (Night at the Museum) การฉายภาพยนตร์และการแสดงแนวทดลอง แล้วยังมีการถ่ายทอดแง่มุมต่างๆ ที่น่าสนใจของงานอาร์ตโดยภัณฑารักษ์ประจำพิพิธภัณฑ์ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับคอมมิวนิตีศิลปะ

ร้านหนังสือและ Museum Shop ที่ดีที่สุด

แม้ว่า MoMA จะให้ความสำคัญกับการจัดแสดงงานศิลปะสมัยใหม่เป็นหลัก แต่ก็ตระหนักถึงความสำคัญของ ‘หนังสือ’ ในเป็นสื่อกลางถ่ายทอดองค์ความรู้ทางด้านศิลปะ ร้านหนังสือของพิพิธภัณฑ์ MoMA จึงเป็นแหล่งรวบรวมสิ่งพิมพ์ทางด้านอาร์ตที่ดีที่สุดอีกแห่งหนึ่งของโลก

บนชั้นหนังสือสีดำที่ดูทันสมัยของร้าน จะพบกับหนังสือ Square Circle Triangle โดย Bruno Munari นักออกแบบแถวหน้าของศตวรรษที่ 20 ชาวอิตาเลียน ซึ่งสำรวจและนำเสนอศักยภาพในการประกอบขึ้นเป็นสิ่งต่างๆ ของรูปทรงสี่เหลี่ยม วงกลมและสามเหลี่ยม

เดินไปอีกนิด จะพบกับหนังสือ Dear Data โดย Stefanie Posavec และ Giorgia Lupi สองดีไซเนอร์จากต่างซีกโลก ซึ่งบันทึกข้อมูลด้วยภาพ (Data Visualization) ลงบนโปสการ์ด เพื่อส่งถึงกันทุกๆ สัปดาห์เป็นเวลา 1 ปีเต็ม

ที่ขาดไม่ได้คือ หนังสือ Wonderwall Case Studies โดย Gestalten สำนักพิมพ์หนังสือทางด้านศิลปะและสุนทรียศาสตร์ระดับคุณภาพจากกรุงเบอร์ลิน หนังสือเล่มนี้รวบรวมกรณีศึกษาจากผลงานการออกแบบและตกแต่งภายในของสตูดิโอระดับโลกจากประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า ‘Wonderwall’ ตั้งแต่การออกแบบร้าน UNIQLO ในหลายประเทศทั่วโลก เช่น Uniqlo Flagship Store ซึ่งเป็นแลนมาร์กสำคัญของย่าน Ginza ในกรุงโตเกียว การออกแบบศาลเจ้า Homangu Kamado Jinja Juyosho ในเมืองฟุกุโอกะของญี่ปุ่น ด้วยมุมมองแบบมินิมอล และการออกแบบประสบการณ์เท่ๆ และน่าจดจำให้กับ Samsung 837 ในย่าน Meatpacking District ของกรุงนิวยอร์ก

ส่วน Museum Shop ของ MoMA ก็รวบรวมสินค้าดีไซน์และทางด้านศิลปะเอาไว้อย่างตื่นตาตื่นใจ ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็โดนใจไปหมด เราถูกใจภาพ Crying Girl ของ Roy Lichtenstein บนเครื่องเขียนชิ้นเล็ก กระดาษโน้ตลายกล่องคำพูดจากหนังสือการ์ตูน (Manga และ Comic) กระเป๋าพับได้ของพิพิธภัณฑ์ MoMA และ Art Object ที่สร้างขึ้นโดยศิลปินร่วมสมัย

กว่าจะรู้ตัว ก็ถือของเต็มตะกร้าไปต่อแถวยาวรอบร้านเพื่อรอจ่ายเงิน โดยปราศจากคำถามในใจใดๆ ทั้งสิ้น!

ขอบคุณรูปภาพจาก  

http://www.moma.org.
https://clios.com

The post MoMA ศิลปะสมัยใหม่ ศิลปะร่วมสมัย และแพชชันของกรุงนิวยอร์ก appeared first on a day magazine.

“รู้ว่ามันมีมากกว่าที่เห็น”

“สิ่งสำคัญไม่สามารถเห็นและรับรู้ด้วยตา”

“อย่าตัดสินหนังสือจากปก”

วลีเหล่านี้ล้วนพูดถึง ‘การมอง’ ซึ่งเป็นวิธีหลักในการรับข้อมูลและข่าวสารของมนุษย์ 

หากสิ่งเหล่านั้นมีรายละเอียดมากกว่าสิ่งที่สายตาสัมผัสได้

หากดวงตาของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็นในสิ่งที่เป็น…
เราจึงต้องทำความรู้จักเรื่องราวที่มาก่อนจะตัดสินใจจากภายนอกที่เห็น

สิ่งที่มองเห็นและสิ่งที่มองข้าม

สิ่งที่เรามองเห็น มักเป็นสิ่งที่เข้ามากระทบสายตา หรือไม่ก็มองหาจนเจอ สิ่งที่มองข้าม มักเป็นของไม่คุ้นตา สิ่งที่นึกไม่ถึงหรือแตกต่างจากคำตอบในใจ

วันก่อนเราไปชมนิทรรศการ ‘เอกสารล้ำค่าจารึกสยาม’ ที่จัดขึ้นเนื่องในวันอนุรักษ์มรดกไทย ปี 2567 ณ พระที่นั่งศิวโมกขพิมาน พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร บอกตามตรงว่านิทรรศการนี้เหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง

เราเคยคิดว่าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเป็นสถานที่จัดแสดงวัตถุโบราณเก่าๆ เศษซากความเจริญทางอารยธรรม และวัตถุต่างๆ ที่ไม่อยู่ในความสนใจเท่าไรนัก จะแวะไปก็ต่อเมื่อมีกิจกรรมทัศนศึกษาของโรงเรียนเท่านั้น

แต่เมื่อก้าวเข้าไปในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานครในตอนนั้น สิ่งที่พบเห็นเป็นอย่างแรกคือ ชาวต่างชาติต่อแถวซื้อบัตรเข้าชมพิพิธภัณฑ์เป็นจำนวนมาก แล้วยังมีผู้สูงอายุและคนรุ่นใหม่เดินทางเข้ามาชมนิทรรศการจนแน่นขนัด

ส่วนเราตั้งใจไปชมนิทรรศการนี้ด้วยแว่นตาของคนเขียนหนังสือ ซึ่งมีความประสงค์ที่จะแชร์สิ่งดีๆ ให้กับผู้อ่าน และอยากรวบรวมเนื้อหา พร้อมเก็บภาพมาฝากทุกคน เราใช้เวลาในนิทรรศการเกือบสองชั่วโมง ขนาดสายตาฝ้าฟาง มองไม่ชัด ในที่มีแสงน้อย แล้วยังเพิ่งมีอาการเวียนศีรษะตอนก่อนหน้านี้

ต้องยอมรับว่าสิ่งของที่จัดแสดงในนิทรรศการนี้ เป็นสิ่งที่เรา ‘มองข้าม’ เกือบทั้งหมด

• 

เนื้อหานิทรรศการ

นิทรรศการ ‘เอกสารล้ำค่าจารึกสยาม’ บอกเล่ารายละเอียดสิ่งของที่มีคุณค่าจากมุมมองของภัณฑารักษ์ นักประวัติศาสตร์และนิยามความเป็นมรดกไทย

ส่วนแรกของนิทรรศการนำเสนอเรื่องราวของศิลาจารึกสมัยพ่อขุนรามคำแหง ซึ่งเก็บรักษาไว้ในสภาพดีมาก จนมองแวบแรก ไม่แน่ใจว่าเป็นศิลาจารึกจริงๆ แล้วยังมีตำนานพระธาตุพนมบนหนังสือใบลาน ซึ่งถ่ายทอดเรื่องราวของพระพุทธเจ้า รอยพระพุทธบาท และพญานาคที่อยู่ในความเชื่อของผู้คนแถบตอนกลางลุ่มน้ำโขงโบราณ 

หนังสือใบลานพบมากในภาคอีสานของไทยและประเทศลาวเมื่อหลายร้อยปีก่อน ส่วนหนึ่งของนิทรรศการ จัดแสดงอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับจารใบลาน กว่าจะเป็นหนังสือใบลาน 1 เล่ม ต้องผ่านกรรมวิธีมากมาย ทั้งการตีเส้นหนังสือด้วยเส้นด้ายที่ทาด้วยเขม่าบางๆ การใช้เหล็กจารกรีดใบลานให้เป็นร่องอักษร การใช้ลูกประคบชุบเขม่าผสมน้ำมันยาง เพื่อฝังเขม่าลงไปในร่องอักษร ไปจนถึงการใช้ทรายละเอียดคั่วหรือตากแดดในการลบคราบเขม่าบนใบลาน 

เราลองนึกภาพตามจากมุมมองของคนเขียนและคนทำหนังสือ แต่ละขั้นตอนมีความละเอียดอ่อน ค่อยเป็นค่อยไป และใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก เลยอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้หนังสือใบลานหายไปจากโลกที่ขับเคลื่อนทุกอย่างด้วยความรวดเร็วและปริมาณที่ได้จากการทำงานในแต่ละครั้ง

ส่วนใครที่ชื่นชอบงานศิลปะ นิทรรศการนี้มีตัวอย่างวัตถุดิบจากธรรมชาติที่นำมาทำสี เขียนลงในสมุดไทยโบราณ หลายอย่างยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน เช่น ยางไม้สำหรับเชื่อมสีให้ติดกับกระดาษ ชาดที่ใช้ทำสีแดง และดินสอดำที่ทำจากผงถ่าน

Melting Pot ของโลกตะวันออก

อีกประเด็นสำคัญที่พบเห็นได้ตลอดนิทรรศการคือ การหล่อหลอมทางอารยธรรมและวัฒนธรรมของประเทศไทย

อย่างที่ทราบกันดี ไทยเราติดต่อสื่อสารกับนานาประเทศมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน ในช่วงแรกๆ ไทยรับความเชื่อทางศาสนาและวัฒนธรรมมาจากอินเดีย ผ่านวรรณคดีเรื่องรามายณะ ขนบการเขียนตัวอักษรจากอารยธรรมขอม วิธีสื่อสารภาษาด้วยตัวอักษรของล้านนา ความเชื่อของศาสนาอิสลามผ่านคัมภีร์อัลกุรอาน และปรัชญาทางความคิดแบบจีนผ่านวรรณคดีเรื่องสามก๊ก 

การผสมผสานรายละเอียดทางวัฒนธรรมจากประเทศ ดินแดนและแคว้นต่างๆ ช่วยให้ไทยเป็น Melting Pot ของโลกตะวันออก เราจึงพบเห็นรายละเอียดจากต่างวัฒนธรรมได้แทบทุกที่ในประเทศไทย ตั้งแต่ในวัด ศาสนสถาน อาคาร และจารึกต่างๆ เป็นต้น

ในช่วงประวัติศาสตร์ยุคใหม่ ไทยติดต่อค้าขายกับชาติตะวันตกเพิ่มมากขึ้น จากโปรตุเกสและฝรั่งเศสในสมัยอยุธยา ไทยลงนามในสนธิสัญญากับมหาอำนาจในยุโรป เช่น อังกฤษ เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกาเป็นต้น 

สนธิสัญญาเบาว์ริง สนธิสัญญาแวร์ซายส์ เอกสารของหมอบลัดเลย์ เครื่องส่งสัญญาณมอร์ส และอีกนับไม่ถ้วนที่พบเห็นในหนังสือเรียน ล้วนมีให้ชมในนิทรรศการนี้

ในขณะเดียวกัน ไทยก็เชื่อมสัมพันธ์ทางการฑูตจากการเสด็จประพาสยุโรปของร.5 พระบรมวงศ์สานุวงศ์และผู้ติดตามซึ่งเป็นตัวแทนคนไทยรุ่นแรกๆ ไปศึกษาวิทยาการในต่างประเทศ

นอกจากเป็นเรื่องทางการฑูตและการพาณิชย์แล้ว ไทยยังเรียนรู้และรับวิทยาการตะวันตกมาใช้ในด้านการออกแบบ สถาปัตยกรรม การวางผังเมือง การก่อสร้างถนน ฯลฯ กรมศิลปากรได้รับการถ่ายทอดวิชาทางด้านศิลปะจากอิตาลี สถาปนิกไทยเดินทางไปศึกษาศาสตร์การออกแบบก่อสร้างจากต่างประเทศ กรมโทรเลขและกรมไปรษณีย์เรียนรู้เทคโนโลยีการติดต่อสื่อสารทางไกล 

มุมมองเรียบๆ ในการถ่ายทอดลักษณะของบ้านเมืองบนแผนที่ซึ่งวาดขึ้นในสมัยอยุธยา ได้รับการพัฒนาให้ละเมียดละไม ตามศาสตร์การวาดแผนที่แบบตะวันตก 

แนวคิดด้านการสร้างความโดดเด่นประจำเมืองถูกการนำมาใช้ในการออกแบบตราประจำจังหวัด

ลักษณะของพระราชวังและอาคารสำคัญได้รับอิทธิพลจากรูปแบบสถาปัตยกรรมยุโรป การตกแต่งภายในพระราชวังมีกลิ่นไอตะวันตก

แล้วยังมีวัตถุจัดแสดงซึ่งบ่งบอกถึงลักษณะการใช้ชีวิตของผู้คนในอดีต เช่น ฉลากซองบุหรี่ซึ่งเคยแสดงถึงสปิริตความรักชาติในเวลานั้น ภาพวาดบนกลักไม้ขีดไฟซึ่งระยะแรกมาจากประเทศสวีเดนและญี่ปุ่น รวมถึงฉลากเครื่องหอมของชนชั้นสูง ซึ่งแพร่ขยายมายังคนในวงกว้างในเวลาต่อมา

แต่ละรายละเอียดของนิทรรศการ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเรา หลายสิ่งเป็นเรื่องของบริบททางวัฒนธรรม และพัฒนาการจากอดีตที่ส่งต่อให้เกิดปัจจุบัน ทั้งหมดล้วนน่าค้นคว้าและศึกษาเพิ่มเติม จนนึกถึงการนำชมนิทรรศการจากภัณฑารักษ์และผู้เชี่ยวชาญจากกรมศิลปากร จะได้สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้

นิทรรศการ ‘เอกสารล้ำค่าจารึกสยาม’ จัดแสดงถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2567 ยกเว้นวันจันทร์และวันอังคาร

อยากให้ทุกคนลองไปชมกัน เราเชื่อว่าแต่ละคนจะประทับใจนิทรรศการนี้ด้วยมุมมองที่แตกต่างกันอย่างแน่นอน!

The post นิทรรศการ ‘เอกสารล้ำค่าจารึกสยาม’ เล่าประวัติศาสตร์ไทย ผ่านบันทึกลายลักษณ์ ตั้งแต่ใบลาน กล่องไม้ขีดไฟ แผนที่ ไปจนถึงอาคาร appeared first on a day magazine.

หลายครั้งเป็นเรื่องราวของความสุข บางครั้งทำให้เราเศร้า อีกหลายครั้งก็ทำให้เราย้อนกลับไปมองชีวิตของตัวเอง

‘Tim Burton (ทิม เบอร์ตัน)’ เป็นหนึ่งในผู้กำกับภาพยนตร์ระดับตำนาน ที่ทำให้เรารู้สึกเศร้า เหงา มีรอยยิ้ม และร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน

ภาพยนตร์ของทิม เบอร์ตันในระยะหลังอย่าง Charlie and the Chocolate Factory และ Alice in Wonderland สร้างมาจากวรรณกรรมชิ้นเยี่ยม ทั้งสองเรื่องโดดเด่น แหวกแนวในด้านจินตนาการและแฟนตาซี รวมถึงการร่วมเป็น Executive Producer และกำกับ 4 ตอนแรกของซีรีส์ Wednesday จนหลายคนสงสัยว่าทิม เบอร์ตัน ล้ำขนาดนี้ได้อย่างไร? 

แล้วกว่าจะมาเป็นหนึ่งในผู้กำกับระดับโลกได้ เส้นทางชีวิตและการทำงานของทิม เบอร์ตันที่ผ่านมาเป็นอย่างไร? ทั้งหมดค้นพบได้ในนิทรรศการ ‘The World of Tim Burton’

การเดินทางของนิทรรศการ The World of Tim Burton 

เริ่มเปิดสู่สายตาสาธารณชนเป็นครั้งแรกที่พิพิธภัณฑ์ The Museum of Modern Art (MoMA) ในกรุงนิวยอร์ก นับเป็นเวลา 10 ปีเต็มที่นิทรรศการ The World of Tim Burton เดินทางไปจัดแสดงยังพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ทั่วโลก ทั้งในลอสแอนเจลิส ปารีส โตเกียว โซล และกำลังจะไปถึง The Design Museum ลอนดอนในเดือนตุลาคมนี้

นิทรรศการ The World of Tim Burton จัดทำขึ้นโดยสตูดิโอของทิม เบอร์ตัน เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวตั้งแต่วัยเด็กของผู้กำกับมือทองของโลกอย่าง ‘Tim Burton’ มาจนถึงผลงานการสร้างสรรค์ที่ผ่านมา

สำหรับทิม เบอร์ตันแล้ว เรื่องราวในวัยเด็ก สภาพแวดล้อมที่เติบโตขึ้นมา และความสนใจที่แตกต่างจากผู้คนจำนวนมาก เป็นส่วนผสมสำคัญที่สร้างให้เกิด ‘ทิม เบอร์ตัน’ ผู้กำกับภาพยนตร์ระดับตำนานอย่าง Batman ไปจนถึง Charlie and the Chocolate Factory

เกี่ยวกับ Tim Burton

เด็กชายไม่ช่างพูดในเมืองเงียบๆ ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ใช้เวลาส่วนใหญ่วาดรูปการ์ตูนเพื่อแก้เหงา เด็กผู้ชายคนนี้สนใจในเรื่องเล่าของแฟรงเกนสไตน์ สัตว์ประหลาด ปีศาจ และหุ่นกล ซึ่งทำให้หลายคนมองเขาด้วยสายตาประหลาด 

เขามองว่ามนุษย์หวาดกลัวปีศาจ และหวั่นเกรงว่าปีศาจจะมาทำร้าย ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว มนุษย์เป็นฝ่ายทำร้ายจิตใจมนุษย์ด้วยกันเอง ในขณะที่ปีศาจไม่เคยทำร้ายใครจริงๆ … 

เขาจึงมักวาดรูปปีศาจและสิ่งที่ผู้คนหวาดกลัว แต่มีหัวใจบริสุทธิ์กว่าสิ่งใด

แล้วสิ่งนี้ก็เป็นแรงบันดาลใจและที่มาของ ‘เรื่องราว’ ในภาพยนตร์เกือบทั้งหมดของเขา

ด้วยความสนใจในการ์ตูนและการวาดรูป ทำให้เขาเข้าเรียนวิชาการสร้างภาพยนตร์แอนิเมชันในรุ่นบุกเบิก และเข้าฝึกงานที่สตูดิโอ Walt Disney 

แล้วโลกของ ‘ทิม เบอร์ตัน’ ก็ถือกำเนิดขึ้น

โลกของ Tim Burton ในภาพยนตร์ระดับตำนาน

ชื่อของ ‘ทิม เบอร์ตัน’ ขึ้นแท่นผู้กำกับภาพยนตร์ระดับตำนานของฮอลลีวูด จากการกำกับภาพยนตร์เรื่อง Batman, Charlie and the Chocolate Factory และ Alice in Wonderland 

แต่จริงๆ แล้ว ทิม เบอร์ตัน เริ่มเป็นที่สนใจของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ในช่วงปลายยุค 80 และต้นยุค 90 ซึ่งเป็นเวลาที่วัฒนธรรมป็อปอเมริกันเจริญสูงสุด 

ช่วงเวลานั้น โลกเสพแนวดนตรีกระแสหลักจากช่องรายการโทรทัศน์ MTV และซึมซาบวัฒนธรรมอเมริกันจากภาพยนตร์ฮอลลีวูด ซึ่งมีแบบฉบับในการสร้างอย่างชัดเจน แต่ ‘ทิม เบอร์ตัน’ กลับนำเสนอสิ่งที่แตกต่างผ่านภาพยนตร์เรื่อง ‘Edward the Scissorhands’ หลังจากที่ภาพยนตร์เรื่อง Batman ที่เขากำกับได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลาม

ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของ ‘เอ็ดเวิร์ด’ สิ่งประดิษฐ์ที่มีรูปร่างหน้าตาและจิตใจเหมือนกับมนุษย์ หากแต่มือทั้งสองข้างกลับเป็นกรรไกรคมกริบ ความตรงกันข้ามของลักษณะภายนอกกับความงดงามของจิตใจของเอ็ดเวิร์ดทำให้ผู้คนทั่วโลกหลั่งน้ำตาด้วยความประทับใจ

สัมผัสตัวตนของ Tim Burton ในนิทรรศการ The World of Tim Burton

เส้นเรื่องในภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของทิม เบอร์ตัน ดำเนินอยู่บนเรื่องราวของความเข้าใจผิด การถูกกีดกันจากสังคม และส่วนลึกในจิตใจที่งดงาม แล้วทั้งหมดก็ได้รับการบอกเล่าในนิทรรศการ The World of Tim Burton ซึ่งเดินทางไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ทั่วโลก

เริ่มต้นจากเรื่องราวในวัยเด็ก ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของ ‘ทิม เบอร์ตัน’ ด้วยความชอบที่แตกต่างจากมาตรฐานสังคม เขาจึงกลายเป็นคน ‘ประหลาด’ ในสายตาของคนรอบข้าง บ่อยครั้งที่เขาถูก ‘เข้าใจผิด’ และถูกมองเป็นคนแปลกแยก 

ตัวละครหลักในภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของทิม เบอร์ตัน มักมีรูปร่างหน้าตาไม่น่ามอง และมักถูกรังเกียจหรือเข้าใจผิดจากคนรอบข้างเหมือนอย่าง ‘เอ็ดเวิร์ด’ ในภาพยนตร์เรื่อง Edward Scissorhands หรือ ‘Jack Skellington’ ในแอนิเมชันระดับมาสเตอร์พีซเรื่อง ‘The Nightmare before Christmas’ 

ลักษณะเด่นในข้อนี้สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกฝังใจตั้งแต่ในอดีตของทิม เบอร์ตัน ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างความสวยงามกับความน่ากลัว รูปลักษณ์ภายนอกกับความงามภายในจิตใจ การเป็นที่ยอมรับกับความแตกต่างที่ผู้คนขยาด แต่เขากลับไม่กลัวที่จะแสดงออกในแบบที่เป็น และนำ ‘ความแตกต่าง’ ของตัวเองมาสร้างสรรค์ผลงานสู่สายตาโลก

ผลงานในช่วงแรกของทิม เบอร์ตัน เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดสั้นที่นำเสนอเรื่องราวและความรู้สึกในใจ แล้วค่อยๆ พัฒนาเป็นภาพยนตร์เต็มรูปแบบในเวลาต่อมา 

ในนิทรรศการนี้ ฉากสำคัญในภาพยนตร์แต่ละเรื่อง ถูกพูดถึงเพื่อเน้นย้ำประเด็นสำคัญที่ทิม เบอร์ตันต้องการสื่อสารกับผู้ชมในตลอดเส้นทางการทำงานของเขา

ความแตกต่างจากสิ่งที่สังคมกำหนด ความแปลกออกไปจากผู้คนรอบข้าง ความโดดเดี่ยวที่กลายเป็นเพื่อน ความรู้สึกปวดร้าวที่ได้รับ กับความเป็นมนุษย์ที่ไม่ได้วัดกันจากภายนอก

เราจะสัมผัสได้ถึงความรักที่หยิบยื่นให้แก่เพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง ซึ่งคนๆ นั้นไม่มีใครรัก ไม่มีใครต้องการ และไม่มีใครต้อนรับ

เขาทำให้เรารู้สึกถึงดอกไม้ดอกเล็ก ที่เคยบานสวยในจิตใจของเราอีกครั้ง 

ในโลกที่เต็มไปด้วยมาตรฐานของมนุษย์ บางครั้งเราก็ต้องการหวนกลับไปสัมผัสความรู้สึกนี้อีกครั้ง แล้วทุกครั้งทิม เบอร์ตัน ก็นำพาเราเข้าสู่โลกที่สวยงามภายใต้ชื่อว่า ‘The World of Tim Burton’

The post The World of Tim Burton นิทรรศการของผู้กำกับ Batman ความแปลกที่นำมาสู่ความแตกต่างจนเป็นหนังในตำนาน appeared first on a day magazine.

สุนัขแสนซน สุดแสบที่อยู่ข้างกายเรา

สุนัขที่เดินเข้ามาหาเวลาหิว แต่กลับนิ่งเฉยเวลาเราเรียก  

สุนัขที่เรารีบวิ่งเข้าไปเล่นด้วยหลังจากโรงเรียนเลิก

สุนัขที่เข้าใจความรู้สึกของเรามากกว่าใครๆ
สุนัขตัวสีขาว หูยาวสีดำ ใส่ปลอกคอสีแดง

เรากำลังพูดถึง ‘Snoopy’ (สนูปี้) สุนัขที่เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างพิพิธภัณฑ์ ‘Snoopy Museum’ ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ก่อนจะมาเป็นพิพิธภัณฑ์

แรกเริ่มเดิมที ‘สนูปี้’ เป็นตัวละครสำคัญในการ์ตูนซึ่งตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อปี 1950 วาดโดย Charles M. Schultz (ชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์) นักวาดการ์ตูนชาวอเมริกัน 

ซีรีส์การ์ตูน ‘Peanuts’ (พีนัทส์) เป็นเรื่องราวของสนูปี้ สุนัขพันธุ์บีเกิลที่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนกับมนุษย์ Charlie Brown (ชาร์ลี บราวน์) เด็กชายตัวเล็กๆ ผู้เป็นเจ้าของสนูปี้ Sally (แซลลี) พี่สาวของชาร์ลี บราวน์ Linus (ไลนัส) เด็กชายติดผ้าห่ม Lucy (ลูซี่) เด็กหญิงจอมโวยวาย  Schroeder เด็กชายเจ้าของเปียโนสีแดงที่ลูซี่หลงรัก และ Woodstock (วูดสต็อก) นกน้อยไม่ถนัดบิน เพื่อนรักของสนูปี้

การ์ตูนพีนัทส์มีความตลกเจือความขมผสมความเหงา ชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ สร้างตัวละครชาร์ลี บราวน์ให้เป็นเด็กผู้ชายเงียบๆ และชอบเก็บอารมณ์ความรู้สึก ชาร์ลี บราวน์จะแสดงออกมา ก็ต่อเมื่ออยู่กับสนูปี้และเพื่อนๆ เท่านั้น 

ส่วนสนูปี้ก็เป็นสุนัขที่มีความชัดเจนในสิ่งที่ต้องการ หิวก็บอกว่าหิว ไม่อยากไปก็บอกว่าไม่อยาก สนูปี้ไม่เก็บความรู้สึกเอาไว้จนกลายเป็นความกังวลเหมือนกับชาร์ลี บราวน์ สนูปี้มีความฝัน จินตนาการ และเป้าหมายที่แน่วแน่ 

สักวันหนึ่งจะต้องเป็นนักเขียนให้ได้! 

สนูปี้ตั้งมั่นในสิ่งนี้

ซีรีส์การ์ตูนพีนัทส์ได้รับความนิยมมากตั้งแต่เริ่มแรก ต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นเล่ม และนำไปสร้างเป็นการ์ตูนเพื่อฉายในโทรทัศน์ การ์ตูนเรื่อง ‘พีนัทส์’ ดำเนินไปอย่างช้าๆ และค่อยเป็นค่อยไป แต่สร้างความประทับใจในความรู้สึก จนได้รับการพัฒนาเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอย่างในปัจจุบัน 

คำคมโดนใจ

นอกจากตัวละครที่น่ารักแล้ว สิ่งที่ทำให้การ์ตูนเรื่องพีนัทส์โดนใจผู้คนจากทุกๆ ประเทศทั่วโลกคือ ‘ข้อคิดที่ได้รับ’

‘การปล่อยวาง’ เป็นหัวข้อสำคัญที่ชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์พูดถึงอยู่บ่อยครั้ง

ในตอนที่ชาร์ลี บราวน์ รู้สึกเฟลกับตัวเอง แซลลีพูดประโยคๆ หนึ่งกับชาร์ลี บราวน์ ผู้ไม่ยอมทำอะไร นอกไปจากนั่งนิ่งๆ อยู่บนโซฟา

“Life goes on..”

“ชีวิตต้องเดินต่อนะ..” 

แซลลีพูดสั้นๆ กับน้องชายของเธอ

ชาร์ลี บราวน์เป็นตัวแทนของมนุษย์ที่ต่างก็ผ่านความเศร้า ความล้มเหลวและความผิดหวังมากันทั้งสิ้น แต่ละคนมีวิธีการรับมือแตกต่างกัน บางคนลุกขึ้นมาเพื่อเริ่มต้นใหม่ แต่หลายคนก็จมปลักกับความรู้สึกที่ทำร้ายตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ‘ชีวิต’ ก็ต้องเดินหน้าต่อ โลกไม่มีวันที่จะหยุดหมุน พระอาทิตย์ยังคงขึ้นในทุกๆ เช้า พระจันทร์ยังฉายแสงเวลาค่ำคืน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็ต้องลุกจากความจมดิ่งขึ้นมาให้ได้

อย่างที่ไลนัสบอกกับชาร์ลี บราวน์ว่า…  

“You win a few and you lose a few!”

“บางครั้งเราชนะ แต่บางเวลาเราก็พ่ายแพ้!”

ชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ รู้ดีว่าบนโลกที่ทุกคนต่างก็เผชิญกับการรบและศึกของตัวเอง ไม่มีใครที่จะเป็นผู้ชนะในทุกๆ ครั้ง แล้วก็ไม่มีใครที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตลอดเวลา…

ชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ เน้นย้ำถึงความจริงข้อนี้อยู่เสมอ

แล้วยังมีเรื่องราวของ ‘ความรัก’ ซึ่งเป็นอีกหัวข้อหนึ่งที่ชาร์ลส์ เอ็ม. ชูลซ์ เขียนถึงบ่อยๆ 

ย้อนกลับไปในวันที่เรามองความรักด้วยความใสซื่อ…

มีเสียงเคาะที่ประตูหน้าบ้าน พอเปิดประตูออกมา… สนูปี้ก็มายืนรอส่งความรักและมอบรอยจูบให้

สนูปี้มาหาลูซี่ที่บ้านในลักษณะนี้เสมอๆ แม้ว่าลูซี่จะไม่เคยสนใจก็ตาม

ส่วนลูซี่เองเป็นตัวละครที่แข็งกร้าวและพูดจาโผงผาง แต่ทุกครั้งที่เห็นชโรเดอร์ ลูซี่ก็กลายเป็นเด็กผู้หญิงขี้อายในทันที ลูซี่มองดูชโรเดอร์เล่นเปียโนด้วยสายตาหวานเยิ้ม พร้อมส่งรอยยิ้มเอียงอายให้ 

เวลาที่คนเรามีความรัก เรามักจะเปลี่ยนแปลงไปโดยไม่รู้ตัว จากคนที่ล้อมกรอบตัวเองไว้ด้วยกำแพง เรากลับยอมวางปราการนั้นลงเพื่อ ‘ความรัก’

“It’s amazing how stupid you can be when you are in love.”

“น่าประหลาดใจที่คนเรากลายเป็นโง่เง่าได้เวลาที่มีความรัก”

ลูซี่นั่งเท้าคางพึมพำออกมาด้วยความกลัดกลุ้มใจ… เราๆ หลายคนคงคุ้นกับสิ่งนี้ดี!

เรื่องราวในพิพิธภัณฑ์ Snoopy Museum

สถานี Minami Machida Granberry Park ซึ่งเป็นย่านที่พักอาศัย คือสถานที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ Snoopy Museum ในกรุงโตเกียว

มิวเซียมแห่งนี้เดินทางมาเยือนได้ไม่ยากจากสถานีชิบุยะ โดยนั่งรถไฟฟ้าเอกชนสาย Tokyu Den-en-toshi ซึ่งวิ่งระหว่างกรุงโตเกียวกับเมืองโยโกฮามาของญี่ปุ่น มาลงใกล้ๆ กับพิพิธภัณฑ์ได้เลย แต่สถานีชิบุยะมีหลายประตูทางเข้า เราต้องเดินลงไปที่ชั้นใต้ดิน และมองหาประตูทางเข้าของรถไฟฟ้าสาย Tokyo Den-entoshi (สีม่วง) ซึ่งอยู่ติดกับรถไฟฟ้าเอกชนสาย Hanzomon 

พิพิธภัณฑ์สนูปี้จัดแสดงเรื่องราวน่ารักๆ ของสนูปี้และผองเพื่อนจากการ์ตูนเรื่องพีนัทส์ ทั้งมิตรภาพระหว่างสนูปี้และชาร์ลี บราวน์ สนูปี้กับคู่หูชื่อ ‘วูดสต็อก’ ความใสซื่อของผองเพื่อน รวมไปถึงมุขตลกที่ทำให้ทุกคนอมยิ้ม อย่างเช่น การนั่งหลับในชั้นเรียน

ในพิพิธภัณฑ์ยังมีคาเฟที่ออกแบบเมนูด้วยแรงบันดาลใจจากการ์ตูนเรื่องนี้ เครื่องดื่มขวัญใจชาวอเมริกันอย่างมิลก์เชก เป็นหนึ่งในเมนูห้ามพลาด

อยากให้เผื่อเวลาสำหรับการมาเยือนพิพิธภัณฑ์สนูปี้สักเล็กน้อย เพราะมิวเซียมแห่งนี้มีทั้งประติมากรรมสนูปี้ขนาดยักษ์ นิทรรศการที่ผลัดเปลี่ยนกันจัดเป็นช่วงๆ เวิร์กช็อปดีๆ และร้านขายของที่ระลึกลายสนูปี้กับตัวละครต่างๆ จากในเรื่อง 

กว่าจะชมครบทุกโซน ถ่ายรูปครบทุกมุม ก็ใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียว!

Credit รูปภาพ: Snoopy Museum Tokyo

The post Snoopy Museum ไม่ว่าเธอจะสุขทุกข์ ก็ยังมีเพื่อนคนนี้เสมอ appeared first on a day magazine.

หนึ่งในภาพดอกทานตะวันดังที่หลายคนคุ้นตา เชื่อว่าต้องมีภาพดอกทานตะวันของ ‘วินเซนต์ แวน โกะห์’ (Vincent Van Gogh) ศิลปินในยุคอิมเพรสชันนิสต์ (Impressionist) ที่มีภาพวาดชื่อดังมากมาย เช่น ‘Sunflowers’ เซตภาพสีน้ำมันดอกทานตะวัน ที่เขาวาดในช่วงรักษาตัวในโรงพยาบาล หรือจะเป็น ‘Starry Night’ หรือภาษาไทยว่า ‘ราตรีประดับดาว’ ในค่ำคืนสีน้ำเงินเข้ม 

ศิลปะของแวน โกะห์ที่มีเอกลักษณ์ มีหรือที่ใครเห็นในพิพิธภัณฑ์หรือนิทรรศการต่างๆ เกี่ยวกับเขาต้องหยิบซื้อโปสต์การ์ดติดไม้ติดมือมาเป็นของที่ระลึกชวนคิดถึง

และเมื่อถึงวันที่ฉันหยิบรูปภาพของเขามาดูอีกครั้ง ก็ชวนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาเกี่ยวกับ แวน โกะห์ ที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้

ตามหาแรงบันดาลใจในภาพวาดของแวน โกะห์

ในประเทศที่โด่งดังในด้านการวาดภาพแบบ Still Life ซึ่งถ่ายทอดความเรียบง่ายของแต่ละโมเมนต์ด้วยความสมจริง ศิลปะของประเทศนี้มีความโดดเด่น มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นภาพวาดของจิตรกรชาวดัตช์

ในเมืองที่เต็มไปด้วยที่ราบ ถนนเรียบ ความร่มรื่น และบรรยากาศที่เอื้อให้ผู้คนสัญจรไปมาด้วยจักรยาน อย่างอัมสเตอร์ดัม

ในย่านที่แวดล้อมไปด้วยพิพิธภัณฑ์สำคัญๆ อย่างพิพิธภัณฑ์ Van Gogh ตั้งตระหง่านเพื่อรอคอยการมาเยือนของผู้ที่รักในผลงานของศิลปินเอกแห่งเนเธอร์แลนด์ 

พิพิธภัณฑ์แวน โกะห์สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับผลงาน เอกลักษณ์และความเป็นตัวตนของศิลปินชาวดัตช์ที่ผู้คนทั่วโลกหลงใหลอย่าง ‘Vincent Van Gogh (วินเซนต์ แวน โกะห์)’ 

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดอย่างเป็นทางการในปี 1973 ซึ่งเป็นเวลา 83 ปีหลังจากที่แวน โกะห์ อำลาจากโลกไป และในปี 2015 ได้รับการบูรณะตามแนวคิดสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ เพื่อรองรับจำนวนผู้มาเยือนที่เพิ่มมากขึ้นในแต่ละปี 

มูลนิธิ Van Gogh ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ ได้รวบรวมและเก็บรักษาภาพวาดผลงานของแวน โกะห์ไว้อย่างสมบูรณ์และครบถ้วนที่สุด นับรวมแล้วมีจำนวนหลายร้อยภาพ จากตลอดช่วงชีวิตของแวน โกะห์ ตั้งแต่ยุคเริ่มต้นที่ใช้ดินสอชาร์โคลสีดำเป็นอุปกรณ์หลักในการวาดรูป ขณะที่เริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางการเป็นศิลปิน ช่วงเวลาที่ชีวิตมีความสดสวย ในยามที่เจ็บป่วย รวมถึงช่วงระยะสุดท้ายของชีวิต

รับรองว่าเป็นจุดหมายปลายทางที่คนรักงานศิลปะต้องใจเต้นแรงสุดๆ 

ภาพวาดของแวน โกะห์ที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์

หากต้องการจะเสพงานศิลปะของแวน โกะห์ให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ จำเป็นต้องศึกษาและอ่านดูประวัติชีวิตของเขาด้วย เพราะภาพวาดแต่ละชิ้นของแวน โกะห์ล้วนแล้วแต่สะท้อนให้เห็นถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขาในช่วงเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่พบเจอ สถานที่ซึ่งลงหลักปักฐาน ธรรมชาติ บรรยากาศและความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมาในจิตใจ

หลายคนมองว่าแวน โกะห์เป็นคนน่าสงสาร ด้วยความที่ต้องพบเจอความผิดหวังมากมายหลายครั้ง ตลอดเวลา 37 ปีที่มีลมหายใจ แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง การที่ชีวิตของแวน โกะห์เต็มไปด้วยเรื่องราวทั้งดีและร้าย ทำให้เขามีความรู้สึกที่เต็มล้นกับสิ่งต่างๆ 

เวลาที่จิตใจเต็มไปด้วยความสุข แวน โกะห์ไม่ลังเลที่จะแสดงออกผ่านภาพวาด 

เวลาที่มีแต่ความทุกข์ทน แวน โกะห์ก็ไม่รีรอที่จะแต้มฝีแปรงลงไปบนผืนผ้าใบ เพื่อสะท้อนความขุ่นมัวจนเป็นภายในจิตใจ  

‘ศิลปะ’ จึงเป็นเครื่องมือในการแสดงออกให้กับแวน โกะห์ในทุกๆ เวลา

อย่างรูปภาพดอกทานตะวันหรือที่มีชื่อว่า ‘Sunflowers’ นั้น แวน โกะห์วาดเอาไว้มากมายหลายแบบ แต่ละภาพและแต่ละแบบมีทั้งความเหมือนและแตกต่างกันในเรื่องที่มา องค์ประกอบ มุมมอง ความรู้สึก และโทนสีที่ใช้

สำหรับแวน โกะห์แล้ว ‘ดอกทานตะวัน’ เป็นตัวแทนความรู้สึก ‘ขอบคุณ’ อย่างในตอนที่ได้รับมิตรภาพจาก ‘Paul Gauguin (พอล โกแกง)’  จิตรกรผู้เป็นเพื่อนคนสำคัญของแวน โกะห์ สำหรับเขาแล้ว โกแกงเป็นศิลปินที่ได้รับการยกย่องจากแวดวงศิลปะ แล้วยังเป็นทั้งแรงบันดาลใจและเพื่อนร่วมเส้นทางการเป็นศิลปิน ภาพดอกทานตะวันที่แวน โกะห์วาดให้กับโกแกง จึงเป็นภาพดอกทานตะวันที่สว่างไสวและสวยงาม เหมือนกับจิตใจของแวน โกะห์ที่เต็มไปด้วยความขอบคุณอย่างท่วมท้น ซึ่ง ‘สีเหลือง’ ของดอกทานตะวันยังเหมือนกับสีของ ‘บ้าน’ ที่แวน โกะห์กับโกแกงใช้เวลาวาดภาพและมุ่งมั่นที่จะสร้างคอมมิวนิตีศิลปะด้วยกันในช่วงเวลาหนึ่ง

หากพิจารณาจากฝีแปรงแล้ว แวน โกะห์วาดภาพดอกทานตะวันด้วยความนุ่มนวล แต่กล้าหาญ แน่วแน่และชัดเจน โทนสีเหลืองที่เข้มจางลดหลั่นกันอย่างมีชั้นเชิง สะท้อนถึงความหวังในชีวิตของแวน โกะห์ช่วงเวลานั้น

ภาพวาดดอกทานตะวัน ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความทรงพลังเหมือนกับความรู้สึกในใจของแวน โกะห์ ขนาดที่โกแกงยังกล่าวว่า ‘ภาพดอกทานตะวัน’ มีความเป็นแวน โกะห์อย่างแท้จริง! และเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจไมตรีที่ได้รับ โกแกงก็วาดภาพแวน โกะห์ในขณะกำลังเพนต์รูปดอกทานตะวันด้วย

ในเวลาที่สภาพจิตใจบอบช้ำ ภาพวาดก็ยังเป็นสิ่งที่สะท้อนความในใจของแวน โกะห์ได้ชัดเจนที่สุด ความรู้สึกผิดหวังในทุกด้านของชีวิต ความริบหรี่ของอนาคต รวมถึงความโดดเดี่ยวที่มาพร้อมกับอาการเจ็บป่วย ทั้งหมดถูกถ่ายทอดออกมาผ่านวิธีการแต้มพู่กันลงบนผ้าใบและโทนสีที่เป็นลักษณะเฉพาะของแวน โกะห์ 

แวน โกะห์รู้สึกว่าตนเองล้มเหลว แม้ว่าเขาจะสามารถสร้างสรรค์งานศิลปะได้ในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่การยอมรับซึ่งสิ่งใหม่เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา แสงสว่างในจิตใจของแวน โกะห์จึงริบหรี่ลงเรื่อยๆ

สีน้ำเงินเข้มอ่อน หลากน้ำหนักสีในภาพวาด ‘Doctor Gachet (ด็อกเตอร์แกเชต์)’ หมอผู้ดูแลอาการป่วยของแวน โกะห์ เป็นสีเดียวกับท้องฟ้ามืดในยามกลางคืน แม้ว่าสีหน้าของคุณหมอแกเชต์จะไม่แสดงถึงอารมณ์เหมือนกับภาพวาดบุคคลอื่นๆ ของแวน โกะห์ แต่ฝีแปรงที่ตวัดด้วยน้ำหนักและคดเคี้ยวไปมา ทำให้สัมผัสได้ถึงความกังวลและหมดหวังบนใบหน้าของคุณหมอ

ภาพวาดในหลายช่วงของชีวิตของแวน โกะห์ อาจมีความหมองหม่นของความรู้สึก แต่แวน โกะห์ยังคงเชื่อในการเริ่มต้นใหม่ของชีวิต

‘ดอกอัลมอนด์’ เป็นสัญลักษณ์การเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิที่ดอกไม้ใบไม้บานสะพรั่ง หลังจากความหนาวเหน็บยาวนานหลายเดือนของฤดูหนาว แล้วดอกอัลมอนด์ก็เป็นอีกสิ่งที่แวน โกะห์เพนต์ด้วยความหลงใหลและตั้งใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ภาพดอกอัลมอนด์ที่แวน โกะห์วาดขึ้นในช่วงต้นปี 1890 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของชีวิต เป็นภาพดอกอัลมอนด์สีขาวนวลเจือชมพูอ่อน พื้นหลังเป็นท้องฟ้าอบอุ่น และคล้ายจะมีเมฆบางสวย 

ภาพๆ นี้ดูนุ่มนวล อ่อนโยน เพื่อต้อนรับการเริ่มต้นใหม่ของชีวิต แล้วภาพๆ นี้เองเป็นภาพที่แวน โกะห์วาดขึ้นเพื่อเป็นของขวัญให้แก่หลานชายที่เพิ่งลืมตาดูโลก

ทารกน้อยกับการเริ่มต้น

ดอกอัลมอนด์กับฤดูกาลที่มาถึง

ภาพๆ นี้จึงอยู่ในคอลเลกชันถาวรของพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะห์ในกรุงอัมสเตอร์ดัมแห่งนี้ ที่ซึ่งแวน โกะห์ จูเนียร์ หรือว่าหลานชายของแวน โกะห์ เป็นผู้ทุ่มเทความพยายามในการจัดตั้งขึ้น

ด้วยความมุ่งหวังว่าผลงานศิลปะและเรื่องราวของแวน โกะห์ จะเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนสร้างสรรค์ผลงานศิลปะด้วยสายตาที่งดงาม ดังเช่นวินเซนต์ แวน โกะห์

The post Van Gogh Museum ลมหายใจของแวน โกะห์ผ่านภาพวาดที่สร้างแรงบันดาลใจให้มีความหวังในวันข้างหน้า appeared first on a day magazine.

สำนักงานที่ตั้งชื่อห้องประชุมตามรสชาติของไอศกรีม

แบรนด์ระดับโลกที่มอบไอศกรีม 1 โคนฟรี ให้แก่ทุกคนปีละ 1 ครั้ง

เจ้าของแบรนด์ผู้ใช้วิธีการโยนทอฟฟีรสคาราเมลลงมาจากบันได เพื่อให้แตกเป็นชิ้นขนาดพอดี ก่อนนำไปใส่ในไอศกรีม

Ben กับ Jerry คือ สองเจ้าของแบรนด์ไอศกรีมสุดเฮี้ยวอันดับหนึ่งของโลก 

ไอศกรีม Ben & Jerry’s ของพวกเขา ผลิตขึ้นมาจากความคิดสร้างสรรค์และความฝันแบบอเมริกันที่หลายคนอดใจลองไม่ได้

ก่อนจะมาเป็น Ben & Jerry’s 

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นที่เพื่อนรักสองคน

คนแรกชื่อว่า ‘Ben’ 

อีกคนมีชื่อว่า ‘Jerry’

ทั้งสองเป็นวัยรุ่นที่ผิดหวังจากการเรียนมหาวิทยาลัย เจอร์รีไม่สามารถสอบเข้าเรียนต่อในวิทยาลัยแพทย์ได้ ส่วนเบนก็หันหลังให้กับชีวิตมหาวิทยาลัยกลางคัน  

การเริ่มต้นใหม่จึงเป็นสิ่งที่ทั้งสองคนต้องการ

แล้วเบนกับเจอร์รีก็ตัดสินใจไปลงเรียนวิชาการทำไอศกรีมด้วยกันที่มหาวิทยาลัย Pennsylvania State หลังจากจบคอร์ส ทั้งสองก็ขับรถไปยังรัฐ Vermont ของสหรัฐอเมริกา เพื่อเริ่มต้นเส้นทางการประกอบธุรกิจ

พวกเขาเปิดร้านขายไอศกรีมแห่งแรกในเมือง Burlington รัฐเวอร์มอนต์ในปี 1978 และในเวลาไม่ถึงสิบปี ไอศกรีม Ben & Jerry’s ก็ขยายสาขาไปทั่วประเทศ

การที่ทั้งสองเลือกเปิดร้านไอศกรีมในรัฐเวอร์มอนต์ ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด เพราะรัฐนี้ได้ชื่อว่ามีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา 

ในเวอร์มอนต์ผืนหญ้ามีความเขียวชอุ่ม แวดล้อมไปด้วยภูเขา ทะเลสาบและใบไม้เปลี่ยนสี อากาศเย็นตลอดทั้งปี แล้วยังเป็นแหล่งผลิตน้ำเชื่อมเมเปิลที่ใหญ่ที่สุดของสหรัฐอเมริกา

ฟาร์มโคนมในรัฐเวอร์มอนต์ ผลิตน้ำนมโคสดใหม่ คุณภาพเยี่ยม 

รสชาติไอศกรีมของเบน แอนด์ เจอร์รีส์ ซึ่งมีน้ำนมโคเวอร์มอนต์เป็นส่วนผสมหลัก จึงมีความเข้มข้น แต่ละมุนความรู้สึก จนทำให้ผู้ใหญ่ชื่นชอบ และเด็กๆ ชื่นใจทุกครั้งที่ทาน

แล้วที่กล่าวมาทั้งหมด คือ จุดเริ่มต้นของไอศกรีม ‘เบน แอนด์ เจอร์รีส์’

Ben & Jerry’s Factory โรงงานเนรมิตฝัน

ด้วยค่าเข้าชมเพียง 6 ดอลลาร์สหรัฐสำหรับผู้ใหญ่ (220 บาท) และ 1 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาสำหรับเด็ก (37 บาท) โรงงานผลิตไอศกรีมของเบนและเจอร์รีส์ หรือที่มีชื่อเรียกว่า ‘Ben & Jerry’s Factory’ เป็นยิ่งกว่าสวนสนุกหรือว่าธีมพาร์คซึ่งนำพาทุกคนเข้าสู่โลกอันหอมหวานเย็นใจ

ภายนอกอาจดูเหมือนๆ กับโรงงานขนมทั่วไป แต่สิ่งที่อยู่ในโรงงานของเบน แอนด์ เจอร์รีส์ เป็นการบอกเล่าถึงเส้นทางการทำไอศกรีมของสองผู้ก่อตั้ง มาจนถึงการเป็นผู้นำในด้านการผลิตไอศกรีมแบบพรีเมียมอย่างเช่นในปัจจุบัน

แต่ละก้าวบนถนนสู่ความสำเร็จของเบนและเจอร์รี เต็มไปด้วยความเฮี้ยวและสนุกสนาน ทั้งสองยังมีความจริงใจมากพอที่จะโชว์ให้เห็นไลน์การผลิตไอศกรีมในแต่ละวัน แถมยังเปิดโอกาสให้ผู้เข้าชมลองชิมส่วนผสมต่างๆ ที่ใช้จริงด้วย

ทั้งสองยังมีอารมณ์ขันกว่าใครๆ  พวกเขาสร้าง ‘สุสานไอศกรีม’ ขึ้นมา เพื่อไว้อาลัยไอศกรีมรสชาติก่อนๆ ที่ทั้งสองคนเคยผลิต

แต่ละวินาทีผู้เข้าชมในโรงงานไอศกรีมเบน แอนด์ เจอร์รีส์ จะรู้สึกราวกับกำลังไปเที่ยวชมโรงงานช็อคโกแลตของชาร์ลี แถมด้วยความฝันแบบอเมริกัน และความทุ่มเทของทุกคนในการผลิตไอศกรีม

นอกไปจากจะสนุกและมีความสุขแล้ว ยังได้รับแรงบันดาลใจในการทำความฝันให้เป็นจริงกลับมาอีกด้วย

Ben & Jerry’s กับการเยียวยาความรู้สึกด้วยไอศกรีม

ไอศกรีมเบน แอนด์ เจอร์รีส์ เป็นของประกอบฉากหนึ่งในซีรีส์ขวัญใจสายเนิร์ดที่มีชื่อว่า ‘The Big Bang Theory’ 

เพนนี ตัวละครเอกของเรื่องตักไอศกรีมของเบน แอนด์ เจอร์รีส์ ทานไม่หยุด หลังจากพบเจอเรื่องแย่ๆ ที่ทำให้จิตใจห่อเหี่ยว 

ไม่ใช่เพียงแต่เพนนีเท่านั้น ผู้คนอีกนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ยังมักหันหน้าไปพึ่งพาไอศกรีมเวลาที่ต้องการเครื่องปลอบประโลมใจ ในภาพยนตร์หรือซีรีส์อเมริกัน เราจึงพบเห็นการใช้ ‘ไอศกรีม’ เป็นเครื่องเยียวยาความรู้สึกอยู่ตลอด

ความหวานเย็นและรสชาติหวานชื่นใจของไอศกรีม ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น

ถ้าอธิบายทางวิทยาศาสตร์ น้ำตาลซึ่งเป็นส่วนผสมสำคัญของไอศกรีม สามารถซึมเข้าสู่กระแสเลือดได้อย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ร่างกายของเรารู้สึกสดชื่นและมีแรงขึ้นในพริบตา แล้วกรดอะมิโนที่มีอยู่ในไอศกรีมยังทำให้ร่างกายหลั่งสาร Seratonin หรือฮอร์โมนแห่งความสุข เพิ่มมากขึ้น หลังจากที่ทานไอศกรีม เราจึงรู้สึกดีขึ้นมาทันที

ความแปลกใหม่ของรสชาติ

อีกสิ่งซึ่งเบน แอนด์ เจอร์รีส์ เป็นที่กล่าวถึงมาโดยตลอด คือ การสร้างสรรค์รสชาติใหม่ๆ ที่ถูกใจแฟนคลับ วิธีการคิดของพวกเขาทั้งสองมีความแปลกแหวกแนว กล้าลงมือทำและเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

ส่วนใหญ่มักเป็นการเล่นสนุกหรือล้อเลียนปรากฎการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา เช่น ไอศกรีมรส Netflix & Chill’d ซึ่งเป็นรสเนยถั่ว ใส่ขนมเพรสเซลชิ้นเล็กและฟัดจ์บราวนีชิ้นใหญ่ ส่วนผสมทั้งสามอย่างเป็นของโปรดในใจชาวอเมริกันอยู่แล้ว เบน แอนด์ เจอร์รีส์ จึงนำมาเป็นส่วนผสมในไอศกรีม เพื่อรองรับปรากฎการณ์มหาชนใช้เวลาดูเน็ตฟลิกซ์แบบชิลล์ๆ 

ส่วนไอศกรีมรส Americone Dream ก็เป็นการล้อเลียนคำว่า ‘American Dream’ ในวัฒนธรรมอเมริกันไอศกรีมรสนี้ใส่คาราเมลและโคนวาฟเฟิลหักเป็นชิ้น รสชาติจึงออกมาหอมหวานมัน เหมือนกับความฝันแบบอเมริกันที่ทุกคนเป็นเจ้าของและครอบครองได้ หรือว่าทั้งสองคนพยายามจะบอกเราว่าความฝันของพวกเขาก็เป็นจริงได้เช่นกันนะ??

ไอศกรีมที่ได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นในปัจจุบันมีชื่อว่า ‘Change the Whirled’ ไอศกรีมรสชาตินี้เป็นการเล่นคำพ้องเสียงกับคำว่า ‘Change the World’ หรือว่าการ ‘เปลี่ยนโลก’ ความพิเศษอยู่ตรงที่เป็นไอศกรีมแบบ vegan ที่ไม่ใช้น้ำนมโคในการผลิต ซึ่งเป็นการพลิกโฉมหน้าของการทำไอศกรีมรุ่นใหม่ เพื่อให้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอาการแพ้นมหรือต้องการหลีกเลี่ยงผลิตภัณฑ์ที่ทำจากน้ำนมโค แม้ว่า Change the Whirled จะเป็นไอศกรีมแบบ vegan แต่เบน แอนด์ เจอร์รีส์ ยังไม่ลืมที่จะหยอดลูกเล่นความเป็นเบน แอนด์ เจอร์รีส์ อย่างการใส่คาราเมล แคร็กเกอร์ และของอร่อยๆ ชิ้นโตลงไปในไอศกรีมด้วย 

รสชาติใหม่ๆ ของเบน แอนด์ เจอร์รีส์ ส่วนใหญ่ sold out ในเวลาไม่มาก แต่ถ้าแวะไปที่โรงงานเบน แอนด์ เจอร์รีส์ในเวอร์มอนต์ล่ะก็ รับรองว่าไม่พลาดอย่างแน่นอน

——————

ที่มารูปภาพจาก: Ben & Jerry’s Factory

The post Ben & Jerry’s Factory ไอศกรีมที่ฉีกกฎรสชาติใหม่ ทำอย่างไรให้คนรอกินและ Sold out ในพริบตา appeared first on a day magazine.

ชานชาลาของสถานี Palais-Royal – Musée du Louvre ตกแต่งด้วยกระเบื้องสีขาวมันวาว อันเป็นเอกลักษณ์ของสถานีรถไฟใต้ดิน Metro ในกรุงปารีส

บันไดไม่กี่สิบขั้นพาผู้โดยสารขึ้นจากชั้นใต้ดิน 

นักท่องเที่ยวโพสต์ท่าถ่ายรูปกับสถาปัตยกรรมตระการตาบริเวณประตูทางเข้า

ช่วงบ่ายอย่างนี้ ใช้เวลาต่อแถวไม่นานมาก ก็ได้ซื้อบัตรเข้าชมพิพิธภัณฑ์ Louvre

เแต่เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ชั่วโมงกับงานศิลปะจำนวน 35,000 ชิ้นที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์…

จะทำเวลาได้อย่างไร ? สงสัยต้องเลือกชมแค่บางส่วนเท่านั้น

1. Louvre พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

ว่ากันว่าต้องใช้เวลาเป็นสัปดาห์ กว่าจะชมงานศิลป์ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ครบทั้งหมดทุกคอลเลกชัน ด้วยเวลาเพียงหนึ่งถึงสองวัน คงเป็นไปได้ยาก…

พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เปิดทำการเป็นพิพิธภัณฑ์เมื่อปี 1793​ หลังจากที่สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นป้อมปราการป้องกันข้าศึกในระยะแรก และใช้เป็นพระราชวังของประเทศในเวลาต่อมา

ลูฟวร์เป็นความภาคภูมิใจของชาวฝรั่งเศส เป็นสัญลักษณ์ของความเจริญทางด้านอารยธรรม ประวัติศาสตร์และศิลปะ ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีรัฐบาลฝรั่งเศสเป็นผู้ดูแลและคอยเลือกสรรงานศิลปะหมุนเวียนออกมาจัดแสดงให้ได้ชม 

มีเรื่องเล่าว่าจริงๆ แล้วคอลเลกชันงานศิลปะและวัตถุจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์มีจำนวนหลายแสนชิ้น แต่นำออกมาให้ชมเพียงแค่ไม่กี่หมื่นชิ้นเท่านั้น หนึ่งในสาเหตุสำคัญมาจากข้อจำกัดทางพื้นที่ของพิพิธภัณฑ์ ส่วนชิ้นที่เหลือนั้น ทางพิพิธภัณฑ์ก็เก็บรักษาอย่างดี

2. พีระมิดแก้วทางเข้าไปยังพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์

วิวสวยงามบริเวณด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์คือ พีระมิดแก้ว ผลงานการออกแบบของ I.M. Pei สถาปนิกชาวอเมริกัน 

พีระมิดแก้วนี้สร้างขึ้นในปี 1989 หลังจากใช้เวลาถึง 6 ปีในการออกแบบและก่อสร้าง พีระมิดแก้วเป็นส่วนต่อขยายของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ออกแบบตามรูปแบบของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่เรียบง่าย แต่สง่างาม ตัดกับความหรูหราและเก่าแก่ของอาคารพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ทำให้เกิดเสน่ห์น่าพิศวง 

ภายนอกพีระมิดแก้วเป็นวิวที่สวยที่สุดอีกแห่งในปารีส มีผู้มาถ่ายรูปนับพันคนต่อวัน ถ้าถ่ายรูปช่วงกลางวัน จะเห็นรายละเอียดรอบๆ ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์อย่างชัดเจน แต่ถ้าเป็นภาพถ่ายหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน ช่วงเวลาที่ท้องฟ้ามืดแล้ว พีระมิดแก้วจะส่องประกาย มีความลึกลับน่าค้นหา

ภายในของพีระมิดแก้วเป็นจุดจำหน่ายตั๋วเข้าชมพิพิธภัณฑ์ บางครั้งมีการจัดอีเวนต์ร่วมกับแบรนด์เก่าแก่ของฝรั่งเศส เพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมฝรั่งเศส

3. ภาพวาดโมนาลิซาและคอลเลกชันเด่น

พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์แบ่งออกเป็นโซน ตามลักษณะ สมัยและที่มาของวัตถุจัดแสดง แต่ละโซนมีเรื่องราวและจุดเด่นแตกต่างกัน

ส่วนที่ดึงดูดความสนใจของผู้เข้าชมชาวตะวันตก คือ โซนวัตถุจัดแสดงจากอียิปต์ ซึ่งรวบรวมมัมมี่ รูปปั้นและภาพเขียนจากอียิปต์โบราณเอาไว้ โซนนี้ดูมีความขลัง ดึงดูดเราให้เดินตรงเข้าไป ราวกับต้องมนต์สะกด วัตถุโบราณจากอียิปต์เหล่านี้มีอายุกว่าพันปี ทางพิพิธภัณฑ์ต้องดูแลรักษาสภาพอย่างดีในอุณหภูมิที่เหมาะสม เพื่อคงไว้ซึ่งมรดกทางอารยธรรมของโลก

โซนอียิปต์โบราณแสดงให้เห็นถึงการเป็นศูนย์กลางความเจริญของโลกในอดีต ก่อนที่อารยธรรมตะวันตกจะก่อตัวและหยั่งรากลึก คอลเลกชันนี้ยังสะท้อนให้เห็นถึงพลังของฝรั่งเศสในประวัติศาสตร์โลกที่มีศักยภาพในการนำวัตถุจัดแสดงหลายร้อยชิ้นมายังพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ได้

แต่ถ้าชอบความสง่างามของรูปปั้นกรีก ลองเดินมายังโถงบันไดใหญ่ของปีกตึก Denon Wing บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของรูปปั้น ‘The Winged Victory of Samothrace’ ซึ่งเป็นรูปปั้นของเทพี Nike กางปีก สัญลักษณ์แห่งชัยชนะในตำนานเทพเจ้ากรีกโบราณ 

รูปปั้น The Winged Victory of Samothrace สร้างขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน เพื่ออุทิศให้กับเทพเจ้าบนเกาะ Samothrace ของกรีซ แต่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อปี 1863 และนำมาจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในอีก 5 ปีให้หลัง ตำแหน่งที่วางรูปปั้นอยู่ตรงกึ่งกลางของโถงบันได ทิ้งสเปซด้านข้างขวาและซ้ายเท่าๆ กันเพื่อความสมมาตร หากมองขึ้นมาจากด้านล่าง จะดูเหมือนว่าเทพไนกี้กำลังกางปีกโอบกอดมนุษย์อย่างงดงาม

ส่วนใครที่เป็นแฟนของผู้เชี่ยวชาญทั้งศาสตร์และศิลป์ของยุคเรอแนซ็องส์อย่าง เลโอนาร์โด ดา วินชี ก็ห้ามพลาดห้องจัดแสดงภาพโมนาลิซา ซึ่งอยู่ในปีกตึก Denon Wing เช่นเดียวกัน 

ดา วินชีใช้สีน้ำมันบรรจงวาดภาพโมนาลิซาลงบนแผ่นไม้ ซึ่งถือเป็นผืนผ้าใบของศิลปินในยุคนั้น และเพื่อให้ภาพเขียนดูมีความสมมาตร และมองดูมีมิติลึกลับ ดา วินชีใช้เทคนิค ‘Sfumato’ หรือว่าการลงแสง เงาและน้ำหนักให้ไม่คมชัด เลือนลาง ดูคล้ายกับเป็นควันที่จางหายไปกับพื้นหลัง

ดา วินชีเริ่มวาดภาพโมนาลิซาตอนที่ยังอยู่ในประเทศอิตาลี แต่กว่าจะวาดเสร็จทั้งภาพ ก็เป็นช่วงที่ย้ายมายังฝรั่งเศส ภาพวาดโมนาลิซาจึงเป็นสมบัติของฝรั่งเศส แทนที่จะเป็นของอิตาลี บ้านเกิดของดา วินชี 

ใครที่อยากชมภาพโมนาลิซา แนะนำให้รีบไปแต่เช้า เพราะจำนวนผู้เข้าชมบริเวณนี้มีมากล้นตลอดเวลา กว่าจะเข้าไปชมใกล้ๆ ได้ ก็ใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียว

4. เที่ยวร้านรอบพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์

พิพิธภัณฑ์ลูฟว์ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำแซน (Seine) ซึ่งเป็นเขตที่ 1 (1er arrondissement) ของกรุงปารีส เขตนี้เป็นเขตแรกที่ตั้งขึ้น และเพิ่มจำนวนเป็นทั้งหมด 20 เขตในภายหลัง

ในเขตที่ 1 เราสามารถเดินต่อไปยังสถานที่สำคัญๆ ของกรุงปารีสได้ในระยะเดินกำลังดี แต่ละที่ล้วนเป็นสถานที่ห้ามพลาดทั้งนั้น ทั้งสวน Jardin du Palais Royal และ Jardin des Tuileries ซึ่งตั้งอยู่รอบๆ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ สองสถานที่นี้เป็นจุดถ่ายรูปที่งดงามที่สุดอีกแห่งหนึ่งของปารีส ในช่วงฤดูร้อนเด็กๆ ชาวฝรั่งเศสจะนำเรือลำเล็กๆ มาลอยเล่นที่สวน Jardin des Tuileries 

เดินถัดมาอีกนิดหน่อย จะพบกับร้านขายหนังสือเก่าเรียงรายริมแม่น้ำแซน พอข้ามสะพาน Pont Neuf สะพานเก่าแก่ที่สุดของปารีสมา จะพบกับสู่มหาวิหาร Notre Dame จากงานเขียนอมตะของ Victor Hugo 

ข้ามต่อไปยังฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซน จะมองเห็นร้านหนังสือ Shakespeare and Company ซึ่งเป็นโลเคชันถ่ายทำซีรีส์และภาพยนตร์ที่มีปารีสเป็นฉากหลัง ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ดอกซากุระบริเวณด้านหน้าร้านจะบานสะพรั่งเป็นสีชมพูทั่วบริเวณ

ไม่เพียงแต่นักท่องเที่ยวและนักเดินทางเท่านั้น ชาวปารีเซียงเองก็ชอบที่จะเดินเล่นแถบพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ไม่แพ้กัน 

The post 4 คอลเลกชันเด่นของ Louvre ที่ไม่ใช่แค่ผลงาน แต่ยังน่าค้นหาทั้งตัวตึกและสถานที่รอบข้าง appeared first on a day magazine.