Flow (2024) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่เล่าเรื่องผ่านน้องแมวดำอินโทรเวิร์ตที่ไม่เชื่อใจใคร วันหนึ่งป่าที่เจ้าแมวอยู่ก็ประสบกับมหันตภัย ซึ่งจะมีมหันตภัยใดเลวร้ายไปกว่ามหันตภัยน้ำท่วมโลกสำหรับแมวกลัวน้ำ เหตุการณ์นี้ทำให้น้องแมวและสัตว์อื่นที่ลงเรือลำเดียวกัน (ลงเรือลำเดียวกันจริงๆ) ต้องเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดไปด้วยกัน 

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานกำกับเรื่องแรกของผู้กำกับชาวลัตเวีย กินต์ส ซิลบาโลดิส (Gints Zilbalodis) การันตีความดีงามด้วยรางวัลชนะเลิศจากรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยมปี 2024 นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ประจำปี 2025 ในสาขาภาพยนตร์นานาชาติยอดเยี่ยมและสาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม

ความใจฟูบนเรือลำเล็ก

คิดว่าน่าจะเอะใจอยู่บ้างตอนที่บอกว่านี่คือภาพยนตร์แอ็กชัน แอนิเมชันเรื่องนี้ไม่ได้มีฉากระเบิดตูมตามหรือการสาดกระสุนกันไปมาอะไรแบบนั้น กลับกันเสน่ห์ของ Flow คือเป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับสัตว์ที่ไม่มีบทพูดเลยแม้แต่คำเดียว การดำเนินเรื่องไปจนถึงนิสัยและแรงจูงใจของสัตว์แต่ละตัวจะถูกเล่าผ่าน ‘การกระทำ’ (Action) ของตัวละครเป็นหลักไม่ว่าจะเป็นสีหน้า ท่าทาง หรือเสียงร้อง นี่จึงเป็นภาพยนตร์ที่เน้นแอ็กชันของตัวละครมากที่สุดเรื่องหนึ่ง

ซึ่ง Flow ก็เปลี่ยนสิ่งที่ดูเหมือนข้อจำกัดให้กลายมาเป็นจุดแข็งของตัวเอง ในยุคที่การมีบทพูดในภาพยนตร์เป็นเรื่องปกติไปแล้ว ตลอดระยะเวลาเกือบ 1 ชั่วโมงครึ่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถดึงดูดคนดูได้อยู่หมัดโดยไม่ต้องมีคำพูดแม้แต่คำเดียว

การกระทำต่างๆ ของเหล่าสัตว์ตัวหลักตอกย้ำลักษณะนิสัยตัวละครได้อย่างชัดเจนไม่ว่าจะเป็น เจ้าแมวที่เวลาเจอใครก็จะตั้งท่าขู่ไว้ก่อน ชี้ถึงความไม่เข้าสังคม เจ้าลีเมอร์อยู่ไม่สุขที่คอยสะสมของตลอดเวลา เจ้าคาปิบาราที่เอาแต่จะนอนแต่พอเวลาเกิดเรื่องขึ้นก็ช่วยพวกพ้องเต็มที่ หรือเจ้าหมาร่าเริงขี้เล่นตามสไตล์ลาบราดอร์

สีสันหนึ่งของแอนิเมชันเรื่องนี้อยู่ระหว่างปฏิสัมพันธ์ชวนอมยิ้มระหว่างตัวละครสัตว์ต่างๆ เช่น หมาลาบราดอร์ที่พยายามจะตีซี้กับแมว ในขณะที่เจ้าแมวพยายามจะไปอยู่เงียบๆ หรือตอนที่นกยืนคุมหางเรือแล้วเจ้าแมวพยายามจะยืน 2 ขาตาม เป็นต้น พฤติกรรมต่างๆ ของสัตว์ในเรื่องนั้นได้รับการใส่ใจ เรียกได้ว่าถ้าใครเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวจะคุ้นเคยกับพฤติกรรมและรายละเอียดต่างๆ ที่ทีมงานใส่มาเป็นอย่างดี (หรือใครเลี้ยงตัวลีเมอร์ หรือคาปิบาราก็แชร์กันได้ว่าสมจริงไหม)

กฎข้อเดียวคือเอาชีวิตให้รอด

ช่างเป็นความบังเอิญที่ปีนี้มีแอนิเมชัน 2 เรื่องทั้ง Flow และ The Wild Robot (2024) ที่เข้าชิงออสการ์สาขาแอนิเมชันยอดเยี่ยม ทั้งสองเรื่องมีคณะสรรพสัตว์เป็นตัวละครหลักและพูดถึงประเด็นของการเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมอันไร้กฎเกณฑ์อย่างผืนป่าทั้งคู่ 

ฉากเปิดของเรื่องได้แสดงถึงประเด็นนี้ไว้เป็นอย่างดี หมาฝูงหนึ่งจับปลามาจากแม่น้ำ ปลาพยายามดิ้นหนีแต่ไปเจอแมว เจ้าแมวจึงคาบปลามา หมาจึงไล่แมวอีกทีเพื่อเอาปลาคืน เป็นภาพของวัฏจักรการพยายามเอาชีวิตรอดวนเวียนไป ทั้งนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ถ่ายทอดให้กลุ่มหมาหรือสัตว์นักล่าทั้งหลายเป็นตัวร้าย กลับกัน ทุกชีวิตต่างดิ้นรนให้ตัวเองอยู่รอดโดยไม่มีผู้ใดผิดผู้ใดถูก จะมีก็แค่ใครจะได้อาหารไปต่อชีวิตตัวเองก็เท่านั้น จึงไม่เป็นที่น่าแปลกใจที่เจ้าแมวของเราจะคอยระแวงสัตว์ทุกตัวที่พบเจอ เพราะมันไม่เคยมีเพื่อนที่คอยให้ความช่วยเหลือ 

แต่เมื่อเกิดน้ำท่วมขึ้น เจ้าแมวก็ต้องร่วมเดินทางไปพร้อมสัตว์อื่นๆ และได้รับการช่วยเหลือ ไม่ว่าจะจากปลาวาฬที่มาช่วยตอนจะจมน้ำหรือนกที่มาช่วยไม่ให้นกตัวอื่นมาทำร้าย จากแมวขี้ระแวงที่ได้รับการช่วยเหลือกลายมาเป็นแมวที่ยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่น อย่างการหัดว่ายน้ำทั้งที่กลัวเพื่อไปจับปลาให้เพื่อน หรือการเสี่ยงชีวิตช่วยเพื่อนที่อยู่ในสถานการณ์คับขันแม้ตัวเจ้าแมวเองจะรอดแล้ว พัฒนาการของเจ้าแมวทำให้เห็นว่าการยอมรับและส่งมอบความช่วยเหลือคือสิ่งสำคัญในการก้าวผ่านอุปสรรคขนาดใหญ่ไปได้

บทลงโทษจากผู้เป็นเจ้า

แฝงไว้ภายใต้สีสันและความขบขันคือสัญญะทางศาสนาที่ชวนตีความไปถึงปัญหาด้านสิ่งแวดล้อม กล่าวคือการที่เหล่าสัตว์เอาชีวิตรอดจากน้ำท่วมโลกบนเรือก็เหมือนกับเรื่องของเรือโนอาห์จากพระคัมภีร์ไบเบิล หนังสือปฐมกาล

ตามตำนาน พระเจ้าต้องการชำระล้างโลกจากความชั่วร้ายที่มนุษย์ก่อขึ้น จึงบันดาลให้เกิดฝนตกหนักส่งผลให้น้ำท่วมโลกจนสิ่งมีชีวิตทั่วโลกสูญพันธุ์ อย่างไรก็ดี โนอาห์ ครอบครัวของเขา และสัตว์พันธุ์ละคู่ได้รับการยกเว้นจากพระเจ้าและรอดชีวิตมาได้ด้วยการขึ้นไปอยู่บนเรือโนอาห์ระหว่างที่น้ำท่วมโลก

ปัจจุบันนี้ สิ่งใกล้เคียงที่ก่อให้เกิดน้ำท่วมโลกได้มากที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องของภาวะโลกร้อน ในโลกของ Flow นั้นไม่มีมนุษย์อยู่ แต่เราสามารถเดาถึงการมีอยู่ของมนุษย์ในอดีตได้จากร่องรอยของอารยธรรมต่างๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้เล่าความเป็นมาอย่างชัดเจนว่ามนุษย์หายไปไหน แต่หากตีความตามตำนานของโนอาห์ ก็อาจมองได้ว่านี่คือโลกของเราในอนาคตที่ปัญหาทางด้านสิ่งแวดล้อมนั้นเลวร้ายจนเกินแก้แล้ว

ตัวภาพยนตร์ไม่ได้สื่อไปทางเชิญชวนให้ร่วมมือแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมแต่อย่างใด เน้นไปทางร่วมมือเอาชีวิตรอดมากกว่า อย่างไรก็ดี Flow ก็แสดงถึงผลที่ตามมาได้อย่างชัดเจน เฉกเช่นในตอนจบที่ถึงแม้เหล่าก๊วนสัตว์บนเรือจะรอดมาได้เมื่อน้ำที่เคยท่วมโลกลดลง แต่การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่รุนแรงก็ยังมีสัตว์ที่ได้รับผลกระทบอยู่ดี เหมือนเจ้าวาฬที่คอยช่วยเจ้าแมวเวลาจมน้ำ แต่เมื่อน้ำที่เคยท่วมเหือดหายไป เจ้าแมวน้อยก็ไม่สามารถช่วยวาฬตัวใหญ่จากการเกยตื้นได้ 

หากมองในมุมที่กว้างกว่าบริบทของภาพยนตร์ ใจความของเรื่องว่าด้วยการร่วมมือกันเพื่อความอยู่รอดก็อาจปรับใช้ได้กับสถานการณ์โลกร้อนของเรา ทำให้เห็นว่าหากเราร่วมมือกันก็อาจช่วยกันแก้ปัญหาและฝ่าวิกฤตนี้ไปได้เช่นกัน

ไม่ว่าจะจากการผจญภัยของเจ้าแมวเองที่ได้รับและมอบความช่วยเหลือต่อสัตว์อื่น หรือจากสัญญะที่แฝงมาถึงการล่มสลายของมนุษยชาติเพราะภัยสิ่งแวดล้อม Flow ได้แสดงให้เห็นว่าในโลกที่ทุกชีวิตล้วนดิ้นรนเอาตัวรอด การหยิบยื่นความช่วยเหลือให้กันก็เป็นหนทางในการเอาชีวิตรอดเมื่อเผชิญกับอุปสรรคขนาดใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อทางรอดมีเพียงน้อยนิดเหมือนเรือเล็กท่ามกลางโลกที่มีแต่ทะเล

ท้ายที่สุดแล้ว แอนิเมชันเรื่องนี้ทำให้นึกถึงคำพูดที่แม้จะจำเจแต่ก็ยังควรค่าที่จะจดจำว่า ‘เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้’

อ้างอิง:

https://scienceandfilm.org/articles/3662/director-interview-gints-zilbalodis-on-flow

The post Flow แอนิเมชันไร้บทพูดที่ทำให้รู้ว่า ‘ถึงน้ำจะท่วมโลกและเรือจะลำเล็ก แต่ถ้าเรายังมีกันแค่นั้นก็พอ’ appeared first on a day magazine.

“Never, never waste a minute on regret. It’s a waste of time.” 

หรือแปลเป็นไทยว่า “อย่าเด็ดขาด อย่านึกเสียดายแม้แต่นาทีเดียว มันเสียเวลา”

‘ความเสียดาย’ มักถูกมองว่าเป็นความรู้สึกเชิงลบที่ฉุดรั้งเราไว้ไม่ให้ก้าวเดินต่อไป ทุกคนคงเคยมองย้อนกลับไปและรู้สึกเสียดายกับบางสิ่ง ทั้งสิ่งที่ได้ทำหรือสิ่งที่ไม่ได้ทำ (แต่ส่วนมากเรามักเสียดายในสิ่งที่ไม่ได้ทำ) สิ่งเหล่านั้นตามหลอกหลอนเรา นำพาความเจ็บปวดมาให้เรา เราโทษตัวเองและได้แต่หวังอยากแก้ไขสิ่งต่างๆ นั้น แม้ความจริงเราจะไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ก็ตาม

ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งมีเรื่องให้เสียดายมากขึ้นตาม ทั้งเรื่องเพื่อนที่เคยสนิทแต่ปัจจุบันหายจากกันเพราะขาดการติดต่อ เรื่องที่เคยทำไม่ดีใส่คนใกล้ตัว เรื่องการใช้เวลาไปกับเรื่องที่ไม่เกิดประโยชน์ และอีกหลายๆ เรื่องผิดพลาดที่อยากจะลืมเพื่อจะได้ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องรู้สึกเสียดายสักที

แต่วันหนึ่งระหว่างที่ผมเตร็ดเตร่ท่ามกลางดงหนังสือในห้องสมุด ไล่ดูหนังสือไปเรื่อยๆ ในแต่ละชั้น หนังสือหลายเล่มที่สายตาผมกวาดผ่านก็จุดความคิดในหัวเรื่องของความผิดพลาดของตัวเองสมัยก่อนขึ้นมา และผมก็คิดว่าจะมีหนังสือเล่มไหนบ้างที่จะช่วยหาคำตอบบางอย่างที่ตัวเองกำลังสงสัยอยู่ จนสายตาของผมก็ไปหยุดอยู่ที่หนังสือเล่มหนึ่ง ด้วยปกสีฟ้าอมเขียวสะดุดตาตัดกับคำสีเหลืองคำหนึ่งที่ใหญ่แบบตะโกนอยู่บนหน้าปก คำนั้นคือ ‘Regret’ หรือ ‘ความเสียดาย’ ผมจึงใช้เวลาแค่หลักวินาทีตัดสินใจหยิบหนังสือเล่มนั้น และไปเช็กเอาต์ที่เคาน์เตอร์ทันที 

“เมื่ออารมณ์ด้านลบที่เราพยายามหลีกหนี มอบพลังที่ช่วยสร้างอนาคตที่เราต้องการ”

คำโปรยบนปกหนังสือ The Power of Regret หรือ ‘พลังแห่งความเสียดาย’ โดย แดเนียล เอช. พิงก์ สื่อสารอย่างชัดเจนว่า ความเสียดายที่ถูกมองว่าเป็นพลังลบสามารถนำมาใช้ในฐานะพลังด้านบวกได้ ซึ่งหลังจากการเดินทางผ่านหน้ากระดาษกว่า 200 หน้า หนังสือเล่มนี้ก็นำพาผมไปสู่ความเข้าใจว่า ความเสียดายไม่ได้ลดทอนคุณค่าเราแต่เป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงความเป็นมนุษย์ในตัวเรา ความเสียดายไม่ได้ฉุดรั้งเราแต่เป็นสิ่งที่ผลักดันให้เราก้าวไปข้างหน้าอย่างถูกทาง เพราะฉะนั้นเราจึงไม่ควรกำจัดหรือแม้แต่จมอยู่กับความเสียดาย แต่ควรเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างถูกวิธี

เพราะเป็นมนุษย์จึงรู้สึกเสียดาย

ความเสียดายเป็นสิ่งบ่งบอกถึงความเป็นมนุษย์ของเรา เพราะมนุษย์เราสามารถนึกย้อนไปในอดีตหรือจินตนาการถึงอนาคตได้ ต่างกับสัตว์ที่อยู่กับปัจจุบันตลอดเวลา นอกจากนี้มนุษย์ยังสามารถสร้างเรื่องราวที่ไม่เคยเกิดขึ้นได้ ทำให้เราสามารถจินตนาการถึงทางเลือกที่ต่างออกไปจากสิ่งที่ได้เลือกไว้ และเกิดเป็นการเปรียบเทียบว่าถ้าเราทำสิ่งนี้ต่างออกไป ชีวิตเราในปัจจุบันนี้จะดีขึ้นแค่ไหนกัน เหล่านี้จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราในฐานะมนุษย์ถึงมีความเสียดาย

ในเมื่อความเสียดายเกิดขึ้นตามธรรมชาติจากระบบความคิดที่พัฒนาแล้วของมนุษย์ มันก็น่าจะมีเป้าหมายบางอย่างต่อการใช้ชีวิตของเราไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ซึ่งพิงก์ได้กล่าวไว้ว่าความเสียดายสามารถพัฒนาให้เราดีขึ้นได้ 3 ประการ ดังนี้ 

1) ความเสียดายทำให้เราตัดสินใจได้ดีขึ้น เพราะเมื่อเราตัดสินใจทำในสิ่งที่ผิดพลาดและเราเสียใจกับมัน เราจะใช้เวลาไตร่ตรองการกระทำของเรามากขึ้นและเลือกหนทางที่ดีกว่าในอนาคต

2) ความเสียดายพัฒนาศักยภาพเรา เพราะเมื่อเราทำไม่ได้ตามผลลัพธ์ที่ตั้งไว้และเราเสียใจกับมัน เราจะเรียนรู้จากความผิดพลาด และใช้มันเป็นเชื้อไฟในการผลักดันตัวเองให้ไปสู่ที่ที่ดีขึ้น

3) ความเสียดายสร้างความหมายที่ลึกซึ้ง เพราะเมื่อเราไตร่ตรองถึงเหตุการณ์อื่นที่อาจเกิดขึ้นในชีวิตที่อาจทำให้เราเสียใจ เราจะซาบซึ้งถึงสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้มากขึ้น

4 เรื่องเสียดายหลัก

หลังจากได้เรียนรู้ถึงข้อดีของความเสียดาย ในบทที่สองของหนังสือเล่มนี้ พิงก์พาเราไปสำรวจความเสียดายรูปแบบต่างๆ แน่นอนว่าคนเรามีหลายเรื่องให้เสียดาย ไม่ว่าจะเป็นความเสียดายเล็กๆ ที่ไม่นานก็ลืม ความเสียดายแบบนี้ไม่ส่งผลต่อเรามากนัก แต่ถ้าเป็นความเสียดายใหญ่ๆ ก็อาจสร้างบาดแผลทางใจที่ฝังลึกและทิ้งรอยแผลเป็นไว้เด่นชัด แม้ความเสียดายประเภทนี้จะเจ็บลึกแต่พวกมันก็สอนให้เรารู้จักตัวเองและมอบบทเรียนให้เราได้

จากแบบสำรวจความเสียใจที่มีผู้เข้าร่วมแบ่งปันประสบการณ์ความเสียดายกว่าพันเรื่องราว พิงก์ได้จำแนก ‘ความเสียดาย’ ออกเป็น 4 เรื่องหลักๆ ได้แก่

1) ความเสียดายด้านความมั่นคง ความเสียดายในเรื่องนี้เกิดจากความล้มเหลวในการมองการณ์ไกลและมีสติรอบคอบ เช่น เสียดายที่ใช้จ่ายไปกับสิ่งของฟุ่มเฟือยหรือสิ่งของเล็กน้อยที่ค่อยๆ สะสมจนท้ายที่สุดไม่มีเงินเก็บเหลือ เสียดายที่ไม่ดูแลสุขภาพแต่เนิ่นๆ จนสะสมเป็นปัญหารุนแรง หรือเสียดายที่ไม่ตั้งใจเรียนแต่แรกเพื่อให้ได้งานที่ดี

ความเสียดายด้านความมั่นคงทำให้เห็นว่ามนุษย์เราโหยหาความมั่นคงในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นทางการเงิน ทางสุขภาพ หรือทางการศึกษา ความเสียดายนี้ยังสอนให้เรารู้ว่าเราควรวางแผนในชีวิตให้รอบคอบ และเริ่มลงมือทำในสิ่งที่จำเป็น

2) ความเสียดายด้านความกล้าหาญ ความเสียดายในเรื่องนี้เกิดจากการที่เรามีโอกาส แต่เราไม่อยากเสี่ยงจึงไม่ได้คว้าโอกาสนั้นไว้ เช่น เสียดายที่ไม่ได้สารภาพกับคนที่ชอบ เสียดายที่ตอนอายุน้อยไม่ออกไปผจญภัยเปิดโลก เสียดายที่ไม่กล้าย้ายงานเพราะแคร์สายตาคนอื่น หรือเสียดายที่ไม่เปิดตัวว่าเป็นเพศทางเลือกแต่แรกจนไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่

ความเสียดายด้านความกล้าหาญทำให้เห็นว่ามนุษย์เราโหยหาการเติบโตในชีวิต ซึ่งความเสียดายนี้สอนเราให้กล้าพูดกล้าทำก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

3) ความเสียดายด้านศีลธรรม ความเสียดายด้านศีลธรรมเป็นความเสียดายอยากแก้ไขในสิ่งที่ผิด เช่น เสียดายที่นอกใจคู่รักของตน เสียดายที่เคยกลั่นแกล้งเด็กคนอื่นในโรงเรียน เสียดายที่ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมา หรือแม้แต่เสียดายที่ไม่ปฏิบัติต่อผู้อาวุโสอย่างเหมาะสม

พิงก์เสริมว่าความเสียดายด้านศีลธรรมถือว่าพบได้น้อยกว่าความเสียดายประเภทอื่นแต่เป็นความเสียดายที่ฝังลึกที่สุด ความเสียดายในเรื่องนี้เผยให้เห็นว่ามนุษย์เราโหยหา ‘ความดี’ และสอนให้เรารู้ว่า เมื่อแคลงใจให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง

4) ความเสียดายด้านความสัมพันธ์ ความเสียดายด้านความสัมพันธ์เกิดขึ้นเมื่อความสัมพันธ์ของเรากับคนรอบตัวห่างเหินกัน แต่เราไม่ได้หรือไม่มีโอกาสเชื่อมต่อความสัมพันธ์นั้นกลับคืนมา เช่น เสียดายที่ไม่รักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนจนตอนนี้ห่างเหินกันหรืออีกฝ่ายเสียไปแล้ว เสียดายที่ไม่บอกรักพ่อแม่ให้มากกว่านี้ เสียดายที่ไม่ได้ใช้เวลากับคนรอบตัวให้มากขึ้น หรือเสียดายที่ปล่อยให้การทะเลาะเล็กๆ ทำให้ความสัมพันธ์ห่างเหิน

อย่างไรก็ดี พิงก์ได้เสริมว่า การเชื่อมต่อกลับไปหาใครสักคนเป็นเรื่องที่ง่ายมาก คนเรามักคิดไปเองว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกไม่สบายใจหรือรู้สึกแปลกหากวันดีคืนดีเราติดต่อไปหลังจากหายไปนาน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วคนเราเปิดรับและตอบรับในเชิงบวกมากกว่าที่คิด

ความเสียดายด้านความสัมพันธ์สอนให้รู้ว่ามนุษย์เราโหยหาความรักจากคนรอบตัว ในขณะเดียวกันความเสียดายนี้ก็สอนให้เรารู้ว่า ถ้าเรายังมีคนให้เชื่อมต่อความสัมพันธ์ก็จงติดต่อไปหาคนๆ นั้น แต่ถ้าคนที่เราละเลยไม่อยู่กับเราแล้ว ก็จงประคับประคองความสัมพันธ์ที่ยังมีอยู่ให้ดีเพื่อไม่ให้เสียดายในภายหลัง

ก้าวผ่านความเสียดาย

แม้ The Power of Regret จะบอกถึงข้อดีของความเสียดายมาตลอดในสองบทที่ผ่านมา แต่ในบทสุดท้ายพิงก์ก็ย้ำเตือนว่า แม้ความเสียดายจะเปรียบเสมือนยาที่ให้คุณ แต่ก็อย่าลืมว่ายาทุกชนิดล้วนมีข้อควรระวัง การติดอยู่กับอดีตและนึกเสียดายสิ่งที่ทำไปบ่อยๆ ก็เป็นอันตรายได้ พิงก์จึงให้วิธีรับมือกับความเสียดายให้เกิดโทษน้อยสุดพร้อมผลักดันให้เกิดประโยชน์สูงสุด

สำหรับความเสียดายต่อสิ่งที่กระทำลงไป เราสามารถรับมือกับความเสียดายประเภทนี้ได้สองทาง

1) แก้ไขสิ่งที่ทำลงไป เช่น การขอโทษคนเราเคยทำไม่ดีไว้ หรือติดต่อกลับไปหาคนที่ห่างหาย

2) ปรับมุมมอง ‘ดีแค่ไหนแล้ว’ ต่อสิ่งที่เราทำไป เช่น เสียดายเวลาเรียนในสายที่ไม่ชอบไปหลายปี แต่ ‘ดีแค่ไหนแล้ว’ ที่ได้เจอเพื่อนดีๆ หรือเสียดายที่แต่งงานกับคนที่ไม่ใช่ แต่ ‘ดีแค่ไหนแล้ว’ ที่มีลูกๆ ที่น่ารัก และจำไว้ว่าทุกอย่างล้วนมีโอกาสออกมาแย่กว่าที่เป็นอยู่

สำหรับความเสียดายต่อสิ่งที่เราไม่ได้ทำและต่อสิ่งที่กระทำลงไป เราสามารถรับมือกับความเสียดายทั้งสองประเภทได้ในสามขั้นตอน ได้แก่

1) เปิดเผยตัวเอง (Self-disclosure) เพราะการที่เราแชร์ความเสียดายของเราผ่านการเขียนบันทึก การอัดเสียงตัวเอง หรือการเล่าให้คนอื่นได้ฟังจะช่วยลดภาระที่เราแบกรับ ช่วยเราจัดระเบียบการคิด และยังช่วยเพิ่มความสนิทสนมระหว่างผู้พูดและผู้ฟังอีกด้วยในกรณีที่เราเล่าให้คนอื่นฟัง

2) เมตตาตัวเอง (Self-compassion) เพราะการยอมรับว่าความผิดพลาดในชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นมนุษย์จะช่วยให้เรามองอารมณ์ลบอย่างเป็นกลาง โดยที่เราไม่มองความผิดพลาดเป็นเรื่องใหญ่โตแต่ก็ไม่ลืมความผิดพลาดจนหลงตัวเอง (สามารถอ่านเรื่องการเมตตาตัวเองเพิ่มได้ที่นี่)

3) ออกห่างจากตัวเอง (Self-distancing) เพราะการที่เราถอยห่างออกมาและตัดสินตัวเองอยู่ห่างๆ จะช่วยให้เราวิเคราะห์ความผิดพลาดโดยไม่รู้สึกละอายใจต่อตัวเอง และหาทางออกไปสู่ทางที่ดีกว่าได้อย่างเป็นกลาง ซึ่งการออกห่างจากตัวเองก็ทำได้หลายแบบไม่ว่าจะเป็น ลองจินตนาการว่าตัวเองเป็นคนอื่นที่มองเข้ามาในสถานการณ์นี้อีกที ลองจินตนาการว่าในอีกสิบปีข้างหน้าจะรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์นี้ หรือลองแทนตัวเองด้วยสรรพนามบุรุษที่สามแทนสรรพนามบุรุษที่หนึ่งเวลาเล่าถึงสถานการณ์นี้

แม้เราจะรับมือกับความเสียดายที่เกิดขึ้นแต่ก็ควรตระหนักไว้ว่าความเสียดายย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ เราจึงควรคาดหวังความเสียดายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หากสิ่งที่เราเผชิญอยู่ไม่ใช่หนึ่งในสี่ความเสียดายหลักก็ให้ตัดสินใจไปเลยโดยไม่ต้องย้อนมองมา แต่หากเราเผชิญหน้ากับความเสียดายหลักทั้งสี่อยู่ ให้ลองจินตนาการถึงตัวเองในอนาคต และมองย้อนกลับมาว่าทางเลือกไหนจะนำพาเราไปสู่ ไม่ใช่หนทางที่เราจะไม่เสียดาย แต่เป็นหนทางที่เราจะเสียดายน้อยที่สุด 

เพราะถึงแม้แฮร์รี เอส. ทรูแมน จะเคยกล่าวไว้ว่า

“อย่าเด็ดขาด อย่านึกเสียดายแม้แต่นาทีเดียว มันเสียเวลา” 

แต่หนังสือ The Power of Regret ก็ทำให้ผมรู้ว่า ความเสียดายนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของประสบการณ์การเป็นมนุษย์ที่ทุกคนต้องเจออย่างเลี่ยงไม่ได้ และหากใช้มันให้ถูกวิธี โดยการมองย้อนกลับไปอย่างไตร่ตรอง เรียนรู้จากมัน และพยายามชดเชยในสิ่งที่ทำไป ความรู้สึกเชิงลบนี้ก็สามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานบวกที่ขับเคลื่อนเราไปสู่ทิศทางที่ถูกต้องได้

อ้างอิง

https://shorturl.asia/FLqSn

https://shorturl.asia/Pev3p

https://shorturl.asia/cmBfI

The post The Power of Regret ก้าวไปข้างหน้าสู่ทิศทางที่ถูกต้องด้วย ‘พลังแห่งความเสียดาย’ appeared first on a day magazine.

หากใครติดตามผลงานของ คริสโตเฟอร์ โนแลน (Christopher Nolan) มาบ้าง อาจไม่แปลกใจที่ผู้กำกับชาวอังกฤษท่านนี้เลือกเล่าเรื่องของนักฟิสิกส์ทฤษฎี เจ. โรเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์ (J. Robert Oppenheimer) ผู้ได้รับฉายาบิดาแห่งระเบิดนิวเคลียร์ 

เพราะประเด็นว่าด้วย ‘หายนะจากความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์’ ก็ปรากฏให้เห็นบ่อยในหนังของโนแลน ตั้งแต่ใน Batman Begins (2005) ที่เครื่องปล่อยพลังคลื่นไมโครเวฟถูกวายร้ายนำไปใช้ทำลายเมือง หรือใน Tenet (2020) ที่เทคโนโลยีการย้อนเวลานำพาสงครามโลกครั้งที่สามมาสู่มนุษย์

โดย Oppenheimer (2023) ดัดแปลงจาก American Prometheus หนังสือชีวประวัติของ ออปเพนไฮเมอร์ ที่ตีพิพม์ในปี 2005 ตัวหนังพาเราย้อนเวลาไปยุคสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อสำรวจชีวิตของนักฟิสิกส์ทฤษฎีผู้นี้ตั้งแต่ตอนที่เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำ ‘โปรเจกต์แมนแฮตตัน’ ในการสร้างระเบิดนิวเคลียร์ขึ้นมาเพื่อต่อกรกับพรรคนาซี จนถึงเหตุการณ์หลังการใช้ระเบิดนิวเคลียร์ที่ส่งผลต่อสภาพจิตใจของผู้ที่สร้างมันต่อการเมืองระหว่างประเทศ และต่ออนาคตของมนุษยชาติ

“บัดนี้ข้าคือความตาย คือผู้ทำลายล้างโลก”

หนึ่งในนักแสดงหลัก แมตต์ เดมอน (Matt Damon) ได้ออกมาบอกว่าสคริปต์ของ Oppenheimer นั้นไม่เหมือนสคริปต์ไหนที่เขาเคยอ่าน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่โนแลนเขียนสคริปต์หนังในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ซึ่งโนแลนได้ให้เหตุผลไว้ว่า เขาต้องการให้ใครก็ตามที่อ่านบทนี้เข้าใจอย่างชัดเจนว่าหนังพยายามเข้าไปสำรวจจิตใจของออปเพนไฮเมอร์อย่างเต็มที่

และหน้าที่ในการทำความเข้าใจและถ่ายทอดตัวละครนี้ก็ตกเป็นของ คิลเลียน เมอร์ฟีย์ (Cillian Murphy) ผู้ได้ให้สัมภาษณ์ไว้ว่านี่เป็นหนึ่งในบทที่ยากที่สุดที่เขาเคยแสดงมา ซึ่งคิลเลียนก็สามารถถ่ายทอดความแตกสลายของตัวละครนี้ออกมาอย่างน่าเชื่อถือ ตั้งแต่การลดน้ำหนักเพื่อให้มีรูปร่างผอมบางใกล้เคียงออปเพนไฮเมอร์ที่สุด หรือการใช้แววตาแบบ ‘Thousand-yard stare’ อันเป็นแววตาของคนที่ประสบกับบาดแผลทางใจจากการที่อาวุธของตนถูกใช้คร่าชีวิตคนนับแสนและตระหนักถึงความน่ากลัวของสิ่งที่ตัวเองสร้าง 

ความสำเร็จและความเจ็บปวดของออปเพนไฮเมอร์ยังถูกเปรียบเปรยผ่านเรื่องราวของเทพเจ้ากรีก ‘โพรมีธีอุส’ ผู้ขโมยไฟจากพระเจ้ามาให้มนุษย์ ซึ่งการกระทำนี้ส่งผลให้โพรมีธีอุสถูกพระเจ้าลงโทษ โดนนกอินทรีกินตับจนตายและเกิดใหม่วนไปอย่างนี้ตลอดกาล ‘ไฟ’ ของโพรมีธีอุสยังเป็นสัญญะของอาวุธนิวเคลียร์ เพราะด้วย ‘ไฟ’ นั้น มนุษย์ก็ได้พัฒนาเทคโนโลยีและสร้างอารยธรรมอันยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ แต่ด้วย ‘ไฟ’ นั้น มนุษย์ก็ได้สร้างอาวุธอันร้ายแรงขึ้นมาด้วยเช่นกัน และด้วย ‘ไฟ’ นั้น โพรมีธีอุสและออปเพนไฮเมอร์ก็ต้องทุกข์ทรมานไปจนตาย

“พวกเขาจะไม่กลัวมันจนกว่าจะเข้าใจมัน 

และพวกเขาจะไม่เข้าใจมันจนกว่าจะได้ใช้มัน”

เมื่อ ‘เสด็จพ่อ’ แห่งวงการภาพยนตร์ผู้โด่งดังจากการเน้นใช้เอฟเฟ็กต์จริงตั้งแต่สร้างห้องจำลองความฝันที่หมุน 360 องศาได้ จนถึงเอาเครื่องบินมาวิ่งชนสนามบินจริงๆ ประกาศสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับผู้คิดค้นระเบิดนิวเคลียร์ และยังยืนยันว่าฉากระเบิดที่สำคัญที่สุดในเรื่องอย่าง ‘Trinity Test’ หรือฉากการจุดระเบิดนิวเคลียร์ครั้งแรกของโลกจะไม่ใช้ซีจี เพราะโนแลนต้องการสร้างฉากระเบิดให้ออกมาน่ากลัวที่สุด ข่าวนี้ก็ได้กลายเป็นมุกตลกบนอินเทอร์เน็ตถึงกาลอวสานของโลกไปเรียบร้อย

แต่เอาจริงๆ มุกนี้ก็ทำให้เราสงสัยว่า ทางทีมงานจะจำลองการระเบิดระดับนั้นโดยไม่ใช้ซีจีได้อย่างไร ซึ่งคำตอบก็คือเทคนิคการถ่ายภาพแบบสร้างมุมมองลวงตา (Forced Perspective) โดยทางทีมงานสร้างระเบิดขึ้นมาจริง แต่เป็นเวอร์ชันที่เล็กกว่าและใช้เชื้อเพลิงจากน้ำมันปิโตรเลียมแทนพลังงานอะตอม และถ่ายการระเบิดแบบใกล้ๆ เพื่อให้ออกมาดูใหญ่ในจอ

ต้องบอกว่าผลตอบแทนนั้นคุ้มค่ามาก ซึ่งถ้าจะมีอะไรทำให้เราไม่กลับไปดูหนังเรื่องนี้ซ้ำก็คงเป็นฉากระเบิดนี่แหละ เพราะตลอดระยะเวลาสามชั่วโมง ด้วยการผสมผสานระหว่างภาพและเสียง ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกถึงความน่ากลัวของระเบิดนิวเคลียร์จริงๆ

เท้าความก่อนว่าก่อนการระเบิด ‘Trinity Test’ ตัวหนังได้หย่อนช็อตสั้นๆ เป็นน้ำจิ้มที่ทำให้คนดูพอเห็นถึงพลังของระเบิดดังกล่าวไว้ตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งแค่ช็อตเหล่านั้นก็สะเทือนเก้าอี้ในโรงได้ จนเมื่อถึงฉากที่เป็นอาหารจานหลักอย่าง ‘Trinity Test’ คนดูอย่างเราได้คาดหวังถึงแรงระเบิดไว้แล้ว ทำให้ตั้งแต่ฉากนับถอยหลังก่อนการระเบิด ทั่วทั้งโรงหนังก็หายใจได้ไม่ทั่วท้อง และในชั่วพริบตาที่การระเบิดเกิดขึ้น เราก็กลายเป็นตัวละครในจอที่ได้ประจักษ์ถึงความน่ากลัวที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อน และทำให้เราเข้าใจว่าทำไมออปเพนไฮเมอร์ถึงพยายามต่อต้านการใช้อาวุธนิวเคลียร์นับแต่นั้นมา

“พวกเราคิดว่ามันอาจเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่อาจทำลายโลกได้… 

…ผมเชื่อว่ามันเกิดขึ้นแล้ว”

และสิ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้เมื่อพูดถึงหนังของผู้กำกับคนนี้ก็คือ ‘เวลา’ โนแลนเป็นผู้กำกับ ‘Auteur’ ที่มีลายเซ็นเด่นชัดในเรื่องของ ‘เวลา’ มาแต่ไหนแต่ไร อย่าง Memento (2000) ที่เล่าเรื่องตัดสลับอดีตและปัจจุบันเพื่อจำลองสภาวะความจำเสื่อมของตัวเอก Inception (2010) ที่เวลาเดินช้าเร็วต่างกันไปตามห้วงความฝัน Dunkirk (2017) ที่เล่าผ่านสามเส้นเรื่องซึ่งเกิดในระยะเวลาก่อนหลังต่างกัน หรือในภาพยนตร์เรื่องก่อนหน้า Tenet (2020) ที่เวลาสามารถไหลย้อนกลับได้

ภาพยนตร์ Oppenheimer เองก็หนีไม่พ้น ‘ความไม่เป็นเส้นตรงของเวลา’ เพราะในครึ่งแรก นอกจากตัวหนังจะเล่าถึงการสร้างระเบิดปรมาณูในปี 1942-1945 แล้ว ยังมีการแทรกเหตุการณ์หลัง ‘Trinity Test’ ในปี 1954 มาเป็นช่วงๆ เหตุการณ์เหล่านี้เป็นการไต่สวนออปเพนไฮเมอร์ถึงความภักดีต่อประเทศ และการสืบพยานของ ลูอิส สเตราส์ (Lewis Strauss) หนึ่งในคณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณู เพื่อขจัดอิทธิพลทางการเมืองของออปเพนไฮเมอร์เพราะจุดนั้นเขาพยายามผลักดันให้ยุติการพัฒนาของอาวุธนิวเคลียร์ 

ในตอนแรกเราจะไม่เข้าใจเหตุการณ์หลัง ‘Trinity Test’ เหล่านี้มากนัก เพราะตัวหนังยังไม่ให้ชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่มากพอจนสามารถนำมาประกอบเพื่อเห็นภาพรวมได้ แต่เราจะเริ่มเห็นภาพใหญ่มากขึ้นก็หลังผ่านกลางเรื่องไปแล้ว ซึ่งการเล่าเรื่องดังกล่าวเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาด เพราะเราเห็นมาแล้วว่าจะเกิดอะไรต่อหลังการระเบิด และทำให้คนดูตั้งตัวได้ว่าหนังจะไม่จบหลังระเบิดถูกสร้างเสร็จและเฝ้ารอเหตุการณ์หลังจากนั้น 

ในแง่หนึ่งการเล่าเรื่องแบบนี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับตัวระเบิดนิวเคลียร์ ที่ในครึ่งแรกตัวหนังมีการหย่อนปมต่างๆ ไว้อย่างช้าๆ เหมือนกับการค่อยๆ เก็บสะสมธาตุพลูโทเนียมเพื่อรอวันประกอบกลายเป็นอาวุธสมบูรณ์ จนถึงในช่วงครึ่งหลังของเรื่องหลังจากการระเบิดของอาวุธนิวเคลียร์ ที่แม้ฉากส่วนมากจะเป็นการพูดคุยในห้อง แต่ก็อัดแน่นไปด้วยดราม่าและความตรึงเครียดเสมือนปฏิกิริยาลูกโซ่หลังการระเบิดที่ทำเอาคนดูแทบไม่ได้พักหายใจ

“นี่ไม่ใช่อาวุธแบบใหม่ มันคือโลกใบใหม่”

และดังที่ได้กล่าวไป Oppenheimer ยังพาเราไปสำรวจสภาวะการเมืองในปี 1954 หลังการพัฒนาของระเบิดนิวเคลียร์ ซึ่งหลังจากออปเพนไฮเมอร์ได้เห็นถึงอานุภาพของอาวุธนิวเคลียร์ที่เขาสร้าง เขาจึงพยายามผลักดันผ่านช่องทางสาธารณะให้ยุติการใช้อาวุธเหล่านี้ซึ่งขัดกับสิ่งที่รัฐบาลอเมริกาต้องการ เพราะทางรัฐบาลต้องการพัฒนาระเบิดนิวเคลียร์ต่อเพื่อรับมือกับสงครามนิวเคลียร์ที่อาจเกิดขึ้นกับฝั่งโซเวียต

แน่นอนว่า Oppenheimer สนับสนุนแนวคิดของออปเพนไฮเมอร์ในการยุติการใช้อาวุธนิวเคลียร์ เพราะตัวหนังมีการวิจารณ์กลุ่มผู้มีอำนาจอย่างหนักหน่วงในช่วงครึ่งหลัง

ในพาร์ตหนึ่ง ออปเพนไฮเมอร์ต้องเผชิญกับการต่อต้านจากรัฐบาลที่พยายามดึงอดีตที่เคยยุ่งเกี่ยวกับลัทธิคอมมิวนิสต์มาใช้เล่นงานและกำจัดอิทธิพลของเขา โดยบทสรุปของนักฟิสิกส์ผู้นี้ได้ถูกทางรัฐบาลกำหนดไว้อยู่แล้ว การไต่สวนต่างๆ จึงเป็นเพียงแค่ฉากที่ทำไปตามพิธี ซึ่งพาร์ตนี้ก็ทำเอาจุกอยู่ไม่น้อยเพราะมันสะท้อนความเป็นการเมืองที่ยังคงเกิดขึ้นอยู่ในหลายๆ สังคมในปัจจุบัน 

หรือในฉากหนึ่งที่เหล่าผู้นำในรัฐบาลสหรัฐกำลังเลือกสถานที่ทิ้งระเบิดในญี่ปุ่น ผู้นำคนหนึ่งได้กล่าวว่า ไม่อยากให้ระเบิดลงที่โตเกียวเพราะเป็นแหล่งวัฒนธรรมญี่ปุ่น ก่อนจะเสริมว่าตนกับภรรยาเคยไปฮันนีมูนและชอบที่นั่นมาก ฉากนี้ก็แสดงถึงความตลกร้ายของเหล่าผู้มีสิทธิ์เลือกให้ใครอยู่ใครตายด้วยเหตุผลอันไร้สาระ

และในฉากสุดท้ายที่ออปเพนไฮเมอร์คุยกับไอน์สไตน์ จะเห็นได้ตั้งแต่ตัวอย่างแล้วว่า Oppenheimer จะมีทั้งภาพสีและภาพขาวดำ (ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภาพยนตร์ IMAX ถ่ายในภาพขาวดำ พูดได้ว่าหากออปเพนไฮเมอร์เป็นบิดาแห่งระเบิดนิวเคลียร์ โนแลนก็เป็นบิดาแห่งกล้อง IMAX ภาพขาวดำ) ซึ่งภาพขาวดำแทนมุมมองของสเตราส์ผู้หมกมุ่นว่าพระเอกคุยเรื่องอะไรกับไอน์สไตน์ สเตราส์กลัวว่าออปเพนไฮเมอร์ไปเป่าหูไอน์สไตน์ให้เกลียดเขา ในขณะที่ภาพสีแทนมุมมองของออปเพนไฮเมอร์ที่ในตอนสุดท้ายเฉลยว่า พวกเขาไม่ได้พูดถึงสเตราส์เลยแต่พูดถึงเรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นมาก นั่นคือปฏิกิริยาลูกโซ่จากการกดระเบิดที่อาจทำให้เกิดการระเบิดต่อไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุดและทำลายโลกลงทั้งใบ

ฉากดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่าสเตราส์นั้นมัวแต่หมกมุ่นกับเกมการเมืองของตัวเอง ในขณะที่ออปเพนไฮเมอร์ผู้รู้ถึงอำนาจของอาวุธที่ตนสร้างกลับกังวลในถึงชะตากรรมของมนุษยชาติต่อจากนี้ และถึงแม้ปฏิกริยาลูกโซ่ดังกล่าวจะไม่ได้เกิดขึ้น แต่ออปเพนไฮเมอร์ก็ตระหนักว่าตั้งแต่วินาทีที่ระเบิดนิวเคลียร์ถูกใช้งานครั้งแรก มนุษยชาติก็ไม่เพียงแต่ได้ประจักษ์กับอาวุธชนิดใหม่ แต่ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ พวกเขาก็ได้ก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่เป็นที่เรียบร้อย

และสุดท้ายก็ไม่มีอะไรที่บิดาแห่งอาวุธนิวเคลียร์ผู้นี้จะสามารถทำเพื่อหยุดยั้งมันได้

อ้างอิง

https://collider.com/christopher-nolan-movies-science-destruction-oppenheimer/

https://www.businessinsider.com/how-christopher-nolan-oppenheimer-atomic-bomb-trinity-test-no-cgi-2023-7

https://time.com/6296257/oppenheimer-nuclear-nonproliferation/

https://movieweb.com/christopher-nolan-oppenheimer-script-first-person-reason/

https://metrophiladelphia.com/christopher-nolan-breaks-down-the-best-ways-to-watch-a-movie/

The post Oppenheimer จิตใจที่แตกสลายของผู้ทำลายโลก appeared first on a day magazine.

เพราะนับตั้งแต่ปี 1954 ที่นวนิยาย The Fellowship of the Ring ซึ่งเป็นหนังสือเล่มแรกในไตรภาค The Lord of the Rings ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก (โอเค ถ้าคุณทันอันนี้ก็อาจจะอายุเยอะอยู่) ซีรีส์แฟนตาซีนี้ก็กลายเป็นส่วนสำคัญต่อวัฒนธรรมป็อปคัลเจอร์อย่างปฏิเสธไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นอิทธิพลต่อนวนิยายแฟนตาซีชื่อดังอย่าง Game of Thrones อิทธิพลต่อวงดนตรีร็อกอย่าง Led Zeppelin หรือแม้แต่อิทธิพลต่อวงการเกมอย่าง Dungeons and Dragons และ Warhammer

และผมก็เป็นคนหนึ่งที่ The Lord of the Rings เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตตั้งแต่ยังหัวเกรียน ซึ่งภาพยนตร์ชุดนี้ก็มีความหมายต่อชีวิตผมต่างไปตามช่วงวัย ไม่ว่าจะตั้งแต่วัยเด็กที่ชอบในเรื่องราวการผจญภัยไปสู่สถานที่ต่างๆ ของเหล่าตัวเอก ชอบความเท่ของโลกแฟนตาซีมิดเดิลเอิร์ธ พอโตขึ้นมาหน่อยก็ชอบในความมีมิติต่างๆ ของตัวละคร การใช้ภาษาอันสละสลวย และความลุ่มลึกของโลกที่ผู้เขียนรังสรรค์ขึ้น

จนถึงในขณะที่ผมเขียนอยู่นี้ ก็เป็นช่วงเหมาะเจาะครบรอบ 100 ปีของค่าย Warner Bros. ทางค่ายจึงได้นำภาพยนตร์ The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) กลับมาฉายใหม่ และด้วยความที่เป็นแฟนคลับของโลกมิดเดิลเอิร์ธอยู่แล้ว ผมเลยไม่รีรอขอไปดูภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นรอบแรกในโรง 

และในการดูใหม่รอบนี้ ผมก็ได้พบความหมายใหม่ในภาพยนตร์เรื่องนี้อีกครั้ง

เมื่อทั่วทั้งมิดเดิลเอิร์ธกำลังจะถูกครอบงำด้วยอำนาจมืด…

ดัดแปลงจากหนังสือชื่อเดียวกันโดย เจ.อาร์.อาร์. โทลคีน The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) เล่าถึงฮอบบิท สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ตัวเล็กกว่าครึ่งหนึ่ง นามว่า โฟรโด แบ็กกินส์ ผู้ได้รับ ‘แหวนแห่งอำนาจ’ มาจากลุงของเขา แต่โฟรโดหารู้ไม่ว่าแหวนดังกล่าวถูกสร้างขึ้นในอดีตกาลโดยจอมมาร เซารอน ผู้หวังปกครองแผ่นดินมิดเดิลเอิร์ธด้วยพลังของแหวน แต่ด้วยการรวมพลังของมนุษย์และเอล์ฟ สุดท้ายเซารอนก็พ่ายแพ้ไป อย่างไรก็ตาม 2,500 ปีต่อมา เซารอนกลับมาอีกครั้ง สิ่งเดียวที่จอมมารต้องการในการกลับคืนสู่อำนาจอย่างสมบูรณ์ก็คือ แหวนแห่งอำนาจ เพราะฉะนั้นชะตากรรมของมิดเดิลเอิร์ธจึงตกอยู่ในมือของโฟรโดและเหล่าคณะพันธมิตรแห่งแหวน ที่ต้องออกเดินทางนำแหวนไปทำลาย ณ มอร์ดอร์ ดินแดนของจอมมาร ซึ่งเป็นสถานที่เดียวที่สามารถทำลายแหวนได้

พล็อตเรื่องของ The Lord of the Rings ไม่มีอะไรมาก โฟรโดและผองเพื่อนต้องออกเดินทางไปทำลายแหวนที่มอร์ดอร์ แต่สิ่งที่ทำให้ไตรภาคนี้โดดเด่นคือความรวยในรายละเอียดที่ผู้เขียนบรรจงประดิษฐ์ขึ้นมา ซึ่งตัวภาพยนตร์ The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring ก็ถ่ายทอดบรรยากาศของโลกมิดเดิลเอิร์ธจากตัวหนังสือออกมาสู่จอภาพยนตร์ได้อย่างมีชีวิตชีวา ไม่ว่าจะเป็นความสวยงามในวิถีชีวิตอันเรียบง่ายของ เดอะ ไชร์ หมู่บ้านบนเนินเขียวขจีของเหล่าฮอบบิท ความสวยงามในความหรูหราเปล่งออร่าของ ริเวนเดลล์ ดินแดนมหัศจรรย์ท่ามกลางหุบเขาของเหล่าเอลฟ์ ไปจนถึงความสวยงามในความน่าหวาดระแวงของ เหมืองแห่งมอเรีย อาณาจักรอันล่มสลายของเหล่าคนแคระ

ความหวังทั้งหมดที่ถูกแบกรับไว้โดยคนตัวเล็กคนเดียว…

และอย่างที่ได้เกริ่นไว้ ผมได้ค้นพบความหมายใหม่ใน The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring จากการดูภาพยนตร์เรื่องนี้ในโรงรอบล่าสุด เพราะด้วยอายุที่มากขึ้น ด้วยขาข้างหนึ่งที่ก้าวเข้าสู่ชีวิตการทำงาน และด้วยภาระมากมายที่ตามมา ปัญหาที่ดูรายล้อมจนไร้ทางออกเหล่านี้ทำให้ผมเข้าใจในตัวโฟรโดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถ้าใครตาม The Lord of the Rings มาบ้างอาจจะเคยได้ยินที่คนทั่วโลกแซวกันว่า “จริงๆ แล้วแซมคือตัวเอกของเรื่องต่างหาก” เพราะตลอดทั้งการผจญภัย เป็นแซมนี่แหละที่จัดการอะไรหลายๆ อย่างให้โฟรโด ตั้งแต่ตามไปช่วยตอนโฟรโดจมน้ำ หรือคอยเตือนสติโฟรโดตอนจะโดนแหวนครอบงำ ในขณะที่พระเอกของเรานั้นได้แต่เดินไปเดินมา ถูกภูตปีศาจแทง ถูกหมึกยักษ์ลากลงน้ำ แล้วก็ถูกโทรลล์แทงอีกที เห้ย…แล้วตกลงเรามีพระเอกไว้ทำอะไรนะ…

ซึ่งจริงๆ แล้วตัวพระเอกที่ดูเหมือนไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินถือแหวนไปวัน ๆ กำลังต่อสู้กับศัตรูตลอดเวลา เพราะการต่อสู้ของโฟรโดนั้นไม่ใช่การต่อสู้กับศัตรูภายนอก แต่เป็นการต่อสู้กับศัตรูภายในต่างหาก

พลังของแหวนแห่งอำนาจในการครอบงำจิตใจผู้คนนั้นเด่นชัดตลอดทั้งเรื่อง เราเห็น อิซิลดูร์ กษัตริย์แห่งกอนดอร์ถูกความโลภกลืนกิน ไม่ยอมทำลายแหวนแห่งพลังหลังจากพิชิตเซารอนได้ และเลือกเก็บแหวนเอาไว้ใช้เอง นำไปสู่จุดจบของอิซิลดูร์ในที่สุด จากนั้นแหวนก็ตกไปสู่การครอบครองและครอบงำจิตใจของ กอลลัม ทำให้มันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเป้าหมายเดียวในชีวิตคือการดูแลแหวน จนถึงขั้นเรียกแหวนวงนี้ว่า “ของรักของข้า” หรือแม้แต่หนึ่งในคณะพันธมิตรแห่งแหวนอย่าง โบโรเมียร์ เองก็ถูกพลังของแหวนดึงดูดจนหันมาทำร้ายโฟรโดเพื่อแย่งชิงแหวนมาครอบครอง

จากฉากเหล่านี้เราสามารถมองได้ว่าแหวนแห่งอำนาจนั้นเป็นตัวแทนของแนวคิดเชิงนามธรรมของ ‘สิ่งล่อใจ’ ที่ถูกทำให้เป็นรูปธรรมในรูปแบบของสิ่งของ ตัวละครอย่างอิซิลดูร์และกอลลัมต่างถูกแหวนดึงดูดไว้ให้เสพติดต่อสิ่งล่อใจนั้น ไม่ว่าจะเป็นการเสพติดต่ออำนาจที่แหวนมอบให้หรือการเสพติดต่อวัตถุที่เป็นตัวแหวน และถ้าใครเคยเสพติดอะไรสักอย่าง เป็นต้นว่าอาหาร อินเทอร์เน็ต หรือสารเสพติด จะรู้ว่าการหลุดจากวังวนนั้นมันยากแค่ไหน ซึ่งหากมองในมุมโฟรโด ฮอบบิทตัวนี้ต้องคอยต่อต้าน ‘สิ่งล่อใจ’ ที่แขวนอยู่รอบคอตลอดการเดินทาง

สิ่งที่โฟรโดต้องแบกรับไม่ใช่แค่แหวนวงหนึ่ง เพราะหากพูดกันตามจริง ถ้าภารกิจทำลายแหวนนี้ไม่สำเร็จก็หมายถึงจุดจบของโลกทั้งใบ ประกอบกับการที่ทั้งเรื่องตัวละครต่างๆ ซ้ำเติมนักหนาว่าภารกิจทำลายแหวนนี้ช่างดูไร้ความหวังสุดๆ การถือครองแหวนแห่งอำนาจจึงเปรียบเสมือนการแบกโลกทั้งใบที่ถาโถมใส่ในทุกฝีก้าวที่โฟรโดออกเดิน

หนึ่งในการตีความที่เราชอบมากของการเป็นผู้แบกรับแหวนแห่งอำนาจคือ การแทนภาระนี้กับภาวะโรคซึมเศร้า การเป็นผู้ถือครองแหวนแห่งอำนาจเปลี่ยนพฤติกรรมของโฟรโดจากที่เป็นคนร่าเริง โหยหาการผจญภัย และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไปสู่คนที่กังวลและหวาดระแวงถึงภัยอันตรายที่รายล้อมรอบตัวตลอดเวลา นอกจากนี้ภาระของแหวนยังกีดกันโฟรโดจากคนอื่นๆ เพราะถึงแม้จะมีผู้ที่ร่วมเดินทางไปด้วยกัน แต่คงไม่มีใครรอบตัวโฟรโดที่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเข้าใจในสิ่งที่เขาเผชิญอยู่ 

แต่ท่ามกลางความมืดมิดก็ยังมีแสงสว่างอยู่ ตลอดการเดินทางโฟรโดได้รับการช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะจากเหล่าฮอบบิทที่สนิทกันมานานและไม่ทอดทิ้งกัน หรือจากคณะพันธมิตรแห่งแหวนที่เพิ่งเจอกันแต่ก็เต็มใจช่วย ซึ่งโทลคีนเน้นย้ำถึงความสำคัญของมิตรภาพมากถึงขนาดเอาไปตั้งเป็นชื่อภาค (The Fellowship of the Ring แปลว่า คณะพันธมิตรแห่งแหวน) 

และถึงแม้โฟรโดต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งโดยไม่มีใครเข้าใจถึงน้ำหนักของภาระนั้น ซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าในชีวิตจริงนั้นไม่มีใครที่จะเข้าใจคนอื่นได้เต็มร้อย แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าหากไร้ความช่วยเหลือจากแซมและคนอื่นๆ ภารกิจของโฟรโดคงจบลงตั้งแต่ออกจากเดอะไชร์ด้วยซ้ำ ซึ่งแน่นอนว่าบางทีเราอาจเป็นโฟรโดที่ต้องการความช่วยเหลือและบางทีเราอาจเป็นแซมที่ยื่นมือออกไปช่วยเหลือคนอื่นก็ได้เช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ The Lord of the Rings เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตและมอบแสงสว่างชี้ทางให้รู้ว่า หากคุณคิดว่าน้ำหนักของโลกทั้งใบกำลังถาโถมมาใส่คุณและรู้สึกว่ารอบตัวไม่เหลือใคร เหมือนที่โฟรโดกล่าวกับแซมหลังแยกจากคณะพันธมิตรแห่งแหวนว่า

“ข้าไม่คิดว่าเราจะได้เจอพวกเขาอีก” 

ลองเงยหน้าและมองรอบตัวดู เพราะบางทีคุณอาจพบแซมของตัวเองที่พร้อมเดินเคียงข้างท่ามกลางกาลอวสานของโลกนี้ไปสู่แสงสว่างและกระซิบคำปลอบประโลมกับคุณว่า

“ก็ไม่แน่หรอกท่านโฟรโด ก็ไม่แน่”

อ้างอิง

https://www.huffingtonpost.co.uk/maria-senise/how-the-lord-of-the-rings_b_5534013.html#:~:text=While%20watching%20The%20world%20of,ring%20acts%20as%20depression%20does.

The post 20 ปีแห่ง ‘อภินิหารแหวนครองพิภพ’ การเดินทางที่หนักหน่วงของเหล่าผู้กล้าตัวเล็กๆ appeared first on a day magazine.

ในวันที่มีฝนตกปรอยๆ ผมและเพื่อนๆ มายืนอยู่หน้าตึกสีแดงแห่งหนึ่งในย่าน RCA โดยที่หารู้ไม่ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า พวกเราจะกลายเป็นมิจฉาชีพกัน…

แต่พวกเราไม่ได้จะมาเป็นมิจฉาชีพจริงๆ หรอกครับ ขอให้สบายใจได้ ที่จริงแล้วเรามาเล่นเกมแนวสคริปต์ที่ให้จำลองบทเป็นแก๊งคอลเซ็นเตอร์ ชื่อเกมว่า ‘สายเรียกเข้า’ ที่ร้าน SoFun Club ต่างหาก

SoFun Club ตั้งอยู่ในย่าน RCA มีสีแดงโดดเด่น เป็นร้านเกมแห่งแรกในไทยที่ให้บริการเกมแนวสคริปต์ (aka ‘Script Murder’) ซึ่งเป็น ‘เกมเทเบิลท็อป’ (เกมจำพวกที่เล่นบนโต๊ะ) ที่ให้ผู้เล่นจำลองสวมบทบาทเล่นตามตัวละครที่ได้รับและทำการสืบสวนคดีในเรื่อง ซึ่งแต่ละเกมก็จะมีกิมมิกและวิธีเล่นที่แตกต่างกันไปตามเนื้อเรื่อง

โดยสิ่งที่ดึงดูดพวกเราให้มาที่ร้านนี้ก็คือ คลิปไวรัลที่ผู้คนมากหน้าหลายตามาเล่นเกมที่ร้านนี้แล้วต่างร้องไห้ไปตามๆ กัน พวกเราจึงเกิดความสงสัยว่าทำไมคนที่ไปต่างปล่อยน้ำตากันออกมาขนาดนั้น 

นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เราสืบเสาะถึงที่ตั้งของสถานที่ดังกล่าว และนั่งพูดคุยกับ อาร์ม-เจตนิพัทธ์ พัฒนพีระกุล Brand Director ของทางร้าน และ ชิบะ-ณัฐศิษฏ์ ชูอำนาจ หนึ่งในผู้ดำเนินเกม หรือที่เราเรียกว่า DM (Dungeon Master) ของ SoFun Club เพื่อขุดคุ้ยเบื้องหลังของเสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาในร้านเกมแนวสคริปต์นี้

บทที่ 1: ประกอบร่างสร้าง SoFun Club

SoFun Club เริ่มมาจากเกมแนวสคริปต์ หรือ Script Murder ซึ่งเป็นเกมที่มีต้นกำเนิดมาจากทางยุโรปและสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นจึงได้เข้ามาในประเทศจีนและกลายเป็นกระแสโด่งดังขึ้นมา โดยทาง SoFun Club เล็งเห็นโอกาสจึงนำ Script Murder เข้ามาในไทย โดยเกมในร้านก็มีตั้งแต่แนวแฟนตาซี แนวสยองขวัญ แนวระทึกขวัญ และแนวสืบสวน 

นอกจากนี้ Script Murder ยังถือว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับคนไทย ถึงแม้ในไทยจะมีเกมอย่าง Dungeons & Dragons ที่ให้สวมบทเป็นอาชีพต่างๆ แต่เกมที่ต้องสวมบทบาทเป็นตัวละครนั้นๆ เลยในไทยยังไม่ค่อยมี

“เชื่อว่าตอนเด็กๆ เวลาเราอ่านการ์ตูนหรือนิยาย เราก็อยากสวมบทเป็นตัวละครต่างๆ กันทั้งนั้น พอมีเกมแนวนี้ขึ้นมา เราก็อยากสวมบทเป็นตัวละครต่างๆ บ้าง” ชิบะกล่าว

วิธีคัดเลือกเกมหลักๆ ของ SoFun Club คือ

1. เกมต้องมีเนื้อเรื่องที่ดีและแปลกใหม่ อย่างแนวแฟนตาซีต้องล้ำไปเลย หรือแนวสืบสวนก็อาจอิงมาจากเรื่องจริง เป็นต้น 

2. กลไกการเล่นของเกมที่โดดเด่น ซึ่งวิธีการเล่นของแต่ละตัวละครต้องต่างออกไป เช่น บางคนต้องทำแอ็กชันบางอย่างเพื่อให้ได้ของบางอย่าง 

พอเลือกเกมได้แล้ว ก็จะเข้าสู่กระบวนการแปลเกมเพื่อมา Localized (การแปลพร้อมปรับเนื้อหาของตัวต้นฉบับให้เข้ากับสังคมผู้รับสาร) ให้เข้าบริบทสังคมไทย ซึ่งการ Localized เกมต้นฉบับภาษาจีนมาไทย หลักๆ จะเป็นการเปลี่ยนชื่อตัวละครหรือชื่อสถานที่ให้มีความเป็นไทย และอาจมีการปรับทัศนคติบางอย่างให้เหมาะกับสังคมไทยมากขึ้น ในจุดนี้ถ้าเกมนั้นๆ มีเนื้อหาประวัติศาสตร์หรือสังคมที่คนไทยอาจไม่เข้าใจและยากต่อการ Localized ก็อาจต้องทิ้งเกมนั้นไป

เมื่อแปลแล้วจะเป็นการเทสต์เกมเพื่อนทดสอบว่าเล่นแล้วสนุกหรือไม่ ซึ่งถ้าเทสต์แล้วเกมไม่สนุกก็อาจเสียการแปลไป หรือไม่ถ้าเกมยังพอใช้ได้ก็อาจนำมา Localized ใหม่ให้ดีขึ้น โดยเกมบางเกมอย่าง ‘บทกวีอำลา’ ที่คนคาดหวังมาก ก็อาจใช้เวลาถึงสี่ห้าเดือนในการทำเกมให้สมบูรณ์

SoFun Club มีทีมงานแบ่งเป็นสองพาร์ตหลักๆ คือ พาร์ตหน้าบ้านและพาร์ตหลังบ้าน พาร์ตหน้าบ้านจะเป็น DM ที่รับลูกค้า ในขณะที่พาร์ตหลังบ้านจะมีหน้าที่ทำคอนเทนต์ ทำสคริปต์ และคุยกับลูกค้าในช่องทางออนไลน์

โดยพาร์ตที่ยากที่สุดในการจัดการร้าน SoFun Club ตามความเห็นของชิบะก็คือพาร์ตของงานบัญชี ด้วยค่าใช้จ่ายเบื้องหลังที่ค่อนข้างเยอะ ไม่ว่าจะเป็นค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเช่า หรือค่าทำเกมที่รวมไปถึงการแปล การทำกล่อง ซึ่งค่าใช้จ่ายส่วนนี้เป็นส่วนที่ลูกค้าไม่เห็น ทางร้านจึงพยายามหาจุดกึ่งกลางที่ผู้เล่นรับได้และทางร้านไม่เจ็บหนักเกินไป

ถึงแม้การทำร้าน SoFun Club จะมีอุปสรรคและความท้าทายสูง แต่คุณชิบะก็บอกว่าสิ่งที่ทำให้ยังคงทำต่อคือความสนุกและแพสชัน

“ความสุขล้วนๆ แพสชันล้วนๆ เพราะเราสนุกกับมันจริงๆ ผมเชื่อว่าทุกคนที่อยู่ตรงนี้นี่เหนื่อยนะ เบื้องหลังเราเหนื่อยมากๆ แต่เวลาผู้เล่นเขาเล่นเสร็จแล้วมาบอกกับเราว่า ‘เฮ้ยคุณ โคตรสนุกเลยว่ะ อยากซ้ำต่อ’ มันดีใจ ตรงนี้มันเป็นแรงดันให้เราทำต่อ ว่าผู้เล่นเขาชอบ แล้วเราก็อยากที่จะทำให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ”

บทที่ 2: สืบสาว(เล่า)เรื่อง

หลังจากชิบะปิดท้ายด้วยคำพูดที่ใครได้ยินก็ต้องบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘โคตรหล่อ’ พวกเราก็พบว่า เราได้ขุดคุ้ยความเป็นมาของ SoFun Club ได้ระดับหนึ่งแล้ว จึงเห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะเรียนรู้กระบวนการในการเล่นเกมของร้านต่อ โดยเริ่มจากบทบาทที่สำคัญที่สุดนั่นก็คือ DM หรือ Dungeon Master

DM มีหน้าที่ดำเนินเกม ซึ่ง DM ก็สวมบทบาทเป็นหนึ่งในตัวละครเหมือนกัน โดยคนที่จะเป็น DM ได้ ต้องมีคุณสมบัติรอบด้าน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความกล้าแสดงออก นอกจากนั้น DM ต้องสามารถอธิบายเกมให้ผู้เล่นเข้าใจได้ง่าย ต้องมีความเป็นผู้นำสามารถควบคุมผู้เล่นได้ และต้องมีทักษะด้านการแสดงอีกด้วย 

หากเกมยากเกินไปหรือผู้เล่นไม่สามารถไปต่อได้ DM จะคอยไกด์ผู้เล่นให้ไปตามเนื้อเรื่องที่วางไว้ ดังนั้นจึงไม่เคยมีกรณีที่ผู้เล่นไม่สามารถจบเกมได้เพราะปัจจัยภายในเกม อย่างไรก็ตามชิบะได้กล่าวว่า ในกรณีที่เกมต้องตัดจบจริงๆ จะมาจากปัจจัยภายนอกมากกว่า อย่างผู้เล่นเล่นเกมสยองขวัญแล้วกลัวมากทำให้ไม่สามารถไปต่อได้ หรือเกมดราม่าที่ต้องอ่านเยอะแต่ผู้เล่นอ่านไม่เก่งทำให้ไม่สามารถตีความตัวละครได้ โดย DM จะพยายามหาทางออกที่เหมาะสมที่สุด และหากผู้เล่นไม่ไหวจริงๆ ถึงตัดจบ

ในส่วนของตัวเกม Script Murder นั้น หากใครต่ำกว่าอายุ 16 และกำลังอ่านบทความนี้อยู่ ต้องขอเบรกไว้ก่อน (แต่อ่านต่อไปได้นะครับ อย่าเพิ่งปิดหนี) เพราะผู้ที่จะมาเล่น Script Murder ได้ต้องมีอายุขั้นต่ำ 16 ปี เนื่องจาก Script Murder มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม ซึ่งบางช่วงอาจมีความรุนแรง แม้ผู้เล่นอาจมีวุฒิภาวะที่มากพอ แต่ทางร้านก็อยากป้องกันไว้ก่อน นอกจากนี้ยังมีเรื่องค่าใช้จ่ายที่อาจไม่เหมาะสมกับเด็กเท่าไหร่

พูดถึงเรื่องค่าใช้จ่าย ทาง SoFun Club ได้ให้ข้อมูลไว้ว่า การตั้งราคาของแต่ละเกมนั้นขึ้นอยู่กับความยากของเกม เกมง่ายที่เหมาะกับผู้เล่นใหม่ราคาก็จะต่ำลงมา เกมที่มีความยากปานกลางราคาก็จะมากขึ้น ส่วนเกมที่ใช้เวลาเล่นเยอะ อ่านเยอะ มีการสวมบทเป็นตัวละครมากขึ้น ราคาก็จะขยับขึ้นไปอีก

ส่วนผู้ที่สนใจเล่น Script Murder และมีอายุขั้นต่ำถึงเกณฑ์ ทางร้านก็เปิดให้จองคิวเล่นเกมและตรวจเช็กตารางว่างได้ทางเว็บไซต์ https://www.sofunclub.co อย่างไรก็ตามทางร้านขอไม่รับ Walk-in เนื่องจากจะไม่สามารถจัดหา DM ให้ได้ 

ในหนึ่งวัน SoFun Club สามารถจัดรอบเกมได้เต็มที่ประมาณ 12 โต๊ะ โดยทางร้านมี 6 ห้องเล่นเกม แบ่งเป็น 2 ช่วงคือหลังบ่ายโมงและหลังหนึ่งทุ่ม แต่บางเกมอาจมีเงื่อนไขบางอย่าง เช่น เกมที่ยาวหน่อยอย่าง ‘บทกวีอำลา’ ก็อาจจะกินเวลาทั้งวัน ทำให้ไม่สามารถเปิดสองรอบได้ และด้วยความฮิตของเกม ทำให้ในบางครั้งก็มีการจองกันข้ามเดือนกันเลยทีเดียว 

“ต้องเข้าใจว่าคอนดิชันเกมเราเยอะหน่อย ไม่ว่าจะเรื่องผู้เล่นต้องครบ เรื่องระยะเวลาเอย เรื่องจำนวนห้องเอย แต่เราก็พยายามดูแลผู้เล่นให้ได้เล่นอย่างเท่าเทียม” ชิบะเสริม 

นอกจากนี้ทางร้านยังแนะนำเกมมา 2 เกม ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 2 พาร์ต คือ

1) พาร์ตเกมดราม่า กับเกม ‘บทกวีอำลา’ (aka ‘ด้ายแดง’) ที่ชิบะบอกว่า อยากให้เล่นให้ได้เพราะเกมดีมาก แต่อาจไม่เหมาะกับมือใหม่เพราะมีจำนวนหน้าเยอะ ผู้เล่นใหม่จึงอาจเริ่มจากเกมง่ายๆ ก่อน แล้วค่อยพัฒนามาเป็นเกมนี้ 

2) พาร์ตเกมสืบสวน กับเกม ‘นักโทษเจ็ดวัน’ ที่ชิบะบอกว่าชอบมาก เป็นเกมที่เล่นแล้วว้าวมากทั้งในเรื่องคดีหรือตัวเนื้อเรื่อง จึงอยากให้ทุกคนได้สัมผัสเกมนี้

บทที่ 3: ตกตะกอนหลังการเล่น

หลังจากขุดคุ้ยเบื้องหลังกระบวนการดำเนินการเกมกันไปแล้ว ในพาร์ตนี้เราจะมาพูดถึงความรู้สึกและสิ่งที่ได้จากการเล่นเกมแนวสคริปต์ ไม่ว่าจะทั้งในมุมมองของผู้เล่นหรือมุมมองของทาง SoFun Club เองก็ตาม

แน่นอนว่าหลังเล่นเกมจบไปแล้ว ลูกค้าหลายคนก็กลับมาเล่นซ้ำอีก พวกเราจึงเกิดความสงสัยว่าอะไรใน Script Murder ที่ทำให้ผู้คนต่างติดใจพากันกลับมาเล่นตลอด ซึ่งชิบะตอบว่า เป็นเพราะเนื้อเรื่องของตัวเกมที่หลากหลาย และระดับความยากที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ผู้เล่นที่เข้าใจคอนเซ็ปต์และเนื้อหาของเกม ก็จะอินกับเกมมากขึ้นและอยากกลับมาเล่นเกมที่ยากขึ้น เหมือนเป็นการท้าทายตัวเองไปเรื่อยๆ

ผมถามคุณชิบะว่าสิ่งที่อยากให้คนมาเล่นได้กลับไปคืออะไร คุณชิบะตอบทันทีแทบไม่ต้องคิดว่า ประสบการณ์และการได้หาเพื่อนใหม่ 

“หลายๆ ครั้งมีผู้เล่นหลายๆ คนที่อายุ 30 เกือบ 40 ที่อยู่ที่ทำงานไม่มีเพื่อน แต่เขาถือว่าที่นี่เป็นบ้านของเขา ร้านเราเหมือนเป็นคอมมูนิตี้แห่งหนึ่ง มีคนที่ชอบอะไรเหมือนกัน อยากทำอะไรเหมือนกัน มารวมกันที่นี่” ชิบะเสริม

ซึ่งจุดนี้อาร์มและชิบะบอกว่าเป็นความประทับใจในการทำร้าน SoFun Club เพราะลูกค้าบางคนได้เจอเพื่อนที่ร้านนี้ที่สนิทกว่าเพื่อนที่ทำงานเสียอีก หรือบางครั้งลูกค้ามาเล่นเกมแล้วกลับไปคิดต่อว่าถ้าเป็นตัวละครนั้นจริงๆ ชีวิตจะเป็นแบบไหน นอกจากนี้ลูกค้าบางคนยังบอกว่าการเล่นเกม Script Murder ที่ชีวิตตัวละครตรงกับชีวิตเขา ก็ทำให้เขาได้ระบายความในใจออกมา และทำให้เข้าใจมุมมองคนอื่นมากขึ้น

ชิบะเสริมว่าสิ่งที่สนุกในการทำ SoFun Club นอกจากความสนุกของเนื้อหาเกมแล้ว หลักๆ คือการได้เจอผู้คนที่หลากหลาย ผู้คนที่ชอบอะไรคล้ายกันและมีประเด็นมาคุยกัน หรือเวลาที่ลูกค้าเล่นเกมแล้วประทับใจ อยากกลับมาซ้ำ อยากลองเกมแนวอื่นๆ

การทำ SoFun Club ได้เปลี่ยนมุมมองต่อคนของทั้งสองอย่างชัดเจน ทำให้พวกเขาได้เห็นความจริงมากขึ้น ได้รู้จักมนุษย์คนอื่นเยอะขึ้น รู้สึกเข้าใจโลก เข้าใจมนุษย์ ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์มากขึ้น 

“จริงๆ เรารู้สึกอยากเป็นเพื่อนกับทุกคนที่ไม่รู้จัก อยากให้ที่นี่เป็นแหล่งพักพิงของพวกเขา เพราะที่เราได้ฟังจากเพื่อนหลายๆ คน เขารู้สึกว่าบางทีที่ทำงานหรือที่บ้านเขาไม่ได้แฮปปี้ แต่เขามาอยู่ที่นี่รู้สึกว่าที่นี่เหมือนกันบ้านเขาจริงๆ มีคนที่รู้จักเขา มีคนที่เขาอยากแบ่งปันอะไรหลายๆ อย่างให้ ก็เลยรู้สึกว่ามันเป็นงานที่เราได้ประสบการณ์หลายๆ อย่างที่น่าจะหาได้ยาก”

บทที่ 4: อนาคตของ SoFun Club และวงการเกมเทเบิลท็อป

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา ปาร์ตี้ Script Murder ก็เช่นกัน พวกเราได้สอบถามเพิ่มเติมถึงกรณีที่ถ้าลูกค้ามาเล่นเกมในร้านจนหมดแล้ว ทาง SoFun Club จะมีแผนการรับมืออย่างไร ซึ่งทางร้านก็บอกว่า พยายามจะจัดตารางให้มีการนำเกมใหม่เข้ามาทุกๆ เดือน แต่ด้วยงานหลังบ้านที่ค่อนข้างหนัก อาจจะทำให้มีล่าช้าไปบ้าง 

นอกจากนี้ ทางร้านยังมีแผนพัฒนา Script Murder ที่เป็นของคนไทยโดยเฉพาะ โดยให้ข้อมูลไว้ว่า ลูกค้าที่มาเล่นหลายๆ ท่านมีอาชีพเป็นนักเขียนหรืออยู่แวดวงใกล้เคียง ซึ่งสนใจอยากทำสคริปต์ของตัวเอง โดยทางร้านจะนำตัวสคริปต์มาทดลองเล่นกันก่อน ถ้าออกมาดีทางร้านก็อยากสร้าง Script murder ที่เป็นของคนไทยจริงๆ โดยชิบะให้ความเห็นว่า การที่มีสคริปต์ที่เป็นของคนไทยจริงๆ มีเนื้อหาเกี่ยวกับคนไทยมากขึ้น ก็จะช่วยเพิ่มความอินในตัวเกมไปอีกระดับ

มาถึงคำถามสุดท้ายที่ท้ายที่สุดของการสัมภาษณ์ในวันนี้ เราเลือกปิดการสัมภาษณ์ด้วยความเห็นของทาง SoFun Club ต่ออุตสาหกรรมของวงการเทเบิลท็อปในไทยตอนนี้

ชิบะกล่าวว่า แม้ตอนนี้วงการเทเบิลท็อปในไทยจะเริ่มเติบโต แต่โดยรวมยังเป็นตลาดที่ Niche อยู่ เพราะยังมีเกมเทเบิลท็อปอีกหลายประเภทที่คนไทยไม่เคยสัมผัส โดยชิบะได้ให้เหตุผลที่วงการเทเบิลท็อปยังไม่เติบโตในไทยเป็นเพราะ ผู้เล่นใหม่ยังไม่กล้าที่จะก้าวเข้ามาเล่น เพราะอาจจะรู้สึกว่าขอแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มได้ยาก แต่ที่จริง ผู้เล่นที่อยู่ในวงการก็พร้อมจะต้อนรับผู้เล่นใหม่ๆ อยู่แล้ว สามารถเข้าไปเล่นได้เลย

“ผมเชื่อว่าทุกคนในห้องนี้น่าจะรู้จักบอร์ดเกมล่ามนุษย์หมาป่าที่ชื่อว่า แวร์วูฟ ซึ่งมันเป็นเกมที่เล่นง่ายและทุกคนรู้จักกันดี แต่มันมีเกมอีกมากมายที่ดีกว่าและเจ๋งกว่านั้นเยอะแยะมากๆ และเราเชื่อว่าเกมเทเบิลท็อปเหล่านี้จะทำให้รู้จักผู้คนมากขึ้น” ชิบะพูดต่อก่อนจะปิดท้ายว่า

“ผมยังคิดว่าอนาคตวงการเทเบิลท็อปอาจจะแมสกว่านี้ คิดว่ามันจะพัฒนาต่อไปได้ ผมเชื่อว่าตอนนี้คนอาจจะเริ่มเบื่อกับการอยู่หน้าจอคอมและอยากจะมาหากิจกรรมทำ ‘เทเบิลท็อป’ ก็อาจจะเป็นหนึ่งในกิจกรรมนั้นที่เขาอยากลองก็ได้” 

หลังการสัมภาษณ์จบ พร้อมกับการตอบคำถามอย่างเต็มแพสชันของอาร์มและชิบะ พวกเราก็เนื้อเต้นแทบรอไปสัมผัสกับเกมสคริปต์ของจริงไม่ไหวแล้ว จึงทำการขอบคุณพร้อมกล่าวลาทั้งสองคน และยกขบวนกันไปสู่ชั้นบนเพื่อเล่นเกม ‘สายเรียกเข้า’ 

หลังจากผ่านไปกว่า 5 ชั่วโมง เกมก็จบลง อารมณ์และความรู้สึกของพวกเราพรั่งพรูออกมาอย่างมากมาย บางคนรู้สึกตราตรึงกับ DM ที่อินกับบทจนพวกเราคล้อยตาม บางคนประทับใจในการตกแต่งห้องและของประกอบฉากอันจัดเต็มที่สร้างบรรยากาศให้กับการเล่น บางคนตื่นตาตื่นใจกับความคิดสร้างสรรค์ของระบบการเล่นและการเล่าเรื่องอย่างชาญฉลาดของตัวเกม บางคนได้เห็นตัวเองสะท้อนในตัวละครและได้เรียนรู้ไปพร้อมกับตัวละครที่สวมบทบาท แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าเกม Script Murder นั้นเป็นประสบการณ์การเล่นเกมเทเบิลท็อปที่ดีที่สุดที่เคยเจอมา

พวกเรากล่าวลาทุกคนที่ร้าน SoFun Club และออกมาจากร้าน ข้างนอกเป็นเวลาหกโมงกว่าๆ ร่องรอยฝนจางหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าเปิดที่สาดแสงยามเย็นแผดจ้าไปทั่วย่าน RCA สมองพวกเรายังประมวลผลถึงประสบการณ์การเล่นเกมสคริปต์ครั้งแรกนี้ ด้วยการเล่าเรื่องอันแปลกใหม่ของเกมแนวสคริปต์ที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ไม่ว่าจะหนังหรือนิยาย ที่ออกมาสนุกเกินที่คาด ว้าวเกินที่คิด และถ้าคิดว่าสิ่งที่ผมพูดมานั้นดูเกินจริง ก็อยากชวนให้ทุกคนมาสัมผัสด้วยตัวเอง กับประสบการณ์เกม Script Murder ที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ เคล้าไปด้วยหยดน้ำตา และเต็มไปด้วยมิตรภาพ ในร้านสีแดงย่าน RCA นาม ‘SoFun Club’ แห่งนี้

The post SoFun Club เสียงเฮฮา น้ำตา และมิตรภาพ กับร้าน ‘เกมแนวสคริปต์’ แห่งแรกของไทย appeared first on a day magazine.

สารภาพว่าตอนแรกเราเล็งรีวิวเรื่อง Call Me By Your Name (2018) ซึ่งเป็นเรื่องแรกที่ฉายในกิจกรรมนี้ จนพบว่า a day ได้รีวิวภาพยนตร์ภาพสวยสุดซึ้งนี้ไปแล้ว (หากใครสนใจสามารถตามอ่านได้ที่: https://adaymagazine.com/movie-call-me-by-your-name/) เราเลยหันไปเล็งภาพยนตร์เรื่อง The Danish Girl ทันที เนื่องจากเสียงชมอันหนาหูถึงการแสดงของนักแสดงหลักทั้งสองอย่าง เอ็ดดี้ เรดเมย์น (Eddie Redmayne) ในบทของ ‘ลิลี่’ และ อลิเซีย วิกันเดอร์ (Alicia Vikander) ในบทของ ‘เกอร์ดา’ ที่ทำให้คนหนึ่งได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม และอีกคนชนะรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบหญิงไป

The Danish Girl ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันโดย เดวิด อีเบอร์ชอฟฟ์ (David Ebershoff) ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริงของ ลิลี่ เอลเบอ (Lili Elbe) ชาวเดนมาร์กผู้เป็นหญิงข้ามเพศคนแรกของโลก ซึ่งแต่เดิมเธอเป็นจิตรกรหนุ่มที่แต่งงานแล้วนามว่า ไอนาร์ เวเกเนอร์ (Einar Wegener)โดยไอนาร์พบความหลงใหลในเสื้อผ้าสตรี และจากความหลงใหลนั้นก็นำไปสู่การค้นพบเพศสภาพที่แท้จริงของตน อย่างไรก็ตาม การเดินทางสู่การค้นพบตัวตนของไอนาร์ก็ไม่ง่ายดาย เพราะจิตใจอันเป็นผู้หญิงนั้นถูกกักขังไว้ในร่างกายที่เป็นผู้ชาย 

The Danish Girl เผยให้เห็นความยากลำบากของการเป็นเพศทางเลือก (LGBTQIAN+) ในยุโรปช่วง 1920 ที่สังคมยังไม่ตระหนักถึงความหลากหลายทางเพศ และเพศสภาพยังถูกจำกัดอยู่ในกรอบของเพศหญิงและเพศชาย สิ่งนี้ส่งผลให้ไอนาร์สับสนกับสภาวะที่ตนเป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าจะนิยามตัวเองว่าอย่างไร ท้ายที่สุด ไอนาร์จึงพยายามทำความเข้าใจเพศสภาพตัวเองโดยการตีตราตัวเองออกเป็น 2 ตัวตนที่แยกจากกันสิ้นเชิง ได้แก่ ‘ไอนาร์’ ที่เป็นตัวตนเพศชาย และ ‘ลิลี่’ ที่เป็นตัวตนเพศหญิง นอกจากนี้ เราจะเห็นว่าสังคมพยายามอธิบายการตัวตน ‘ลิลี่’ ว่าเป็นอาการป่วยทางจิตที่ต้องการการรักษา อย่างไรก็ดี แม้สังคมสมัยนั้นจะไม่เปิดกว้างในประเด็นทางเพศ แต่ทุกวันนี้เดนมาร์กเป็นประเทศแรกที่เลิกนิยามเพศทางเลือกว่าเป็นอาการป่วยทางจิต ซึ่งถือว่าเป็นพัฒนาการที่น่าสนใจเมื่อมองเทียบกลับไปช่วง 1920

เมื่อได้ชม The Danish Girl นักแสดงหลักทั้งสองก็ไม่ทำให้เราผิดหวัง เอ็ดดี้ เรดเมนย์ สามารถถ่ายทอดการเปลี่ยนแปลงละเอียดอ่อนจาก ไอนาร์ สู่ ลิลี่ ได้อย่างน่าเชื่อ ไม่ว่าจะในด้านน้ำเสียง สีหน้า หรือภาษากาย ที่พอถึงตอนจบแล้วเราแทบไม่เห็นความเป็นไอนาร์หลงเหลืออยู่เลย นอกจากนี้ อลิเซีย วิกันเดอร์ ในบท เกอร์ดา เวเกเนอร์ ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน ภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอมุมมองของ เกอร์ดา ผู้เป็นภรรยาของไอนาร์ กับสิ่งที่เธอต้องเผชิญเมื่อสามีเธอค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก อลิเซียถ่ายทอดบทบาทภรรยาผู้สับสนกับการเปลี่ยนแปลงของสามีเธอออกมาได้อย่างมีมิติ การแสดงของอลิเซียทำให้เราเข้าใจถึงความยากลำบากที่เกอร์ดาต้องเผชิญ และความขัดแย้งภายในตัวละครนี้ที่ทั้งไม่อยากให้ไอนาร์กลายเป็นคนอื่นกับความต้องการซัพพอร์ตทางที่เขาเลือก

สำหรับเรา ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่ดูง่าย ด้วยความเร็วการดำเนินเรื่องที่ค่อยเป็นค่อยไปและความตึงเครียดที่ค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้นในแต่ละฉากระหว่างตัวละครหลักทั้งสอง The Danish Girl จึงเป็นภาพยนตร์ที่ให้ความรู้สึกค่อนข้างอึดอัดในขณะที่นั่งชม แต่ผลตอบแทนที่แลกมากับความค่อยเป็นค่อยไปของเนื้อเรื่องคืองานภาพอันสวยงามที่ให้ผู้ชมได้เก็บดีเทลอันประณีตของโปรดักชันในแต่ละช็อต และซึมซาบบรรยากาศของยุโรปในช่วง 1920 เป็นความตึงเครียดที่คลุกเคล้ากับความสวยงามของภาพนี้เองที่สร้างความโดดเด่นให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้

นอกจากงานภาพแล้ว The Danish Girl ยังฉลาดในการเล่าเรื่องผ่านสัญญะต่าง ๆ ในเทคนิคแบบ ‘Show Don’t Tell’ ที่สะท้อนอารมณ์ภายในของตัวละครให้คนดูเห็นโดยไม่ต้องให้ตัวละครเล่าออกมา ซึ่งหากใครเคยดูจะพบว่าสัญญะที่ใช้มากในเรื่องคือ ‘กระจก’ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการใช้ ‘กระจก’ เพื่อสะท้อนความต้องการภายในของไอนาร์ ที่ต้องการจะปลดปล่อยความเป็นผู้หญิงในตัวออกมา อย่างในฉากหนึ่งที่ ไอนาร์ส่องกระจกด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เขาพยายามซ่อนอวัยวะเพศชายของตัวเอง และโพสต์ท่าที่มีความเป็นผู้หญิง เป็นการสะท้อนความปรารถนาของไอนาร์ที่ต้องการกลายเป็นลิลี่ แต่ถูกขวางกั้นด้วยร่างกายที่เป็นเพศชาย ทำให้ความปรารถนาของไอนาร์เป็นได้เพียงภาพสะท้อนเท่านั้น

อีกหนึ่งสัญญะที่สะท้อนความรู้สึกของตัวเอกและไม่พูดถึงไม่ได้ก็คือ ‘รูปภาพ’ ซึ่งตลอดทั้งเรื่องไอนาร์วาดแค่ภาพทิวทัศน์บึงเอลเบอ ที่มีต้นไม้ตายเป็นจุดโฟกัส เรามองเห็นความหมายสองแบบในภาพนี้ แบบที่หนึ่งคือ บึงเอลเบอเป็นสถานที่ที่ไอนาร์บังเอิญจูบกับเพื่อนผู้ชายในสมัยเด็กและค้นพบเพศสภาพของตัวเองเป็นครั้งแรก (หรือก็คือเป็นครั้งแรกที่ไอนาร์ค้นพบ ‘ลิลี่’ ในตัวเอง) ไอนาร์ยังโหยหาความรู้สึกที่ได้เป็นตัวตนนั้น จึงวาดภาพบึงเอลบีมาโดยตลอด ซึ่งในช่วงท้ายในตอนที่ไอนาร์เปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นลิลี่โดยสมบูรณ์ ลิลี่ก็เลือกใช้นามสกุล เอลเบอ ที่เป็นสถานที่แห่งแรกที่ลิลี่เกิดขึ้นเช่นกัน 

ส่วนที่สองเรามองว่าการที่ไอนาร์วาดภาพต้นไม้ตายเป็นจุดโฟกัสของภาพนั้น เป็นการล้อไปการไอเดียของ ‘การเกิด’ และ ‘การตาย’ ของตัวไอนาร์และลิลี่เอง ในตอนท้ายของเรื่อง หลังไอนาร์ผ่าตัดแปลงเพศสำเร็จและกลายเป็นลิลี่โดยสมบูรณ์ทั้งกายและใจ ลิลี่ก็ได้เอ่ยกับเกอร์ดาว่า “เมื่อคืน ฉันฝันดีงดงามมากๆ ฝันว่าเป็นทารกตัวน้อยอยู่ในอ้อมกอดแม่ แม่ก้มมองมา แล้วเรียกฉันว่าลิลี่” ซึ่งเราตีความได้ว่าช่วงเวลานั้นเป็นเวลาที่ไอนาร์ (ผู้ได้กลายเป็นลิลี่) รู้สึก ‘มีชีวิต’ จริงๆ เป็นครั้งแรก ในขณะที่ก่อนหน้านี้ไอนาร์ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเอง ‘มีชีวิต’ เลย ทำให้เขาสะท้อนความรู้สึกตัวเองผ่านการวาดต้นไม้ตาย

เนื่องจากฉากส่วนใหญ่ในเรื่องอยู่ในอาคาร ‘กรอบ’ จึงเป็นอีกสัญญะหนึ่งที่เห็นได้บ่อย ตัวละครในเรื่องนี้มักถูกรายล้อมด้วย ‘กรอบ’ เสมอ ไม่ว่าจะเป็นกรอบหน้าต่าง กรอบประตู หรือกรอบรูปภาพ (เราลองท้าให้เปิดหนังเรื่องนี้แล้วกดข้ามไปฉากในอาคารสักฉาก มีโอกาสสูงที่จะเจอกรอบอะไรบางอย่างอยู่) ซึ่งในแง่ของภาษาภาพแล้ว เนื่องจากไม่ว่าตัวละครจะไปที่ไหนก็จะพบ ‘กรอบ’ ตลอดเวลา กรอบเป็นสัญญะสะท้อนความรู้สึกถูกกักขังของตัวเอก ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกถูกกักขังในร่างกายที่ไม่ใช่ของตน อย่างการที่ไอนาร์คอยย้ำว่า “นี่ไม่ใช่ร่างกายของฉัน” หรือถูกกักขังในกรอบของสังคมที่บังคับให้เขาต้องเป็นผู้ชายตามเพศสรีระ อย่างการที่แพทย์นิยามว่าเขามี ‘อาการวิปริต’ หรือเป็น ‘ผู้ป่วยโรคจิตเภท’ 

ท้ายที่สุด ไอนาร์ก็ได้ทำลายกรอบแห่งร่างกายด้วยการผ่าตัดแปลงเพศเพื่อปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมา และทำลายกรอบสังคมที่ตีตราว่าเขาเป็นผู้ป่วยด้วยการสร้างวาทกรรมในแบบของเขาเอง ดั่งประโยคที่ว่า “พระเจ้าทำให้ฉันเป็นผู้หญิง แต่หมอคนนี้เยียวยารักษาอาการป่วยที่ร่างของฉัน” ซึ่งเป็นการพลิกวาทกรรม ‘ความป่วย’ จากเดิมที่สังคมมองว่า ‘จิตใจของเขา’ ผิดปกติ มาเป็น ‘ร่างกายของฉัน’ ต่างหากที่ผิดปกติ

The post The Danish Girl ทลายกำแพงแห่งกายเพื่อให้ใจได้โผบิน appeared first on a day magazine.